Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

Food of Oman

In de hoofdstad van Oman, Muscat, gingen we een supermarkt binnen om het assortiment te bekijken waaruit de doorsnee islamitische burger van dit sultanaat zijn keuze kon maken.

De bakkerijIMG_4653IMG_4652IMG_4651     De versafdeling. Hier kon je vers voorbereide gerechten in een bakje krijgen. Thuis hoefde je het alleen maar op te warmen.IMG_4650      De verse visafdeling. In veel landen waar ik kom zoals ook in Oman is de vis die je kunt kopen de catch of the day. Hij is dan het meest vers. In Nederland hanteren we een andere definitie van vers. We vinden dat we vis minstens 3-5 dagen na gevangen te zijn moet laten besterven (in dit rottingsproces krijg je mals visvlees door middel van het afbreken van het collageen met enzymen). Dit zou de smaak ten goede komen. Ook de bereiding wordt daarmee vergemakkelijkt. Het is net een keuze wat je lekker vind natuurlijk. Ik geef de voorkeur aan de lokale markten waar de vis nog spartelend op het ijs in de bak ligt. Niet leuk voor de vis natuurlijk. Die stikt in principe. Maar hij is wel superlekker en nog heel stevig vanwege de rigor mortis (lijkstijfheid) die na de slacht intreedt en die enkele dagen kan aanhouden zoals hieronder dit stuk tonijn met een doorsnede van 25 cm (!)IMG_4643   Wat dachten jullie van deze lamspootjes dan ?IMG_4644      Of deze schapentong ?IMG_4645Varkenspootjes importeren ze gewoon uit NederlandIMG_4646                                            Of het hart van een koe dan ?IMG_4647      Of gevulde schapenmaag dan ? In Schotland noemen ze dit HaggisIMG_4648

Oman (Roadtrip)

Dag 1: op weg van Dubai naar Oman.

Klokslag 23:07u vertrok onze bus naar Oman. Gisteren waren we naar het busstation Abu Hail gegaan om bustickets te kopen voor vandaag. De tickets voor de ochtend-en middagrit waren reeds uitverkocht. Alléén voor de nachtbus waren nog twee plekjes vrij en enkel te bemachtigen op vertoon van je visum. Op de website van Oman stond echter geschreven dat je de visa bij de grensovergang “on arrival” kon kopen. Helaas was deze info gedateerd. Dan maar eens online proberen. Op de officiële Oman-website van de regering kreeg ik geen account aangemaakt. Het lukte me wel om visa te bestellen via een Visa-website in Barcelona. Per stuk betaalde ik ineens 55$ i.p.v. 15$. Het visum van Angelica kreeg ik meteen in mijn emailbox maar die van mij helaas niet. Met als gevolg dat we dus geen bustickets kregen. Pas op de dag van vertrek heb ik via via mijn visum kunnen krijgen. Dat was even 24 uur peentjes zweten. Bedenk even dat we de auto in Muscat al gehuurd hadden en alle slaaplocaties al geboekt/betaald waren. Onze reis heeft helaas 12 uur vertraging opgelopen waardoor we een aantal geplande spots maar moeten skippen. Dubai kent een uitstekend wegennet waardoor we binnen twee uur de grenspost van Dubai bij Al Wajajah-Hatta hadden bereikt. In eerste instantie wilde ik in Dubai een auto huren en zelf naar Oman rijden maar er kwamen zoveel huurauto’s die vanuit Dubai naar Oman gingen niet meer terug bij de eigenaar dat de verhuurboys er maar mee waren gestopt.

Een kwartier later stopten we bij een Omaanse controlepost. Iedereen moest de bus uit en zijn koffer op een tafel in de buitenlucht aanbieden ter controle. Meestal heb ik dit soort controles bij aankomst op een luchthaven maar als je over de weg rijd zijn de controleposten leuker. Zo stond ik eens bij de grensovergang van Honduras naar Nicaragua 🇳🇮met een thermometer onder mijn oksel. Boven de 38c kon ik mijn stempeltje wel vergeten.img_3884img_3877img_3876Weer een kwartier later kwamen we aan bij een tweede checkpoint alwaar we onze stempel op vertoon van onze visa in ons paspoort kregen. We waren binnen ! 🇴🇲Foto’s maken bij de grens was ten strengste verboden dus moest ik het maar weer eens stiekem doen. In het douanegebouw was een Spar-winkeltje waar ik een stuk worst kocht. Het vlees was erg hard. Als ik dat had geweten had ik vanmorgen een ander gebit in mijn mond gedaan. Eenmaal buiten pakte ik mijn iphone om een foto te maken van Yasser, onze beer van een chauffeur, die op zijn bordeelsluipers en in een witte djellaba aan kwam gelopenMeteen toen hij mijn Iphone zag wees hij me er op dat het maken van foto’s hier absoluut verboden was. Helemaal vergeten !! Tja. Vergeetachtigheid. Bij de een zit de oorzaak in een vloeitje, de ander zegt dat het een vorm van hoogbegaafdheid is en weer een ander wijt het aan een té druk leven. “Mijn geheugen is miserabel slecht” zei ik net nog tegen de liefde van mijn leven. Angelica: “hoe slecht is het dan ?” Ik:”hoe slecht is wat ? “ Dat bedoel ik dus. Af en toe voel ik me net zo’n Alzheimertje en denk aan later: iedere dag nieuwe vrienden maken, iedere dag nieuwe gerechten proeven en met Pasen mijn eigen eitjes verstoppen. Laat maar komen dan !

De geplande route en de hotspots van onze reis1

1
Dé hotspots liggen in het noorden van het land

 

Dag 2: Muscat de hoofdstad

Bij het spiksplinternieuwe vertrekterminal van het vliegveld van Muscat stapten we uit de nachtbus en liepen meteen door naar binnen voor onze huurauto op te halen. Ik vroeg me af waarom ze een vertrekhal “terminal” noemen als vliegen zo veilig is als ze beweren. Omdat we in Dubai vertraging hadden opgelopen was onze huurauto alweer door verhuurd aan een ander. Gelukkig kregen we snel een andere auto. Een nieuwe Suzuki Liana uit 2019 waarvan de autogordels nog in het plastic zaten. Aangekomen in Muscat gingen we eerst even een dutje doen want tijdens zo’n nachtelijke busreis ben ik op mijn alerts en doe ik geen oog dicht. Op onze kamer van het appartement was alles aanwezig. Zelfs een vaatwasser. Maar die was kapot. Ik kreeg meteen een flashback naar vroeger. Ik was 12. De vaatwasser was kapot gegaan. Het zou twee weken duren voordat de nieuwe kwam. We hadden afgesproken dat ieder één week de afwas zou doen. Mijn broer Dave en ik de eerste week en mijn ouders de tweede week. Toen onze week voorbij was kwam er toevallig een vrachtwagen langsrijden met de nieuwe vaatwasser 😅🖕🏻.Snel gingen we naar de Mutrah Souk, een traditionele Arabische markt onder een houten dak. De spulletjes die verkocht worden staan heel chaotisch opgesteld. Prijzen staan nergens vermeld. Loop je voor een paar teenslippers naar binnen dan loop je even later naar buiten met een flesje Amouage, het duurste parfum ter wereld welke hier wordt aangeboden. Als Nederlander kun je hier je hart ophalen. Afdingen kunnen ze hier als de beste. De vuistregel is 30% korting met cash geld. 10% korting met je creditcard. Dus gewoon lekker cash meenemen 😉. Achter de Souk bevindt ze de Mutrah corniche: een promenade langs de kustlijn waar mensen op en neer paraderen om hun nieuwste patta’s te showen aan het zittend overwegend mannelijk publiek. Hier zitten ze gewoon een kopje thee te leuten. Zonder ipad, zonder macbook, zonder iphone. Gewoon een beetje zwijgend rondkijken. Psychos…Bij restaurant Royal House had Angelica tiger-gamba’s. Ik eet de komende 10 dagen alleen maar lamsvlees. Dat heb ik mezelf thuis beloofd. Als hoofdgerecht nam ik Shuwa: hét lekkerbekken van Oman. De ober maakte me wijs dat dit lamsvleesgerecht gemarineerd was in Omani specerijen, vervolgens verpakt was in bananenbladeren en gedurende twee dagen in een zandoven was geplaatst. Ik geloofde hem op zijn hemelsblauwe ogen en een half uur later had ik geen spijt van mijn keuze. Die man wist waar hij het over had. Waar kom je ze nog tegen dan ? Súperlekker !

