Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

Malaysia (Dutch blog)

Langkawi Island

De laatste week hebben we besloten om ons reisschema aan te passen. In Sabah was het slecht weer en het zou slecht weer blijven. Aangezien we liever met zon buiten zitten dan met regen binnen, zijn we niet naar Sandakan gegaan maar naar het tropische eiland Langkawi in west-Maleisië. Voor 50€ p.p. konden we een binnenlands vluchtje boeken en drie uur later stonden we op de luchthaven van Langkawi. Met een Uber-taxi werden we voor 20 Ringit (4€) naar ons hotel 25 km verderop gebracht. Langkawi heeft mooie witte stranden en een hele warme blauwe zee die ons meteen uitnodigde om er in te springen. Binnen een half uur waren onze ruggen helemaal rood verbrand. Dju, dit hadden we niet verwacht. We boekten een hotelletje voor nog geen 18€ per nacht. Mét airco maar helaas geen gouden kraan op de wastafel waarbij het water automatisch hoort te gaan lopen als je je handen voor de sensor beweegt. Soms sta ik dan voor zo’n wastafel op mijn Hans Kloks met armen en benen te zwaaien alsof ik een complete Airbus moet laten verdwijnen. En dan nog geen water. Nee, dan liever eenvoudig. Het zal me ook een rotzorg wezen als de voegen van de tegeltjes niet overal even breed zijn. De stranden waren erg mooi en er lag niet veel troep. Iets wat je wel eens vaker tegenkomt op plekken waar veel Chinezen komen. Of er valt wat uit hun mond of uit hun handen. Dweilen met de kraan open. Maar wonder boven wonder hielden ze zich hier ook aan de regels. Op het strand is veel vertier. Zeker het ‘s avonds. Vanuit een zitzak kun je de dag met de voetjes in het zand lekker van je afbieren. Jonge mannen verzorgen een vuurspektakel waarbij ze stokken in wasbenzine dopen en deze vervolgens in de hens zetten. Daarna gaan ze er heel snel mee ronddraaien zoals bij ons de meiden van marionettengroepen dat doen.Aan de Ah Chong Beach bar aan het Cenang-strand namen we eerst een Snicker-milkshake. Barman Yusri. Eerst dacht ik dat er een soort chemisch goedje inging met een Snicker-smaakje maar nee, er werd een complete Snicker door de blender heen gejaagd samen met wat melk en twee bolletjes vanille-ijs. Héérlijk. Wie het nat maakt mag het weglikken. Daarna begonnen we maar aan het bier. Tiger bier uit Singapore. Lekker koud op zo’n warme dag. Het was ook niet normaal deze dag. Ik zweette als een dame van lichte zeden tijdens happy hour. Het ene biertje na het andere biertje werd naar binnen gehakt. Ik heb het bieren maar op mijn bucketlist gezet. Dan lijkt het nog alsof ik deze trip iets gepresteerd heb. Er kwam een man naast ons zitten. Hij luisterde naar de naam Frits en gaf Frans les in Nijmegen. Hij had al zijn overuren opgepakt en was bezig om van vier maanden vakantie te genieten. Echter, in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja werd Frits ziek. Hij voelde zich niet lekker. Hij had een lichte koorts en voortdurende keelpijn. Hij besloot in het ziekenhuis een bloedtest te doen. En jawel hoor. Hij was gestoken door een mug die het Dengue-virus bij zich droeg. Frits lag vijf dagen op intensive care met de gedachte dat er méér mensen door muggensteken waren overleden dan in alle oorlogen bij elkaar. Hij had het de week ervoor in Vietnam opgelopen en pas in Cambodja had de ziekte zich geopenbaard. Hij had besloten om het gebied te verlaten en naar Maleisië af te dalen. Hij sprak nog erg onsamenhangend maar dat kon ook aan het bier gelegen hebben. Cenang-beach kent heel veel eettentjes die praktisch allemaal Aziatisch georiënteerd zijn. Superlekker ! Tegenover ons hotel stond een lopend buffet op straat met allemaal lekkers. Je propte je bordje gewoon vol met datgene wat je lekker vond en je rekende incl. een vers ananas sapje gewoon vier euro af. Dit was dan ons ontbijt. En dan huiver ik weer bij de gedachte dat ik thuis brood met pindakaas mag eten😩. Achja, ik denk maar zo: als ik lekker eten, bier drinken en roken opgeef dan zal ik niet lánger leven. Het lijkt alleen langer 😉🤛🏻. Achteraf gezien een juist besluit om naar dit eiland te komen. Ik ben altijd goed geweest in besluiten maken. Knopen hakken. Of het besluit achteraf gezien goed of fout was maakt niks uit. De weg van het leven is geplaveid met platte egeltjes. Zij konden helaas geen besluit maken. Met deze woorden sluit ik deze Maleisië blog af en maken we ons op voor de volgende reis in december: een roadtrip door het koninkrijk Oman. Weer eens wat heel anders. We verheugen ons nu al op het bezoeken van de vele Wadi’s. Bedankt voor het lezen ☺️. Doei ! 🙋🏻‍♂️🙋🏻‍♂️🙋🏻‍♂️

Gunung Mulu National Park

Het twee propellervliegtuigje stuiterde driemaal op de grijze strip die in het oerwoud was aangelegd en ging meteen vol in de ankers om niet achter de wel heel korte landingsbaan te belanden. Het leek wel alsof we in een aflevering van Flying Doctors zaten. De deur werd geopend en we zagen voor het eerst in 10 dagen een helder blauwe lucht. De luchtvervuiling, die gemeten wordt in API (Air Pollution Index) was hier 40 i.p.v. de 250 in Kuching, Kuala Lumpur en Singapore. De wind stond de andere kant op zodat de zwarte rook uit brandend Indonesië dit stuk van Sarawak gelukkig miste. In de “aankomsthal” stond een oude verroeste cola-automaat. Voor zover het hoogtepunt van de aankomsthal. Ohja, de bagagebelt van drie meter lang. Een medewerker pakte een koffer van de truck, legde hem op de bagagebelt, gaf hem een hengst en drie meter verder rolde de koffer weer van de bagagebelt af 😂. Welkom in Gunung Mulu. Een nederzetting midden in het oudste oerwoud ter wereld. Alleen bereikbaar met een vliegtuig. Iedere tube tandpasta, bus Pringles of korrel rijst komt hier via de lucht. Met een verroest busje met half volle banden en uitgetypiseerde remmen werden we naar onze lodge op palen gebracht. De kamer was héél eenvoudig. Van 20:00-01:00u werd de stroom verzorgd door een aggregaat. Daarvoor en erna was er helaas geen stroom. Alleen de kamerventilator draaide op een zonnecel. Een telefoonverbinding was er niet. Laat staan internet. Maar het uitzicht was adembenemend 😍💥.Naast de lodge stroomde de rivier en achter de lodge begon het gebergte. Met hetzelfde busje werden we naar de entree van het Nationaal Park gebracht. In ons groepje zat een Duits stel. De vrouwelijke helft trok een gezicht als een oorwurm en was gedurende de hele trip dermate chagrijnig dat ik dacht: “is je kuthumeur je enige voorbehoedsmiddel of gebruik je ook nog iets anders ?” Met een gids liepen we in een uur tijd naar de Deer and Lang Cave, de tweede grootste grot ter wereld. Hier is onze landgenoot en bioloog Peter Hovenkamp twee maanden geleden verdronken toen tijdens een helse regenbui de aangrenzende rivier ineens als een tsunami de grot binnen kwam. De andere toeristen uit het groepje kwamen met de schrik vrij en naar de gids hebben ze nog een dag moeten zoeken. Lees het krantenartikel hier. De gids die ons begeleidde wilde het er liever niet over hebben. Het zat hem nog altijd niet lekker. Het begon heel licht te regenen. Dit voelde zo lekker. De regen was warm en de kleine druppeltjes zorgden voor verkoeling in deze bloedhete jungle waar temperaturen van 40c met gemak werden gehaald. De op één na grootste grot ter wereld herbergt drie miljoen kleine en grote vleermuizen die ‘s avonds allemaal de grot verlaten om op insecten te gaan jagen. Iedere vleermuis eet ongeveer 5 gram aan insecten tijdens zo’n tochtje. Een snelle rekensom leert dat er dan voor 15000 kg aan muggenvlees wordt verorberd. Maar ik realiseerde me dus ook heel snel dat er ook voor 15000 kg aan stront verscheten moest worden. Aangezien vleermuizen alleen poepen als ze op hun kop hangen tijdens daglicht zou dat betekenen dat in dat uurtje dat we in de grot zouden zijn we ons moesten voorbereiden op het ontwijken van 937,5 kg stront welke omlaag zou vallen. Als je dan ook nog eens bedenkt dat deze stront besmet is met rabiës dan laat je bij binnenkomst van de grot je lollie wel in het cellofaantje. De grot is inderdaad immens groot. Je kunt er met gemak een flatgebouw in kwijt. We bezochten ook de Cave of the winds en de Clearwater cave. De Clearwater cave is met zijn 220 km qua lengte een flink stuk groter. Kun je je voorstellen ? Een grot van Sittard naar Amsterdam ? Rond 18:00u namen we plaats in een soort buitentheater. Van hieruit kon men vanuit houten ligstoelen omhoog kijken en de drie miljoen vleermuizen de grot uit zien fladderen. Machtig mooi om te zien. De Mulu Canopy Skywalk stond als laatste op het programma. Hele smalle hangbruggen van twee plankjes breed waren tussen twee bomen op 40 meter hoogte met touwen en kabel gespannen. Je liep als het ware een parcours van 500 meter van boom tot boom, alleen dan hoog in de lucht. Angelica had dit nog nooit gedaan en vanwege haar hoogtevrees was ze al drie dagen aan één stuk aan de dunne. Ik ging als eerst, Angelica zou volgen en de gids zou als laatste gaan. Ze zette haar eerste voetje op de brug. Deze bewoog heel rustig heen en weer. Ik keek in haar ogen en zag toch wel haar angst om 40 meter omlaag te vallen. Begrijpelijk. Ik besefte natuurlijk ook wel dat in Maleisië de controle op de kwaliteit van deze hangbruggen niet zo is als dat deze bij ons in NL zou zijn. Het plaatselijke groene mos op de planken nodigde uit om uit te glijden. Het vangnet aan weerszijden zag ook niet lekker uit en ik kon me ook moeilijk losmaken van de gedachte dat in dit soort landen eerst iemand te pletter moest vallen voordat die vangnetten vervangen zouden worden. Maar ik hield wijselijk mijn mond. Onderweg zagen we een aantal papegaaien. Ik bedacht me ineens wat de persoon die als eerste een papegaai hoorde praten, gedacht moet hebben:” ik word gek ???”. Na 20 hangbruggen bewandeld te hebben wist Angelica eenmaal op vaste bodem een lichte “Yesjjj” uit te roepen. Ze had het gehaald ☺️🤛🏻💥. In het donker wandelden we vanuit de jungle terug naar de basis. Om ons heen vlogen van die dikke vliegende insecten. In El Salvador vloog eens zo’n halve ufo in mijn oog. Die blauwe plek wat ik er aan overhield wandelde de twee weken erna door mijn hele gezicht en eindigde links onder mijn neus. Het beestje zelf was op slag dood. Door mijn maatje 44. Morgen gaan we met een vliegtuigje naar Langkawi, west-Maleisië. Eens kijken wat daar te doen is. Doei !

Manukan Island, Sutera Sanctuary lodge

Vandaag gingen we naar een ieniemienie eilandje in de Chinese zee.Met een speedboot werden we vanuit de haven van Kota Kinabalu naar het boemerangvormige eilandje gebracht. Gastheer Adamz -met Brabantse roots- heette ons van harte welkom en gaf ons meteen het gevoel dat we hier thuis waren. De houten lodge, met prachtig uitzicht op zee, voelde door de airco al lekker fris aan. De koelkast was voorzien van gratis drank en verder was de lodge heel modern knus ingericht. ‘s Avonds werd aan tafel door een kok vlees en vis klaargemaakt. Een driekoppig bandje speelde “sweet home Alabama” op hun gitaar. Om ons heen liepen een drietal Komodo-varanen die we niet mochten aanraken. Één zwieperd met hun dikke staart zou heel pijnlijk zijn. Bij Sunsetpoint kun je genieten van een supermooie zonsondergang. Hierbij wandel je eerst over een pad van 1,5 kilometer door de jungle. Het ontbijt is heel gevarieerd want je kunt kiezen uit een zestal menu’s. Angelica had de pancakes en ikzelf de rijk gevulde vissoep. ‘s Middags waren we even de zee ingegaan. Het water was lekker warm en de visjes zwommen om ons heen. Overdag bezoeken dagtoeristen het eiland maar na 16:00u hadden we praktisch het hele eiland voor onszelf☺️💥👌🏻

Taman Negara Borneo, Bako National Park

We werden al vroeg bij ons hotel in Kuching opgepikt door onze gids. In een klein, gezellig vissershaventje namen we plaats aan boord van een klein, houten motorbootje. Deze bracht ons vliegensvlug naar het zandstrand van Bako NP. We moesten van de kapitein tijdens het uitstappen in zee uitkijken voor krokodillen want deze schenen heel kort aan het strand te zitten. We deden onze schoenen uit en sprongen één voor één van de boot voorzichtig in het water. De Maleise kapitein vroeg waar we vandaan kwamen. “Nederland”: riep ik met harde stem om de nog lopende buitenboordmotor te overstemmen. De man moest hard lachen. Er lopen hier apen rond die ze “Nederlanders” noemen. De officiële naam luidt de Proboscis monkey maar de Maleise bevolking noemt deze aap Orang Belanda ofwel de Nederlander, waarmee ze de gelijkenis met de eerste scheepslui en missiepaters bedoelden, die in de 17e eeuw op Borneo voet aan wal hadden gezet. Zij hadden in de ogen van de lokale bevolking net zo’n grote lange neus en een bolle buik als de neusaap. Tja…. daar stond ik dan als Nederlander met bierbuikje tot mijn knieën in het water. Angelica en de kapitein moesten lachen. Vervolgens begon hij over Wesley Sneijder, Arjen Robben en Rafaël van de Vaart en zijn mooie vrouw Sylvie Meis. Ouch, wrong touch. Ik moet dat wijf niet. Dat zijn geen vrouwen maar gold-diggers pur sang. Ze laat geen kans liggen en gaat liggen als ze de kans krijgt. Ze heeft meer zakken op haar kin gehad dan de kolenboer van Munstergeleen vroeger op zijn rug. Meteen bij aankomst werden we verwelkomd door een tweetal neusapen. Eigenlijk dé reden om naar Bako NP te gaan. Ze zaten heel kortbij en dit was mijn Kodak-momentje. Ze hadden echt een dik buikje en een neus welke me deed denken aan een vriend van me uit Sittard (W.P.-> 😘😂👌🏻). Even verderop zagen we een aantal gifgroene slangen. Volgens onze Chinese gids Alex (Chinezen hebben allemaal een Engelse bijnaam) was dit de Pope’s Pit Viper. Dit weet ik zeker omdat Alex een krasje op zijn tong had en alles 20x tot vervelens toe herhaalde. Hun giftandjes in onze handjes zou het gif in het bloed door onze aderen transporteren en eenmaal aangekomen bij het hart de hartspier lamleggen. Dan ben je dus zwaar de lul. Met mijn zoomlens hoefde ik gelukkig niet té dichtbij te komen. Minder geluk had ik toen we aan de hike over de rotsen begonnen. Na een half uur zagen we een tweetal Siamang apen op een leuning zitten. Ik heb altijd een drietal lenzen in mijn tas. Ze hebben een klik samen. Échte cameraatjes. Ik had een lens op m’n camera zitten waarbij ik eigenlijk té dichtbij moest komen. Maar de apen vonden dit zo te zien niet erg. Ze gaapten zelfs uit verveling. Hun hoektanden werden hierbij ontbloot en waren zeker drie centimeter lang en vlijmscherp. Die waren niet bedoeld om blaadjes te kauwen. Die waren bedoeld om het vlees van het bot van hun prooi te scheuren. Om zich te verdedigen tegen té dichtbij komende fotografen. Om met hun tanden ons lichaam te penetreren en ons bloed te voorzien van de rabiës die ze al hun hele leven met zich meedragen. Alle apen, honden en katten in zuid-oost Azië dragen dit virus met zich mee en jaarlijks overlijden ook genoeg mensen hier aan. Mijn fototas lag open op de grond en ik besloot mijn telelens te nemen. Ik zette twee stappen achteruit. De aap keek me aan. Nog een stap achteruit. Ik mocht niets doen wat hem niet beviel. Zijn rabiës zou er dan voor zorgen dat hij ineens héél agressief zou worden. En dat werd hij ineens ! Hij wachtte op een moment dat hij de aanval in zou zetten. Het leek alsof hij mijn zwakke plek aan het zoeken was. Ik vroeg Angelica om mijn camera en cameratas te nemen en weg te gaan. Onder me lag de stok die ik had gebruikt tijdens de hike. Deze raapte ik langzaam op en verloor zijn ogen niet uit het oog. Toen brulde hij hard en kwam mijn richting op met wijd opengesperde mond, zijn vlijmscherpe gele tanden goed zichtbaar. Ik schreeuwde ook en maakte me groot en zwaaide met mijn stok zo hard ik kon. Waarschijnlijk had hij al vaker klappen van een stok mogen ontvangen want dit bleek te werken. Langzaam gingen we achteruit. Stapje voor stapje. Als een volleerd Aikido-fighter zwaaide ik met de stok heen en weer en produceerde van dat Bruce-Lee-katten-gemiauw wat ik heb geleerd tijdens mijn pubertijd toen ik mezelf naar het leven stond tijdens de uitvoering van mijn vechtoefeningen met mijn zelfgemaakte Tsjakko op mijn slaapkamertje. Alex, de gids, had het geschreeuw gehoord en vroeg wat er aan de hand was. Nadat we hem dat in geuren en kleuren hadden verteld deelde hij ons mee dat we veel geluk hadden gehad. De hike was supermooi. De trail bestond uit klimpartijen over rotsen en boomstammen. Steil omhoog en ook weer steil omlaag. We liepen over krakende houten bruggetjes en sprongen over kuilen in de grond. Onderweg kwamen we een legereenheid met vrijwilligers tegen. Ze waren al twee dagen aan het zoeken naar een 70-jarige Taiwanees die zijn twee vrienden was kwijtgeraakt in het uitgestrekte regenwoud. Aldus de plaatselijke krant in Kuching. Alleen locals vinden hier de weg terug. Ik vraag me sowieso af en toe af hoe mannen de hele wereld hebben kunnen ontdekken. Ik vind nog niet eens twee dezelfde sokken in mijn sokkenla. Bij het strand aangekomen namen we de boot terug naar ons hotel in Kuching. ‘s Avonds liepen we nog even over Carpenterstreet waar het Mooncake-festival al een week bezig was. Hier hebben we een drietal heerlijke octopus-en twee lamsspiezen gegeten en deze afgeblust met een paar lekkere, koele blikjes Tiger-beer.

