Dutch Traveljunk oet Limburg

Bocas del Toro Archipel, Panama 🇵🇦

Lopend de grens over 🇨🇷🇵🇦

Al vroeg vertrokken we met ons jeepje naar de grens bij Sixaola. We besloten de jeep ter plekke langs de weg te parkeren want deze mochten we van de verhuurder niet over de grens meenemen. We zagen sowieso geen verkeer bij deze grensovergang. Beetje raar. Waarschijnlijk i.v.m. Corona. Allereerst moesten we ons melden bij de douane van Costa Rica voor een exit-stempeltje in ons paspoort (alez wéér een stempel 😊). Via een brug over Rio Sixaola kwamen we Panama binnen. Hier stonden drie bazen die ons paspoort controleerden. Een jongetje stond te wachten om ons naar het immigratiekantoor te brengen. Het duurde een dik half uur om alle paperassen in orde te maken. Het jongetje bracht ons vervolgens naar een busje dat klaar stond om ons naar het haventje in Almirante te brengen. Hier pakten we een watertaxi en 45 minuten later stonden we op Isla Colón, het grootste eiland van Bocas del Toro. Het is een eilandengroep heel dicht bij de grens met Costa Rica 🇨🇷 en Panama 🇵🇦. Het is Caribisch gebied, vandaar de schitterende stranden die we hier zouden gaan zien. Deze eilanden staan bekend om hun ongelooflijke biodiversiteit en zo te zien was het erg populair bij eco-reizigers op blote voeten die zich helemaal de tyfus hadden geyogad. Maar ook zagen we veel backpackers en surfdudes met knotjes. In ons hostel zaten alleen maar surfdudes. Allemaal hadden ze wel ergens een pleistertje of een bandage. Om de hoek ligt Punta Kurva. Een plek waar deze dudes hun kunsten vertonen. Leuk om maar te kijken maar ik moest er niet aan denken om een kwartier in het water te liggen wachten op die mooie golf die me 5 seconden plezier zou gunnen op mijn plankje. Langer dan vijf seconden heb ik niemand overeind zien blijven staan overigens. Qua tijd een slechte investering maar eerlijk is eerlijk: als je zo’n golf kunt bedwingen dan ben je een baas en daar mag je best trots op zijn 🌊

Video grensovergang

In de rij bij de douane van Costa Rica 🇨🇷.

Een exit-stempeltje bij het verlaten van Costa Rica 🇨🇷.

In de rij voor de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.

Aanmelden bij de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.

In het busje naar de haven van Barrio Frances.

Bocas town

Bocas Town is een klein gezellig dorpje met een haventje, kleine winkeltjes en restaurantjes geschilderd in hele vrolijke Caribische kleuren. Ik heb even mijn best gedaan maar hier krijg je niemand wild gemaakt. Iedereen lijkt wel gevangen in zo’n trance-momentje, vol op de kokos. Hier vind je géén kansloze slissers met Gucci-tasjes en bontkraagjes maar voornamelijk veel surfdudes die hun leven op het spel zetten voor die ene goeie golf. Bocas del Toro is de ultieme eilandbestemming voor een ontspannen, tropisch uitje. Lekker de hele dag naar de golfjes kijken en op leuke strandjes lopen met een blikje bier in je knuisten.

Het pittoreske haventje van isla Colón 🥰.

Tesoro Escondido Lodge Cabinas 😍

Dit hostel is één van de mooiste hostels waar ik ooit ben geweest. Voor 55€ per nacht (!) weliswaar ver boven ons budget maar eijjj…. Kijk even waar we drie nachten mogen slapen. Zoveel betaal je bij ons in Nederland voor een Formule 1 krikhotel. Het hostel is gebouwd op een rots en ligt naast het beroemde Bluff-strand. De weg er naar toe is zanderig en op sommige plekken is de weg door de golven weggeslagen. We konden ons eigen eten meenemen maar we konden ter plekke ook eten wat de pot schafte. Voor gemiddeld 13,50$ hadden we een dinner en voor 5,50$ maakten ze ons een ontbijtje met ei. Surfers van over de hele wereld kwamen hierheen om de zee te bedwingen. Twee hondjes en een kat maakten de staf compleet. De staf bestond uit jonge mensen die hier een zakcentje bijverdienden. Super aardige gasten. We liepen de trap omlaag en kwamen terecht op een privé-strandje helemaal omgeven door de zee. Morgen vertrekken we weer naar Costa Rica richting Monteverde in het midden van het land 😊👌🏻.

Video lodge

De stranden

De stranden hier zijn supermooi. Zeer zeker Bluff-beach (!). Houd je echter van gerepte stranden zoals bij resorts waar ze ieder uur de aangewaaide blaadjes uit het zand harken dan is dit niks voor jou. Wat hier op het strand aanspoelt blijft ook liggen. Zeewier, wreckwood, stukken boom noem het maar op. Aangezien ik sowieso niet graag op stranden lig vind ik het natuurlijk mooier om de ongerepte stranden te zien. Het liefst zonder bedjes, parasols en verkopers van zonnebrilletjes 😊.

Video Bluff-beach

Bluff-road door de jungle. Leuk om over te wandelen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Afrika, Crazy Spots, Namibia, Zambia

Walking with a Cheetah

Uitgelichtdoor Ran GroetjesPlaats een reactie

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

Crazy Spots

Dancing with killers (prison without walls)

Uitgelichtdoor Ran GroetjesPlaats een reactie

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

Wanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. Hier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

De gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

Je hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

Jason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

Ben je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

Each department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

You hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

Jason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Crazy Spots, Weird restaurants, Zwitserland

Alien Giger Bar…

Uitgelichtdoor Ran Groetjes12 reacties

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest.

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet ! De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpg

FullSizeRender 6

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

Abandoned moviesets, Berlin, Urban Exploring

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Uitgelichtdoor Ran Groetjes11 reacties

GPS: below article

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin. After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins. The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.

Plans to make something out of the location were rejected, and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.

GPS: 52.4808939, 13.7991168

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Africa, Afrika, Uganda

Nationaal park Queen Elizabeth, Uganda 🇺🇬

4 maart 20264 maart 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Vanuit Nationaal Park Rwenzori reden we richting het Queen Elisabeth Park. Onderweg zagen we alleen maar mooie groene bergen. Net toen we het bergachtige gebied bij Kasese verlieten, stonden we ineens op de evenaar. Voor Angelica de eerste keer, voor mij de tweede keer in mijn leven. Hier was het niet zo’n feest als in Mittad del Mundo in Ecuador waar honderden mensen bij elkaar kwamen voor een tentoonstelling. Hier stond alleen een kunstwerk met tekst.

Een uur later werden we verwelkomd door het personeel én een olifant van Engiri Game Campsite op de savanne van het Nationaal Park Queen Elizabeth.

Queen Elizabeth NP

We gingen naar het Queen Elizabeth National Park, een van de beroemdste parken in Uganda. Ik had er veel over gelezen en we konden niet wachten om weer wild te gaan spotten. Het leuke aan een game-drive is dat je in je 4×4 door het park rijd en op zoek gaat naar wild. Het is geen dierentuin waar ze allemaal bij elkaar zitten maar het wild zit verdeeld over het hele park. Zo zitten hier geen giraffes omdat er geen Acacia-bomen staan (die vinden ze lekker) dus zitten ze liever in Murchisons NP waar die bomen wél staan. Leeuwen zitten weer iets verdeeld omdat iedere familie zijn eigen territorium heeft. ‘s Nachts maakt de alfa zijn ronde langs de kanten van zijn territorium en druppelt overal wat urine om de grenzen aan te geven. Ruikt hij de urine van een leeuw van een andere familie dan laat hij een brul om de andere leeuw uit te dagen.

Het is dus niet vanzelfsprekend dat je alle dieren op één dag ziet. Soms heb je pech, soms heb je geluk. Vandaag hadden we zelfs heel veel geluk.

Video Queen Elizabeth NP

Onze dag begon heel vroeg om 06:00u, nog voordat de zon opkwam. We moesten even fluiten zodat iemand van de bewaking ons kwam halen. Ons tentje staat in wild gebied waar overdag niet alleen olifanten door heen lopen (zie video) maar ook hyenas en Nijlpaarden. Afgelopen nacht liep trouwens een hyena langs onze tent door. Volgens het het personeel een oudje die niets deed. Jaja. Het blijven wilde beesten die van een lekker stukje vlees houden.

Met onze gids reden we in onze 4×4 eerst naar de parkingang voor entreetickets van 40$ per stuk en 10$ voor de jeep. Daarna reden we verder over de savanne. Het gras was goudgeel en de lucht kleurde prachtig roze op deze vroege ochtend. Al snel zagen we grote groepen antilopen, die in Uganda ‘kobs’ worden genoemd. Even verderop stond een groep 4×4’s. Er zou een luipaard in de boom zitten. We moesten goed loeren tussen de groene bladeren, en ja hoor ! Daar zagen we een dikke staart naar beneden hangen. Het was een prachtig gezicht om zo’n groot dier rustig op een tak te zien liggen. Angelica had het dier trouwens gespot.

