Oskar Schindler’s emaillefabriek in Krakau

Mocht je ooit eens naar Krakau gaan dan is een bezoek aan de beroemde emaille fabriek van Oskar Schindler zeer zeker de moeite waard. In 1939 werd de joodse eigenaar van de fabriek onteigend en Oskar kocht deze fabriek over voor een appel en een ei. Niet alleen hierdoor had ik een beetje een dubbel gevoel. Van de ene kant heeft Dhr. Schindler 1200 Joden van de dood gered door ze te laten werken in zijn fabriek. Van de andere kant heeft hij niet alleen gespioneerd voor de nazi’s in Tsjechoslowakije en smokkelde hij in Polen wapens voor de wehrmacht, ook verdiende hij goed geld aan de gratis arbeidskrachten in zijn fabriek. Na de oorlog ging hij failliet en werd tot zijn dood financieel ondersteund door de Schindler-Joden. Hij is overigens de enige Nazi die door de Israelische regering geëerd is geworden. Pas in 1993 werd hij eindelijk postuum erkend als Rechtvaardige onder de Volkeren. Na zijn vlucht naar Argentinië overleed hij in 1974 zo arm als een kerkrat in Duitsland op 66-jarige leeftijd. De Joden die hij had gered bekostigden zijn grafsteen in Jeruzalem. Het museum zelf is niet meer dan een oorlogsmuseum waarin het verhaal over de jodenvervolging breed wordt uitgemeten. Mocht je voor de eerste keer zo’n museum willen bezoeken dan is het top. Heb je al vaker dit soort museums bezocht dan zie en hoor je niets nieuws. Her en der liggen nog wat potten en pannen uit de fabriek en je kunt het kantoor van Oskar betreden. Hier staat nog zijn bureau in originele staat.

5

3
Het kantoor van Oskar Schindler met op de achtergrond gevonden potten en pannen.

2

1
Huidige ingang van de emaillefabriek

Galapagos

Puerto Ayora, Santa Cruz (hoofdstad van Galápagos)

En hier was ik dan. Na een vlucht van twee uurtjes landde ik eindelijk op het hoofdeiland van de Galápagos eilanden. Het eiland van mijn meester:  Charles Darwin. Hier had de beste man zijn instituut geleid. In het midden van de 19e eeuw veroorzaakte deze man een wetenschappelijke revolutie door o.a. te stellen dat de mens, gezien als diersoort óók deel uitmaakte van de natuur en niet bóven de natuur stond. In die tijd was hij natuurlijk een omstreden figuur. Nu weten we allemaal dat het DNA van een persoon o.a. bepaald wordt door die van de vader maar ook door die van de moeder. Zo heb ik mijn extreem hoge intelligentie te danken aan mijn vader en mijn beeldende schoonheid aan mijn moeder. Aangekomen in de haven van Puerto Ayora werd me het pinnen belemmerd door twee dikke zeehonden die voor de pinautomaat in slaap waren gevallen. Ik besloot ze maar met rust te laten en later terug te komen. Dan maar even een tukje doen in het hostel. Ik verbleef in Hostel Gardner samen met vijf Israëlische mensen op één kamer. Na een spoedcursusje hoe-houd-ik-rekening met elkaar konden we gelukkig door één deur. Buiten het hotel stond een bankje. Als je geluk had kon je er op zitten, maar meestal lagen er twee zeehondjes op. Op de grond lag een suikerklontje. Een mier rook er aan en liep vervolgens heel snel weg. Hij ging vast zijn vrienden halen. Ik pakte het suikerklontje weg. Dat zou straks natuurlijk een big fight worden want die andere mieren zouden allemaal denken dat hij had gelogen. Mooie volgevreten pelikanen en zeehonden zaten rustig bij de visboer te wachten op iets lekkers. Eindelijk was ik op het enige eiland ter wereld waar dieren niet bang waren voor mensen.img_685112987175_1106101096079703_6826634370863580617_n12990917_1106101029413043_2150657442702554095_n1

12963548_1106101172746362_2503906407426623182_n
De haven van Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz, Galapágos.

