Dutch Traveljunk oet Limburg

De Slag om het Hürtgenwald was een veldslag die plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen september 1944 en februari 1945 in de omgeving van Aken. 120.000 Amerikanen tegen 80.000 Duitsers. In een half jaar vechten sneuvelden 33.000 Amerikanen en 15.000 Duitsers. Ter vergelijk: tijdens 17 jaar oorlog in Vietnam vielen in totaal 58.000 Amerikanen. Om deze slag in context te plaatsen:

• Slag om de Ardennen (40 dagen): 19.000 Amerikanen gesneuveld (475 per dag).

• Slag in de Hürtgenwald (140 dagen): 33.000 Amerikanen gesneuveld (236 per dag).

• Slag om Iwo Jima (35 dagen): 7.000 Amerikanen gesneuveld (200 per dag).

• Slag om Okinawa (160 dagen): 12.500 Amerikanen gesneuveld (78 per dag).

• Operatie Overlord D-day (50 dagen): 2.500 Amerikanen gesneuveld (50 per dag).

• Vietnam oorlog (7000 dagen): 58.000 Amerikanen gesneuveld 8 per dag).

Ga je kijken naar het percentage geallieerde militaire slachtoffers in WOII t.o.v. het totale aantal gesneuvelden dan komen de Amerikanen op 1.6%, Rusland op 6% en Joegoslavië op 2,9%.

Video

Indrukwekkende verhalen

Op de plek waar Maurice en ik nu stonden, in het hart van de destijds besneeuwde Hürtgenwald, zochten Elisabeth Vincken en haar zoon Fritz in 1944 rust in hun afgelegen jagershut terwijl het Ardennenoffensief de wereld deed trillen.

Fritz en Elisabeth hadden zich erbij neergelegd dat vader er niet zou zijn en wilden het kerstdiner uitstellen. Alles veranderde toen er drie uitgeputte, verdwaalde Amerikaanse soldaten voor de deur stonden. Ondanks de taalbarrière bood Elisabeth de mannen, van wie er één zwaargewond was, direct onderdak en verzorging. De geplande feestmaaltijd — een haan genaamd ‘Hermann’ — ging alsnog de oven in. Terwijl de Amerikanen hielpen met koken en het verzorgen van hun kameraad, werd er plotseling weer geklopt. De schrik was enorm toen er drie Duitse soldaten op de drempel stonden; op het helpen van de vijand stond immers de doodstraf.

Elisabeth bleef kalm en stelde de Duitsers, die ook de weg kwijt waren, een duidelijke voorwaarde: ze mochten naar binnen, mits ze hun wapens buiten lieten en de kerstvrede respecteerden. Tot ieders verbazing stemden de soldaten in. In de krappe hut zaten voormalige vijanden schouder aan schouder op bed en aan tafel. De spanning verdween toen een Duitse student medicijnen de gewonde Amerikaan hielp en concludeerde dat hij zou herstellen. Samen deelden ze de maaltijd, wijn en brood, alsof de oorlog buiten even niet bestond.

De volgende ochtend eindigde deze bijzondere wapenstilstand. Na een gezamenlijk ontbijt hielpen de Duitsers zelfs mee om een brancard te maken voor de gewonde Amerikaan. De Duitse korporaal gaf zijn vijanden een kompas en de juiste aanwijzingen om hun eigen linies weer terug te vinden. Met een handdruk en de goede wensen van Elisabeth op zak, vertrokken de twee groepen soldaten in tegengestelde richting de sneeuw in.

In mei 1985 haalde president Ronald Reagan de gebeurtenis in de boshut aan tijdens een staatsbezoek aan Duitsland. Hoewel hij de veertigjarige vrede wilde vieren, zorgde zijn kranslegging op de begraafplaats van Bitburg voor een storm van kritiek. De aanwezigheid van SS-graven deed veel pijn bij Holocaustoverlevenden en veteranen. Reagan verdedigde zijn gebaar door te stellen dat de meeste gesneuvelden slechts jonge dienstplichtigen waren, eveneens slachtoffers van een wreed systeem. Hij gebruikte het verhaal van de familie Vincken als het ultieme bewijs dat menselijkheid zelfs in de diepste duisternis kan overleven.