Sarawak, Mooncakefestival

In de hoofdstad van Sarawak, Borneo bezochten we het jaarlijkse Mooncake-festival. Dit werd gehouden in de met gekleurde, papieren lantaarns verlichte Carpenter street van Kuching. Een maancake is een traditioneel Chinees gebakje welke je alleen in september en oktober kan eten. In de 14e eeuw werden briefjes in deze koekjes verstopt. Op deze briefjes stond de tijd en datum geschreven wanneer de Chinezen in opstand moesten komen tegen hun Mongoolse overheerser.cWij zagen de koekjes meer als een startsein om lekker te gaan eten en bier te gaan drinken. Werkelijk overal stonden eetkraampjes en we hadden nog nooit zo’n verscheidenheid aan eetwaar gezien. Het zag allemaal zo lekker uit maar het is heel moeilijk te beschrijven hoe iets uitziet of smaakt. We waren getuige van een bokswedstrijd midden op straat. Twee boksers gingen echt serieus met elkaar de strijd aan en hakten vol op elkaar in. We waren moe en wilden ergens zitten maar we zagen nergens stoeltjes. In een grote soort partytent zagen we nog enkele stoeltjes vrij. Snel gingen we er op zitten. Zo. Rust ! Om ons heen zaten mensen te wachten op het optreden dat voor onze ogen zou gaan plaatsvinden. Ineens was er opwinding. Een heel belangrijk iemand kwam de tent in en gaf iedereen een hand. Het bleek de burgermeester te zijn. Hij gaf ons een hand en met een lach heette hij ons welkom in zijn stad. We voelden ons een beetje beschaamd want we zaten in een tent met allemaal notabelen van de stad. Deze hadden we niet zien aankomen haha😂.

Sarawak, Semmenggoh Nature Reserve
Een dag later zouden we gaan overnachten bij afstammelingen van koppensnellers die vroeger dit gedeelte van Maleisië bevolkten. Op onze weg er naartoe stopten we bij het Semenggoh Nature Reserve. Jonge orang-oetans, die wees of gered zijn uit gevangenschap worden hier getraind hoe ze in het wild moeten overleven. Het succes van dit programma heeft het omliggende bosreservaat voorzien van een bloeiende populatie van jonge volwassen orang-oetans, die nu vrij in het wild leven. Ze brengen het grootste deel van hun tijd door in de jungle maar komen vaak terug naar het verzorgingscentrum om een gratis maaltijd te scoren. Geduldig wachtten we op de komst van een Orang-Oetan. Een bewaker probeerde met een lokroep en een mand vol lekkers de apen te lokken. Aangezien er geen hek was tussen ons en de Orang-Oetans moesten we heel voorzichtig zijn en de Orang-Oetans vooral niet in de ogen aankijken. Dat zouden ze kunnen zien als een provocatie en hun kunnen verleiden tot de aanval over te gaan. Opeens zagen we in het woud in de top van de bomen bladeren bewegen. De bewakers waren op hun hoede en maanden ons iets terug te gaan. Hij zou er aan komen. Het was een alfa-mannetje met de naam Ritchie. Hij kon heel agressief zijn en had al eens de keuken compleet vernield. Ze wisten niet welk humeur hij vandaag zou hebben. Daar kwam hij dan. Reusachtig groot. Slechts 10 meter van ons verwijderd. Gelukkig had hij meer oog voor de mand met lekkers. Het was een fantastische, spannende ervaring dit beest in het wild te mogen zien. Hierna bracht onze overenthousiaste begeleidster ons naar het longhouse waar u zouden blijven overnachten. Sarawak, overnachting bij de afstammelingen van de koppensnellers van de Iban-stam in een longhouse

In een longhouse woont een hele gemeenschap, soms bestaande uit wel zestig gezinnen. Een longhouse bestaat uit houten hutjes met metalen daken die gebouwd zijn op korte palen. Dit is gedaan omdat ze meestal gebouwd worden nabij een rivier. Alle huisjes zijn aan elkaar geschakeld dus je kunt als het ware in één wandeling door het dorp alle huisjes zien. Het oudere echtpaar Karum en Louis heette ons van harte welkom. Ze waren rechtstreekse afstammelingen van de Iban-stam. De Iban leven vooral van jagen en verzamelen en jagen vooral op boseekhoorns, zwijnen, honingberen, slankapen, neusapen, gibbons, ratten en verder al het andere dat eetbaar is. Iedere dag gaan de vrouwen van dit paaldorp om 05:30u de jungle in om planten en groenten voor deze dag te verzamelen. De woonkamer van ons verblijf was eenvoudig maar knus ingericht. Er stond een TV, een aantal stoelen en een eettafel. Aan de wand hingen een aantal op papier uitgeprinte foto’s. De keuken stond vol met spulletjes om lekkere gerechten te maken. Op de grond in de slaapkamer lagen twee matrassen waarop we zouden slapen. Twee ventilatoren zorgden voor enige verkoeling. We zitten op dit moment in het warmste seizoen van het jaar en het was zeker 38c op de kamer. De bosbranden in het nabij gelegen Indonesië zorgden voor een dikke rookwolk boven Maleisië. Dit zorgde voor nóg meer warmte. Louis nam ons mee naar de jungle welke naast het paaldorp lag. We gingen op zoek naar de waterval om te baden. Zelf nam hij een flesje shampoo mee. Met een groot kapmes kapte zijn schoonzus Tepioca-bladeren, Cassavawortels en bamboe-shoots en stopte dit in haar plastic zak. We liepen over kleine bamboe-bruggetjes steeds verder het nevelwoud in. Na een aantal kilometer bereikten we de mooie waterval en namen een afkoelend bad. Louis pakte zijn shampoo flesje en begon zich in te zepen. Hij vertelde veel over de aanwezige planten. Sommigen hadden geneeskrachtige werking en de mensen van het dorp gebruikten deze om te kunnen herstellen van een ziekte. Je kunt hier erg ziek worden van de steek van een mug. De Dengue-mug is hier aanwezig dus we hadden ons van te voren goed ingesmeerd met Deet. De mensen die hier wonen gebruiken andere middelen. Zo dragen ze in deze hitte lange mouwen, lange broeken en een muskietennet over hun hoofd. Verder weten ze precies waar de Dengue-mug zit. Stilstaand water proberen ze te vermijden.

Durian vrucht. Deze stinkt enorm

Fly trap. Een vlieg gaat op de heerlijke reuk van de plant af en glijdt vervolgens naar binnen, het water in de plant zorgt ervoor dat de vlieg verdrinkt. Daarna eet de plant de vlieg op.
Eenmaal thuis maakte Karyn een blijde indruk toen ze de groenten zag en meteen ging ze aan de slag en maakte een overhéérlijke curry van lemon gras, ginger, Tapioca bladeren, Cassava, bamboescheuten met vis en garnalen. Al deze producten kwamen vers uit de natuur en waren dus niet gekocht in een winkel. Na het eten liepen we door het longhouse. Er was één huisje waarin doodshoofden in een soort kooitje hingen. Deze zaten 200 jaar geleden nog vast aan een lichaam van een strijder die met zijn maten probeerde dit longhouse aan te vallen. Was de vijand gedood dan werd het hoofd vakkundig van de romp gesneden. Men sneed het hoofd met een scherp mes uit respect vanaf de nek naar de hals toe. De hals is namelijk het gedeelte waar de mond zit waarmee men eet, bier drinkt, rookt en ademt. Zou men andersom onthoofden dan zou dit een “bad karma” opleveren. Men bewaart deze schedels dus al 200 jaar als een soort trofee in deze hut. ’s Avonds werden we verblijd met een klein optreden van een lokaal bandje met een danseres. Angelica deed natuurlijk weer mee en ikzelf veinsde een knieblessure die ik had opgelopen na mijn val bij de waterval. Ik was weliswaar lelijk ten val gekomen toen ik uitgleed over een gladde rots maar had er gelukkig niets aan over gehouden. Maar het doel was bereikt: ik hou niet van dansen gewoon omdat ik het niet kan. En daarbij gaat iedereen dan naar me kijken wat het nog moeilijker voor me maakt. Na het optreden wilde de zanger met ons praten en hij was heel geïnteresseerd in ons land. Ik vertelde hem over de Gouden Eeuw, ons koloniale piratenverleden, onze strijd tegen de Spanjaarden en de zee. Deze man hing een uur lang aan onze lippen en stelde me vragen over Nederland die me nog nooit iemand me heeft gesteld. Na een gesprek van dik twee uur was het tijd om te gaan slapen.
Advertenties

Singapore (Dutch blog)

Singapore, een heel klein landje onder Maleisië. Driemaal zo klein als Limburg en daarom nauwelijks zichtbaar op de kaart maar iedereen heeft er wel eens van gehoord. Hieronder volgt de leuke blog.Schermafbeelding 2019-08-29 om 11.42.26.pngNa een lange reis van 24 uur tikten we in Kuala Lumpur het loeihete zwarte asfalt van de landingsbaan aan. Na twee tussenstops was het weer eens lekker om de beentjes te kunnen strekken. We bleven maar twee nachtjes in Kuala Lumpur om én bij te komen van de reis én om de Petronas Twin Towers te zien. We wilden de Towers niet alleen overdag zien maar ook het ‘s avonds en zeer zeker vanuit hoogte. We bezochten daarom de Vertigo Sky bar op de 59e verdieping van het Banyantree hotel. Lekker ontspannen aan een tafeltje de lange vlucht van ons afbieren terwijl we van bovenaf genoten van het prachtige uitzicht op het eens hoogste gebouw ter wereld. In de toekomst is het uitzicht vanuit deze plek trouwens helemaal verdwenen want één of andere randdebiel bouwt er net een wolkenkrabbertje tussen. Jammer. Hierna liepen we naar het Skybar Traders hotel. Hier is het uitzicht iets minder mooi omdat je niet buiten op een rooftop kan zitten maar alles vanachter glas moet bekijken. Desondanks is het uitzicht nog altijd overweldigend. De Sky Bar is een glamoureuze cocktaillounge op de 33e verdieping van dit hotel. Deze nachtclub op het dak staat bekend als één van de coolste locatie in het nachtleven van Kuala Lumpur, dé plek om te zien en gezien te worden. In het midden van de Sky Bar ligt een zwembad dat wordt begrensd door grote verzonken nissen met lekkere, zachte zitstoelen aan de ene kant, en een bar met banken en geweven rotan hoge tafels en barkrukken aan de andere kant. Op zo’n plekje krijg je natuurlijk altijd zin om in die pool te duiken maar wellicht word je er dan door zo’n gespierde aap net zo hardhandig uitgejast als vroeger bij de Peppermill in Heerlen. De dag erna vertrokken we al vroeg met een Grab-taxi in een uur tijd voor omgerekend 10 euro naar de luchthaven van Kuala Lumpur. Vanwege een al weken durende technische storing in het boekingssysteem moesten alle vluchten handmatig worden ingeklopt. Aldus werd ons het advies gegeven om reeds vier uur voor onze vlucht naar Singapore in te checken. Onderweg zagen we veel mensen op een brommert over de snelweg pruttelen. Er was wat raars aan de hand: ze hadden hun jasjes verkeerd om aan d.w.z. de rits zat op hun rug 😂🤔. Waarom ze dit deden wist de Chinese chauffeur ons niet te vertellen. Waarschijnlijk om hun bovenlichaam te beschermen tegen de wind. Who knows ?Changi Airport in Singapore is één van ‘s werelds modernste luchthavens. Toen Changi’s nieuwe Jewel-terminal in april 2019 werd geopend, haalde het de krantenkoppen voor zijn ‘s werelds grootste indoor waterval van 40 meter hoog, een Canopy Park van drie voetbalvelden groot, compleet met een hangbrug, een vormsnoeituin en één van de grootste binnentuinen van Azië met 3.000 bomen en 60.000 struiken. Voor die investering van 1,7 miljard $ heb je dan ook wat. Zo nu en dan kopen mensen vliegtickets en zetten geen voet in het vliegtuig. Ze willen alleen maar in de ruimte achter de douane komen om de Jewel-terminal te zien. Sinds kort is het strafbaar gesteld: als je een ticket koopt dan moet je ook vliegen. Zo niet dan hang je (niet letterlijk). Met de Skytrain en de metro gingen we naar Little India. In deze wijk lag ons hostel. Singapore is een land van ongekende luxe maar hier in Little India was het verre van luxe. Het hostel was niet duur. Voor 96€ voor vier nachten deelden we onze kamer met nog 7 stelletjes. Op de kamer stonden acht twee-persoons stapelbedden voorzien van gordijntjes zodat je nog enigszins privacy had. We werden al snel uitgenodigd om met twee hostelgenoten samen op het dakterras te gaan eten. Omar komt uit Egypte en Omid komt uit Iran. Omar werkt hier in de keuken en had lekker voor ons gekookt. Op 350 meter afstand lag het bruisend centrum van Little India welke zich kenmerkte door ontelbare restaurantjes en kleine shops waar je kleine porseleinen olifantjes kon kopen. Het was al na tienen en de meeste restaurantjes maakten aanstalten om te gaan sluiten. Bij een kleine foodcourt kregen we nog wat lekkers bij een Indonesische uitbater. Op het terras zaten nog een aantal mensen te eten. Aan het tafeltje naast ons lag een zwerver languit in een plastic kuipstoeltje zijn roes uit te slapen. Aan de andere kant van ons tafeltje zaten twee Chinese meiden nog iets te drinken. Die met het rode mini jurkje zat dusdanig wild met haar beentjes heen en weer te wiebelen dat het, gezien haar wijd openstaande mond, leek alsof ze valse lucht aantrok. Ze waren zo druk bezig met theekransen dat ze het niet in de gaten hadden dat een dikke, vieze rat onder hun tafel op zoek was naar wat eetbaars. Met een stukje gemarineerd vlees tussen zijn scherpe tandjes zocht hij weer een veilig heenkomen in het open riool. We besloten hierna terug te gaan naar ons hostel om te gaan slapen.

De dag erna stonden we al lekker vroeg op. Althans, ik stond vroeg op. Angelica had nog tot 01:30u op het terras zitten beppen met andere hostelbezoekers. Zo rond 08:30u vond ik het welletjes en lokte ik haar met een sigaretje uit onze dubbelslaper. We gingen naar “the Shoppes”, een winkelcentrum onder het wereldberoemde Marina Bay Sands hotel. Uiteraard niet om iets te kopen want dat is voor gewoon werkvolk niet weggelegd. Hier staan Rolex-horloges in de etalage met een waarde van 125.000€. Ik vraag me dan niet alleen af wíe de behoefte heeft om dit te kopen maar ook wat de reden is dat iemand dit koopt. Natuurlijk wordt dit gekocht omdat het mooi uitziet maar ik denk dat de onderliggende gedachte toch meer het “hebben” is. Maar vooral ook het laten zien dat je iets hebt. Zo zagen we een Amerikaans stelletje waarvan vriendlief een foto moest maken van zijn poppetje. De meid had opgespoten lipjes en nageltjes zo lang dat ze 95% van alle mogelijk denkbare beroepen waarschijnlijk niet kon uitvoeren. Haar ogen waren zo dik opgemaakt dat het van afstand net leek alsof ze van een circusolifant was gelazerd. Nadat ze haar haar in model had geklopt kon haar vriend beginnen met klikken. Af en toe kwam ze even kijken naar het resultaat en gaf ze haar vriend de nodige tips hoe hij haar cellphone moest vasthouden. Zichtbaar verveeld ging hij verder met de fotosessie. Een dertigtal foto’s verder vond hij het welletjes en dacht aan zijn lamme bieravonden met zijn vrienden thuis vroeger en zijn spannende reizen in het buitenland. Hier had hij een jaar geleden afscheid van moeten nemen. Nu had hij een relatie met een selfiequeen die alleen maar oog had voor blingbling en botox. Ze bekeek de foto’s en kwam er ineens achter dat ze al die tijd haar tasje verkeerd om had vastgehouden. Het Louis Vuitton embleempje was niet zichtbaar !! Haar Instagram zou nooit meer hetzelfde zijn ! Bij het zien van haar constatering hielden we het niet meer droog van het lachen en draaiden ons om. Jongens, jongens, in welke wereld leven we. We need a war.

