Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Fietsenactie

In 79 van de 196 landen op de wereld (40%) is het strafbaar om homofiel, lesbisch of transgender te zijn. Saef Ali en Nosa zijn Irak moeten ontvluchten omdat ze niet konden zijn wie ze zijn. Hier in Nederland proberen ze samen een nieuw bestaan op te bouwen. Na een inzamelingsactie op mijn blogpagina werden er 22 fietsen verzameld. Saef Ali en Nosa mochten twee fietsen uitzoeken. De rest brachten we naar het AZC in Echt. Everybody happy 😊 🚲

Saef Ali en Nosa uit Irak
Saef Ali en Nosa uit Irak
Een Iraakse vluchteling zoekt een fietsje uit.
Allemaal fietsen van gulle volgers van mijn blogsite.
Een Iraakse meisje helemaal blij 🙂.

Horror-lab

De een noemt het een horror-lab, de ander noemt het een plek waar cultuur, natuur en ecologie samenkomen. Hier zagen Angelica en ik het werk van bio-artiesten en van kunstenaars die met levende materialen zoals planten en dieren werkten. Met een spanningsmeter werd er een spanningsverschil gemeten tussen borst en rug van een babylijkje. Ook werd er spanningsverschil gemeten in een afgehakte vinger en tal van dode dieren. Bestaat er dan toch leven na de dood ? Aardig creepy om te zien. Zo ook een afgesneden hoofd van een stier wat in een luchtdicht gemaakte glazen kolf lag. Het rottingsproces maakt dan deel uit van de tentoonstelling. Dit doen ze dan met meerdere beesten. Zo zagen we dus ook de lichaamssappen van een paardenkop in die glazen bak liggen. De bak is luchtdicht afgesloten waardoor het rottingsproces het moet doen met de zuurstof die in de bak zit. Omdat de bak is afgekit komt er geen verse lucht bij. Maar je ruikt dus ook géén lijkengeur of zo. Had in het voorbij lopen wel even de neiging mijn evenwicht te verliezen. Zo’n oeps-momentje waarop een van die glazen bakken van zijn sokkel zou rollen. Maar gelukkig was die gedachte maar eventjes en heb ik het netjes gehouden. We zagen hier veel choquerende absurditeiten. Je houdt er van of je houdt er niet van. In ieder geval sla je hier wel een middagje kapot. Voor degene die het heel laat maken: je kunt hier overnachten in het Casanus hotel: een reuzenkont.

Peuterlijkje op sterk water
Babylijkje op sterk water
Babylijkje op sterk water
Babylijkje op sterk water
De automatische tatoeëer machine.
Een zelfmoord varken
Een ruimte vol grafstenen
Palm biertjes !! Hmm
Een bokszak van de huid van vosjes
De tentoonstellingshallen
Een ufo
Een kalfje
De afgehakte vinger
Een roofvogel
Death cat
Rottende koppen van dieren
0.772 volt spanningsverschil in een dode parkiet
Een rottende koeienkop

Hotel Casanus

Je slaapt in een stuk darm !
Hotel Casanus inside

Route

Verbeke foundation. Geopend van donderdag tot zondag van 11:00-18:00u. Westakker 1, Kemzeke. Twee uurtjes rijden. GPS: 51.2275976, 4.0544543.

Dinner in the dark, Keulen

Eten in totale duisternis. Je ziet werkelijk twee uur lang geen handen voor ogen. Waar een glas cola inschenken al voor consternatie zorgt. Wanneer is het glas vol ? Niet geknoeid ?
Betalen. Welk briefje geef ik ? Ene van 20€? Ene van 50€. De blinde obers voelen dat meteen en geven precies genoeg terug. Ook brengen ze je in het donker naar de wc. Voetje voor voetje op de tast. Over Ieder hapje wat naar binnen gaat is nagedacht. Je weet dus niet wat je op je vork hebt. Maar dat proef je. Je focus ligt nu op je andere zintuigen. Je gaat verder op gehoor, de tast, de smaak, de geur. Twee uur lang. Súper leuke ervaring. Op tijd reserveren want het is zó volgeboekt.

http://www.unsicht-bar-koeln.de/de/html/home_1.html

Met Tessa en Tinka naar restaurant Unsichtbar.
En natuurlijk even de kerstmarkt op 😊.
links Tinka Florie, rechts Tessa Stender, Tessa steekt haar tong uit en Tinka maakt een duckface al is dit best moeilijk te zien. Als je goed kijkt zie je ze zitten.