Fritz Vincken, inmiddels bakker op Hawaii, hoorde zijn eigen geschiedenis tot zijn stomme verbazing terug op de radio. De echtheid van zijn relaas was vooraf grondig gecontroleerd door onderzoekers, die zelfs zijn moeder Elisabeth hadden ondervraagd. Hoewel het verhaal door de speech wereldberoemd werd, duurde het tot 1995 voordat Fritz eindelijk een van de soldaten terugvond. Dankzij een televisieprogramma kwam hij in contact met veteraan Ralph Blank, die het kompas van de Duitse soldaat nog altijd bewaarde. Hun emotionele ontmoeting vormde het slotstuk van een verhaal dat dankzij Reagan en de familie Vincken nog altijd symbool staat voor vrede.

Een ander mooi verhaal. In november 1944 liet de Duitse luitenant Friedrich Lengfeld een bijzonder staaltje menselijkheid zien. Nadat hij een gewonde Amerikaanse soldaat hoorde roepen in een mijnenveld, liet hij de gevechten direct stoppen om hulp te bieden. Terwijl hij probeerde de vijandelijke soldaat in veiligheid te brengen, raakte Lengfeld zelf fataal gewond.

De vergeten strijd en een te snelle opmars

De Slag om het Hürtgenwald was een bittere en bloederige uitputtingsslag die zich eind 1944 afspeelde in de dichte bossen nabij Aken. Hoewel de strijd minder beroemd is dan het Ardennenoffensief, was het een cruciaal en dramatisch onderdeel van de Tweede Wereldoorlog. Tussen september en december 1944 werd er hevig gevochten in een gebied vol Duitse verdedigingswerken, zoals bunkers, mijnenvelden en de beruchte ‘drakentanden’ van de Westwall. Dat de slag minder bekend is in de geschiedenisboeken, komt waarschijnlijk doordat de geallieerden hier enorme verliezen leden zonder direct succes te boeken. Historici richtten hun aandacht liever op de overwinningen in Arnhem of de Ardennen. Na de invasie in Normandië ging de bevrijding van Europa sneller dan verwacht. De geallieerden dachten zelfs dat de oorlog voor de kerst voorbij zou zijn. In september 1944 bereikten de Amerikanen de Duitse grens al, maanden eerder dan gepland. Dit succes had echter een keerzijde: de aanvoerlijnen werden te lang, waardoor er grote tekorten ontstonden aan brandstof en munitie. Hierdoor stokte de opmars, wat de Duitsers de kans gaf zich diep in het Hürtgenwald in te graven.

Het strategische doel: het dorpje Schmidt

Het hoofddoel van de Amerikanen was het dorpje Schmidt. Dit dorp bood namelijk uitzicht op de vitale dammen in de rivier de Roer. De angst was groot dat de Duitsers deze dammen zouden opblazen. Als dat zou gebeuren, zou een enorme vloedgolf het hele dal tot aan Aken onder water zetten, wat de geallieerde troepen volledig zou isoleren of wegvagen. De strijd om dit strategische punt werd een van de zwaarste beproevingen voor de soldaten aan het front.

De eerste confrontatie bij Schmidt (6 – 16 oktober 1944), een onmogelijk slagveld met een logistieke nachtmerrie

