Bamboo train, Battambang

Bamboetrein

De volgende dag neem ik een locale taxi naar Battambang. Een tochtje met de bamboetrein staat al jaren op mijn verlanglijstje en nu ben ik toch in de buurt. Misschien is ‘trein’ niet de beste omschrijving voor dit bamboeplatform op wielen. Het is eerder een soort vlot waarmee inventieve locals zich over het bestaande spoor kunnen verplaatsen nu er geen treinen meer rijden. Deze creatieve low-tech oplossing is ideaal om snel mensen en goederen in de omgeving te vervoeren. Er is maar één treinspoor voor beide richtingen en natuurlijk is er geen uurregeling. Passeert er een tegenligger? Dan moet de bamboetrein die het lichtst beladen is, ontmanteld worden zodat de andere trein kan passeren. Ondertussen in dit originele transport uitgegroeid tot een toeristische attractie. En terecht: het is een mooi ritje door een mooie omgeving en zo dicht bij de sporen aan hoge snelheid voorbij rijden, dat lijkt op een van de betere pretpark attracties. Op het eindpunt staan stalletjes met drank,  fingerfood en bedelende kinderen. Een jongen van zes heeft geleerd hoe je Westerse toeristen het snelst geld afhandig kan maken: “1 dollar, please. Then I can go to school”. Tja, je raakt er wel aan gewend. In arme landen zien ze je gewoon als wandelende pinautomaten.

Schermafbeelding 2020-02-17 om 19.51.18.png

Food of Oman

In de hoofdstad van Oman, Muscat, gingen we een supermarkt binnen om het assortiment te bekijken waaruit de doorsnee islamitische burger van dit sultanaat zijn keuze kon maken.

De bakkerijIMG_4653IMG_4652IMG_4651     De versafdeling. Hier kon je vers voorbereide gerechten in een bakje krijgen. Thuis hoefde je het alleen maar op te warmen.IMG_4650      De verse visafdeling. In veel landen waar ik kom zoals ook in Oman is de vis die je kunt kopen de catch of the day. Hij is dan het meest vers. In Nederland hanteren we een andere definitie van vers. We vinden dat we vis minstens 3-5 dagen na gevangen te zijn moet laten besterven (in dit rottingsproces krijg je mals visvlees door middel van het afbreken van het collageen met enzymen). Dit zou de smaak ten goede komen. Ook de bereiding wordt daarmee vergemakkelijkt. Het is net een keuze wat je lekker vind natuurlijk. Ik geef de voorkeur aan de lokale markten waar de vis nog spartelend op het ijs in de bak ligt. Niet leuk voor de vis natuurlijk. Die stikt in principe. Maar hij is wel superlekker en nog heel stevig vanwege de rigor mortis (lijkstijfheid) die na de slacht intreedt en die enkele dagen kan aanhouden zoals hieronder dit stuk tonijn met een doorsnede van 25 cm (!)IMG_4643   Wat dachten jullie van deze lamspootjes dan ?IMG_4644      Of deze schapentong ?IMG_4645Varkenspootjes importeren ze gewoon uit NederlandIMG_4646                                            Of het hart van een koe dan ?IMG_4647      Of gevulde schapenmaag dan ? In Schotland noemen ze dit HaggisIMG_4648

Oman (Roadtrip)

Dag 1: op weg van Dubai naar Oman.

Klokslag 23:07u vertrok onze bus naar Oman. Gisteren waren we naar het busstation Abu Hail gegaan om bustickets te kopen voor vandaag. De tickets voor de ochtend-en middagrit waren reeds uitverkocht. Alléén voor de nachtbus waren nog twee plekjes vrij en enkel te bemachtigen op vertoon van je visum. Op de website van Oman stond echter geschreven dat je de visa bij de grensovergang “on arrival” kon kopen. Helaas was deze info gedateerd. Dan maar eens online proberen. Op de officiële Oman-website van de regering kreeg ik geen account aangemaakt. Het lukte me wel om visa te bestellen via een Visa-website in Barcelona. Per stuk betaalde ik ineens 55$ i.p.v. 15$. Het visum van Angelica kreeg ik meteen in mijn emailbox maar die van mij helaas niet. Met als gevolg dat we dus geen bustickets kregen. Pas op de dag van vertrek heb ik via via mijn visum kunnen krijgen. Dat was even 24 uur peentjes zweten. Bedenk even dat we de auto in Muscat al gehuurd hadden en alle slaaplocaties al geboekt/betaald waren. Onze reis heeft helaas 12 uur vertraging opgelopen waardoor we een aantal geplande spots maar moeten skippen. Dubai kent een uitstekend wegennet waardoor we binnen twee uur de grenspost van Dubai bij Al Wajajah-Hatta hadden bereikt. In eerste instantie wilde ik in Dubai een auto huren en zelf naar Oman rijden maar er kwamen zoveel huurauto’s die vanuit Dubai naar Oman gingen niet meer terug bij de eigenaar dat de verhuurboys er maar mee waren gestopt.