Even verderop bij Lake Albert konden we een sigaretje roken. Nijlpaarden staken hun kop boven water om te kijken wat we kwamen doen. Twee roofvogels zaten boven in een boom. Op de oever zaten twee Nijlganzen die het water wilden ingaan. Ik zou het ze niet adviseren met die krokodillen in het water. Het zou zo maar eens een kort ritje kunnen worden.

Luipaard

Terug in de 4×4 gingen we verder en zagen een groepje wilde zwijnen met kleintjes. Zo grappig om te zien. Ze deden zich te goed aan het sappige gras. ‘They are hunted’: zei Leo ineens en we keken verbaasd. Zijn ogen hadden een luipaard gespot en hij kwam onze kant op gelopen. Het roofdier was nog ver weg en als we in de Beekse Bergen waren geweest waren we er geheid naar toe gereden maar hier werkt dat anders. Leo kroop in de huid van het roofdier en probeerde te denken zoals het beest deed. Hij hield rekening met de afstand naar het groepje zwijnen, hij keek naar de vegetatie waar het luipaard zich misschien achter kon verschuilen, hij bepaalde de windrichting want als de zwijnen benedenwinds waren en hem konden ruiken sloegen ze op de vlucht. Daarna startte hij de 4×4, reed een stukje verder, zette hem weer neer en stopte de motor. Wat een kutplek dacht ik nog maar Leo zei maar één ding:’ hier gaat de ‘kill’ beginnen, hier steekt hij straks over. En of de duivel er mee speelde, 10 minuten later stak het luipaard inderdaad over. Op 10 meter van de 4×4. GE-WEL-DIG 😍

Video luipaard 🐆

Unieke beelden voor ons. Nog nooit zo dichtbij een luipaard zien lopen.

En zijn nest met de ingang onder om de eitjes te beschermen tegen slangen.

Engiri Game Lodge & Campsite

Deze campsite bestaat uit een hoofdgebouw met een restaurant op de eerste verdieping vanwaar uit je over het park heen kijkt. Naast de lodges waar mensen kunnen slapen staan er ook tenten die al zijn opgezet. Maar wij zochten alleen een plek om de 4×4 neer te zetten. Voor 15€ p.p. stonden we op 20 meter van de badgebouw af. De staf verzocht ons tijdens de briefing met klem om, als we de tent tussen 19:00-08:00u zouden verlaten, eerst een bewaker te roepen. Er konden hyena’s, olifanten, waterbokken, bavianen, leeuwen en zelfs Nijlpaarden bij de tent komen. De bewaker begeleidde ons dan naar de wc in het badgebouw. Na vier nachten daar gekampeerd te hebben hebben we alleen waterbokken en hyena’s bij de tent gespot en een paar keer een joekel van een olifant. Van ver af zien ze lomp en log uit maar als ze drie meter voor je staan en je word niet gehinderd door een ijzeren afrastering dan krijg je pas respect voor zo’n dier. Zeker als hij geïrriteerd is en zijn dagelijks fruit niet had gekregen en daarom maar even een 15 cm dikke tak van een boom kraakte. Of dat meneer voor onze neus even het terras opruimde omdat hij zijn banaantje niet kreeg.

Iedere dag arriveerde een opgelapt brommertje met 10 levende kippen. Binnen twee uur werden ze op ons gepresenteerd. Verser bestaat niet (!).

Travel influencers

Daar kwam ze dan. Helemaal uit Florida. Met haar vier loeizware koffers vol kleding zou ze haar volgers wel eens even laten zien hoe Uganda was. Ze toonde geen interesse in de andere reizigers en was alleen maar bezig met foto’s te maken van de drie huisolifanten, uiteraard mét zichzelf in de hoofdrol. Nu gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik ook wel eens een selfie maakte met een olifant maar die foto’s kun je op één hand tellen en dan kun je nog met twee vingers bier bestellen.

Video Engiri Game Lodge

Video olifant bij onze tent

Video kwade olifant

Olifant is een beetje boos en gaat met terrasmeubilair gooien.

Wachten op een banaantje voor de keukendeur.

Er kwamen drie keer per dag drie olifanten naar de lodge. Ene van de drie kwam altijd naar Angelica om een aai over zijn slurf te krijgen.

De levende kippen zijn gearriveerd 🐓. Kop er af, veren plukken en klaar ✅.

Ons tentje in de bush met op de achtergrond de lodge.

Iedere dag diner met Leo onze gids/chauffeur. Zijn dochter was vandaag hersteld van malaria.

Ishasha

De laatste dag in dit immens grote park zouden we in het Ishisha gedeelte verbrengen. Om daar te komen moesten we dwars door het park van noord naar zuid rijden over de weg naar Congo-Kinshasa, het buurland waar het regeringsleger vecht tegen de M23-rebellen. We wilden graag de leeuwen zien die overdag een dutje deden in de Fig Trees (vijgenbomen). De weg er naartoe was superslecht. Overal zaten gaten en kuilen en de maximale snelheid die we konden rijden was 40 km/h. De hele tocht duurde dan ook maar liefst vier uur. De eerste lodge die we tegen kwamen om te overnachten zag er niet goed uit. Daarom reden we even verder en kwamen aan in een lodge die werd beheerd door een oude Belgische man uit Hasselt die getrouwd was met een Belgische vrouw die in Zuid-Soedan werkte. De Lodge zag er geweldig uit qua ligging en de steak smaakte het ‘s avonds goed. Onze camping plaats lag op 200 meter afstand van de lodge, waardoor we helaas deze afstand door het woud moesten lopen, waar veel bavianen rondliepen. Angelica en ik namen allebei drie stenen mee en ik nog een lange stok zodat we de bavianen konden wegjagen als ze ons zouden aanvallen. De aanval van bavianen in Zambia jaren geleden zat nog vers in mijn geheugen (!).

In onze 4×4 reden we nog drie uur door het park op zoek naar de slapende leeuwen maar deze waren we helaas niet tegengekomen. Ik heb een foto van internet geplukt om te laten zien hoe het uitziet. Onderweg kwamen we veel militaire kampen tegen die bemand werden door zwaarbewapende soldaten, we zagen zelfs mortieren klaarstaan om de kampen te verdedigen. Aan de andere kant van het vijf meter brede riviertje waren rebellen actief die momenteel oorlog voerden tegen de Congolese regering. Onze chauffeur Leo probeerden deze soldaten te ontwijken want ondanks dat hij Ugandees was konden ze wel voor problemen zorgen door bijvoorbeeld onze telefoons en geld af te nemen. Dit had hij namelijk al eens meegemaakt. Uiteindelijk een goede keuze van hem want er was niks gebeurd. Het ‘s avonds bij het kamp aangekomen maakte de nachtwaker nog een vuurtje om olifanten die eventueel het kamp zouden betreden weg te jagen. Hijzelf sliep in een tentje voor onze 4×4. Morgenvroeg na het ontbijt vertrekken we meteen naar Bwindi national Park om overmorgen een poging te doen de Gorillas 🦍 te treffen.

Aan overzijde van het riviertje ligt Congo-Kinshasa 🇨🇩

Kijkende naar buurland Congo-Kinshasa 🇨🇩.

Enjojo Lodge Campsite 🏕️

Gewapend met stok en stenen over het pad naar het restaurant. Laat de bavianen maar komen haha.

Kampvuur voor de olifanten op afstand te houden.

Dichtbij de grens met Congo-Kinshasa 🇨🇩. Niet te verwarren met Congo-Brazzaville 🇨🇬.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

Equator, Uganda 🇺🇬

28 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

‘Wat is eigenlijk de evenaar ?’: hoorde ik iemand vragen in de lodge. Een uur geleden hadden we dit punt op aarde doorkruist en net zoals op de evenaar in Ecuador die ik heb bezocht in 2016, kon je er interessante spelletjes spelen. Zo zou water in een wasbak op het noordelijk halfrond de andere kant op draait dan op het zuidelijk halfrond.

De evenaar is een 40.075 km lange denkbeeldige lijn rond het midden van de aarde die de planeet in het noordelijk en zuidelijk halfrond verdeelt. Op deze breedtegraad draait de aarde met maar liefst 1670 km/u. Raar om te beseffen dat we nu met deze snelheid ronddraaiden.

Dicht bij de evenaar zijn er nauwelijks seizoensverschillen. Het is er het hele jaar door warm en de lengte van de dag is vrijwel altijd 12 uur.

De zon staat hier loodrecht op de horizon, waardoor zonsopgangen en zonsondergangen extreem snel verlopen.

Vanwege de uitpuilende vorm van de aarde (de aarde is geen perfecte bol) en de snelle rotatie, is de zwaartekracht op de evenaar iets zwakker dan bij de polen. Joehoe ! Weer een kilo kwijt !

De lijn loopt door 13 landen, waaronder Ecuador (waar de naam vandaan komt), Colombia, Brazilië, Gabon, Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, Oeganda, Kenia, Somalië, Indonesië, Maldiven, Kiribati en Sao Tomé en Principe.