Dag 3: Muscat-Sur

Al heel vroeg vertrokken we naar de Sultan Qaboos moskee met op de achtergrond de ruige Hajarbergen. Een hele grote moskee met een capaciteit van 20.000 mensen die daar kunnen gaan bidden in het gigantische complex. Een vrouw gooide een zwarte Boerka over Angelica’s schouders zodat alles goed bedekt was 🧝🏽‍♀️. Nu mochten we naar binnen. Aan het plafond hing de grootste kroonluchter die we ooit hadden gezien. Wel liefst 9000 kg zwaar en bezet met 600.000 stukjes kristal. Ik heb ze niet nageteld maar ik geloofde de man die dat vertelde op zijn woord. Je zult ze maar moeten poetsen. Een dik uur later zaten we in de auto op weg naar Sur in het oosten. Onderweg stopten we even bij de Bimmah sinkhole in het Hawiyat Najm park. Op een dag was hier gewoon een gat in de grond geslagen en met de tijd was het volgelopen met water. Mensen zagen het nu als een openbaar zwembad en zwommen er baantjes in het heldere turquoise water. De lokale bevolking gelooft nog altijd dat hier een meteoriet is ingeslagen. Vandaar ook de naam Hawiyat Najm: de vallende ster. We hadden van te voren een aantal vissen gekregen van een groepje Omani mannen die een weekendje aan het kamperen waren bij zee. Ze waren redelijk bezopen en heel vriendelijk. Uit respect kreeg Angelica geen hand, maar ze boden haar meteen een stoel aan en een kopje koffie. Ikzelf mocht van de whiskey die ze bij zich hadden proeven. De vissen heb ik later maar weggegeven aan de toezichthouder van de sinkhole. Hij was er blij mee want hij was zijn boterhammetjes vergeten vanmorgen. Hetzelfde als in Dubai genieten vrouwen hier een voorkeurspositie. In Dubai mogen mannen op straffe van een geldboete niet naast vrouwen zitten in de trein. De vrouwen zijn heel mondig en wijzen je meteen op hun recht als je hun gedeelte binnen stapt. Hetzelfde zagen we met wachtrijen. Er zijn aparte wachtrijen voor single mannen en wachtrijen voor gezinnen met vrouwen. Ongeveer 75% van de vrouwen is hier gesluierd maar we hebben niet de indruk dat de vrouwen hier onderdrukt worden. Integendeel ! Ze doen dit uit respect naar hun man toe. Geen enkele andere man mag hun lichaam zien. Onder de boerka zit natuurlijk Victoria’s geheimpje. En dat willen ze alleen voor hun man houden. Dat is even een ander verhaal dan dat wij kennen. Iedere man mag meerdere vrouwen hebben. Dit idee is heul lang geleden geboren. Toen vrouwen weduwe werden als de mannen niet meer terugkeerden van het oorlogsfront met de Christenen. Een weduwe mocht dan aansluiten bij een andere familie zodat ze onderhouden kon worden en niet aan de bedelstaf raakte zoals bij ons in het westen het geval was. Er was maar één voorwaarde. De man van de familie mocht de weduwe alleen toelaten als hij in staat was haar te kunnen onderhouden én dat hij haar hetzelfde behandelde als zijn eigen vrouw. Hier lijkt mij absoluut niks mis mee. We zagen een oud vrouwtje. Ze was 102 jaar en keek naar de mensen die voorbij liepen. We kwamen met haar in gesprek. Ik vroeg haar of ze een goed leven had gehad . Ze begon te lachen en antwoordde bevestigend. Toen ik haar vroeg of ze niet bang was om te sterven zei ze:”tuurlijk niet, ik heb een mooi leven gehad. En daarbij sterven er vrij weinig mensen van 102 jaar oud”. Geweldige humor ! Onderweg naar Sur kwamen we nog een 2000 jaar oud gebouwtje tegen. Hier lag vroeger het stadje Qalhat waar Marco Polo rond 1300 nog zijn handelswaar probeerde te verslijten. Van het stadje was niks meer over. Alleen het uit zandsteen en koraal (!) gebouwd huisje stond er nog. Hierna bezochten we in Sur een bouwplaats voor originele houten Arabische boten, Dhows genaamd 🛶. Heel interessant om te zien hoe deze boten met de hand worden gemaakt. In tegenstelling tot bij ons worden hier nog heel veel spullen met de hand gemaakt. Bij ons is dingen maken niet meer hip. Wie kan nog nu nog zelf iets maken ? Veiligheidsregels zoals helmen, handschoenen en brillen kennen ze hier niet. Gewoon lekker met de slippertjes aan het werk. Zelf mocht ik even meehelpen een stukje plafond te maken. Leuk toch ? Dit krijg je bij ons op het werk niet geregeld. Om 22:00u liepen we onder begeleiding over het strand om te kijken hoe schildpadden eitjes legden in het zand van het Ras al Jinz reserve. Even verderop waren ze net uitgekomen en we bekeken een schildpadje 🐢 wat zijn weg zocht naar de zee. Na een rit van een dik uur kwamen we rond 01:00u aan in Tiwi. Een heel klein dorpje waar iedereen al sliep. Op één jongen na. Hij wees ons door de wirwar van nauwe steegjes de weg naar ons guesthouse. De douche was helaas kapot dus gingen we maar met het zand tussen onze tenen ons bed in. Goodnight 💫🌙

Dag 4: de Wadi’s van Oman

Eindelijk ! Ons doel bereikt. Jongens, jongens, wat is moedertje Aarde toch mooi😍💥. De Wadi’s van Oman stonden al heel lang op mijn bucketlist. De eerste drie dagen waren natuurlijk ook mooi maar toch ben ik gedurende die dagen in een gezonde spanning vanwege datgene waarvoor we naar Oman 🇴🇲 zijn gekomen: de Wadi’s ⛰🏝Oman bestaat voor 80 procent uit woestijn, maar dat wil niet zeggen dat er geen groene natuur te vinden is. Integendeel. In een groot aantal schitterende schaduwrijke valleien, zogenoemde wadi’s, vind je heerlijk zoet water omgeven door groene palmen en planten. En hier liepen we door heen. Klauterend over dikke rotsblokken, met een bootje of te voet door het water, soms uitglijdend over de gladde stenen, langs palmbomen, zwemmend door het water. Lekker even outdoor.

Wadi Shab

Tijdens een hike van een uur heen en een uur terug liepen we langs de meest heldere smaragdgroene poelen, grote rotsen en indrukwekkende kliffen. We kwamen langs verschillende kleine poelen, waar het prachtige en heldere turquoise water zeer uitnodigend was om even een duik te nemen. Maar we moesten even wachten tot we bij de laatste poel waren aangekomen want alleen hier mocht gezwommen worden. Op de terugweg kwamen we op het idee om terug te lopen via de Aflaj, een soort irrigatiesysteem waarbij kleine, smalle aquaductjes het water van de bergen geleidelijk naar de moestuintjes van de dorpjes leidden.Dit was stukken korter omdat we niet meer over de rotsen hoefden te klimmen. Het bootje terug vertrok al over 45 minuten en we waren al laat.

Wadi Tiwi

Tahir, de eigenaar van het guesthouse bood ons een 4WD-tour aan om deze Wadi te bezoeken. Hij zou ons gedurende twee uur door de bergdorpjes rijden en ons de huizen laten zien waar zijn familie woonde. Ook zou hij ons kennis laten maken met zijn vrienden. Dit aanbod konden we natuurlijk niet afslaan. Onze auto was niet geschikt voor de zeer steile wegen door de bergen. De wegen waren zo smal dat je wel eens vast stond op een weggetje en dat één van de twee auto’s 🚗 een stuk moest terugzetten om baan te maken voor zijn tegenligger. Zolang dat een local was ging het nog. Maar een toerist als bestuurder had heel wat werk te verzetten. Logisch ook. Wij zijn het niet gewend om op dit soort paden te rijden. Wadi Tiwi kent wederom smaragdgroene wateren en grote rotspartijen, maar ook oude dorpjes en plantages. De wadi spreidt zich namelijk uit over 36 kilometer waar dorpjes zich hebben gevestigd. In de dorpjes worden dadels, mango’s en bananen geteeld vanwege de vruchtbare grond. We zijn de Wadi helemaal tot in het laatste van de negen dorpjes gereden (Miba). De weggetjes maakten gevaarlijke bochten en het betonnen wegdek was niet altijd zonder gaten. Gelukkig kende Tahir deze bergweggetjes als zijn broekzak.

Wadi Bani Khalid

Ook deze Wadi vertoonde veel gelijkenissen met Wadi Shab en Tiwi. We zijn blij dat we de drie mooiste Wadi’s van Oman hebben mogen zien. Morgen gaan we naar Nizwa. Het wordt een flinke rit maar ook dit gaat zich vast lonen. Eerst gaan we in bed nog even nagenieten van alle foto’s van vandaag. Helaas hebben we geen bier 🍺 om de avond af te blussen. Dat is hier vanwege de strenge wetgeving even schaars als een broodje kroket in Zimbabwe 🇿🇼. Doei ! Knor 💫🌙

Dag 5-6 Nizwa-Jabar Shams

Voor een benzineprijs van 0,48€/liter hoef je in Oman niet op de kilometers te letten als je een roadtrip maakt. Waar je wel voor moet uitkijken zijn de vele flitspalen in dit land. Ik heb ze een half uur lang geteld: om de vijf kilometer stond er ene klaar om jouw nummerbord op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat dan wel weer helpt is het zenuwachtig makend piepgeluidje wat in je auto klinkt als je te hard rijd. Wil je dus harder rijden dan toegestaan dan dien je de autoradio flink hard te zetten wil je dat geluidje niet meer horen. In Namibië maakten we voor de eerste keer kennis met dit systeem en het werkte goed. Misschien iets voor bij ons ? Wat we minder vonden waren de snelheidsbegrenzers in de vorm van betonnen drempels op de weg. Deze werden niet altijd middels bebording aangekondigd. Dan doemde ineens voor je zo’n betonnen bult op en moest je vol in de remmen anders maakten zich vier wielen los van de grond.

Kasteel Jibreen

05:30u. Als ik dan weer eens eerder wakker ben dan Angelica en ik haar bekijk dan weet ik bijna zeker dat ze het in het testpanel moet hebben gezeten van de ontwikkeling van de nieuwste slaaptablet. Haar lichaam heeft het nooit 100% kunnen verwerken. Ik besloot me tijdens het douchen maar weer eens te scheren. In Oman heeft iedere man een goed verzorgde baard. Ik hoef dat niet. Bij ons is het de laatste jaren bij de mannen een trend om weer een baard te dragen. 100 jaar geleden trokken mannen met baarden bomen uit de grond, slachtten ze kippen en varkens met hun blote handen en werkten 12 uur per dag gedurende zes dagen in de week. Nu staan ze bij de DM in Tüddern te twijfelen welke gezichtscrême het beste voor hun type huid is 🔫.

Al heel vroeg (07:30u ) zaten we in ons cheap huurautootje op weg naar Jabal Shams, één van de trekpleisters van Oman. Onderweg stopten we bij kasteel Jibreen. De mooi gedecoreerde vertrekken gaven een goed beeld van hoe het leven op het kasteel moet zijn geweest eeuwen geleden. De entree was met 1,10€ (!) per persoon, supergoedkoop.

Fort Bahla

Even verderop lag dit mooie fort. Fort Bahla staat op de UNESCO werelderfgoedlijst en heeft de status van het belangrijkste historische monument van het sultanaat. Ook hier was de entree 1,10€ per persoon. Onderweg stopten we bij een lokale markt waarbij vanaf de achterklep van de auto een visser zijn vissen te koop aanbood en ze ook nog eens schoonmaakte en in stukken sneed.

Misfat al Abriyyin

Dit kleine dorpje lag helemaal boven op een berg en er was maar één slingerweg naar toe. Bij de ingang van het dorpje stond een bord waarop stond dat zowel mannen als vrouwen uit respect voor de lokale bevolking een lange broek/rok dienden te dragen. Twee Italiaanse vrouwen meenden dat niet te hoeven doen. Sommige mensen hadden de baarmoeder nooit mogen verlaten. Het traditionele dorpje was gebouwd op rotsen en de meeste huizen waren gebouwd van leem. Het was één grote wirwar van nauwe gezellige steegjes en ontelbare ongelijke, steile trapjes. Boven de steegjes waren de gebouwen met elkaar verbonden. Schitterende dadelpalmen waaiden boven de terrassen en in een authentiek restaurant mochten we een hele schaal dadels “uit eigen tuin” proeven. De bewoners leven in eerste instanties van datgene wat hun eigen tuin te bieden heeft en daarnaast wat de toeristen nodig vinden om uit te geven. Alle tuinen werden van water voorzien door de Aflay, een ongekend irrigatiesysteem wat ik alleen nog maar in Oman heb gezien.

Jabal Shams

Al 10 km vóór Jabal Shams werden we door een Omani op een parkeerplaats aangesproken op het feit dat de berg met onze auto 🚗 niet te bereiken was. Hij zou ons er naar toe rijden voor 20 Rial per persoon. Omgerekend zouden we dan 90€ kwijt zijn geweest ware het niet dat ik het niet vertrouwde. Op de plek waar het asfalt overging naar een hobbelig kiezelpad stonden een drietal locals. Voor 15 Rial voor twee personen bracht hij ons naar boven. Dit was een stuk goedkoper. De weg was zeer zeker hobbelig maar achteraf gezien hadden we dit gemakkelijk met onze eigen auto kunnen doen. We zijn vorig jaar met een Fiat Panda het Atlasgebergte van Marokko 🇲🇦 overgestoken dus enige ervaring hadden we al. Eenmaal boven aangekomen genoten we van het mooie uitzicht van de hoogste berg van het Hadjargebergte in het noordwesten van Oman.