Een kwartier later stopten we bij een Omaanse controlepost. Iedereen moest de bus uit en zijn koffer op een tafel in de buitenlucht aanbieden ter controle. Meestal heb ik dit soort controles bij aankomst op een luchthaven maar als je over de weg rijd zijn de controleposten leuker. Zo stond ik eens bij de grensovergang van Honduras naar Nicaragua 🇳🇮met een thermometer onder mijn oksel. Boven de 38c kon ik mijn stempeltje wel vergeten.img_3884img_3877img_3876Weer een kwartier later kwamen we aan bij een tweede checkpoint alwaar we onze stempel op vertoon van onze visa in ons paspoort kregen. We waren binnen ! 🇴🇲Foto’s maken bij de grens was ten strengste verboden dus moest ik het maar weer eens stiekem doen. In het douanegebouw was een Spar-winkeltje waar ik een stuk worst kocht. Het vlees was erg hard. Als ik dat had geweten had ik vanmorgen een ander gebit in mijn mond gedaan. Eenmaal buiten pakte ik mijn iphone om een foto te maken van Yasser, onze beer van een chauffeur, die op zijn bordeelsluipers en in een witte djellaba aan kwam gelopen.Schermafbeelding 2020-01-23 om 00.39.39.pngMeteen toen hij mijn Iphone zag wees hij me er op dat het maken van foto’s hier absoluut verboden was. Helemaal vergeten !! Tja. Vergeetachtigheid. Bij de een zit de oorzaak in een vloeitje, de ander zegt dat het een vorm van hoogbegaafdheid is en weer een ander wijt het aan een té druk leven. “Mijn geheugen is miserabel slecht” zei ik net nog tegen de liefde van mijn leven. Angelica: “hoe slecht is het dan ?” Ik:”hoe slecht is wat ? “ Dat bedoel ik dus. Af en toe voel ik me net zo’n Alzheimertje en denk aan later: iedere dag nieuwe vrienden maken, iedere dag nieuwe gerechten proeven en met Pasen mijn eigen eitjes verstoppen. Laat maar komen dan !

De geplande route en de hotspots van onze reis1

1
Dé hotspots liggen in het noorden van het land

 

Dag 2: Muscat de hoofdstad

Bij het spiksplinternieuwe vertrekterminal van het vliegveld van Muscat stapten we uit de nachtbus en liepen meteen door naar binnen voor onze huurauto op te halen. Ik vroeg me af waarom ze een vertrekhal “terminal” noemen als vliegen zo veilig is als ze beweren. Omdat we in Dubai vertraging hadden opgelopen was onze huurauto alweer door verhuurd aan een ander. Gelukkig kregen we snel een andere auto. Een nieuwe Suzuki Liana uit 2019 waarvan de autogordels nog in het plastic zaten. Aangekomen in Muscat gingen we eerst even een dutje doen want tijdens zo’n nachtelijke busreis ben ik op mijn alerts en doe ik geen oog dicht. Op onze kamer van het appartement was alles aanwezig. Zelfs een vaatwasser. Maar die was kapot. Ik kreeg meteen een flashback naar vroeger. Ik was 12. De vaatwasser was kapot gegaan. Het zou twee weken duren voordat de nieuwe kwam. We hadden afgesproken dat ieder één week de afwas zou doen. Mijn broer Dave en ik de eerste week en mijn ouders de tweede week. Toen onze week voorbij was kwam er toevallig een vrachtwagen langsrijden met de nieuwe vaatwasser 😅🖕🏻.Snel gingen we naar de Mutrah Souk, een traditionele Arabische markt onder een houten dak. De spulletjes die verkocht worden staan heel chaotisch opgesteld. Prijzen staan nergens vermeld. Loop je voor een paar teenslippers naar binnen dan loop je even later naar buiten met een flesje Amouage, het duurste parfum ter wereld welke hier wordt aangeboden. Als Nederlander kun je hier je hart ophalen. Afdingen kunnen ze hier als de beste. De vuistregel is 30% korting met cash geld. 10% korting met je creditcard. Dus gewoon lekker cash meenemen 😉. Achter de Souk bevindt ze de Mutrah corniche: een promenade langs de kustlijn waar mensen op en neer paraderen om hun nieuwste patta’s te showen aan het zittend overwegend mannelijk publiek. Hier zitten ze gewoon een kopje thee te leuten. Zonder ipad, zonder macbook, zonder iphone. Gewoon een beetje zwijgend rondkijken. Psychos…Bij restaurant Royal House had Angelica tiger-gamba’s. Ik eet de komende 10 dagen alleen maar lamsvlees. Dat heb ik mezelf thuis beloofd. Als hoofdgerecht nam ik Shuwa: hét lekkerbekken van Oman. De ober maakte me wijs dat dit lamsvleesgerecht gemarineerd was in Omani specerijen, vervolgens verpakt was in bananenbladeren en gedurende twee dagen in een zandoven was geplaatst. Ik geloofde hem op zijn hemelsblauwe ogen en een half uur later had ik geen spijt van mijn keuze. Die man wist waar hij het over had. Waar kom je ze nog tegen dan ? Súperlekker !

