Met onze 4×4 reden we door de woestijn naar het kustplaatsje Lüderitz. Bijna ter plekke reden we langs een luguber uitziend verlaten dorpje. Kolmanskop is een spookstadje in het zuidwesten van Namibië.  In Namibië konden we niet ontsnappen aan de Duitse koloniale geschiedenis van het land. Overal in het land zagen we typisch Duitse konditoreien waar ze je in perfect Duits aanspreken. De Duitse kolonisten vestigden zich in Kolmanskop toen hier in 1908 kostbare diamanten werden gevonden. Een Duitser kreeg in dat jaar van zijn arts in München het advies om op zoek te gaan naar frisse zeelucht. Dat zou beter zijn voor zijn astma. Hij verhuisde maanden later naar Duits zuidwest-Afrika (nu Namibië). Hij werd aan het werk gezet aan het spoor en moest met zijn schep en bezem 20 km rails zandvrij houden. Het spoor liep dwars door de duinen en de wind zorgde ervoor dat het zand continu op de rails terecht kwam. Tijdens het schoonmaken zag hij ineens iets schitteren op zijn schep. Toen hij het zand op de schep beter bekeek zag hij dat het een diamant was. Samen met een partner kocht hij naast het spoor een stuk grond en begon te graven. Bingo! De diamanten stormloop was begonnen. Hij stichtte een stadje met de naam Kolmanskop. In de hoogtijdagen huisvestte het stadje meer dan 700 gezinnen. Toen de diamantprijs aan het einde van de eerste wereldoorlog daalde, volgde een ware exodus en al snel vertrokken de laatste bewoners. Een spookstad was geboren. De swingende deuren van het historische casino geven Kolmanskop een spookachtige uitstraling. Toen we onze ogen sloten verbeelden we ons dat we 100 jaar terug in de tijd waren. We zagen paarden galopperen door de lange winkelstraat, we zagen mensen dansen in de danszaal, mensen die wilden gokken in het casino en verleidelijk kijkende hoeren achter het raam. Maar nu waait het hete woestijnzand recht in de huizen door de eens zo prachtige hoofdstraat. We liepen van huis naar huis en we hielden de slangensporen in het zand goed in de gaten. Er was zelfs een ziekenhuis. Overal lagen hopen zand achter de deuren. Boven de deurpost stond geschreven wie er in het huis had gewoond: de dokter, de tandarts, de bakker, de slager, enz. Ik vond zelfs een oude pot met vaseline. Er stond zelfs een stuk tekst op: Chesebrouch New York. Na wat onderzoek op het internet kwamen we erachter dat de fles oorspronkelijk dateerde uit 1920. Cheers! Dit is geweldig!  Na Pripjat, Tsjernobyl, is dit de coolste spookstad waar we ooit zijn geweest.

Click here for video “Eating a complete sheep-head”

Click here for video “Eating a giant bug”

Click here for video “Eating cuy (Guinea pig)”

Ooit een tapasschoteltje dodelijke tarantula’s, schorpioenen en andere maffe insecten gegeten ? Nee, lekker was het niet. Toch vind ik het een uitdaging om eenmaal in andere landen eens te proeven van de locale lekkernijen. Zo had ik tijdens mijn tocht van Siem Reap naar Battambang in Cambodja een tussenstopje in een klein dorpje. Kleine jongetjes vingen vogeltjes in hun vangnetje en brachten de vangst naar hun moeder die langs de weg een eetkraampje bestierde. Met haar linkerhand haalde ze het vogeltje uit het netje en met haar rechterhand propte ze een dun stokje in hun aars. Daarna hield ze het vogeltje twee minuten in kokend vet waarop het gebakken diertje op een stapeltje soortgenoten verdween. Af en toe stopte er iemand op een scootertje, kocht zo’n lekkernij en at het diertje met huid en veren op. Tja, wat moest ik hier van vinden ? Wij koken mosselen levend in water. Geen mens die er wakker van ligt. Geen mens die er om maalt. Zolang het knuffelgehalte van het slachtoffer niet te hoog is accepteren wij de wijze waarop het diertje wordt gedood toch ?