Na het mislukken van Operatie Market Garden bij Arnhem, zetten de Duitsers alles op alles om de geallieerden bij de Rijn weg te houden. Ze verschansten zich in de Eifel om hun posities te beschermen, mede als voorbereiding op hun geheime plannen voor het latere Ardennenoffensief. De Amerikaanse 9e Infanteriedivisie kreeg de loodzware taak om de hoogvlakte bij het dorpje Schmidt te veroveren. Dit was cruciaal om de flanken te beschermen en de Duitsers in hun rug aan te vallen. Op 6 oktober begon de aanval na een zwaar inleidend bombardement. Het terrein van het Hürtgenwald bleek echter een hel voor de infanterie. Een van de grootste gevaren waren de ‘boomkruinexplosies’: granaten die in de toppen van de bomen ontploften, waardoor soldaten werden geraakt door een regen van staal en houtsplinters. Sommige Amerikaanse bataljons verloren honderden manschappen nog voordat ze de vuurlinie überhaupt hadden bereikt.De dichte bebossing maakte het de luchtmacht en artillerie bijna onmogelijk om doelen te raken. Bovendien was er slechts één bruikbare weg voor de aanvoer, en die lag vol met Duitse mijnen en omgehakte bomen. Hierdoor konden Amerikaanse tanks en geschut de voetvolk-soldaten niet bereiken om hen te steunen. Ondanks deze hindernissen wisten enkele eenheden door de Duitse linies te breken en bunkers uit te schakelen, maar een echte doorbraak bleef uit.

De balans na tien dagen

Rond 16 oktober stokten de gevechten simpelweg omdat beide legers volledig uitgeput waren. De trieste balans: de Amerikanen waren slechts 2,7 kilometer opgeschoten, terwijl hun hoofddoel (Schmidt) nog steeds in Duitse handen was. De prijs was enorm: 4.500 Amerikaanse en 3.200 Duitse slachtoffers. Eind oktober werd de totaal opgebrande 9e divisie afgelost door de 28e divisie, terwijl de verzwakte Duitse troepen noodgedwongen op hun post moesten blijven.

De Tweede Aanval op Schmidt: De “Allerzielenslag” (2 – 8 november 1944)

De 28e Infanteriedivisie kreeg de loodzware opdracht om het gebied tussen Vossenack en Schmidt te veroveren. Het doel was om de Duitsers in de Monschau-Corridor in de rug aan te vallen. De operatie begon op de ochtend van 2 november, een datum die de Duitsers vanwege de enorme verliezen later de “Allerseelenschlacht” (Allerzielenslag) zouden noemen.

Een ondoordringbare wildernis met catastrofale afloop

Toen de Amerikaanse soldaten het gebied introkken, kwamen ze terecht in een deprimerend landschap. Het woud was veranderd in een onbegaanbaar doolhof van kapotgeschoten bomen, diepe modderpaden, talloze bomkraters en overal mijnen. Vanwege het slechte weer en de dichte bebossing konden de Amerikanen hun grootste troef -steun vanuit de lucht- niet inzetten. Ze stonden er in het bos nagenoeg alleen voor. Het plan was ambitieus: na een uur van hevige artilleriebuien moesten de troepen via de rivier de Kall doorstoten naar Kommerscheidt en uiteindelijk Schmidt innemen. Het was de bedoeling dat de voetsoldaten ondersteund zouden worden door tanks, maar daarvoor moesten eerst de eigen mijnenvelden bij Germeter worden geruimd om de wegen begaanbaar te maken. Hoewel de aanval op 2 november onder dekking van tanks hoopvol begon, liep het uit op een militair drama. De Duitsers wisten dat er een offensief kwam en boden hevige weerstand. Op 8 november moesten de Amerikanen de strijd definitief staken. De cijfers spreken boekdelen: van één regiment bleven slechts 300 van de 2.200 man over. In totaal verloor de 28e divisie meer dan 6.000 manschappen. Net als de divisie vóór hen, was ook deze eenheid na de strijd in het Hürtgenwald volledig uitgeput en niet langer inzetbaar.