Nizwa fort

In dit fort zagen we een aantal vrouwen die op traditionele wijze hun beroep aan het uitoefenen waren. Hierna gingen we iets eten in deze stad. Het viel ons op dat in het restaurant maar drie tafeltjes stonden. Aan de achterzijde waren een aantal tafeltjes afgeschermd door schotten. Door een gordijn kon het personeel de ruimte binnenlopen om de klanten te bedienen. De Omani hechten veel waarde aan privacy werd ons uitgelegd. Achter het gordijn kon ook de boerka even af zodat de vrouwen fatsoenlijk konden eten zonder hun kleding vies te beknoeien. Dit stukje privacy zie je ook terug in de bouw van een huis. Eerst wordt de grond aangekocht. Vervolgens wordt er eerst een twee meter hoge muur om het perceel heen gebouwd. Pas daarna begint men met de bouw van het huis. Voor onze begrippen een beetje vreemd. Zeker gezien het feit als je ‘s avonds in het donker een ommetje met de hond maakt en overal de huizen naar binnen kan kijken. ’s Avonds vielen we heerlijk in slaap in deze mooie Airbnb in Nizwa. Het huis was 300 jaar oud en helemaal gerenoveerd. Op sommige plekken was de originele lemen muur nog zichtbaar. Onze handen gleden over het materiaal wat gemaakt was van stro, leem en kamelenpoep.Nog een leuk detail: als mannen elkaar hier groeten dan gaat dat anders als bij ons. Ze stellen niet één vraag (hoe gaat het ?) waarna ze één antwoord krijgen (goed), maar ze stellen zeker tien vragen. Hoe gaat het met jou, je broer, je zus, je vader, je moeder, leeft je goudvis nog, woon je nog fijn, doen de kinderen het goed op school enz. Deze vragen (en antwoorden) zijn dermate ingebakken dat de een het antwoord al gegeven heeft voordat de ander de laatste medeklinkers uit zijn mond heeft laten vallen. En dat gesprekje gaat dan supersnel. Heel grappig om te horen.

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

Mediterraanse gastrobar  Olijf Sittard

OLIJF is een Mediterraanse Gastrobar gevestigd op de hoek van de Putstraat en Paardestraat. Met een warme inrichting en charmante locatie is dit de ideale plek om te genieten, zowel aan de bar of in het restaurant. De naam OLIJF is ontstaan, omdat olijven, in welke vorm dan ook, de basis vormen voor de Mediterraanse keuken. Een puur, eerlijk en overheerlijk product. Eigenschappen waar ook wij voor staan en die we vertalen naar ons menu.

Lars, Beryl en hun enthousiast team staan voor U klaar !

Putstraat 6,
6131 HL Sittard
T: 046 – 888 35 81
E: info@olijfsittard.nl

Instagram Facebook

 

Leon Quaden Makelaardij Munstergeleen

Kantoor Nederland:
Houbeneindstraat 2a
6151 CR Munstergeleen
046 – 30 200 30
info@quadenmakelaars.nl

Kantoor Duitsland:
Zum Klufgen 1
52538 Tuddern( Selfkant)
Im gebaude der Kreissparkasse

 

Weten wat de eerst stap is om meer geld te krijgen voor jouw huis?
Wauw!!! Wij willen jou feliciteren……
Je bent namelijk zo slim geweest om tot hier te komen, en dat is de eerste stap.
Het is makkelijk om dingen te laten liggen
maar jij doet dat dus niet.
en ALLEEN ZO krijg je méér geld
voor jouw huis
En weet je……, baat het niet, dan schaadt het niet.
Want het kost eigenlijk géén moeite om even te kijken wat onze methode inhoudt.
En het is slim omdat je er juist veel mee kunt verdienen.
De Bestseller Methode | Méér Geld, Hetzelfde Huis
Ontdek hoe je tot 30% meer kijkers krijgt voor je pand en hoe je gemiddeld genomen tot 18.000 euro meer voor je huis kunt krijgen.
Geef ons jouw huis in de Verkoop en je krijgt direct onze ‘Meest Waardevolle Aanpak Ooit’.

De BESTSELLER methode:
✔️Gratis Topvideo met ingebakken Plattegrond.
✔️Gratis Waardebepaling Vooraf zonder verplichtingen
✔️Gratis Explosieve Marketing met o.a. betaalde advertenties op facebook en KijkMijnHuis
✔️Gigantisch: 400.000 hits per op jaar op 140 panden
✔️Geruststellend: meer dan 2500 klanten gingen je reeds voor
✔️Garantie: Verkopen wij niet dan betaal je geen courtage!
Wij vertellen je ook iets dat je moet weten maar wat de meeste Makelaars nooit zullen prijsgeven.

STEL JE VOOR DAT HET ALLEMAAL LUKT!!

We zijn er zeker van dat onze methode werkt. Het is ook onderzocht en gepubliceerd door Metronieuws en RTL Z. Vraag hier binnen 20 seconden je Gratis Waardebepaling aan en weet snel wat de BestSeller Methode voor jou kan betekenen.

www.quadenmakelaars.nl/gratis-waardebepaling

We komen binnen 2 werkdagen langs, je bent niets verplicht en we gaan je ook niet tot iets verplichten.

Cutting my hair all over the world

thai

In 2019 Cutaly cut my hair at the Phi Phi-islands, Thailand for 8 dollars.

IMG_3942.jpeg
I went to the hairdresser on the Maramba market in Livingstone, Zambia 2018. The trimmer cable was stuck together with adhesive tape. Before the barber shaved my neck, my neck was disinfected with turpentine.
IMG_3487.jpeg
We visited the local hairdresser in Otjiwarongo, Namibia 2019. His fellow hairdresser asked Angelica if she wanted to help in braiding fake hair into a client’s hair.
IMG_4661.jpg
Cut my hair by this Kazachstan lad in Siberia,Russia
IMG_1075.jpeg
This redheaded hairdresser cut my hair in Napier, New Zealand 
67919856_344212579860137_9061085606653722624_n.jpeg
Lisa cut my hair for 5 euros in Bucharest Romania
18c500b8-c0de-49e5-aef1-5ab9005ccf5b.jpeg
This awesome guy Rick from Kuching cut my hair in Langkawi, Malaysia
Schermafbeelding 2019-12-12 om 20.26.56.png

This Syrian guy cuts my hair every month in Sittard, Netherlands

1
John from India cut my hair for 1,10 euro in Oman
1
Ghanaian and Pakistani hairdressers in downtown, Dubai. The owner said I didn’t have to pay for my haircut but I just paid. Nobody has to work for nothing

Delightful Dubai

Als mensen “Dubai” horen dan denken ze meteen aan luxe, pracht en praal. Daarbij maken ze echter de denkfout dat ze menen dat dan ook meteen alles in Dubai peperduur is. Echter, verblijven in Dubai is niet duurder dan op vakantie gaan in Nederland. Een retourvliegticket heb je al vanaf 400€. Je moet alleen even goed zoeken. Een leuk hotel met een twee-persoonsbed heb je al voor 45€ per nacht (bijvoorbeeld in de wijk Deira). Eten kun je in de lokale restaurantjes tegen een zeer schappelijke prijs. Een koud blikje cola kost 1€, een beker koffie 0,50€ en een beker thee 0,25. Voor 5 stuks lamskoteletjes met brood en groenten betaal je 11€ en een taxi brengt je naar huis voor 0,40€ per kilometer (in NL 1,00€/km). Ook de machinistloze trein rijdt je voor 6€ per dag door de hele stad. Daarbij heb je in Dubai veel attracties die gratis zijn. Maar waarom denken de meeste mensen dan dat Dubai superduur is ? Het antwoord kun je vergelijken met dezelfde reden waarom mensen denken dat Azië goedkoop is. Mensen in Azië hebben doorgaans weinig te makken vergeleken met onze maatstaven en daily life is daarom erg goedkoop. Inwoners van Dubai waren vroeger ook arm maar de meesten hebben van de regering een mooi nieuw huis buiten de stad gekregen zodat hun oorspronkelijke huis plaats kon maken voor joekels van wolkenkrabbers. De mensen die er nu wonen zijn voornamelijk mensen met heel veel geld. En die houden er nu eenmaal van om cirkeltjes rond te dieselen in vette bolides, dure klokjes om hun pols te dragen en zich te vergezellen met sjieke broodmagere yogawijven met veel te lange gelnagels, te dik getatoeëerde Nike wenkbrauwen, een tasjes smaak wat verder gaat dan een Louis Vuittonnetje en gaten in hun handen zo groot dat ze een chauffeur nodig hebben om fatsoenlijk het stuur van hun Corvette te kunnen laten ronddraaien. En dát wekt op ons de indruk dat Dubai duur is. Bullshit dus. In Nederland kun je hotelkamers boeken tussen de 40€ en de 150€ per nacht. In Dubai tussen de 40€ en de 10.000€ per nacht. De mensen die met geld willen smijten komen zodoende ook aan hun trekken en hoeven normale arbeiders zoals ons niet onder ogen te komen. Is Dubai mooi ? Dat laat ik aan jullie zelf over. Ik ging er heen vanwege de nachtfotografie, de architectuur, de souks en het Nederlandse danceconcept “Sensation White in the desert”. Kijk je mee ?

Helicoptervlucht over Dubai (gewoon vette shit)

Burj Khalifa

Met zijn 830 meter het hoogste gebouw ter wereld. Halverwege op 442 meter heb ik drie jaar geleden van een drie gangen lunch genoten in het hoogst gelegen restaurant ter wereld: At.mosphere. Vanaf hier heb je een geweldig uitzicht over de stad Dubai. Wil je aan het raam zitten dan dien je wel minimaal 500 AED (120€) p.p. op te maken. Een hoop geld natuurlijk maar het was het me waard. Alleen skipte ik het goedkoopste flesje huiswijn van 1000€ en nam ik genoegen met een flesje water. Als je de entree binnen komt dan word je meteen vriendelijk opgevangen door het personeel. Een lift-boy maakt de deur van de lift open en met een duizelingwekkende snelheid knal je met drie etages per seconde omhoog en daar sta je dan met onderstaand uitzicht. Ik heb er zelfs een filmpje van gemaakt:

IMG_8856
Burj Khalifa overdag
IMG_8870
Burj Khalifa ’s nachts
IMG_8834
Hoogste restaurant in de wereld: At.Mosphere
IMG_8855
Uitzicht vanuit het restaurant op de Dubai Fountains

12

qSnQ5T37TuGKtgLKmHXs0g_thumb_10652.jpg
Entree Burj Khalifa

Vuurwerkshow Burj Khalifa 2020 NYE

Zie hier de héle vuurwerkshow door onze eigen bril. Wil je deze show eens zien vanaf het plekje waar wij stonden ? Kopieer dan deze GPS-coördinaten in Google Maps: 25.1899487, 55.2806617

Dunebashing in Arabische woestijn

Het hoogtepunt van de woestijnsafari was toch wel het dune bashing. Dune bashing is op hoge snelheid met een moderne jeep crossen door de woestijn. De chauffeur knalt steil naar beneden en maakte scherpe bochten tijdens het driften. Je denkt dat je over de kop gaat maar dat gebeurt natuurlijk niet. De voorwielen graven zich in het zand dus no worries. Een geweldige ervaring die je echt een keer moet meemaken. Tijdens de rit gaat het er heftig aan toe dus vergeet zeker niet je gordel om te doen. In de auto zijn meerdere handgrepen gemonteerd waar je je ook aan kunt vasthouden. Het dune bashen duurde ongeveer 45 minuten. Maar dan heb je het ook helemaal gehad van het heen en weer gewiebel. Sommigen stapten gewoon kotsmisselijk uit de jeep.

