Video
Bastogne
Ieder haar rond het weekend van 16 december barst Bastogne uit zijn voegen met duizenden mensen die de slag om de Ardennen komen herdenken. Restaurantjes en kroegen zitten vol en op straat lopen mensen uitgedost in originele WW2-kledij. Hier en daar zie je nog originele voertuigen die ooit Europa hebben bevrijd van dat rare mannetje. Dit jaar waren mijn vriend Sven en ik uitgenodigd om mee te doen aan een ‘display’.
Display
Ik had nog nooit gehoord van ‘display’ en ‘re-enactors’. Als je ‘display’ gaat dan sta je in principe met je boeltje ergens langs de straat of in een wei en mensen brengen een bezoek aan jouw standplaats waar ze kunnen kijken naar datgene wat je aanbied. Daarbij hoort dan ook het beantwoorden van lastige en domme vragen. Re-enactors zijn daarentegen wat actiever en spelen bijvoorbeeld een veldslag na. Zij leven zich geheel in in hun rol. Zo zagen we vier jaar geleden deze veldslag met flink wat explosies:
📸 https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=2795410637148732&id=100000394687150&mibextid=KsPBc6
Dag 1
Ik was nog aan het herstellen van Corona dus besloot die drie uur durende rit in de originele Dodge naar Bastogne niet mee te rijden maar gewoon in mijn eigen busje te gaan. De wind had vrij spel in het 80 jaar oude voertuig en ik klonk al niet lekker. No way. De anderen hadden enkele interessante tussenstops die ik helaas moest missen. Ik besloot mijn verzameling Now and Then-foto’s te raadplegen en op zoek te gaan naar de locaties. Rond 15:30u zou ik Sven, William en Mario treffen in restaurant Il Canto waar we een Choufke gingen drinken.
Mario de kok
‘s Avonds ontpopte Mario zich tot een ware kok door van een pak rijst, vier blikken hachée van de Jumbo, een blikje mais en een blikje onbekende inhoud, nog iets te maken wat goed binnen te houden was. Hollandse hachée. Mijn oma rochelde vroeger haar zakdoek vol en geloof me: daar zat écht alles in. Vervolgens veegde ze met die lap door je gezicht om alle chocolade- en jamresten te verwijderen. Nee. Lekker vond ik dat als kind ook niet maar eij, alle gluten, nootjes, lactose en hachée van de Jumbo passen er bij mij in zonder leeg te hoeven lopen. Zijn eigen gemaakte en meegenomen gerstennat scoorde echter beter. Het meegebrachte vaatje bier had echter nog last van de lange rit en aangezien we geen zin hadden in sjüümke trikke bood mijn standaard kratje bier in mijn busje uitkomst. Kijk nou.
Mijn anjer
Er waren twee slaapkamers. Één met een twee persoonsbed en één met een éénpersoonsbed en een stapelbed voor kinderen. Daar zou ik geheid uit lazeren. Naast Mario in een twee persoonsbed gaan liggen vertrouwde ik ook nog niet zo. Ik ken hem nog niet zo goed. Hij is weliswaar getrouwd en heeft kinderen maar het feit al dat ik een seksegenoot de keuze zou bieden aan mijn anjer te kunnen peuteren deed me iets anders overwegen. Ik besloot maar onder op de bank te gaan liggen want ik mag dat thuis van Angelica ook vaker. Géén probleem. Wat wel teringirritant was, was die houten vloer. Die kraakte harder als mijn rug de dag erna.
Going display
Ik had nog nooit gehoord van ‘display’ en ‘re-enactors’. Als je ‘display’ gaat dan sta je in principe met je boeltje ergens langs de straat of in een wei en mensen brengen een bezoek aan jouw standplaats waar ze kunnen kijken naar datgene wat je aanbied. Daarbij hoort dan ook het beantwoorden van lastige en domme vragen. Re-enactors zijn daarentegen wat actiever en spelen bijvoorbeeld een veldslag na. Zij leven zich geheel in in hun rol. Zowel re-enactors als displayers weten heel veel te vertellen over hun hobby.
Dodge WC51
Rond 08:00u vertrokken we richting een verlaten watertoren in een veld ten noorden van Bastogne. Hier liep een wandelroute waar veel bezoekers van het NUTS-weekend zouden langs lopen. Mario parkeerde de Dodge WC51 handig achteruit een bosje in. 80 jaar geleden produceerde Chrysler bijna 400.000 van deze ongeveer 2,5 ton wegende wapenvervoerders. Het pronkstuk van de verzameling van Mario en dat bleek al snel. Zowat iedere wandelaar bleef wel even staan om wat kiekjes te nemen. Voeg daar nog aan toe de rookbommen van William, vijf in originele kledij gehulde woest kijkende mannen, een luchtgekoelde Browning M1919 met wat kogelhulzen en je begrijpt dat we de handen vol hadden om op de foto te gaan met mannen, vrouwen en hele hordes kinderen al dan niet vergezeld door hun leraar.
Vuurtje stoken
Met de meegenomen army-schep haalde ik alles wat kon fikken uit het verlaten kantoortje naast de watertoren en al snel hadden we een vuurtje gemaakt om koffie te maken en hamburgers te bakken.
Oekraïne
Net toen ik stond te piesen in het bosje achter de Dodge kwam een man naast me staan om ook zijn behoefte te doen. Hij was in Oekraïne geweest om te vechten beet hij me toe. Hij leek niet in orde maar dat kon komen door de lange wandeltocht. in ieder geval luisterde ik naar Harry zijn verhaal. Het klonk allemaal zo mooi wat ze hem hadden beloofd: een eigen tank met op eigen verzoek een extra kussentje voor onder zijn Tour of Duty game-kont. Met klassieke Rambo pijl en boog en een opgeschmuckte M60 zou Harry het verschil gaan maken in Oekraïne en de geel-blauwe steden ontdoen van rood tuig. Maar het werd een verschrikking voor hem. Nog geen automaat waar hij een bonnetje kon trekken zoals hij dat thuis deed bij de slager. Iedereen liep maar wat door elkaar. Wat een chaos in dit land. ‘En dat wil lid worden van de NAVO’: dacht Harry nog. Ook begreep hij niet wat ze tegen hem zeiden. Sprak dan niemand Urks dialect ?
‘Shifty Powers’
Op 13 januari 1945, toen Easy Company Foy aanviel, werden verschillende mannen doodgeschoten door een sluipschutter die niemand kon lokaliseren. Plotseling riep Powers: ‘Ik zie hem!’ en vuurde zijn geweer af, waarbij hij de sluipschutter doodde. Later, toen Carwood Lipton en Wynn het lijk van de sluipschutter vonden, waren ze geschokt toen ze het kogelgat in het midden van zijn voorhoofd zagen. Wynn merkte op: “Weet je, het loont gewoon niet om op Shifty te schieten als hij een geweer heeft.” Powers’ bijnaam “Shifty” kwam voort uit zijn basketbaldagen en zijn vermogen om ‘sluw’ ter been te zijn.
Het huisje
