Categorie: Nouvelle-Aquitaine

Frankrijk, Nouvelle-Aquitaine

Dordogne, regio Nouvelle-Aquitaine 🇫🇷

door Ran GroetjesPlaats een reactie op Dordogne, regio Nouvelle-Aquitaine 🇫🇷

UNESCO. Routes of Santiago de Compostela in France. Kathedraal Saint Front, Périgueux

Hier in de Dordogne tikte de thermometer 38c graden aan en ik was blij deze koele kerken te kunnen bezoeken. Niet dat ik zo religieus ben (totaal niet) maar kerken vind ik gewoon mooie bouwwerken en zie altijd veel terug van wat ik vroeger tijdens mijn lessen Latijn en kunstgeschiedenis heb geleerd. Zeker de kerken en abdijen die ik de laatste drie dagen had bezocht. Ze maken namelijk deel uit van een UNESCO-verzameling kerken die op de vele routes liggen naar Santiago de Compestella waar het graf ligt van apostel Jakobus, een van de twaalf apostels van Jezus. De routes en kerken worden gekenmerkt door de Jacobusschelp die je overal terugziet. Ook hier zag ik dat de meeste pelgrims een schelp droegen of je ziet een afbeelding van een schelp als straatsteen. 

Gevaarlijk

Pelgrimstochten waren in de Middeleeuwen vaak heel gevaarlijk. De pelgrims riskeerden diefstal, geweld en ziektes. Pelgrims, vooral die met kostbaarheden of geld, werden vaak het doelwit van bandieten en struikrovers. Ze hadden in die tijd dus een plekje nodig om veilig te kunnen bidden en te kunnen slapen. Vandaar dus het feit dat op die routes van een pelgrimstocht vele kerken en herbergen lagen. Zelfs tot op de dag van vandaag zag ik in de straten rondom de kerken die ik bezocht nog vele slaaphuizen. Zo liggen er alleen al 26 kerken en abdijen in de Franse regio Nouvelle-Aquitaine en 29 in de regio Occitanie.

Pelgrimsroutes vanuit heel Europa naar Santiago de Compostella.

Chateau de Mareuil

Toestemming

In de Middeleeuwen moesten degenen die een pelgrimstocht wilden ondernemen hiervoor de officiële toestemming krijgen van de parochiepriester. De aanvrager moest plechtig beloven dat de hele reis werd afgemaakt en dat hij niet alleen een paar daagjes eruit wilde om op vakantie te gaan. Ook werd nagegaan of de achterblijvende huwelijkspartner het hiermee eens was. Indien akkoord dan kreeg de pelgrim een officiële brief mee waarmee hij onderweg speciale bescherming genoot. Op vertoon ervan kon de pelgrim gebruik maken van de diensten van gasthuizen en andere voorzieningen. In de geleidebrief worden alle bisschoppen, abten, priesters en christenen onderweg gevraagd om de betrokken pelgrim te ontvangen, om onderdak en eten te geven, alles uit liefde voor de man aan het kruis.

Voorbereiding

Voordat men aan zo’n pelgrimstocht begon werd er eerst geld ingezameld. Je moest namelijk niet alleen eten en drinken kunnen betalen maar ook genoeg offers kunnen brengen in kerken. Daarnaast moest hij zijn gezinsgenoten, tijdens zijn afwezigheid, een appeltje voor de dorst kunnen geven. De omvang van het reisgeld was afhankelijk van de reisomstandigheden, de afstand én de reisduur. Een pelgrim te voet was al gauw maandenlang van huis. Reken maar eens uit. Vanuit Sittard naar Santiago de Compostella heen en terug 3700 kilometer. Als je 20 kilometer per dag loopt doe je er 185 dagen over. Een dik half jaar dus. Naast het financiële stukje  maakten pelgrims uit hogere kringen vooraf, uit voorzorg, een testament. Puur vanwege het feit dat als er iets onderweg zou gebeuren.Daarnaast ging hij met iedereen waarmee hij bonje had de ruzie bijleggen. Mocht er iets gebeuren onderweg dat was zijn geweten zuiver. De geletterde reiziger las vooraf bepaalde reisverslagen en raadpleegde reisgidsen voor het uitstippelen van de route. De bedevaarder ging op zoek naar tenminste één of, zo mogelijk, meerdere reisgezellen zodat hij niet alleen hoefde te reizen.

UNESCO

Van alle routes naar Santiago de Compostella die er bestaan heeft UNESCO  71 bouwwerken langs de routes en zeven delen van de Chemin du Puy aangewezen als werelderfgoed. De bouwwerken zijn grotendeels monumenten, kerken of ziekenhuizen die diensten verleenden aan pelgrims op weg naar Santiago de Compostela in Spanje. Hiervan heb ik er een aantal bezocht. 

UNESCO. Routes of Santiago de Compostela in France. Abdij van Saint-Avit-Sénieur

Drone-shot.