Op de evenaar is het bijna overal tropisch warm, met veel regenwouden.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

UN.Rwenzori Mountains National Park, Uganda 🇺🇬

28 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Na ons verblijf in de jungle was het tijd voor iets heel anders. We gingen naar de Rwenzori Mountains in het westen van Uganda. Deze bergen noemen ze ook wel de ‘Bergen van de Maan’ en staan op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Dit is een plek waar mountaineers worden afgezet en na een week weer worden opgehaald. In plaats van leeuwen en olifanten zoeken avonturiers hier mistige bergtoppen, zeldzame planten en eeuwige sneeuw.

Alle tochten beginnen onderaan de berg in een van die klein dorpjes. Ze slapen dan in eenvoudige houten hutten op de berg zonder stroom of luxe. Heel avontuurlijk dat wel. Maar niks voor ons. We zijn niet zo’n hikers en zeker niet als het bergop gaat. Alleen als het echt moet. Ik vind het al avontuurlijk dat ik, terwijl ik dit verhaal om 04:53u in ons tentje midden in het Queen Elizabeth NP schrijf, een hyena langs onze 4×4 schuifelt. Ik hield me stil maar natuurlijk had hij ons al geroken. We lagen alleen een beetje hoog voor hem. Alleen straks als we zouden opstaan moesten we even uitkijken met naar de wc gaan. Mijn ex-schoonmoeder vond het daarentegen al avontuurlijk als ze op één dag twee verschillende kerstmarkten had bezocht. Ene in Nederland en de ander in Duitsland nog wel. En me dan één minuut lang in mijn ogen kijken zo van: ’doe me dat maar eens na’. Ieder zijn uitdagingen (!).

De wegen in het NP kon je niet eens wegen noemen en leken wel op de weg naar een bergtop in Bolivia 🇧🇴 die we vorig jaar hadden bereden: alleen maar joekels van stenen. Niet echt lekker voor de bandjes van onze 4×4 maar Leo gaf geen krimp. Gedurende een uur zaten we in een kermis attractie zo leek het wel. Een geluk dat we niet van te voren waren gaan eten bij ‘Sushi vandaag’ op de Markt in Sittard 🤮. We staken een mooie rivier over en namen een korte pauze om het moois te bekijken. Even later kwamen we aan in Ruboni village. Wat een bijzondere plek. Hier zagen we een kunstenaar van de lokale Bakonzo-stam die ons uitleg gaf over zijn kunstwerkjes die hij had gemaakt van afvalproducten. Ze draaiden allemaal in het rond en werden aangedreven door het omlaagstromende water van een beekje. Leuk om zijn creativiteit te zien. Helaas waren de mensen in het dorp zelf minder vriendelijk en vroegen al snel om geld. Sommigen zien ons toch als wandelende pinautomaten.

Hierna gingen we verder naar de evenaar.

Ruboni village

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

Kibale National Park, Uganda 🇺🇬

27 februari 202628 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Chimpanzee forest lodge and camp

De keuze voor deze lodge/campsite was op aanraden van onze driver Leo. De tuin rondom het complex was ronduit schitterend, met mooi groen gras, avocado- en ananasplanten, prachtige bloemen en enorme bomen. We hadden een mooi uitzicht over Lake Nyabikere. Nadat we ons daktentje hadden opgezet namen we een heerlijke douche. Na vier dagen eindelijk weer eens warm water om te douchen (!). De service en eten in het restaurant was super. Voor slechts 10$ p.p. konden we hier overnachten en voor 15-20€ hadden we een 3-gangen diner.

Bigodi Wetland Sanctuary

Na de weidse savannes van het Murchison park in Uganda, was de aankomst in Kibale National Park een compleet andere wereld. Zodra we de dichte jungle inreden, veranderde alles. Hier was het een stuk koeler maar ook hoorden we andere geluiden. Iedere ochtend werden we in ons tentje getrakteerd op een kakofonie van vogelgeluiden. Ondanks dat we in de Chimpansee hoofdstad van de wereld waren gingen we ze niet bezoeken. Ik heb ze al eens gezien en de prijs van 250$ p.p. vonden we wat te duur.

Wat we wel deden was een drie uur durende trekking door de dichte wouden in de Bigodi Wetland Sanctuary. Deze wandeling door het moerasgebied, beheerd door de lokale gemeenschap, was even uitkijken want er was een pad van houten vlonders gemaakt die deels onder water waren weggezakt. Daarbij waren ze spiegelglad dus iedere stap was even goed uitkijken voordat we met onze klitsen in het water lagen. Als we één druppel binnenkregen liepen we geheid aan twee kanten leeg. Onze jonge gids Godfried was een wandelende encyclopedie. Hij wees ons op de prachtige verschillende soorten vogels en planten. Als de mensen hier ergens pijn hadden plukten ze van een bepaalde boom wat blaadjes en daarna was de pijn weg. We liepen als het ware door een groene apotheek.

Onze dag eindigde met een diner in het restaurant van onze lodge, uitkijkend over de toppen van de bomen terwijl de zon langzaam wegzakte en de mist over het woud terug kwam.

Bigodi village

Even inkopen doen bij een lokaal winkeltje.

Dokter Mkubo

We bezochten Mbuko, een traditionele genezer die ons vertelde over de geneeskrachtige kruiden en lokale geneesmiddelen die hij in het woud plukte.

Koffie maken met Miremba

Deze vrouw liet ons de diverse bewerkingen zien van koffie maken. Van het verhitten van de ruwe koffiebonen, het sorteren van de juiste bonen, het malen van de koffiebonen met een stamper en een houten beker, het afzeven van de koffie zelf en daarna het koffiezetten. Zelf ben ik geen koffiedrinker maar Angelica vond het lekker smaken.

De verschillende fasen van de koffieboon.

Zo wonen de locals. De mais ligt te drogen.

Kids of Uganda 🇺🇬

Uit alle hoeken en gaten kwamen ze aanrennen. ‘Mzungu !’: klonk het dan, een veelgebruikte Swahili-term voor een blank persoon wat ‘ronddwalen’ betekend. Zoals wij het woord ‘zwarte’ kennen. Discriminerend ? Misschien wel maar hier is het doorgaans niet kwaad bedoeld, maar eerder een beschrijvende term voor iemand met een lichte huidskleur. In het voorbij rijden wilden ze handje klap doen.

Ze gingen ook poseren met bananen en een hakbijl.

Bananen bar

In deze bar werden van bananen sapjes, bananengin en bananenbier gemaakt.

Bigodi vrouwen weef groep

Deze groep bestond uit vrouwelijke wevers die mooi handwerk maakten zoals matten, manden, tassen en sieraden van lokale materialen waaronder bananenvezels, palmbladeren en natuurlijke kleurstoffen. Natuurlijk deed Angelica mee. Daarna werden we nog getrakteerd op een dansje.

Kratermeren

Achtereenvolgens bezochten we Lake Nyinabulitwa, Lake nyabikere, Lake Nyamirima, Lake Nyinambug en Lake Kifuruka. Heel lang geleden waren dit vulkanen maar nu zijn ze afgekoeld dus ‘dood’. De hete magma van de laatste uitbarsting heeft de kraterpijp afgesloten en door regeninval zijn daar meren ontstaan. In sommige meren had de regering Tilapia vis uitgezet zodat de bevolking gecompenseerd kon worden omdat huis en haard door een vulkaanuitbraak werd verwoest.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

Murchison Falls National Park, Uganda 🇺🇬

25 februari 202625 februari 2026door Ran Groetjes4 reacties

Ik was al om 04:00u wakker en keek naar buiten, recht in de duisternis. Iets had me wakker gemaakt maar ik wist niet wat. Met een zaklamp scheen ik naar onderen en niet ver van de voet van de trapladder naar ons tentje op het dak van de 4×4, zaten drie wrattenzwijnen gras te eten. Ohh shit, ik moest plassen maar dat werd even wachten want als ik ze zou storen tijdens hun maaltijd zou ik ook wel eens op hun bordje kunnen belanden.

Murchison Falls National Park

Stipt om 08:00u trapte onze gids/chauffeur Leo op het gas en reden we richting Murchison Falls National Park. Bij het stadje Masindi bogen we af naar het noorden en binnen een uur stonden we aan de Murchison Falls Ticket Gate waar we de entree van 45$ p.p. betaalden.

Uhuru Falls & Kabarega Falls

Even verderop betaalden we nog eens 15$ p.p. om een stukje met een ranger mee te mogen lopen rond de Murchison Falls. De beste man vertelde ons een en ander over de twee watervallen. De grote heette ‘Uhuru Falls’ en de kleine ‘Kabarega Falls’. Hij liet ons via een aantal trappen en paden alle uitzichtpunten op de watervallen zien. Het laatste viewpoint heet ‘the shower’ vertelde hij op ‘Alfred Hitchcock-toon’. Nou, ik me onderweg er naar toe toch een potje aan het hoofdbreken wat hij daar toch mee zou bedoelen. Ik vroeg hem zeker drie keer wat hij daar mee wilde zeggen om vooral ZIJN spanning wat op te bouwen. Toen we er eindelijk waren en de nevel van het omlaag stortende water zich verdeelde over onze- van de inspanning- dampende lichamen, lukte het me zowaar een quasi spontaan ‘ohhhhh-wat-doe-je-ons-allemaal-aan’ geluidje uit te braken. Hier had de beste man het voor gedaan zo merkte ik aan zijn verrassende gekir. Héérlijk dit.

Red Chilli camp ⛺️

Hierna begonnen we aan onze eerste game-drive van dit park en Leo besloot een ronde te maken rond Lake Albert. We zagen een olifant helemaal in haar eentje wat we wel raar vonden aangezien het een kuddedier is. Misschien was ze ziek en stervende. Olifanten zonderen zich dan af nadat ze afscheid hebben genomen van hun matties. Ze willen de groep niet tot last zijn en zoeken dan een plekje om rustig te kunnen sterven. Meteen bekeek ik deze lubbes met andere ogen en dacht aan de tiny-handed orange shitgibbon aan de overkant van de oceaan: had hij maar hetzelfde inlevingsvermogen als deze olifant en zocht hij ergens een rustig plekje.

Verder zagen we veel bavianen aan de rand van de weg, grote groepen Rothschild giraffes 🦒, waterbuffels 🐃 , verschillende soorten antilopes, nijlpaarden 🦛 maar ook mooie en aparte vogelsoorten zoals Uganda’s nationale vogel: de Grijze Kroonkraanvogel. Even later zagen we ook de zeldzame Noordelijke hoornraaf met zijn mooie kuif. Een vogel die op de ‘kwetsbare lijst’ staat. Hij liep zomaar voor ons langs de weg over. Wij even blij zeg.

Zadelbekooievaar. Hoewel niet direct wereldwijd als ‘bedreigd’ geclassificeerd, zijn ze schaars en hun populaties zijn kwetsbaar.

Murchison Giraffe Camp

De eerste nacht in dit park verbrachten we in de Murchison Giraffe camp. De campsite lag echter zo ver van de lodge af dat we toch maar besloten een kamer bij de lodge te nemen want in dit gebied liepen ‘s nachts gevaarlijke nijlpaarden rond. Ze zouden meteen tot de aanval over gaan vanwege het feit dat ze heel territoriaal zijn en ieder stukje grond waar ze op lopen verdedigen. Vanaf onze kamer naar het restaurant aan de rivier en terug werden we dan ook begeleid door de staf. Voor de kamer betaalden we 60$ en het was iedere dollar niet waard. Bij binnenkomst maar meteen drie muggen op de muur doodgemept. Ze waren met een triootje bezig. Ik geen trio, dan zij ook niet ! Op de douche liep een joekel van een kakkerlak dus die kreeg al meteen het afvalemmertje over zijn kop. Verder was het bloody hot 🥵 op dat kamertje bohhh. Toch maar een koude douche genomen (warm water kennen ze hier niet) om wat af te koelen. Vandaag hadden we de 37c aangetikt. Voor 17€ p.p. hadden we een driegangenmenu African style: een héérlijke zoete aardappelsoep, rijst met Nijlbaars in een lekker sausje en als toetje een stuk cake welke niet goed was gelukt.

Buiten in de tuin nabij de Nijl konden we roken maar we mochten niet verder dan de plantenbak want daarachter waren we veroordeeld tot krokodillenvoer, zo waarschuwden ze ons 😳😱. Ze kwamen vliegensvlug uit het water, pakten je vast tussen hun kaken en trokken je het water in. Personeel stond continu op wacht om te checken of alles nog okay was. We kwamen nog een Spaans homo-stel tegen die ook veel reisden en we hadden verrassend veel dezelfde bestemmingen bezocht. Om 22:00u gingen we onder begeleiding naar onze kamer en vielen al snel in slaap.

Game-drive II

Om 06:30u vertrokken we voor onze eerste game-drive vandaag. Het was nog lekker koel dus hadden we een optimale kans om wild te spotten. Roofdieren jagen liever ‘s morgens omdat het dan nog enigszins te doen is qua temperatuur. Later op de dag liggen ze liever onder een boom en dan zoek je je als toerist de pleuris naar die beesten. Al snel hadden we drie leeuwinnen gevonden die hun zinnen hadden gezet op een Kob antilope. Het arme beestje zou snel uit elkaar getrokken worden door de vlijmscherpe klauwen van de leeuwinnen maar op een of andere manier wist het toch te ontkomen. Daar stonden we dan. Een vol uur voor nop gewacht op een ‘live kill’. Balen (!).

Nijlpaarden 🦛 te water in de witte Nijl.

Twee leeuwinnen zien hun prooi met succes vluchten.

Olifanten op het strand

Rijdend langs het strand van Lake Albert zagen we een groep olifanten baden in een plas modder. Met grote kracht spoot de ‘bull’ de waterige modder over zijn gigantische lijf nadat hij het eerst had opgezogen met zijn slurf. Het was een kleine groep die op onze 4×4 af kwam. Leo bleef rustig ook toen ze wel héél dicht bij kwamen. ‘Ze willen alleen passeren’: zei hij. Hij kon me nog meer vertellen. Tien meter vond ik toch wel genoeg en ik vroeg hem of hij misschien alvast de 4×4 zou kunnen starten. Ik zag me al als een stukje vlees aan die twee gigantische saté-prikkers verdwijnen en het zweet brak me langzaam uit. Hij vertelde me dat hij de 4×4 niet kon starten omdat nét dat geluid de groep zou irriteren. De verwachte aanval bleef gelukkig uit. Leo had gelijk. Ze wilden alleen passeren. Hmpff….

Video

Witte Nijl-cruise

‘s Middags klommen we aan boord van een boot voor een drie uur durende Nijl-cruise. We vaarden richting de watervallen en vandaar uit weer terug. Op de oevers zagen we ontelbaar veel extreem gevaarlijke Nijlpaarden en krokodillen. We kregen ook het verzoek niet voor de lol in de rivier te springen want de kans op overleven was minimaal. We merkten aan zijn stem dat het menens was. Blijkbaar waren er voorheen wat van die randdebielen geweest die een gokje hadden gewaagd. De Nijlpaarden die we zagen lagen bijna de hele dag onder water omdat ze anders oververhit raakten door de felle zon. Huid wat te warm werd zou dan roze kleuren. De krokodillen die we op de oever zagen hielden hun bek wagenwijd open gesperd zodat ze enigszins koeling kregen. We zagen ook fel gekleurde vogeltjes die verdwenen in gemaakte gaten in een kleiwand. Dit waren hun nesten waar ze tweemaal per jaar hun eitjes in kwijt konden.

Red Chilli Rest Camp

Voor 8$ p.p. sliepen we in dit mooie kamp. Het stond vol met kampeerauto’s zoals de onze en verrassend veel Nederlanders. Leo vertelde me dat 70% van zijn klanten uit Nederland kwam. Opmerkelijk (!). Zo was er een gezin uit Nijmegen die een trouwpartij hadden bijgewoond van een neef van de moeder. Ze waren met het hele gezin en aanhang naar de bruiloft gegaan met nog 65 andere mensen uit Nederland en ze wilden daarna nog een weekje safari’s doen. Leuk zeg ! Als avondeten had Angelica een lekkere lasagna en ik ging voor de in boter gebakken kippenpoot. Hmmm. Rond 20:00u klommen we ons tentje in en rond 04:00u werd ik weer wakker. Ik klom naar buiten om een Engels stel mee te helpen hun lekgereden achterband te vervangen. Ze waren vanuit Engeland door oost-Europa naar Griekenland gereden en vanuit Athene naar Uganda gevlogen. Nog een weekje en ze konden weer terug naar Athene om met hun 4×4 Prado naar Engeland te rijden en hun drie kinderen weer in hun armen te sluiten. Geweldig verhaal 😍

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

Ziwa Rhino and Wildlife Ranch, Uganda 🇺🇬

23 februari 202623 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Voor 35€ per dag hadden we een gids gehuurd die ook nog eens een stuur kon vasthouden. De komende drie weken zouden we Leo, de 32-jarige getrouwde vader van drie meisjes en twee zoontjes mentaal helemaal slopen met onze vragen. We gingen hem helemaal uitzuigen zodat we alles te weten zouden komen over ieder beest wat ons pad in de wildparken kruiste.

Zo konden we ons beiden volledig richten op het spotten van neushoorns, leeuwen, giraffes en andere bewoners van de parken zonder dat ik op de zanderige, hobbelige wegen met kuilen zo groot waar een volwassene in kon kruipen, hoefde te letten. Hij wist waar de winkeltjes, pinautomaten en tankstations lagen, hij wist de beste campings in de parken te vinden, hij wist slechte wegen te omzeilen en last but not least: hij sprak niet alleen de talen van het land (Luganda en Swahili) maar ook zijn Engels was van Scandinavisch niveau (!).

Het klonk allemaal te mooi om waar te zijn maar eijj kijk, daar draait een 4×4 de parkeerplaats van ons hotel op. Daar zal je hem hebben. Een dik half uur te laat maar ach, in Afrika telt dat niet.

Goed te merken dat we in Afrika zitten 😂🤌🏿

Even groot inslaan voordat we de parken in gaan.

Ziwa Rhino and Wildlife Ranch

Ziwa Rhino and Wildlife Ranch is eigenlijk de enige plek in Uganda waar we witte neushoorns in het wild konden zien. Dit reservaat lag gelukkig op de route van ons verblijf in Entebbe naar Murchisons Falls Nationaal Park dus we hoefden niet zo ver om te rijden in onze Toyota Prado 4×4. Volgens Leo hadden we hier een unieke kans om met een ranger te wandelen tussen deze bedreigde reuzen. Het verschil tussen de witte en zwarte neushoorn is niet de huidskleur want ze zijn allebei grijs. De witte neushoorn heeft een brede, vierkante bovenlip speciaal om gras te eten en de zwarte neushoorn heeft een spitse puntlip om bladeren en takken van struiken te plukken.

Het reservaat begon in 2005 met slechts 6 neushoorns. Momenteel zijn er al 58 exemplaren door recente geboortes en elke neushoorn wordt 24 uur per dag bewaakt door gewapende rangers om stroperij te voorkomen. Het doel is om de populatie zo ver te laten groeien dat ze uiteindelijk weer uitgezet kunnen worden in nationale parken zoals Murchison Falls.

We betaalden 67,50€ p.p. voor een korte game-drive, een voet-safari met een ranger en een kampeerplekje incl. kampvuur 🔥. Best prijzig maar van dit geld wordt het park bewaakt door rangers met AK47’s. Zij houden de stropers op een afstand. Deze trip was dus iedere euro waard. Het eten in het restaurant in het park was niet duur. Voor 12,50€ p.p. hadden we spare-ribs en een dikke steak 🥩 en een mooi uitzicht op de dieren in het park.

Video voet safari

Alle rhino’s zijn bekend en hebben een naam. ‘s Nachts komen wel eens leeuwen het park in (foto rechtsonder).

Binnen 10 minuten zagen we al de eerste rhino’s.

Wandelen tussen neushoorns

In de voorbereiding van onze rondreis door Uganda was dit één activiteit in onze top vijf: een bezoek aan de Ziwa Rhino and Wildlife Ranch. Uganda staat bekend als een thuis voor witte neushoorns, maar door stroperij waren ze in de jaren ‘80 bijna uitgestorven in de nationale parken. Ziwa, een indrukwekkend parkproject met een oppervlakte zo groot als de gemeente Sittard-Geleen-Born, heeft hier verandering in gebracht en zorgt ervoor dat deze prachtige dieren weer kunnen leven in de ‘Parel van Afrika’ zoals Winston Churchill deze voormalige Britse kolonie aan het Victoria-meer -het op één na grootste zoetwatermeer op aarde- noemde.

Uganda wordt overigens omringd door de landen Zuid-Soedan, Kenia, Tanzania, Rwanda en Congo-Kinshasa en alleen Rwanda zouden we nog gaan bezoeken in de laatste week.

Op zes meter (!) afstand van de neushoorns.

Grijskopijsvogel of grey-headed kingfisher.

De ontmoeting

Na een rit van ongeveer vijf uur vanaf Entebbe, bereikten we de ranch. Na een korte briefing door een deskundige ranger, begon de ‘rhino-trekking’. In tegenstelling tot andere safari’s, stapten we hier uit onze 4×4 en gingen te voet verder op zoek naar de witte neushoorns. Het voelde spannend, maar de rangers wisten precies waar de dieren uithingen en hoe ze veilig benaderd konden worden. Plotseling stonden ze daar: een moeder met haar jong, rustig grazend. Het was schitterend om deze dieren, joekels van beesten van zo dichtbij te zien. Sommige neushoorns wegen wel 3000 kilo (!), zwaarder dan onze Toyota Land Cruiser Prado. Ze leken zich weinig aan te trekken van onze aanwezigheid, waardoor we prachtige foto’s konden maken. De rangers vertelden honderduit over hun namen, gewoontes en de bescherming die zij 24 uur per dag krijgen tegen stropers. Opmerkelijk om er achter te komen dat ze van zowat iedere neushoorn de naam weten.

Iedere neushoorn at 65 kilo per dag aan gras en dronk 50 liter water.

Camping

De camping stond midden in het park en was door een ijzeren omheining omgeven zodat de rhino’s en andere dieren niet bij ons konden komen. Alleen een drietal wrattenzwijnen waren er doorheen gebroken en blokkeerden ‘s nachts onze gang naar het toilet omdat ze rond de ladder van de tent van onze 4×4 aan het grazen waren. Het was even uitkijken want vooral de onderste 30 cm lange slagtanden waren vlijmscherp en konden diepe steekwonden veroorzaken. Ook konden ze drager zijn van de Afrikaanse varkenspest, of konden ze tseetseevliegen bij zich dragen, die de slaapziekte op mensen kunnen overbrengen. Dat zou bij mij niet verkeerd zijn. Gisternacht de hele nacht niet geslapen puur uit opwinding over de trektocht van vandaag zoals een kind dat heeft op de dag voor Sinterklaas. En vandaag weer om 03:00u wakker om mijn foto’s te kunnen bekijken en om een blogje te schrijven. Ik scheen met mijn zaklamp door het venster van de tent en zag allemaal oogjes. Beneden aan de ladder naar de tent toe graasden drie wrattenzwijnen. Woww ! Gelukkig had ik mijn plasfles bij me want ik kon niet naar buiten. ‘s Morgens vroeg om 06:00u stonden op 10 meter afstand vier rhino’s te grazen. Overal op de campsite zag ik mooie gekleurde vogeltjes. ‘Géén verkeerde keuze deze plek dacht ik nog’. We stonden helemaal alleen. GE-WEL-DIG !!

Over een paar uurtjes begint weer een nieuwe dag en gaan we naar Murchison NP ! 😍

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Africa, Afrika, Uganda

Entebbe, Uganda 🇺🇬

21 februari 202621 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Vanuit Brussel vlogen we met Brussels Airlines naar ons geliefde continent Afrika. Na Egypte 🇪🇬,Tunesië 🇹🇳, Marokko 🇲🇦, Gambia 🇬🇲, Kenia 🇰🇪, Namibië 🇳🇦, Zimbabwe 🇿🇼, zuid-Afrika 🇿🇦 en Zambia 🇿🇲 waren nu Uganda 🇺🇬 en Rwanda 🇷🇼 aan de beurt.

Na 8,5 uur vliegen landden we voor een tussenstop op de luchthaven van Kigali, Rwanda 🇷🇼, waar we even bijtankten. Daarna vlogen we terug en binnen 40 minuten landden we op Entebbe, Uganda 🇺🇬.

Naast ons in het vliegtuig zat een 29-jarige Ugandese jongen die een half jaar ‘statistieken’ had gestudeerd in Italië. Hij verwonderde zich dat hij op zijn appartement altijd bier in zijn koelkast had. Thuis in Uganda dronk hij nooit bier maar onder de maatschappelijke druk van zijn mede-studenten deed hij toch maar mee. Ook de openbare vrijpartijen tussen man-vrouw, man-man en vrouw-vrouw konden er bij hem maar moeilijk in. Hij accepteerde het wel maar in zijn thuisland was dit not done. Hij had een fantastische tijd in Europa gehad maar zijn ogen waren ook open gegaan. ‘Afrikanen kunnen moeilijk slagen in Europa’, zei hij. ‘De prestatiedruk ligt zo hoog dat dit voor de meeste Afrikanen een struikelblok zou worden’. Wij merken dat hier ook. Hier in Afrika gaat alles op de Afrikaanse manier: lekker rustig aan en niemand maakt zich druk. Planning staat niet hoog aangeschreven maar flexibiliteit en vindingrijkheid daarentegen weer wel.

Zo kwam ik vroeger in Kenia een visser tegen die van de spaken van een fiets vlijmscherpe pijlen had gemaakt en deze met een zelf gemaakte kruisboog in zee afschoot om vissen te vangen. Van het blad van een kettingzaag had hij een machete gemaakt waarmee hij de vis doodde en fileerde. Van een groot boomblad maakte hij een bord en vanaf dat bord aten we onze heerlijke verse vis. En dan échte verse vis. Niet het begrip ‘vers’ zoals wij in het westen hanteren: zalm uit Alaska wordt ingevroren, naar China getransporteerd, ontdooid, ontgraten, ingevroren en weer naar de VS gestuurd waar de Amerikanen het twee maanden later bij de Wallmart kopen in een verpakking waar nog altijd ‘vers’ op staat.

Lakeshore B&B

Voor 45€ per nacht sliepen we in een knusse B&B. Onze kamer was eenvoudig maar schoon. Tevens konden we hier eten en drinken.

Uitzicht op Lake Victoria vanaf het balkon.

Lake Victoria Entebbe beach🏝️

Vanaf het balkon hadden we uitzicht op het tweede grootste zoetwatermeer van de wereld: Lake Victoria, even groot als België en Nederland samen. Interessant wiki-weetje: in het Victoriameer vindt men ca. 2.500 verschillende vissoorten, terwijl er in heel Europa bijvoorbeeld slechts 200 soorten zoetwatervissen zijn. Tevens voedt het meer de witte Nijl die vervolgens over gaat in de Nijl, ‘s werelds tweede grootste rivier (op de Amazone na)

Ook in Uganda heb je van die yoga sprieten.

Strandstoelen maken ze van afgedankte autobanden.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Brabant, Netherlands

’s Hertogenbosch 🇳🇱

15 februari 202615 februari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Banketbakkerij Jan de Groot

In 1938 richtte Jan de Groot senior (10-10-1911 tot 23-1-1978) samen met zijn vrouw Marie de Groot-van Gaal (3-4-1910 tot 29-5-1997) Banketbakkerij Jan de Groot op waar hij de Bossche bol tot een groot succes heeft gemaakt. Generaties later zorgt een team van 50 enthousiaste medewerkers ervoor dat ze nog altijd de lekkerste Bossche bollen maken.

‘Zoete Lieve Gerritje’

Het is de eerste zin van een oud liedje, dat vooral als kinderliedje bekend staat. Onderzoekers zijn erachter gekomen dat het al in 1854 werd gezongen – als drinkeliedje – bijvoorbeeld door matrozen. Zoete lieve Gerritje zou volgens de overlevering een moordenaar zijn die ter dood werd veroordeeld in Den Bosch (en voordat hij werd opgehangen mocht hij nog één borreltje drinken). Hier op de Lepelstraat waar we nu stonden staat een standbeeld van zoete lieve Gerritje als vrolijk boerinnetje.

Binnendieze

De Binnendieze is het eeuwenoude stelsel van waterlopen en grachten binnen de stadsmuren. Jammer dat het nu geen zomer was want dan hadden we met een open boot langs de stadswallen kunnen varen richting de binnenstad waar de rivieren de Aa en Dommel samen komen.

De Moriaan

De Moriaan is het oudste bakstenen woonhuis van Nederland en dateert uit 1220.

Stadhuis

Hoewel het huidige uiterlijk grotendeels uit 1670 dateert, zetelt het stadsbestuur al sinds 1366 op deze plek. Het gebouw is ontstaan uit drie samengevoegde middeleeuwse woonhuizen. Momenteel wordt het alleen maar gebruikt voor huwelijken.

Puthuis

In de 15e eeuw werd op deze plek een openbare waterput aangelegd. Om het drinkwater te beschermen tegen vervuiling, werd er in de 16e eeuw een huisje overheen gebouwd. Het huisje wat we nu zagen is acht jaar geleden gerenoveerd.

Jeroen Bosch standbeeld

Jeroen Bosch heette eigenlijk Jeroen van Aken, maar noemde zichzelf als schilder Jeroen Bosch. Hij woonde en werkte zijn hele leven in ’s-Hertogenbosch. Dit was ten tijde van de middeleeuwen een rijke stad, wat niet alleen handelslieden, maar ook kunstenaars aantrok.

Huis van Bosch (Jheronimus Bosch)

In 1462 kocht schilder Anthonis van Aken, de vader van Jheronimus van Aken, alias ‘Bosch’ dit huis dat daarna gedurende enkele decennia als schildersatelier diende. Jheronimus heeft hier zijn jeugdjaren doorgebracht en het is aannemelijk dat hij hier, in het atelier van zijn vader, zijn schildersopleiding kreeg. Jeroen zou zich omdraaien in zijn graf als hij zou weten dat naast zijn huis een winkel lag met producten die werden gekocht door vrouwen die hun aankoop liever IN hun prutje duwden dan ernaast.

Dieske en Minnepaar

Dit “Bossche Manneke Pis” is volgens de legende een jongetje uit de 15e eeuw. Terwijl Dieske in de Binnendieze plaste, zag hij vijandelijke Geldersen in het riet sluipen en sloeg alarm, waardoor de stad werd gered. Hetminnepaarendenar staan aan de voet van de fontein. Het ontwerp is gebaseerd op een 15e-eeuwse prent

Waterpoort

Bij het Herman Moerkerkplein zagen we de fundamenten en een gereconstrueerd segment van de 13e-eeuwse waterpoort te zien. Dit was onderdeel van de eerste stadsomwalling van Den Bosch in 1225.

Knillispoort

Het is geen echte stadspoort maar een voormalig koetshuis uit 1916 dat al decennia dienst doet als ontmoetingsplek voor maatschappelijk betrokken Bosschenaren.

Zwanenbroedershuis

Het Zwanenbroedershuis in ‘s-Hertogenbosch is het historische hoofdkwartier van de Illustere Lieve Vrouwe Broederschap, opgericht in 1318. De leden worden ‘Zwanenbroeders’ genoemd vanwege een traditie uit 1384, waarbij een zwaan als feestmaal werd gegeten. Vandaag de dag is het lidmaatschap een exclusieve eretitel, vaak voor leden van het Koninklijk Huis, zoals koning Willem-Alexander en prinses Beatrix.

Sint Janskathedraal

We liepen rond 11:00 de kathedraal binnen en werden verwelkomd door een overijverige gids die meteen los ging. Hij vertelde dat de Sint-Janskathedraal in ‘s-Hertogenbosch een imposant meesterwerk van de Brabantse gotiek was en een van de belangrijkste topmonumenten van Nederland. Met haar 73 meter hoge toren, rijke luchtbogen en gedetailleerde beeldhouwwerk was de toren best een klim waard zo verzekerde de grijsaard maar we bedankten hartelijk voor de eer. Na een half uur vonden we het genoeg. De beste man sprak met consumptie en vooral Angelica had het moeten ontgelden want ze zat helemaal onder. Toen de gids even werd afgeleid door een andere gast slopen we stiekem langs de slanke pijlers en onder de hoge gewelven door naar de uitgang en na een laatste blik geworpen te hebben op een prachtig glas-in-lood raam verlieten we de kathedraal en hoorden de kerkdeur achter ons dicht slaan.

Café Tijl Uilenspiegel

Leuk terrasje, vriendelijk personeel en een heerlijke Bossche bol gegeten. Binnen is het erg knus en doet het naam van deze schavuit eer aan.

Bouwstijl binnenstad

We liepen vanuit het station over de Stationsweg via de Wilhelminabrug over de Dommel richting de Visstraat en aan het eind sloegen we rechts af de Hooge Steenweg op die ons naar de Markt leidde. In principe zouden we dus vanaf spoor 2 binnen 10 minuten aan het bier kunnen zitten maar dat deden we niet. We gingen voor de bouwkunst.

De Stationsstraat en de Visstraat vormden voor ons een mooie entree van ‘s-Hertogenbosch. De Stationsstraat typeert zich door 19e-eeuwse herenhuizen en de Visstraat is wat kleinschaliger en historischer. Hier staan smalle binnenstadspanden met diverse geveltypen zoals de 17e-eeuwse trapgevel van het pand aan de Visstraat 6. Wat ons opviel was dat veel panden nog historische namen dragen zoals De Roggebloem.

Wijk Uilenburg

We liepen door de wijk Uilenburg en vonden dit toch een van de meest sfeervolle wijken van ’s-Hertogenbosch. Ooit was dit het plekje voor handelaren en nog steeds heeft de buurt de charme van destijds met de prachtig gerenoveerde gebouwen en historische smalle steegjes.

Tramkade

We parkeerden voor de Tramkade, met z’n roestige silo’s en graffiti als street-art-sprookjes, lijkt het op een vergeten scène uit een cyberpunkfilm. De industriële omgeving vol creatieve hotspots geeft het zeer zeker een stoer contrast. Het leek ons leuk om hier in de zomer terug te komen en een woonbootje te huren op het kabbelende water.

Bolwoningen

De in 1984 gebouwde bolwoningen hebben een zelfdragende buitenwand, bestaande uit een door DSM ontwikkeld bouwmateriaal (Polymeren) Glasvezel Versterkt Cement (P)GVC.

De bolwoningen die even buiten ‘s-Hertogenbosch zijn geplaatst zijn bestemd voor één- en tweepersoons huishoudens zonder kinderen. Het model heeft een ruime binnendoorsnede van 5,5 meter en bij een inhoud van 124 m³ bieden de “Bossche Bollen” een totale vloeroppervlakte van 55m². Veel te klein voor ons want zo groot is onze woonkamer alleen al 😂.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

UNESCO, USA, Verenigde Staten

Everglades Florida, USA 🇺🇸

22 januari 202622 januari 2026door Ran Groetjes2 reacties

Ik dacht dat clowns waren uitgestorven en alleen nog maar in circussen te zien waren. Maar warempel, hier in de VS lopen er nog genoeg rond. Gewoon los op straat. Zónder begeleiding. Hij stond bij een verkeerslicht in een té strak Rocky Balboa broekje voetbewegingen te maken zoals alléén Muhammad Ali dat kon. De beste kerel zou zich omdraaien in zijn graf als hij deze slechte imitatie had gezien. In zijn handen had hij een bord waarop stond dat je 20% korting kreeg bij de plaatselijke boksschool in Naples. Met zijn 300.000 inwoners natuurlijk concurrentiegevoelig. Hij danste er op los. Toen ik 7 uur later terug kwam van de Everglades stond hij er nog. Weliswaar wat minder fanatiek als vanmorgen maar hij bewoog nog.

Dom volk of ?

De verkeerslichten hebben hier trouwens een beschrijving boven de drukknop. Daar staat voor de voetgangers beschreven wat ze moeten doen bij het oversteken van een zebrapad. In dit land mag je als individu niet meer zelf nadenken. Alles wordt 86 keer voorgekauwd. Je hoeft alleen maar te slikken. Bij de koffieautomaat hangt een bordje dat de koffie heet is. Bij ieder af-of opstapje staat “watch your step”. Op de wc’s van restaurants hangen bordjes dat personeel hun handen moet wassen. Bij een trap staat dat je de leuning moet vasthouden. Langs de weg staan ontelbare borden. Er staat niet alleen geschreven wat je níet mag doen maar zelfs wat je wél mag doen zoals: ”you can turn right here”. “Jezus, dacht ik nog, ik mag hier zomaar naar rechts”. Ik kan nog uren doorgaan. In Amerika stopt men met denken. Natuurlijk heeft de “I sue you”-cultuur hier ook schuld aan. Ik kan me nog herinneren dat iemand 26 miljoen dollar smartegeld kreeg omdat ze haar net gewassen hond wilde drogen in de magnetron. Na twee minuten was het arme beestje dood. Ze had hem net een week. Het stond niet in de beschrijving van het apparaat. Of dit een vooropgezet plan was zullen we nooit te weten komen. Madam is inmiddels miljonair en heeft een nieuw hondje. Enfin, even wennen voor mij. Maar dit zijn nu dingetjes waarom wij de meeste Amerikanen voor dom verslijten. Ze werken daarbij harder als een os. Tien uur per dag voor vadertje staat. Iedere morgen zingen ze collectief het volkslied met hun rechterhand op de borst en moedigen elkaar aan om er een fantastische workday van te maken.

En dan zijn ze al vanaf 05:00u onderweg met de auto. 07:00u beginnen. Een uur onbetaalde pauze en om 17:30u terug in hun Ram Van. 19:30u begint dan quality time. Vijf dagen per week beste mensen. Een heel jaar lang. Behalve dan de weekenden en de 12 verlofdagen. Straatwerkers zie je ook nauwelijks bewegen. Alles wordt gedaan door machines. Ooit een bouwvakker gezien van 130 kg ? Bij ons zijn dat afgetrainde knapen. Daar mag je als vrouw naar kijken. Hier hebben de bouwvakkers de knopen van hun veters aan de binnenzijde van hun schoen i.p.v aan de bovenzijde van hun schoen. Gewoon vanwege het feit dat ze in de zithouding niet aan hun veters komen.

Als ze twee kruiwagens specie nodig hebben bestellen ze nog een cementwagen. Ongelooflijk. De productiviteit van de gemiddelde Amerikaan is ver beneden het Nederlands gemiddelde. Wij werken superefficiënt. Amerikanen niet. Die doen alles drie keer opnieuw. Weinig zelfkritiek. Gewoon doen wat de baas zegt. En aan het einde van de dag komen we bij elkaar en slaan mekaar op de borst en schreeuwen “woeha” en daarna gaan we tevreden naar huis 😂. Héérlijk volk. Om vanaf een terrasje naar te kijken. Overigens bevestigen uitzonderingen de regel: gisteren had ik een leuk gesprek met een Amerikaan uit Tampa, Jonathan. Hele intelligente, leuke gast. Anti-Trump. Héél belangrijk voor mij. Trumpstemmers kijk ik nog niet eens aan. Low-lives. Het zou deze mensen eens goed doen om ook eens te gaan reizen zodat ze van hun tunnelvisie afkomen en hun intellectuele kompas eens kunnen bijstellen.

Everglades National Park

Ik draaf door: ik vergeet bijna te vertellen dat ik vandaag één van mijn mooiste foto’s ooit heb gemaakt. De Everglades heeft een heel groot off-road wegennetwerk. Hier is echter geen 3G bereik. De wegen liggen vol met platgereden sprinkhanen. Ik heb nog nooit echt een sprinkhaan voor mijn lens gehad. Ik wilde hem liggend op mijn buik shooten omdat ik de vier diagonalen die ik zag goed wilde terug zien in mijn foto. Probleem is dan wel dat mijn kleding vies zou worden. Ik heb er ongeveer 80 (!) gemaakt waarvan er maar vier goed zijn gelukt 🙈. Op het moment dat ik afdrukte ging hij rechtop zitten en keek recht in mijn lens. Geweldig gewoon 😍.

Moeras

De Everglades is een enorm groot moeraslandschap dat vrijwel het hele zuidelijke deel van de staat Florida bedekt. Het Everglades National Park is slechts een deel van het hele natuurgebied. Het ecologisch systeem van de Everglades is complex en van onschatbare waarde voor het hele zuidelijke deel van Florida. Zodra je het gebied vanuit noordelijke richting binnenrijdt zie je de zogenaamde wetlands langs de weg liggen. Grasland met een laagje water dat varieert van enkele centimeters tot ongeveer een halve meter diepte. Je moet je het als volgt voorstellen: overal waar je kijkt zie je drassig land met veel grassen en palmbomen. Af en toe kom je bij een klein dorpje met een hele leuke naam zoals Miccosukee, Chocoloskee of Ochopee.

Kleinste postkantoor ter wereld

In dat laatste dorpje stond trouwens het kleinste postkantoor van de VS. Misschien wel van de wereld. De meneer die dienst had zat in een hokje zo groot als twee Dixie-toiletten. Geweldig haha. In het begin (Miami-zijde) is het vrij saai maar als je naar het westen rijd wordt het indrukwekkender. Er is meer bebossing en de natuur wordt ruiger. Je zit dan in het Mangrove-en Cypressengebied. Het aantal alligators neemt ook toe. Uitstappen mag maar de bordjes langs de weg zeggen dat er je goed moet uitkijken voor Gators. Ze vreten je zo op langs de weg.

Hier boekte ik een airboatride. Omdat het water zo ondiep is kun je geen buitenboordmotor gebruiken. Achter op de boot hebben ze een joekel van een propeller gebouwd. Die maakt een dermate tering lawaai dat je oorkappen op moet zetten. Naast me zat een jong Chinees stel. Ze hadden gehoord van de vele muggen hier dus hadden ze een flesje Deet gekocht. Alleen was hen het gebruik van Deet niet bekend want ze stond die hele bus Deet om zich heen in de lucht leeg te spuiten. Ik zei:” schattebout, dat moet je op je huid spuiten. Niet in de lucht”. Te laat. De bus was leeg. Sucht. Hier houd ik nu van. De boot maakte vaker een laffe 180 graden spin. De kapitein achter het stuur gilde zelf het hardst 😂. Ach, Amerikanen. Ze komen nooit de grens over dus alles wat ze hier doen bestaat nergens anders op de wereld. Lekker in hun waarde laten. Aan het einde van de tour stond hij er op dat we zijn naam vernoemden op Tripadvisor 😂. De komende twee dagen mag ik door dit mooie gebied heen rijden 🚗. ‘s Avonds zat ik aan de bar naast een Amerikaans stel. Ze hadden net hun baby gekregen. Een spiksplinternieuwe. Ik vroeg of ze nóg ene wilden. De kersverse moeder in kwestie gebaarde al bierwegslikkend: “nee !”. Ze had tijdens de bevalling zoveel pijn gehad dat het voor haar niet meer hoefde. Pappalief knikte instemmend. Hij was het helemaal met haar eens. Hij was de gehele geboorte aanwezig geweest en het had ook bij hem zijn sporen nagelaten. Zelf was ik destijds uiteraard ook aanwezig bij de geboorte van mijn dochter Ymàra. Een hele mooie indrukwekkende gebeurtenis die hele bevalling. Op het puntje van mijn tenen stond ik te kijken naar wat er te gebeuren stond. Vaders die dit ook hebben meegemaakt kunnen het misschien bevestigen. Het lijkt alsof je favoriete kroeg afbrandt. Maar mijn kind wat ik daarna in mijn handen hield was één van mijn mooiste ervaringen ooit. Vandaag heb ik wederom mooie dagtochten gemaakt door de Everglades. Het Cypressenbos is een mooi gedeelte hiervan. Hier kun je een boardwalk maken dwars door de mangroves.

