India’s rariteiten

We breken onze vakantie af en komen zo snel mogelijk naar huis. Je wilt niet in India verblijven als hier de hel losbreekt. Onze terugvlucht van Lufthansa werd per sms gecanceld. Voor de rest hoorden we niks meer dus boekten we maar zelf een terugvlucht. En nu mijn laatste blogje.

De mensen hier leven van dag tot dag, nemen niets serieus en lachen alles weg. Zo hangen ze met honderden mensen aan de zijkant van een trein en lappen ze iedere verkeersregel aan hun laars.

Palace of winds, Jaipur

Verkeersagenten staan machteloos met zes man sterk op een kruising met een stok te zwaaien maar er ontbreekt iedere vorm van structuur. Er wordt totaal niet geluisterd naar hun aanwijzingen. Maar ach. Ze doden de tijd met hun telefoontje. Ze krijgen immers toch betaald. Een schilder staat op zijn teenslippertjes met verf te knoeien en de lasser last met een zonnebril i.p.v. een laskap. De meest verstandige Indiër uit het hostel vertelde me dat iemand waarschuwen voor de gevaren hier in dit land géén zin heeft. Als je van sommigen het verstand in een vogeltje zou proppen zou het pardoes achteruit gaan vliegen. Dit is hier de keiharde realiteit: het boeit ze allemaal géén zak.

Red Fort, Agra

Als ik een kip was geweest was ik in deze Corona-tijd al lang geruimd geworden. Raar eigenlijk dat de mens zich boven een willekeurig dier stelt nu we oppermachtig zijn. Rariteiten zijn in India ook aan de orde van de dag. Ik zal er gewoon een paar benoemen. We zitten hier in de droogste provincie van India. We zagen heel wat kamelen die naast koeien en paarden ook worden ingezet als lastdier. Kamelen en koeien op de snelweg ! Of met 100 km/uur achter op de bumper van een auto staan🤦🏻‍♂️Op weg naar de Monkey-tempels zagen we zelfs een koe met zes poten. Het leek net alsof pootje 5 en 6 uit zijn reet staken. Eerst dacht ik nog dat er een kalfje half uit hing. Maar nee, het was een misvormsel der natuur. Een oude Indiër deed zich voor als de trotse eigenaar. Hij vroeg al meteen of we een foto wilde maken. Natúúrlijk wilde ik dat. Na het maken van de foto vroeg hij ineens geld. Maar dat doen ze allemaal in India. Scammen. Ze waarschuwen er voor. Ze hebben het zó vaak bij ons geprobeerd. Helaas trapten we daar niet meer in. Onder aan de berg zat een kapper op straat een klant te knippen. Op de stoep stond een plastic kuipstoeltje en aan een roestiger spijker hing een halve spiegel. Gewoon lekker in het zonnetje je ding doen. Het gevecht om koeienstront is uniek te noemen. De mensen hier lopen achter een koe aan en als ie schijt dan wordt de koeienflat meteen opgeschept. Ze bouwen dan een grote stapel poep zodat alles kan indrogen. Die stapel versieren ze dan met gekleurde steentjes en ze krassen er tekens en symbolen in. Na een aantal weken droogtijd nemen ze een flinke hap er uit en steken het in de fik zodat ze met de vrijgekomen hitte kunnen koken. Of ze verpatsen het aan de locale steenfabrieken die de warmte gebruiken voor hun bakproces. Stront is energie. Op weg van Jaipur naar Agra zagen we er honderden van dit soort fabriekjes. Lange schoorstenen spuwden continu zwarte rook de blauwe lucht in. Vierentwintig uur per dag. Zag ik dat nu goed ? Een tegenligger op onze baan ? Twee wagens gingen elkaar tegenmoet met 100 km/uur. Ik gaf een yell maar de chauffeur knipperde nog niet eens met zijn ogen toen de spookrijder langs knalde. Mijn hart klopte in mijn keel en Angelica was wakker geschrokken van mijn schreeuw. Sommige mensen verdienen de Darwin award. Het positieve eraan: de mensheid als groep gezien wordt er sterker van. Wat een vottes ! Toen hij even later een kar met takkenbossen ontweek ramde hij bijna twee schilders van het geloof af. Ze zaten met een pot verf de afbakening van de weg geel en zwart te verven. Het verkeer knalde er langs door. Why in godsnaam ? Hier had ik even mijn migrainemomentje. Die hadden geen schroefje los maar de hele gereedschapskist op zijn kop liggen. Sjongejonge. In Agra aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel. En weer vielen we in een andere verbazing. Hier liepen gewoon mannen naakt over straat. Gewoon met hun pielemuis zwabberend tussen hun benen. Een man stond langs de weg met twee bont en blauw geslagen aapjes aan een ketting. In zijn linkerhand hield hij de ketting, in zijn rechterhand een dikke stok. Op commando begonnen de aapjes salto’s te maken. Massa’s mensen vinden dit net zoals olifantenritjes erg leuk en geven graag geld zodat de baas “voer voor de aapjes” te kopen. Lees: voer voor de eigenaar. Ondertussen is het leven van deze beestjes een hel en de toerist houdt het met geld in stand. Langs de kant lag een hond te piepen van de pijn. Over zijn rug zag je het zwarte, rubberen profiel van een autoband. Ze liggen midden op straat te slapen en dan kun je wel eens over het hoofd gezien worden door een onoplettende automobilist. Haar heup of rug was gebroken en niemand kwam haar dan uit haar lijden verlossen. Want dieren doden mag je hier niet. Dat is een soort heiligschennis. Hier is alles heilig. Als een bak stront zes pootjes en een hartslag had dan kreeg ie nog een bloemenkransje om zijn nek. Hier lopen ook ouders rond die hun kleuters opmaken. Gewoon lekker wat eyeliner om hun ogen smeren. Het zal wel met hun geloof te maken hebben. Zo kleuren ze ook olifanten en met het Holi-feest zag ik zelfs dat de honden niet gespaard werden. Alles krijgt hier een kleurtje.