De Kall-trail: Een modderig pad vol hindernissen en een ongewone wapenstilstand

Het aanvalsplan van 2 november leek op papier duidelijk: vanuit de kerk in Vossenack moesten de troepen via een steil pad afdalen naar de rivier de Kall, de brug oversteken en vervolgens weer omhoog klimmen naar Kommerscheidt en Schmidt. Maar de praktijk was een logistieke nachtmerrie. De infanterie kwam direct onder vuur te liggen en smeekte om steun van tanks. Genisten meldden dat de route mijnenvrij en begaanbaar was, maar de werkelijkheid was anders. Het pad was precies even breed als een Sherman-tank, spekglad door de regen en aan een zijde een diepe afgrond. In het pikkedonker durfden de tankbestuurders de gevaarlijke afdaling eerst niet aan. Toen ze de volgende ochtend toch een poging waagden, ging het al snel mis. De voorste tank reed op een mijn. Met een gewaagde manoeuvre -waarbij de overige tanks letterlijk om het wrak heen werden geslingerd wisten ze de opstopping te passeren. Maar de ellende was nog niet voorbij. Verderop ramde de commandant een rotsblok, waardoor de rand van het pad afbrokkelde. Hierdoor liep bij de volgende tank een rupsband eraf (die rupsband ligt er nog steeds) wat uren vertraging veroorzaakte. Uiteindelijk bereikte slechts één Amerikaanse tank het dorp Schmidt. Deze schamele versterking was niet genoeg: de Duitsers sloegen de aanval bloedig af. Terwijl de strijd woedde, richtten Amerikaanse medici een hulppost in langs dit cruciale pad. Een Duitse patrouille ontdekte de post, maar in plaats van aan te vallen, werd er een unieke afspraak gemaakt: de Duitsers lieten de Amerikanen ongemoeid, zolang zij ook gewonde Duitse soldaten verzorgden. Deze menselijke deal hield de rest van de strijd stand. Toen de Amerikanen Schmidt uiteindelijk moesten opgeven, maakten de terugtrekkende soldaten dankbaar gebruik van deze situatie. Velen deden zich voor als gewonden om via het pad veilig langs de vijand te kunnen ontsnappen.

Het slotakkoord en de bittere prijs van het Hürtgenwald

Medio november 1944 begonnen de Amerikanen aan een nieuw, grootschalig offensief om eindelijk door te stoten naar de rivier de Roer. In het kielzog van de troepen reisde de beroemde schrijver Ernest Hemingway mee als verslaggever. Stap voor stap werden dorpen als Hürtgen, Kleinhau en Großhau heroverd. Een belangrijk hoogtepunt was de inname van de strategische Burgberg (Hill 400) op 7 december, een plek die door zijn hoogte het hele gebied domineerde. Toen de weg naar de stad Düren eindelijk open leek te liggen, veranderde de situatie plotseling. Op 16 december startten de Duitsers hun verrassingsaanval in de Ardennen. Hierdoor verschoof het zwaartepunt van de oorlog en kwamen de gevechten in het Hürtgenwald tijdelijk tot stilstand. Pas nadat het Ardennenoffensief was afgeslagen, pakten de Amerikanen in januari 1945 de draad weer op. Het langbevochten dorp Schmidt viel uiteindelijk op 8 februari zonder veel verzet. Hoewel de geallieerden een dag later de felbegeerde stuwdammen in de Roer bereikten, hadden de Duitsers nog een laatste troef. Ze zetten de sluizen open en bliezen de afvoer op, waardoor het dal overstroomde. De Amerikaanse opmars werd hierdoor alsnog twee weken vertraagd door een onbegaanbare watermassa.

De trieste balans

De Slag om het Hürtgenwald was achteraf gezien een van de meest kostbare operaties voor de Amerikanen. Zij verloren maar liefst 33.000 man, tegenover 15.000 aan Duitse zijde. De oorzaak van dit enorme verschil lag in het terrein: de dichte bossen en bergen waren een ideaal voordeel voor de verdediger. Het Amerikaanse overwicht in tanks en vliegtuigen was in het woud nagenoeg waardeloos. Hoewel de geallieerde leiding, onder generaal Eisenhower, vasthield aan een opmars over de volle breedte, bleek achteraf dat de bloederige strijd in dit onoverzichtelijke bos een extreem hoge prijs had geëist voor relatief weinig terreinwinst.

Onze ontdekkingstocht

Mocht je onderstaande tocht ook willen maken trek dan twee volle dagen uit. Een paar stevige wadelschoenen heb je wel nodig. In principe kun je onderstaande volgorde aanhouden want het ene punt ligt naast het volgende punt. Spaart benzine. Kopieer de GPS-codes in je Google Maps en gáán (!).