Halloween

Dit is een waargebeurd verhaal.

Een stel werd uitgenodigd voor een chique gemaskerd Halloween-feest voor de hele familie. De vrouw kreeg echter op die befaamde dag vreselijke hoofdpijn en zei tegen haar man dat hij maar alleen naar het feest moest gaan. Hij, een toegewijde echtgenoot, protesteerde, maar ze stond er op dat hij alleen zou gaan en zei dat ze een aspirientje zou nemen en naar bed zou gaan. Aldus trok hij zijn Halloween-kostuum aan en ging op pad.


De vrouw werd na ongeveer een uur diep geslapen te hebben, zonder pijn wakker en omdat het nog vroeg was, besloot ze toch maar naar het feest te gaan. Omdat haar man niet wist welk kostuum ze droeg, besloot ze haar man te bespioneren om te zien hoe hij zich gedroeg als ze niet bij hem was.


Ze sloot zich aan bij het feest en zag al snel haar man in zijn kostuum, rondhuppelend op de dansvloer, dansend met elke leuke “chick” die hij maar tegen kwam en je weet wel: een klein knuffeltje hier en een kusje daar.
Ze ging naar hem toe en omdat zij zelf een nogal verleidelijk lekker ding was, hapte hij maar al te graag toe. Ze liet hem natuurlijk zo ver gaan als hij wilde, aangezien hij haar echtgenoot was.


Na nog een aantal drankjes gehad te hebben fluisterde hij eindelijk een klein spannend voorstel in haar oor en ze stemde toe om naar de auto te gaan en daar gepassioneerde sex op de achterbank te hebben.

Net voordat ze zich om middernacht moest ontmaskeren glipte ze weg, ging naar huis, deed het kostuum weg en stapte in bed, zich afvragend wat voor verklaring hij zou hebben voor zijn buitensporige gedrag.


Ze zat rechtop te lezen toen hij binnenkwam en ze vroeg of hij het leuk had gehad. “Oh, hetzelfde als altijd”, antwoordde hij. Je weet dat ik het nooit naar mijn zin heb als je er niet bij bent”. Toen vroeg ze: “Heb je veel gedanst?” Hij antwoordde: “Ik zal je zeggen, ik heb helemaal niet gedanst. Toen ik daar aankwam, ontmoette ik Ran, Sven en Peter en een paar andere jongens, dus gingen we naar de logeerkamer en speelden de hele avond poker.”


“Je moet er echt raar hebben uitgezien door in dat kostuum de hele nacht te pokeren !”: zei ze met onbeschaamd sarcasme waarop de man antwoordde: “Eigenlijk heb ik mijn kostuum aan je vader gegeven. Bel jij hem even om te zeggen dat we het kostuum dadelijk komen oppikken ? ”.

Stedelijk museum, Museumkwartier Amsterdam

Als eerste gymnasiast van Nederland had ik “tekenen” in mijn eindexamenpakket opgenomen. Naast Wiskunde II, Natuurkunde, Latijn, Nederlands en Engels mocht deze jongen zijn kunsten ook op het witte doek laten zien. Niet dat ik er veel van bakte maar ik vond de kunstgeschiedenis die bij het vak tekenen hoorde interessanter dan dat gekriebel met potloden in 86 puntdiktes. Zo bezocht ik al op jonge leeftijd het Stedelijk museum in Amsterdam. Ik weet niet meer zeker of dit vanuit school was georganiseerd of dat ik met de Tienertoerkaart hier naar toe ben gegaan. In ieder geval vond ik destijds het Stedelijk interessanter dan het Rijksmuseum. Ook vandaag zag ik kunst van verschillende kunstenaars uit verschillende tijden. Zoals bijvoorbeeld de Violist van kubist Marc Chagall uit 1913 maar ook een werk van de in Ghana geboren El Anatsui, een van de bekendste levende Afrikaanse kunstenaars. Sinds eind jaren negentig maakt hij wandsculpturen van duizenden aluminium flessendoppen, aan elkaar bevestigd met koperdraad. En dan mega groot ! Ook zag ik een bar met klanten met een wekker als hoofd. Kunstenaar Kienholz maakte zijn stamkroeg The Original Beanery in Los Angeles na. De bar ruikt naar ammoniak (vroeger echte pis), vettige bitterballen, bier en sigaretten. Gewoon, zoals een kroeg moet ruiken.

