Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Rob de Nijs

Bohh…. die maakt me toch een smak in de video hieronder, alles goed met onze Robbie ?

Rob heeft via zijn management laten weten voorlopig nog niet te willen stoppen met touren. “Kijk die rijen jonge lekkere wijven op de eerste rijen, dáár krijg ik tenminste nog een strakke lollie van !!! Als ik mijn onderbroeken bij de Action had gekocht zou alleen nog de elastiek om mijn kont hebben gehangen”, aldus Rob.

Asbakjes van klei voor pappa

Wellicht kunnen sommigen zich nog herinneren dat je als kind op de achterbank zat met twee zware shag-rokende ouders. Dan vroeg je met dikke, tranende ogen en een kokhalzend kotsstemmetje of het raampje niet een beetje open mocht. Maar dat mocht dan niet want dan kreeg pappa een stijve nek van de tocht. En ieder jaar toch maar weer asbakjes van klei bakken voor zijn verjaardag. Hoe hielden we het vol. Op vandaag durven veel vaders nog geen asbakje meer in huis te nemen, bang voor het allesverwoestende commentaar van hun 24/7 gamende spruit die zijn huidige leventje wel prima vindt met zijn trog paprikachips voor zijn neus.

Oostenrijk 🇦🇹

Karinthië

Ik moet zeggen dat ik na zo’n lange rit door Duitsland aardig moe was toen we op onze camping in Golling nabij Salzburg eindelijk aankwamen. Bij de receptie hoorden we ineens in onvervalst Limburgs een gesprek tussen een man en een vrouw aan de andere zijde van de telefoonlijn. “Nondeju”: dacht ik nog, die Limburgers kom je overal tegen. Het bleek een man te zijn uit Weert. Vanaf het moment dat we ons bekend maakten bleef hij maar praten. Maar dan met een hoog Lambik-gehalte. Je kent het wel: alles wat ie had gedaan veranderde in goud en iedereen van Weert tot Eindhoven kende hem. Na 10 uur rijden is het dan niet prettig om aan te horen. Dan wil je als kerel gewoon ijskoud bier in je keel voelen. Uiteindelijk viel hij gewoon door de mand. Hij bleek NL te zijn ontvlucht vanwege een of andere reden en doodde zijn tijd op deze camping door wat klusjes te doen. De dag erna echter werden we aangenaam verrast door de schoonheid van een stukje Oostenrijk n.l. de provincie Karinthië oftewel in het Oostenrijks: Kärnten. We zagen onderweg het glooiende, maar toch ruige landschap en reden langs vele groene meren in het zonnige zuiden van Oostenrijk. Ook het landschap vonden we erg mooi met een  mengeling van berglandschap en Mediterraan aandoende wateren.  In de verte zagen we de hoogste berg van Oostenrijk, de Grossglockner (3.798 meter). Wat ons opviel was het warme klimaat. Wellicht omdat Karinthië redelijk dicht bij de Italiaanse kust ligt. We reden door Nationalpark Hohe Tauern naar de grens van Slovenië waar één van onze hoofddoelen van onze Balkan-reis lag nl.: Nationaal Park Triglav ! We komen hier zeker eens terug als we wat meer tijd hebben !

Ossiachersee
Dom zu Gurk
Dom zu Gurk
Camping Martina, Golling

Facebook lockdown

Nooit gedacht dat mijn sms-bundel van 500.000 gratis sms-jes per maand T-mobile nog in financiële problemen zou brengen. Hoe kom ik nu de dag door zonder facebook, instagram en whatsapp ? Zelfs met mijn QR-code kom ik er niet in. Een complot van Twitter en Tiktok ? Zouden ze de handen ineen hebben geslagen ? Of is het puur spierballentaal van Zucky om eindelijk eens van dat zwak takje-imago af te komen ? En kijk al die wappies nu door het voor hun onbekende last-man-standing Twitter dwalen, zoekend naar een manier hoe ze hun shit kunnen droppen. Zelfs de meest notoire anti-vaccers overwegen momenteel een snuifbare variant of ene in tabletvorm om toch maar een goed gevoel aan vandaag over te houden. Imagine, Netflix was ook geabsorbeerd door Zucky. Dan hadden we over 9 maanden Efteling-rijen voor onze gemeentehuizen. En al die insta-babes met hun angry-bird wenkies huilend en kruipend naar het einde van hun bed. Machteloosheid. Verdriet. Alle emoties komen ineens los. Zelfs die trog paprikachips voor hun neuzen kan de avond niet meer redden. Waarheen nu met haar vandaag geschoten pica waar ze in haar kibini bezig was haar taco op te rekken ?

