Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

Andorra France roadtrip

Bloedbad van Oradour-sur-Glane

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines in de winkel en in de garage staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude auto’s. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Grotten van Padirac:

Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.

Château des Milandes

Château de Castelnaud-la-Chapelle

Les Jardins de Marqueyssac

Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zie je een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift kun je vervolgens omlaag gaan en na een kleine wandeling stap je in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ? Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dot was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.Oradour-sur-Glane is een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. Maar ik ben hier niet voor niets. Morgen méér !

Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.

Andorra

Via Rental cars had ik een huurauto gescoord voor de prijs van 4€ per dag. In totaal dus 48€ voor de komende 12 dagen. Ik vraag me in Spanje altijd af hoe ze auto’s kunnen verhuren tegen deze belachelijk lage prijzen. Voeg daaraan nog toe dat de Spaanse autoverhuurders niet vooraan stonden toen de efficiency -award werd uitgereikt -het duurde 35 minuten voordat ik met mijn huurcontract eindelijk in mijn auto zat- en je lacht je helemaal dood om dit bedrag. Na twee uur bereikte ik de grens van Andorra, een dwergstaatje ingeklemd tussen Frankrijk en Catalonië, een autonome gemeenschap binnen Spanje. Andorra ligt in de Pyreneeën en met maar 65.000 inwoners is het land zelfs kleiner dan zuid-Limburg. Ik meende altijd dat Andorra een beetje bij Frankrijk hoorde maar dat bleek toch niet waar te zijn want bijna iedereen spreekt hier Catalaans. Dit land heeft zelfs twee opperhoofden: een Spaanse bisschop én de president van Frankrijk. Zou Macron het zelf weten ?? Door Karel de Grote gesticht om Frankrijk te beschermen tegen de Moren maar nu al 700 jaar zonder wapengekletter. Het leger is daarom maar opgedoekt. Als het hommeles wordt dan mogen Frankrijk en Spanje de defensieve taken op zich nemen. Bij de grens aangekomen zag ik dat de bestuurder van de auto voor me zijn paspoort liet zien aan de douanebeambte. Shit dacht ik. Das waar ook. Andorra is geen lid van de EU dus wordt het paspoort gecontroleerd maar die zat in mijn koffer in de achterbak. Gelukkig mocht ik van de beste kerel doorrijden zonder een controle. Na een half uur zat ik al in de hoofdstad Andorra de Vella. Deze stad ligt tussen twee bergen. De huizen zijn dermate dicht op elkaar gebouwd dat je allemaal van die McDrive weggetjes hebt (hier noemen ze de McDrive trouwens McAuto). Om op de parkeerplaats achter het hotel te komen moest ik heel scherp indraaien om op een klinkerpad te komen wat ineens 22% omlaag dook. Met in totaal 5x voor-en achteruit rijden stond mijn überlelijke rode Hyundai op zijn plekje. Het voetbalstadion van het nationale team wordt bijna opgeslokt door een weg en een aantal hoge appartementen. Als een voetballer een beetje slecht mikt dan schiet ie zo de flessen bier van tafel. Met zijn maximale capaciteit van 1800 mensen is het natuurlijk bomvol iedere interland. Maar de Andorrokanen bakken er ook niets van he. Ze verliezen doorgaans altijd met een nulletje of 6. Ik heb het eenmaal meegemaakt dat ze wonnen: tegen wit-Rusland of zo. Het zijn in principe gewoon amateurs. Maar áls ze winnen dan gaat het land ook helemaal uit de plaat. Andorra is best goedkoop. Een pot bier kost 2€ en de Marlboro’s kosten 3,85€. Het is een belastingparadijs waardoor veel mensen en bedrijven hier hun geld naar toe brengen. De hele hoofdstad ligt overhoop. Werkelijk overal wordt gebouwd en verbouwd. Ze zijn hier ook helemaal verliefd op rotondes. Van die ieniemienie rotondes. Ik weet niet hoeveel ik er ben tegengekomen op een kilometer afstand. Ik heb gewoon een lamme arm van het sturen gekregen. Dit stadje is gewoon te krap gebouwd om kruispunten aan te leggen. Werkelijk om de 50 meter duikt er er een rotonde voor je neus op. Het liefst hadden ze er allemaal ene op de slaapkamer. Andorra is een echt wintersportland. Stukken goedkoper dan Oostenrijk en Zwitserland dus voor de sneeuwliefhebbers: grijp je kans. Ik overnachtte in hotel Sant Jordi. Een ietwat oubollig hotelletje maar voor een hele nette prijs kun je je ogen met een gerust hart sluiten. De kamers zijn schoon en je ligt helemaal in het centrum. De volgende morgen stond ik al om 07:00u op om te vertrekken naar Lourdes in Frankrijk. Je kunt het land maar op vier plekjes verlaten. Ik koos de grens van Frankrijk en vertrok van helemaal het westen van het land naar het oosten waar de grens lag. Na 45 minuten rijden kwam ik erachter dat de grensovergang dicht was voor wegwerkzaamheden. Jezus. Kon ik weer helemaal terug rijden. Achteraf gezien een gelukkige keuze want nu mocht ik helemaal door de Pyreneeën toeren. Onderweg zag ik veel rotsblokken op de weg liggen. Een stuk berg had er geen zin meer in. Ze waren druk bezig met alle rotsblokken van de baan te krijgen. In restaurant les Ares op de top van een besneeuwde berg at ik een heerlijke Cannelloni met brood, olijven en spinazie. De hut werd warm gestookt met hout hetgeen een aangename geur verspreidde. Door het beslagen raam keek ik omhoog naar de besneeuwde bergtoppen: de eeuwige sneeuw wat nooit smelt. Hoe oud zal dit ex-water zijn ? Één miljoen jaar ? 100 miljoen jaar ? Hoe zou water van 100 miljoen jaar oud smaken ? Een uur later passeerde ik de grens met Spanje en weer een uur later zat ik in Frankrijk op weg naar Lourdes. Even bidden 🙏🙏🙏