1

Charles Binford street

Iedere avond ging ik naar Charles Binford street. Dit was de food & drinkstreet van Puerto Ayora. Hier kwamen alle toeristen en locals het ’s avonds eten. Hier werd de levende dagvis met een kruiwagen vanuit het haventje door de smalle pittoreske straatjes naar de gezellige restaurantjes gebracht en op de met kolen gestookte barbecues klaargemaakt. 

2

Islandhoppen op een catamaran

De eilandengroep bestaat uit 21 kleine eilandjes op 1000 km afstand van de kust van zuid-Amerika. Gedurende acht dagen verkende ik met een klein groepje mensen de eilanden te voet en met de fiets. Met de Solitario Jorge, een catamaran, verplaatsten we ons op dag één van het gezellige haventje in Puerto Ayora op het hoofdeiland naar het ieniemienie eilandje Mosquera. Onze kapitein bleef op de boot. Hij had stiekem een vrouwtje aan boord getrokken en we waren het er al snel over eens dat de lady niet zijn vrouw was. Aan het einde van de week gebeurde ook al zoiets raars en werd de kok voor onze ogen op volle zee gearresteerd door politie maar ook daarover later meer.

De catamaran had aan de voorzijde twee netten gespannen. Hierop kon je gaan liggen waardoor je als het ware over het water zweefde. Onder ons zagen we dolfijnen zwemmen. Ze haalden ons in en sprongen voor ons uit het water. Op onze ruggen brandde de snikhete zon. Op de Galapagos-eilanden heerst een woestijnklimaat en het hele jaar door is het tussen de 25-30ºC aangezien de eilanden kort bij de evenaar liggen. Het zeewater is maar 5ºC koeler dan de temperatuur aan land. We sprongen in het helderblauwe, warme water en meteen kwamen tientallen nieuwsgierige zeeleeuwen met een gigantische snelheid op ons af gezwommen. Vlak voor ons veranderden ze van richting om een botsing te voorkomen. Het was waar ! Op de Galapagos-eilanden zijn de dieren niet bang voor mensen. Ze zien ons niet als een natuurlijke vijand. Ze waren gewoon nieuwsgierig en kwamen even kijken wat we aan het doen waren. ’s Avonds had onze kok spaghetti met verse vis gemaakt. De vis had hij diezelfde dag nog gevangen op zee. Boven aan het dek konden we nog een lekker koud biertje drinken alvorens we gingen slapen. Ik had mijn matras uit mijn bed gehaald en deze op het dek neergelegd. Boven me zag ik ontelbaar veel sterren. Onder me zag ik even zoveel lichtjes. Dit waren sardientjes die op een of andere manier licht gaven of een zaklampje bij zich hadden. Grappig om te zien. Echter, de pelikanen konden de visjes hierdoor blijkbaar ook goed zien en stortten zich massaal in zee. Met hun bek vol visjes kwamen ze weer omhoog en aten hun catch of the day zittend op de reling naast me lekker op. ’s Morgens vroeg om 06:00u klonk de scheepsbel en konden we aan het ontbijt beginnen. Vandaag stond een lange hike op het naastgelegen Seymour island op het programma. Op het pad lagen joekels van leguanen. Ze waren absoluut niet bang. Zelfs de Blauw-en roodvoetgenten bleven op hun pad stil staan en keken ons minutenlang verbaasd aan. We snorkelden met white tip reefsharks en raakten ze zelfs aan. Vorig jaar was ik op de Fiji-eilanden geweest en hier had ik voor de eerste keer met haaien gezwommen. Ik herinnerde me nog dat ik aardig bang was om in het water te springen. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. Maar het kan ook vreselijk fout gaan zoals met bioloog en presentator Freek Vonk die door een reefshark gebeten werd tijdens de opnames. https://www.nu.nl/225924/video/freek-vonk-deelt-heftige-beelden-van-zijn-haaienbeet.html. Hier waren de haaien echter lekker rustig en draaiden wat rondjes in het water.  Ze cirkelden om de catamaran heen maar deden niets. Hetzelfde gold voor de zeehondjes. Ze speelden gewoon met je onder water. En af en toe beten ze in mijn flippers. Waarschijnlijk uit jaloezie dat ik zo’n grote “voeten” had.