Één smeekbede aan Zucky: “lieve Marc, je hebt gewonnen, start je laptop opnieuw op en geef ons ons leven terug !”

Domme wespen

Als ik een wesp was en ik zou per abuis een geopend raam binnen vliegen dan zou ik door datzelfde raam weer naar buiten gaan. Toch ? Stoor me de laatste tijd ontzettend aan die domme wespen die een hele week op en neer over een gesloten raam banjeren. Gewoon omdat ze hun ogen weigeren te openen en dat half geopende raam niet eens WILLEN zien. En het dan gek vinden dat ze zo pissed zijn en met uitgestoken angel na een week uitgeput kapot neervallen naast hun dode matties . Hallo ??? Denk eens na. Open verdomme eens die ogen. Er moet honing gemaakt worden !

Geboortehuis Adolf Hitler

Ieder jaar op 20 april herdenken neo-Nazi’s op bij dit huis de geboortedag van Adolf Hitler. In 1889 werd hij hier geboren en woonde hier ongeveer drie jaar. Om te voorkomen dat het een bedevaartsoord wordt voor neo-Nazi’s gaat de gemeente Braunau am Inn er het politiebureau in vestigen. Zelfs de extreem-rechtse Oostenrijkse FPÖ stelde voor om het pand te laten slopen om te voorkomen dat neo-Nazi’s het bezoeken.

Voor het huis staat een stuk steen uit concentratiekamp Mauthausen met daarop de tekst:
FÜR FRIEDEN FREIHEIT UND DEMOKRATIE NIE WIEDER FASCHISMUS MILLIONEN TOTE MAHNEN
VOOR VREDE, VRIJHEID EN DEMOCRATIE NOOIT MEER FASCISME HERDENK MILJOENEN DODEN

Tijdens Nazi-tijd

Het pand werd in de zeventiende eeuw gebouwd als brouwerij met restaurant en erboven huurappartementen. Hitler werd in een ervan geboren en bracht er zijn eerste drie levensjaren door. Zijn privésecretaris Martin Bormann kocht het in 1938 en liet het verbouwen tot cultureel centrum. In 1952 wees een rechtbank het gebouw toe aan de vorige eigenaars, de familie Pommer. Zij verhuurde het vanaf 1972 aan de Oostenrijkse staat

Het pand tijdens de nazitijd.
Hitler in de pubertijd
Hitler als peuter

Teksten

Hier en daar zagen we extreem-rechtse teksten in het stucwerk gekrast. Ook zagen we dat de muren vaak van een nieuwe laag kalk en latex waren voorzien. Waarschijnlijk om oude teksten onleesbaar te maken. Kijk maar eens links en rechts van de regenpijp. Schijnbaar klom men langs de regenpijp omhoog om hun tekst op de muur te krijgen.

Sagt niemals “nie”. Das Zeitalter “politischer Korrek…” wird vorübergehen und die Wahrheit ans Licht kommen. —> Zeg nooit nooit”. Het tijdperk van “politiek correct …” zal voorbij gaan en de waarheid zal aan het licht komen.
Ehre und True —> eer en trouw. “Meine Ehre heißt Treue” was het motto van de SS. Sinds 1932 werd dit motto op de gesp van de SS gedragen. Hier staat het gewoon op de muur gekalkt.
Tip top geschrieben. Bravo ! Eines Tages wird die historische Wahrheit siegen. Lass uns dafür kämpfen. —> Tiptop geschreven. Bravo! Op een dag zal de historische waarheid zegevieren. Laten we ervoor vechten.
Zowaar een hakenkruis !?
Achterdeur van het pand.
De achtertuin waar Adolf als peuter speelde.
Naast het huis is een ijssalon gevestigd.