Langs het indoor kanaal waar ze met bootjes varen liepen we naar buiten om het Marina Bay Sands hotel te bekijken. Het hotel bestaat uit drie grote torens die naast elkaar zijn gebouwd. Bovenop het dak van de 57e verdieping bevindt zich de grootste infinity-pool ter wereld. Machtig mooi om te zien en zeker als het donker is levert het mooie foto’s op. ’s Avonds zijn we helemaal naar boven gegaan en hebben we vanaf de rooftop genoten van de licht-en watershow onder ons. We staken de weg over en liepen naar Gardens by the Bay. Dit is echt een prachtige locatie die je niet mag missen als je in Singapore bent. Hier staan twee grote glazen kassen en in één daarvan die luistert naar de naam “the cloud forest” hebben ze een nevelwoud gebouwd. Het nevelwoud toont de flora in het tropische regenwoud. Vanaf een 35 meter hoge berg bedekt met allerlei lekker ruikende bloemen en planten stort een indoor waterval zijn water omlaag. We namen de lift naar de top van de berg en kwamen daarna via een Skywalk omlaag gewandeld. Als de mens ooit de maan gaat koloniseren dan gaat het zo uitzien denk ik. Hier kon je met gemak met 2500 mensen in wonen. In de Flower Dome ernaast genoten we van een mooie wandeling terwijl we ons vergaapten aan de planten en bloemen uit alle plekken van de wereld. Ook hier was het natuurlijk weer lachen met de Instagrampoppetjes. Hier hadden ze maanden naar toegeleefd. Ze hadden zelfs hun kleding aangepast aan de kleur van de bloemen. Het moest natuurlijk wel fitten. Zo is daar één bepaald plekje wat heel populair is om gefotografeerd te worden. Jonge meiden staan met hun Prada’s in de rij met vriendlief te wachten op het ultieme moment van hun duurbetaalde vakantie: het kieken van dé foto, dé foto die alle volgers van hun Instagram ertoe moet leiden om de like-button in te drukken. Och kijk dan nu. Twee kippen in discussie. Wie was er nu het eerst aan de beurt ? Die met de rode Prada’s zette een grote mond op tegen die met het Gucci-tasje. Die kon zich vervolgens niet meer inhouden en binnen drie seconden veranderde ze van lady naar ghetto. Prada won uiteindelijk de fit en nam plaats op dé plek in de Dome en met een welgemeend knikje met haar hoofd gebaarde ze haar vriend dat hij aan de slag kon. Gucci stond er bij te kijken alsof haar knikkerzakje leeg was. Poor girl… sucht.‘s Avonds begon de lichtshow nabij de Supertrees, hoge bomen gemaakt van staal en bekleed met vele led-lampjes. Met een lift werden we naar boven gebracht. Hier was een skywalk waarover je tussen de toppen van de bomen kon lopen. Vanaf deze plek zouden we de lichtshow gaan zien. De Skywalk bewoog door de erover heen lopende mensen heen en weer en Angelica voelde het avondeten in haar buikje opborrelen. De lichtshow zelf was wat minder. Dat gold ook voor de muziekkeuze. Een van Buren soundje had hier beter gepast dan dat Chinese getingel. Maar ach, laat ik niet klagen. Het zag allemaal fantastisch uit. Mensen lagen op hun rug op de grond om zodoende het schouwspel in de lucht goed te kunnen zien.

By Omid
By Omid
By Omid

In de verte zagen we het Marina Bay Sands hotel. Met een infinity-pool van 150 meter lang en een inpandig casino met 600 tafels en 2500 gokmachines is het een interessante bestemming voor de bijna 4000 toeristen die er dagelijks kunnen worden verzorgd door de 10.000 mensen die er werken. De minimale kamerprijs is echter 300€. Niet iets voor ons dus. Big skip. Vanaf de Helix-voetgangersbrug hadden we een mooi uitzicht over de Marina bay met zijn mooie skyline. De gekleurde verlichting van de wolkenkrabbers weerkaatste mooi in het heldere, warme water.

Helix-bridge

Artscience museum

Singapore is weliswaar een land maar het is qua oppervlakte drie keer zo klein als Limburg. Echter, op deze plek wonen een dikke zes miljoen mensen. Als je denkt dat de bevolkingsdichtheid in Nederland hoog is: hier is hij 200 maal zo groot. Vandaag hing er veel smog en het was ontzettend warm. Via de metro kwamen we in Little India. Hier zagen we leuke Indiase eettentjes waarvan het eten nog betaalbaar was. De dag ervoor hadden we een ontbijtje gescoord in een eetzaakje tegenover ons hostel. Naast ons rekende een groepje van drie toeristen een vislunch af voor welgeteld 110€ (!). Wat opviel was het grote aantal bewakingscamera’s op straat. De combinatie hiervan met de torenhoge boetes zorgt ervoor dat zowel de grote als kleine criminaliteit verwaarloosbaar klein is. Je ziet dan ook geen blauw op straat. In de vij dagen dat we hier waren hebben we geen enkele keer een politiewagen gezien of gehoord. Singapore stond in de jaren ‘90 op plek twee in de wereld v.w.b. het aantal executies van moordenaars en drugdealers door long drop hangings waarbij de schuldigen middels ophanging hun nekje werd gebroken. Op de dag van vandaag worden executies, hetzij minder, nog altijd uitgevoerd. Roken mag je op straat alleen bij kleine afgebakende plekjes. De boete is 210€. Word je betrapt op het meenemen van een fles lampenolie in de metro dan betaal je al snel 3500€. Dit gaan we helaas niet meer meemaken want morgenvroeg gaat ons avontuur pas écht beginnen: de jungle in Borneo, Maleisië. Kijken jullie mee ?

Urbex Romania. Ceausescu prison Doftana

Binnensluipen van de verlaten Nicolae Ceaușescu gevangenis Doftana

Op de eerste dag van onze Roemenië roadtrip zouden we proberen de verlaten Doftana gevangenis binnen te komen. In deze gevangenis, gebouwd in 1895, heeft ooit de Roemeense dictator Nicolae Ceaușescu gevangen gezeten. Tijdens de regeerperiode van de aartshertog van Oostenrijk Franz Ferdinand werden hier politieke gevangenen opgesloten. Na WOII zaten hier voornamelijk Duitse en Russische krijgsgevangenen. Momenteel is deze 125 jaar oude gevangenis verlaten en het grootste gedeelte van het dak is ingestort. Hier moesten we dus supergoed uit onze doppen kijken ! Na een rit van dik twee uur kwamen we aan bij de gevangenis en parkeerden onze auto er vlakbij. IMG_3390IMG_3381IMG_3399IMG_3462 2IMG_3449IMG_3395IMG_3389

Schermafbeelding 2019-08-22 om 09.03.42.png
Doftana prison in de winter

Jarenlang is deze ruïne bewaakt geworden door een vaste bewaker met een hond maar toen we aan de gesloten poort stonden hadden we hier niets van gemerkt. We hadden slechts één probleem: de ijzeren poort was op slot en onze lichamen lieten het helaas niet meer toe om over het muurtje te klauteren. Links van het toegangshek liep een pad. Het muurtje ging langzaam over in een afrastering van draad. Ineens hoorden we honden blaffen. Een grote en een kleine hond kwamen met ontbloot bovengebit op ons afgerend. Een grote zware ketting maakte ineens met een grote “tjokkk” een einde aan de sprint van de grote hond. Dat bleef niet onopgemerkt bij zijn kleine vriend want de kleine lafbek had ineens wat minder noten op zijn zang. Ook hij staakte de strijd en met een verre van sierlijke zwaai bereikten Erik en ik de andere kant van de afrastering. Terwijl we om ons heen keken liepen we tussen de bomen en struiken door naar de oude gevangenis waar ooit communisten gevangen werden gehouden. Rechts van de ijzeren toegangspoort stond een oude deur open. Hierdoor konden we naar binnen glippen. Via een venster kwamen we uit bij de ontvangstruimte waar een maquette van gips stond opgesteld. Helaas had deze de jaren niet helemaal overleefd. IMG_3408Schermafbeelding 2019-08-20 om 14.52.54IMG_3429IMG_3387IMG_3440Schermafbeelding 2019-08-20 om 14.52.20IMG_3468Via een houten, krakende trap verschaften we ons toegang tot de eerste verdieping . Hier zagen we stevige houten celdeuren die allemaal open stonden. De cellen waren leeg en heel erg klein. Je kon nog zien waar vroeger de bedden aan de muren bevestigd waren geweest. Het dak was op veel plekken ingestort en de regen had de laatste decennia de houten constructie zwak gemaakt. De grond lag bezaaid met glas en scherpe voorwerpen waardoor we goed moesten opletten waar we onze voeten neerzetten. Het viel ons op hoe klein de cellen waren. Hier hadden mensen opgesloten gezeten op vier vierkante meter (!). Als je naar buiten keek zag je de hoge gevangenismuur. Op de hoeken van de massieve muren stonden de zeven hoge wachttorens. Vanuit hier werd onder andere de in 1989 met 120 kogels geëxecuteerde Roemeense president Nicolae Ceaușescu en de andere gevangenen in de overige 307 cellen in de gaten gehouden. Helaas zagen we geen sporen meer van de wekelijkse folder die gevangenen op wc-papier schreven en deze met een touwtje van cel naar cel smokkelden. Gedurende een uur verbleven we in deze gevangenis toen we het weer tijd vonden om te gaan. We waren allebei niet op de hoogte van de eventuele straf die we hier in Roemenië zouden krijgen als we betrapt zouden worden en de algemene regel bij het urbexen is altijd: blijven bewegen en niet te lang blijven hangen. Doei !IMG_3382IMG_3375Schermafbeelding 2019-08-20 om 14.09.57IMG_3378

Wil je deze plek ook bezoeken ? GPS: 45.136600, 25.772800Schermafbeelding 2019-08-20 om 14.37.50.png

Extra informatie:

Executie van dictator Nicolae Ceaușescu en zijn vrouw Elena.

Transsiberië Express

Er zijn romans over geschreven en films gemaakt. De treinreis van Moskou dwars door Siberië naar Vladivostok. ’s Werelds langste treinreis is precies 9287 kilometer lang. Het zal voor mij een tot de verbeelding sprekende reis worden. Een reis die me langs ruige bergketens, uitgestrekte toendra’s en gigantische wouden zal leiden. Vandaag stap ik op het vliegtuig naar St.Petersburg en ga er aan beginnen: één van ’s werelds bekendste treintrajecten. In Siberië aangekomen stap ik over op de Trans-Mongolië Express. Ga je mee ?

Video: Klik hier. Schermafbeelding 2019-07-30 om 13.02.48.png

Dag 1 St.Petersburg Rusland

Gisteren landde ik op de luchthaven van St.Petersburg, de voormalige hoofdstad van keizerrijk Rusland toen het nog Leningrad heette. Ik was nog geen 20 meter verwijderd van het vliegtuig toen ik een bordje zag waarop in het Russisch stond geschreven dat ik eenmaal bij de douane beland, géén foto’s mocht nemen. Nadat ik toen maar besloten had een fotootje te maken van het bordje zelf klom me al zo’n vlezige Olga met twee vlechtjes in haar haar, in mijn nek. “Не фотографировать”: zei ze, en wees met een woeste vinger op m’n Canon. Niet moeilijk doen bedacht ik me gelukkig op tijd en mijn camera verdween weer achter de rits. De vrouwelijke douaniers waren daarentegen goedlachs en leken wel uit de Playboy te zijn gevallen. Mathijs en René die waren meegereisd om donderdag de uitverkochte wedstrijd van FC Utrecht tegen Zenit te gaan kijken bleven er maar op hameren dat ze veel te veel sigaretten bij zich hadden. Ze wilden persé gefouilleerd worden, maar de meiden trapten er niet in en vroegen de heren vriendelijk om door te lopen. Ikzelf stond binnen twee minuten aan de andere kant van de streep en ging op zoek naar Sergej die me kwam ophalen. Buiten de aankomsthal kwamen ineens drie zwarte terreinwagens aan gescheurd. Een stuk of acht compleet in het zwart geklede brede Muay Thai apen sprongen eruit, de uzi’s onder hun jasje duidelijk zichtbaar en snelden zoals in Mission Impossible één voor één de vertrekhal in. Ik nam aan dat dat niet voor een kopje koffie was. Met Sergei reed ik vervolgens naar het MIR-hostel vlakbij de wereldberoemde Hermitage. Werkelijk één van de klefste hostels waar ik ooit ben geweest. Maar goed. Je wilt low-budget reizen en voor 15€ voor een overnachting in een wereldstad moet je niet moeilijk doen. Bij de balie rook het naar Gruyère-kaas zoals ik die in Zwitserland twee maanden geleden, van mijn raclette-toestel op mijn hete aardappel wipte. Iedereen moest zijn schoenen uittrekken en bij de balie neerleggen. Vandaar de meur. Ik lag in een 8-dorm alleen met een Russische jongeman (Anton) uit het noorden van Rusland. Hij wilde als skileraar aan de slag in Frankrijk en hier in de stad studeerde hij Frans. Toen hij hoorde dat ik uit Amsterdam kwam (ik zeg altijd dat ik uit Amsterdam kom want op de meeste plekjes waar ik kom weten ze niet eens waar Nederland ligt; Amsterdam kennen ze daarentegen wel) begon hij spontaan zijn lesboek te praktiseren. Met “je maintiendrai, deux bière, oui en voulez vouz coucher-shit” in mijn broekzak kwam ik echter niet ver dus spraken we verder in het Engels. Aardige jongen overigens. IMG_8374IMG_8385Eigenlijk heb ik gisteren maar één locatie bezocht: de Izaäkkathedraal. In 1820 begonnen ze met bouwen en pas 40 jaar later waren ze klaar. De muren zijn vijf meter dik en er hebben 400.000 mensen zitten zweten. Maar dan heb je ook wat. Daarna ben ik op advies van mijn vriend en voormalig After Forever gitarist  Bas Maas de dag gaan afbieren in het Rock Star café hier om de hoek.

IMG_8367.jpeg
Roch Star café

Daarna ging ik maar eens naar bed. Op het ritmisch brullen van de koelkast viel ik uiteindelijk toch snel in slaap. Zes uurtjes later werd ik weer wakker vanwege het ontbreken van een gordijn. Na een snelle douche stond ik weer buiten op Nevsky Avenue, de straat van de draken. Allemaal hebben ze het er over maar ik ben er nog niet achter wat ze bedoelen. Ik heb wel wat draken voorbij zien komen, maar die hadden van die Gucci-slippers met hoge hakken.

IMG_8609.jpeg
Nevsky Avenue
IMG_8601.jpeg
Nevsky Avenue

Langzaam wordt St.Petersburg wakker. Oude mannetjes en vrouwtjes bouwen hun marktkraampjes op rond Palace Square voor de Hermitage die pas om 10:30u open gaat. Dus eigenlijk uit verveling ben ik dit allemaal aan het schrijven. Maar nu ga ik eens op weg ernaar toe. Toch één van de hoogtepunten van St.Petersburg.

IMG_8359.jpeg
Palace Square
IMG_8250
Izaäkkathedraal St.Petersburg
st-isaacs-cathedral-in-st-petersburg.jpg
Izaäkkathedraal St.Petersburg
IMG_8364
President Poetin is een held in Rusland. Werkelijk overal zijn zijn afbeeldingen te zien. Op T-shirts, mokken, vlaggen etc. Hij heeft zelfs een eigen merk bier en er zijn zelfs speciale Poetin-winkels waar je alleen spulletjes van hem kan kopen. Zou je zelf met een T-shirt met de afbeelding van Mark Rutte willen rondlopen ? Imagine;)
IMG_8394
Marktkoopman Palace Square

Dag 2 St.Petersburg Rusland

Tegenover mijn hostel ligt een eerlijke eetzaak met de naam Shtolle of in het Russisch Штолле. Hier krijg je gewoon natural Russian food waar je voor een paar roebelkes gewoon kotelet met aardappeltjes en groenten kan eten. Gewoon degelijke kost zoals onze moeders ons dat vroeger ook onder onze neus schoven. Ik vraag me wel eens af welke kok nog lekker kan koken zonder koksroom, marinades en weet ik wat voor een kruiden waar je twee dagen lang plezier van hebt op de pot.IMG_4429IMG_4430IMG_4431 Hierna liep ik te voet richting de Hermitage : met drie miljoen kunstobjecten niet alleen de grootste maar ook het omvangrijkste museum ter wereld. Overigens kunnen ze maar 5% er van tonen omdat ze gewoonweg niet meer plek hebben. Er waren ook “nog oude” gedragsregels: Bij binnenkomst titel en rang afzetten, zowel de hoed als de degen. Aanspraken gebaseerd op geboorteprivilege, arrogantie of andere soortgelijke sentimenten moeten ook bij de deur worden achtergelaten (letterlijk vertaald). Bij binnenkomst viel mijn mond terstond open. Alleen het kasteel van Versailles bij Parijs en de Sagrada familia in Barcelona waren zo mooi als dit. Ik besefte meteen dat ik hier een week vermaak zou kunnen hebben ware het niet dat er zoooveeel Chinezen rondliepen. IMG_8423IMG_8404IMG_8448IMG_8461IMG_8462Bohh. En ze willen allemaal tegelijk door dat ene deurtje. Sommige zelfs met een Gro Pro op hun voorhoofd gebonden. Waarschijnlijk om het thuisfront maar niks te hoeven laten missen. Ik heb eens Chinezen op mijn kamer gehad. Chinezen maken je het ’s nachts wakker. Niet dat ze zoals Nederlandse vrouwen tot diep in de nacht hardop praten over “problemen” maar dat doen zij op een hele andere manier. Overdag vullen ze van die plastic zakjes met weet-ik-wat voor eetbare shizzle (ze eten werkelijk alles met een hartslag), en ’s nachts trekken ze met een knorrende maag zo’n krakend zakje openen en beginnen ze te smikkelen. Meestal wordt dat vocaal begeleid met het nodige gesmak want over het algemeen eet de Chinees met zijn mond open. Lig je op het onderste bed van een stapeleenheid dan zou je zomaar eens het geluk kunnen hebben dat er wat omlaag valt. Recht op je pan dan wel. Zo vertrok ik jaren geleden vanuit Cairns Australië met een catamaran richting het Great Barrier reef in de Koraalzee. Met 2600 km het grootste rif ter wereld. Heel indrukwekkend moet ik gedacht hebben toen ik boekte. Echter bij aankomst stak zo’n klein stormpje op. Deze meneer is sowieso niet zo’n zwemwonder en toen ik eenmaal in het water méér water door mijn neus naar binnen haalde dan dat ik door mijn mond weer naar buiten kon duwen besloot ik maar weer aan boord te gaan.  Het nadeel van alleen reizen is dat je wel eens wordt misbruikt als vulmiddel. Zo ook die dag. Een hele groep Chinezen had de betreffende catamaran afgehuurd. En ik paste daar best wel nog bij moet de regelneef van het boekingskantoor hebben gedacht. Aldus zat ik tijdens de BBQ met 40 Chinezen om me heen. Zij houden er een ander soort manieren dan wij westerlingen op na. Zo laten ze de indruk achter dat ze continu met elkaar liggen te fitten want ze yellen er op los like hell. Ook hebben ze hele vrouwelijke trekjes want ze praten allemaal door elkaar en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze elkaar niet verstonden of niet begrepen. 1-0 voor China. Echter, dat “ruziën” gebeurt dan net zoals bij ons aan tafel. Daar waar wij intermezzo’s van stilte invoeren (omdat we onze mond vol hebben), lult de doorsnee Chinees je de oren van je kop. Zelfs met volle mond. Voeg daarbij nog aan toe dat er zee verse garnalen op de BBQ lagen te roken én het feit dat de Chinees deze niet met de hand pelt maar binnensmonds met zijn tong, dan ontstaat er een schouwspel voor je ogen waar een Lowlands-foodfight nog de hik van krijgt. Knalroze armpjes en beentjes vlogen door de lucht. Kopjes met sprietjes werden vakkundig vanuit de mond richting het tafellaken gelanceerd. Ik wist niet wat ik zag. Zoveel garnaal. En dan die geluiden. Als er ooit een wereldkampioenschap “boeren laten” wordt gehouden, zet je tientje dan op een Chinees. Die gaat winnen. Geheid. Ik kwam niet meer bij van het lachen. Ik ben opgestaan en naar het upperdeck gelopen. Nadat ik boven mijn t-shirt van de velletjes had ontdaan vroeg ik me af waar het soms zó mis kan gaan bij mensen. Ik dwaal af.