Amber Fort (Panna Meena ka Kund)

We bezochten Sheroes Hangout. Een restaurant waar meiden werken die door huiselijk geweld door hun partner overgoten zijn met zuur. Van sommige meiden is het grootste gedeelte van hun aangezicht zo goed als verdwenen. Ze zitten helemaal onder de littekens en worden door familie en vrienden verstoten. Hier op deze plek vinden ze lotgenoten waarmee ze een toekomst kunnen opbouwen. Ze wilden heel graag op de foto want ze voelden zich trots als iemand een foto van hun wilde maken. Het eten wat ze maken is gratis. Ze vragen wel een donatie waarvan je de hoogte zelf mocht bepalen. Heel mooi initiatief dit restaurant !

Met Hayley uit Newcastle, UK

In Agra waar de Taj Mahal staat overnachtten we op een heel gezellige plek met de naam: Joey’s hostel. Hier zaten we ‘s avonds de dag af te bieren samen met Lars uit Bonn, Hayley uit Newcastle, Alex uit Seattle en Courtney uit Auckland. Samen keken we vanaf de rooftop naar de Taj Mahal, geheel uit marmer gebouwd in 1632 en één van de meest herkenbare gebouwen van de wereld. Sinds kort één van de zeven wereldwonderen.

In the Pink City Jaipur gingen we naar de beroemde Raj Mandir bioscoop, gebouwd in 1976. We zagen een typische Bollywoodfilm vanuit de ereloge waarvoor we 5€ per persoon betaalden. De bioscoop zag van binnen supermooi uit. Er was trouwens maar één zaal zoals ook vroeger de zalen bij ons.

Pink city Jaipur
Raj Mandir theater

Hierna begon onze vlucht uit India. Tenminste, zo voelde het aan. Op zaterdag wilden we eigenlijk al naar huis omdat we merkten dat landen vanwege het Corona-virus maatregelen gingen nemen. Onze ouders spraken ook hun zorg uit. Op zondagmorgen kreeg ik een sms van Lufthansa dat onze vlucht was gecanceld. Meteen boekte ik een extra vlucht voor 800€. Het boeide me niet eens meer. Weg hier. Dinsdagmorgen vertrokken we om 12:00 uur met de taxi vanuit het hostel gedurende een rit van vier uur via de snelweg naar de luchthaven van new Delhi. We hadden nog een Engelse vrouw mee genomen want zij wilde ook India verlaten. We hebben op de luchthaven 12 uur moeten wachten voordat het vliegtuig vertrok. Na vier uur vliegen belanden we in Abu Dhabi. Na een wachttijd van twee uur vlogen we naar Schiphol. 7 1/2 uur later landen we in Amsterdam en weer twee uur later stonden we op het station in Sittard. We waren eindelijk thuis!

Met deze blog sluit ik deze reis af en voor allemaal: stay safe ! 🙏🏻🍀

 

 

 

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Holy Holi in Goa

Limbo op het Holi-feest in India

Al jaren vergaap ik me ieder jaar weer aan die mooie kleurrijke foto’s die het internet versieren tijdens het Holi-feest. Wij katholieken hebben Kerstmis, de hindoes hebben Holi. Waar wij braaf volgevreten op ons paasbest met de scheiding in het midden voor de kerstboom zitten en de stof van het monopoly-spel weer eens hebben afgeklopt zo gaan de hindoes elkaar figuurlijk te lijf met gekleurd poeder al dan

niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻‍♂️😂🤗

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

De mooiste stranden van Goa, India

Gisteren kwamen we na een binnenlandse vlucht van drie uur aan in Goa, tot 1961 horende bij Portugal. Een stipje op de landkaart van India maar jongens, wat zijn de stranden hier mooi. Bij een willekeurig strandhotel aangekomen (je hoeft hier niet van te voren te boeken) waren we meteen aan de beurt. De receptioniste was nog niet echt handig met inchecken. Ze maakte veel typefoutjes. Maar dat kwam door haar lange gepimpte Kardashian-gelnagels. Ze werkte er net drie dagen. Ze was vorige maand ontslagen bij de lokale bakker omdat ze alle gebakjes op had gegeten. Ze had twee maanden “proeftijd” toch iets te letterlijk genomen. Het duurde me allemaal wat te lang. Het was loeiheet onder het tentzeil en ik had zin op een biertje. Ik zei tegen Angelica dat ik even buiten ging peuken totdat Barbie klaar was. Dát had ze gehoord 😱. Én begrepen ! Mijn fout. Dom natuurlijk. Ze reageerde furieus en ik wist meteen dat ik een korstje open had gekrabd. Ze trok ineens een gezicht als een geschoren kont. En dan die blaf van haar. Ineens…. binnen drie seconden van lady naar ghetto. Een hele doos woordenkots golfde over haar duckies. De pretty girl was ineens verdwenen. In godsnaam: hoe kun je shit laten uitzien als suiker 😱. Wat een pannenkoekenkont. Maar goed. Ik bood mijn excuses aan en Barbie werd al wat rustiger. Onze strandhut was gebouwd op houten palen. Het uitzicht over de Arabische zee was prachtig. Iedere avond verdween de fel brandende rode zon achter het eilandje Kanika, vlak voor de schone kust. Met een scootertje verkenden we de mooie stranden. We zaten net 10 minuten op de scootert toen oom agent zijn hand opstak. Dju. Stoppen dan maar. Hij vroeg waarom ik geen helm op had. Ik antwoordde gevat dat ik nog geen enkele scooterrijder met een helm op had gezien en dat de verhuurder me geen helm had meegegeven. “Die heb je wel bij je”: zei ie. “ Die ligt onder de zitting”. En warempel, daar lag mijn helm. Zo’n pispot die me natuurlijk niet paste. Ik moest 200 Roepies betalen en wel contant. Ik kreeg geen bonnetje. Ik meende slim te zijn en haalde mijn pinpasje tevoorschijn. Meteen vroeg de boef of ik geen cash bij me had want het pinapparaatje was zogenaamd kapot. Dit geld verdween natuurlijk in zijn eigen zak. Hij had een jongen bij zich die hij aan het aanleren was. Hij zou hem wel eens eventjes laten zien hoe je toeristen het geld uit hun beurs klopt. Jongens die in India bij de politie gaan hebben eerst de hele scouting doorlopen. Ze kunnen 87 knopen leggen maar krijgen nog geen BH los. Laat staan een pinapparaat aan de gang.Maar hier kon ik uit principe niet tegen en ging vol in discussie. Angelica zei dat ik maar moest stoppen met discussiëren. Ze had gelijk. Voor die drie euro riskeerde ik géén stuk lood in mijn walnoot. Je weet maar nooit als het escaleert in den verre. En ach, drie euro. Waar heb je het over. Drie flesjes Heineken. Bij het eerste strand wat we tegen kwamen was ik de situatie weer vergeten. Kijk de foto’s dan !!!😍😍😍