Braunau am Inn

Het stadje telt 16.000 inwoners en ligt op de grens met Beieren (D). De Inn-rivier vormt de grens tussen Duitsland en Oostenrijk. We maakten een kleine wandeling en zagen veel in kleur geverfde huisjes. “Een klein slaperig stadje”: zei ik nog tegen Angelica. Ik zou er geen hele week boeken”.

Corona darten

“Waar zullen we dit jaar heen gaan ? Met het vliegtuig gaat het hem niet worden, zei ik tegen Angelica. Nog veel te leip met dat Corona-gedoe. Pak een dartpijl en gooi hem op de kaart van Europa. Daar waar hij landt gaan we heen met de auto”.

Guess what. Het wordt drie weken achter de kist met brokjes voor Jacky ….

Moldavië 🇲🇩

Slechte wegen

Om 08:45u vertrokken we vanuit Varna Bulgarije. Na zes uur gereden te hebben bij temperaturen van 30c gingen we de Bulgaars/Roemeense grens over bij het plaatsje Oancea. De controle op gestolen auto’s was heel intensief. Vanaf nu was het nog drie uur rijden naar de camping ten zuiden van de hoofdstad Chișinău. Werkelijk overal werd aan de weg getimmerd. Niet dat ze dan een weg afzetten met een harde afzetting. Neu, auto’s, vrachtwagens en motoren rijden gewoon over de platgereden stol. Kwestie van wat lucht uit de banden laten en go ! De stukken weg die wél verhard waren bestonden uit asfalt van 20 jaar oud. Overal zagen we gaten in de weg die ik continu moest ontwijken. Uuuuurenlang.

Slechte wegen Moldavië 🇲🇩

Dit zijn de Moldavische plaatsnaambordjes, echte bouwwerkjes.

Armste land van Europa

We reden door het golvende platteland welke vooral bedekt was door landbouwvelden, afgewisseld door bossen. Moldavië is een van de onbekendste en armste landen van Europa. Dit merkten we goed. Een halve liter bier op een terrasje kostte ons circa 0,75€ en voor een goede maaltijd in een simpel restaurant betaalden we 7,50€. Dit is een écht vleesland. Op ieder bordje lag een flinke homp vlees. Hier géén greenshit-types. Ook werd hier op de terrassen gewoon bier en wijn gedronken. Voor een kop heet water met een schijfje citroen was hier geen plek. Hier heb je geen groene teenage-cyberbullies die bij volle maan een uur lang de rug likken van zo’n dopekikker en dan op hun blote voetjes midden in het bos in hun blote tummie volgesmeerd met zwarte bosbessenjam hallucinerend rondjes dansen om zo’n paddenstoelkring.

Nauwelijks toerisme

Het is tevens ook een van de minst bezochte landen van Europa. We zijn op drie dagen tijd geen enkele toerist tegen gekomen. Pas even na 20:00u arriveerden we in het donker bij de camping hetgeen eigenlijk geen camping was maar een grasveldje van een hotel. Douchen zouden we kunnen doen op een hotelkamer 😂. Tja, wat wil je ? Iedere toerist is welkom. Per jaar komen slechts 11.000 toeristen naar dit land. Alleen Maastricht had vorig jaar al 1,2 miljoen overnachtingen. Geld is dus geld !

Hoofdstad Chișinău

In dit land kwamen we nauwelijks toeristen tegen. De hoofdstad Chișinău (spreek uit: ki-shi-nev) getuigt van grijze armoede en rechtlijnige Sovjetbouw. Ik vond het interessant om te zien maar mijn definitie van “mooi” is anders. Achteraf kwamen we erachter dat de voormalige Sovjet-Unie staat bestaat uit een aantal autonome regio’s waarvan we van te voren niet gecheckt hadden of onze auto hier wel verzekerd was. Niet slim. Één van die regio’s is Gagaoezië, welke in het zuiden van Moldavië ligt. Deze regio wordt – in tegenstelling tot Transnistrië – als autonoom erkend door de Moldavische regering. Hier wonen de Gagaoezen, een van origine Turks volk. Behalve Transnistrië kon ik van te voren géén enkele bezienswaardigheid van Moldavië opnoemen. Een saai land in onze beleving. We moesten onze verwachtingen even downgraden en besloten gewoon te genieten van het normale boerenleven op het land en de Russische sfeer in de hoofdstad Chișinău.