IMG_8898
Limburg allein in de Arabische woestijn

11IMG_8899

Sandboarden en kameelrijden in de Arabische woestijn

Na de toffe woestijnsafari werden we afgezet in het woestijnkamp waar we even konden bijkomen van al de adrenaline. Het kamp was heel knus ingericht met lage tafeltjes en kussens op om te zitten. We werden verwelkomt met een verfrissende Arabische thee en zoete lekkernijen. Daarna kon je een ritje maken op een kameel en gaan sandboarden. Sandboarden kun je vergelijken met snowboarden alleen glijd je bij sandboarden niet door de sneeuw maar door het zand. Gohh…1111

Barbecuen in de  Arabische woestijn

Van al die leuke activiteiten hadden we best trek gekregen. Met de kamelen gingen we terug naar het kamp. Na de magische rode zonsondergang in de woestijn was het tijd voor het diner. Er stond een uitgebreid buffet voor ons klaar met onder andere brood, hummus, rijst, kebab en kamelenvlees van de barbecue. Het eten was heerlijk en je mocht zo vaak opscheppen als je wilde. Alleen het kamelenvlees smaakte wat waterig. Waarschijnlijk hadden ze me net een stukje van de bult op mijn bordje gelegd. De malloot. De humus was ook vrij pittig want dat merkte ik een half uurtje later al. Maar goed: het staat geschreven en gedrukt, gij moet krabben daar waar het jukt. You only die once. Ik zat naast een jongetje van ik schat vijf jaar oud. Hij keek naar een groepje kamelen waarvan er ene stond te piesen. Zijn leuter hing bijna op de grond zoals alleen een olifant dat kan met zijn slurf. Geheel geobsedeerd stond dat knulletje naar zijn pieleman te kijken. Snel zei ik nog dat de kameel net mijn jasje had opgegeten en dat de mouw er waarschijnlijk nog uit hing. Ik zei ook maar wat. Hierna stortte hij zich weer op zijn kebab-stokje en trok het vlees eens goed door de barbecue saus. Waarschijnlijk dacht hij dat zijn Harrie nog een lange weg te gaan had. Vroeger toen ik zelf nog heel klein was werd mijn vader wel eens boos als ik nog niet aan het slapen was. Hij zei dan op strenge toon:” als je nu niet gaat slapen dan komt haantje Pik en die pikt je pielemoos er helemaal van af !”. Ik hem heb nu op mijn 48e nog altijd in mijn hand als ik ’s morgens zwetend wakker word. Voor de rest heb ik er niets raars aan overgehouden. Ik vond het een geweldige en unieke ervaring om midden in de woestijn te dineren. De temperatuur was aangenaam warm en er stond een klein verfrissend briesje. Even later kregen we een show met roofvogels die allemaal wat lekkers uit de lucht mochten plukken. De avond werd afgesloten met een mooie Arabische vrouw die voor onze neus een buikdansje maakte. Met een nivea-zachte stem vroeg ze of ik het ook eens wilde proberen. Vriendelijk bedankte ik voor de eer. Aan de andere kant van de grote mat zat een potige overgetatoeëerde Engelse meid met dreadlocks en oren als een schotelantenne zo groot dat ze de zon kon horen opkomen. Ze had alles gehoord en voordat Sheila E. haar dezelfde vraag kon stellen had ze haar naveltruitje al over haar schouder gegooid. De rest bespaar ik jullie. We hadden gegeten en gedronken.

1111

Dubai Marina boardwalk

Het leukste strand van Dubai heet “The Beach”. Dit is het strand dat achter de Dubai Marina ligt. Langs het strand vind je volop restaurants, terrasjes en winkeltjes. Direct achter het strand, waar de wolkenkrabbers opdoemen, ligt de straat waarvan het wandelgedeelte ‘The Walk’ heet. Hier lag mijn hotelletje en hier wandelde ik dus iedere dag langs tientallen terrassen van restaurants terwijl op de straat naast je de dure bolides langzaam cruisen om gezien te worden. Voor autoliefhebbers is het dan ook smullen geblazen als je de vele dure sportauto’s en limousines voorbij ziet knallen. Wie niet van auto’s houdt kan zich prima vermaken in de vele restaurants langs The Walk. Er is een uitstekende mix van diverse internationale keukens vertegenwoordigd. Ik nam vaker plaats bij restaurant Atelier M. te Pier 7. Het uitzicht op de jachthaven is fenomenaal en je kunt er pizza eten vanaf 12 euro. Klik hier voor een reservering/meer informatie.

IMG_8825
Restaurant Atelier M. in Pier 7 Dubai Marina. Hier kun je gewoon een pizza bestellen vanaf 12 euro.

IMG_8831IMG_87391

1

IMG_8881
Mijn appartementje voor 75 euro per nacht. Niet te duur toch ?
DCIM100GOPROG0032410.
Én met zwembadje op het dak 🙂

1IMG_2881De Cayan Tower, voor de opening bekend als Infinity Tower, is een wolkenkrabber die gerealiseerd wordt door het bedrijf Palma Real Estate in Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten. De constructie van het 330 meter hoge gebouw begon in februari 2006 en was klaar in 2012. Het gebouw telt 73 verdiepingen en zal ’s werelds hoogste gebouw worden dat 90° draait om zijn eigen as.

IMG_3285
De Cayan Tower, voor de opening bekend als Infinity Tower, is een wolkenkrabber die gerealiseerd werd door het bedrijf Palma Real Estate in Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten. De constructie van het 330 meter hoge gebouw begon in februari 2006 en werd opgeleverd in 2012. Het gebouw telt 73 verdiepingen en is ’s werelds hoogste gebouw  dat 90° draait om zijn eigen as.
DCIM100GOPROGOPR2285.
Wolkenkrabbers langs de “Walk”
IMG_2897
Jumeirah Beach Hotel
1
Jumeirah Beach Hotel
IMG_8827
7-sterren hotel Burj el Arab (duurste hotel ter wereld)
DCIM100GOPROG0012443.
Hotel Atlantis
DCIM100GOPROG0052575.
Helicoptervlucht over Dubai

People in Dubai

IMG_8884IMG_8885IMG_8932IMG_3214IMG_8963

Dubai Harbour in Deira

Van oorsprong is de oudere wijk Deira het centrum van Dubai. Hier liep ik door het authentieke Dubai. In de oude haven Khor Dubai, die vroeger werd gebruikt voor de visserij van parels, zag ik vele traditionele boten. Een andere haven die hier is gevestigd is Port Saeed, een handelshaven. Hier ging ik even aan boord van een houten handelsschip met matrozen uit Iran. De boten worden trouwens met de hand beladen. Ik besloot eventjes mee te helpen.

Op de kruidenmarkt, Spice Souk, rook ik allerlei geurrijke oriëntaalse kruiden en specerijen. Bij de Gold Souk kun je beter wegblijven want hier worden iedere dag voor duizelingwekkende bedragen vooral goud verhandeld bij de tientallen juweliers.

IMG_3204IMG_3178.jpegIMG_3208.jpeg

IMG_3223
De kapitein van het Iraanse handelsschip doet even een dutje.

IMG_3162IMG_3273IMG_3274IMG_3276IMG_3269IMG_8913IMG_8844

Sensation White Arabian Desert Dubai

Hier stond ik letterlijk als enige westerling samen met tienduizenden mensen uit het midden-Oosten met de blote voeten in het zand van de Arabische woestijn. Als je denkt dat de moslimwereld zich niet vermaakt met dancemuziek, alcohol en wat dies meer zij: wordt wakker mensen, slik niet alles wat bepaalde mensen willen dat je slikt. Hieronder wat sfeerbeelden van de party.

DCIM100GOPROGOPR2847.1DCIM100GOPROGOPR2862.1DCIM100GOPROGOPR2875.DCIM100GOPROGOPR2878.

11

Onze sponsoren van deze reis:

Mediterraanse gastrobar  Olijf Sittard

OLIJF is een Mediterraanse Gastrobar gevestigd op de hoek van de Putstraat en Paardestraat. Met een warme inrichting en charmante locatie is dit de ideale plek om te genieten, zowel aan de bar of in het restaurant. De naam OLIJF is ontstaan, omdat olijven, in welke vorm dan ook, de basis vormen voor de Mediterraanse keuken. Een puur, eerlijk en overheerlijk product. Eigenschappen waar ook wij voor staan en die we vertalen naar ons menu.

Lars, Beryl en hun enthousiast team staan voor U klaar !

Putstraat 6,
6131 HL Sittard
T: 046 – 888 35 81
E: info@olijfsittard.nl

Instagram Facebook

 

Leon Quaden Makelaardij Munstergeleen

Kantoor Nederland:
Houbeneindstraat 2a
6151 CR Munstergeleen
046 – 30 200 30
info@quadenmakelaars.nl

Kantoor Duitsland:
Zum Klufgen 1
52538 Tuddern( Selfkant)
Im gebaude der Kreissparkasse

 

Weten wat de eerst stap is om meer geld te krijgen voor jouw huis?
Wauw!!! Wij willen jou feliciteren……
Je bent namelijk zo slim geweest om tot hier te komen, en dat is de eerste stap.
Het is makkelijk om dingen te laten liggen
maar jij doet dat dus niet.
en ALLEEN ZO krijg je méér geld
voor jouw huis
En weet je……, baat het niet, dan schaadt het niet.
Want het kost eigenlijk géén moeite om even te kijken wat onze methode inhoudt.
En het is slim omdat je er juist veel mee kunt verdienen.
De Bestseller Methode | Méér Geld, Hetzelfde Huis
Ontdek hoe je tot 30% meer kijkers krijgt voor je pand en hoe je gemiddeld genomen tot 18.000 euro meer voor je huis kunt krijgen.
Geef ons jouw huis in de Verkoop en je krijgt direct onze ‘Meest Waardevolle Aanpak Ooit’.