Lourdes

Waarom ik naar Lourdes ga ? Ik heb in tegenstelling tot mijn RK vermelding in mijn paspoort totaal niets met het geloof. Of het nu de Islam, het Boeddhisme, of het katholicisme is. Ik kan het me zelf niet aan doen om in iets te geloven waarnaar wetenschappers al bijna 2000 jaar hun best doen om bewijs van Zijn bestaan te vinden. Van de andere kant heeft het geloof wel wat. Ik bedoel: hoe krachtig moet het geloof wel niet zijn als mensen hun leven opofferen voor iets waarvan ik denk dat het niet bestaat. Ik kijk dan niet alleen naar de Islamitische zelfmoordenaars van onze tijd maar ook naar de christelijke kruisvaarders die in de vroege Middeleeuwen richting het Morgenland oftewel de Levant trokken om Jeruzalem te heroveren van de Islamieten en de Joden. Dat is dan de negatieve kracht van het geloof. Een positief voorbeeld vind ik de rust die mensen krijgen tijdens het belijden van hun geloof. Toen ik het stadje met 17.000 inwoners binnen reed deed me dat meteen denken aan Valkenburg. Overal hotels, restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Je struikelde bijna over de lege, plastic flessen die je bij de bron kon gaan vullen met heilig Lourdes-water. Het enige wat me aantrekt aan het geloof zijn de mooie gebouwen. Tempels, kerken, moskeeën noem maar op. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de kerken want die vind ik het mooist. Niet alleen vanuit architectonisch oogpunt maar ook het gevoel voor detail. Zo ook de Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis die gebouwd is boven de Grot van Massabielle waar in 1858 het dorpsmeisje Bernadette Soubirous 18 visioenen had waarin een in het wit geklede vrouw haar vertelde dat ze hier een kerk moest laten bouwen. Kijk, hier gaat het mis. Hadden ze in die tijd de psychologische kennis van nu gehad dan had ze iedere dag wat pilletjes in haar mik gekregen en was Lourdes gewoon een boerendorpje gebleven. En volgens mij geldt dat voor alle heiligen. Wonderen bestaan mijns inziens niet alhoewel veel Tottenham-supporters dat niet met me eens zullen zijn. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguins vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft. Geloof en hoop gaan echter hand in hand. Als de medische wetenschap is uitgepoept dan neemt hoop het over. Je enige houvast. Mijn vader dacht er ook zo over. Mijn moeder niet. Ze steekt nog altijd kaarsjes aan indien er iets gebeurd is. Vroeger werd er bij ons thuis ook gebeden voordat we gingen eten. Vanaf mijn 10e zijn we daar mee gestopt. Toen mijn vader het eindstadium van zijn ziekte had bereikt liet hij zich door een pastoor het heilige sacrament der Zieken toedienen. Hij vroeg drie dagen van te voren of ik daar bij wilde zijn. Toch wel wantrouwend vroeg ik hem waarom hij nu in de eindfase van zijn leven ineens de kerk weer ruimte gaf. Hij antwoordde toen:” Stel…. stel ik heb het mijn hele leven verkeerd gehad. Stel er is wél een God en een hemel. Dan gaat mam naar de hemel en ik niet. Dan kunnen we elkaar nooit meer zien. En daarom laat ik nu de priester komen”. Uiteraard ben ik hierbij aanwezig geweest. Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat mensen in het laatste stadium van hun leven bereid zijn om toenadering tot het geloof te zoeken. Hoop doet leven.