Met mijn Limburgse vrienden Roel en Mark van vriendenclub de Barbaren uit Roermond bezocht ik het Bug Café in Siem Reap in Cambodja. Ik was als eerste daar en had al een halve liter bier besteld. Voor me kregen twee Europese meiden een bordje met allemaal wormen. Lekker klaargemaakt met een sausje. Na twee hapjes gingen ze al over hun nek. Hevig kotsend werden ze met een hand voor hun mond door toegesneld personeel naar binnen gebracht om naar het toilet te gaan. Lekker dan. Als voorgerecht hadden we een tapas schotel met allemaal insecten die je 100 meter verderop in de bosjes tegenkomt: tarantula’s uit eigen tuin, dikke woeste wormen, sappige sprinkhanen en akelige schorpioenen. Met een halve liter bier waren de beestjes goed weg te happen. Ze smaakten heel muf. De Franse restauranteigenaar vertelde ons dat de tanden van de tarantula´s eerst werden getrokken. Zodoende werd 90% van het gif al verwijderd. De overige 10% werd met 160 graden in de pan weg gebakken. We moesten het maar allemaal geloven. Daarna kregen we een curry van een tygerpython. Ook zo’n beestje wat je bij ons niet bij de slager tegen komt. Deze was overigens wél lekker. Om de avond af te sluiten gingen we flink stappen op Pub-street, een hele straat vol leuke, gezellige barretjes met een halve liter bier voor nog geen 0,50€.

This night we had a reservation in the Vertigo and Moon bar but we had totally overslept. The taxidriver drove us with high speed to this bar, because we did not want to miss out place at the bar. The Banyan Tree is a renown landmark in Bangkok with most TukTuk and taxis using it as a reference point. The Vertigo and Moon Bar on top of the Bangan Tree gave us a stunning view of the city with a variety of cocktails. Angelica chose a Cosmopolitain and I ordered a bottle of beer (of course).The Vertigo and Moon Bar was worth experiencing and when we return to Bangkok we will try again to get out on that rooftop and drink in beautiful Bangkok by night – even in the rain. Cheers🍺🍹🍸

Ooit een wolkenkrabbert te voet beklommen ? De nooit afgebouwde ghosttower telt 49 verdiepingen en is daarmee maar een “kleine” wolkenkrabber van nog geen 200 meter hoog. De hoogste waar ik ooit ben geweest staat in Dubai en heet de Burj Khalifa. Deze is met zijn 828 meter meteen dan ook de hoogste ter wereld. Maar die ga je dan ook niet te voet omhoog. Deze in Bangkok wilden we nog wel te voet doen. Naarmate we hoger kwamen was er niet alleen minder zuurstof maar het gebouw ging er ook meer vervallen uitzien. Wind en regen hadden natuurlijk 24 uur per dag invloed op het beton. Het zal géén 10 jaar meer gaan duren voordat betonrot gaat zorgen voor gevaarlijke situatie’s. We stapten de laatste treden van de lange klim omhoog en plotseling stonden we in de open lucht op het dak waar we een fantastisch 360°-uitzicht hadden over heel Bangkok. Deels door de klim en deels door de hoogte klopten onze harten diep in onze kelen en we beseften dat we op de rand stonden met recht onder ons een aantrekkende diepte van 185 metertjes. Ik heb ze niet allemaal geteld maar de eerste verdieping had 16 trappen. In totaal hebben we dus 785 trappen geklommen (Snowworld zijn er 508). Toen we op straat naast de toren stonden werden we al gewaarschuwd door een man en een vrouw die meteen al zagen wat we van plan waren. “Don’t go inside ! Too dangerous“, zeiden ze op indringende toon. Het gehele gebouw was omgeven met een stevig hekwerk. Overal stonden borden met de waarschuwing dat we door de politie opgepakt konden worden als we de toren zouden beklimmen. Big deal. We wilden persé tóch naar binnen. De twee mannen van de bewakingsdienst die bij het toegangshek stonden waren ons echter niet welgezind. Zelfs ons aanbod om een soort toegangsprijs te betalen bleek aan dovenmansoren gericht. Toen Angelica op dat moment moest gapen sprongen twee knoopjes van haar bloesje los. Ze vlogen richting de twee bewakers en die openden daarop niet alleen hun ogen van genot maar ook de zwaar metalen toegangsdeur naar het trappenhuis van het gebouw. Welkom in de Ghosttower van Bangkok….”