In ieder geval ben ik twee uurtjes in de Hermitage geweest en daarna ben ik over een bruggetje over de rivier de Moyka naar de Kerk van de Verlosser op het Bloed gelopen. Een plek waar veel marktkraampjes staan dus ook veel mensen komen. Hier heb ik mijn hobby fotografie goed kunnen uitoefenen. Zo waren er veel bruidspaartjes die er een fotoreportage maakten maar ook veel levende beelden en straatentertainment.

IMG_8541.jpeg
Kerk van de Verlosser op het Bloed

IMG_8585IMG_8482.jpeg

IMG_8565
You may kiss the bride
IMG_8533
Kerk van de Verlosser op het Bloed

IMG_8473.jpegIMG_8552.jpegIMG_8554.jpeg

IMG_8597.jpeg
Russische bruidsmeisje
IMG_8528
Jonge Russische bruid

De Kazankathedraal lag praktisch tegenover mijn hostel. Het is een kerk waar weinig toeristen komen. Russen komen hier binnen om te bidden. Er stond een lange rij voor een Maria-beeldje. Stuk voor stuk mompelden ze een of andere tekst gevolgd door een kus op haar voeten. Waarschijnlijk deden ze dit voor een zieke dierbare zoals wij dat doen bij pater Karel in Munstergeleen en dus niet voor een zes in de Lotto.

IMG_8628
Kazankathedraal
IMG_8638
Kazankathedraal

IMG_8496’s Avonds ben ik weer naar dat ene Rock-kroegje geweest. Er zat een groepje jonge Rock-Russen ritmisch te head-bangen op een nummer van Muse. Toch ook wel mijn eigen favoriete bandje. Binnen vijf minuten had zo’n tuup me geschoten en wilde weten waar ik vandaag kwam. Uit Amsterdam vertelde ik hem. Hierop kwam zijn meid naar me toe en vertelde me dat ze vorig jaar in Amsterdam was geweest en dat Amsterdammers pussies waren op drinkgebied. Meteen ging ze de wedstrijd aan en gaf me een halve liter Piwa. Na vijf halve litertjes ging ze out. Ik moet eerlijk zeggen: de kleine lieverd had al genoeg bier op toen ik binnen kwam. Al kotsend probeerde ze de buitendeur te bereiken, haar vriendje aan zijn jasje achter zich aan sleurend door een vers spoor van warme maaginhoud. Ook lekker dan. Maar goed. Misschien een wijze les. Morgenavond vertrek ik naar Moskou dus vandaag lekker vroeg naar bed want ik wil nog een hoop dingetjes doen.

IMG_4394
Lekker bier

Dag 3: St.Petersburg Rusland

Alweer mijn laatste dag in St.Petersburg. Het is 23:15u en ik zit nu in de nachttrein naar Moskou. Twee uur geleden ben ik met een busje opgepikt bij mijn hostel en door het drukke avondverkeer naar één van de zes treinstations van de stad van vijf miljoen inwoners gereden. De chauffeur Igor was zo vriendelijk om me naar mijn coupé van de 300 (!) meter lange dubbeldekstrein te begeleiden. Dat vond ik wel prettig want van mijn treinkaartje begrijp ik niet veel. Allemaal die rare lettertjes en cijfertjes (фотографировать).  Zo spreken ze een P uit als een R. Waarom zou je 😳??

De coupé is ongeveer 2 bij 2 meter. We delen de ruimte met vier personen. Twee onder, twee boven. Boven me ligt iemand die zich niet voorstelde maar meteen naar bed ging. Tegenover me ligt Boris, een jonge goedlachse jongeman van 20 jaar oud en daarboven zijn mooie vriendin Alena. Ze waren twee dagen  op stedentrip naar St.Petersburg en gingen nu met de slaaptrein terug naar hun ouders huis, naar Tver, een dorpje zo’n 180 km vóór Moskou. Ze spreken allebei redelijk goed Engels dus zodoende kwam ik weer wat meer te weten over Rusland. De trein wiebelt stevig op en neer dus ik ben benieuwd of ik een oog dicht doe straks. Boris en Alena waren zo vertrokken.

Vandaag was een rustige dag. Ik heb het Peter and Paul fort op het eilandje Zayachy bezocht. Een prachtlocatie met veel goud, pracht en praal. Maar ook een oude gevangenis waar je eventjes de boef mocht uithangen. Daarna wilde ik het alom bekende metrosysteem van de stad leren kennen. De treinkaartjesmiep sprak geen woord Engels maar een jongeman was bereid datgene wat ik wilde vragen te vertalen in het Russisch nl. een dagkaart. Zodoende heb ik bijna alle metrostations van de stad aangedaan. St.Petersburg heeft de diepst gelegen metrolijnen ter wereld. Als je van boven de roltrap omlaag kijkt dan komt er geen einde aan. Ben je eenmaal onder dan volgt de volgende roltrap omlaag. Misschien wel 100 meter diep. Iedereen die de metro in gaat moet door een metaaldetector. Zelfs net bij de trein moest ik er door heen. Hetzelfde gebeurde met de bagage. Ook in Rusland geldt: safety first.

Bij ons in het westen zijn we nog niet zover voor wat betreft deze intensieve controle. Ook in Rusland hebben ze te maken met terrorisme. Alleen zijn dit die-hard terroristen. Woeste, bebaarde Tsjetsjenen, gehard door jarenlange oorlog en vechten voor in hun ogen hun ideaal hetgeen niets met geloof heeft te maken. Hiermee wil ik dus niets goed praten want het blijven natuurlijk  terroristen die onschuldige mensen doden. Maar ik wil alleen even het verschil aantonen met die halve zolen waar wij in het westen mee te maken hebben. Op hun kleine pik getrapte losers die 1400 jaar oude, nooit ge-update teksten weigeren uit het licht van destijds te halen en te plaatsen in een hedendaagse moderne context. In díe tijd was er continu strijd tussen de diverse geloofsovertuigingen. Maar nu niet meer. Neem die teksten dan met een korreltje zout. Zoals 99% van alle moslims dat doet. 00:40u. Iedereen slaapt behalve ik. De trein gaat flink op en neer. Ik doe geen oog dicht. Toch te weinig bier gehad ? 03:45u. De deur gaat open en een fel licht schijnt naar binnen. Gelukkig heb ik zo’n debiel ooglapje voor mijn ogen. Boris en Alena worden gewekt door de Provodnitsa. Ieder rijtuig heeft zijn eigen Provodnitsa die verantwoordelijk is voor haar passagiers. Ze loopt in en uit met lauwe koffie en droge broodjes met twee rozijnen er in. Maakt mensen die er uit moeten op tijd wakker. Stofzuigt zowat de hele trein en ontdoet de binnenzijde van de ramen van neus vet. Hell of a job. Boris en Alena zwaaien nog eventjes en ik doe nog lekker een oogje dicht. Over drie uurtjes komen we aan in Moskou. Ik ben benieuwd !

😊🇷🇺 06:45. Aankomst Moskou. Er zijn geen douches aan boord. Mijn vriendin Angelica had van die natte washandjes meegenomen van het Kruidvat dus die komen nu goed van pas. Als het goed is staat ene Marina me op te wachten die me naar mijn hostel brengt vlakbij het Rode Plein. Maf.

Dag 4-6 Moskou Rusland

Marina had me rond 07:00u bij het Good Mood hostel afgezet. Een superleuk hostel met hele goede voorzieningen en het personeel spreekt drie talen. Hier bleek ik mijn leren jasje te hebben achtergelaten maar dat merkte ik pas toen ik na mijn reis in Nederland thuiskwam en hem miste. Ze stuurden mijn jasje helemaal vanuit Moskou op naar mijn huis. Petje af. Inchecken kon pas vanaf 14:00u.

Ik was moe van de nachtrit. Slapen in een nachttrein is omgekeerd evenredig met wakker blijven op een nachtdienst: je kúnt slapen maar het lukt niet versus je wilt slapen maar het mag niet. Ik besloot naar het rode Plein te gaan. Hier stond ik in het hart van Rusland. Het historisch machtscentrum waar tijdens de koude oorlog de Russische SS20-Saber raketten aan het volk werden getoond als bewijs van de nucleaire kracht van het Sovjet-regiem. Het ligt ingeklemd tussen het GUM-winkelcomplex, het Kremlin, de Basil-kathedraal en het Nationaal Historisch museum. Het rode plein bleek zwart te zijn. Vroeger bestond er een Russisch woordje dat “rood” betekende. Maar destijds betekende dat woordje ook “mooi”. “Mooi plein” betekent het dus. Ik had op zijn minst rode cobble-stone-tjes verwacht maar helaas. Overal lag paardenpoep maar dat kwam omdat er een groots festival werd gehouden met veel vlagvertoon en paardrijden. Verwonderlijk was het om te zien hoe de Russische overheid hun burgers beschermd tegen de kwade segmenten van de maatschappij. Bij het betreden van het rode plein gaat ieder tasje en persoon door een scanner. Zelfs bij het betreden van pretparken, winkels en clubs wordt je tas gecontroleerd op de inhoud met een scan. Daar waar wij op Pinkpop zeuren dat er drie dagen lang in ons tasje wordt gekeken en we onze zakken moeten ledigen zo overkomt dit het winkelend publiek in Moskou zo’n 20x op een middagje kijken-kijken-niets kopen.

IMG_8804
Fotoshoot Russische bruid voor St.Basilkathedraal
IMG_8817
Fotoshoot Russische bruid voor St.Basilkathedraal
IMG_8823
Fotoshoot Russische bruid voor St.Basilkathedraal
IMG_8983
Rode plein

 

IMG_8768
Nationaal historisch museum
IMG_4555
Intensieve controle entree Rode plein

Het straatbeeld van Moskou is heel schoon. Nergens zie je peuken, papier of lege blikjes Red Bull op de grond liggen. Mensen lopen eventjes door op zoek naar een vuilnisbak om hun troep weg te kunnen gooien. Heel anders als bij ons waar bij de afrit van de A2 mensen het nog klaar krijgen om hun lege McShake-beker vanuit het geopende autoraampje naast zo’n mega vangnet te mikken.  De meesten van ons kennen Russen uit films. Boos kijkende opgepompte grote spierbundels met een vierkante kop inclusief stekeltjeshaar à la Ivan Drago uit Rocky IV. Maar dan met zwart leren jasje met een bult ter hoogte van de rechter tepel. En alle Russische vrouwen lopen op hoge hakken met een veel te kort rokje zoals in Vin Diesel’s Triple X. Voeg daaraan nog toe de indrukken die ze wekken op de gekleurde polsbandjes-boulevards van de Turkse kust en het beeld is compleet: de doorsnee Rus heeft geen fatsoensnorm, is schreeuwerig, homofoob en discrimineert er brullend op los. Hier kreeg ik dus een totaal ander beeld. Zo zag ik een paar keer lesbische paartjes hand in hand lopen door het Gorki-park. Gekleurde mensen gaan de clubs in en uit. Het zijn vooral de jonge mensen tussen de 20-30 jaar die de Engelse taal machtiger zijn dan de doorsnee Nederlander van boven de 50. Ook zijn ze heel behulpzaam. Één vragende blik mijnerzijds was al genoeg om hun ear-plug uit hun oorschelp te klikken om me vervolgens te woord te staan. Een aantal keer gingen ze zelfs zo ver om eventjes met me mee te lopen zodat ik aan de juiste kant van de metro stond. De metroaanwijzingen in Moskou zijn in het Russisch. Dit in tegenstelling tot die in St.Petersburg waar de namen van de stations in het Engels er onder staan geschreven. Toch wel handig want je die Russische kriebeltjes daar krijg ik niets van gebakken.

IMG_8828
St.Basil-kathedraal
9e0f3d0d6efb948daa2d08139ac8eb36
St.Basil-kathedraal
IMG_8974
St.Basil-kathedraal

IMG_8977.jpeg

IMG_8849
GUM-shopping Mall

IMG_8981IMG_8999In Moskou wordt momenteel hard gewerkt om de stad klaar te krijgen voor het WK2018. De stad is één grote bouwput. Arbeiders van heinde en verre zijn hier naar toe gekomen om te werken. Aan de donkere gezichten zie je dat ze uit verre delen van Rusland komen. Waarschijnlijk goedkope werkkrachten uit de voormalige zuidelijke republieken (mijn Moskouse FB-vriendin Inna bevestigde later dat dit mensen waren uit Tadzjikistan). De doorsnee Moskoviet gaat geheel gestyled op stap. Netjes. Moderne jeans (zonder scheurtjes op kniehoogte), vlot hemdje en een mooi bijpassend colbertje. En daaronder een paar mooie sportieve gympen.  In deze drie dagen heb ik heel wat van Moskou gezien maar natuurlijk is het veel te kort om alles te zien. Dat hoeft ook niet. Mij gaat het om de globale indruk en de belangrijkste hotspots: het Kremlin, het rode plein, Bolsjoj-theater, GUM-shopping Mall, White Rabbit restaurant, St.Basil-kathedraal, Gorki-park, Mausoleum Lenin, Revolution Square, Tequila Boom bar waar de barman met een vat bier op je hoofd mept, Restaurant Didu, Loebjanka gevangenis en diverse metro-stations waarbij ik Majakovskaja, Teatralnaja, Plosjtsjad Revoljoetsi en Kievskaja de mooiste vond. Mijn bucketjes heb ik dus weer afgevinkt. Ik ga nu naar het Gorki-park waar ik een een paar biertjes met Inna ga drinken. Iemand die ik al jaren niet meer heb gezien. Effe bijbeppen. Daarna gaan we eten in restaurant Waiters. Een restaurant waar de bediening zingt tijdens het opdienen van je gerecht. Superleuk !