Maramures

Arme regio

Een paar jaar geleden bezocht ik met een vriend in Roemenië de populaire regio’s Muntenia en Transsylvanië. Dit jaar wilden Angelica en ik eens naar het noorden gaan. Naar regio Maramureș nabij de grens met Oekraïne. De voornaamste redenen om naar deze arme regio te gaan waren de vette houten kerken en de Roma, een groep zigeuners die hier sterk vertegenwoordigd is. Ook het typische platteland leven zoals onze grootouders dat beleefden in de jaren ‘50-‘60 is hier nog goed te zien.

We kwamen door nog ongerepte dorpjes met kleine buurtwinkeltjes waar oude mensen de kost probeerden te verdienen met de verkoop van verse, locale producten zoals zelfgemaakte jam die stijf stond van de suiker en zelfgebrouwen bier. De lokale jeugd wipte af en toe nog eens binnen zoals wij dat vroeger in de jaren ‘70 ook deden. We gingen dan met vijftig cent in de pocket los snoep kopen in het kruidenierszaakje om de hoek. Ik had dorst gekregen en stopte onze Getaway Van 🚐 bij een klein kruidenierszaakje in een klein dorpje waarvan ik de naam natuurlijk al lang weer vergeten ben. Ik wilde een gekoeld blikje cola afrekenen en moest 2 Lei betalen (0,40€). Het oude vrouwtje had niet terug van 100 Lei (20€). Ze bleef maar tegen me praten terwijl ik er de ballen van begreep. Ik had van inmiddels zeven landen vreemde valuta in mijn beurs dus keek ik alles nog eens goed na. En jawel hoor: ik had nog precies drie Lei gepast. Haar oude buurman van 86 jaar kwam ons ook even gedag zeggen. Hij liep richting ons busje en maakte de deur waar Angelica zat, open. Hij begon meteen als een echte baas haar onderarm te kussen. Boven zijn stoppelbaard verscheen een brede glimlach en zijn drie laatste voortanden bleven niet onopgemerkt. Zijn hele linkerbovenkaak was rot. Ik zou die gelijk door een tandarts eruit hebben laten slopen en deze hebben laten vervangen door een net eethoekje. Maar die mogelijkheden hebben ze hier allemaal niet. De oude boef was het sjansen nog niet verleerd.

Vroeger

Een gezin met paard en wagen hobbelde voorbij. Moeder de vrouw zwaaide naar ons en natuurlijk wuifden we terug. De ene Lada na de andere Lada tufte langs. Kinderen zaten gewoon zonder riem op de bijrijdersstoel zoals wij dat vroeger ook deden. Knalde je met je porem tegen de voorruit dan kreeg je gewoon een veeg uit de pan want dan had je je niet goed vastgehouden.

Of dat je als kind op de achterbank zat met twee zware shag-rokende ouders. Dan vroeg je met dikke, tranende ogen en een kokhalzend kotsstemmetje of het raampje niet een beetje open mocht. Maar dat mocht dan niet want dan kreeg pappa een stijve nek van de tocht. En ieder jaar toch maar weer asbakjes van klei bakken voor zijn verjaardag. Op vandaag durven veel vaders nog geen asbakje meer in huis te nemen, bang voor het allesverwoestende commentaar van hun alles beter wetende spruit. Kinderen voetbalden in dit dorpje op straat en speelden tikkertje op het schoolplein. Nee, hier was (nog) géén plek voor de toetsenbordmaffia zoals we die bij ons kennen.