Skunk Ape

Ik kwam bij de Skunk Ape uit. Dit is een soort vieze aap zoals de Yeti of de Big Foot die hier de moerassen onveilig hoort te maken. Een soort swamp-monster waar je als kind aan dacht voordat je naar bed ging. Skunk Ape is een officieel research center beheerd door een koekwaus. Van de regering krijgt hij per jaar 30.000$ subsidie (read my lips) om onderzoek te doen naar het bestaan van Skunk Ape. Dave Shealy is de Jane Goodall van de Florida Everglades en heeft zijn hele leven lang een stinkende aap bestudeerd. Shealy voert studies uit, onderzoekt rapporten over waarnemingen en brengt het ongrijpbare wezen van de Everglades tot leven. Shealy is zich ervan bewust dat de Skunk Ape – net als zijn vermeende verre verwant, Big Foot, door velen als een verzinsel van verbeelding wordt beschouwd. De National Park Service van de Verenigde Staten verwijst zelfs naar het schepsel als niets meer dan een “lokale mythe.” Ondanks het gebrek aan serieuze aandacht die aan zijn zaak wordt besteed, benadrukt Shealy dat er momenteel 7-9 Skunk Apes in de Everglades wonen en hij heeft zich onvermoeibaar ingezet om hun bestaan te documenteren. De Skunk Ape is trouwens nog nooit gezien. Als we dit soort mensen in Nederland zouden hebben zaten ze ergens drie hoog in een verpleeghuis.

Achterin zijn zaak staan allemaal kooien met papegaaien en terraria met dikke wurgslangen. Die vent is een creep. Hij kan wel lekker vertellen. Dat dan weer wel. Hier houden Amerikanen van: helden en bullshit.

Schildpad

Ik ging off-road. Dit zijn toch altijd de leukste plekjes om met een autootje te rijden. Ik reed door allemaal kleine dorpjes ver verwijderd van de grote steden als Naples en Miami. Dit zijn dorpjes met misschien 200 inwoners of zo. Maar wel met een eigen gemeentehuisje en kerk. De plaatselijke supermarkt had alleen pingping-maaltijden. Géén verse groenten of fruit. Alleen blikvoer. Even verderop zag ik iets op de weg kruipen. Links en rechts zoefde het verkeer langs hem door. Ik besloot te stoppen. Midden op de weg zat een joekel van een schildpad. Lelijk dat ie was !! Maar ik vond hem zielig. Ik maande het verkeer om te stoppen en begeleidde hem naar de berm. Daar kon hij lekker verder met het zoeken naar een vrouwtje. Het paringsseizoen komt er aan. Hij moet voort maken want erg snel zijn ze niet.

Florida, USA, Verenigde Staten

Kennedy Space Center, Florida USA 🇺🇸

21 januari 202621 januari 2026door Ran GroetjesPlaats een reactie

Florida is zes keer zo groot als Nederland maar heeft ongeveer evenveel inwoners als wij hebben. Vandaag ben ik naar het Kennedy Space Center geweest. Dit is de lanceerbasis en een ruimtevaartindustriecomplex van NASA bij Cape Canaveral op Merritt Island in Florida. Het eilandje is zo groot als Flevoland. Vanaf deze lanceerbasis werden in het verleden de Apollo-vluchten voorbereid. Ook werden er de spaceshuttles gelanceerd.

Volkslied

Om 09:00u klonk eerst het volkslied en alle Amerikanen zongen met hun rechterhand op hun linkerborst en het schuim op hun bovenlip alsof het hun laatste liedje was. Ik neuriede heel zachtjes en stiekem het ‘Limburg mijn vaderland’. Verder dan het eerste couplet kwam ik echter niet. Wij Nederlanders hebben het denk ik niet zo nodig om iedere dag die verbintenis aan te gaan met onze regering. De gemiddeld Amerikaan (gelukkig niet alle) heeft sturing nodig. Iedere dag willen ze horen dat ze in het beste land ter wereld wonen. En dat ze het beste volk op aarde zijn. Daarbij vinden ze het ook nog eens geruststellend dat God of zijn zoon over hen waakt. Stel je zou hier eens de stekker uit trekken dan wordt het één groot fiasco.

Duur

De toegangsprijs is niet mis. 57$ entree en 25$ voor een additionele tour. Samen toch een dikke 70€. En daar sta je dan als Amerikaan met twee koters. Even een dagje weg. Daar komt nog bij: viermaal een 300 gram NASA-burgertje met een diet-coke. Inclusief vier NASA T-shirts en bijpassende baseballpetjes én een stoere pluche Space-knuffel voor de twee blagen. Kom je afgerond uit op 500€. Gelukkig hebben de Amerikanen maar twaalf dagen vrij per jaar en kunnen ze dit soort uitjes niet vaak doen 😜. Dat scheelt dan wel weer. En met 50-60 uur per week werken kijken ze niet op een Dollartje 😂✌🏻. Ik schrijf dit met een knipoog natuurlijk. Ik wil de Amerikanen niet voor de kop stoten maar in godsnaam: waarom 60 uur per week voor een bedrijf werken als het ook nog niet eens je eigen bedrijf is ?

Rondtour

Ik ga niet graag met een rondtour mee. Ik wil altijd een escape hebben als het me de kont uit hangt. Daarbij kan ik moeilijk naar gidsen luisteren. Ze zijn me heel snel kwijt. Maar vandaag kon ik niet anders. Ik stond in de rij. Voor me stond een jonge meid. Op haar revers had ze een naamplaatje vast gespeld: Jessica Horni, senior staff. Arme meid. Je zult zo maar heten. Het grietje was nog geen twintig jaar oud. Het enige wat ze hoefde te doen was het kettinkje van de afzetting los te maken als de tourbus er aan kwam. Zodoende hoefden we er niet overheen te springen om bij de bus te komen. Ze maande eerst iedereen tot stilte en riep toen dat we pas mochten instappen als de bus stil stond. Ach gut. Ik had te doen met de tourguide Ernie. Een man van 55-60. Waarschijnlijk voor de 1000 keer vertelde hij zijn verhaal met dito grapjes. Ze kwamen niet echt aan. Tenminste, er werd niet veel gelachen. Ik krijg dan altijd een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Als iemand een grapje verteld gevolgd door een korte stilte die eigenlijk bedoeld is om deze in te vullen met het gelach van de mensen. En dan wordt er niet gelachen. Desalniettemin was de tour interessant. Ik werk al 26 jaar in de techniek dus ik kijk toch wat anders naar deze raketjes dan iemand die niet in de techniek werkt. Naast me stond een Amerikaanse automonteur. Die bekijkt het natuurlijk weer vanuit zijn professie. Dan denk ik na over een aantal kwesties zoals:

Hoe krijg je een 3,5 miljoen kg wegende Saturnus raket in 2,5 minuut de ruimte in ? Antwoord: met vijf F1 motoren die samen 2 miljoen liter kerosine verbruiken. In de ruimte is géén zuurstof. Dus hoe onderhoud je het verbrandingsproces ? Ik bedoel: hier heb je zuurstof voor nodig. Antwoord: je neemt de zuurstof mee. Van nature is zuurstof gasvormig. Dan zou je wel een hele grote tank moeten meenemen. Maar dan comprimeer je de zuurstof tot 200 bar zodat hij vloeibaar wordt. Allemaal dit soort vragen schieten door mijn hoofd en al snel zoek ik naar antwoorden. Dit is gewoon smullen.

Apollo project

Op 25 mei 1961 kondigde president John F. Kennedy het Apollo project aan met de woorden: “dit land moet zich verplichten om de mens nog voor het einde van dit decennium op de maan te laten landen en hem weer veilig naar aarde te brengen”. In een hoekje stond een bejaarde man. Hij is nog altijd beroemd. Hij was één van de wetenschappers van dit 20 miljard dollar kostende project dat maar één doel had: de Russen te overtreffen in de ruimtevaart. Uiteindelijk hebben maar 12 mensen ooit op de maan mogen lopen.Na hier urenlang te hebben besteed stapte ik in mijn huurauto en reed ik naar Naples, Everglades.

Ran Groetjes

Hallo, ik ben Ran, een urban explorer, globetrotter, fotograaf, blogger en bezoeker van héle rare plekjes. Ik ben geboren in Limburg, Nederland en woon sinds 1999 in een 215 jaar oude boerderij in Hillensberg-Selfkant Duitsland, samen met mijn liefde en medereiziger Angelica. We reizen altijd low budget en ik heb inmiddels 86 landen van de wereld bezocht. Angelica zit ook al op 50 landjes 😊. Met mijn 200 dollar tweedehands Canon camera probeer ik mijn best te doen om overal ter wereld de mooiste foto's te maken. Ik blog graag over onze reiservaringen op een humoristische en ironische manier. Van slapen bij een nomadenfamilie in de woestijn van Mongolië tot de hele nacht feesten in exclusieve techno-clubs in Berlijn. Ik bied mijn lezers graag een echt gevoel van avontuur, escapisme en het echte leven: herinneringen maken zodat straks wanneer we oud zijn in een bejaardentehuis aan het gezelligste tafeltje zitten. Daarom: go hard or go home ❤️

Bekijk volledig profiel →