IMG_9272
Gorki-park Moskou
IMG_9294
Gorki-park Moskou
IMG_9273
Gorki-park Moskou
IMG_9289
Gorki-park Moskou
IMG_9314
Gorki-park Moskou
IMG_9281
Gorki-park Moskou
IMG_9324
Gorki-park Moskou met Inna
IMG_9329
Gorki-park Moskou standbeeld Peter de Grote

Morgen vertrek ik met de trein naar Siberië. Vier dagen lang hutjemutje. Ik ben benieuwd hoe me dat bevalt. Mijn goede vriend Robert wees me op een artikel in het NRC Handelsblad. Hoe een meid helemaal doordraaide en opgenomen moest worden. Het was haar teveel geworden om vier dagen lang opgesloten te zitten in een hok. De continue stank van smelly feet, zweet en alcohol in zo’n kleine coupé is natuurlijk misselijkmakend. Een gemiddeld studentenkot scoort waarschijnlijk hoger. Lees hieronder het huiveringwekkende verhaal van Guiselaine uit Curacao die in de trein een psychose kreeg en stemmetjes begon te horen https://www.nrc.nl/nieuws/2017/07/21/ik-begon-op-reis-stemmen-te-horen-12182214-a1567444. Maar eerst duik ik nog even het nachtleven in op de Ulitsa Arbat Avenue. In de beruchte Coyote Ugly Saloon  waar de dames onder begeleiding van de stampende rock beats van heavy metalmuziek van Dope op de bar dansen. En de mannen worden niet ontzien !IMG_4520IMG_4505IMG_4535

IMG_9108
Gepantserde limousine van een rijke Moskoviet #Moskounightlife#
IMG_9052.jpeg
White Rabbit Restaurant
IMG_4557.jpeg
White Rabbit Restaurant
IMG_9059.jpeg
White Rabbit Restaurant
IMG_9073
Uitzicht White Rabbit Restaurant
IMG_9067
Uitzicht White Rabbit Restaurant
IMG_9094
Nationaal historisch museum

IMG_8946IMG_9086

IMG_9111 2

Monument to the Conquerors of Space
IMG_9133
VDNCh-park
IMG_9170
VDNCh-park
IMG_9164
VDNCh-park
IMG_9216
VDNCh-park
IMG_9178
VDNCh-park
IMG_9219
VDNCh-park
IMG_9138
VDNCh-park
IMG_8833
GUM-shopping Mall Moskou
IMG_8897
GUM-shopping Mall Moskou
IMG_8900
GUM-shopping Mall Moskou
IMG_8898
GUM-shopping Mall Moskou
IMG_8876
GUM-shopping Mall Moskou

IMG_9039.jpeg

Dag 7 Trein Moskou-Irkutsk Siberië

Het is warm. Zelfs bloedheet en ik zie dat het 04:17u is. Ik heb vannacht goed geslapen. Zelfs vier keer.  De coupé heeft de afmetingen van een doorsnee kippenhok. De lengte is ongeveer twee meter want ik pas er met mijn 1.93m nét in. De breedte van het kot is ook twee meter. Ik slaap op een soort bank met een lederen bekleding. Hierop ligt een dikke deken waar je weer een laken overheen kan trekken. Mijn rechterarm kan ik tijdens het typen van dit verhaal niet kwijt. De rugleuning van de bank zit namelijk in de weg. Aan de overzijde staat nog zo’n bankje. En daartussen een opklaptafeltje van 0,50m bij 0,30m. Het tafeltje staat vol met flessen water, yoghurt, flessen bier, chips en nootjes. Naast me liggen een vader en een zoon uit Bergen op Zoom (Ad en Rudi). Rudi heeft een ruige tattoo tekst op de onderzijde van zijn arm welke altijd goed zichtbaar is. Hij verzuipt al vanaf ons vertrek uit Moskou in zijn Harry Potter boek. Rudi heeft iets met bloemen. Toevallig kom ik uit een bloemenlievend gezin. Mijn moeder maak je echt gelukkig met een stevig boeket whatever wat dan ook. Als het maar kleurt en geurt. Mijn vader werd na zijn periode als kastelein een verwoed tuinman en wist precies van welke plant of bloem hoe en wat. Ikzelf heb niks met bloemen of planten. Ik vind ze wel leuk om naar te kijken maar de verzorging moet me niet teveel energie kosten. Zo heb ik in mijn tuin alleen maar meerderjarige planten die ik éénmaal per jaar dien terug te snoeien tot op de bodem. That’s it. Daar doe ik het voor. Meestal vind ik via FB ook nog wel altijd iemand bereid om me te komen helpen. Op de vensterbanken staan bakken met geraniums. Die zijn mooi rood maar je krijgt ze ook in het geel. Of paars. Ze hebben weinig water nodig en kunnen tegen koude dus blijven ze lang bloeien. Daarbij kosten ze bij de Hornybach geen ruk. En die bakken staan alleen op de benedenverdieping. De bovenverdieping doe ik niet meer. Teveel troep in de woonkamer (die dus op de eerste verdieping is) in de herfst als die bakken leeg moesten. Overal blaadjes op de vloer. Ik werd gek en speelde zelfs met de gedachte er een einde aan te maken. Ook de kerstboom heb ik er op een gegeven moment kunnen uitlullen. Mijn ex vond zo’n groen stekelding geweldig en beloofde me altijd dat ze de santekraam ook zelf weer af zou breken drie weken na de kerst. Wat denk je ? Stond ik weer zelf te slepen met dat ding. De laatste twee jaar mieterde ik hem zo uit het raam op straat. Hoefde ik niet helemaal de trap af en door het huis ermee. Lekker gemakkelijk. Nee. Bloemen zijn niks voor mij. Ik zie op de eerste plaats nog niet het verschil tussen een Chrysant en een bloemkool en daarbij schreeuwen bij mij thuis de cactussen nog om water. Vader Ad kijkt de hele tijd geïnteresseerd naar buiten. Deze man móet wel van berkenboompjes houden want voor de rest heb ik nog geen enkele andere boom gezien. Hierbij trekt hij een gezicht wat ik zou trekken als ik naar een terrarium met baardagamen zou kijken. Een coupé verderop liggen Sigrid en Roy. Een stelletje van 26. Sigrid neemt bloed bij mensen af en Roy heeft een beroep met een moeilijke naam maar doet iets met getalletjes. Allebei in de bloei van hun leven en wonende in Rotterdam proberen ze er iets leuks van te maken samen. Ik heb ze verteld dat als ze deze vier dagen op deze vier vierkante meter samen overleven ze ook samen oud zullen worden. Meteen twee blijde gezichten. Sigrid verklapte me al vrij snel dat ze tijdens een gesprek automatisch op zoek ging naar de aderen in de arm van diegene waar ze op dat moment mee sprak. Of hij of zij een goéde arm had. Om in te prikken. Ik vroeg haar dus of mijn aderen goed prikbaar waren. Ze zei dat ze mijn arm al heel snel had gespot tijdens de eerste kennismaking in de vertrekhal  in Moskou 😳😳😳Nou ja 😂. Voor die moet ik oppassen de komende dagen. Waar wij mannen ons voornamelijk richten op tieten/kont zo heeft Sigrid dit dus met rechteronderarmen.

IMG_4609.jpeg
Treinticket Moskou-Irkutsk (Siberië) op naam.
IMG_9446
Binnenzijde Transsiberië Expres
DCIM100GOPROGOPR3873.
Sigrid en Roy
IMG_9453
Geen douches maar een fonteintje en een wc
IMG_9388
Koopwaar in een kinderwagen op de perrons
IMG_9457
De wc !
IMG_9466
Válatina, Ad en Rudi

IMG_9525

IMG_9577
Afscheid nemen tussen de rails. Veel Russische treinstations hebben geen perrons. De passagiers worden aan boord gehesen door treinreizigers.
IMG_9429
Sigrid, Roy, Mark en Angela.
IMG_9378
300 meter lang peukenspoor

Al snel had ik mijn joggingbroek aangedaan. Lekker makkelijk. Eronder toch maar mijn gympies. De Provodnitsa heeft me binnen 20 minuten al twee keer gewaarschuwd dat ik mijn schoenen moest aantrekken. Ik wil geen herrie met haar. Ze is weliswaar maar rond de 1.58m maar ze heeft op haar “kantoortje” van die bakjes staan. Die bakjes zijn omwikkeld met een gekleurd cellofaantje waarop een maaltijd staat afgebeeld. Daarop staat een lachende knappe Russische Olga die jou moet doen geloven dat datgene wat je na aankoop gaat opeten het beste is wat het land je te bieden heeft. En dat voor maar 70 roebelkes (1€). Olga hielp me met unpacken. Zonder haar duimnagel was me dit niet gelukt. Met zo’n tsjakk sneed ze de folie er af. Onder het deksel lagen nog twee zakjes en een rechthoekig blok keiharde noodle. Dit zou mijn base-food worden de komende dagen. Dus ik heb dat Olga-nageltje nog hard nodig.  De trein stopt best vaak. Op een schema wat op de gang hangt kun je zien waar we stoppen en voor hoelang. Zo’n 5 minuten voor de stop loopt iedereen naar de uitgang om zo snel mogelijk buiten te kunnen zijn. Frisse lucht. En peuken ! Als je ter plekke tussen de rails en het perron kijkt zie je werkelijk een flinke berg peukjes liggen. Over een lengte van wel zeker 300 meter . Op het perron lopen de baboeschkas. Vrouwtjes met kinderwagens tot aan de rand vol gestouwd met lokale lekkernijen. Het verbaasde me dat er ook complete netjes uien en knoflook werden aangeboden. Nu niet iets waarvan je zegt:” die peuzel ik eens lekker op bij mijn Harry Pottertje. De stoplengtes  variëren. De meesten duren 4 minuten. Maar dan mag je niet naar buiten. Alleen bij de stops langer dan 20 minuten mag je even een frisse neus halen. Je moet ook zélf de tijd in de gaten houden. Er klinkt geen fluitje die je waarschuwt dat de trein gaat vertrekken. Weg is weg. Ook mag je het spoor niet oversteken. Als in de tegenovergestelde richting een andere trein komt dan kun je niet meer terug oversteken. Russische goederentreinen zijn vaak langer dan één km en rijden poeplangzaam. Dan ben je je trein kwijt omdat je niet kán oversteken. Ik stap weer in. Olga knikt instemmend. Ik zie haar denken: “één misstapje kerel, en ik klim in je nek”. Nee, vriendjes gaan we niet worden. Meteen liep ik door naar de restauratiewagen. Beetje bieren. Vader en zoon zaten reeds te dobbelen. Ik ging een tafeltje ervoor zitten. Mark en Angela van de coupé aan de andere zijde kwamen bij me zitten. Angela is nog wat voorzichtig en de kat uit de boom kijkend. Wat Mark doet in het dagelijks leven weet ik nog niet. In ieder geval kende hij mijn verhaal van de zombie-mier en knikte instemmend. Zó had hij het ook ergens gelezen. Normaal wekt mijn verhaal verbaasde gezichten van toehoorders op maar Mark kende het verhaal over de Ophiocordycepsaustralis 😳. Kijk, dan heb je bij mij meteen een streepje voor. Een medereiziger met potentie. Shall see !  Ik bestelde een biefstuk met aardappeltjes. Mark en Angela hoefden niks. Sig(f)rid en Roy (ahh man 😂, dat valt me nét in 😂) namen beiden een lekker kippetje. Uiteindelijk zag het ook beter uit dan mijn bief. Die was té doorbakken. Niet echt lekker dus. De aardappeltjes waren wél goed. Het toetje van ijs met caramel was ook ok. Daarna nog een paar flessen gebierd en maar naar bed gegaan. Ik lig onder mijn ronkende bovenbuurvrouw en ik hoop dat haar bedje stevig genoeg is. Ze heet Válatina en is 60 jaar. Ze is op bezoek geweest bij haar ouders in Kiev, Ukraïne. Ze spreekt geen woord Engels maar ze babbelt voortdurend tegen me in het Russisch. En ik praat dan in het Nederlands terug. Best grappig. Maar volgens wilt ze gewoon wat vertellen. Je hoef het niet te begrijpen hoor ik haar denken. Als je maar luistert.

IMG_9530
Afscheid op het perron
IMG_9552
Poezen lopen gewoon door de trein
IMG_9381
Aan het einde van de rit van de Provodnitsa me toch wel aardig
IMG_9505
Onderhoudscheck

IMG_9431

DCIM100GOPROGOPR3868.
De derde klasse (36 mensen in één coupé)
IMG_9571
Station Omsk by night
IMG_9495
De restauratie wagen
IMG_9487
Even chillen

IMG_9510

Dag 8/9 Trein Moskou-Irkutsk Siberië

Ik heb in de gaten dat sommigen onder jullie zich afvragen waarom ik dit doe. Immers, in veler ogen zou vakantie een bepaalde vorm van luxe moeten hebben. In ieder geval in een situatie belanden beter dan thuis. Misschien ben ik wat anders op dit gebied want deze reis is verre van luxe. Er zijn mensen die al 24 jaar naar dezelfde camping aan het Garda-meer gaan. Weer anderen gaan liever een weekendje naar de Nederlandse kust of naar een camping in Frankrijk. Ik denk dat het doel voor een ieder hetzelfde is: lekker even eruit, ontspannen en energie opdoen.  Persoonlijk vind ik het leuker om ervaringen op te doen in andere culturen. Luxe boeit me totaal niet. Ik heb de luxe dat ik gezond ben en dat vind ik genoeg. Als ik reis heb ik genoeg aan een simpel bed. Het liefst in een 10$-hostel met acht man op een kamer. Maar dan wel ’s avonds met zijn allen aan het bier en eten van de bbq. Zodoende kun je ook wat vaker per jaar weg gaan.  Iedere dag reizen Russen met deze trein over het Transsiberië traject. Je hebt drie klassen. Ik slaap tweede klasse. Je hebt nog een derde klasse: met 36 man in één coupé. Kinderen, babies, ouderen, jongeren, hondjes en katjes in één ruimte. Ik ben even gaan kijken gisteren. Bij het opentrekken van de deur kwam een onnoemelijke stank naar buiten. De derde klasse dient ook in te stappen zónder perron. Dus vanaf de kiezel op het spoor. Oude omaatjes worden dan aan boord getrokken door medepassagiers en de opa’s duwen oma van onderen omhoog.  We kunnen ons niet wassen hier. Mijn vriendin Angelica heeft me kant-en-klaar washandjes van het Kruidvat meegenomen. Dat werkt enigszins verfrissend maar is nog altijd anders dan een lekkere warme douche zoals thuis. Maar die washandjes zijn hier in de Oeral natuurlijk niet verkrijgbaar. De Russen die zich wél wassen kunnen dat doen op de wc bij het piezelstraaltje van het metalen wasbakje. Koud water. Maar eerst staan ze een poos in de rij. De wat stoerdere mannen staan zich gewoon op het tussendek in hun onderbroek te wassen. Tja. Je móet wat he.  Wat ik wel vervelend vind is het feit dat je alleen naar de wc kunt als de trein rijdt. Enigszins logisch om opeenhoping bij de stations te voorkomen 💩. Echter, er is hier geen omroep die je waarschuwt wanneer de trein gaat stoppen. Je hebt pas in de gaten als de trein gaat stoppen als hij vaart gaat minderen. Als je dan snel nog naar de wc gaat kom je erachter dat deze al gelocked is door de Provodnitsa (de rijtuig verantwoordelijke). Ze noemt dat “sanitar zone”. Das dan balen. Bij de grens tussen Mongolië en China schijnt het zo te zijn dat je een paar uur stop staat en de trein niet uit mag i.v.m. douane check. De Chinese autoriteiten schijnen heel streng te zijn. Ik moet nu terugdenken aan de grensovergang van Honduras naar Nicaragua een aantal jaren geleden. We moesten allemaal in een rij staan en een uitgereikte thermometer in onze oksel drukken. In het zonnetje zat een vrouwelijke douane beambte. Die noteerde dan eenieders lichaamstemperatuur. Was die te hoog dan kwam je de paal niet over.  In Australië mag je bijvoorbeeld weer geen zaden of fruit mee nemen. Waarschijnlijk tegen bescherming van hun eigen gewassen.  Enfin. Over de Provodnitsas gesproken. Allemaal keurig in het grijze pak gestoken hostessen met een bijbehorende baret en tuttige schoentjes. Ze spreken geen woord Engels maar alleen Russisch. Ze zijn streng maar rechtvaardig. Russen zijn gewend om volgens de regels te leven. Het valt me op dat ze voornamelijk de Europeanen moet corrigeren. Waarschijnlijk omdat wij de regels niet kennen. De Expres stopt bijna ieder uur. Voor minimaal twee minuten. Even snel iemand aan boord trekken of iemand naar buiten laten en dan vertrekt ie weer. Soms duurt de stop wat langer. Je hebt dan 20 minuten de tijd om etenswaar te kopen bij de Baboeschka’s, de moedertjes van Rusland. Ze staan in een rij opgesteld en verkopen zelf gekookte of gebakken lekkernijen. Vandaag had ik twee broodjes met gehakt er in. Een soort Bapoa. Maar dan met véél gehakt en niet die halve theelepelvulling zoals bij ons. Het smaakte super ! Die Provodnitsa’s verblijven ieder in hun eigen rijtuig. In een kamertje de helft zo groot als de coupé waar ik in slaap met nu nog drie mannen. (Vàlatina is inmiddels met tranen in haar ogen gisteravond uitgestapt in Perm. Vol trots stelde zij me voor aan haar kleinzoon die haar kwam ophalen. Ze had iemand uit het verre Nederland ontmoet😂!). Om het uur dienen de Provodnitsa’s de wc-deuren handmatig te sluiten en weer te openen. Van iedere passagier wordt bij binnenkomst zijn paspoort en treinkaartje gechecked. Zorgvuldig worden alle details keer op keer gelezen. Als je door mag dan wordt er een nummer in een handheld apparaatje ingetoetst. Ik kom er nog wel achter waarvoor dat is. In ieder geval heb ik wel waardering voor die dames. Ze slapen bijna niet. Vergeet niet dat deze trein dus ook ’s nachts gewoon zijn stops heeft. Dag en nacht werken zij dus zonder aflossing van de wacht. Tussen de stops door doen ze tweemaal per dag onze kamers “zwabbará”. Met een natte dweil worden de vloeren én de tapijtjes schoon gezwabberd. Ons woord “zwabberen” komt dus uit het Russisch. Wel zo grappig. Uiteraard onderhouden we onze coupé ook zelf een beetje. Zo hebben we een gemeenschappelijke vuilniszak van de Albert Heyn. Ik ruim altijd mijn spulletjes netjes op. Zelfs de kruimels na het eten. Gebruikte sokken en onderbroekjes gaan meteen de koffer in. Het enige waar ik mee smokkel is mijn bed. Dat maak ik niet op. Maar dat doe ik thuis ook niet. Ik hou wel van wilde bedden. Daarnaast bestiert de Provodnitsa een kleine shop waar je snoep, drinken en noodles kunt kopen. Deze kun je dan voorzien van heet water uit de enige luxe-voorziening die we hebben: een boiler. Kortom: het leven van een Provodnitsa is niet gemakkelijk. Vergelijkbaar met een stewardess bij ons alleen dan 24 uur per dag. Het gehele traject duurt in totaal zeven dagen. Maar ik stap af en toe uit zoals in Irkutsk en bij het Baikal-meer in Siberië, de hoofdstad Ulaanbaataar, een nationaal park in Mongolië en de hoofdstad Beijing in China. Ik wil natuurlijk ook wat zien en niet alleen maar voor het raampje hangen.  Vannacht was een wat langere stop in Tjoemén, een stad 200 km ten oosten van  Jekaterinenburg, nabij de grens met Kazachstan.  Ik ben even naar buiten gegaan om wat nightshots te maken. Het was 6 graden en ik had alleen mijn T-shirt en badslippertjes aan. Erggg koud ! Snel terug naar binnen.Ik besloot om niet meer te gaan slapen en de ochtend af te wachten.Het uitzicht begint langzaam aan te veranderen. De berkenbomen worden in aantal minder en de wild gekleurde, immens grote laagvlaktes worden talrijker. In de verte zie ik een grote kudde rendieren met grote geweien voorbij trekken. Machtig mooi om te zien deze natuur. Daar doe je het natuurlijk voor. De trein gaat in een scherpe bocht en claxoneert onophoudelijk. Om overstekende rendieren en beren te waarschuwen vertelde de Provodnitsa me. Overal zie ik die kleine houten gekleurde huisjes. Prachtig. Dát is nu wat ik leuk vind. Niet alleen thuis voor de buis Discovery en Animal Planet kijken maar het ook beleven. Dat is toch nét wat anders. Veel mensen durven niet alleen te reizen maar ik heb me nooit alleen gevoeld tijdens een reis. Iedereen vindt het leuk om me helpen als ik iets wil weten. Zo stond een jonge Russische bediende me de menukaart uit te leggen met Google Translate. Ze las het menu voor in haar mobiel en een robot-stemmetje vertaalde het menu in het Engels. Superhandig en natuurlijk iedereen om ons heen moest ermee lachen. Zoveel toeristen komen hier ook weer niet dus ze vonden het wel apart.  Samen reizen is natuurlijk ook erg leuk maar soms gaat dat niet omdat de ene verlof kan krijgen en de ander niet. In november wil ik nog twee weekjes weg maar dan samen met mijn vriendin. Wordt superleuk😊IMG_9692IMG_9637IMG_9686IMG_4627IMG_9695IMG_9645IMG_9722