De eerste 20 verdiepingen gingen nog vrij soepel. Daarna werd het zwaarder. Op de 43e verdieping zagen we een kamer waar een dodenkruis in een berg zand stak. In 2014 had een Zweedse toerist zelfmoord gepleegd door zichzelf op te hangen op de wc in aanbouw (voor krantenartikel klik hier). De persoon in kwestie werd pas een paar weken later gevonden door een fotograaf. Toen hij in paniek de politie belde om te vertellen wat hij had gezien wilde deze hem in eerste instantie niet geloven. Een aantal dagen erna werd een politiepatrouille er op afgestuurd om e.e.a. te controleren. In eerste instantie werd gezegd dat de fotograaf misschien spoken had gezien. De Thai geloven in geesten en zeggen dat het er spookt. Vandaar ook de naam ‘Ghost Tower’. Tegenwoordig hebben steeds meer mensen de Ghost Tower op hun planning staan. Zeker is het spannend en leuk om te doen maar het is en blijft natuurlijk gevaarlijk. Er zitten ontzettend veel gaten in de vloer waar je door heen kunt vallen. Er is beton wat afbrokkelt en er zijn diepe liftschachten die je in het donker niet kunt zien waardoor je ineens 185 meter naar onderen pleurt. De klim van 49 verdiepingen kostte ons aardig wat energie, zeker met temperaturen van boven de 30°C. Met knalrode koppen stonden we boven op het dak uit te blazen. Maar de beloning was er: kijk eens wat een uitzicht.

GPS: 13.71729, 100.51521

Oh ja, twee freestylers hebben hier ooit een filmpje opgenomen welke viraal is gegaan. Niet voor zwakke magen ! 

My niece Verena and I had been curious for years what it would be like to go to Chernobyl. We both love photography and Urban Exploring. Let’s face it: there is no better place to perform this hobby than in Chernobyl. For people who were born after 1990: in Chernobyl a nuclear disaster took place on 26 April 1986.

I was just 14 years old at the time but I can still remember that day. We were not allowed to eat leafy vegetables anymore, so we only ate canned food. Nobody knew what was going on. Even the European governments did not know what to do. The Netherlands never had to deal with a radiation disaster of this magnitude and were therefore not well prepared for its approach. So it had to be improvised quickly on all kinds of levels. The RIVM was called in to measure any increased radioactivity and to make dose estimates. On 2 May the radioactive cloud came over the Netherlands and the RIVM indeed measured increased radioactivity in the air. With rain on 3 and 4 May, many radioactive particles came on the ground. The greatest risk to health was contamination of milk and agricultural products in the Netherlands and imported contaminated food, such as mushrooms, especially from Eastern Europe. This situation would last for weeks …..While the world is dealing with present conflicts, one point on the planet stands in a great silence. Glancing at its shivering lonesome as a result of the Chernobyl Disaster, the town of Pripyat is not-suggesting what might happen once again but proving mother’s nature unlimited ability to disarm every leading human chaotic results.This Chernobyl/Pripyat photograph serie made by Verena (www.derdetage.nl) tells the story of a once beautiful town that was founded in 1970 as the ninth nuclear city of the soviet union, and had to evacuate its 50.000 inhabitants in within 36 hours after the accident. Indeed, the public building interior photographs reflects Pripyat’s horrors; but there’s also a catch for the town has become a subject for natures occupation, a reclaim. And so, starting from the yellow circles peeled behind the regretting gym hall walls, getting to the tango-dancing hospital lamps, to the never-finished broken-chess play, we find ourselves seeking for a decent inhale of oxygen (which we might, somehow, find while looking at the pile of gas masks shining below gravy books). Hold up to that feeling, because you might get a clue of what comes around while exposed the abandoned basketball court. The serie shows a modern fairytale you won’t hear in the news; its fascinating point of view grips the lens from a wider scene, where Ukraine and Russia each and together has their conflicts, to a minimized spot; to a place where as the last photograph comes in the play trees grow through broken windows and grass pushes up through the cracks in rest.

My niece Verena and I had been curious for years what it would be like to go to Chernobyl. We both love photography and Urban Exploring. Let’s face it: there is no better place to perform this hobby than in Chernobyl. For people who were born after 1990: in Chernobyl a nuclear disaster took place on 26 April 1986.I was just 14 years old at the time but I can still remember that day. We were not allowed to eat leafy vegetables anymore, so we only ate canned vegetables. Nobody knew what was going on. Even the European governments did not know what to do. The Netherlands had never had to deal with a radiation disaster of this magnitude and was therefore not well prepared for its approach. So it had to be improvised quickly on all kinds of levels. The RIVM was called in to measure any increased radioactivity and to make dose estimates. On 2 May the radioactive cloud came over the Netherlands and the RIVM indeed measured increased radioactivity in the air. With rain on 3 and 4 May, many radioactive particles came on the ground. The greatest risk to health was contamination of milk and agricultural products in the Netherlands and imported contaminated food, such as mushrooms, especially from Eastern Europe. This situation would last for weeks …..While the world is dealing with present conflicts, one point on the planet stands in a great silence. Glancing at its shivering lonesome as a result of the Chernobyl Disaster, the town of Pripyat is not-suggesting what might happen once again but proving mother’s nature unlimited ability to disarm every leading human chaotic results.This Chernobyl/Pripyat photograph serie made by Verena (www.derdetage.nl) tells the story of a once beautiful town that was founded in 1970 as the ninth nuclear city of the soviet union, and had to evacuate its 50.000 inhabitants in within 36 hours after the accident. Indeed, the public building interior photographs reflects Pripyat’s horrors; but there’s also a catch for the town has become a subject for natures occupation, a reclaim. And so, starting from the yellow circles peeled behind the regretting gym hall walls, getting to the tango-dancing hospital lamps, to the never-finished broken-chess play, we find ourselves seeking for a decent inhale of oxygen (which we might, somehow, find while looking at the pile of gas masks shining below gravy books). Hold up to that feeling, because you might get a clue of what comes around while exposed the abandoned basketball court. The serie shows a modern fairytale you won’t hear in the news; its fascinating point of view grips the lens from a wider scene, where Ukraine and Russia each and together has their conflicts, to a minimized spot; to a place where as the last photograph comes in the play trees grow through broken windows and grass pushes up through the cracks in rest.