1

Op de laatste dag werd onze kok van het schip gehaald en door de kustwacht in de boeien geslagen. Hij scheen al een paar maanden achter te liggen met het betalen van de alimentatie aan zijn ex. Wel raar om te zien. Gelukkig hadden we net het ontbijt op. ’s avonds hebben we maar zelf een hengeltje uit gegooid en zelf gekookt. Ook leuk haha. Tot zondag heb ik nog de tijd hier. Genoeg te zien voordat ik naar de Amazone vlieg. Heb het goed naar mijn zin hier !Weer aan boord van de catamaran startte iemand de discussie waarom haaien altijd eerst rondjes draaien voordat ze bijvoorbeeld een surfer aanvallen. Naar mijn bescheiden mening doen ze dit om ervoor te zorgen dat de surfer zich dan van angst beschijt en zodoende zijn darmen leeg maakt. Dit schijnt voor haaien beter te smaken. 

1936340_1104844362872043_7390911037522874695_n11060253_1106416702714809_3333231124129538990_n112718194_1105596989463447_5230415463698876083_n12932620_1104331716256641_2356448453460041038_n112961569_1104331799589966_1491001186674809748_n12961617_1104844916205321_7035996849296537595_n12963411_1104331606256652_3414617081316067053_n12963933_1104331506256662_3337869395723329182_n12993371_1106101389413007_5817589478603060765_n12993425_1105596942796785_6757565102416490151_n12993459_1104845126205300_130476092856501652_n12994394_1105597032796776_1375019892170439081_n13000105_1105596862796793_6798046142283745064_n13001181_1104331539589992_1870530990567001543_n13002367_1105597152796764_6189565659586952347_o13010702_1106101322746347_5648626590464172844_n13015157_1106416662714813_4112082037096198142_n13015338_1106416762714803_8792128411146684224_nDe bronafbeelding bekijken

Zit ik hier in de oceaan ? Nee hoor, gewoon op een eilandje van Galapagos aan de bar midden op de evenaar. En wat drink je op de evenaar ? Een Latitud Cero 🍺!

 

Isla Isabela

Ik ben hier nu drie dagen en er vallen me een aantal dingen op. Ik vind het heel leuk om over onverharde wegen te rijden en een gevoel te krijgen waar je bij de Efteling veel geld voor kwijt bent. Ook de dag-en nacht brullende generator onder mijn raam heb ik al een koosnaampje gegeven en om de zoveel seconden luidt er een roestige tik waardoor ik het nummer Try van Pink kon meeneuriën. Ik deelde mijn kamer met een Roemeen en twee Turkse jongens. Het leek wel de wachtkamer van het UWV. Maar op dit eiland waar toerisme nog niet zo lang geleden zijn intrede deed is wat raars aan de hand. En ik weet niet wat. Ik boekte een driedagen trip voor niet weinig dollars. Alle beloofde ingekleurde dagprogramma’s wijzigden ter plekke. I.p.v. een middagje snorkelen stond ik ineens op een vulkaan. Gewoon, omdat het snorkelbusje vol was. Ik boekte een rustig, cozy hostelletje en na het ontbijt hielp ik ineens de schoolleiding van een 47-hoofdige groep 3-snotterbende mee kleurplaten volgekliederd te krijgen. Veel auto’s hebben geen deuren of ramen, laat staan verlichting. De twee man sterke arm der wet speelt ’s avonds op kapotte slippers biljart en hakt het een na het andere biertje naar binnen. De heerlijk ogende dagverse vis wordt standaard gedegradeerd tot stukjes kibbeling uit het vet als je niet drie keer à la plancha roept. Iedereen doet maar iets wat hem op dat moment invalt. Een beetje European efficiency zou hier goed doen maar ach, wie ben ik, de mensen hier zijn gelukkig. Drie weken wachten op een zak cement. Wie maalt er om met zulke mooie stranden en iedere dag een stralende zon ?