Dag 10 Trein Moskou-Irkutsk Siberië

Dag vier in de trein. Plassen op het perron midden in Siberië. Mag dat ? Nee natuurlijk niet. Maar ik kon er niets aan doen.  Sigrid, Roy, Angela, Mark en ik waren gaan eten in de restauratie wagen. Ik bestelde een dubbele portie kippenvleugeltjes. Die had ik de dag tevoren ook gehad en bleken erg lekker te zijn. Voor 4€ per portie kon ik het niet laten. Achter ons zaten twee oudere mannen uit Frankrijk. Ze woonden in Normandië en probeerden te ontsnappen uit de dagelijkse slomp van wat eens een gelukkig huwelijk was. Verderop zat een groepje jonge studenten woonachtig in Londen hun radeloosheid weg te bieren. Géén wifi. Ze hadden alle vijf een andere nationaliteit. Vooral de meid geboren in Barcelona had het erg zwaar. Ze was sinds de start van de Expres, vier dagen geleden, niet meer actief geweest op instagram. Dit ging haar geheid “volgers” kosten. En dan zit je in een streek in Siberië waar oude Baboeschkas vier kilometer met een zakje voorgekookte aardappelen naar het perron sjokken om deze te kunnen verkopen aan een hongerige reiziger. De wereld op zijn kop. Het was 23:30u. Aangezien mijn disgenoten reeds hun bedden hadden opgezocht besloot ik mijn fles bier op “Picadilly Circus” leeg te maken en dan te gaan slapen. Van te voren was ik al twee keer naar de wc moeten gaan en jullie weten hoe het gaat met bierdrinken en wc bezoekjes. Opeens minderde de trein vaart. We hadden een stop. Snel keek ik op het schema. Deze stop zou 50 minuten gaan duren (!) en dat al in het begin van de donkere, koude nacht. Alle wc’s waren inmiddels afgesloten door de Provodnitsa’s en uit ervaring bleek dat zij onverbiddelijk waren. Ik besloot wat te gaan lopen op het perron om zo mijn plasje te kunnen ophouden. Ik kan je vertellen dat minuten dan uren lijken. In mijn hoofd telde ik de minuten stiekem mee. Hoelang nog ? Overal liepen politiemensen met krom geslagen knuppels aan hun broekriem en muf kijkend treinpersoneel. Wat zou de boete of straf voor wildplassen zijn? Misschien 50€ ? Misschien moest ik even mee naar het bureau om een proces verbaal op te laten maken ? Maar dan zou ik de trein geheid missen en dan zou ik kunnen bekijken hoe ik uiteindelijk in China terecht zou komen. Ik zit per slot van rekening in Siberië en andere manieren van reizen zijn hier niet aanwezig. De aanvraag voor een nieuw treinticket duurt in Rusland twee weken omdat er zijn genoeg instanties zijn die hun plasje over mijn aanvraag willen doen. Ineens zag ik een plekje midden op het perron. Hier stond een grijs vervallen gebouw. Aan weerszijden liepen reizigers. De trein tegenover onze trein maakte aanstalte om te gaan vertrekken. Dat zou dus betekenen dat de stroom mensen die links langs het gebouw liep zou minderen en misschien wel zou stoppen. Ik besloot rechtsomkeer te maken en richting de locomotief te lopen. Eenmaal daar aangekomen was de tegenoverliggende trein inderdaad vertrokken en de stroom mensen langs de nu rechterzijde van het gebouw was gedecimeerd. Op mijn terugweg naar het gebouwtje werd dit nóg minder. Juist op het moment dat ik het gebouw rechts passeerde stonden alle politiemensen en het treinpersoneel aan de linkerzijde van het gebouwtje. Vlug deed ik een greep in mijn joggingbroek en mijn Sjaak was snel gevonden. Bohhhhhhh….. jullie kennen allemaal wel het bevrijdende warme gevoel. Ik kon er echter niet te lang van genieten en probeerde zo snel als mogelijk mijn blaas te ledigen. Nét toen ik klaar was en alles weer netjes op zijn plekje lag kwam de Provodnitsa van rijtuig 3 (wij zaten in 5) de hoek om. Zij keek sowieso altijd moeilijk. Ze had een modderkont met van die pianopoten en een bijbehorend kort opgeknipt I-want-to-speak-to-the-manager kapsel, kortom een type die je als man niet in lingerie naast je bed wilt hebben staan. Ze keek mij aan en ik keek haar aan. Achter me zocht een smal, warm dampend okergeel stroompje zijn weg van de rode muur van het gebouwtje, over het perron naar het naast gelegen spoor. Ik bleef haar aankijken en dacht aan de uren die ik op een of ander jaren ’50 Russisch politiebureau zou moeten verblijven als mijn plasje haar zou opvallen. Formulier 69 uit lade 32 met stempel 12. Ik dacht:” dit gaat niet gebeuren”. Snel pakte ik mijn fotocamera en begon al naar haar toe lopend foto’s van haar te maken. Van die in-your-face pica’s. Daar was ze uiteraard absoluut niet van gediend en begon te schelden. “Njette photo !! Njette photo !!”, klonk het. Mijn camera stond in de sportmodus dus hij bleef maar ratelen zolang ik het knopje ingedrukt bleef houden. Ik passeerde haar en liep naar de trein. Ze kwam tierend achter me aan en mijn eigen Provodnitsa van rijtuig 5 kwam me tegen moet. Inmiddels mocht ze me wel. Ze gromt in ieder geval niet meer zo als in het begin. Ze is wat ontdooid en af en toe plaagt ze me zelfs met haar natte dweil als ze onze coupé komt “zwabberá” en ik mijn voeten niet snel genoeg omhoog doe. Plotsklaps nam ze het voor me op en begon tegen die lastige pianojurk te schelden. Ik verstond er niks van maar het leek er op dat de trein ging vertrekken en iedereen snel aan boord moest komen. Snel klom ik op de trein en kroop snel in bed. Ik had het gehaald 👊🏻! Spaziva Provodnitsa 🙏🏻IMG_9606IMG_9667IMG_9758IMG_9676IMG_9659IMG_9784IMG_9792IMG_9619IMG_4643IMG_9808IMG_9809IMG_9812

Dag 11 Trein Moskou-Irkutsk Siberië

Vanuit mijn bed kijk ik door het raampje van mijn coupé. De machinist loodst de trein door het ruige landschap. De herfst is begonnen hier in het oosten. Wilde kleurschakeringen typeren momenteel het Siberische natuurschoon welke binnenkort zal veranderen in een ijskoude Taiga bedekt door een parelwitte deken. Planten en struiken zullen afsterven door de koude. Wilde zwarte beren en wolven trekken richting de dunbevolkte dorpjes in de hoop daar iets van voedsel te vinden. Voor de Siberiërs is dit een extra gevaarlijke periode. Aldus Josef, een 42-jarige Siberiër. De temperatuur kan daarbij gemakkelijk dalen tot beneden de -30℃ tot soms wel uitschieters van -50℃ . Als hij dan zijn auto wil starten dient hij eerst met een gasbrandertje de dieseltoevoerleiding naar de motor op te warmen. De diesel is té stroperig om ontstoken te kunnen worden.  Ik denk terug aan mijn tijd bij DSM Special Products. Het was die nacht ijskoud. De thermometer gaf -20℃ aan. De buitenoperator constateerde een dichtgevroren leiding. Met verkrachte eenden hebben we toen de leiding open kunnen stomen. Onze handen verbrand door de 100℃ warme stoomslangen. Onze voeten en gezicht onderkoeld door de gure wind.  Het probleem in Siberië is dat als je onderweg autopech krijgt , de temperatuur in je auto snel zal zakken tot onder nul. Komt er niet snel hulp dan raak je onderkoeld en kun je zelfs sterven van de kou. Een ander probleem is de drank. Veel Siberiërs zoeken ter ontspanning hun heil in de drank. Stomdronken vallen ze op weg naar huis in slaap nadat ze ergens zijn gestruikeld. ’s Morgens worden ze dan bevroren gevonden. De machinist zet de bocht in. Ik zie de kop van de rode locomotief. Links en rechts van het spoor zijn mannen  bezig met de houtkap. Dit is het stookhout voor volgend jaar. Het dient eerst een jaar te drogen. Boven de gekleurde houten huisjes hangt een rookpluim afkomstig uit een scheef gemetselde schoorsteen. De geur van verbrand berkenhout dringt de coupé binnen door het openstaande raampje. Ik krijg even een Ardennen-gevoel. Ieder jaar ga ik wel een weekendje naar de hoge Ardennen. Heerlijk een paar uur wandelen en ’s avonds het échte wild eten. Wild eten kun je namelijk alléén in de herfst. Als de zwijntjes de gevallen eikeltjes, bladeren en van dies meer zij hebben gegeten. Dat geeft uiteindelijk de smaak aan het wild. Of de vers gevangen forel. Zelf met een mesje schoonmaken en dan boven de grill. Héérlijk. Vandaag komen we aan in Irkutsk. Ik neem dan de bus naar Listvianka. Dat is een slapend dorpje nabij het Baikal-meer. Het grootste zoetwater meer ter wereld qua volume. Met zijn 650 kilometer lengte nog groter als Nederland en zéker qua oppervlakte groter als Nederland. In de winter is dit geheel bevroren en vinden er rallies plaats op het ijs. Met ijsscooters knalt men dan over deze bevroren vlakte en wie het eerst de overzijde haalt is de winnaar. Onderweg slaapt men in tenten op het ijs. Er wordt ter plekke vis gevangen door een gat in het ijs te zagen. Nog een uurtje in de trein. Ik heb heel wat mensen zien komen en gaan. Dit is de laatste stop. Daarna bereikt de trein Irkutsk alwaar ik twee nachten zal verblijven waarvan één aan het Baikal meer. Alle Provodnitsa’s staan buiten de deur op het opstapje. In totaal 18. Allemaal houden ze hun rode vlaggetje naar buiten. Het teken dat hun rijtuig klaar is voor vertrek. Ze wachten op de machinist. Dan zet de trein zich langzaam in beweging. Tegelijkertijd worden 18 metalen deuren dichtgegooid en afgesloten. Ride on !

IMG_4669
Dit Duitse koppel van 23 en 24 jaar oud namen hun kleine meid van twee jaar mee op de Expres. Waarom niet ?
DSC04647
Er wordt ook nog gewerkt !
IMG_9967
Station Novosibirsk

IMG_4650IMG_9986

Dag 12 Listvyanka-Baikal meer-Irkutsk

Listvyanka is een klein vissersdorpje aan het Baikal-meer. Het is schitterend open weer zodat ik een mooi uitzicht heb over het grootste zoetwatermeer ter wereld. Ik kan me moeilijk voorstellen hoe het hier zou zijn midden in de winter als het meer helemaal dichtgevroren is. In het idyllisch aandoend haventje liggen kleine en grotere vissersbootjes met felle kleuren. De buit voor vandaag is al binnen. Vanmorgen zijn de mannen van het dorp er al vroeg op uit gegaan. De vis hangt inmiddels te roken op de kleine centraal gelegen markt. Overal bepalen zwaar rokende barbecues het straatbeeld. Stukken kip, vis en varken staan op het menu en helemaal vooraan op de markt staat aan de straatzijde een hele grote wok met rijst die lekker geurt. Het water loopt me al in de mond. Werkelijk niemand hier spreekt Engels dus met handen en voeten en door tekeningen te maken op papier  maak ik duidelijk wat ik wil. Met een vol bord en een koud glas bier voor mijn neus keek ik naar een tafereel wat zich voor me afspeelde. De Russische man vroeg om een kurkentrekker. Helaas kreeg hij de kurk niet meteen uit de fles. Met grote kracht draaide hij een laatste keer de kurkentrekker in het rond. De flessenhals brak doormidden en het glas vloog in het rond. Een dun straaltje bloed liep langs zijn pols. De barmeid pakte een theedoek en gaf deze aan de man. Daarna nam ze een zeef en een karafje. De fles wijn werd via het zeefje leeggemaakt in het karafje. Kijk, dit is daadkracht. Niet zeuren en om een nieuwe fles vragen. Hier wordt niet gemekkerd om zo iets. Laat staan over een beetje lippenstift op een glas. Dit vegen ze gewoon af.  Dan Irkutsk. Irkutsk is een vadsig vies stadje. De wegen zijn van Afrikaanse kwaliteit. Hobbeltje hier, kuiltje daar. Het trottoir vertoont zo’n grote gaten dat je als je niet oppast geheid een half uur bezig bent je Bugaboo-buggy uit te graven.  Dan de verkeerslichten. De voetgangers hebben precies 12 tikken de tijd om de overkant te bereiken. Daarbij duren die 12 tikken géén 12 seconden. Dit verklaart misschien waarom de gemiddelde leeftijd in dit grijze Russische stadje lager ligt dan de rest van de streek. Voeg daaraan nog eens toe dat de lokale automobilist het niet boeit of het verkeerslicht op rood of groen staat en je weet dat je hier dus moet uitkijken als je oversteekt.

IMG_9834
Lokale markt in Listvyanka Baikalmeer, Siberië

IMG_9838IMG_9836IMG_9835IMG_9846IMG_9848

IMG_9829
Listvyanka Baikalmeer, Siberië

IMG_9831IMG_9854IMG_9842Mijn hostel kostte me 7,50€ voor een nacht. Uiteraard zonder ontbijt. Het ligt een beetje uit de slag in zo’n ongure achterbuurt waar de mensen uit verveling twee pakjes per dag over de longen jagen. De kamer is wel netjes alleen uit de matrasovertrek haal ik allemaal van die kleine dingetjes. Ik weet niet wat het is. Voor het luttele bedrag van 2€ bracht de taxichauffeur me naar de lokale markt. Ik wilde naar de kapper. Thuis had ik hier geen tijd meer voor gehad en ik wilde geen slecht figuur slaan voor de Mongoolse familie waar ik deze week bij zou blijven slapen. Op google translate had ik het Russische woord opgezocht: “Tsiryul’nik”. Als je het 10x achter elkaar snel uitspreekt heb je geheid de hik. Midden op straat sprak ik een vrouwtje van middelbare leeftijd aan. Met twee vingers woest gebarend maakte ik de schaarbeweging door mijn haar en  sprak dat woord uit. Haar ogen werden groter en ze liep snel door. Volgens mij had ik haar bang gemaakt. Maar opeens had ik prijs. Een vrouwtje van rond de 30 wist wat ik bedoelde. Ze probeerde me uit te leggen waar het was maar opeens trok ze me aan mijn jasje en maakte me duidelijk dat ik mee moest. Ze had in de gaten dat ik dit niet ging onthouden. Ik liep met haar mee. Best raar. Naast iemand lopen en niets kunnen vertellen omdat je elkaar niet verstaat. Op een of andere manier werd me duidelijk gemaakt dat er twee kapperszaken in de buurt waren. Een dure en een goedkope. Bij de goedkope was ik 2€ kwijt voor een knipbeurt. Dat kon dus niks zijn. Samen liepen we daarom door naar de duurdere zaak. Eenmaal bij de deur aangekomen gaf ik haar een hand en bedankte haar voor haar moeite die ze had genomen. Ze reageerde heel blij maar ze realiseerde zich dat ze geen gesprek kon aan gaan. Zodoende wist ze niet hoe ik heette en waar ik vandaag kwam. Ik probeerde nog tweemaal een flauwe “Amsterdamma” maar het was aan dovemansoren gericht. Die vrouw begreep er helemaal niets van. Met een zwaaiende handbeweging en een “spasiba” maakte ik een eind aan het onderhoud en opende de deur van de kapperszaak. In de zaak stonden drie flink bebaarde jongemannen afkomstig uit Tadzjikistan zo bleek naderhand. Het was heel modern opgezet, zeker voor wat gangbaar is in deze streken. De knipbeurt kostte me 500 roebel (7.50€). Zou je het omrekenen naar onze levensstandaard dan zou je uitkomen op 40€ voor een knipbeurt. Erg duur dus voor de Rus. Uiteraard werd me gevraagd waar ik vandaan kwam. Nederland kenden ze niet maar Amsterdam natuurlijk wel. Zelfs Ajax,  mijn lievelingsclub werd door hun benoemd. Ze hadden wel eens iemand uit het buitenland in hun zaak gehad maar nog nooit iemand van zo ver hier vandaan. Zijn twee collega’s kwamen er uit nieuwsgierigheid bij zitten. “Amsterdamma, Amsterdamma”: klonk het voortdurend. En ze moesten lachen. Toen ik had afgerekend en naar buiten wilde lopen kwamen ze me alle drie de hand geven. Om en om moest ik met ze op de foto. Alle drie zouden ze straks wat te vertellen hebben bij het avondeten. Morgenvroeg om 08:15u vertrek ik naar Mongolië. Ik ben benieuwd.IMG_9888IMG_9867IMG_4661IMG_9855IMG_9859IMG_9871IMG_9879IMG_9874IMG_9872IMG_9870IMG_9862IMG_9865

Dag 13 Irkutsk-Ulaanbaataar Mongolië

’s Morgensvroeg om 07:00u werd ik opgehaald door een busje. De hele nacht had ik niet kunnen slapen dankzij mijn kamergenoten die op stap waren geweest en om het uur één voor één naar binnen kwamen. Alsof ze het hadden afgesproken.  In mijn coupé zat een stelletje uit Nürnberg. Beiden 40 jaar. Gabi werkte bij een grote Duitse bank en Nicolai werkte bij een groot duits ICT-bedrijf. Het kinderloos stel had niets te klagen. Beiden waren gezond, hadden een goed salaris, een groot huis en ze reden allebei een dikke wagen. Maar toch ontbrak er wat in hun leven. Ze hadden het gevoel dat ze slaaf van de maatschappij waren geworden. Iedere dag verdienden ze niet geld voor zichzelf maar ook voor de regering. Het leven om te werken. Als midden-twintigers waren hun gedachten doordrenkt met het feit dat je er pas bij hoorde als je carrière had gemaakt. Ze hadden naast hun baan nog doorgestudeerd om flink geld te kunnen verdienen. Het carrière maken had de kinderwens verdrongen. Weken van 6o werkuren waren geen uitzondering. “En straks als we oud zijn gaan we leuke dingen doen”, was hun credo. Net zoals ik waren ze gelukkig doordrongen van het feit dat “straks” niet bestaat. 20% van de pensioengerechtigden overlijdt vóór de pensioengerechtigde leeftijd. Allemaal die wilde plannen waar niets van terecht is gekomen. Nee. Iedereen zegt: “ik leef nú”. Maar wie doet er nu iets tastbaars aan de situatie ? Gabi en Nicolai hebben vorige maand hun baan opgezegd. Ze willen leven. Zelf leven. Niet geleefd worden. En dus hebben ze alles verkocht en van dat geld gaan ze twee jaar de wereld rond. Een dikke 10 voor dit stelletje. Even geen competitie meer wie de vetste telefoon heeft of het mooiste steentje op haar nagel heeft geplakt.