Dag 3: Muscat-Sur

Al heel vroeg vertrokken we naar de Sultan Qaboos moskee met op de achtergrond de ruige Hajarbergen. Een hele grote moskee met een capaciteit van 20.000 mensen die daar kunnen gaan bidden in het gigantische complex. Een vrouw gooide een zwarte Boerka over Angelica’s schouders zodat alles goed bedekt was 🧝🏽‍♀️. Nu mochten we naar binnen. Aan het plafond hing de grootste kroonluchter die we ooit hadden gezien. Wel liefst 9000 kg zwaar en bezet met 600.000 stukjes kristal. Ik heb ze niet nageteld maar ik geloofde de man die dat vertelde op zijn woord. Je zult ze maar moeten poetsen. Een dik uur later zaten we in de auto op weg naar Sur in het oosten. Onderweg stopten we even bij de Bimmah sinkhole in het Hawiyat Najm park. Op een dag was hier gewoon een gat in de grond geslagen en met de tijd was het volgelopen met water. Mensen zagen het nu als een openbaar zwembad en zwommen er baantjes in het heldere turquoise water. De lokale bevolking gelooft nog altijd dat hier een meteoriet is ingeslagen. Vandaar ook de naam Hawiyat Najm: de vallende ster. We hadden van te voren een aantal vissen gekregen van een groepje Omani mannen die een weekendje aan het kamperen waren bij zee. Ze waren redelijk bezopen en heel vriendelijk. Uit respect kreeg Angelica geen hand, maar ze boden haar meteen een stoel aan en een kopje koffie. Ikzelf mocht van de whiskey die ze bij zich hadden proeven. De vissen heb ik later maar weggegeven aan de toezichthouder van de sinkhole. Hij was er blij mee want hij was zijn boterhammetjes vergeten vanmorgen. Hetzelfde als in Dubai genieten vrouwen hier een voorkeurspositie. In Dubai mogen mannen op straffe van een geldboete niet naast vrouwen zitten in de trein. De vrouwen zijn heel mondig en wijzen je meteen op hun recht als je hun gedeelte binnen stapt. Hetzelfde zagen we met wachtrijen. Er zijn aparte wachtrijen voor single mannen en wachtrijen voor gezinnen met vrouwen. Ongeveer 75% van de vrouwen is hier gesluierd maar we hebben niet de indruk dat de vrouwen hier onderdrukt worden. Integendeel ! Ze doen dit uit respect naar hun man toe. Geen enkele andere man mag hun lichaam zien. Onder de boerka zit natuurlijk Victoria’s geheimpje. En dat willen ze alleen voor hun man houden. Dat is even een ander verhaal dan dat wij kennen. Iedere man mag meerdere vrouwen hebben. Dit idee is heul lang geleden geboren. Toen vrouwen weduwe werden als de mannen niet meer terugkeerden van het oorlogsfront met de Christenen. Een weduwe mocht dan aansluiten bij een andere familie zodat ze onderhouden kon worden en niet aan de bedelstaf raakte zoals bij ons in het westen het geval was. Er was maar één voorwaarde. De man van de familie mocht de weduwe alleen toelaten als hij in staat was haar te kunnen onderhouden én dat hij haar hetzelfde behandelde als zijn eigen vrouw. Hier lijkt mij absoluut niks mis mee. We zagen een oud vrouwtje. Ze was 102 jaar en keek naar de mensen die voorbij liepen. We kwamen met haar in gesprek. Ik vroeg haar of ze een goed leven had gehad . Ze begon te lachen en antwoordde bevestigend. Toen ik haar vroeg of ze niet bang was om te sterven zei ze:”tuurlijk niet, ik heb een mooi leven gehad. En daarbij sterven er vrij weinig mensen van 102 jaar oud”. Geweldige humor ! Onderweg naar Sur kwamen we nog een 2000 jaar oud gebouwtje tegen. Hier lag vroeger het stadje Qalhat waar Marco Polo rond 1300 nog zijn handelswaar probeerde te verslijten. Van het stadje was niks meer over. Alleen het uit zandsteen en koraal (!) gebouwd huisje stond er nog. Hierna bezochten we in Sur een bouwplaats voor originele houten Arabische boten, Dhows genaamd 🛶. Heel interessant om te zien hoe deze boten met de hand worden gemaakt. In tegenstelling tot bij ons worden hier nog heel veel spullen met de hand gemaakt. Bij ons is dingen maken niet meer hip. Wie kan nog nu nog zelf iets maken ? Veiligheidsregels zoals helmen, handschoenen en brillen kennen ze hier niet. Gewoon lekker met de slippertjes aan het werk. Zelf mocht ik even meehelpen een stukje plafond te maken. Leuk toch ? Dit krijg je bij ons op het werk niet geregeld. Om 22:00u liepen we onder begeleiding over het strand om te kijken hoe schildpadden eitjes legden in het zand van het Ras al Jinz reserve. Even verderop waren ze net uitgekomen en we bekeken een schildpadje 🐢 wat zijn weg zocht naar de zee. Na een rit van een dik uur kwamen we rond 01:00u aan in Tiwi. Een heel klein dorpje waar iedereen al sliep. Op één jongen na. Hij wees ons door de wirwar van nauwe steegjes de weg naar ons guesthouse. De douche was helaas kapot dus gingen we maar met het zand tussen onze tenen ons bed in. Goodnight 💫🌙

Dag 4: de Wadi’s van Oman

Eindelijk ! Ons doel bereikt. Jongens, jongens, wat is moedertje Aarde toch mooi😍💥. De Wadi’s van Oman stonden al heel lang op mijn bucketlist. De eerste drie dagen waren natuurlijk ook mooi maar toch ben ik gedurende die dagen in een gezonde spanning vanwege datgene waarvoor we naar Oman 🇴🇲 zijn gekomen: de Wadi’s ⛰🏝Oman bestaat voor 80 procent uit woestijn, maar dat wil niet zeggen dat er geen groene natuur te vinden is. Integendeel. In een groot aantal schitterende schaduwrijke valleien, zogenoemde wadi’s, vind je heerlijk zoet water omgeven door groene palmen en planten. En hier liepen we door heen. Klauterend over dikke rotsblokken, met een bootje of te voet door het water, soms uitglijdend over de gladde stenen, langs palmbomen, zwemmend door het water. Lekker even outdoor.

Wadi Shab

Tijdens een hike van een uur heen en een uur terug liepen we langs de meest heldere smaragdgroene poelen, grote rotsen en indrukwekkende kliffen. We kwamen langs verschillende kleine poelen, waar het prachtige en heldere turquoise water zeer uitnodigend was om even een duik te nemen. Maar we moesten even wachten tot we bij de laatste poel waren aangekomen want alleen hier mocht gezwommen worden. Op de terugweg kwamen we op het idee om terug te lopen via de Aflaj, een soort irrigatiesysteem waarbij kleine, smalle aquaductjes het water van de bergen geleidelijk naar de moestuintjes van de dorpjes leidden.Dit was stukken korter omdat we niet meer over de rotsen hoefden te klimmen. Het bootje terug vertrok al over 45 minuten en we waren al laat.