De BESTSELLER methode:
✔️Gratis Topvideo met ingebakken Plattegrond.
✔️Gratis Waardebepaling Vooraf zonder verplichtingen
✔️Gratis Explosieve Marketing met o.a. betaalde advertenties op facebook en KijkMijnHuis
✔️Gigantisch: 400.000 hits per op jaar op 140 panden
✔️Geruststellend: meer dan 2500 klanten gingen je reeds voor
✔️Garantie: Verkopen wij niet dan betaal je geen courtage!
Wij vertellen je ook iets dat je moet weten maar wat de meeste Makelaars nooit zullen prijsgeven.

STEL JE VOOR DAT HET ALLEMAAL LUKT!!

We zijn er zeker van dat onze methode werkt. Het is ook onderzocht en gepubliceerd door Metronieuws en RTL Z. Vraag hier binnen 20 seconden je Gratis Waardebepaling aan en weet snel wat de BestSeller Methode voor jou kan betekenen.

www.quadenmakelaars.nl/gratis-waardebepaling

We komen binnen 2 werkdagen langs, je bent niets verplicht en we gaan je ook niet tot iets verplichten.

 

Tomatina Festival Valencia

Limbo op la Tomatina Buñol, Valencia

Samen met nog 25.000 mensen stond ik met mijn reservesetje kleding op de Calle del Cid in Buñol te wachten op de vrachtwagens die vol waren geladen met tomaten. Hier kon ieder moment de grootste foodfight ter wereld van start gaan. Een tomatengevecht tussen de mensen op straat enerzijds en de mensen in het laadgedeelte van de vrachtwagens anderzijds. In totaal zouden 150.000 tomaten op ons kapot worden gegooid. Mensen zouden tot aan hun enkels in de tomatenpuree komen te staan. Midden op de marktplaats van dit Valenciaans boerendorpje van nog geen 2000 inwoners stond een paal die was ingevet met een glibberige substantie. Hierdoor was het voor de jonge mensen moeilijker om er in te klimmen. Helemaal bovenin de paal hing namelijk een Pata Negra ham aan een touwtje en die moest men proberen te pikken. Het stelen van de ham wordt al sinds 1945 gezien als het startpunt van La Tomatina festival. Schermafbeelding 2019-11-02 om 20.58.10IMG_8637IMG_8702IMG_8649IMG_8640Deze morgen was ik al om 06:00u opgestaan en had de avond ervoor de eigenaresse van de B&B in Valencia gevraagd of ze al een ontbijtje voor me zou willen klaarzetten. Maria was een oud vrouwtje met diepe rimpels in haar getekende, zongebruinde gezicht. Haar eerste en laatste liefde was jaren geleden gestorven en het karige pensioentje dat hij haar had nagelaten was bij lange na niet genoeg om van rond te komen. Om deze uitkering aan te vullen verhuurde ze een aantal kamers van haar huis. Al twee dagen keek ik vanuit mijn houten bed naar een grote zwart wit foto van haar en haar man aan de muur. Op de foto stond het jaargetal 1962. Ze zullen ten tijde van het maken van deze prent rond de 18 jaar zijn geweest rekende ik snel. Hij had destijds glanzend, pikzwart haar en zij zag er uit als een temperamentvolle jonge vrouw met alles op haar plek. Schermafbeelding 2019-11-02 om 21.00.38IMG_8690IMG_8652IMG_8697IMG_8653IMG_8727Ik trok de grote Jugendstil-voordeur achter me dicht en haalde het grote hangslot van mijn gehuurde fiets die ik aan een lantaarnpaal had vastgemaakt. Het was al 20 graden en nog op mijn broodje kauwend kwam ik na tien minuten aan bij treinstation Estación del Norte. De buitenkant van het treinstation is prachtig. Op de façade waren bloemen, sinaasappels en oranjebloesem geschilderd. Bovenop het gebouw keek een arend uit over deze mooie stad. De sinaasappel stad, de geboorteplaats van de paella. Bij het originele hardhouten treinloket uit 1850 kocht ik een retourtje naar Buñol. Uiteraard was ik niet alleen want alle festivalgangers bleven natuurlijk slapen in Valencia en pakten vandaag de trein. Ik zat in een coupé met allemaal jongemannen die gisteravond tot laat hadden zitten bieren. Onder hun ogen plakten wallen waar ze in Amsterdam jaloers op zouden zijn geweest. Links van me zat een Chinese meid continu op haar iphone te pingen. Zo te zien vermaakte ze zich goed. Blijkbaar had ze beet op Tinder. Ze vertrouwde me toe dat ze thuis in Beijing een vriendje had maar ze vond het ook wel eens leuk om met iemand uit Spanje te daten. Omdat ze zich anders verveelde. De wereld is veranderd mensen. Onze jeugd gaat uit verveling op de sjans-toer. Mijn moeder knipte me vroeger een gat in mijn broekzak. Dan had ik wat om mee te spelen. Schuin tegenover me zaten twee Spaanse meiden. Een eeneiige tweeling nog wel. Ik vind zoiets altijd heel interessant om naar te kijken.  Bij ons in de kroeg hebben we ook zo’n stelletje: Jennifer en Jessica. Ik doe al acht jaar mijn best om ze uit elkaar te houden. Ik ben er maar mee gestopt want ieder gesprek begint altijd heel pijnlijk omdat ik de juiste meid met de verkeerde voornaam aanspreek. Maar ze vinden het niet zo erg en ze nemen het me niet kwalijk. Maar toch vraag ik me wel eens af of er tijdens de zwangerschap ook moeders zijn die zich al druk maken om ooit nummer twee te moeten gaan uitleggen dat ze eigenlijk niet gepland was.Schermafbeelding 2019-11-02 om 21.06.27Schermafbeelding 2019-11-02 om 21.06.11IMG_8659IMG_8670IMG_8704 Een klein uurtje later begonnen de remmen te piepen. Het station van Buñol was bereikt. De mensenmassa stapte uit en zette zich in beweging richting het centrale marktplein. Onderweg probeerden verkopers uit noord-Afrika slim op de situatie in te spelen. Ze verkochten poncho’s en duikbrillen. Een duikbril leek me geen gek idee. Als zo’n mafketel een overrijpe tomaat in mijn oog kreeg gemikt dan waren de spreekwoordelijke rapen natuurlijk gaar. Valencia is een hele mooie stad. Daar heb je twee ogen voor nodig. Voor zeven euro kocht ik dan maar een mooie zwarte duikbril. Ineens begon het jeugdige publiek te joelen. De ham was van de paal getrokken ! Tien seconden later werden de zware dieselmotoren van de vrachtwagens gestart en kwamen zij richting het marktplein gereden. De mensen in de laadbak begonnen met tomaten te gooien. Zo goed als mogelijk werden deze tomaten opgevangen en teruggegooid. Dit deed me denken aan mijn carnavalstijd in Munstergeleen waar we eenmaal gevangen sinaasappels ook terug probeerden te gooien. Meestal was de muts van de prins boven op de wagen het doelwit. Als je die er af kreeg gegooid dan had je je credits verdiend die carnaval. IMG_8687IMG_8708IMG_8711IMG_8685De eerste vrachtwagen minderde vaart en zijn laadbak ging langzaam de lucht in. De tomaten rolden uit de vrachtwagen maar ook de mensen die erin zaten gleden omlaag en kwamen boven op de berg tomaten terecht. Nu had het publiek de beschikking over tienduizenden tomaten en al snel begon men die te verzamelen om de mensen in de tweede vrachtwagen te bekogelen. Het werd één groot gevecht. Meiden en jongens zaten helemaal onder het pulp. De eerste tomaat die mijn gezicht raakte spatte uiteen op mijn bril. Helaas zag ik niets meer. Ik kon wrijven wat ik wilde: de rode vlek werd alleen nog maar groter. Niemand klaagde over stukjes tomaat in zijn oren en iedereen deed fanatiek mee. Het wegdek was verdwenen onder een dikke laag rode smurrie. De voorgevels van de huizen had men geprobeerd af te schermen met plastic zeilen maar helaas, ook hier zat de rode pulp op. Aan de zijkant van de weg stonden mensen klaar met tuinslangen en Kärchers. Inmiddels was de temperatuur gestegen tot 30 graden. De rode tomatenpuree droogde heel snel op je huid en de mensen met de waterslang moesten goed hun best doen om je schoon te krijgen. Meiden en jongens stonden in hun bh en onderbroek op de stoep in een rij. Op de blote voeten liepen ze naar het straatje waar de lockers stonden. Hier lag hun reservekleding voor in de trein naar Valencia. Vanavond is er een gigantische afterparty op Plaza Ayuntamiento in Valencia. Hier gaan we met zijn allen heen. Wil je dit festival ook eens bezoeken ? Combineer dit dan met een citytrip naar Valencia. Voor Tomatina ben je een dag kwijt en om de leukste dingetjes in Valencia te zien ben je zo’n 4-5 dagen kwijt. Valencia is goed te doen met een huurfiets. Binnenkort meer over Valencia 🙂Schermafbeelding 2019-11-02 om 21.54.39IMG_8712IMG_8689IMG_8723IMG_8688IMG_8650

Nuclear missile base BOOM !

Nuclear missile base BOOM !

En dan sta je dan als Limbo tussen kernraketten en kernbommen diep in het agrarische hart van Oekraïne. ’s Morgens waren we vanuit de hoofdstad Kiev vroeg vertrokken. Onze Oekraïense chauffeur had als kind waarschijnlijk zijn schommel iets te dicht bij het muurtje staan want hij presteerde het om vier uur lang over Jezus Christus te lullen. Niet dat ik die vent niet mag of zo maar Jezus, het is zo lang geleden. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguïns vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft.Na een rit van 300 km stonden mijn nichtje Verena, onze Australische maat Ben en ik tussen een arsenaal van kernwapens, genoeg om heel Nederland te degraderen tot één smeulende ashoop. Hier stond vroeger een werkende nucleaire raketlanceringsfaciliteit met tactische en strategische wapens. 1e6345c2-2e9e-4596-84e4-b870e584405f

IMG_8012
Hoppa. 300 kiloton TNT tussen mijn benen. De Hiroshima-bom was slechts 15 kiloton TNT

IMG_8013

IMG_8015.jpeg
Die witte knop (dé knop) die zorgde voor de ontsteking van de kernraket