Allemaal kunst waarbij je je kunt afvragen of het wel bij kunst hoort. Maar hoort de flikflak nu bij sport of hoort het in een circus thuis ? Gelukkig bepaal je zelf wat je kunst vind. De een vindt het mooi, de ander lelijk. Ik vond het interessant 🧐.

Op weg naar het Stedelijk museum kwam ik langs het Rijksmuseum.
De jaarlijkse schaatsbaan voor het Rijksmuseum.
Stedelijk museum.
Ushering in banality ontworpen door Jeff Koons.
Powerplay Anna Uddenberg.
In the World But Don’t Know the World van El Anatsui.
Detail van hierboven.
Trappenhuis museum.
Kantine museum.
Mooi trappenhuis.
Begane grond museum.
Het wandtapijt van Mercedes Azpilicueta.
Detail van het wandtapijt van Mercedes Azpilicueta.
De violist van kubist Marc Chagall uit 1913.
Femme nue devant le jardin. Schilderij van Pablo Picasso.
Der Agitator van George Grosz.
Raysse tableau à haute tension door Elaine Sturtevant.
The Beanery door Edward Kienholz.

Pieter Cornelisz Hooftstraat

Als je het museumkwartier uit loopt staat je zo op de P.C.Hooftstraat. Ik wilde even kijken of ik twee showbizznarcisten die elkaar met dure tasjes door de straat trekken, zou tegenkomen. Stel je voor: Patty Brard en Vanessa lachend hand in hand, geheel in hun rol.

Armani gynpen: 860€. Binnen een maand kapot.

Kerstmarkt Keulen

Ik ben normaal niet zo van de kerstmarkten maar ieder jaar maak ik me toch los uit mijn stoel om er met Angelica heen te gaan. Zij vindt dat getut met leuke kerstdeuntjes en flikkerende lampjes wél heel gezellig. Nou, ze kon haar geluk niet op. Keulen kent wel meer dan 10 kerstmarkten maar om de kerk in het midden te houden bezochten we wel geteld één markt 😎. Maar wel de grootste ! De markt bij de Kölner Dom was het kortst bij dus hoefden we niet lang rond te banjeren. Ongeveer 150 kraampjes en standjes maakten hier de mensen blij. Je kon alleen iets kopen als je een 2G-bewijs bij je had dus spaar je de moeite als je geen vaccinatie hebt of een herstelbewijs. Je kunt wel over de markt lopen maar niets kopen. Op de gehele markt geldt een mondkapjesplicht. Anders dan in NL word je hier door mensen er op aangesproken als je geen mondkapje draagt en als je zonder 2G-bewijs iets wilt kopen maken ze je heel snel duidelijk dat je beter van de kerstmarkt af kunt gaan. Duitsers zijn wat minder coulant met mensen die zich niet aan regels houden helaas. Overal kun je eten, drinken en leuke spulletjes kopen. Kinderen waren aan het knutselen, er was een poppentheater, ze werden geschminkt of draaiden rondjes op een mini reuzenrad. Even bekroop me het gevoel dat het toch best wel gezellig was. Een gevoel wat ik volgend jaar om deze tijd wellicht weer vergeten ben 😂.