Wadi Tiwi

Tahir, de eigenaar van het guesthouse bood ons een 4WD-tour aan om deze Wadi te bezoeken. Hij zou ons gedurende twee uur door de bergdorpjes rijden en ons de huizen laten zien waar zijn familie woonde. Ook zou hij ons kennis laten maken met zijn vrienden. Dit aanbod konden we natuurlijk niet afslaan. Onze auto was niet geschikt voor de zeer steile wegen door de bergen. De wegen waren zo smal dat je wel eens vast stond op een weggetje en dat één van de twee auto’s 🚗 een stuk moest terugzetten om baan te maken voor zijn tegenligger. Zolang dat een local was ging het nog. Maar een toerist als bestuurder had heel wat werk te verzetten. Logisch ook. Wij zijn het niet gewend om op dit soort paden te rijden. Wadi Tiwi kent wederom smaragdgroene wateren en grote rotspartijen, maar ook oude dorpjes en plantages. De wadi spreidt zich namelijk uit over 36 kilometer waar dorpjes zich hebben gevestigd. In de dorpjes worden dadels, mango’s en bananen geteeld vanwege de vruchtbare grond. We zijn de Wadi helemaal tot in het laatste van de negen dorpjes gereden (Miba). De weggetjes maakten gevaarlijke bochten en het betonnen wegdek was niet altijd zonder gaten. Gelukkig kende Tahir deze bergweggetjes als zijn broekzak.

Wadi Bani Khalid

Ook deze Wadi vertoonde veel gelijkenissen met Wadi Shab en Tiwi. We zijn blij dat we de drie mooiste Wadi’s van Oman hebben mogen zien. Morgen gaan we naar Nizwa. Het wordt een flinke rit maar ook dit gaat zich vast lonen. Eerst gaan we in bed nog even nagenieten van alle foto’s van vandaag. Helaas hebben we geen bier 🍺 om de avond af te blussen. Dat is hier vanwege de strenge wetgeving even schaars als een broodje kroket in Zimbabwe 🇿🇼. Doei ! Knor 💫🌙

Dag 5-6 Nizwa-Jabar Shams

Voor een benzineprijs van 0,48€/liter hoef je in Oman niet op de kilometers te letten als je een roadtrip maakt. Waar je wel voor moet uitkijken zijn de vele flitspalen in dit land. Ik heb ze een half uur lang geteld: om de vijf kilometer stond er ene klaar om jouw nummerbord op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat dan wel weer helpt is het zenuwachtig makend piepgeluidje wat in je auto klinkt als je te hard rijd. Wil je dus harder rijden dan toegestaan dan dien je de autoradio flink hard te zetten wil je dat geluidje niet meer horen. In Namibië maakten we voor de eerste keer kennis met dit systeem en het werkte goed. Misschien iets voor bij ons ? Wat we minder vonden waren de snelheidsbegrenzers in de vorm van betonnen drempels op de weg. Deze werden niet altijd middels bebording aangekondigd. Dan doemde ineens voor je zo’n betonnen bult op en moest je vol in de remmen anders maakten zich vier wielen los van de grond.

Kasteel Jibreen

05:30u. Als ik dan weer eens eerder wakker ben dan Angelica en ik haar bekijk dan weet ik bijna zeker dat ze het in het testpanel moet hebben gezeten van de ontwikkeling van de nieuwste slaaptablet. Haar lichaam heeft het nooit 100% kunnen verwerken. Ik besloot me tijdens het douchen maar weer eens te scheren. In Oman heeft iedere man een goed verzorgde baard. Ik hoef dat niet. Bij ons is het de laatste jaren bij de mannen een trend om weer een baard te dragen. 100 jaar geleden trokken mannen met baarden bomen uit de grond, slachtten ze kippen en varkens met hun blote handen en werkten 12 uur per dag gedurende zes dagen in de week. Nu staan ze bij de DM in Tüddern te twijfelen welke gezichtscrême het beste voor hun type huid is 🔫.

Al heel vroeg (07:30u ) zaten we in ons cheap huurautootje op weg naar Jabal Shams, één van de trekpleisters van Oman. Onderweg stopten we bij kasteel Jibreen. De mooi gedecoreerde vertrekken gaven een goed beeld van hoe het leven op het kasteel moet zijn geweest eeuwen geleden. De entree was met 1,10€ (!) per persoon, supergoedkoop.

Fort Bahla

Even verderop lag dit mooie fort. Fort Bahla staat op de UNESCO werelderfgoedlijst en heeft de status van het belangrijkste historische monument van het sultanaat. Ook hier was de entree 1,10€ per persoon. Onderweg stopten we bij een lokale markt waarbij vanaf de achterklep van de auto een visser zijn vissen te koop aanbood en ze ook nog eens schoonmaakte en in stukken sneed.

Misfat al Abriyyin

Dit kleine dorpje lag helemaal boven op een berg en er was maar één slingerweg naar toe. Bij de ingang van het dorpje stond een bord waarop stond dat zowel mannen als vrouwen uit respect voor de lokale bevolking een lange broek/rok dienden te dragen. Twee Italiaanse vrouwen meenden dat niet te hoeven doen. Sommige mensen hadden de baarmoeder nooit mogen verlaten. Het traditionele dorpje was gebouwd op rotsen en de meeste huizen waren gebouwd van leem. Het was één grote wirwar van nauwe gezellige steegjes en ontelbare ongelijke, steile trapjes. Boven de steegjes waren de gebouwen met elkaar verbonden. Schitterende dadelpalmen waaiden boven de terrassen en in een authentiek restaurant mochten we een hele schaal dadels “uit eigen tuin” proeven. De bewoners leven in eerste instanties van datgene wat hun eigen tuin te bieden heeft en daarnaast wat de toeristen nodig vinden om uit te geven. Alle tuinen werden van water voorzien door de Aflay, een ongekend irrigatiesysteem wat ik alleen nog maar in Oman heb gezien.