Houten kerken

We zagen in ieder dorp houten Roemeens-Orthodoxe puntkerken met spitse torens. We bekeken kloosters met mannelijke en vrouwelijke parochiepriesters in traditioneel zwart gewaad en zo’n Tommy Cooper hoedje maar dan in het zwart. De meeste vrouwelijke kerkgangers waren hierbij gesluierd. Die kerken zijn allemaal in een nevel gehuld waarbij de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat dat geen nevel is maar gewoon rook. Yep. Rook van een brand.

Hadambu Monastery
Sihastria Monastery
Mãnãstirea Humorului
Mãnãstirea Humorului
Mãnãstirea Humorului
Merry Cemetery, Săpânţa
Budesti Josani church
Budesti Josani church
Peri-Săpânţa Monastery
Peri-Săpânţa Monastery

Fikkie

Werkelijk alles gaat hier de lucht in. Er is altijd wel een vuurtje wat fikt. We stonden op een berg en keken omlaag. Óóoveral zagen we fikkie. En dan die brandmeur. In principe vind ik het wel lekker. Ik zeg dan altijd: Ardennen ! Mijn hersenen maken schijnbaar een link tussen brandgeur en Ardennen. Een gezellige geur ! Maar hier zijn ze er ook niet vies van wat plastic er bij te mieteren. Ik weet het bijna zeker dat als je hier in Roemenië de communie doet er altijd wel een kadootje tevoorschijn komt waar je eerste aansteker bij zit. Ik vroeg een man bij het restaurant waarom hier op het platteland alles in de hens ging. Hij vertelde dat door de hitte de slangen in hun holen kropen en dat ze dan dus niet meer de landarbeiders konden bijten. Niet dat ze giftig waren maar het deed natuurlijk wel pijn. Ik moest dit even laten bezinken. Zat ie me nu te Belgen of wat ? Schijnbaar niet want hij ging gewoon verder met zijn dingetje.

Biserica Sf.Nicolae

Elena en Dimitri

Toen we een uurtje later het dorpje uitreden viel mijn oog op een tuintje. Een oud vrouwtje stond in de deuropening van haar woning en zwaaide met haar stok in haar hand om goedendag te zeggen. Ik stopte de bus en stapte uit om even te kijken wat ze allemaal aan het doen was. Ik keek naar haar blote voeten. Haar tenen en voetzolen zaten helemaal onder de eelt. Haar vingers stonden krom van een leven lang hard werken. Ik vroeg met handen en voeten of ik het poortje mocht openmaken want ik wilde naar haar toe komen. Ze knikte instemmend. Even later gaven we haar de hand en ook haar man was ineens van de partij. Elena en Dimitri waren beiden 91 jaar oud en voerden nog iedere dag kun kippen, koe, kalfje, twee varkens en twee schapen. Met een mesje sneed ze appels in vieren en gooide die in een emmer water. Daar boven op kwam wat krachtvoer en met haar linkerkruk roerde ze de emmer om. Dimitri mikte de emmer daarna in de varkenstrog waarop de twee varkens meteen aan de slag gingen. De was werd nog buiten gedaan met water uit een beekje. We werden hier verwend met bezigheden die onze grootouders vroeger gewoon waren te doen. Dit was gewoon een throwback van 50-60 jaar (!). Waar zie je dit nog ?

Camping Green Place, Ocna Sugatag.

Mari en Adi zijn twee Roemeense mensen die deze camping zelf hebben gebouwd. Ze waren helaas niet thuis toen we aankwamen. Hun zoon van 13 ontving ons echter goed en tapte meteen twee biertjes ! ‘s Morgens vroeg pas maakten we kennis met Mari. Angelica kreeg een mooie tas van haar 🤗.

Camping Green Place, Ocna Sugatag
Bier uit het vat !
Buiten douchen !
Camping vlakbij de grens met Oekraïne

Transnistrië, het land wat niet bestaat

Standbeeld Lenin

Op weg er naar toe

Twee jaar geleden wees onze vriendin Tinka me op een artikel in een magazine. Het artikel ging over een land wat niet bestond: Transnistrië, een klein territorium dat bijna twee keer zo groot is als onze provincie Limburg. Ik was meteen verkocht. Kijk, dit zijn nu plekjes welke ik interessant vind om naar toe te gaan. Als ik moest kiezen tussen 10 dagen chique doen op Ibiza of een dagje Transnistrië dan wist ik het wel. Toen we in Chișinău, de hoofdstad van Moldavië waren hadden we al een goede indruk gekregen van wat we zouden aantreffen: een back tot the USSR-gevoel met allemaal die grote, grijze, foeilelijke betonnen gebouwen.