Ohja, vergeet niet even binnen te wandelen bij Brauhaus Früh om de hoek nabij de Heinzelmännchenbrunnen. Sinds het begin in 1908 is de brouwerij al vijf generaties lang in handen van de familie Früh. De voormalige gistings- en voorraadkelders met historisch waardevolle middeleeuwse gewelven zijn inmiddels gezellig ingericht. Het bier krijg je nog uit een houten vat waar een kraan in wordt ingemept. Op het toilet bevindt zich een “Kotzbecken”, een grote wastafel met een vergrote afvoer. Als je buik vol zit en je wilt doorknagen dan kun je hier je vinger in je keel stoppen. Zo doen ze dat in Deutschland. Hier krijg je weinig avocado met pijnboompit gerechten. Dieetgoeroes hebben hier niets te zoeken 👀

Parkeren

Mocht je de Kerstmarkt bezoeken dan raad ik deze parkeerplaats aan. Het is overdekt en met camera’s bewaakt. Je kunt achteraf betalen en de Kerstmarkt ligt op 6 minuten afstand lopen. Vanaf de parkeerplaats loop je door de groene Trankgasse naar de Kölner Dom. GPS parkeerplaats: 50.9421725, 6.9617255.

De “Hahn” wordt letterlijk in het vat geslagen door de Keubissen (obers).
Op de wc bevindt zich een “Kotzbecken” waar de maag geleegd kan worden om daarna weer verder te gaan met zuipen en vreten.
4711 !
De kerstmarkt vanuit de Dom gezien.
Zwitserse kaas op brood.
Originele Romeinse weg nabij de Dom.

De beklimming van de Dom van Keulen

Parkeren

Mocht je de Kölner Dom bezoeken dan raad ik deze parkeerplaats aan. Het is overdekt en met camera’s bewaakt. Je kunt achteraf betalen en de Dom ligt op 6 minuten afstand lopen. Vanaf de parkeerplaats loop je door de groene Trankgasse naar de Kölner Dom. GPS parkeerplaats: 50.9421725, 6.9617255.

Trankgasse

De Trankgasse is mooi zachtgroen verlicht met 84 energiebesparende LED-spotjes en maakt deel uit van het kunstproject “Licht gegen Angsträume”. Erboven ligt het centraal station.

De Dom

Toen we op de snelweg net wegrestaurant Frechen (D) waren gepasseerd zagen Angelica en ik in de verte de indrukwekkende Dom van Keulen al hoog boven de stad uit steken. Een mooi stukje Europese gotische architectuur en met meer dan zes miljoen bezoekers per jaar is dit een van de meest populaire toeristische attracties in Duitsland. We beklommen niet alleen een van de twee imposante torens maar zagen ook de waardevolle relikwieën die in de Schatkamer waren tentoongesteld.

In 1248 werd de eerste steen van de huidige kerk gelegd en eeuwenlang duurde de bouw er van. Toen het monument in 1880 eindelijk werd voltooid, was het met twee torens van 157 meter hoog het hoogste gebouw ter wereld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kathedraal ernstig beschadigd door de geallieerde bombardementen maar hij overleefde het gelukkig wel. Wat we niet wisten is dat Duitsland wereldwijd op de derde plaats staat qua aantallen Unesco-erfgoederen. Met 51 werelderfgoederen staan ze na Italië zelfs op de tweede plek in Europa (!) en de Kölner Dom is er ene van.

De beklimming

Ik meende gelezen te hebben dat er een lift was die ons al een stuk naar boven zou brengen. Ik zei nog tegen Angelica dat we de eerste trappen even zelf moesten lopen tot de etage waar de lift begon. Via een smalle wenteltrap in de noord toren begonnen we aan de klim. Na 10 trappen hadden we het geloof in een lift al opgegeven. Daar stonden we dan: Angelica net hersteld van Corona en nog zonder energie en ik herstellende van een flinke jichtaanval maar nog altijd pijn aan mijn rechtervoet. “Doet ie het of doet ie het niet 🎶 ?”. Hoppa, niet lang zeiken maar gewoon doen. De Dom is 157 meter hoog maar het uitzichtsplatform ligt op 97 meter. Hiervoor moesten we 532 treden lopen (ik heb ze geteld). Nét iets meer als de trappen naast de Wilhelminaberg (508 treden). Maar boven stond voor ons een mooie verrassing te wachten: we liepen tussen het eeuwenoude klokkenspel door en zagen de verfijnde mechaniekjes die deze reusachtige klokken deden luiden.