IMG_0009IMG_0080IMG_0157IMG_0217IMG_0256 (1)IMG_0275IMG_9704IMG_9776IMG_9783IMG_9784IMG_9809IMG_9929IMG_9949IMG_9984IMG_9991 Vandaag zouden we gaan hiken. Maar het werd toch snorkelen met haaien. De gids keek verbaasd omdat niemand een zwembroek bij zich had. Ongeloof maakte zich meester van de überstructured Amerikanen. Amerikanen in je groepje is sowieso een recept voor ellende. Ze praten hard en oppervlakkig. Ze vinden alles great en dat herhalen ze bij ieder werkwoord in een zin. Tegenover me zat een bruinzonderzon-aangebrande middenvijftiger met zo’n doodgebleekt presidentengebit. Aan zijn voeten had hij een paar Air Max Niké’s en hij droeg witte sokken tot bijna over zijn knieën. Hij had een ram rood old school ruiten hemdje aan. Op zijn rug kon je nog zien waar de asbak en de fruitschaal hadden gestaan. Naast hem zat zijn nieuwe life-upgrade van ik schat 32 lentes jong. Ze had er twee flinke ballonen op laten schroeven. Dat was me al snel duidelijk. Het hele busje mocht er naar kijken. Ze gedroeg zich als een natte tosti. De hele tijd zat ze met haar jatten in haar blonde pruik en haar krokodillenleren Vuitonnetje had ze op haar schoot gezet met het embleempje naar de anderen gericht. “Als ik er veel voor heb laten betalen, mag iedereen het ook zien”, zal ze gedacht hebben. Ik vroeg me sowieso af hoe ze die hike had willen doen op haar Louboutin-hakjes. Naast haar zaten twee jonge meiden uit Tampa, Florida. Ze vonden het maar saai hier. Geen vette clubs met stampende beats van Avicii. Ze zaten de hele tijd op hun mobiel te tikken. Zelfs op een eiland zonder 3G of WIFI hielden ze dat met gemak een uur vol. Dat zijn van die kids die liever hun iPad opeten dan hun bordje aardappelen.  Ik wilde de ellende wat me nog te wachten stond vóór zijn dus dacht: “Big skip. Hey kijk, een sellie strandbarretje”. Met gekoelde glazen lekker bier. Hetzij in verdriet of grote vreugd, een pot bier doet altijd deugd. ’s Avonds kwam ik wat mensen tegen van de catamaran-tocht. We besloten eerst te gaan eten en dan stevig te gaan drinken. Voor zo’n ouderwets schrans-en drankgelag is het voor iemand van mijn leeftijd verstandig om van te voren een back-up te maken van wat ik nog allemaal weet. De dag erna ben ik gewoon alles kwijt. Let’s go !

431IMG_9828

De aardbeving

Op 16 april 2016 deed zich een aardbeving voor aan de kust van Ecuador. Hierbij vielen 600 doden. Dit was de zwaarste aardbeving sinds 1949 en ik was helaas erbij. De aardbeving had een kracht van 7.8 op de schaal van Richter en had veel schade aangericht. Ineens was het vol op straat. Mensen huilden. Op TV was de ramp op het vasteland goed te zien. Gebouwen waren ingestort en hulpverleners liepen met brancards in hun handen om gewonden naar de toegesnelde ambulances te brengen. Voor mijn ogen voltrok zich een ware ramp. Had ik thuis gezeten dan was me dit nieuws misschien helemaal niet opgevallen maar nu zat ik middenin de ellende en kon niets meer dan medeleven betuigen aan de plaatselijke bevolking. Ineens klonk er een omroep. De capitino van het eiland sprak. We hadden een half uur de tijd om wat spullen te pakken. Daarna zouden wevervoerd worden naar de bergen. Het zou zo maar kunnen zijn dat er een tsunami richting het eiland kwam. En dan kon je beter maken dat je weg kwam. Mijn kamer was op de eerste verdieping dus dat zat wel snor. Ik dacht meteen dat het dan wel eens een lange nacht kon worden dus kocht in een een winkel om de hoek twee sixpacks koud bier. Hierna ging ik naarf het hostel alwaar ik wachtte op de legertruck die onz xou komen ophalen. Echter, na een uur werd het tsunami alarm afgeschaald. Het gevaar was geweken. De bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijken

 

 

India’s rariteiten

We breken onze vakantie af en komen zo snel mogelijk naar huis. Je wilt niet in India verblijven als hier de hel losbreekt. Onze terugvlucht van Lufthansa werd per sms gecanceld. Voor de rest hoorden we niks meer dus boekten we maar zelf een terugvlucht. En nu mijn laatste blogje.

De mensen hier leven van dag tot dag, nemen niets serieus en lachen alles weg. Zo hangen ze met honderden mensen aan de zijkant van een trein en lappen ze iedere verkeersregel aan hun laars.

Palace of winds, Jaipur

Verkeersagenten staan machteloos met zes man sterk op een kruising met een stok te zwaaien maar er ontbreekt iedere vorm van structuur. Er wordt totaal niet geluisterd naar hun aanwijzingen. Maar ach. Ze doden de tijd met hun telefoontje. Ze krijgen immers toch betaald. Een schilder staat op zijn teenslippertjes met verf te knoeien en de lasser last met een zonnebril i.p.v. een laskap. De meest verstandige Indiër uit het hostel vertelde me dat iemand waarschuwen voor de gevaren hier in dit land géén zin heeft. Als je van sommigen het verstand in een vogeltje zou proppen zou het pardoes achteruit gaan vliegen. Dit is hier de keiharde realiteit: het boeit ze allemaal géén zak.