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Bamboo train, Battambang

Bamboetrein

De volgende dag neem ik een locale taxi naar Battambang. Een tochtje met de bamboetrein staat al jaren op mijn verlanglijstje en nu ben ik toch in de buurt. Misschien is ‘trein’ niet de beste omschrijving voor dit bamboeplatform op wielen. Het is eerder een soort vlot waarmee inventieve locals zich over het bestaande spoor kunnen verplaatsen nu er geen treinen meer rijden. Deze creatieve low-tech oplossing is ideaal om snel mensen en goederen in de omgeving te vervoeren. Er is maar één treinspoor voor beide richtingen en natuurlijk is er geen uurregeling. Passeert er een tegenligger? Dan moet de bamboetrein die het lichtst beladen is, ontmanteld worden zodat de andere trein kan passeren. Ondertussen in dit originele transport uitgegroeid tot een toeristische attractie. En terecht: het is een mooi ritje door een mooie omgeving en zo dicht bij de sporen aan hoge snelheid voorbij rijden, dat lijkt op een van de betere pretpark attracties. Op het eindpunt staan stalletjes met drank,  fingerfood en bedelende kinderen. Een jongen van zes heeft geleerd hoe je Westerse toeristen het snelst geld afhandig kan maken: “1 dollar, please. Then I can go to school”. Tja, je raakt er wel aan gewend. In arme landen zien ze je gewoon als wandelende pinautomaten.

Schermafbeelding 2020-02-17 om 19.51.18.png

Food of Oman

In de hoofdstad van Oman, Muscat, gingen we een supermarkt binnen om het assortiment te bekijken waaruit de doorsnee islamitische burger van dit sultanaat zijn keuze kon maken.

De bakkerijIMG_4653IMG_4652IMG_4651     De versafdeling. Hier kon je vers voorbereide gerechten in een bakje krijgen. Thuis hoefde je het alleen maar op te warmen.IMG_4650      De verse visafdeling. In veel landen waar ik kom zoals ook in Oman is de vis die je kunt kopen de catch of the day. Hij is dan het meest vers. In Nederland hanteren we een andere definitie van vers. We vinden dat we vis minstens 3-5 dagen na gevangen te zijn moet laten besterven (in dit rottingsproces krijg je mals visvlees door middel van het afbreken van het collageen met enzymen). Dit zou de smaak ten goede komen. Ook de bereiding wordt daarmee vergemakkelijkt. Het is net een keuze wat je lekker vind natuurlijk. Ik geef de voorkeur aan de lokale markten waar de vis nog spartelend op het ijs in de bak ligt. Niet leuk voor de vis natuurlijk. Die stikt in principe. Maar hij is wel superlekker en nog heel stevig vanwege de rigor mortis (lijkstijfheid) die na de slacht intreedt en die enkele dagen kan aanhouden zoals hieronder dit stuk tonijn met een doorsnede van 25 cm (!)IMG_4643   Wat dachten jullie van deze lamspootjes dan ?IMG_4644      Of deze schapentong ?IMG_4645Varkenspootjes importeren ze gewoon uit NederlandIMG_4646                                            Of het hart van een koe dan ?IMG_4647      Of gevulde schapenmaag dan ? In Schotland noemen ze dit HaggisIMG_4648

Oman (Roadtrip)

Dag 1: op weg van Dubai naar Oman.

Klokslag 23:07u vertrok onze bus naar Oman. Gisteren waren we naar het busstation Abu Hail gegaan om bustickets te kopen voor vandaag. De tickets voor de ochtend-en middagrit waren reeds uitverkocht. Alléén voor de nachtbus waren nog twee plekjes vrij en enkel te bemachtigen op vertoon van je visum. Op de website van Oman stond echter geschreven dat je de visa bij de grensovergang “on arrival” kon kopen. Helaas was deze info gedateerd. Dan maar eens online proberen. Op de officiële Oman-website van de regering kreeg ik geen account aangemaakt. Het lukte me wel om visa te bestellen via een Visa-website in Barcelona. Per stuk betaalde ik ineens 55$ i.p.v. 15$. Het visum van Angelica kreeg ik meteen in mijn emailbox maar die van mij helaas niet. Met als gevolg dat we dus geen bustickets kregen. Pas op de dag van vertrek heb ik via via mijn visum kunnen krijgen. Dat was even 24 uur peentjes zweten. Bedenk even dat we de auto in Muscat al gehuurd hadden en alle slaaplocaties al geboekt/betaald waren. Onze reis heeft helaas 12 uur vertraging opgelopen waardoor we een aantal geplande spots maar moeten skippen. Dubai kent een uitstekend wegennet waardoor we binnen twee uur de grenspost van Dubai bij Al Wajajah-Hatta hadden bereikt. In eerste instantie wilde ik in Dubai een auto huren en zelf naar Oman rijden maar er kwamen zoveel huurauto’s die vanuit Dubai naar Oman gingen niet meer terug bij de eigenaar dat de verhuurboys er maar mee waren gestopt.