Jabal Shams

Al 10 km vóór Jabal Shams werden we door een Omani op een parkeerplaats aangesproken op het feit dat de berg met onze auto 🚗 niet te bereiken was. Hij zou ons er naar toe rijden voor 20 Rial per persoon. Omgerekend zouden we dan 90€ kwijt zijn geweest ware het niet dat ik het niet vertrouwde. Op de plek waar het asfalt overging naar een hobbelig kiezelpad stonden een drietal locals. Voor 15 Rial voor twee personen bracht hij ons naar boven. Dit was een stuk goedkoper. De weg was zeer zeker hobbelig maar achteraf gezien hadden we dit gemakkelijk met onze eigen auto kunnen doen. We zijn vorig jaar met een Fiat Panda het Atlasgebergte van Marokko 🇲🇦 overgestoken dus enige ervaring hadden we al. Eenmaal boven aangekomen genoten we van het mooie uitzicht van de hoogste berg van het Hadjargebergte in het noordwesten van Oman.

Nizwa fort

In dit fort zagen we een aantal vrouwen die op traditionele wijze hun beroep aan het uitoefenen waren. Hierna gingen we iets eten in deze stad. Het viel ons op dat in het restaurant maar drie tafeltjes stonden. Aan de achterzijde waren een aantal tafeltjes afgeschermd door schotten. Door een gordijn kon het personeel de ruimte binnenlopen om de klanten te bedienen. De Omani hechten veel waarde aan privacy werd ons uitgelegd. Achter het gordijn kon ook de boerka even af zodat de vrouwen fatsoenlijk konden eten zonder hun kleding vies te beknoeien. Dit stukje privacy zie je ook terug in de bouw van een huis. Eerst wordt de grond aangekocht. Vervolgens wordt er eerst een twee meter hoge muur om het perceel heen gebouwd. Pas daarna begint men met de bouw van het huis. Voor onze begrippen een beetje vreemd. Zeker gezien het feit als je ‘s avonds in het donker een ommetje met de hond maakt en overal de huizen naar binnen kan kijken. ’s Avonds vielen we heerlijk in slaap in deze mooie Airbnb in Nizwa. Het huis was 300 jaar oud en helemaal gerenoveerd. Op sommige plekken was de originele lemen muur nog zichtbaar. Onze handen gleden over het materiaal wat gemaakt was van stro, leem en kamelenpoep.Nog een leuk detail: als mannen elkaar hier groeten dan gaat dat anders als bij ons. Ze stellen niet één vraag (hoe gaat het ?) waarna ze één antwoord krijgen (goed), maar ze stellen zeker tien vragen. Hoe gaat het met jou, je broer, je zus, je vader, je moeder, leeft je goudvis nog, woon je nog fijn, doen de kinderen het goed op school enz. Deze vragen (en antwoorden) zijn dermate ingebakken dat de een het antwoord al gegeven heeft voordat de ander de laatste medeklinkers uit zijn mond heeft laten vallen. En dat gesprekje gaat dan supersnel. Heel grappig om te horen.

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

Mediterraanse gastrobar  Olijf Sittard

OLIJF is een Mediterraanse Gastrobar gevestigd op de hoek van de Putstraat en Paardestraat. Met een warme inrichting en charmante locatie is dit de ideale plek om te genieten, zowel aan de bar of in het restaurant. De naam OLIJF is ontstaan, omdat olijven, in welke vorm dan ook, de basis vormen voor de Mediterraanse keuken. Een puur, eerlijk en overheerlijk product. Eigenschappen waar ook wij voor staan en die we vertalen naar ons menu.

Lars, Beryl en hun enthousiast team staan voor U klaar !

Putstraat 6,
6131 HL Sittard
T: 046 – 888 35 81
E: info@olijfsittard.nl

Instagram Facebook

 

Leon Quaden Makelaardij Munstergeleen

Kantoor Nederland:
Houbeneindstraat 2a
6151 CR Munstergeleen
046 – 30 200 30
info@quadenmakelaars.nl

Kantoor Duitsland:
Zum Klufgen 1
52538 Tuddern( Selfkant)
Im gebaude der Kreissparkasse

 

Weten wat de eerst stap is om meer geld te krijgen voor jouw huis?
Wauw!!! Wij willen jou feliciteren……
Je bent namelijk zo slim geweest om tot hier te komen, en dat is de eerste stap.
Het is makkelijk om dingen te laten liggen
maar jij doet dat dus niet.
en ALLEEN ZO krijg je méér geld
voor jouw huis
En weet je……, baat het niet, dan schaadt het niet.
Want het kost eigenlijk géén moeite om even te kijken wat onze methode inhoudt.
En het is slim omdat je er juist veel mee kunt verdienen.
De Bestseller Methode | Méér Geld, Hetzelfde Huis
Ontdek hoe je tot 30% meer kijkers krijgt voor je pand en hoe je gemiddeld genomen tot 18.000 euro meer voor je huis kunt krijgen.
Geef ons jouw huis in de Verkoop en je krijgt direct onze ‘Meest Waardevolle Aanpak Ooit’.

De BESTSELLER methode:
✔️Gratis Topvideo met ingebakken Plattegrond.
✔️Gratis Waardebepaling Vooraf zonder verplichtingen
✔️Gratis Explosieve Marketing met o.a. betaalde advertenties op facebook en KijkMijnHuis
✔️Gigantisch: 400.000 hits per op jaar op 140 panden
✔️Geruststellend: meer dan 2500 klanten gingen je reeds voor
✔️Garantie: Verkopen wij niet dan betaal je geen courtage!
Wij vertellen je ook iets dat je moet weten maar wat de meeste Makelaars nooit zullen prijsgeven.

STEL JE VOOR DAT HET ALLEMAAL LUKT!!