Udenbrether Jackeline Hellenthal

GPS: 50.4315426, 6.4023176

De Udenbrether Höckerlinie bij Hellenthal maakte vroeger een belangrijk deel uit van de beroemde Duitse Siegfriedlinie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze betonnen drakentanden werden speciaal gebouwd om de opmars van geallieerde tanks en zware voertuigen volledig tegen te houden. De constructie bestond uit rijen van gewapend beton die diep in de grond van de Eifel waren verankerd.

Monument Luxemburger strasse Hellental

GPS: 50.4519548, 6.3752960

Het monument aan de Luxemburger Strasse in Hellenthal herinnert aan de hevige gevechten tijdens het Ardennenoffensief in de winter van 1944. Op deze strategische plek vonden bloederige confrontaties plaats tussen de oprukkende Amerikaanse troepen en de hardnekkige Duitse verdedigers in de Eifel. Veel jonge soldaten verloren hier hun leven terwijl zij streden om de controle over de belangrijke wegen naar de Belgische grens. De gedenkplaat eert de enorme offers die door beide partijen zijn gebracht tijdens deze laatste grote aanval van het Duitse leger. 

Hollerath Panzersperren

GPS: 50.4535434, 6.3783068

EifelSpuren Westwall

GPS: 50.4538062, 6.3779219

De loopgraven en kraters van de granaatinslagen zijn na al die jaren nog steeds duidelijk zichtbaar in het bosrijke landschap.

Siegfriedlinie Luxemburgerstrasse Hellenthal

GPS: 50.4546025, 6.3778589

De Siegfriedlinie langs de Luxemburgerstrasse in Hellenthal was een cruciaal onderdeel van de uitgebreide Duitse verdedigingswerken tijdens de Tweede Wereldoorlog. De enorme rijen betonnen drakentanden werden hier strategisch geplaatst om de opmars van geallieerde tanks richting het Rijnland te blokkeren. Een interessant feitje is dat deze specifieke betonblokken vaak op een fundament van gewapend beton stonden om verzakking in de zachte grond te voorkomen. Tijdens de bittere kou van 1944 vonden er rond deze weg hevige gevechten plaats tussen Amerikaanse divisies en de Duitse verdedigers.

Siegfriedlinie Hengstbrüchelchen Monschau

GPS: 50.5747851, 6.2561459

De betonnen drakentanden hadden hier verschillende hoogtes om tanks van alle groottes effectief te kunnen blokkeren. Tijdens de hevige strijd in de winter van 1944 moesten de soldaten in dit gebied vechten tegen zowel de vijand als de extreme kou.

Siegfriedlinie Kranzbruchstraße Simmerath

GPS: 50.5967876, 6.2819441

Drakentanden in deze regio vaak werden gecombineerd met diepe mijnenvelden om vijandelijke soldaten nog langer tegen te houden.

Siegfriedlinie Kranzbach Simmerath

GPS: 50.59898572069043, 6.282848232764354

Bunker Sechsschartenstand Nr 10 der Grenzwacht

GPS: 50.605309564900665, 6.276118901372422

Deze bunker werd gebouwd met een zware stalen koepel die zes verschillende schietgaten had om de omgeving volledig te kunnen bestrijken. Dit type bunker werd speciaal ontworpen om de grens in vredestijd permanent te kunnen bewaken. De soldaten die hier gestationeerd waren moesten de toegangswegen naar het Duitse binnenland beschermen tegen een plotselinge aanval van vijandelijke troepen. 

Siegfriedlinie Kallbachweg Simmerath

GPS: 50.61293056430016, 6.285938662815781

Deze diepe vallei was strategisch cruciaal omdat de smalle wegen de enige route vormden voor zware tanks en militaire voertuigen. Een interessant feitje is dat de gevechten hier zo intens waren dat de vallei door de Amerikanen de naam Death Valley kreeg. De Duitse verdedigers hadden zich uitstekend verschanst in de omliggende bunkers om elke beweging in het dal onmiddellijk onder vuur te nemen. Vandaag de dag herinneren de diepe kraters en betonresten ons nog steeds aan de verschrikkelijke strijd die hier in negentienhonderdvierenveertig heeft gewoed.

Siegfriedlinie Paustenbacherstrasse Simmerath

GPS: 50.61795587719717, 6.284279947426171

Siegfriedlinie Lönsstraße  Simmerath

GPS: 50.62272325424668, 6.283875285361041

Siegfriedlinie Bendchenweg Simmerath

GPS: 50.62728651695363, 6.2845264056083066

Siegfriedlinie Hauptstraße Rötgen

De doorbraak van de Amerikaanse troepen door de Westwall betekende het einde van de Tweede Wereldoorlog en Rötgen was wereldwijd in het nieuws. De gemeente ging de geschiedenis in als de eerste bevrijde Duitse gemeente.

GPS: 50.6578216, 6.2054116

Amerikaans Hoofdkwartier Hürtgenwald

GPS: 50.683447, 6.210314

Tijdens de Slag om het Hürtgenwald had Generaal Cota zijn hoofdkwartier in dit hotel, van 28 oktober tot 19 november 1944. Op 9 november 1944 kwam Eisenhower hier voor overleg. Nu staat het ter overname; de hanenclub uit 1967 krijgt de koper er voor niets bij.

Bunker 139/40

GPS: 50.64754919461759, 6.337460522734771

Veel bunkers zijn volgens hetzelfde ontwerp gebouwd. Het type is Regelbau 10 mit Angehängte Kampfraum. Het standaard bouwtype 10 is een veelvoorkomend bunkertype in de Westmuur. Deze bunkers werden gebouwd tijdens het Limes-programma van 1938. In totaal werden 3471 constructies van dit standaard bouwtype langs de gehele Westmuur gebouwd.

De bunker is een zogenaamde groepsbunker met een aangebouwd gevechtscompartiment en bestond uit twee aparte ruimtes. De ene was een groepsruimte waar de soldaten stand-by konden blijven en slapen, en de andere was een gevechtscompartiment uitgerust met een machinegeweer, dat diende ter verdediging van de bunker. Er was dus geen kanon geïnstalleerd.

Bunker 135 op Der Buhlert

GPS: 50.65062, 6.338299

Bunker 135 op de heuvelrug Der Buhlert is een indrukwekkend onderdeel van de historische Westwall. Deze betonnen verdedigingslinie werd door de Duitse weermacht gebouwd vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog. Het specifieke bouwwerk diende oorspronkelijk als een veilige schuilplaats voor manschappen tijdens hevige artilleriebeschietingen.

Bunker 131

GPS: 50.65118089710556, 6.338013229208015

Ochsenkopfbunker

GPS: 50.66030274690088, 6.332888672656642

Om deze bunker te bereiken moesten we een hele steile berg omlaag. Het was even uitkijken want onder ons ging het de diepte in. De bunker was door de geallieerden helaas opgeblazen. Het uitzicht was geweldig mooi.

Herdenkingskruis voor soldaat Benno Schott

GPS: 50.66616397708477, 6.341384889669069

Op deze plek werd in de zomer van 2009 het stoffelijke overschot van de Duitse soldaat Benno Schott gevonden. Hij was sinds 15 oktober 1944 vermist. Hij ligt nu op de Duitse oorlogsbegraafplaats Vossenack.

Herdenkingsmonument voor vermiste soldaten uit de Verenigde Staten

GPS: 50.66480726285152, 6.337194097541635

Onofficieel monument voor US soldaten die tijdens de slag om het Hürtgenwald vermist zijn geraakt. Aan het monument is in de loop der jaren, waarschijnlijk door bezoekers, het nodige gewijzigd. Een groot deel van het omliggende bos is vanwege de plaatsing van windmolens gekapt.