77e81fa9-0cc5-4993-b669-129026b52ae5IMG_8467De kernwapens die hier nog lagen waren ontworpen voor inzet op verafgelegen strategische doelen. Zij werden bij het doel gebracht middels een draagraket welke zich bevond in een raketsilo onder onze voeten, afgeschermd met een koepelvormig deksel.  Er stonden lange vrachtwagens die een raket in een cilindervormige lanceerinstallatie (raketsilo) konden laten zakken. In de grond zaten twee silo’s naast elkaar. Eentje van 40 meter diep voor de kernraket en de ander voor het militaire personeel. Onder de grond waren de twee cilinders met elkaar verbonden middels een gang en dáár was het waar we ons beseften hoeveel geluk we hebben gehad dat er nooit een kernoorlog is uitgebroken. De personeelssilo was voorzien van slaapkamers, doucheruimtes, ontspanningsruimtes, een keuken etc. Twaalf verdiepingen onder de grond bevond zich de controlekamer waar de militaire operators vroeger moesten oefenen voor het geval ze een raket moesten afschieten ter vergelding  van een Amerikaanse raketaanval.  Het Kremlin in Moskou belde de operator, die antwoordde met “Da” (ja), verzocht zijn collega die drie meter verderop zat om samen met hem de sleutel om te draaien zodat hij vervolgens op de witte knop kon drukken. Vervolgens zouden de motoren van de raket gestart worden waarna de raket langzaam uit de cilinder omhoog kwam en na het afstoten van de drie aandrijftrappen met een snelheid van 25.000 km/uur in de hemel zou verdwijnen en binnen 4,5 minuut in Nederland zijn doel zou vernietigen. Deze “start”-procedure duurde 6 seconden. Deze procedure werd continu geoefend. 6 seconden oefening, 4 seconden rust, 6 seconden de hoorn op nemen, “da”  zeggen, telefoon opleggen en op de witte knop drukken en weer vier seconden rust. Acht uur per dag, vijf dagen per week, 40 jaar lang. Om hartstikke krankjorum van te worden. Hier ging ik even aan het bureau van de ondergang zitten en ik deed alsof ik dat noodlottige gesprekje op een oude Sovjet-telefoon aannam en  en daarna  de knop indrukte die ooit de beschaving zoals we die kennen zou hebben beëindigd. De faciliteit huisvestte tien raketten, die verborgen lagen in ondergrondse silo’s in de buurt van de controlekamer, met nog eens 75 raketten die zich in deze regio bevonden en werden beheerd door deze faciliteit. 813e8998-87ae-442c-b44d-861f042382da9ee97195-9dc2-4e54-b310-eec3f6494c99IMG_851879d3f7e4-b173-41a2-bc88-07ca20f93146cd52abfb-8b31-4760-8ed4-ff43bd94964cfeade175-5d3a-4f4f-802d-ff68766a58d4Op het terrein zijn vier enorme ontmantelde intercontinentale ballistische raketten (ICBM), waaronder een 23 meter lange SS-18 Satan-raket, de grootste ICBM van de Sovjets (het is een import uit Baikanor, Kazachstan) te zien. Veel meer raketten en stukken militaire hardware liggen verspreid over het terrein. In januari 2009 bezaten acht landen in totaal ruim 23.300 kernwapens.  Niet alle kernwapens hebben dezelfde kracht, maar de VS en Rusland bezitten de zwaarste: thermonucleaire wapens. De VS hebben de B83, die gelijk staat aan 79 Hiroshima-bommen. Stel dat de VS en Rusland al hun wapens afknallen en het zijn allemaal B83’s, die verspreid over de wereld aan de oppervlakte worden gelanceerd, dan wordt 232.000 vierkante kilometer infrastructuur weggeblazen (NL is 42.000 vierkante kilometer). Er zal vrijwel direct een vuurbal ontstaan, die alles wat hij aanraakt laat verdampen in een 79.000 kilometer radius en iedereen binnen 5,8 miljoen vierkante kilometer krijgt derdegraads brandwonden. De daaropvolgende ioniserende straling in de atmosfeer zal een gebied van 284.000 vierkante kilometer besmetten. De straling zal zich lager in de atmosfeer verder over de wereld verspreiden en zo nog veel meer doden veroorzaken. Dus wie de eerste explosie weet te overleven, loopt een grote kans op stralingsziekte. Tenslotte treedt de nucleaire winter in. Een ijstijd. De laatste overlevenden moeten zich voorbereiden op een duistere periode. Vergelijkbaar met een flinke vulkaanuitbarsting zal een nucleaire winter de wereld voor honderden jaren afkoelen. Het roet dat vrijkwam bij de explosies blokkeert de straling van de zon, die zo niet langer het aardoppervlak weet te bereiken. De planeet wordt donker, waardoor fotosynthese onmogelijk wordt. Dat zorgt voor de instorting van het ecosysteem. Het zal leiden tot een massa-extinctie van ongekende grootte, waarbij ook onze eigen soort mogelijk niet weet te overleven… Sterker nog: door het afsterven van het groen zullen alle insecten sterven. Na een jaar zou dan al het leven op Aarde zijn verdwenen. Zouden alle mensen zijn verdwenen dan zou binnen één jaar de Aarde in volle bloei staan 😉 . Deze cijfertjes zuig ik niet uit mijn duim maar heb ik even van internet geplukt. Overigens hoop ik dat de Einstein die dit berekend heeft wél een en ander uit zijn duim heeft gezogen. Dit willen we natuurlijk niet meemaken. Bedankt voor het lezen en de volgende keer weer eens een leuk blogje i.p.v. dit depri-verhaal 🙂 Doei !

Groetjes Ran

p.s. credits voor mijn nichtje Verena die me enkele foto’s aanleverde. Kijk ook even op haar site http://www.derdeetage.nl/65fcb27c-6153-4469-8da6-386b32436906IMG_80147cf343ec-6a34-465d-8dba-7c1e5c9f8e1e4c8676c4-d9e3-47bc-95a8-df7264d2de744bd4f975-26a2-4c6b-b3a8-ae016cc14967IMG_80111

Malaysia (Dutch blog)

Langkawi Island

De laatste week hebben we besloten om ons reisschema aan te passen. In Sabah was het slecht weer en het zou slecht weer blijven. Aangezien we liever met zon buiten zitten dan met regen binnen, zijn we niet naar Sandakan gegaan maar naar het tropische eiland Langkawi in west-Maleisië. Voor 50€ p.p. konden we een binnenlands vluchtje boeken en drie uur later stonden we op de luchthaven van Langkawi. Met een Uber-taxi werden we voor 20 Ringit (4€) naar ons hotel 25 km verderop gebracht. Langkawi heeft mooie witte stranden en een hele warme blauwe zee die ons meteen uitnodigde om er in te springen. Binnen een half uur waren onze ruggen helemaal rood verbrand. Dju, dit hadden we niet verwacht. We boekten een hotelletje voor nog geen 18€ per nacht. Mét airco maar helaas geen gouden kraan op de wastafel waarbij het water automatisch hoort te gaan lopen als je je handen voor de sensor beweegt. Soms sta ik dan voor zo’n wastafel op mijn Hans Kloks met armen en benen te zwaaien alsof ik een complete Airbus moet laten verdwijnen. En dan nog geen water. Nee, dan liever eenvoudig. Het zal me ook een rotzorg wezen als de voegen van de tegeltjes niet overal even breed zijn. De stranden waren erg mooi en er lag niet veel troep. Iets wat je wel eens vaker tegenkomt op plekken waar veel Chinezen komen. Of er valt wat uit hun mond of uit hun handen. Dweilen met de kraan open. Maar wonder boven wonder hielden ze zich hier ook aan de regels. Op het strand is veel vertier. Zeker het ‘s avonds. Vanuit een zitzak kun je de dag met de voetjes in het zand lekker van je afbieren. Jonge mannen verzorgen een vuurspektakel waarbij ze stokken in wasbenzine dopen en deze vervolgens in de hens zetten. Daarna gaan ze er heel snel mee ronddraaien zoals bij ons de meiden van marionettengroepen dat doen.Aan de Ah Chong Beach bar aan het Cenang-strand namen we eerst een Snicker-milkshake. Barman Yusri. Eerst dacht ik dat er een soort chemisch goedje inging met een Snicker-smaakje maar nee, er werd een complete Snicker door de blender heen gejaagd samen met wat melk en twee bolletjes vanille-ijs. Héérlijk. Wie het nat maakt mag het weglikken. Daarna begonnen we maar aan het bier. Tiger bier uit Singapore. Lekker koud op zo’n warme dag. Het was ook niet normaal deze dag. Ik zweette als een dame van lichte zeden tijdens happy hour. Het ene biertje na het andere biertje werd naar binnen gehakt. Ik heb het bieren maar op mijn bucketlist gezet. Dan lijkt het nog alsof ik deze trip iets gepresteerd heb. Er kwam een man naast ons zitten. Hij luisterde naar de naam Frits en gaf Frans les in Nijmegen. Hij had al zijn overuren opgepakt en was bezig om van vier maanden vakantie te genieten. Echter, in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja werd Frits ziek. Hij voelde zich niet lekker. Hij had een lichte koorts en voortdurende keelpijn. Hij besloot in het ziekenhuis een bloedtest te doen. En jawel hoor. Hij was gestoken door een mug die het Dengue-virus bij zich droeg. Frits lag vijf dagen op intensive care met de gedachte dat er méér mensen door muggensteken waren overleden dan in alle oorlogen bij elkaar. Hij had het de week ervoor in Vietnam opgelopen en pas in Cambodja had de ziekte zich geopenbaard. Hij had besloten om het gebied te verlaten en naar Maleisië af te dalen. Hij sprak nog erg onsamenhangend maar dat kon ook aan het bier gelegen hebben. Cenang-beach kent heel veel eettentjes die praktisch allemaal Aziatisch georiënteerd zijn. Superlekker ! Tegenover ons hotel stond een lopend buffet op straat met allemaal lekkers. Je propte je bordje gewoon vol met datgene wat je lekker vond en je rekende incl. een vers ananas sapje gewoon vier euro af. Dit was dan ons ontbijt. En dan huiver ik weer bij de gedachte dat ik thuis brood met pindakaas mag eten😩. Achja, ik denk maar zo: als ik lekker eten, bier drinken en roken opgeef dan zal ik niet lánger leven. Het lijkt alleen langer 😉🤛🏻. Achteraf gezien een juist besluit om naar dit eiland te komen. Ik ben altijd goed geweest in besluiten maken. Knopen hakken. Of het besluit achteraf gezien goed of fout was maakt niks uit. De weg van het leven is geplaveid met platte egeltjes. Zij konden helaas geen besluit maken. Met deze woorden sluit ik deze Maleisië blog af en maken we ons op voor de volgende reis in december: een roadtrip door het koninkrijk Oman. Weer eens wat heel anders. We verheugen ons nu al op het bezoeken van de vele Wadi’s. Bedankt voor het lezen ☺️. Doei ! 🙋🏻‍♂️🙋🏻‍♂️🙋🏻‍♂️