We zijn er zeker van dat onze methode werkt. Het is ook onderzocht en gepubliceerd door Metronieuws en RTL Z. Vraag hier binnen 20 seconden je Gratis Waardebepaling aan en weet snel wat de BestSeller Methode voor jou kan betekenen.

www.quadenmakelaars.nl/gratis-waardebepaling

We komen binnen 2 werkdagen langs, je bent niets verplicht en we gaan je ook niet tot iets verplichten.

Nuclear missile base BOOM !

Nuclear missile base BOOM !

En dan sta je dan als Limbo tussen kernraketten en kernbommen diep in het agrarische hart van Oekraïne. ’s Morgens waren we vanuit de hoofdstad Kiev vroeg vertrokken. Onze Oekraïense chauffeur had als kind waarschijnlijk zijn schommel iets te dicht bij het muurtje staan want hij presteerde het om vier uur lang over Jezus Christus te lullen. Niet dat ik die vent niet mag of zo maar Jezus, het is zo lang geleden. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguïns vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft.Na een rit van 300 km stonden mijn nichtje Verena, onze Australische maat Ben en ik tussen een arsenaal van kernwapens, genoeg om heel Nederland te degraderen tot één smeulende ashoop. Hier stond vroeger een werkende nucleaire raketlanceringsfaciliteit met tactische en strategische wapens. 1e6345c2-2e9e-4596-84e4-b870e584405f

IMG_8012
Hoppa. 300 kiloton TNT tussen mijn benen. De Hiroshima-bom was slechts 15 kiloton TNT

IMG_8013

IMG_8015.jpeg
Die witte knop (dé knop) die zorgde voor de ontsteking van de kernraket

77e81fa9-0cc5-4993-b669-129026b52ae5IMG_8467De kernwapens die hier nog lagen waren ontworpen voor inzet op verafgelegen strategische doelen. Zij werden bij het doel gebracht middels een draagraket welke zich bevond in een raketsilo onder onze voeten, afgeschermd met een koepelvormig deksel.  Er stonden lange vrachtwagens die een raket in een cilindervormige lanceerinstallatie (raketsilo) konden laten zakken. In de grond zaten twee silo’s naast elkaar. Eentje van 40 meter diep voor de kernraket en de ander voor het militaire personeel. Onder de grond waren de twee cilinders met elkaar verbonden middels een gang en dáár was het waar we ons beseften hoeveel geluk we hebben gehad dat er nooit een kernoorlog is uitgebroken. De personeelssilo was voorzien van slaapkamers, doucheruimtes, ontspanningsruimtes, een keuken etc. Twaalf verdiepingen onder de grond bevond zich de controlekamer waar de militaire operators vroeger moesten oefenen voor het geval ze een raket moesten afschieten ter vergelding  van een Amerikaanse raketaanval.  Het Kremlin in Moskou belde de operator, die antwoordde met “Da” (ja), verzocht zijn collega die drie meter verderop zat om samen met hem de sleutel om te draaien zodat hij vervolgens op de witte knop kon drukken. Vervolgens zouden de motoren van de raket gestart worden waarna de raket langzaam uit de cilinder omhoog kwam en na het afstoten van de drie aandrijftrappen met een snelheid van 25.000 km/uur in de hemel zou verdwijnen en binnen 4,5 minuut in Nederland zijn doel zou vernietigen. Deze “start”-procedure duurde 6 seconden. Deze procedure werd continu geoefend. 6 seconden oefening, 4 seconden rust, 6 seconden de hoorn op nemen, “da”  zeggen, telefoon opleggen en op de witte knop drukken en weer vier seconden rust. Acht uur per dag, vijf dagen per week, 40 jaar lang. Om hartstikke krankjorum van te worden. Hier ging ik even aan het bureau van de ondergang zitten en ik deed alsof ik dat noodlottige gesprekje op een oude Sovjet-telefoon aannam en  en daarna  de knop indrukte die ooit de beschaving zoals we die kennen zou hebben beëindigd. De faciliteit huisvestte tien raketten, die verborgen lagen in ondergrondse silo’s in de buurt van de controlekamer, met nog eens 75 raketten die zich in deze regio bevonden en werden beheerd door deze faciliteit. 813e8998-87ae-442c-b44d-861f042382da9ee97195-9dc2-4e54-b310-eec3f6494c99IMG_851879d3f7e4-b173-41a2-bc88-07ca20f93146cd52abfb-8b31-4760-8ed4-ff43bd94964cfeade175-5d3a-4f4f-802d-ff68766a58d4Op het terrein zijn vier enorme ontmantelde intercontinentale ballistische raketten (ICBM), waaronder een 23 meter lange SS-18 Satan-raket, de grootste ICBM van de Sovjets (het is een import uit Baikanor, Kazachstan) te zien. Veel meer raketten en stukken militaire hardware liggen verspreid over het terrein. In januari 2009 bezaten acht landen in totaal ruim 23.300 kernwapens.  Niet alle kernwapens hebben dezelfde kracht, maar de VS en Rusland bezitten de zwaarste: thermonucleaire wapens. De VS hebben de B83, die gelijk staat aan 79 Hiroshima-bommen. Stel dat de VS en Rusland al hun wapens afknallen en het zijn allemaal B83’s, die verspreid over de wereld aan de oppervlakte worden gelanceerd, dan wordt 232.000 vierkante kilometer infrastructuur weggeblazen (NL is 42.000 vierkante kilometer). Er zal vrijwel direct een vuurbal ontstaan, die alles wat hij aanraakt laat verdampen in een 79.000 kilometer radius en iedereen binnen 5,8 miljoen vierkante kilometer krijgt derdegraads brandwonden. De daaropvolgende ioniserende straling in de atmosfeer zal een gebied van 284.000 vierkante kilometer besmetten. De straling zal zich lager in de atmosfeer verder over de wereld verspreiden en zo nog veel meer doden veroorzaken. Dus wie de eerste explosie weet te overleven, loopt een grote kans op stralingsziekte. Tenslotte treedt de nucleaire winter in. Een ijstijd. De laatste overlevenden moeten zich voorbereiden op een duistere periode. Vergelijkbaar met een flinke vulkaanuitbarsting zal een nucleaire winter de wereld voor honderden jaren afkoelen. Het roet dat vrijkwam bij de explosies blokkeert de straling van de zon, die zo niet langer het aardoppervlak weet te bereiken. De planeet wordt donker, waardoor fotosynthese onmogelijk wordt. Dat zorgt voor de instorting van het ecosysteem. Het zal leiden tot een massa-extinctie van ongekende grootte, waarbij ook onze eigen soort mogelijk niet weet te overleven… Sterker nog: door het afsterven van het groen zullen alle insecten sterven. Na een jaar zou dan al het leven op Aarde zijn verdwenen. Zouden alle mensen zijn verdwenen dan zou binnen één jaar de Aarde in volle bloei staan 😉 . Deze cijfertjes zuig ik niet uit mijn duim maar heb ik even van internet geplukt. Overigens hoop ik dat de Einstein die dit berekend heeft wél een en ander uit zijn duim heeft gezogen. Dit willen we natuurlijk niet meemaken. Bedankt voor het lezen en de volgende keer weer eens een leuk blogje i.p.v. dit depri-verhaal 🙂 Doei !