Overigens: je krijgt géén melding van een update van deze blog. Wil je deze blog blijven volgen dan s.v.p. Om de twee dagen even op de link in je email klikken.

Advertenties

Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

 

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie. Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve.

Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

 

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence

 

Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie.

Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve. Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence

 

Apocalyptic Chernobyl (Dutch blog)

Inleiding

Voordat je mijn blog leest wil ik eerst even wat uitleggen over de straling in de lucht op dit moment in Chernobyl. We hebben een zogenaamde cumulatieve Geigerteller bij ons. Die telt de hoeveelheid straling die we binnen krijgen, op. Die meter dragen we als een ketting om onze hals. Als je ermee in Kiev over straat zou lopen zou je ongeveer 0,016 microSievert (mSV) per uur meten. In New York zal het iets lager liggen. In het centrum van veel Europese steden meet je zelfs hoger, ongeveer 0,02 mSV. Het stralingsniveau direct naast de ontplofte reactor is momenteel 0,16 mSV per uur, dat is lager dan in de Alpen. In de eerste dagen na de explosie van de reactor heeft men op sommige plaatsen rond de reactor 30 mSV per uur gemeten. De brandweermannen die werden gestuurd om de reactor te blussen, werden ter plekke door de gammastraling letterlijk gebakken. De overblijfselen van de reactor zijn momenteel ingesloten in een enorme stalen en betonnen sarcofaag die nog 100 jaar moet meegaan. Het is nu dus relatief veilig om naar het gebied te reizen zolang je je maar aan de voorschriften houd. Daarom krijgt iedereen die de Exclusion Zone – een zone van 30 km rondom Chernobyl of Pripyat- naar binnen gaat een begeleider mee die er op toeziet dat de nog zwaar besmette gebieden zoals het autokerkhof of bepaalde gebouwen niet betreden worden. Ofschoon de lucht schoon is zit er nog wel radio-actief materiaal op of in de grond zoals in de Red Forrest. Dit bos heeft deze naam gekregen omdat door de intense straling alle bomen meteen afstierven en daardoor een rode kleur kregen. De overheid controleert deze begeleider weer door hem uit te rusten met een GPS-tracker zodat ze hem tot op de meter kunnen blijven volgen. En geloof maar dat dat gebeurd. Zonder begeleider komt niemand door de zwaar bewaakte beveiliging van de Exclusion Zone heen.

4
De Exclusion Zone geprojecteerd op Limburg met Sittard als episch centrum. Alle dorpen en steden binnen de rode cirkel zouden geëvacueerd moeten worden.

Dit is ook de reden dat Kees van der Spek met zijn programma “Oplichters In Het Buitenland” vertelde dat hij nergens wat heeft gemeten. Logisch toch ? Op de plekken waar wel veel straling is wordt hij met zijn camerateam gewoonweg niet toegelaten. Dan sta je na een dag filmen met je crew buiten de Zone en dan ben je aan je kijkers verplicht om iets interessants te vermelden. En dan kom je gewoon met de grootste onzin op de proppen. Slaap verder Kees. Als je de Exclusion Zone verlaat wordt je helemaal gescand op radio-activiteit. Dat is dus meerdere keren per dag. Ook wetenschappers, soldaten, technici en administratief personeel ontkomen niet aan deze controle. Met 85.000 bezoekers per jaar is Chernobyl bij lange na niet echt toeristisch te noemen als ik het vergelijk met de 2,3 miljoen toeristen die Limburg vorig jaar bezochten. Zes jaar geleden waren Verena en ik ook hier. Toen zaten ze op 15.000 bezoekers per jaar. Dus wil je nog redelijk rustig gaan dan moet je het nú doen.