Gunung Mulu National Park

Het twee propellervliegtuigje stuiterde driemaal op de grijze strip die in het oerwoud was aangelegd en ging meteen vol in de ankers om niet achter de wel heel korte landingsbaan te belanden. Het leek wel alsof we in een aflevering van Flying Doctors zaten. De deur werd geopend en we zagen voor het eerst in 10 dagen een helder blauwe lucht. De luchtvervuiling, die gemeten wordt in API (Air Pollution Index) was hier 40 i.p.v. de 250 in Kuching, Kuala Lumpur en Singapore. De wind stond de andere kant op zodat de zwarte rook uit brandend Indonesië dit stuk van Sarawak gelukkig miste. In de “aankomsthal” stond een oude verroeste cola-automaat. Voor zover het hoogtepunt van de aankomsthal. Ohja, de bagagebelt van drie meter lang. Een medewerker pakte een koffer van de truck, legde hem op de bagagebelt, gaf hem een hengst en drie meter verder rolde de koffer weer van de bagagebelt af 😂. Welkom in Gunung Mulu. Een nederzetting midden in het oudste oerwoud ter wereld. Alleen bereikbaar met een vliegtuig. Iedere tube tandpasta, bus Pringles of korrel rijst komt hier via de lucht. Met een verroest busje met half volle banden en uitgetypiseerde remmen werden we naar onze lodge op palen gebracht. De kamer was héél eenvoudig. Van 20:00-01:00u werd de stroom verzorgd door een aggregaat. Daarvoor en erna was er helaas geen stroom. Alleen de kamerventilator draaide op een zonnecel. Een telefoonverbinding was er niet. Laat staan internet. Maar het uitzicht was adembenemend 😍💥.Naast de lodge stroomde de rivier en achter de lodge begon het gebergte. Met hetzelfde busje werden we naar de entree van het Nationaal Park gebracht. In ons groepje zat een Duits stel. De vrouwelijke helft trok een gezicht als een oorwurm en was gedurende de hele trip dermate chagrijnig dat ik dacht: “is je kuthumeur je enige voorbehoedsmiddel of gebruik je ook nog iets anders ?” Met een gids liepen we in een uur tijd naar de Deer and Lang Cave, de tweede grootste grot ter wereld. Hier is onze landgenoot en bioloog Peter Hovenkamp twee maanden geleden verdronken toen tijdens een helse regenbui de aangrenzende rivier ineens als een tsunami de grot binnen kwam. De andere toeristen uit het groepje kwamen met de schrik vrij en naar de gids hebben ze nog een dag moeten zoeken. Lees het krantenartikel hier. De gids die ons begeleidde wilde het er liever niet over hebben. Het zat hem nog altijd niet lekker. Het begon heel licht te regenen. Dit voelde zo lekker. De regen was warm en de kleine druppeltjes zorgden voor verkoeling in deze bloedhete jungle waar temperaturen van 40c met gemak werden gehaald. De op één na grootste grot ter wereld herbergt drie miljoen kleine en grote vleermuizen die ‘s avonds allemaal de grot verlaten om op insecten te gaan jagen. Iedere vleermuis eet ongeveer 5 gram aan insecten tijdens zo’n tochtje. Een snelle rekensom leert dat er dan voor 15000 kg aan muggenvlees wordt verorberd. Maar ik realiseerde me dus ook heel snel dat er ook voor 15000 kg aan stront verscheten moest worden. Aangezien vleermuizen alleen poepen als ze op hun kop hangen tijdens daglicht zou dat betekenen dat in dat uurtje dat we in de grot zouden zijn we ons moesten voorbereiden op het ontwijken van 937,5 kg stront welke omlaag zou vallen. Als je dan ook nog eens bedenkt dat deze stront besmet is met rabiës dan laat je bij binnenkomst van de grot je lollie wel in het cellofaantje. De grot is inderdaad immens groot. Je kunt er met gemak een flatgebouw in kwijt. We bezochten ook de Cave of the winds en de Clearwater cave. De Clearwater cave is met zijn 220 km qua lengte een flink stuk groter. Kun je je voorstellen ? Een grot van Sittard naar Amsterdam ? Rond 18:00u namen we plaats in een soort buitentheater. Van hieruit kon men vanuit houten ligstoelen omhoog kijken en de drie miljoen vleermuizen de grot uit zien fladderen. Machtig mooi om te zien. De Mulu Canopy Skywalk stond als laatste op het programma. Hele smalle hangbruggen van twee plankjes breed waren tussen twee bomen op 40 meter hoogte met touwen en kabel gespannen. Je liep als het ware een parcours van 500 meter van boom tot boom, alleen dan hoog in de lucht. Angelica had dit nog nooit gedaan en vanwege haar hoogtevrees was ze al drie dagen aan één stuk aan de dunne. Ik ging als eerst, Angelica zou volgen en de gids zou als laatste gaan. Ze zette haar eerste voetje op de brug. Deze bewoog heel rustig heen en weer. Ik keek in haar ogen en zag toch wel haar angst om 40 meter omlaag te vallen. Begrijpelijk. Ik besefte natuurlijk ook wel dat in Maleisië de controle op de kwaliteit van deze hangbruggen niet zo is als dat deze bij ons in NL zou zijn. Het plaatselijke groene mos op de planken nodigde uit om uit te glijden. Het vangnet aan weerszijden zag ook niet lekker uit en ik kon me ook moeilijk losmaken van de gedachte dat in dit soort landen eerst iemand te pletter moest vallen voordat die vangnetten vervangen zouden worden. Maar ik hield wijselijk mijn mond. Onderweg zagen we een aantal papegaaien. Ik bedacht me ineens wat de persoon die als eerste een papegaai hoorde praten, gedacht moet hebben:” ik word gek ???”. Na 20 hangbruggen bewandeld te hebben wist Angelica eenmaal op vaste bodem een lichte “Yesjjj” uit te roepen. Ze had het gehaald ☺️🤛🏻💥. In het donker wandelden we vanuit de jungle terug naar de basis. Om ons heen vlogen van die dikke vliegende insecten. In El Salvador vloog eens zo’n halve ufo in mijn oog. Die blauwe plek wat ik er aan overhield wandelde de twee weken erna door mijn hele gezicht en eindigde links onder mijn neus. Het beestje zelf was op slag dood. Door mijn maatje 44. Morgen gaan we met een vliegtuigje naar Langkawi, west-Maleisië. Eens kijken wat daar te doen is. Doei !

Manukan Island, Sutera Sanctuary lodge

Vandaag gingen we naar een ieniemienie eilandje in de Chinese zee.Met een speedboot werden we vanuit de haven van Kota Kinabalu naar het boemerangvormige eilandje gebracht. Gastheer Adamz -met Brabantse roots- heette ons van harte welkom en gaf ons meteen het gevoel dat we hier thuis waren. De houten lodge, met prachtig uitzicht op zee, voelde door de airco al lekker fris aan. De koelkast was voorzien van gratis drank en verder was de lodge heel modern knus ingericht. ‘s Avonds werd aan tafel door een kok vlees en vis klaargemaakt. Een driekoppig bandje speelde “sweet home Alabama” op hun gitaar. Om ons heen liepen een drietal Komodo-varanen die we niet mochten aanraken. Één zwieperd met hun dikke staart zou heel pijnlijk zijn. Bij Sunsetpoint kun je genieten van een supermooie zonsondergang. Hierbij wandel je eerst over een pad van 1,5 kilometer door de jungle. Het ontbijt is heel gevarieerd want je kunt kiezen uit een zestal menu’s. Angelica had de pancakes en ikzelf de rijk gevulde vissoep. ‘s Middags waren we even de zee ingegaan. Het water was lekker warm en de visjes zwommen om ons heen. Overdag bezoeken dagtoeristen het eiland maar na 16:00u hadden we praktisch het hele eiland voor onszelf☺️💥👌🏻

Taman Negara Borneo, Bako National Park

We werden al vroeg bij ons hotel in Kuching opgepikt door onze gids. In een klein, gezellig vissershaventje namen we plaats aan boord van een klein, houten motorbootje. Deze bracht ons vliegensvlug naar het zandstrand van Bako NP. We moesten van de kapitein tijdens het uitstappen in zee uitkijken voor krokodillen want deze schenen heel kort aan het strand te zitten. We deden onze schoenen uit en sprongen één voor één van de boot voorzichtig in het water. De Maleise kapitein vroeg waar we vandaan kwamen. “Nederland”: riep ik met harde stem om de nog lopende buitenboordmotor te overstemmen. De man moest hard lachen. Er lopen hier apen rond die ze “Nederlanders” noemen. De officiële naam luidt de Proboscis monkey maar de Maleise bevolking noemt deze aap Orang Belanda ofwel de Nederlander, waarmee ze de gelijkenis met de eerste scheepslui en missiepaters bedoelden, die in de 17e eeuw op Borneo voet aan wal hadden gezet. Zij hadden in de ogen van de lokale bevolking net zo’n grote lange neus en een bolle buik als de neusaap. Tja…. daar stond ik dan als Nederlander met bierbuikje tot mijn knieën in het water. Angelica en de kapitein moesten lachen. Vervolgens begon hij over Wesley Sneijder, Arjen Robben en Rafaël van de Vaart en zijn mooie vrouw Sylvie Meis. Ouch, wrong touch. Ik moet dat wijf niet. Dat zijn geen vrouwen maar gold-diggers pur sang. Ze laat geen kans liggen en gaat liggen als ze de kans krijgt. Ze heeft meer zakken op haar kin gehad dan de kolenboer van Munstergeleen vroeger op zijn rug. Meteen bij aankomst werden we verwelkomd door een tweetal neusapen. Eigenlijk dé reden om naar Bako NP te gaan. Ze zaten heel kortbij en dit was mijn Kodak-momentje. Ze hadden echt een dik buikje en een neus welke me deed denken aan een vriend van me uit Sittard (W.P.-> 😘😂👌🏻). Even verderop zagen we een aantal gifgroene slangen. Volgens onze Chinese gids Alex (Chinezen hebben allemaal een Engelse bijnaam) was dit de Pope’s Pit Viper. Dit weet ik zeker omdat Alex een krasje op zijn tong had en alles 20x tot vervelens toe herhaalde. Hun giftandjes in onze handjes zou het gif in het bloed door onze aderen transporteren en eenmaal aangekomen bij het hart de hartspier lamleggen. Dan ben je dus zwaar de lul. Met mijn zoomlens hoefde ik gelukkig niet té dichtbij te komen. Minder geluk had ik toen we aan de hike over de rotsen begonnen. Na een half uur zagen we een tweetal Siamang apen op een leuning zitten. Ik heb altijd een drietal lenzen in mijn tas. Ze hebben een klik samen. Échte cameraatjes. Ik had een lens op m’n camera zitten waarbij ik eigenlijk té dichtbij moest komen. Maar de apen vonden dit zo te zien niet erg. Ze gaapten zelfs uit verveling. Hun hoektanden werden hierbij ontbloot en waren zeker drie centimeter lang en vlijmscherp. Die waren niet bedoeld om blaadjes te kauwen. Die waren bedoeld om het vlees van het bot van hun prooi te scheuren. Om zich te verdedigen tegen té dichtbij komende fotografen. Om met hun tanden ons lichaam te penetreren en ons bloed te voorzien van de rabiës die ze al hun hele leven met zich meedragen. Alle apen, honden en katten in zuid-oost Azië dragen dit virus met zich mee en jaarlijks overlijden ook genoeg mensen hier aan. Mijn fototas lag open op de grond en ik besloot mijn telelens te nemen. Ik zette twee stappen achteruit. De aap keek me aan. Nog een stap achteruit. Ik mocht niets doen wat hem niet beviel. Zijn rabiës zou er dan voor zorgen dat hij ineens héél agressief zou worden. En dat werd hij ineens ! Hij wachtte op een moment dat hij de aanval in zou zetten. Het leek alsof hij mijn zwakke plek aan het zoeken was. Ik vroeg Angelica om mijn camera en cameratas te nemen en weg te gaan. Onder me lag de stok die ik had gebruikt tijdens de hike. Deze raapte ik langzaam op en verloor zijn ogen niet uit het oog. Toen brulde hij hard en kwam mijn richting op met wijd opengesperde mond, zijn vlijmscherpe gele tanden goed zichtbaar. Ik schreeuwde ook en maakte me groot en zwaaide met mijn stok zo hard ik kon. Waarschijnlijk had hij al vaker klappen van een stok mogen ontvangen want dit bleek te werken. Langzaam gingen we achteruit. Stapje voor stapje. Als een volleerd Aikido-fighter zwaaide ik met de stok heen en weer en produceerde van dat Bruce-Lee-katten-gemiauw wat ik heb geleerd tijdens mijn pubertijd toen ik mezelf naar het leven stond tijdens de uitvoering van mijn vechtoefeningen met mijn zelfgemaakte Tsjakko op mijn slaapkamertje. Alex, de gids, had het geschreeuw gehoord en vroeg wat er aan de hand was. Nadat we hem dat in geuren en kleuren hadden verteld deelde hij ons mee dat we veel geluk hadden gehad. De hike was supermooi. De trail bestond uit klimpartijen over rotsen en boomstammen. Steil omhoog en ook weer steil omlaag. We liepen over krakende houten bruggetjes en sprongen over kuilen in de grond. Onderweg kwamen we een legereenheid met vrijwilligers tegen. Ze waren al twee dagen aan het zoeken naar een 70-jarige Taiwanees die zijn twee vrienden was kwijtgeraakt in het uitgestrekte regenwoud. Aldus de plaatselijke krant in Kuching. Alleen locals vinden hier de weg terug. Ik vraag me sowieso af en toe af hoe mannen de hele wereld hebben kunnen ontdekken. Ik vind nog niet eens twee dezelfde sokken in mijn sokkenla. Bij het strand aangekomen namen we de boot terug naar ons hotel in Kuching. ‘s Avonds liepen we nog even over Carpenterstreet waar het Mooncake-festival al een week bezig was. Hier hebben we een drietal heerlijke octopus-en twee lamsspiezen gegeten en deze afgeblust met een paar lekkere, koele blikjes Tiger-beer.