Loopgraven Ochsenkopf

GPS: 50.66335503446084, 6.3326617232907685

Memorial for three WW2 Soldiers

GPS: 50.661690939985704, 6.330979200497824

Dit monument herdenkt drie soldaten die sneuvelden in de Slag om het Hürtgenwoud. Hun stoffelijke resten werden hier op 12 mei 1976 in een massagraf gevonden. Francis Dempfle (VS), Richard Quick (VS) en een onbekende Duitse soldaat.

Gedenkstätte Robert Cahow

GPS: 50.661320418821326, 6.329500150084676

Dit monument herdenkt Robert Cahow wiens lichaam werd gevonden in april 2001. Achter het monument is de plek van zijn graf waar hij 56 jaar lag aangegeven met een kruis. In verband met het plaatsen van windmolens in deze omgeving is veel van het omliggende bos gekapt. Samen met hem zijn ook twee Duitse gesneuvelden gevonden. Ook zij konden geïdentificeerd worden en rusten nu op de Oorlogsbegraafplaats Vossenack.

Bunker 113 Mittelweg Hürtgenwald

GPS: 50.66124139206473, 6.328449205039599

Deze opgeblazen bunker, Nr 113, ligt 20 meter rechts van het voetpad als je vanaf L160 komt. Om de bunker liggen nog goed zichtbare loopgraven.

Monument Remy Stollenwerk

GPS: 50.6705851, 6.35894358

Dit monument herdenkt de brandweerman Remy Stollenwerk, die omkwam door exploderende munitie op 17 augustus 1947. In de zomers van 1945, 1946, 1947 en 1948 waren er maandenlang grote bosbranden in het gebied door ontploffingen en glasscherven die brand veroorzaakten. Hierdoor werd het bos nog verder verwoest.

Duitse Oorlogsbegraafplaats Vossenack

GPS: 50.6740275, 6.3473658

De oorlogsbegraafplaats van Vossenack is aangelegd op een strategisch punt Hill 470, door het Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorgung gedurende 1949 tot 1952. Vandaag de dag telt het kerkhof 2347 oorlogsslachtoffers, 35 van hen verloren hun leven gedurende naoorlogse operaties als leden van de explosieven opruimingsdienst. In één van de graven rust Veldmaarschalk Walter Model, samen met een andere soldaat. De originele grafsteen is gestolen. Sinds 21 mei 2005 staat er een monument voor de ingang van de begraafplaats dat Julius Erasmus, een Duitse ingenieur kapitein, herdenkt die met gevaar voor eigen leven 1569 stoffelijke overschotten van zijn vroegere kameraden van de slag om het Hürtgenwald persoonlijk heeft begraven op deze berg.

Bunker Kallweg Hürtgenwald

GPS: 50.6680092, 6.3582985

Panzerkette Nideggen

GPS: 50.6722366, 6.3899928

Op de Kall Trail ligt een rupsband van een Sherman Tank. De rupsband is waarschijnlijk gebruikt om de weg te verstevigen. Vlak bij deze plaats zijn drie Amerikaanse tanks vernietigd. Hier kwamen we soldaten van het Nederlandse leger tegen die een lesje geschiedenis kregen van hun vrouwelijke commandant.

Kall-Brücke Kallweg Hürtgenwald

GPS: 50.6729093, 6.3876000

In november 1944 leidde de Amerikaanse opmars naar Schmidt via de Kall Trail tot een nederlaag tijdens de bloederige Slag om het Hürtgenwald. Te midden van de chaos wist de Duitse legerarts dr. Stüttgen tussen 7 en 9 november lokale  wapenstilstanden  te regelen bij de Kallbrug. Hierdoor konden gewonden van beide zijden medisch verzorgd worden.

Waldcafé Mestrenger Mühle

GPS: 50.6723980, 6.3864077

De Kall Trail in de Eifel was in november 1944 een strategische, maar levensgevaarlijke route tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Het steile en modderige pad werd een “dodenpad” voor de Amerikaanse 28ste Infanteriedivisie door zware gevechten met Duitse troepen. Ondanks de bloedige strijd vond bij de Mestrenger Mühle een opmerkelijke onofficiële wapenstilstand plaats om gezamenlijk gewonden te verzorgen. Tegenwoordig dient het pad als een wandelroute, bekend als het “Pad van de Stilte”, die herinnert aan het hevige menselijke leed uit de Tweede Wereldoorlog.