Verkennen

We waren al vroeg van onze camping aan de rand van de hoofdstad vertrokken om het grensgebied met ons busje te gaan verkennen. Of er een mogelijkheid was dat we problemen zouden gaan krijgen bij de zwaarbewaakte grens. We hadden het plan om ons busje bij de grensplaats Bender neer te zetten en dan te gaan kijken of we met de lokale bus de grens over konden steken. Ik had namelijk gelezen dat de controle door het leger dan minimaal zou zijn. Vergeet niet dat het voor Moldaviërs wél mogelijk was om Transnistrië te bezoeken maar voor mensen uit Transnistrië was dit alleen mogelijk met een visum welke héél moeilijk te krijgen was. In principe dus een soort DDR-verhaal (!). Na een uurtje over hobbelige wegen gereden te hebben zagen we wat raars.

Grens Moldavië-Transnistrië
De naam van het stadje staat vermeld met groene tekst: Bender
Drukte aan de grens. Dit fenomeen kennen we in het westen niet meer.
De rij voor het vignet. Binnen stond het vol.

Overal stonden zwaar bewapende soldaten langs de weg en een wegversperring zorgde ervoor dat ik in de remmen moest. Ik opende het raampje en vroeg aan de norse soldaat wat er aan de hand was. “Jullie gaan nu Transnistrië binnen zei ie, mag ik jullie paspoorten zien ?”. Dju, wat is dit dan ? Had ik me dan zo erg in de planning vergist ? Ik meende op Google Maps gezien te hebben dat Bender nog in Moldavië lag maar “helaas” lag dat dus in Transnistrië. We konden niet doorrijden want in Transnistrië was ons busje niet verzekerd. Ons omdraaien zou achterdocht opwekken dus ik zei tegen de soldaat dat ik ons busje even langs de weg zette. Teleurgesteld zaten we te piekeren wat we moesten doen. We besloten toch door te rijden. Dan maar onverzekerd rondkarren door dit land waar Buitenlandse Zaken helemaal niets voor je kon betekenen in geval van nood. Ook internationale organisaties als Interpol hebben er niets te zeggen. Regelmatig hebben reizigers last van deze situatie. Ze mogen weliswaar vrij rondreizen door Transnistrië, maar kunnen in geval van een incident nergens terecht. Er zijn immers geen ambassades of consulaten. Sommige reisagenten weigeren zelfs een reis door Transnistrië te boeken.We reden dus tóch door maar eerst moesten we nog een autovignet kopen bij het douanekantoor. Er stond een hele lang rij voor het muffe kantoortje dus dat werd old Russian style wachten geblazen. Aangezien engelengeduld niet mijn beste karaktereigenschap is zakte me de moed al in mijn schoenen bij het zien van de ambtelijke traagheid van het afwikkelen van autovignetten. Hier had ik geen zin in en stampvoetend liep ik terug naar de bus. “Fuck Transnistrië, we gaan terug !”: brieste ik tegen Angelica.

Stukje niemandsland, een veilige zone.