Red Fort, Agra

Als ik een kip was geweest was ik in deze Corona-tijd al lang geruimd geworden. Raar eigenlijk dat de mens zich boven een willekeurig dier stelt nu we oppermachtig zijn. Rariteiten zijn in India ook aan de orde van de dag. Ik zal er gewoon een paar benoemen. We zitten hier in de droogste provincie van India. We zagen heel wat kamelen die naast koeien en paarden ook worden ingezet als lastdier. Kamelen en koeien op de snelweg ! Of met 100 km/uur achter op de bumper van een auto staan🤦🏻‍♂️Op weg naar de Monkey-tempels zagen we zelfs een koe met zes poten. Het leek net alsof pootje 5 en 6 uit zijn reet staken. Eerst dacht ik nog dat er een kalfje half uit hing. Maar nee, het was een misvormsel der natuur. Een oude Indiër deed zich voor als de trotse eigenaar. Hij vroeg al meteen of we een foto wilde maken. Natúúrlijk wilde ik dat. Na het maken van de foto vroeg hij ineens geld. Maar dat doen ze allemaal in India. Scammen. Ze waarschuwen er voor. Ze hebben het zó vaak bij ons geprobeerd. Helaas trapten we daar niet meer in. Onder aan de berg zat een kapper op straat een klant te knippen. Op de stoep stond een plastic kuipstoeltje en aan een roestiger spijker hing een halve spiegel. Gewoon lekker in het zonnetje je ding doen. Het gevecht om koeienstront is uniek te noemen. De mensen hier lopen achter een koe aan en als ie schijt dan wordt de koeienflat meteen opgeschept. Ze bouwen dan een grote stapel poep zodat alles kan indrogen. Die stapel versieren ze dan met gekleurde steentjes en ze krassen er tekens en symbolen in. Na een aantal weken droogtijd nemen ze een flinke hap er uit en steken het in de fik zodat ze met de vrijgekomen hitte kunnen koken. Of ze verpatsen het aan de locale steenfabrieken die de warmte gebruiken voor hun bakproces. Stront is energie. Op weg van Jaipur naar Agra zagen we er honderden van dit soort fabriekjes. Lange schoorstenen spuwden continu zwarte rook de blauwe lucht in. Vierentwintig uur per dag. Zag ik dat nu goed ? Een tegenligger op onze baan ? Twee wagens gingen elkaar tegenmoet met 100 km/uur. Ik gaf een yell maar de chauffeur knipperde nog niet eens met zijn ogen toen de spookrijder langs knalde. Mijn hart klopte in mijn keel en Angelica was wakker geschrokken van mijn schreeuw. Sommige mensen verdienen de Darwin award. Het positieve eraan: de mensheid als groep gezien wordt er sterker van. Wat een vottes ! Toen hij even later een kar met takkenbossen ontweek ramde hij bijna twee schilders van het geloof af. Ze zaten met een pot verf de afbakening van de weg geel en zwart te verven. Het verkeer knalde er langs door. Why in godsnaam ? Hier had ik even mijn migrainemomentje. Die hadden geen schroefje los maar de hele gereedschapskist op zijn kop liggen. Sjongejonge. In Agra aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel. En weer vielen we in een andere verbazing. Hier liepen gewoon mannen naakt over straat. Gewoon met hun pielemuis zwabberend tussen hun benen. Een man stond langs de weg met twee bont en blauw geslagen aapjes aan een ketting. In zijn linkerhand hield hij de ketting, in zijn rechterhand een dikke stok. Op commando begonnen de aapjes salto’s te maken. Massa’s mensen vinden dit net zoals olifantenritjes erg leuk en geven graag geld zodat de baas “voer voor de aapjes” te kopen. Lees: voer voor de eigenaar. Ondertussen is het leven van deze beestjes een hel en de toerist houdt het met geld in stand. Langs de kant lag een hond te piepen van de pijn. Over zijn rug zag je het zwarte, rubberen profiel van een autoband. Ze liggen midden op straat te slapen en dan kun je wel eens over het hoofd gezien worden door een onoplettende automobilist. Haar heup of rug was gebroken en niemand kwam haar dan uit haar lijden verlossen. Want dieren doden mag je hier niet. Dat is een soort heiligschennis. Hier is alles heilig. Als een bak stront zes pootjes en een hartslag had dan kreeg ie nog een bloemenkransje om zijn nek. Hier lopen ook ouders rond die hun kleuters opmaken. Gewoon lekker wat eyeliner om hun ogen smeren. Het zal wel met hun geloof te maken hebben. Zo kleuren ze ook olifanten en met het Holi-feest zag ik zelfs dat de honden niet gespaard werden. Alles krijgt hier een kleurtje.

Amber Fort (Panna Meena ka Kund)

We bezochten Sheroes Hangout. Een restaurant waar meiden werken die door huiselijk geweld door hun partner overgoten zijn met zuur. Van sommige meiden is het grootste gedeelte van hun aangezicht zo goed als verdwenen. Ze zitten helemaal onder de littekens en worden door familie en vrienden verstoten. Hier op deze plek vinden ze lotgenoten waarmee ze een toekomst kunnen opbouwen. Ze wilden heel graag op de foto want ze voelden zich trots als iemand een foto van hun wilde maken. Het eten wat ze maken is gratis. Ze vragen wel een donatie waarvan je de hoogte zelf mocht bepalen. Heel mooi initiatief dit restaurant !

Met Hayley uit Newcastle, UK

In Agra waar de Taj Mahal staat overnachtten we op een heel gezellige plek met de naam: Joey’s hostel. Hier zaten we ‘s avonds de dag af te bieren samen met Lars uit Bonn, Hayley uit Newcastle, Alex uit Seattle en Courtney uit Auckland. Samen keken we vanaf de rooftop naar de Taj Mahal, geheel uit marmer gebouwd in 1632 en één van de meest herkenbare gebouwen van de wereld. Sinds kort één van de zeven wereldwonderen.