De Trankgasse
Voor de Kölner Dom zit altijd wel een kunstenaar met krijt te tekenen.
We hadden vandaag geluk. De Dom stond niet in de steigers. Een unicum !
Dwars door de gewelven geboord en dan krijg je dit mooie beeld !
Het klokkenspel.
Mooi uitzicht over de Rijn.
Hoger dan dit punt konden we helaas niet.
Mooi panorama van de Rijn die Keulen in tweeën splitst.
Uitzicht over de kerstmarkt.
De laatste loodjes.

Vuurwerktuig in Geleen

Een kennis van me appte me net dat hij zich gisteren bijna debiel had geërgerd aan “dat tuig” in zijn straat. Omdat ze massaal het vuurwerkverbod aan hun laars lapten gaat hij vandaag naar het politiebureau om aangifte te doen. Waarschijnlijk zit hij nu met zo’n twee-streper aan een bak lauwe leut. Kan die wout meteen zijn cursus “empathisch luisteren” op hem oefenen. Waarschijnlijk verwacht hij dat hij straks met zo’n heel bataljon zwaarbewapende smerissen achter zich aan zijn straat in rijdt en dat ze die sneuneuzen huilend onder hun bed uittrekken om hun mores te leren. Sucht.

Na drie mislukte huwelijken en baan nummer 16 begin ik hem in de gaten te krijgen. Zelfs zijn eigen jeugd weggooien mislukte hem nog. Gevalletje forever alone….

Tong 👅

Na me drie dagen stijf gegourmet te hebben wilde ik vanavond wel eens wat anders eten zonder dat ik de knoop van mijn broek los zou moeten maken. Reeds drie dagen kijk ik in de vitrine bij de slager in de Edeka tegen een tong aan. Een tong van een koe met van die doorzichtige, vlassige haartjes er aan de zijkant nog op. Mijn moeder heeft die vroeger in mijn kindertijd eens gemaakt en tijdens de afwas zag ze dat er gewoon stukken uit het bord gehapt waren. Manman, zo lekker die tong 👅!

Angelica gaf me echter meteen al te kennen dat ze geen tong eet omdat ze het maar een raar idee vind iets te eten wat in de mond van een koe heeft gezeten.

Nu eet ze een eitje 🥚 🤦🏻.

Fort Sanderbout, Sittard

Er waren tijden dat je de Putstraat zonder bitje en werpster beter kon mijden. Onder de 2,20m en met minder dan 25 jaar MMA-ervaring hoefde je als uitsmijter niet te solliciteren bij de gemiddelde kroeg. Anno 2021 is het een rustig straatje met links en rechts leuke horeca-zaakjes als café Dwaas, gastrobar Olijf, café the Groove, ristorante Via Pozzo.

Fort Sanderbout gangenstelsel
Kanon met kogels
Één van de twee leeuwen van het oorspronkelijke stadhuis
Achtergebleven kanonskogels uit de 15e eeuw
Het gangenstelsel wordt nu gebruikt door wijnmakers
Niet de ingang maar de uitgang. Hier kwamen de soldaten naar boven om de kanonnen die op de wal stonden te laden en de kogels af te vuren.
De schootsvelden
De Jodenberg waar nu nog steeds de lichamen rusten van Joden die hier ooit begraven zijn.
De uitgang van Fort Sanderbout

Ingang Fort Sanderbout

Soldaten gingen door de bruine poort naar binnen. Via een kelderdeur in het pand (glazen pui) ernaast kwam men in het gangenstelsel van Fort Sanderbout waarna de vijand bestookt kon worden met kanonskogels. Het betreffende pand deed heel vroeger dienst als boerderij. Daarna werd dit de Santé bar, daarna café Lof der Zotheid. Momenteel ontwerpt Rowan Falchi hier mooie sieraden. Kijk even op haar website en misschien laat ze jullie wel de toegang naar Fort Sanderbout zien als jullie de sieraden komen ophalen. Bestel vandaag nog een leuk sierraad voor de kerst 🎅🏻.

Website: https://falchi-jewelry.com/

De kelder van Rowan Falchi. Achter deze gemetselde muur begint Fort Sanderbout.
De Santé bar