Op de terugweg zat me een en ander toch niet lekker. Een bezoek aan Transnistrië zou een hoogtepunt moeten zijn. Dit “land” stond al twee jaar op mijn bucket list. We waren toch niet voor niets zo ver gereden ? Een taxi scheurde ons ineens voorbij. Gezien de zwarte rook uit zijn uitlaat maakte ik het raampje maar even dicht. “CO2-gedoe bestaat hier niet”, dacht ik nog. Hier stookt iedereen de hele dag op hout, plastic afval wordt in de achtertuin verbrand en auto’s ruik je al van een kilometer afstand. “Ik heb een plan !!”: schreeuwde ik tegen Angelica, en gaf ineens plankgas. Na vijf minuten passeerden we op volle snelheid de taxi en onder het rijden gebaarde ik door het geopende raampje naar de chauffeur dat hij moest stoppen. Hij keek me verbouwereerd aan maar ik zag in de achteruitkijkspiegel dat hij vaart minderde en zijn taxi de berm in reed. Bezorgd kwam hij vragen wat er aan de hand was. De man luisterde naar de naam Válery en sprak alleen Russisch en Roemeens. Ik tekende met mijn vinger op de stoffige achterzijde van de bus wat wij ongeveer van plan waren. Een rit van de grens naar de hoofdstad Tiraspol, een verblijf aldaar van enkele uren en weer terug naar de grens. Hij zou ons dan al die tijd moeten begeleiden. Daarbij hadden we ook nog het verzoek om een veilige plek te vinden voor ons busje. Die hadden we natuurlijk wel weer graag in de huidige staat terug gezien en niet in een gestripte variant. Gelukkig begreep hij meteen onze plannen. Hij wilde ons weliswaar de grens overbrengen maar hij vertelde ook dat dat voor hem raar was want in de jaren ‘90 had hij voor zijn vaderland tegen de Russen gevochten om Transnistrië te behouden. Er waren destijds tijdens de burgeroorlog na het ineenstorten van de Sovjet-Unie begin jaren ‘90 duizenden mensen gestorven. Hij voelde zich klaarblijkelijk niet prettig bij de gedachte om een land binnen te gaan dat 30 jaar geleden zijn vijand was. Uiteindelijk wilde hij ons wel brengen maar we moesten dan wel -in zijn ogen- de hoofdprijs betalen: 50€. Voor Válerie een weekloon (!).

Válery onze taxi-held en oorlogsveteraan
Dit is een onderhoudsbrug en deze bruggen staan her en der langs de weg. Als je een uurtje onder je auto wilt sleutelen dan zet je je wagen hier op. Gefaciliteerd door de overheid. Zie je ze al bij ons in NL staan ? 😂

Hierbij moesten we via een brug de rivier de Dnjestr oversteken. Langs de weg stonden informatieborden maar de tekst was in het Russisch. Hier konden we geen brood van bakken. Overal zagen we tekens van het communisme: een halve maan met een sikkel, omringd door graan. Overal zagen we vlaggen met hamers en sikkels en bij de grensovergang zagen we Russische “vredestroepen”.Na een kwartier rijden kwamen we aan in Tiraspol, de hoofdstad van Transnistrië.

Hier leek de tijd even stil te hebben gestaan. Na het uit elkaar vallen van het grote Sovjet-imperium kregen niet alleen de oost-Europese landen die lid waren geweest van het Warschau-pact hun vrijheid weer terug maar ook de door de Sovjet-Unie toegeëigende landen zoals o.a. Oekraïne, Letland, Kazachstan, Litouwen en Moldavië konden vanaf dat moment weer hun eigen boontjes doppen.

Helaas ook hier bedelaars

Op 27 augustus 1991 verklaarde de Sovjetrepubliek Moldavië zich onafhankelijk. Een paar jaar later kende het land een burgeroorlog. De meerderheid van de 475.000 inwoners van Transnistrië wilde liever bij Rusland horen echter, de Russen wilden het land niet opnemen binnen hun landsgrenzen. Door de financiële hulp en steun van Rusland voelt Transnistrië echter nog steeds aan als een onderdeel van de Sovjet-Unie. Transnistrië wordt door bijna geen enkel land ter wereld erkent. Slechts een paar gebieden die ook onafhankelijk willen zijn zoals Abchazië, Zuid-Ossetië en Nagorno-Karabach, erkennen de onafhankelijkheid van Transnistrië wél.