Een kwartier later stopten we bij een Omaanse controlepost. Iedereen moest de bus uit en zijn koffer op een tafel in de buitenlucht aanbieden ter controle. Meestal heb ik dit soort controles bij aankomst op een luchthaven maar als je over de weg rijd zijn de controleposten leuker. Zo stond ik eens bij de grensovergang van Honduras naar Nicaragua 🇳🇮met een thermometer onder mijn oksel. Boven de 38c kon ik mijn stempeltje wel vergeten.img_3884img_3877img_3876Weer een kwartier later kwamen we aan bij een tweede checkpoint alwaar we onze stempel op vertoon van onze visa in ons paspoort kregen. We waren binnen ! 🇴🇲Foto’s maken bij de grens was ten strengste verboden dus moest ik het maar weer eens stiekem doen. In het douanegebouw was een Spar-winkeltje waar ik een stuk worst kocht. Het vlees was erg hard. Als ik dat had geweten had ik vanmorgen een ander gebit in mijn mond gedaan. Eenmaal buiten pakte ik mijn iphone om een foto te maken van Yasser, onze beer van een chauffeur, die op zijn bordeelsluipers en in een witte djellaba aan kwam gelopen.Schermafbeelding 2020-01-23 om 00.39.39.pngMeteen toen hij mijn Iphone zag wees hij me er op dat het maken van foto’s hier absoluut verboden was. Helemaal vergeten !! Tja. Vergeetachtigheid. Bij de een zit de oorzaak in een vloeitje, de ander zegt dat het een vorm van hoogbegaafdheid is en weer een ander wijt het aan een té druk leven. “Mijn geheugen is miserabel slecht” zei ik net nog tegen de liefde van mijn leven. Angelica: “hoe slecht is het dan ?” Ik:”hoe slecht is wat ? “ Dat bedoel ik dus. Af en toe voel ik me net zo’n Alzheimertje en denk aan later: iedere dag nieuwe vrienden maken, iedere dag nieuwe gerechten proeven en met Pasen mijn eigen eitjes verstoppen. Laat maar komen dan !

De geplande route en de hotspots van onze reis1

1
Dé hotspots liggen in het noorden van het land

 

Dag 2: Muscat de hoofdstad

Bij het spiksplinternieuwe vertrekterminal van het vliegveld van Muscat stapten we uit de nachtbus en liepen meteen door naar binnen voor onze huurauto op te halen. Ik vroeg me af waarom ze een vertrekhal “terminal” noemen als vliegen zo veilig is als ze beweren. Omdat we in Dubai vertraging hadden opgelopen was onze huurauto alweer door verhuurd aan een ander. Gelukkig kregen we snel een andere auto. Een nieuwe Suzuki Liana uit 2019 waarvan de autogordels nog in het plastic zaten. Aangekomen in Muscat gingen we eerst even een dutje doen want tijdens zo’n nachtelijke busreis ben ik op mijn alerts en doe ik geen oog dicht. Op onze kamer van het appartement was alles aanwezig. Zelfs een vaatwasser. Maar die was kapot. Ik kreeg meteen een flashback naar vroeger. Ik was 12. De vaatwasser was kapot gegaan. Het zou twee weken duren voordat de nieuwe kwam. We hadden afgesproken dat ieder één week de afwas zou doen. Mijn broer Dave en ik de eerste week en mijn ouders de tweede week. Toen onze week voorbij was kwam er toevallig een vrachtwagen langsrijden met de nieuwe vaatwasser 😅🖕🏻.Snel gingen we naar de Mutrah Souk, een traditionele Arabische markt onder een houten dak. De spulletjes die verkocht worden staan heel chaotisch opgesteld. Prijzen staan nergens vermeld. Loop je voor een paar teenslippers naar binnen dan loop je even later naar buiten met een flesje Amouage, het duurste parfum ter wereld welke hier wordt aangeboden. Als Nederlander kun je hier je hart ophalen. Afdingen kunnen ze hier als de beste. De vuistregel is 30% korting met cash geld. 10% korting met je creditcard. Dus gewoon lekker cash meenemen 😉. Achter de Souk bevindt ze de Mutrah corniche: een promenade langs de kustlijn waar mensen op en neer paraderen om hun nieuwste patta’s te showen aan het zittend overwegend mannelijk publiek. Hier zitten ze gewoon een kopje thee te leuten. Zonder ipad, zonder macbook, zonder iphone. Gewoon een beetje zwijgend rondkijken. Psychos…Bij restaurant Royal House had Angelica tiger-gamba’s. Ik eet de komende 10 dagen alleen maar lamsvlees. Dat heb ik mezelf thuis beloofd. Als hoofdgerecht nam ik Shuwa: hét lekkerbekken van Oman. De ober maakte me wijs dat dit lamsvleesgerecht gemarineerd was in Omani specerijen, vervolgens verpakt was in bananenbladeren en gedurende twee dagen in een zandoven was geplaatst. Ik geloofde hem op zijn hemelsblauwe ogen en een half uur later had ik geen spijt van mijn keuze. Die man wist waar hij het over had. Waar kom je ze nog tegen dan ? Súperlekker !

Dag 3: Muscat-Sur

Al heel vroeg vertrokken we naar de Sultan Qaboos moskee met op de achtergrond de ruige Hajarbergen. Een hele grote moskee met een capaciteit van 20.000 mensen die daar kunnen gaan bidden in het gigantische complex. Een vrouw gooide een zwarte Boerka over Angelica’s schouders zodat alles goed bedekt was 🧝🏽‍♀️. Nu mochten we naar binnen. Aan het plafond hing de grootste kroonluchter die we ooit hadden gezien. Wel liefst 9000 kg zwaar en bezet met 600.000 stukjes kristal. Ik heb ze niet nageteld maar ik geloofde de man die dat vertelde op zijn woord. Je zult ze maar moeten poetsen. Een dik uur later zaten we in de auto op weg naar Sur in het oosten. Onderweg stopten we even bij de Bimmah sinkhole in het Hawiyat Najm park. Op een dag was hier gewoon een gat in de grond geslagen en met de tijd was het volgelopen met water. Mensen zagen het nu als een openbaar zwembad en zwommen er baantjes in het heldere turquoise water. De lokale bevolking gelooft nog altijd dat hier een meteoriet is ingeslagen. Vandaar ook de naam Hawiyat Najm: de vallende ster. We hadden van te voren een aantal vissen gekregen van een groepje Omani mannen die een weekendje aan het kamperen waren bij zee. Ze waren redelijk bezopen en heel vriendelijk. Uit respect kreeg Angelica geen hand, maar ze boden haar meteen een stoel aan en een kopje koffie. Ikzelf mocht van de whiskey die ze bij zich hadden proeven. De vissen heb ik later maar weggegeven aan de toezichthouder van de sinkhole. Hij was er blij mee want hij was zijn boterhammetjes vergeten vanmorgen. Hetzelfde als in Dubai genieten vrouwen hier een voorkeurspositie. In Dubai mogen mannen op straffe van een geldboete niet naast vrouwen zitten in de trein. De vrouwen zijn heel mondig en wijzen je meteen op hun recht als je hun gedeelte binnen stapt. Hetzelfde zagen we met wachtrijen. Er zijn aparte wachtrijen voor single mannen en wachtrijen voor gezinnen met vrouwen. Ongeveer 75% van de vrouwen is hier gesluierd maar we hebben niet de indruk dat de vrouwen hier onderdrukt worden. Integendeel ! Ze doen dit uit respect naar hun man toe. Geen enkele andere man mag hun lichaam zien. Onder de boerka zit natuurlijk Victoria’s geheimpje. En dat willen ze alleen voor hun man houden. Dat is even een ander verhaal dan dat wij kennen. Iedere man mag meerdere vrouwen hebben. Dit idee is heul lang geleden geboren. Toen vrouwen weduwe werden als de mannen niet meer terugkeerden van het oorlogsfront met de Christenen. Een weduwe mocht dan aansluiten bij een andere familie zodat ze onderhouden kon worden en niet aan de bedelstaf raakte zoals bij ons in het westen het geval was. Er was maar één voorwaarde. De man van de familie mocht de weduwe alleen toelaten als hij in staat was haar te kunnen onderhouden én dat hij haar hetzelfde behandelde als zijn eigen vrouw. Hier lijkt mij absoluut niks mis mee. We zagen een oud vrouwtje. Ze was 102 jaar en keek naar de mensen die voorbij liepen. We kwamen met haar in gesprek. Ik vroeg haar of ze een goed leven had gehad . Ze begon te lachen en antwoordde bevestigend. Toen ik haar vroeg of ze niet bang was om te sterven zei ze:”tuurlijk niet, ik heb een mooi leven gehad. En daarbij sterven er vrij weinig mensen van 102 jaar oud”. Geweldige humor ! Onderweg naar Sur kwamen we nog een 2000 jaar oud gebouwtje tegen. Hier lag vroeger het stadje Qalhat waar Marco Polo rond 1300 nog zijn handelswaar probeerde te verslijten. Van het stadje was niks meer over. Alleen het uit zandsteen en koraal (!) gebouwd huisje stond er nog. Hierna bezochten we in Sur een bouwplaats voor originele houten Arabische boten, Dhows genaamd 🛶. Heel interessant om te zien hoe deze boten met de hand worden gemaakt. In tegenstelling tot bij ons worden hier nog heel veel spullen met de hand gemaakt. Bij ons is dingen maken niet meer hip. Wie kan nog nu nog zelf iets maken ? Veiligheidsregels zoals helmen, handschoenen en brillen kennen ze hier niet. Gewoon lekker met de slippertjes aan het werk. Zelf mocht ik even meehelpen een stukje plafond te maken. Leuk toch ? Dit krijg je bij ons op het werk niet geregeld. Om 22:00u liepen we onder begeleiding over het strand om te kijken hoe schildpadden eitjes legden in het zand van het Ras al Jinz reserve. Even verderop waren ze net uitgekomen en we bekeken een schildpadje 🐢 wat zijn weg zocht naar de zee. Na een rit van een dik uur kwamen we rond 01:00u aan in Tiwi. Een heel klein dorpje waar iedereen al sliep. Op één jongen na. Hij wees ons door de wirwar van nauwe steegjes de weg naar ons guesthouse. De douche was helaas kapot dus gingen we maar met het zand tussen onze tenen ons bed in. Goodnight 💫🌙

Dag 4: de Wadi’s van Oman

Eindelijk ! Ons doel bereikt. Jongens, jongens, wat is moedertje Aarde toch mooi😍💥. De Wadi’s van Oman stonden al heel lang op mijn bucketlist. De eerste drie dagen waren natuurlijk ook mooi maar toch ben ik gedurende die dagen in een gezonde spanning vanwege datgene waarvoor we naar Oman 🇴🇲 zijn gekomen: de Wadi’s ⛰🏝Oman bestaat voor 80 procent uit woestijn, maar dat wil niet zeggen dat er geen groene natuur te vinden is. Integendeel. In een groot aantal schitterende schaduwrijke valleien, zogenoemde wadi’s, vind je heerlijk zoet water omgeven door groene palmen en planten. En hier liepen we door heen. Klauterend over dikke rotsblokken, met een bootje of te voet door het water, soms uitglijdend over de gladde stenen, langs palmbomen, zwemmend door het water. Lekker even outdoor.

Wadi Shab

Tijdens een hike van een uur heen en een uur terug liepen we langs de meest heldere smaragdgroene poelen, grote rotsen en indrukwekkende kliffen. We kwamen langs verschillende kleine poelen, waar het prachtige en heldere turquoise water zeer uitnodigend was om even een duik te nemen. Maar we moesten even wachten tot we bij de laatste poel waren aangekomen want alleen hier mocht gezwommen worden. Op de terugweg kwamen we op het idee om terug te lopen via de Aflaj, een soort irrigatiesysteem waarbij kleine, smalle aquaductjes het water van de bergen geleidelijk naar de moestuintjes van de dorpjes leidden.Dit was stukken korter omdat we niet meer over de rotsen hoefden te klimmen. Het bootje terug vertrok al over 45 minuten en we waren al laat.

Wadi Tiwi

Tahir, de eigenaar van het guesthouse bood ons een 4WD-tour aan om deze Wadi te bezoeken. Hij zou ons gedurende twee uur door de bergdorpjes rijden en ons de huizen laten zien waar zijn familie woonde. Ook zou hij ons kennis laten maken met zijn vrienden. Dit aanbod konden we natuurlijk niet afslaan. Onze auto was niet geschikt voor de zeer steile wegen door de bergen. De wegen waren zo smal dat je wel eens vast stond op een weggetje en dat één van de twee auto’s 🚗 een stuk moest terugzetten om baan te maken voor zijn tegenligger. Zolang dat een local was ging het nog. Maar een toerist als bestuurder had heel wat werk te verzetten. Logisch ook. Wij zijn het niet gewend om op dit soort paden te rijden. Wadi Tiwi kent wederom smaragdgroene wateren en grote rotspartijen, maar ook oude dorpjes en plantages. De wadi spreidt zich namelijk uit over 36 kilometer waar dorpjes zich hebben gevestigd. In de dorpjes worden dadels, mango’s en bananen geteeld vanwege de vruchtbare grond. We zijn de Wadi helemaal tot in het laatste van de negen dorpjes gereden (Miba). De weggetjes maakten gevaarlijke bochten en het betonnen wegdek was niet altijd zonder gaten. Gelukkig kende Tahir deze bergweggetjes als zijn broekzak.