Op de vrijdagavond van 25 april 1986, bereidde de reactorploeg in Tsjernobyl-4 zich voor om de volgende dag een test uit te voeren om te zien hoe lang de turbines zouden kunnen blijven draaien en stroom zouden kunnen produceren als de stroomvoorziening uit zou vallen. Dit was een gevaarlijke test, maar het was al eens eerder gedaan. Als onderdeel van de voorbereiding hadden ze enkele kritische regelsystemen uitgeschakeld, waaronder de automatische uitschakelbeveiligingsmechanismen. Het werk werd op de middagdienst gestopt zodat de -overigens onvoorbereide- nachtploeg door kon gaan met de test. Kort na 01:00 uur op 26 april daalde het debiet van de koelvloeistof en begon het vermogen te stijgen. Om 1:23 uur probeerde de meetkamer operator de reactor uit te schakelen maar het was al te laat. Een domino-effect van eerdere fouten veroorzaakte een sterke energiepuls, waardoor een enorme stoomexplosie ontstond. Sommige van de 211 regelstaven smolten en vervolgens werden enkele tonnen grafietisolatieblokken ontstoken. Zodra grafiet begint te branden, is het bijna onmogelijk om het te blussen. Het duurde 9 dagen en 5000 ton zand, boor, dolomiet, klei en lood welke uit met lood beslagen helikopters op hoogte in het gapende gat werd gegooid. De straling was zo intens dat veel van die dappere piloten stierven. Het was deze grafietbrand welke de meeste met straling besmette stofdeeltjes in de atmosfeer deed stuwen welke duizenden kilometers verder neerdaalden. De eerste nucleaire ramp van de wereld was een feit. En dan nu de blog:

Dag 1 Chernobyl-Pripyat

Gisteren waren we om 09:00u bij ons thuis in Hillensberg bij elkaar gekomen: mijn nichtje Verena, een lerares van 33 lentes jong met als hobby fotografie, Jens, mijn collega van 27 met als hobby stand-up comedian; op het werk merk je dat goed want het hij ziet overal wel de humor van in. Zijn 28-jarige vriendin Mindy ging natuurlijk ook mee en had de dag tevoren haar kibini al ingepakt. Ze had gehoord dat we een zwembad gingen bezoeken. Helaas staat dit al 33 jaar leeg. Een aardige frisse blonde Belgische meid met leuke humor. Rudolf, 43 jaar en woonachtig in Weert, een avonturier in hart en nieren die er geregeld met zijn motor op uit trekt. Dan hebben we nog Isaak, een 52e jarige boom van een vent met een stem van een bruine beer die net wakker gemaakt wordt uit zijn winterslaap. Hij gaat geregeld samen met zijn broer Arjan op wilde zwijnen jagen in de Eifel. Met hun ga ik zeker eens een keer mee ! Dan rest ons nog onze jonge benjamin Rick. Hij is 22 jaar en studeert iets wat ik heel moeilijk kan uitspreken. Bulgaarse Simona van 28 completeert het 9-koppig gezelschap. Haar heb ik keren kennen in Siberië op de Trans-Siberië expres.IMG_0281 2.jpeg Geteld vanaf Düsseldorf zaten we een kleine drie uur in het vliegtuig naar Kiev, de hoofdstad van de Oekraïne. Een pendelbusje zette ons af in ons Bakkara boothotel. Het beschikt over prachtige kamers op een cruiseschip wat uit de vaart is genomen maar nog prima dienst doet als boothotel. De kamers met uitzicht over de Dnjepr River zijn mooi en naar Europese maatstaven. Het uitgebreide ontbijtbuffet maakte het geheel af. Als je ooit naar Kiev gaat dan kun je je kamer hier reserveren. Met de code Dutch Traveljunk krijg je ook nog eens 25% korting.