Grenscontrole

De grenscontrole werd uitgevoerd door politiemannen en soldaten met grote petten. Hoe groter de pet des te meer had je te vertellen en aan het einde van de dag had je een aardappel méér op je bordje. Het voelde heel raar aan, je voet op de bodem te zetten van een land wat niet bestaat. Transnistrië wordt dus door geen enkel land erkend en is bij geen enkel verdrag aangesloten. Angelica en ik konden gelukkig vrij rondreizen door Transnistrië, maar in geval van nood konden we nergens terecht. Dát wisten we en dat was ook onze gok. Hier waren onze verzekeringen (o.a. WA-verzekering) niet geldig, hier waren onze rijbewijzen niet geldig, als er iets met ons zou gebeuren dan zou dat hele nare gevolgen voor ons kunnen hebben. We stonden hier in een gebied ingeklemd door twee pro-westerse landen nl. Oekraïne en Moldavië. Het Transnistrische wegennet is gebaseerd op dat van de Sovjetunie, en is sindsdien nagenoeg niet meer aangepast of gemoderniseerd. De meeste wegen zijn in extreem slechte staat. Net zoals Moldavië heeft Transnistrië nog de Sovjetwegnummering gehouden, als enige land in Europa.

Hoofdstad Tiraspol

Ik zag een standbeeld van Lenin en vroeg Valèry of hij even wilde stoppen langs de weg. Het is net alsof je de oude Sovjet-Unie uit de jaren ’80 binnen wandelt. Oude Lada’s, Moskvitsj’s, Riva’s en Kamaz-vrachtwagens rijden hier nog massaal over de weg. Hier zaten we in een gebied in Europa waar we communistische symbolen nog altijd op hun originele plek zagen staan, zoals het standbeeld van Lenin voor het Parlementsgebouw.

Al rondwandelend en rijdend kregen we een idee van hoe het vroeger in de Sovjet-Unie geweest moest zijn. Schone, ordentelijke brede straten, veel pro-Russische reclame met onzin boodschappen zoals “Tiraspol, de mooiste stad ter wereld”. Eigenlijk niet beter dan de VS waar ze mensen 24/7 wijsmaken dat ze in het meest democratische land ter wereld leven. Notabene een land met één partij méér dan het Russische communisme 😂.

postkantoor
Postkantoor van binnen

We zagen ook veel nationalistische symbolen en standbeelden van Lenin of andere mannen die ooit belangrijk waren geweest voor de Sovjet-Unie. We vonden het een hele bijzondere ervaring om hier een paar uurtjes door te brengen.

Roebel

Ik kon het niet laten om Transnistrische Roebels te bemachtigen. Met 5€ in mijn hand dook ik een winkeltje binnen om te wisselen. Het vrouwtje deed dit heel graag. Liever een euro dan een roebel waarvan de waarde een dag later zomaar 10% minder waard kon zijn. Buiten Transnistrië kun je het geld echter nergens inwisselen. Geen enkel land accepteert dit geld. Al is het wel leuk om een paar roebels als souvenir te houden. Transnistrië is eigenlijk een ‘de facto staat’. Het gebied hoort officieel weliswaar bij Moldavië maar is al twintig jaar een satellietstaat van Rusland waarvan het geld en goedkoop gas krijgt. Transnistrië staat in deze regio vooral bekend vanwege de illegale wapen- en vrouwenhandel. De inkomsten per hoofd van de bevolking ligt officieel op 150 euro bruto per maand. Daarmee is Transnistrië een van de armste regio’s in Europa.

Transnistrische roebel. In geen enkel land ter wereld geaccepteerd.

Russische troepen

Nadat het 14e Russische leger een einde had gemaakt aan de burgeroorlog in Transnistrië bleef het hier achter om controle te houden over de situatie. Omdat er geen verbinding over land is tussen Transnistrië en Rusland is het leger al blij als Oekraïne toestemming verleent tot transport over de weg. Door de lucht mag er sinds 2012 niet meer gevlogen worden aangezien vliegtuigen dan Moldavisch luchtruim moeten schenden. De Moldavische kampioenschappen “moeilijk doen” zijn al jaren geleden gestart. Een bijkomend probleem is dat reserveonderdelen of munitie niet kunnen worden aangeleverd. Alles wat kapot gaat wordt dus zo goed en kwaad als het kan gerepareerd of men maakt reserveonderdelen zelf, aldus Válery. In principe zit er een klein stukje Russisch leger ingeklemd tussen twee landen die het Westen omarmen: de laatste angel van het grote Sovjet- imperium.