Operation Percy Pink

Op 12-8-1944 startte deze operatie. Operatie PERCY PINK was een OSS-missie in augustus 1944 om samen te werken met het Franse verzet in het departement Dordogne in hun strijd tegen de Duitse bezetting. In de nacht van 11 augustus 1944 parachuteerde een groep van 13 OSS-agenten in Frankrijk, nabij Gadouin.

Video

UNESCO. Routes of Santiago de Compostela in France. Abdij van Cadouin, Le Buisson-de-Cadouin

Chateau de Losse, Thonac

Montignac

Camping Municipal des Écureuils, Magnac-Bourg

10,33€ per nacht.

Tot hier vandaag gekomen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Dordogne, Frankrijk, Nouvelle-Aquitaine

Grotten van Padirac 🇫🇷

door Ran GroetjesPlaats een reactie op Grotten van Padirac 🇫🇷

Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.

Château des Milandes

Het Château des Milandes is een plek vol avontuur en geschiedenis. Dit prachtige kasteel, gelegen in de Dordogne-vallei, bood mij de kans om terug in de tijd te reizen en het leven van de vroegere bewoners te leren kennen. Van middeleeuwse kamers tot prachtige tuinen, er viel hier voor mij zoveel te ontdekken.

Château de Castelnaud-la-Chapelle

Op deze zonnige ochtend vertrok ik vol opwinding naar het adembenemende Château de Castelnaud-la-Chapelle hier vlak in de buurt waar ik had overnacht. Het kasteel, gelegen op een heuveltop, straalde een mystieke sfeer uit die me meteen betoverde. Bij het betreden van het kasteel werd ik overweldigd door de rijke geschiedenis die in de muren was gebeiteld. Ik dwaalde door eeuwenoude zalen, terwijl ik me voorstelde hoe het leven hier vroeger moet zijn geweest. De prachtige middeleeuwse architectuur en verdedigingstorens deden me denken aan een tijd van ridders en koningen. Terwijl ik verder verkende, ontdekte ik de wapenkamer, gevuld met zwaarden, harnassen en boogschuttersuitrusting. Het voelde alsof ik getransporteerd was naar een tijdperk van heroïsche gevechten en middeleeuwse avonturen. Met een mix van avontuur en verwondering verliet ik uiteindelijk het Château de Castelnaud-la-Chapelle. Het was een ervaring die me nog lang zal bijblijven en me deed verlangen naar meer avonturen in deze historische schatten van de wereld.

Les Jardins de Marqueyssac

Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Op de mooie dag besloot ik de betoverende tuinen van Les Jardins de Marqueyssac te verkennen. Zodra ik de poorten binnenliep, werd ik overweldigd door de magie van deze plek. De geur van bloemen en het geluid van kwetterende vogels vulden de lucht. Ik begon mijn avontuur door kronkelende paden te volgen, omgeven door prachtige hagen en weelderige groene bomen. Elke bocht onthulde een nieuw adembenemend uitzicht over de vallei. Terwijl ik hoger klom, opende de panorama’s zich voor mijn ogen, waardoor ik de adembenemende schoonheid van de omringende natuur kon bewonderen. De hoogtepunten waren de beroemde belvédères, waar ik stilletjes stond en genoot van het panorama. De uitgestrekte rivier en het weelderige landschap creëerden een onvergetelijk uitzicht dat mijn hart sneller deed kloppen. Het leek alsof ik vandaag een sprookjestuin was binnengestapt, vol geheime hoekjes en romantische plekjes.

De grotten van Padirac

Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zag ik een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift ging ik vervolgens omlaag en na een kleine wandeling stapte ik in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. De grotten van Padirac in Frankrijk zijn echt een betoverende bestemming voor natuurliefhebbers. Bij het betreden van de grotten werd ik al overweldigd door de adembenemende schoonheid. Druppelstenen en stalactieten vormden voor mijn ogen een magisch schouwspel, gevormd door de tijd. De kristalachtige formaties creëren als het ware een betoverende sfeer. Terwijl ik dieper de grotten in liep, werd ik omringd door pure stilte, alleen onderbroken door het zachte geluid van druipend water. Ik ben toch blij dat ik even de grotten binnen ben geweest want ik vond het een unieke en mystieke ervaring.

Loulou stay

Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ?

Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dit was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.

Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.

De keuken.
De veel te krappe badkamer.
Hét luik (!)
De trap omlaag.
Helemaal alleen in een restaurant.

Frankrijk, Nouvelle-Aquitaine, Tweede wereldoorlog

Bloedbad van Oradour-sur-Glane 🇫🇷

door Ran Groetjes3 reacties op Bloedbad van Oradour-sur-Glane 🇫🇷

Laatste overlevende bloedbad overleden

https://nos.nl/artikel/2463376-laatste-overlevende-nazi-bloedbad-oradour-sur-glane-overleden

Het dorpje

Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude autowrakken. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik dat doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en alles gebeurde volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines staan nog in de winkel en in de werkplaats staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Vooral de lichte regen maakte deze dag extra treurig.