Livingstone of Maramba is the capital of the Southern province in Zambia. The city is 11 kilometers from the Victoria Falls. The population was estimated at 110,000 in 2005. “Kut” means vagina in Dutch. 

Horní Lideč (German: Ober Litsch) is a Czech municipality in the Zlín region, and is part of the Vsetín district. Horní Lideč has 1447 inhabitants. In Horní Lideč there is nothing to do.

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

De trein rijdt letterlijk dwars door de markt

De Maeklong Railway Market is een unieke markt die letterlijk elke dag wordt gehouden op het spoor van het stadje Samut Songkhram, bijgenaamd Maeklong. Vlak voordat de trein in Maeklong aankomt moeten de standhouders hun producten van het spoor halen en de luifels van de marktkramen terugtrekken. Zodra de trein weer vertrokken is wordt alles weer teruggezet. Op de spoorlijn die Samut Sakhon met Samut Songkhram (Maeklong) verbindt rijdt acht keer per dag [zeven dagen per week] de trein midden door de markt.

Het is een bijzondere gebeurtenis om te zien hoe de trein door de dicht opeengepakte Maeklong Market rijdt. Deze treinroute is daarom over de hele wereld inmiddels bekend geworden. Op youtube staan dan ook  verschillende video’s waarop dit tafereel te zien is, maar het is toch echt heel verbazingwekkend om dit spektakel ‘live’ mee te maken.

De Maeklong Railway Market begint al vroeg in de ochtend en duurt tot laat in de avond. Het is een kleurrijke markt waar vele versproducten en kleding worden aangeboden.

Mae Klong Railway Market (Hoop Rom Market) is a local market in Samut Songkhram Province, commonly called Siang Tai (life-risking) Market. It is considered one of amazing-Thailand attractions in the province. Spreading over a 100-metre length, the market is located by the railway near Mae Klong Railway Station, Mueng District, Samut Songkhram Province. It is a common fresh market selling seafood, vegetable, fruits, fresh and dried food, meats and other miscellaneous goods. Mae Klong Railway Market is open from 6.00 a.m. -6.00 p.m.

  The market is called ‘life-risking’ market because its stalls are attached to the Mae Klong-Ban Laem railway, which is a short railway line running from and to Mahachai and Mae Klong. Vendors at the market put out parasols or canvas to protect themselves against the sun. The shelters stick into the railway where visitors walk and do their shopping. When each signal of the arriving train rings, chaos happens: vendors will rush to close their parasols and canvas, along with clearing all goods that will obstruct the coming train at a great speed. Once the train passes, parasols and canvas will be reopened as goods are again put into their usual place next to the railroad. The market, accordingly, is so called ‘Hoop Rom (umbrella/parasol-closing) Market’. The practice is usual for vendors and local people, but not for tourists who will definitely find the scene exciting and enjoyable at each visit. The parasol-closing event happens eight times per day according to the time that trains leave Mahachai for Mae Klong and depart Mae Klong for Mahachai. Trains will arrive at Mae Klong Station at 8.30 a.m., 11.10 a.m., 2.30 p.m. and 5.40 p.m., and depart the station at 6.20 a.m., 9.00 a.m., 11.30 a.m. and 3.30 p.m.

To arrive by car, take Thonburi-Pak Tho route until the 63rd kilometer. Keep left and enter the paralleled elevated highway to read the centre of Samut Songkhram. Drive past the first light and the market. At the second light, turn right and cross over the railway to arrive at Mae Klong Railway Market.

By train, from Wonwian Yai Railway Station, get off at Mahachai Station. Take a ferry to Tha Chalom side and catch the train from Ban Laem Station to Mae Klong, which is the last station.