‘We gaan weer terug naar af’, las ik maandag 14-10-2024 in de Telegraaf want we maken teveel troep. Naast duurzaam menstrueren voor de dames gaan we voor de poepgrage babbies de uitwasbare luier herintroduceren. In de jaren โ70 was dit soort luiers namelijk gewoon. Je werd als babbi op je buik gelegd en je kreeg een half blik babypoeder over je billetjes heen gemikt. Vervolgens werd de luier met het dikke gedeelte tussen de beentjes en het dunne gedeelte aan de zijkant om je poeperd heen gewikkeld en met een veiligheidsspeld vastgezet. Wel moest moeders oppassen dat ze niet in het babyhuidje prikte dus de meeste mamma’s deden hun eigen vinger erachter. Soms ging de speld namelijk wat stroef door het doek heen. Daarna kon je als babbi weer mooi van voor af aan beginnen met de boel vol te maken.
De volle luiers verdwenen eerst in de luieremmer in een soort sopje, het zogenaamde voorweken. Daarna gingen de luiers in de kookwas en in iedere achtertuin was wel een wasmolen te vinden waar een weekset luiers hing te drogen. Het was altijd een heel mooi gezicht die hagelwitte schone doeken, wapperend in de wind. Vervolgens streken de mammaโs de doeken weer mooi glad en kon het vliegtuigjesvouwen beginnen. Het hele riedeltje eindigde met een opgevouwen stapel, fris ruikende luiers in de kast.
Mijn vader had het helemaal voor elkaar. Voordat mijn luier in de kookwas ging maakte hij deze eerst leeg bij zijn rozenstruikje. Als een soort kunstmest. Als onze buurman ‘Ome No’ daar vervolgens, kokhalzend hangend over de tuinafscheiding, iets van vond dan bulderde mijn vader over het hek: ‘wij hebben wel even de mooiste rozen van de straat !’
Telegraaf artikel