In the Pink City Jaipur gingen we naar de beroemde Raj Mandir bioscoop, gebouwd in 1976. We zagen een typische Bollywoodfilm vanuit de ereloge waarvoor we 5€ per persoon betaalden. De bioscoop zag van binnen supermooi uit. Er was trouwens maar één zaal zoals ook vroeger de zalen bij ons.

Pink city Jaipur

Raj Mandir theater

Hierna begon onze vlucht uit India. Tenminste, zo voelde het aan. Op zaterdag wilden we eigenlijk al naar huis omdat we merkten dat landen vanwege het Corona-virus maatregelen gingen nemen. Onze ouders spraken ook hun zorg uit. Op zondagmorgen kreeg ik een sms van Lufthansa dat onze vlucht was gecanceld. Meteen boekte ik een extra vlucht voor 800€. Het boeide me niet eens meer. Weg hier. Dinsdagmorgen vertrokken we om 12:00 uur met de taxi vanuit het hostel gedurende een rit van vier uur via de snelweg naar de luchthaven van new Delhi. We hadden nog een Engelse vrouw mee genomen want zij wilde ook India verlaten. We hebben op de luchthaven 12 uur moeten wachten voordat het vliegtuig vertrok. Na vier uur vliegen belanden we in Abu Dhabi. Na een wachttijd van twee uur vlogen we naar Schiphol. 7 1/2 uur later landen we in Amsterdam en weer twee uur later stonden we op het station in Sittard. We waren eindelijk thuis!

Met deze blog sluit ik deze reis af en voor allemaal: stay safe ! 🙏🏻🍀

 

 

 

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Holy Holi in Goa

Limbo op het Holi-feest in India

Al jaren vergaap ik me ieder jaar weer aan die mooie kleurrijke foto’s die het internet versieren tijdens het Holi-feest. Wij katholieken hebben Kerstmis, de hindoes hebben Holi. Waar wij braaf volgevreten op ons paasbest met de scheiding in het midden voor de kerstboom zitten en de stof van het monopoly-spel weer eens hebben afgeklopt zo gaan de hindoes elkaar figuurlijk te lijf met gekleurd poeder al dan

niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻‍♂️😂🤗

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

De mooiste stranden van Goa, India

Gisteren kwamen we na een binnenlandse vlucht van drie uur aan in Goa, tot 1961 horende bij Portugal. Een stipje op de landkaart van India maar jongens, wat zijn de stranden hier mooi. Bij een willekeurig strandhotel aangekomen (je hoeft hier niet van te voren te boeken) waren we meteen aan de beurt. De receptioniste was nog niet echt handig met inchecken. Ze maakte veel typefoutjes. Maar dat kwam door haar lange gepimpte Kardashian-gelnagels. Ze werkte er net drie dagen. Ze was vorige maand ontslagen bij de lokale bakker omdat ze alle gebakjes op had gegeten. Ze had twee maanden “proeftijd” toch iets te letterlijk genomen. Het duurde me allemaal wat te lang. Het was loeiheet onder het tentzeil en ik had zin op een biertje. Ik zei tegen Angelica dat ik even buiten ging peuken totdat Barbie klaar was. Dát had ze gehoord 😱. Én begrepen ! Mijn fout. Dom natuurlijk. Ze reageerde furieus en ik wist meteen dat ik een korstje open had gekrabd. Ze trok ineens een gezicht als een geschoren kont. En dan die blaf van haar. Ineens…. binnen drie seconden van lady naar ghetto. Een hele doos woordenkots golfde over haar duckies. De pretty girl was ineens verdwenen. In godsnaam: hoe kun je shit laten uitzien als suiker 😱. Wat een pannenkoekenkont. Maar goed. Ik bood mijn excuses aan en Barbie werd al wat rustiger. Onze strandhut was gebouwd op houten palen. Het uitzicht over de Arabische zee was prachtig. Iedere avond verdween de fel brandende rode zon achter het eilandje Kanika, vlak voor de schone kust. Met een scootertje verkenden we de mooie stranden. We zaten net 10 minuten op de scootert toen oom agent zijn hand opstak. Dju. Stoppen dan maar. Hij vroeg waarom ik geen helm op had. Ik antwoordde gevat dat ik nog geen enkele scooterrijder met een helm op had gezien en dat de verhuurder me geen helm had meegegeven. “Die heb je wel bij je”: zei ie. “ Die ligt onder de zitting”. En warempel, daar lag mijn helm. Zo’n pispot die me natuurlijk niet paste. Ik moest 200 Roepies betalen en wel contant. Ik kreeg geen bonnetje. Ik meende slim te zijn en haalde mijn pinpasje tevoorschijn. Meteen vroeg de boef of ik geen cash bij me had want het pinapparaatje was zogenaamd kapot. Dit geld verdween natuurlijk in zijn eigen zak. Hij had een jongen bij zich die hij aan het aanleren was. Hij zou hem wel eens eventjes laten zien hoe je toeristen het geld uit hun beurs klopt. Jongens die in India bij de politie gaan hebben eerst de hele scouting doorlopen. Ze kunnen 87 knopen leggen maar krijgen nog geen BH los. Laat staan een pinapparaat aan de gang.Maar hier kon ik uit principe niet tegen en ging vol in discussie. Angelica zei dat ik maar moest stoppen met discussiëren. Ze had gelijk. Voor die drie euro riskeerde ik géén stuk lood in mijn walnoot. Je weet maar nooit als het escaleert in den verre. En ach, drie euro. Waar heb je het over. Drie flesjes Heineken. Bij het eerste strand wat we tegen kwamen was ik de situatie weer vergeten. Kijk de foto’s dan !!!😍😍😍

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Tijgers spotten in Pench NP

Pench National Park

Koeien zijn hier heilige dieren en dien je extra goed te verzorgen. Toch worden ze ook ingezet als lastdier. In hun nek hebben ze zo’n rare bult waarachter het juk zit vast gemaakt. Daar zit dan weer met touwen een kar aan vast gesjord. Op die kar zit dan een man met een lange stok. En nu komt het. Die stok port hij zeker iedere minuut een stukje in de heilige poeperd van het dier. Die begint dan natuurlijk te lopen. Vooruit welteverstaan. Dat is dan ook de bedoeling. Lekker dan.

Op weg naar het kamp rijd je door leuke dorpjes met fel gekleurde huisjes

Ik vraag me trouwens wel eens af hoeveel dieren we door de eeuwen heen hebben bereden om uiteindelijk erachter te zijn gekomen dat het paard zich hier toch het beste voor leent. 

Sundowner aan het meer

Pench National Park viel enigszins tegen. Op de eerste plaats hebben we geen tijgert gezien maar dat heb je helaas in het wild niet voor het zeggen. Het is immers geen dierentuin. Maar het lijkt niet echt op een jungle. Het lijkt meer op een stukje bos zoals het Sweijkhuizer bos. De gids achterin was een jonge meid met lieve flapoortjes. Ze had nog weinig jungle ervaring want een beetje gids richt zijn ogen alleen maar richting de struiken en niet op de weg. Daar hadden we de chauffeur voor. Ondanks dat ze weinig te vertellen had was ze heel aardig en lachte aan één stuk door. Pench Jungle camp was wel weer mooi en we sliepen een nachtje in een prachtige tent. Het kamp heeft een restaurant met drie keer per dag een lopend buffet met allemaal Indiase lekkernijen. De locatie wordt goed bewaakt door drie duitse herders die gewoon los rondlopen. Verder is het hele kamp omheind met een hoog hekwerk zodat evt. hongerige tijgers niet naar binnen kunnen. De staf was erg behulpzaam. Vandaag vliegen we naar de mooie stranden van Goa. Doei ! ✈️🌍🇮🇳

Slankaap

Jakhals

Slankaap

 

 

 

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4