Groetjes Ran

p.s. credits voor mijn nichtje Verena die me enkele foto’s aanleverde. Kijk ook even op haar site http://www.derdeetage.nl/65fcb27c-6153-4469-8da6-386b32436906IMG_80147cf343ec-6a34-465d-8dba-7c1e5c9f8e1e4c8676c4-d9e3-47bc-95a8-df7264d2de744bd4f975-26a2-4c6b-b3a8-ae016cc14967IMG_80111

Andorra France roadtrip

Bloedbad van Oradour-sur-Glane

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines in de winkel en in de garage staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude auto’s. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Grotten van Padirac:

Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.

Château des Milandes

Château de Castelnaud-la-Chapelle

Les Jardins de Marqueyssac

Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zie je een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift kun je vervolgens omlaag gaan en na een kleine wandeling stap je in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ? Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dot was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.Oradour-sur-Glane is een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. Maar ik ben hier niet voor niets. Morgen méér !

Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.

Andorra

Via Rental cars had ik een huurauto gescoord voor de prijs van 4€ per dag. In totaal dus 48€ voor de komende 12 dagen. Ik vraag me in Spanje altijd af hoe ze auto’s kunnen verhuren tegen deze belachelijk lage prijzen. Voeg daaraan nog toe dat de Spaanse autoverhuurders niet vooraan stonden toen de efficiency -award werd uitgereikt -het duurde 35 minuten voordat ik met mijn huurcontract eindelijk in mijn auto zat- en je lacht je helemaal dood om dit bedrag. Na twee uur bereikte ik de grens van Andorra, een dwergstaatje ingeklemd tussen Frankrijk en Catalonië, een autonome gemeenschap binnen Spanje. Andorra ligt in de Pyreneeën en met maar 65.000 inwoners is het land zelfs kleiner dan zuid-Limburg. Ik meende altijd dat Andorra een beetje bij Frankrijk hoorde maar dat bleek toch niet waar te zijn want bijna iedereen spreekt hier Catalaans. Dit land heeft zelfs twee opperhoofden: een Spaanse bisschop én de president van Frankrijk. Zou Macron het zelf weten ?? Door Karel de Grote gesticht om Frankrijk te beschermen tegen de Moren maar nu al 700 jaar zonder wapengekletter. Het leger is daarom maar opgedoekt. Als het hommeles wordt dan mogen Frankrijk en Spanje de defensieve taken op zich nemen. Bij de grens aangekomen zag ik dat de bestuurder van de auto voor me zijn paspoort liet zien aan de douanebeambte. Shit dacht ik. Das waar ook. Andorra is geen lid van de EU dus wordt het paspoort gecontroleerd maar die zat in mijn koffer in de achterbak. Gelukkig mocht ik van de beste kerel doorrijden zonder een controle. Na een half uur zat ik al in de hoofdstad Andorra de Vella. Deze stad ligt tussen twee bergen. De huizen zijn dermate dicht op elkaar gebouwd dat je allemaal van die McDrive weggetjes hebt (hier noemen ze de McDrive trouwens McAuto). Om op de parkeerplaats achter het hotel te komen moest ik heel scherp indraaien om op een klinkerpad te komen wat ineens 22% omlaag dook. Met in totaal 5x voor-en achteruit rijden stond mijn überlelijke rode Hyundai op zijn plekje. Het voetbalstadion van het nationale team wordt bijna opgeslokt door een weg en een aantal hoge appartementen. Als een voetballer een beetje slecht mikt dan schiet ie zo de flessen bier van tafel. Met zijn maximale capaciteit van 1800 mensen is het natuurlijk bomvol iedere interland. Maar de Andorrokanen bakken er ook niets van he. Ze verliezen doorgaans altijd met een nulletje of 6. Ik heb het eenmaal meegemaakt dat ze wonnen: tegen wit-Rusland of zo. Het zijn in principe gewoon amateurs. Maar áls ze winnen dan gaat het land ook helemaal uit de plaat. Andorra is best goedkoop. Een pot bier kost 2€ en de Marlboro’s kosten 3,85€. Het is een belastingparadijs waardoor veel mensen en bedrijven hier hun geld naar toe brengen. De hele hoofdstad ligt overhoop. Werkelijk overal wordt gebouwd en verbouwd. Ze zijn hier ook helemaal verliefd op rotondes. Van die ieniemienie rotondes. Ik weet niet hoeveel ik er ben tegengekomen op een kilometer afstand. Ik heb gewoon een lamme arm van het sturen gekregen. Dit stadje is gewoon te krap gebouwd om kruispunten aan te leggen. Werkelijk om de 50 meter duikt er er een rotonde voor je neus op. Het liefst hadden ze er allemaal ene op de slaapkamer. Andorra is een echt wintersportland. Stukken goedkoper dan Oostenrijk en Zwitserland dus voor de sneeuwliefhebbers: grijp je kans. Ik overnachtte in hotel Sant Jordi. Een ietwat oubollig hotelletje maar voor een hele nette prijs kun je je ogen met een gerust hart sluiten. De kamers zijn schoon en je ligt helemaal in het centrum. De volgende morgen stond ik al om 07:00u op om te vertrekken naar Lourdes in Frankrijk. Je kunt het land maar op vier plekjes verlaten. Ik koos de grens van Frankrijk en vertrok van helemaal het westen van het land naar het oosten waar de grens lag. Na 45 minuten rijden kwam ik erachter dat de grensovergang dicht was voor wegwerkzaamheden. Jezus. Kon ik weer helemaal terug rijden. Achteraf gezien een gelukkige keuze want nu mocht ik helemaal door de Pyreneeën toeren. Onderweg zag ik veel rotsblokken op de weg liggen. Een stuk berg had er geen zin meer in. Ze waren druk bezig met alle rotsblokken van de baan te krijgen. In restaurant les Ares op de top van een besneeuwde berg at ik een heerlijke Cannelloni met brood, olijven en spinazie. De hut werd warm gestookt met hout hetgeen een aangename geur verspreidde. Door het beslagen raam keek ik omhoog naar de besneeuwde bergtoppen: de eeuwige sneeuw wat nooit smelt. Hoe oud zal dit ex-water zijn ? Één miljoen jaar ? 100 miljoen jaar ? Hoe zou water van 100 miljoen jaar oud smaken ? Een uur later passeerde ik de grens met Spanje en weer een uur later zat ik in Frankrijk op weg naar Lourdes. Even bidden 🙏🙏🙏