Sarawak, Mooncakefestival

In de hoofdstad van Sarawak, Borneo bezochten we het jaarlijkse Mooncake-festival. Dit werd gehouden in de met gekleurde, papieren lantaarns verlichte Carpenter street van Kuching. Een maancake is een traditioneel Chinees gebakje welke je alleen in september en oktober kan eten. In de 14e eeuw werden briefjes in deze koekjes verstopt. Op deze briefjes stond de tijd en datum geschreven wanneer de Chinezen in opstand moesten komen tegen hun Mongoolse overheerser.cWij zagen de koekjes meer als een startsein om lekker te gaan eten en bier te gaan drinken. Werkelijk overal stonden eetkraampjes en we hadden nog nooit zo’n verscheidenheid aan eetwaar gezien. Het zag allemaal zo lekker uit maar het is heel moeilijk te beschrijven hoe iets uitziet of smaakt. We waren getuige van een bokswedstrijd midden op straat. Twee boksers gingen echt serieus met elkaar de strijd aan en hakten vol op elkaar in. We waren moe en wilden ergens zitten maar we zagen nergens stoeltjes. In een grote soort partytent zagen we nog enkele stoeltjes vrij. Snel gingen we er op zitten. Zo. Rust ! Om ons heen zaten mensen te wachten op het optreden dat voor onze ogen zou gaan plaatsvinden. Ineens was er opwinding. Een heel belangrijk iemand kwam de tent in en gaf iedereen een hand. Het bleek de burgermeester te zijn. Hij gaf ons een hand en met een lach heette hij ons welkom in zijn stad. We voelden ons een beetje beschaamd want we zaten in een tent met allemaal notabelen van de stad. Deze hadden we niet zien aankomen haha😂.

Sarawak, Semmenggoh Nature Reserve
Een dag later zouden we gaan overnachten bij afstammelingen van koppensnellers die vroeger dit gedeelte van Maleisië bevolkten. Op onze weg er naartoe stopten we bij het Semenggoh Nature Reserve. Jonge orang-oetans, die wees of gered zijn uit gevangenschap worden hier getraind hoe ze in het wild moeten overleven. Het succes van dit programma heeft het omliggende bosreservaat voorzien van een bloeiende populatie van jonge volwassen orang-oetans, die nu vrij in het wild leven. Ze brengen het grootste deel van hun tijd door in de jungle maar komen vaak terug naar het verzorgingscentrum om een gratis maaltijd te scoren. Geduldig wachtten we op de komst van een Orang-Oetan. Een bewaker probeerde met een lokroep en een mand vol lekkers de apen te lokken. Aangezien er geen hek was tussen ons en de Orang-Oetans moesten we heel voorzichtig zijn en de Orang-Oetans vooral niet in de ogen aankijken. Dat zouden ze kunnen zien als een provocatie en hun kunnen verleiden tot de aanval over te gaan. Opeens zagen we in het woud in de top van de bomen bladeren bewegen. De bewakers waren op hun hoede en maanden ons iets terug te gaan. Hij zou er aan komen. Het was een alfa-mannetje met de naam Ritchie. Hij kon heel agressief zijn en had al eens de keuken compleet vernield. Ze wisten niet welk humeur hij vandaag zou hebben. Daar kwam hij dan. Reusachtig groot. Slechts 10 meter van ons verwijderd. Gelukkig had hij meer oog voor de mand met lekkers. Het was een fantastische, spannende ervaring dit beest in het wild te mogen zien. Hierna bracht onze overenthousiaste begeleidster ons naar het longhouse waar u zouden blijven overnachten. Sarawak, overnachting bij de afstammelingen van de koppensnellers van de Iban-stam in een longhouse

In een longhouse woont een hele gemeenschap, soms bestaande uit wel zestig gezinnen. Een longhouse bestaat uit houten hutjes met metalen daken die gebouwd zijn op korte palen. Dit is gedaan omdat ze meestal gebouwd worden nabij een rivier. Alle huisjes zijn aan elkaar geschakeld dus je kunt als het ware in één wandeling door het dorp alle huisjes zien. Het oudere echtpaar Karum en Louis heette ons van harte welkom. Ze waren rechtstreekse afstammelingen van de Iban-stam. De Iban leven vooral van jagen en verzamelen en jagen vooral op boseekhoorns, zwijnen, honingberen, slankapen, neusapen, gibbons, ratten en verder al het andere dat eetbaar is. Iedere dag gaan de vrouwen van dit paaldorp om 05:30u de jungle in om planten en groenten voor deze dag te verzamelen. De woonkamer van ons verblijf was eenvoudig maar knus ingericht. Er stond een TV, een aantal stoelen en een eettafel. Aan de wand hingen een aantal op papier uitgeprinte foto’s. De keuken stond vol met spulletjes om lekkere gerechten te maken. Op de grond in de slaapkamer lagen twee matrassen waarop we zouden slapen. Twee ventilatoren zorgden voor enige verkoeling. We zitten op dit moment in het warmste seizoen van het jaar en het was zeker 38c op de kamer. De bosbranden in het nabij gelegen Indonesië zorgden voor een dikke rookwolk boven Maleisië. Dit zorgde voor nóg meer warmte. Louis nam ons mee naar de jungle welke naast het paaldorp lag. We gingen op zoek naar de waterval om te baden. Zelf nam hij een flesje shampoo mee. Met een groot kapmes kapte zijn schoonzus Tepioca-bladeren, Cassavawortels en bamboe-shoots en stopte dit in haar plastic zak. We liepen over kleine bamboe-bruggetjes steeds verder het nevelwoud in. Na een aantal kilometer bereikten we de mooie waterval en namen een afkoelend bad. Louis pakte zijn shampoo flesje en begon zich in te zepen. Hij vertelde veel over de aanwezige planten. Sommigen hadden geneeskrachtige werking en de mensen van het dorp gebruikten deze om te kunnen herstellen van een ziekte. Je kunt hier erg ziek worden van de steek van een mug. De Dengue-mug is hier aanwezig dus we hadden ons van te voren goed ingesmeerd met Deet. De mensen die hier wonen gebruiken andere middelen. Zo dragen ze in deze hitte lange mouwen, lange broeken en een muskietennet over hun hoofd. Verder weten ze precies waar de Dengue-mug zit. Stilstaand water proberen ze te vermijden.

Durian vrucht. Deze stinkt enorm

Fly trap. Een vlieg gaat op de heerlijke reuk van de plant af en glijdt vervolgens naar binnen, het water in de plant zorgt ervoor dat de vlieg verdrinkt. Daarna eet de plant de vlieg op.
Eenmaal thuis maakte Karyn een blijde indruk toen ze de groenten zag en meteen ging ze aan de slag en maakte een overhéérlijke curry van lemon gras, ginger, Tapioca bladeren, Cassava, bamboescheuten met vis en garnalen. Al deze producten kwamen vers uit de natuur en waren dus niet gekocht in een winkel. Na het eten liepen we door het longhouse. Er was één huisje waarin doodshoofden in een soort kooitje hingen. Deze zaten 200 jaar geleden nog vast aan een lichaam van een strijder die met zijn maten probeerde dit longhouse aan te vallen. Was de vijand gedood dan werd het hoofd vakkundig van de romp gesneden. Men sneed het hoofd met een scherp mes uit respect vanaf de nek naar de hals toe. De hals is namelijk het gedeelte waar de mond zit waarmee men eet, bier drinkt, rookt en ademt. Zou men andersom onthoofden dan zou dit een “bad karma” opleveren. Men bewaart deze schedels dus al 200 jaar als een soort trofee in deze hut. ’s Avonds werden we verblijd met een klein optreden van een lokaal bandje met een danseres. Angelica deed natuurlijk weer mee en ikzelf veinsde een knieblessure die ik had opgelopen na mijn val bij de waterval. Ik was weliswaar lelijk ten val gekomen toen ik uitgleed over een gladde rots maar had er gelukkig niets aan over gehouden. Maar het doel was bereikt: ik hou niet van dansen gewoon omdat ik het niet kan. En daarbij gaat iedereen dan naar me kijken wat het nog moeilijker voor me maakt. Na het optreden wilde de zanger met ons praten en hij was heel geïnteresseerd in ons land. Ik vertelde hem over de Gouden Eeuw, ons koloniale piratenverleden, onze strijd tegen de Spanjaarden en de zee. Deze man hing een uur lang aan onze lippen en stelde me vragen over Nederland die me nog nooit iemand me heeft gesteld. Na een gesprek van dik twee uur was het tijd om te gaan slapen.