Wadi Bani Khalid

Ook deze Wadi vertoonde veel gelijkenissen met Wadi Shab en Tiwi. We zijn blij dat we de drie mooiste Wadi’s van Oman hebben mogen zien. Morgen gaan we naar Nizwa. Het wordt een flinke rit maar ook dit gaat zich vast lonen. Eerst gaan we in bed nog even nagenieten van alle foto’s van vandaag. Helaas hebben we geen bier 🍺 om de avond af te blussen. Dat is hier vanwege de strenge wetgeving even schaars als een broodje kroket in Zimbabwe 🇿🇼. Doei ! Knor 💫🌙

Dag 5-6 Nizwa-Jabar Shams

Voor een benzineprijs van 0,48€/liter hoef je in Oman niet op de kilometers te letten als je een roadtrip maakt. Waar je wel voor moet uitkijken zijn de vele flitspalen in dit land. Ik heb ze een half uur lang geteld: om de vijf kilometer stond er ene klaar om jouw nummerbord op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat dan wel weer helpt is het zenuwachtig makend piepgeluidje wat in je auto klinkt als je te hard rijd. Wil je dus harder rijden dan toegestaan dan dien je de autoradio flink hard te zetten wil je dat geluidje niet meer horen. In Namibië maakten we voor de eerste keer kennis met dit systeem en het werkte goed. Misschien iets voor bij ons ? Wat we minder vonden waren de snelheidsbegrenzers in de vorm van betonnen drempels op de weg. Deze werden niet altijd middels bebording aangekondigd. Dan doemde ineens voor je zo’n betonnen bult op en moest je vol in de remmen anders maakten zich vier wielen los van de grond.

Kasteel Jibreen

05:30u. Als ik dan weer eens eerder wakker ben dan Angelica en ik haar bekijk dan weet ik bijna zeker dat ze het in het testpanel moet hebben gezeten van de ontwikkeling van de nieuwste slaaptablet. Haar lichaam heeft het nooit 100% kunnen verwerken. Ik besloot me tijdens het douchen maar weer eens te scheren. In Oman heeft iedere man een goed verzorgde baard. Ik hoef dat niet. Bij ons is het de laatste jaren bij de mannen een trend om weer een baard te dragen. 100 jaar geleden trokken mannen met baarden bomen uit de grond, slachtten ze kippen en varkens met hun blote handen en werkten 12 uur per dag gedurende zes dagen in de week. Nu staan ze bij de DM in Tüddern te twijfelen welke gezichtscrême het beste voor hun type huid is 🔫.

Al heel vroeg (07:30u ) zaten we in ons cheap huurautootje op weg naar Jabal Shams, één van de trekpleisters van Oman. Onderweg stopten we bij kasteel Jibreen. De mooi gedecoreerde vertrekken gaven een goed beeld van hoe het leven op het kasteel moet zijn geweest eeuwen geleden. De entree was met 1,10€ (!) per persoon, supergoedkoop.

Fort Bahla

Even verderop lag dit mooie fort. Fort Bahla staat op de UNESCO werelderfgoedlijst en heeft de status van het belangrijkste historische monument van het sultanaat. Ook hier was de entree 1,10€ per persoon. Onderweg stopten we bij een lokale markt waarbij vanaf de achterklep van de auto een visser zijn vissen te koop aanbood en ze ook nog eens schoonmaakte en in stukken sneed.

Misfat al Abriyyin

Dit kleine dorpje lag helemaal boven op een berg en er was maar één slingerweg naar toe. Bij de ingang van het dorpje stond een bord waarop stond dat zowel mannen als vrouwen uit respect voor de lokale bevolking een lange broek/rok dienden te dragen. Twee Italiaanse vrouwen meenden dat niet te hoeven doen. Sommige mensen hadden de baarmoeder nooit mogen verlaten. Het traditionele dorpje was gebouwd op rotsen en de meeste huizen waren gebouwd van leem. Het was één grote wirwar van nauwe gezellige steegjes en ontelbare ongelijke, steile trapjes. Boven de steegjes waren de gebouwen met elkaar verbonden. Schitterende dadelpalmen waaiden boven de terrassen en in een authentiek restaurant mochten we een hele schaal dadels “uit eigen tuin” proeven. De bewoners leven in eerste instanties van datgene wat hun eigen tuin te bieden heeft en daarnaast wat de toeristen nodig vinden om uit te geven. Alle tuinen werden van water voorzien door de Aflay, een ongekend irrigatiesysteem wat ik alleen nog maar in Oman heb gezien.

Jabal Shams

Al 10 km vóór Jabal Shams werden we door een Omani op een parkeerplaats aangesproken op het feit dat de berg met onze auto 🚗 niet te bereiken was. Hij zou ons er naar toe rijden voor 20 Rial per persoon. Omgerekend zouden we dan 90€ kwijt zijn geweest ware het niet dat ik het niet vertrouwde. Op de plek waar het asfalt overging naar een hobbelig kiezelpad stonden een drietal locals. Voor 15 Rial voor twee personen bracht hij ons naar boven. Dit was een stuk goedkoper. De weg was zeer zeker hobbelig maar achteraf gezien hadden we dit gemakkelijk met onze eigen auto kunnen doen. We zijn vorig jaar met een Fiat Panda het Atlasgebergte van Marokko 🇲🇦 overgestoken dus enige ervaring hadden we al. Eenmaal boven aangekomen genoten we van het mooie uitzicht van de hoogste berg van het Hadjargebergte in het noordwesten van Oman.