Lourdes

Waarom ik naar Lourdes ga ? Ik heb in tegenstelling tot mijn RK vermelding in mijn paspoort totaal niets met het geloof. Of het nu de Islam, het Boeddhisme, of het katholicisme is. Ik kan het me zelf niet aan doen om in iets te geloven waarnaar wetenschappers al bijna 2000 jaar hun best doen om bewijs van Zijn bestaan te vinden. Van de andere kant heeft het geloof wel wat. Ik bedoel: hoe krachtig moet het geloof wel niet zijn als mensen hun leven opofferen voor iets waarvan ik denk dat het niet bestaat. Ik kijk dan niet alleen naar de Islamitische zelfmoordenaars van onze tijd maar ook naar de christelijke kruisvaarders die in de vroege Middeleeuwen richting het Morgenland oftewel de Levant trokken om Jeruzalem te heroveren van de Islamieten en de Joden. Dat is dan de negatieve kracht van het geloof. Een positief voorbeeld vind ik de rust die mensen krijgen tijdens het belijden van hun geloof. Toen ik het stadje met 17.000 inwoners binnen reed deed me dat meteen denken aan Valkenburg. Overal hotels, restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Je struikelde bijna over de lege, plastic flessen die je bij de bron kon gaan vullen met heilig Lourdes-water. Het enige wat me aantrekt aan het geloof zijn de mooie gebouwen. Tempels, kerken, moskeeën noem maar op. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de kerken want die vind ik het mooist. Niet alleen vanuit architectonisch oogpunt maar ook het gevoel voor detail. Zo ook de Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis die gebouwd is boven de Grot van Massabielle waar in 1858 het dorpsmeisje Bernadette Soubirous 18 visioenen had waarin een in het wit geklede vrouw haar vertelde dat ze hier een kerk moest laten bouwen. Kijk, hier gaat het mis. Hadden ze in die tijd de psychologische kennis van nu gehad dan had ze iedere dag wat pilletjes in haar mik gekregen en was Lourdes gewoon een boerendorpje gebleven. En volgens mij geldt dat voor alle heiligen. Wonderen bestaan mijns inziens niet alhoewel veel Tottenham-supporters dat niet met me eens zullen zijn. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguins vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft. Geloof en hoop gaan echter hand in hand. Als de medische wetenschap is uitgepoept dan neemt hoop het over. Je enige houvast. Mijn vader dacht er ook zo over. Mijn moeder niet. Ze steekt nog altijd kaarsjes aan indien er iets gebeurd is. Vroeger werd er bij ons thuis ook gebeden voordat we gingen eten. Vanaf mijn 10e zijn we daar mee gestopt. Toen mijn vader het eindstadium van zijn ziekte had bereikt liet hij zich door een pastoor het heilige sacrament der Zieken toedienen. Hij vroeg drie dagen van te voren of ik daar bij wilde zijn. Toch wel wantrouwend vroeg ik hem waarom hij nu in de eindfase van zijn leven ineens de kerk weer ruimte gaf. Hij antwoordde toen:” Stel…. stel ik heb het mijn hele leven verkeerd gehad. Stel er is wél een God en een hemel. Dan gaat mam naar de hemel en ik niet. Dan kunnen we elkaar nooit meer zien. En daarom laat ik nu de priester komen”. Uiteraard ben ik hierbij aanwezig geweest. Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat mensen in het laatste stadium van hun leven bereid zijn om toenadering tot het geloof te zoeken. Hoop doet leven.

Overigens: je krijgt géén melding van een update van deze blog. Wil je deze blog blijven volgen dan s.v.p. Om de twee dagen even op de link in je email klikken.

Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

 

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie. Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve.

Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

 

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence

 

Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie.

Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve. Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence