Nachtbus Uyuni naar La Paz
Met de nachtbus vertrokken we vanuit het zuiden van Bolivia naar de grootste en belangrijkste stad van het land, la Paz. We hadden een reisaanpassing gemaakt door hoofdstad Sucre en Potosi te skippen. Nabij Uyuni had ik zoveel last gekregen van de hoogte dat ik iedere keer dat ik in slaap viel mijn adem stokte en ik weer wakker schrok. De hele nacht had ik dus geen oog dichtgedaan. We zaten toen op 3800 meter. Wetende dat Potosí boven de 4000 meter ligt leek me dat géén goede keuze.
Coca-bladeren kauwen
Ja tuurlijk doen we dat. Het zorgt voor een betere zuurstofopname in het bloed en het voorkomt hoogteziekte. Alleen in de landen Bolivia 🇧🇴, Peru 🇵🇪 en Ecuador 🇪🇨 wordt dit getolereerd door de overheid. Het kauwen van cocabladeren is minder verslavend dan het snuiven of roken van cocaïne. Verslaving komt nauwelijks voor. Het kauwen van cocabladeren is vrijwel niet verslavend omdat bij kauwen de cocaïne heel geleidelijk in ons bloed komt. No worries de hoeveelheden zijn echt maar miniem, we merken het niet eens !!
Anata Hostel, La Paz
s Morgens vroeg om 06:00u kwamen we in de stad waar de regering van Bolivia 🇧🇴 zetelt, aan en nadat een taxi ons voor 3€ naar het Anata hostel had gebracht mochten we voor 7€ een pre-check-in doen zodat we meteen naar bed konden. Héérlijk slapen in dit koloniale hostelletje met prachtige kleuren voor nog geen 15€ per persoon per nacht voor een privé-kamer. Alleen ehh, de deurtjes waren zo klein dat ik moest bukken om mijn hoofd niet te stoten en de douches van die van ons en die van de buren waren aan de bovenzijde met elkaar verbonden. Toen we ‘s avonds binnenkwamen hoorden we haar boven de pot ‘Huupen’. En we moesten allebei naar de wc voor de grote beurt maar dan zou de bruine damp door de bovenzijde het buurmeisje bereiken. Dit zou niet goed zijn voor haar maaginhoud dus lagen we allebei op bed te wachten tot ze klaar was.
Calle Jaén
Het straatje waar ons hostel in lag was in de 16e eeuw de plek om lama’s te kopen. De gebouwen met balkons en geplaveide straten ademen nog steeds de koloniale stijl uit.
Plaza de San Pedro (Plaza Sucre)
Leuk parkje met bankjes waar de lokale bevolking bij elkaar kwam om de dagelijkse beslommeringen te bespreken. Ook een verzamelplek van vrouwen die hun man in de gevangenis ertegenover gingen bezoeken.
Crazy Dave
Crazy Dave is geboren en getogen in Harlem, New York City. Dave was ooit een normale man met grote dromen en wilde een rockster worden. Het enige wat hem opspeelde was dat hij vond dat hij lelijk was en dus liet hij zijn haar groeien want echte rocksterren hadden altijd sex. Zijn rock carrière werd al snel verstoord toen hij meerdere banen had om zijn vrouw en hun twee kinderen te onderhouden. Tot overmaat van ramp ontdekte hij dat zijn vrouw vreemd ging met hun coke-dealer. Zijn wereld stortte in elkaar en hij raakte aan lager wal.
Een maffia-baas bood hem een baan als drugkoerier in Bolivia 🇧🇴, aan. Al bij zijn eerste missie werd hij op het vliegveld van La Paz door de politie gepakt met twee volle bierflessen cocaïne. Hij vroeg zich in de San Pedro gevangenis jarenlang af hoe men hem zo gemakkelijk had kunnen pakken. Drugsbazen maken deals met lokale politie-commissarissen, vertelde hij. Ze leveren jaarlijks honderden namen van beginnende koeriers die ze mogen oppakken. Zodoende scoren de commissarissen bij de overheid. In ruil daarvoor knijpen ze een oogje dicht bij de échte grote zendingen. Zo werkt het hier in zuid-Amerika.
18 jaar lang heeft hij hier in de gevangenis kunnen zien hoe corruptie werkt. Dagelijks werden Braziliaanse prostituees ingevlogen voor de bazen van de gevangenis. Er waren cellen met bubbelbaden en grote tv-schermen. Op dag één werd -omdat hij een Gringo was- met een kapotte bierfles zijn oor er afgeslagen en door de gevangenis dokter er weer aangenaaid. Zónder verdoving vertelde hij lachend.
Elke dag om 13.00 uur kun je Dave’s one-man show bekijken op Plaza Sucre in La Paz. Hij zal niet al te moeilijk te vinden zijn. Beter nog, Crazy Dave zal jou vinden.
Plaza Murillo
In de oude stad ligt het centrale plein van de stad La Paz. Hier zagen we het presidentiële paleis, het nationale congres van Bolivia en de kathedraal van La Paz. Het plein zat helemaal vol met duiven die werden gevoerd door toeristen. Leuk om te zien !
Mi Teleferico: La Paz’s Cable Car System
Net zoals de meeste van de 1,5 miljoen inwoners maakten wij ook gebruik van het uitgebreide kabelbaan stelsel boven de stad. La Paz ligt in een kloof, beneden een vlakte, op een hoogte van 3600 meter aan de rivier La Paz dus een metro graven is hier niet mogelijk. Via een netwerk van kabelbanen bereiken ze hier dus ieder punt van de stad. Voor 5,70€ maakten we vervolgens een rondje boven la Paz en keken onze ogen uit, wat een uitzicht (!).
Restaurant Yati
s Avonds over straat lopen zal niemand ons aanraden. Om te gaan uit eten pakten we een taxi en lieten ons voor 3€ afzetten bij een restaurantje dat we vonden op Tripadvisor. Ook hier kostte het niet veel: voor 30€ hadden we allebei lekker gegeten en gedronken. Een halfblinde taxichauffeur zette ons vervolgens weer bij het hostel af. Hier zijn we een paar keer geweest.
El Alto market
El Alto is de meest actieve ‘rebellen’-stad ter wereld waar wel iedere week felle protesten en stakingen worden gehouden. De inwoners noemen La Paz denigrerend de ‘put’. Als ze de toegangsweg naar La Paz blokkeren krijgt de regeringsstad niets meer te eten.
We lieten ons afzetten aan de zijkant van de markt. Deze markt was zó groot (met 500.000 bezoekers 7 maal zo groot als Sint Joep in Sittard) en we raakten al snel het overzicht kwijt in dit web van schoenen, kleding, gereedschap, pornofilms, handgesneden panfluiten, schreeuwende borstvoeding gevende verkoopsters en eetkraampjes. Ik heb maar één paar ogen dus voor mij was het uitkijken want de tentzeilen van de kraampjes waren bevestigd aan van die stalen pinnen die precies op mijn ooghoogte uitstaken. Het was één wacowacowildwestsfeer vol met dagjesmensen maar ook dieven die mijn beurs of iphone probeerden te stelen. Bij iedere foto die ik maakte ging Angelica als een soort bodyguard voor me staan zodat ik over haar schouders een foto kon maken. Laat die panfluiters nu maar komen (!).
Basilica of San Francisco
Ze zijn begonnen met de bouw in de 16e eeuw en 300 jaar later vond de voltooiing plaats. Toen we binnen kwamen konden we nog net het einde van de mis meemaken en zagen we mensen een fles water omhoog houden. Waarschijnlijk werd het water ingezegend.
The Witches Market Mercado de las Brujas
In dit heksenstraatje zagen we een aantal vreemde en fascinerende producten die worden gebruikt in rituelen om de geesten aan te roepen die over de Aymara-wereld waken. We zagen een dag later vanuit ons busje in de bergen een groepje mensen heel uitbundig deze geesten aanbidden middels een wilde dans. In dit soort landen is dit nog aan de orde van de dag. Als bijvoorbeeld een vliegtuig is geland begint iedereen te applaudisseren. Iets wat we in Europa niet kennen.
Onder de vele artikelen die hier worden verkocht, horen gedroogde lamafoetussen, gedroogde kikkers en biggetjes bij de meest verkochte producten maar ook de beeldjes waarmee ze Aymara-rituelen kunnen uitvoeren worden volop aan de man gebracht. Ook zagen we heel veel potjes met kruiden en smeerseltjes die dienen als remedie tegen allerlei kwaaltjes. Als je dit soort producten in Europa in de middeleeuwen zou aanbieden belandde je per direct op de brandstapel of werd je gevierendeeld. Schiet me net te binnen waarom het vierendelen heet als er vijf delen overblijven (armen, benen en romp/hoofd).
De gedroogde lamafoetussen hangen gewoon aan het plafond in de winkel en het schijnt dat ze geluk brengen. Bij de bouw van ieder huis verdwijnt er een lama-foetus in de betonnen fundering als offer aan de godin Pachamama. Er wordt gedacht dat de begraven lamafoetussen bouwvakkers veilig houden, maar deze worden alleen gebruikt door arme Bolivianen. Rijke Bolivianen offeren meestal een levende lama aan Pachamama vlak voor de start van de bouw.
Cholitas Wrestling
Dit was gewoon een avondje fun met Angelica, Anna, Alan, Dan en Charlotte. Gewoon lekker ontspannen all star wrestling kijken. Mannen tegen mannen en vrouwen tegen vrouwen maar dan wel met een Mexicaanse component erin: het dragen van maskers.
Chacaltaya ‘Yungas road’
We zouden vandaag naar een nationaal park en Moon Valley gaan maar bij het boeken kregen we minimale info. Om 23:00u op de dag vóór vertrek kreeg ik een appje met het verzoek cash geld, WC-papier, lunch en warme kleding mee te nemen. Sjongejonge. Gelukkig hadden we ons al voorbereid en waren we voorzien maar voor hetzelfde geld hadden we dit niet gedaan.
We werden rond 08:00u opgehaald en we reden met een soort volkswagenbusje uit de jaren ‘80 de bergen in. De weg was niet geasfalteerd maar het was een gravelweg zoals de meeste ‘wegen’ in Bolivia 🇧🇴. Met van die dikke keien die er over 100 jaar nog liggen. Het weggetje werd steeds smaller en ging steeds meer kronkelend naar boven. Er was uiteraard géén vangrail maar er was wel een afgrond van zo’n 200 meter diep. Als ik nu vertel dat de afstand tussen de rechterachterband van het busje en de afgrond een halve meter bedroeg dan kun je je voorstellen hoe stil het was in het busje. Ik durfde nog niet foto’s te maken, bang dat ik was de chauffeur af te leiden. Eenmaal boven in de sneeuw zagen we het al 20 jaar verlaten enige ski-oord van Bolivia. Ze hadden destijds een cafeetje gebouwd vlak boven de afgrond. We zaten inmiddels op 5234 meter hoogte en het was freezing koud 🥶 en er stond wat wind. De laatste 200 meter naar de top van de berg moesten we te voet klimmen. Nou, ik ben het busje alleen uit geweest om te piesen. Ze houden hier nergens rekening mee. Ze gaven totaal geen info van het dagprogramma. Als we die klim hadden gedaan zouden we easy op 5400 meter zitten waar de zuurstof nog maar 10,5% is. Dit is nog hoger dan Mt.Everest base camp wat op 5182 meter zit. Stonden we dan in onze fleece-hoodies. We waren om te verrekken. Zegt zo’n Amerikaan in de bus tegen ons: ’don’t be a p*ss*’. Hij bleek een echte Tr*mp-fan te zijn. Jaja, die Tr*mpie toch. Een beetje de hele wereld op zijn kop zetten. Landjes proberen in te pikken en namen van zeeën veranderen kan hij wel. Als kleuter was hij al sterk met potlood en gum. Boyke heeft nu echter de smaak te pakken. Nog even en moeder Theresa baarde de tweeling Adolf en Joseph.
Een dag erna lazen we dit bericht in de NOS-app. Angelica viel bijna achterover van schrik. https://nos.nl/l/2556299
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