1944 Hürtgenwald Forest Museum

GPS: 50.68669102083609, 6.370072078767586

Documenten, foto’s en militaire relikwieën die gevonden zijn in het Hürtgenwald na de oorlog, vertellen de zwarte bladzijde van de geschiedenis van het Hürtgenwald tijdens de slag om het Hürtgenwald tussen september 1944 en februari 1945. Het museum bestaat uit een aantal ruimtes en staat vol met diarama’s, restanten en andere zaken.

McArthur Tree Hürtgenwald

GPS: 50.70316, 6.316239

“RD McArthur, 9/21/44, Texas, USA” – een GI van de 9th Infantry Division sneed deze tekst destijds in deze momenteel 160-jarige boom, die nog steeds in het Wehebachtal-gebied van de Hürtgenwald staat.

German War Cemetery Hürtgen

GPS: 50.7052678, 6.360251

Op deze oorlogsbegraafplaats liggen 3001 oorlogsslachtoffers begraven die omkwamen in de Slag om het Hürtgenwald. Het betreft 2925 Duitse soldaten, 35 burgers, 27 Russen, 13 Polen en één Belg.

Monument Friedrich Lengfeld

GPS: 50.70484 6.35982

Op 12 november 1944 hoorden Duitse soldaten wanhopige kreten uit een mijnenveld dat bekend stond als de “Wilde Sau”. Een Amerikaanse soldaat lag er zwaargewond. De Duitse luitenant Friedrich Lengfeld, bevelhebber van een compagnie, gaf opdracht om het vuren te staken en stuurde een reddingsteam. Toen dat niet lukte, ging hij zelf het mijnenveld in. Hij stapte op een mijn en stierf later aan zijn verwondingen. Hij werd later begraven in het Hürtgenwald.

Westwall – Voormalige Mijnenveld “Wilde Sau”

GPS:  50.70558, 6.363631

Op deze plek was tussen 1944 en 1945 een groot mijnenveld van het Duitse leger.

Kogelinslagen Stumms Krüzche

GPS: 50.681596, 6.376367

Bij het begin van de Kall Trail staat dit voormalige veldkruis. Op de restanten zijn nog steeds kogelinslagen zichtbaar van de Slag om het Hürtgenwald.

Herdenkingskapel (Madonna) Wolfgang Sandmann

GPS: 50.726788, 6.4004149

Dit kapelletje herdenkt de Duitse soldaat Wolfgang Sandmann die is gesneuveld in Noorwegen en eveneens alle Duitse en Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in het gebied “Gieschhardt” tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Kijk de Duitse en Amerikaanse helm.

When Trumpets Fade (film)

When Trumpets Fade is een oorlogsfilm uit 1998. De film vertelt het verhaal over een Amerikaanse soldaat die meevecht in de Slag om het Hürtgenwald tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gaat over een bange soldaat die na een aanval de enige overlevende van zijn sectie is. Nadat hij na een aanval als enige van zijn sectie overgebleven is wordt hij bevorderd tot sergeant. Hij krijgt een nieuwe sectie soldaten aangewezen die nog geen oorlogservaring hebben en die in het begin denken tegen oude Duitse soldaten te vechten van de Volkssturm. Nadat ze hun eerste aanval hebben gevoerd beseffen ze pas echt dat dit geen oude Duitse soldaten zijn. Hierna wordt hij bevorderd tot luitenant. Voor een tweede keer krijgt hij een missie die hij moet klaren. Hij moet samen met zijn sectie de kanonnen bij een brug onschadelijk maken. Deze missie moet voor zonsopgang zijn geklaard anders sterven er weer honderden Amerikaanse soldaten.

Now and then Stolberg

GPS: 50.7696099, 6.3254254

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France