Schermafbeelding 2019-07-27 om 21.42.56.png

Dag 14 bij Nomadenfamilie in Hustai National Park Mongolië

De nachttrein uit Irkutsk arriveerde om 07:00u in Ulaanbaataar, de hoofdstad van Mongolië. 35% van alle Mongolen woont in deze stad. Veel Mongolen kiezen echter voor het Nomadenbestaan op de uitgestrekte steppes die het land rijk is. Met een auto werd ik naar zo’n nomadenfamilie gebracht. De weg er naar toe was erg ruig en zand/steenachtig. Er groeien geen bomen maar wel veel soorten grassen. Soms hield de zandweg op vanwege een wegverzakking dus moesten we even off-road. Onderweg kwamen we een aantal Oovo’s tegen. Een Ovoo is een soort berg bestaande uit een verzameling van offergiften. Er liggen stenen op, stokken, dierenbotten, wodkaflessen, hout, auto-onderdelen en heel veel blauwgekleurde linten (khadags). Een Ovoo is een offerplaats voor het Sjamanistische geloof. De Ovoo’s zijn vooral te vinden op heuvels en op bergen. Wanneer men een Ovoo tegenkomt onderweg, is het de gewoonte om er drie keer met de klok mee om heen te lopen. Er moeten dan bijvoorbeeld steentjes of keitjes op de hoop gegooid worden en daarna mag men een wens doen. Niet iedereen heeft tijd om te stoppen voor een Ovoo; er wordt dan ook wel eens drie keer getoeterd bij het langsrijden. Ovoo’s worden door de Mongolen als zeer heilig gezien en er zijn een aantal regels die gelden in de buurt van een Ovoo. Zo mag er niet gejaagd worden in de nabijheid en ook niet gegraven worden. Er wordt geloofd dat de mensen die geen respect tonen voor de Ovoo ziek zullen worden of zelfs kunnen overlijden.IMG_0052.jpeg IMG_0044.jpgNa drie uur rijden kwamen we uiteindelijk aan in een klein tentenkampje op de laagvlakte. Hier woonde de familie waarbij ik een nachtje zou blijven. Zover je kon kijken zag je niets dan grasvlaktes en bergen. Groepen wilde paarden graasden in het gras. Her en der zag je een Ger staan. Dat is een ronde tent waarin ze wonen. Het is een houten constructie van een soort geruit-trap-hekje-systeem, zo eentje die je in en uitschuift. Je zet vier, vijf of zes van die wanden uitgeschoven tegen elkaar in een rondje om de muren te maken. Daarop steunen de dak balken die in het midden samen komen in de kroon. Bij een Ger wordt de kroon ondersteund door twee flinke palen in het midden van de tent. Verder staat een Ger van oudsher altijd met de ingang naar het zuiden; verhuist de Ger twee tot vier keer per jaar; mag je niet op de drempel staan of tegen de middenbalken leunen; heet de wand een “Hann” (wat erg leuk is als je Hanna heet en je er een opbouwt, dan heb je het gevoel dat ze je de hele tijd roepen); loop je links om naar binnen en zitten de belangrijkste mensen achterin waar het warm is. IMG_0137IMG_0098IMG_0074IMG_0080IMG_0086IMG_0084IMG_0077IMG_0089IMG_0088IMG_0072Er is weinig vertier dus het bestaan van de familie is erg eenzaam. Maar hier draait het niet om vertier maar om werken. De hele dag is er wel wat te doen in het huishouden. Van koken tot koeien melken en alles wat daar tussen komt. De kinderen gaan in Ulaanbaatar naar school en blijven de hele week daar i.v.m. de lange reistijden. In het weekend mogen ze naar huis.  De familie bestond uit Egii 30, Moogy 31, dochter Enji van 5 en zoon Temka van 6. Opa Batkhishig van 57 en oma Tuugii 57 woonden in de tent ernaast. De ruimte is erg klein. Je zou het kunnen vergelijken met een studentenstudio. Ze koken, wassen, slapen en eten in één ruimte. Ik mocht vandaag in hun tent slapen. Zij verkasten voor vandaag naar een ernaast gelegen reserve-tent. Toen ik de tent binnenstapte stond er een grote ketel kokende olie klaar. Dochterlief van vijf legde de met rundvlees  gevulde broden klaar op een schaal en moeder legde ze in de olie om te bakken. Na 5 minuten waren ze klaar om gegeten te worden. En lekker dat ze waren ! Na het eten ben ik in de omgeving wat gaan rondlopen. De vier honden kwamen achter me aan. Overal lagen kadavers van koeien en paarden. Deze worden niet opgeruimd maar blijven gewoon liggen. Op de terugweg besloot ik even naar de wc te gaan. De wc bestond uit een gegraven gat waarover twee planken waren gelegd. Aan drie zijden stonden metalen platen die je enigszins uit de wind hielden. De wc lag op 75 meter van het tentenkamp verwijderd. Kun je je voorstellen hoe koud dat zou zijn bij -30℃ in de winter? Het uitzicht was daarentegen wel mooi. Tijdens mijn wc gang renden ineens 20 wilde paarden voorbij. Ze werden achterna gezeten door opa te paard. In zijn hand had hij een lange stok met een touw, in de vorm van een lasso, er aan vast. Met een machtige zwaai belandde het touw om de nek van een paard. Hierop begon deze wild te steigeren. Opa sprong van zijn paard en bond het gevangen dier vast aan zijn eigen paard. Samen reden ze terug naar het kamp. Moogi was bezig met koken. Even te voren had ze aardappelen, wortel, uien en rundvlees gesneden. Deze mix stond nu te pruttelen op de met hout gestookte kachel. Ze besloot de tijd te doden door een spelletje met me te spelen. Uit een zak toverde ze ongeveer 20 enkels van een geit (zonder huid uiteraard). Die enkels hebben een bepaalde vorm. De bovenkant van de geitenenkel leek op een “paard”, de andere kant op een “kameel”. De weerszijden waren “geit” en “schaap”. Al dobbelend met vier enkels van een geit moest je een zo hoog mogelijke combinatie zien te gooien. Met vier “paarden” was je kampioen. Een soort Mongools yahtzee dus. Maar dan met de enkels van een geit.  “Shagai Nyaslakh”  heet het spelletje trouwens. “Ga je mee koeien melken”: werd er gevraagd. Ach waarom ook niet. Melk komt immers niet uit een pak. Zittend op een krukje nam ik de spenen in mijn hand en kneep er in zoals ik nog nooit in een speen had geknepen. Enji van vijf jaar oud kwam op haar paard naar me toe gegaloppeerd. Opa hielp haar van het volwassen paard af (géén pony !). Ze kwam naar me toe en schudde haar hoofdje toen ze zag dat ik nog altijd geen druppel melk in de emmer had liggen. Ze nam plaats tussen mijn benen en pakte mijn handen met haar handjes vast en begon langzaam maar stevig te knijpen. Die kleine had kracht ! Meteen daarna voelde ik een straaltje warme melk in mijn schoen lopen. Die was er uit dacht ik. Nu nog leren mikken. Toen de emmer half vol was stond ik op en draaide me om en….. jawel hoor…. met mijn witte gympen stond ik in een koeienflater. Enji moest hard lachen toen ze mijn gezicht zag. Achja, in ieder geval had ik deze kleine dreumes aan het lachen gemaakt. Arghhhh……. Moogy heeft net mijn bed opgemaakt en nog wat hout op de houtkachel gegooid. Vannacht wordt het -5℃ dus ik kan wel ieder beetje warmte gebruiken. Met een dikke trui aan en mijn joggingbroek stapte ik in een bed zonder matras. De vulling van het kussen bestond uit oude T-shirts die over elkaar heen waren getrokken. Buiten stonden 1000 paarden, of waren het er 2000? Ik weet het niet. Het is nu 20:30u en stikkeduister. Ik ga nu schaapjes tellen i.p.v. paardjes. Ik zei vanmiddag in mijn live-video dat hier niets te doen was. Hier moet ik van op terug komen. Hier is genoeg te doen ! Morgen sta ik weer vroeg op. Goodnight/saikhan amraarai🌙

IMG_0362
Hoppa…. sta je dan in de stront

IMG_0109IMG_0179IMG_0190IMG_0157

IMG_0208
Opa Batkhishig van 57 heeft weer een wild paard gevangen
IMG_0279
Enji te paard
IMG_0133
Het toilet
IMG_0113
Het tentenkamp in the middle of nowhere

IMG_0139IMG_0151IMG_0343

IMG_0320
De chips die ik had meegenomen vond Enji wel lekker

IMG_0311

Dag 15 bij Nomadenfamilie in Hustai National Park Mongolië

Het is 03:12u en ik zit stijf in bed. Een paar honden blaffen en ene jankt als een wolf. Ik schakel de zaklampfunctie op mijn I-phone in en ga op zoek naar de Varta-accu naast mijn bed. Het losse ringvormige uiteinde van het koperdraadje druk ik handig om de minpool en de Ger-tent wordt terstond van binnen verlicht. Moet ik buiten gaan kijken ? Het is behoorlijk koud. Als ik uitadem zie ik de damp uit mijn mond komen. Aangezien het gejank aanhoud doe ik het toch. Ik haal het schuifje van het deurtje en binnen twee tellen sta ik onder een deken van miljoenen sterren die flikkeren tegen een pikzwarte achtergrond. De volle maan schijnt over de kudde paarden, koeien, schapen en geiten. Dit doet me herinneren aan mijn overnachting in de woestijn van Australië midden in het Red Centre nabij Uluru. Overdag verzamelden we met een groepje jongelui in de woestijn hout en ’s avonds maakten we daarmee een groot kampvuur. De meiden ontfermden zich over het maken van chili con carne en onder het genot van genoeg blikken bier werd het langzaam donker. De slaapmatten werden rondom het kampvuur gelegd en iedereen zocht een plekje. Om de slaapmat werd met een stok de “circle of trust” getekend om zodoende dikke spinnen uit onze slaapzakken te houden. Met drie Dingo-stenen aan ons hoofdeind en onze schoenen aaneen gebonden onder onze nekken keken we met zijn allen naar boven. Dit soort aanblikken heb je alleen maar daar waar géén lichtvervuiling is. Machtig mooi. Zo ook hier op de steppe in Mongolië.  Waarschijnlijk was het de volle maan die ervoor zorgde dat dat hondje jankte. Jacky doet dat thuis ook. Maar dat doet ze ook als ze een ambulance hoort. Eenmaal weer binnen begonnen mijn darmen op te spelen. “Oh nee”,dacht ik. “Die nootjes van gisteren”. Stom natuurlijk maar daar had ik nu niks aan. Moest ik dan nu werkelijk in de kou naar buiten en die 75 meter in het donker naar de wc lopen ? En ook nog bij volle maan?? Ok, de volle maan is maar een gedachtenspel maar stiekem dacht ik toch terug aan die film van vroeger: “American werewolf in Londen”. Ik pakte mijn Zwitsers multifunctioneel zakmes uit mijn rugtas en hield het in de palm van mijn hand. Het paste er maar net in. Hiermee kreeg je nog geen fles bier  opengemaakt. Laat staan dat dat dingetje me ging beschermen tegen de scherpe, slaande klauwen van zo’n beest. Maar ik nam het toch mee. Wie weet kwam het nog van pas. In de vrieskou liep ik in mijn joggingbroek door het natte gras naar het schijthok. Laten we het vooral geen wc noemen. Met de zaklamp op mijn iphone kon ik enigszins zien waar ik liep. De koeien, schapen en geiten lagen overal op de grond en ik moest goed uitkijken wilde ik er niet over struikelen. Bij de wc aangekomen lagen er allemaal geiten voor het hok. “Oh nee”, dacht ik. Niet dat óók nog. Met een luide “BOEHHHH” stonden ze gelukkig op en kon ik mijn dingetje doen. Nee, ik ging me nu niet druk maken om 3-of 4 lagen toiletpapier. Wij westerse mensen zijn het niet gewend om op je hurken te moeten poepen. Hier in Azië doen ze dat alleen maar op deze manier. Zo weten de mensen hier zich geen raad met een wc-pot zoals wij die kennen. Ze laten dan hun broek zakken tot op hun enkels, klimmen boven op de pot en met hun schoenen op de wc-bril zitten ze gehurkt te kakken. In Australië hangen informatiebordjes in sommige restaurants op de wc waarop met foto’s staat aangegeven hoe je een westerse wc dient te gebruiken. Schermafbeelding 2019-07-29 om 12.20.45.png

Gezien de kou had ik de neiging om mijn joggingbroek niet helemaal uit te trekken maar om hem alleen te laten zakken tot op mijn enkels. Wat kon er mis gaan dacht ik. En meteen kreeg ik een flashback. Van een aantal jaren geleden. Na afloop van danceparty Groove Garden in Sittard werd er nog nagebierd bij Tapas op de markt. Toen daar ook iedereen naar huis ging bood Desiree, een vriendin van me, me aan om bij haar te blijven slapen. Nadat Sjoerd en Rick , de sympathieke barmannen van Tapas mijn jaszakken hadden volgegooid met cocktailnootjes gingen Desiree en ik op weg naar haar huis. We hadden genoeg nootjes voor onderweg. Lekker ! Eenmaal in het donkere stadspark aangekomen begonnen mijn darmen te rammelen. Ik vroeg of Desiree wat zakdoekjes bij zich had. “We zijn zo thuis Ran”, zei ze. “Dan kun je gewoon op de wc”. “Deeske….. alsjeblieft: NU !”, zei ik. Mijn darmen en de nootjes gaan normaal niet zo’n lang gevecht aan. Meestal na één ronde gooien mijn darmen de handdoek al in de ring. Ik ging snel op zoek naar een goede, dikke boom zodat Dees niets kon zien. Ik liet mijn broek zakken tot op mijn enkels en waarschijnlijk door mijn zattigheid ging het helemaal mis. Ik jaste zo alles recht mijn broek in. Voor mijn gevoel had ik de juiste positie ingenomen. Maar als ik zat ben meen ik ook dat ik ineens kan dansen terwijl als ik ’s morgens de filmpjes bekijk dan zie ik iemand met armen en benen om zich heen slaan alsof net een portie loeihete bitterballen in zijn shirtje is gevallen. Maar helaas dus. Mijn broek vol, té weinig zakdoekjes om mijn kont én mijn broek schoon te maken, strontzat, anderhalf uur lopen van huis en Desiree die nog stond te roepen of het allemaal lukte. Alleen maar hoofdprijzen die avond. Hier aan denkende trok ik mijn joggingbroekje toch maar uit en ging gehurkt zitten in de kille buitenlucht. ’s Morgens om 09:00u stond het ijs nog altijd op de vooruit van de auto dus het moest flink gevroren hebben toen ik daar zat. En zo voelde het ook aan !  Hierna ging ik weer lekker slapen in mijn bedje. Overigens geen weerwolf gezien.

IMG_4676
Samen met opa op de foto
IMG_0413
Kleine Enji
IMG_0435
Enji week geen minuut van mijn zijde
IMG_0402
Oma sneed iedere dag genoeg vlees van een koe die onderste boven in een tent hing.
IMG_0397
De paardenmelk smaakte heel zuur. Voor ons westerlingen is dit niet te drinken.
IMG_4706
Slaap lekker. Toch maar een dikke trui aangetrokken.
IMG_4707
Die nacht was het -5℃

 

Dag 16 bij Nomadenfamilie in Hustai National Park Mongolië

Vandaag nam ik afscheid van de familie. Ik werd nog getrakteerd op een lekkere lunch  van rundvlees. Met een scherp mes sneed de kleine Enji het vlees van het koeienbot en gaf dat stukje aan me met haar mini handjes. Ze draaide het dopje van mijn flesje cola en bracht het flesje naar mijn mond. Ik moest drinken. Ze nam zelf ook een slokje. Snel, voordat mamma het zag. Daarna liep ze naar buiten om hout te sprokkelen. Vijf minuten later kwam ze terug met een grote stapel hout op haar kleine armpjes. Daarna moest ze van haar moeder de wastrommel gaan vullen met vuile was. Voor de grap tilde ik haar op en zette haar met haar kont in de bovenlader. Snel sprong ze er weer af. De hele ochtend heb ik met haar gespeeld. Ik moest haar karretje waarin ze was gaan zitten, trekken en ik fungeerde als klimrek. Ze was helemaal geobsedeerd door de grappige fluittoon wat ik kon maken met mijn lippen. Dat had ze nog nooit gehoord. De familie ging zich langzaam voorbereiden op de naderende winter. Dan werden alle tenten afgebroken en verhuisden ze naar de bergen. Daar was het minder koud. Ik beloofde Muugü dat ik spullen zou opsturen. Ook voor Enji. IMG_0424

Dag 17 in hoofdstad Ulaanbaataar Mongolië

Gistermiddag arriveerde ik in de hoofdstad. Wat een verschil ! Overal zag ik moderne winkels en hoge glazen gebouwen. Jongeren liepen er supermodern bij. Gewoon op de nieuwste Niké’s, in hun nieuwste skinnie’s en natuurlijk hun mobiel geïntegreerd in hun handpalm zoals bij ons dat het geval is. Mij viel op dat alle auto’s het stuur rechts hadden maar bij de tolwegen stond het tolhuisje links. Een heel gedoe dus als je geen medepassagier had die even het geld kon doorgeven. Had je een baby dan ging die gewoon voorin mee op schoot zoals bij ons tot aan midden jaren ’80 het geval was. Maxicosies kennen ze hier niet.  Het verkeer is typisch Aziatisch. Één grote janboel. De chauffeur Javhaa duwt zijn auto met speels gemak langs de andere auto’s. Ook al staat het licht op rood. Men knalt er gewoon doorheen. In het midden van de kruising staat op een betonnen sokkel een politieagent het verkeer te regelen door continu op zijn fluitje te blazen en met zijn rode lightstick zwaaiende bewegingen te maken. Ik heb niet de indruk dat er iemand naar hem kijkt of luistert maar ik heb ook niet de indruk dat hem dat een bal jeukt.  Langs de straat staan heel veel mensen te liften. Mongolen houden blijkbaar van liften. Ze doen dat niet op onze manier door hun hand omhoog te steken. Ze houden hun hand omlaag. Een gespiegelde Hitler-groet is misschien niet de meest gepaste maar wel de beste omschrijving. Met hun vingers maken ze dan een wiebelende beweging. Zodoende wachten ze geduldig tot iemand stopt. Als medepassagier van deze auto blijf je rustig zitten en erger je je niet zo snel in dit geroezemoes. Maar als ik zie hoeveel automobilisten voordringen, je de weg afsnijden en onophoudelijk claxonneren dan zou ik als chauffeur langzaam mijn geduld verliezen. Maar hier blijft iedereen zo rustig. Er wordt niet gescholden op elkaar maar men accepteert deze situatie. Onder het schrijven in de trein komt een vrouwtje voor de zoveelste keer voorbij gejogged. Ze heeft alle deuren opengezet en jogged nu van voor naar achter door de Expres. Gekke Toos. Als kind zeker de schommel wat te dicht bij de muur gezet. Dit ter zijde. Voor vandaag had ik Javhaa gevraagd of hij mij wat wilde rondrijden. Lopend is dit niet op één dag te doen en daarbij was ik bang te verdwijnen in één van de diepe putten die links en rechts van de stoeppaden spontaan opdoemden. Ik bood hem 50€ aan en hier zei hij zeer zeker geen nee tegen. Glunderend nam hij het geld in ontvangst en telefoneerde meteen met zijn vrouw. Zijn lucky day haha. Het zit al eeuwenlang in ons Nederlands bloed om te onderhandelen over prijzen. Als we dat thuis doen dan vind ik dat ok. Bij banken hebben we het lef niet om te onderhandelen over de te betalen rente. Terwijl dáár net de knaken te verdienen zijn. Ik weet nog goed dat ik als jonge twintiger naar de bank ging en 0.2% van de rente afsnoepte én géén 1% afsluitprovisie betaalde. Ik vond dat maar flauwekul. Alsof ze niet genoeg marge hadden op de rente. Maar goed, waar ik me dan wel eens om erger zijn mijn medelanders die in den vreemde zo’n arme sloeber helemaal kapot onderhandelen. Het onderste uit de kan willen halen. Ze weten gewoon dat ze eten moeten kopen. En dát buiten ze uit. Ik heb eens in Kenia zo’n onderhandeling mee gemaakt. De man vroeg voor zijn houtsnijwerkje 5€. Hij had hier een dag werk aan gehad. De man uit Nederland bood 1,50€. Wat een vernedering. Stel je voor: je gaat solliciteren en je wilt 2000€ verdienen en je toekomstige baas zegt: ik bied je 500€. Precies dát gevoel had die houtsnijwerker. Hij verlaagde zijn prijs naar 4€. De Nederlander ging naar 1.75€. Hierop greep ik in en gaf de Keniaan 5€. Ik hoefde geen beeldje. Ik wilde alleen een statement maken. Ik keek de Nederlander diep in zijn ogen en zei niets. Soms zeg je méér door niets te zeggen.

IMG_0648
LImburgse vlag in Mongolië
IMG_4719
Tja. De Swastika. In veel culturen gebruikt als teken van levenskracht, geluk of heiligheid. Bij ons een teken van Nazisme.
IMG_4723
Het water liep in mijn mond
IMG_0652
Het reuzenstandbeeld van Djengis Khaan

IMG_0741

IMG_4729
Just married !
IMG_0735
Turtle Rock
IMG_0762
Bogd Khaanii Ordon tempel
IMG_0579
De steenarend heeft een lengte van 80 cm tot 93 cm met een spanwijdte van 1,90 tot 2,25 m

Javhaa startte zijn wagen en we gingen op weg. Eerst naar het reuzenstandbeeld van Djengis Khaan, 45 km buiten de stad. Een machtig zilverkleurig standbeeld van de man die zoveel heeft betekend voor zijn volk. Daarna zijn we gewoon wat gaan rijden buiten de stad waar het landschap al heel snel ruig werd. Vele grote, mooi gevormde rotsblokken lagen langs de weg. Hordes wilde paarden kruisten de straat en soms trok ook een grote kudde blatende schapen voorbij. Javhaa behield zijn kalmte en liet de diertjes rustig oversteken. Een uur later gingen we iets eten langs de kant van de weg. Mongools streetfood. Ik zag een grote ketel soep waarin nog een geitenkop dreef. Soepie trekken !! De menukaart bestond alleen maar uit tekst maar gelukkig waren naast me een aantal Mongoolse jongens aan het eten. Één blik op hun bordjes en ik wist genoeg. Die met het paardenvlees. Dat zag er heerlijk eten. De vrouw opende de koelkast en sneed een flinke homp vlees af en bakte dat voor me. Met wat groenten en een beetje saus smaakte het super. Naast ons zaten een Poolse jongen en meid. Ze waren met de fiets. Ze hadden een half jaar vrij genomen. Ze hadden besloten om te gaan fietsen in Mongolië. Ze kampeerden gewoon langs de weg. Om de zoveel dagen namen ze ergens een douche. De natuur was hun toilet. Eten en drinken deden ze daar waar hun de mogelijkheid werd geboden. Spannend.Het landschap zag er erg groen uit. Er stonden zelfs groepjes bomen. Daarnaast zag ik veel rotsen in de meest uitzonderlijke vormen zoals Turtle Rock. Na een uurtje of vier rondgereden te hebben gingen we terug naar de hoofdstad. Hier waren immers ook nog leuke plekjes te zien zoals het Gandan-klooster, de Bogd Khaanii Ordon tempel en het Zalsan monument. Allemaal bezienswaardigheden uit het verleden. Vandaag ga ik met de nachttrein van Ulaanbaataar naar Peking. Een tocht van 30 uur. Op de grens wordt de trein opgetild en komt er een ander onderstel onder. Het spoor in China is immers iets breder dan het spoor in Mongolië/Rusland. Deze procedure gaat twee uur duren. Niemand mag de trein uit, alle wc’s worden gesloten. Ben reuzenieuwsgierig hoe ze dit gaan doen. Ohja. Nog leuk om te vermelden zijn de tientallen autootjes die ik tegenkwam. Autootjes die meedoen aan de Mongol rally. De Mongol Rally is een intercontinentale autorally die begint in Europa en eindigt in Ulan Ude, Rusland. De rally eindigde oorspronkelijk in Ulan Bator, Mongolië. J hebt niet veel verplichtingen behalve dan dat de motorinhoud niet groter mag zijn dan 1,1 liter. De deelnemers zijn meestal jonge avonturiers die hun auto bekleden met talloze stickers en uitdossen met de raarste voorwerpen. Ook straathondjes worden gewoon meegenomen in hun auto’s.IMG_0562IMG_0568IMG_0566IMG_0557IMG_0573IMG_0563IMG_0571IMG_0565IMG_0572IMG_0560IMG_0561IMG_0541IMG_0612IMG_0616

Dag 18-23 Beijing China

De tocht van Ulaanbaataar naar Peking (Beijing) ging dwars door de Gobi-woestijn. In de trein was het snikheet en als je naar buiten keek zag je niets anders dan woestijn. Aangekomen bij de grens met China volgde een intensieve controle van zéker een uur. Een nette Chinese douane beambte vroeg heel vriendelijk naar mijn paspoort. Deze zou ik later terug krijgen met een stempeltje met de datum van binnenkomst. Een paar kilometer verder reed de trein een hele grote hal in. Iedere wagon werd ontkoppeld. Vier pneumatische hefmechanismen tilden de 15 wagons terwijl we er in zaten één meter tegelijkertijd omhoog. Daarna werden alle onderstellen eronder uit gereden en vervangen door andere onderstellen. Het spoor in China is breder dan in Rusland en Mongolië. We wilden uiteraard niet naast het spoor belanden. De reden is dat ten tijde van de uitvinding van de trein, Rusland en China wel eens met elkaar in de clinch lagen en zij apart van elkaar een eigen treinnet ontwikkelden. Allebei met andere maten. In die tijd kwam het bij de regeringen niet in hun hoofd dat er misschien over 75 jaar een levende handel met elkaar zou ontstaan. En dat je dan qua transport met elkaar ging samenwerken om de transportkosten zo laag mogelijk te houden.

IMG_0791IMG_0793IMG_0802IMG_0809IMG_4759Rond 11:00u kwamen we in Beijing aan. Op Shanghai na de grootste stad ter wereld met dik 20 miljoen inwoners waarbij de voorsteden niet zijn meegeteld. Ik stuitte meteen al op het grootste probleem: niemand spreekt hier een andere taal als Mandarijn. Af en toe een woordje Engels maar daar moeten ze het dan ook mee doen. Gebarentaal interpreteren kunnen ze ook moeilijk of laten we zeggen: zij gebruiken andere gebaren dan bij ons. Zo tellen wij tot tien met twee handen. Zij doen dat op één hand. Zo wordt het cijfer “6” uitgebeeld door “🤙🏻”. Het cijfer “10” wordt uitgebeeld als “✊🏻”. Voor ons is dat raar. Van de ene kant: waarom twee handen gebruiken als het met één hand ook kan ? Zo stond ik op het immens grote stationsplein. Duizenden mensen liepen om me heen. Ik zocht een pinautomaat en een taxichauffeur. Ik had weliswaar 3G maar géén internet. Ik wist toen nog niet dat de Chinese regering Google, Facebook, Instagram en Youtube had  geblokt voor hun bevolking. Door in het geniep het programmaatje “VPN” te downloaden kon ik op een server in New York of Singapore aanloggen en zodoende het blok van de strenge Chinese autoriteiten omzeilen. Maar dat wist ik dus nog niet. Aldus ging ik op zoek naar een taxichauffeur. Al snel vond ik ene of eerlijk gezegd: hij vond mij. We spraken een prijs af van 260¥ (35€). Daarvoor zou hij me dan eerst naar de pinautomaat brengen en daarna naar mijn hotel. Hij was supervriendelijk, lachte aan één stuk door, pakte mijn koffer aan en stopte deze in de achterbak. Daarna hield hij de deur voor me open zodat ik kon instappen. Dit ass-kissing gedrag maakte me enigszins dermate wantrouwig dat ik de onderhandelingen opnieuw startte maar dan met gerichtere vragen zoals: hoeveel km moet je rijden en hoelang denk je dat je er over doet ? Dit alles door tekeningen te maken op papier want hij sprak uiteraard geen woord Engels. We spraken een nieuwe prijs af van 160¥ (25€) en daar moest ie dan maar mee doen. Achteraf bleek het hostel maar 3 km verderop te liggen in een Hutong (Chinese woonwijk). Tja. Je wordt dus niet alleen door taxichauffeurs op Schiphol genaaid maar de Chinezen kun er ook wat van. In het hostel aangekomen bestelde ik bij de barmeid Ling Yang meteen een biertje een lekkere steak. Hier had ik nu wel zin in. Ze wilde Elizabeth genoemd worden. Chinezen hebben naast hun Chinese naam allemaal een Engelse naam. Dat vinden ze geweldig. Het feit dat ik bijna twee koppen groter was dan haar weerhield haar er niet van met me op de foto te willen. IMG_4761.jpegToen de barmeid me de steak kwam brengen struikelde ze over mijn tas en tjoep: daar ging mijn biefstuk. Een ober die een steakje laat vallen is nooit leuk. Ik moest meteen op de foto met het Chinese personeel. In hun ogen ben ik een reus en dat vinden ze wel grappig. Het rook naar verf. Een schilder legde de laatste hand aan een stukje benedenverdieping dus nam ik even een kijkje. Wat een geklieder. De schilder kwam niet goed uit de verf en qua afwerking had hij blijkbaar overal lak aan. Ik was echter op reis en had me voorgenomen me niet teveel te bemoeien met het lokale schilderwerk. Niet zoals destijds in de Caraïben toen mijn toenmalige vriendin het leuk vond om boeken te verslinden op een strandstoel in de snikhete zon. Zoooo saai. Niks voor mij. Ik heb heel wat mooie strandjes gezien op de wereld. Die van de Fiji-eilanden vond ik de mooiste. Vanwege het ontbreken van Bloemendaalse/Zeelandse kont-aan-kont situaties. Daarbij had je daar écht mooie witte stranden zonder lege blikjes bier in het zand of een half ingegraven oosterbuur. Enfin. Mijn toenmalige vriendin lag te bakken in het zonnetje 🌞en ik latexte een appartementje nadat ik de plaatselijke schilder zijn texrol uit zijn handen had getrokken. Dat liever dan de hele dag in een strandstoel liggen. Het toppunt van tot rust komen terwijl ik net op reis ga om dingen te zien en leuke dingen mee te maken.  Maar absoluut niet vanwege de rust. Daarbij ben ik er heilig van overtuigd dat je je hoofd nét leeg maakt door veel leuke dingen te ondernemen. Stil in een strandstoel hangen nodigt weer uit tot nadenken. En dan kom je al snel weer op het bekende gestress in je hoofd.Een paar biertjes verder werd ik op de wc aangesproken door een jonge meid (Yvette). Ze had aan mijn tongval gehoord dat ik uit Limburg kwam en ze wilde weten waar ik woonde. Toen ik Sittard zei begon ze te lachen. “Ik ook”: zei ze. Wat een kleine wereld. Samen liepen we terug naar de bar waar ze lachend haar verhaal vertelde aan haar vriend Niels. Deze bleek vervolgens weer de broer van Lieke te zijn, een vriendin van me waar ik wel eens mee ga stappen of urbexen. Nou jahh. Hahaha. En dat 8.000 km van huis 😂😳. Die dag hadden we een snelcursus Wantan bakken. De vulling wordt normaal voorgegaard, vervolgens met het deeg omhuld, en dan in een mandje in een stoombad verder gaar gemaakt. Ze kunnen zo opgediend worden met rijst of noedels, of in een soep geserveerd worden. We hadden talent want ze smaakten super lekker ! IMG_4866IMG_4770IMG_0964

IMG_4769
Bieren met Niels van Huet

IMG_4854De dag erna stapte ik in de bus naar de grote muur. Deze bus reed me naar een of andere verzamelplek waar ik moest overstappen in weer een andere bus. Eenmaal in de bus begonnen vier meiden te lachen. “Noooo, not you again”: schreeuwden ze lachend. Holly uit UK, Simona uit Bulgarije, Robin uit Italië en Claudia uit Barcelona had ik leren kennen in de restauratiewagen van de Transsiberie-express op weg van Moskou naar Siberië. Ze wonen alle vier in Londen en deden samen dezelfde reis als ik. Alleen hebben ze een wat andere invulling. Ik kwam ze per toeval ook tegen net buiten de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaataar bij een plek met kamelen en roofvogels. En dan nu weer op weg naar de Chinese muur in Beijing in een bus. Zoiets verzin je niet. De beklimming van de muur was erg zwaar. Zeker gezien zijn steilheid. De treden verschilden ook in hoogte dus je moest ook nog goed uitkijken. Indien je achterover viel brak je geheid je nek. Je kon van wachttoren naar wachttoren lopen. Tien stuks in totaal. Maar acht stuks vond ik ook wel genoeg. Ben immers geen 18 meer en heb twee bijna versleten knieën waar ik volgende week maar eens mee naar de dokter moet. Er zijn echter vele plekken waar je de muur kunt zien. De plekjes die het dichtstbij Beijing liggen zijn tevens het goedkoopst. Hier komen alle toeristen die voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Houdt er dan meteen rekening mee dat je je beschermd tegen het wapengekletter van selfie-sticks en gerochel wat tot diep in de nacht blijft nadreunen op je trommelvliezen. Zelf bezocht ik de plek Simatai. Zeker ook wel toeristisch. Maar niet übertoeristisch. Er stond zelfs een snackautomaat. Lekker, een bamischijf trekken uit de Chinese muur. IMG_0878

IMG_0888
Een origineel gedeelte van de Muur
IMG_0870
Een gerestaureerd gedeelte van de Muur

IMG_0903IMG_0915

IMG_0929
Wensboom
IMG_4790
Simona, Robin, Holly en Claudia. Drie keer op twee weken tijd per toeval tegenkomen in drie verschillende landen.

IMG_0917IMG_0877IMG_0896