Nizwa fort

In dit fort zagen we een aantal vrouwen die op traditionele wijze hun beroep aan het uitoefenen waren. Hierna gingen we iets eten in deze stad. Het viel ons op dat in het restaurant maar drie tafeltjes stonden. Aan de achterzijde waren een aantal tafeltjes afgeschermd door schotten. Door een gordijn kon het personeel de ruimte binnenlopen om de klanten te bedienen. De Omani hechten veel waarde aan privacy werd ons uitgelegd. Achter het gordijn kon ook de boerka even af zodat de vrouwen fatsoenlijk konden eten zonder hun kleding vies te beknoeien. Dit stukje privacy zie je ook terug in de bouw van een huis. Eerst wordt de grond aangekocht. Vervolgens wordt er eerst een twee meter hoge muur om het perceel heen gebouwd. Pas daarna begint men met de bouw van het huis. Voor onze begrippen een beetje vreemd. Zeker gezien het feit als je ‘s avonds in het donker een ommetje met de hond maakt en overal de huizen naar binnen kan kijken. ’s Avonds vielen we heerlijk in slaap in deze mooie Airbnb in Nizwa. Het huis was 300 jaar oud en helemaal gerenoveerd. Op sommige plekken was de originele lemen muur nog zichtbaar. Onze handen gleden over het materiaal wat gemaakt was van stro, leem en kamelenpoep.Nog een leuk detail: als mannen elkaar hier groeten dan gaat dat anders als bij ons. Ze stellen niet één vraag (hoe gaat het ?) waarna ze één antwoord krijgen (goed), maar ze stellen zeker tien vragen. Hoe gaat het met jou, je broer, je zus, je vader, je moeder, leeft je goudvis nog, woon je nog fijn, doen de kinderen het goed op school enz. Deze vragen (en antwoorden) zijn dermate ingebakken dat de een het antwoord al gegeven heeft voordat de ander de laatste medeklinkers uit zijn mond heeft laten vallen. En dat gesprekje gaat dan supersnel. Heel grappig om te horen.

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

Mediterraanse gastrobar  Olijf Sittard

OLIJF is een Mediterraanse Gastrobar gevestigd op de hoek van de Putstraat en Paardestraat. Met een warme inrichting en charmante locatie is dit de ideale plek om te genieten, zowel aan de bar of in het restaurant. De naam OLIJF is ontstaan, omdat olijven, in welke vorm dan ook, de basis vormen voor de Mediterraanse keuken. Een puur, eerlijk en overheerlijk product. Eigenschappen waar ook wij voor staan en die we vertalen naar ons menu.

Lars, Beryl en hun enthousiast team staan voor U klaar !

Putstraat 6,
6131 HL Sittard
T: 046 – 888 35 81
E: info@olijfsittard.nl

Instagram Facebook

 

Leon Quaden Makelaardij Munstergeleen

Kantoor Nederland:
Houbeneindstraat 2a
6151 CR Munstergeleen
046 – 30 200 30
info@quadenmakelaars.nl

Kantoor Duitsland:
Zum Klufgen 1
52538 Tuddern( Selfkant)
Im gebaude der Kreissparkasse

 

Weten wat de eerst stap is om meer geld te krijgen voor jouw huis?
Wauw!!! Wij willen jou feliciteren……
Je bent namelijk zo slim geweest om tot hier te komen, en dat is de eerste stap.
Het is makkelijk om dingen te laten liggen
maar jij doet dat dus niet.
en ALLEEN ZO krijg je méér geld
voor jouw huis
En weet je……, baat het niet, dan schaadt het niet.
Want het kost eigenlijk géén moeite om even te kijken wat onze methode inhoudt.
En het is slim omdat je er juist veel mee kunt verdienen.
De Bestseller Methode | Méér Geld, Hetzelfde Huis
Ontdek hoe je tot 30% meer kijkers krijgt voor je pand en hoe je gemiddeld genomen tot 18.000 euro meer voor je huis kunt krijgen.
Geef ons jouw huis in de Verkoop en je krijgt direct onze ‘Meest Waardevolle Aanpak Ooit’.

De BESTSELLER methode:
✔️Gratis Topvideo met ingebakken Plattegrond.
✔️Gratis Waardebepaling Vooraf zonder verplichtingen
✔️Gratis Explosieve Marketing met o.a. betaalde advertenties op facebook en KijkMijnHuis
✔️Gigantisch: 400.000 hits per op jaar op 140 panden
✔️Geruststellend: meer dan 2500 klanten gingen je reeds voor
✔️Garantie: Verkopen wij niet dan betaal je geen courtage!
Wij vertellen je ook iets dat je moet weten maar wat de meeste Makelaars nooit zullen prijsgeven.

STEL JE VOOR DAT HET ALLEMAAL LUKT!!

We zijn er zeker van dat onze methode werkt. Het is ook onderzocht en gepubliceerd door Metronieuws en RTL Z. Vraag hier binnen 20 seconden je Gratis Waardebepaling aan en weet snel wat de BestSeller Methode voor jou kan betekenen.

www.quadenmakelaars.nl/gratis-waardebepaling

We komen binnen 2 werkdagen langs, je bent niets verplicht en we gaan je ook niet tot iets verplichten.

Nuclear missile base BOOM !

Nuclear missile base BOOM !

En dan sta je dan als Limbo tussen kernraketten en kernbommen diep in het agrarische hart van Oekraïne. ’s Morgens waren we vanuit de hoofdstad Kiev vroeg vertrokken. Onze Oekraïense chauffeur had als kind waarschijnlijk zijn schommel iets te dicht bij het muurtje staan want hij presteerde het om vier uur lang over Jezus Christus te lullen. Niet dat ik die vent niet mag of zo maar Jezus, het is zo lang geleden. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguïns vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft.Na een rit van 300 km stonden mijn nichtje Verena, onze Australische maat Ben en ik tussen een arsenaal van kernwapens, genoeg om heel Nederland te degraderen tot één smeulende ashoop. Hier stond vroeger een werkende nucleaire raketlanceringsfaciliteit met tactische en strategische wapens. 1e6345c2-2e9e-4596-84e4-b870e584405f

IMG_8012
Hoppa. 300 kiloton TNT tussen mijn benen. De Hiroshima-bom was slechts 15 kiloton TNT

IMG_8013

IMG_8015.jpeg
Die witte knop (dé knop) die zorgde voor de ontsteking van de kernraket

77e81fa9-0cc5-4993-b669-129026b52ae5IMG_8467De kernwapens die hier nog lagen waren ontworpen voor inzet op verafgelegen strategische doelen. Zij werden bij het doel gebracht middels een draagraket welke zich bevond in een raketsilo onder onze voeten, afgeschermd met een koepelvormig deksel.  Er stonden lange vrachtwagens die een raket in een cilindervormige lanceerinstallatie (raketsilo) konden laten zakken. In de grond zaten twee silo’s naast elkaar. Eentje van 40 meter diep voor de kernraket en de ander voor het militaire personeel. Onder de grond waren de twee cilinders met elkaar verbonden middels een gang en dáár was het waar we ons beseften hoeveel geluk we hebben gehad dat er nooit een kernoorlog is uitgebroken. De personeelssilo was voorzien van slaapkamers, doucheruimtes, ontspanningsruimtes, een keuken etc. Twaalf verdiepingen onder de grond bevond zich de controlekamer waar de militaire operators vroeger moesten oefenen voor het geval ze een raket moesten afschieten ter vergelding  van een Amerikaanse raketaanval.  Het Kremlin in Moskou belde de operator, die antwoordde met “Da” (ja), verzocht zijn collega die drie meter verderop zat om samen met hem de sleutel om te draaien zodat hij vervolgens op de witte knop kon drukken. Vervolgens zouden de motoren van de raket gestart worden waarna de raket langzaam uit de cilinder omhoog kwam en na het afstoten van de drie aandrijftrappen met een snelheid van 25.000 km/uur in de hemel zou verdwijnen en binnen 4,5 minuut in Nederland zijn doel zou vernietigen. Deze “start”-procedure duurde 6 seconden. Deze procedure werd continu geoefend. 6 seconden oefening, 4 seconden rust, 6 seconden de hoorn op nemen, “da”  zeggen, telefoon opleggen en op de witte knop drukken en weer vier seconden rust. Acht uur per dag, vijf dagen per week, 40 jaar lang. Om hartstikke krankjorum van te worden. Hier ging ik even aan het bureau van de ondergang zitten en ik deed alsof ik dat noodlottige gesprekje op een oude Sovjet-telefoon aannam en  en daarna  de knop indrukte die ooit de beschaving zoals we die kennen zou hebben beëindigd. De faciliteit huisvestte tien raketten, die verborgen lagen in ondergrondse silo’s in de buurt van de controlekamer, met nog eens 75 raketten die zich in deze regio bevonden en werden beheerd door deze faciliteit. 813e8998-87ae-442c-b44d-861f042382da9ee97195-9dc2-4e54-b310-eec3f6494c99IMG_851879d3f7e4-b173-41a2-bc88-07ca20f93146cd52abfb-8b31-4760-8ed4-ff43bd94964cfeade175-5d3a-4f4f-802d-ff68766a58d4Op het terrein zijn vier enorme ontmantelde intercontinentale ballistische raketten (ICBM), waaronder een 23 meter lange SS-18 Satan-raket, de grootste ICBM van de Sovjets (het is een import uit Baikanor, Kazachstan) te zien. Veel meer raketten en stukken militaire hardware liggen verspreid over het terrein. In januari 2009 bezaten acht landen in totaal ruim 23.300 kernwapens.  Niet alle kernwapens hebben dezelfde kracht, maar de VS en Rusland bezitten de zwaarste: thermonucleaire wapens. De VS hebben de B83, die gelijk staat aan 79 Hiroshima-bommen. Stel dat de VS en Rusland al hun wapens afknallen en het zijn allemaal B83’s, die verspreid over de wereld aan de oppervlakte worden gelanceerd, dan wordt 232.000 vierkante kilometer infrastructuur weggeblazen (NL is 42.000 vierkante kilometer). Er zal vrijwel direct een vuurbal ontstaan, die alles wat hij aanraakt laat verdampen in een 79.000 kilometer radius en iedereen binnen 5,8 miljoen vierkante kilometer krijgt derdegraads brandwonden. De daaropvolgende ioniserende straling in de atmosfeer zal een gebied van 284.000 vierkante kilometer besmetten. De straling zal zich lager in de atmosfeer verder over de wereld verspreiden en zo nog veel meer doden veroorzaken. Dus wie de eerste explosie weet te overleven, loopt een grote kans op stralingsziekte. Tenslotte treedt de nucleaire winter in. Een ijstijd. De laatste overlevenden moeten zich voorbereiden op een duistere periode. Vergelijkbaar met een flinke vulkaanuitbarsting zal een nucleaire winter de wereld voor honderden jaren afkoelen. Het roet dat vrijkwam bij de explosies blokkeert de straling van de zon, die zo niet langer het aardoppervlak weet te bereiken. De planeet wordt donker, waardoor fotosynthese onmogelijk wordt. Dat zorgt voor de instorting van het ecosysteem. Het zal leiden tot een massa-extinctie van ongekende grootte, waarbij ook onze eigen soort mogelijk niet weet te overleven… Sterker nog: door het afsterven van het groen zullen alle insecten sterven. Na een jaar zou dan al het leven op Aarde zijn verdwenen. Zouden alle mensen zijn verdwenen dan zou binnen één jaar de Aarde in volle bloei staan 😉 . Deze cijfertjes zuig ik niet uit mijn duim maar heb ik even van internet geplukt. Overigens hoop ik dat de Einstein die dit berekend heeft wél een en ander uit zijn duim heeft gezogen. Dit willen we natuurlijk niet meemaken. Bedankt voor het lezen en de volgende keer weer eens een leuk blogje i.p.v. dit depri-verhaal 🙂 Doei !

Groetjes Ran

p.s. credits voor mijn nichtje Verena die me enkele foto’s aanleverde. Kijk ook even op haar site http://www.derdeetage.nl/65fcb27c-6153-4469-8da6-386b32436906IMG_80147cf343ec-6a34-465d-8dba-7c1e5c9f8e1e4c8676c4-d9e3-47bc-95a8-df7264d2de744bd4f975-26a2-4c6b-b3a8-ae016cc14967IMG_80111