Vanuit Kiev vertrokken we met een busje in een uurtje naar Chernobyl. Onze reis kreeg vanaf hier een geleidelijk donkerder beeld van verlaten steden, lege dorpen en ingezakte boerderijen. De sfeer werd somberder. De weg maakte steeds meer kronkels en hier en daar zaten flinke scheuren en gaten in het wegdek. Ik zie in de buurt van de St.Ilya Orthodoxe kerk een oude man zitten. Hij woont in het gebied rondom Chernobyl. Hij is waarschijnlijk een van de 3.500 mensen die na de meltdown in 1986 weigerden te vertrekken of een paar jaar later naar hun dorp terug zijn gegaan. Ze eten gehaktballen uit eigen tuin, drinken de melk van hun koeien en beweren dat ze gezond zijn. Ondertussen is de oude man waarschijnlijk een van de slechts 400 mensen die deze nucleaire ramp hebben overleefd. Hij kan zich binnenkort bij zijn 3100 mede re-settlers voegen. Mensen die eeuwig rusten in de bevuilde aarde van hun geliefde huizen. IMG_0328.jpegNa 10 km rijden stopte onze driver voor onze cottage waar we zouden overnachten. Een heel eenvoudig huisje met een aantal kamers in een dorpje met de naam Orane. In dit plattelandsdorpje zagen we oude vrouwtjes lopen en zelfs een kar, getrokken door een paard, als vervoersmiddel. De kids speelden op de modderige straat en klommen in bomen. Nee, hier had de Ipad nog geen invloed op de jeugd. Hier zag je vieze gezichten en gaten in broeken.  Voordat we het huisje naar binnen gingen moesten we onze schoenen inruilen voor pantoffels. Zodoende viel er geen radio-actief besmette aarde die onder de zolen zou kunnen plakken, op de vloer van onze kamers.

Nadat we onze koffers een plekje hadden gegeven en de kamers verdeeld waren gingen we snel weer op pad. Onze eerste confrontatie met het rampgebied tegemoet ! Een half uur later naderden we het eerste checkpoint van de Exclusion Zone, het besmette gebied rondom Chernobyl. Deze controlepost staat op 30 km van de reactor. Iedereen moest uitstappen en we werden geregistreerd door een militair van het Oekraïense leger. We kregen een A4-tje met onze gegevens en een barcode. Zodoende konden we voortaan bij iedere binnenkomst van de Exclusion Zone snel gescand worden met een handscanner. Om onze nek bungelde de cumulatieve dosimeter die pas nà onze trip zou worden uitgelezen. IMG_0311.jpegIMG_0310.jpegNa het passeren van het 10 km checkpoint bij Dytjatky voor het ondergaan van een tweede controle stopten we 10 minuten later bij het verlaten dorpje Cherevach en liepen we over een heel smal geasfalteerd weggetje richting een reeks vervallen huisjes. Een weggetje wat vroeger twee keer zo breed was maar langzaam, centimeter voor centimeter door de natuur werd opgeslokt met mossen en struikjes. Rechts van de weg zagen we een verlaten supermarkt en gingen even naar binnen. De latex had losgelaten van het vochtig geworden stucwerk. Een lege, verroeste vitrine stond zielig in een natgeregende hoek. Op een vensterbank stonden twee flesjes met een restlaagje onbekende inhoud en op een tafel lag een schoolschriftje met een beertje erachter gepositioneerd. Leuk voor de foto.

In Zalissya, een tweede verlaten dorpje bezochten we the House of Culture. Hier zagen we een soort theater met podium waar de inwoners van het dorpje naar toekwamen om zich te amuseren met hun wekelijkse avond toneel. En laten we niet de bingo-avonden vergeten als de vrouwen van het dorpje ’s avonds laat met goede zin naar hun gezinnen terugkeerden met onder hun arm een gewonnen pak koffie of een mand met vers fruit. Nu was de vloer open gebroken om deze als stookhout te gebruiken. De ramen waren met stenen ingegooid en alle stoelen en banken waren verdwenen. Op een vensterbank lag een Russische krant van de Pravda (de waarheid). Er hing een muffe geur. Hier zou nooit meer een toneelspel worden opgevoerd.

Een kwartiertje later gingen we weer op pad naar Chernobyl, ooit een stad van 14.000 inwoners. Tegenwoordig is de stad de thuisbasis van ongeveer 400 mensen die in de Z one werken: wetenschappers, militairen, bewakers en administratief personeel. Deze laatsten nemen bezoekers mee op rondleidingen en houden alles in de gaten wat er in de zone gebeurt. Net als Pripyat werd de hele stad na het ongeluk schoongespoeld en werden de bovenste besmette grondlagen afgegraven. Ondanks deze inspanningen zijn er nog steeds gebieden van besmetting in Chernobyl, maar ze zijn goed gedocumenteerd en bekend. Werknemers respecteren deze risico’s en mogen slechts twee weken achter elkaar werken om de langdurige blootstelling te minimaliseren.IMG_0317.jpeg Er zijn ook mensen die fulltime zijn teruggegaan sinds het ongeluk. De zogenaamde re-settlers. Ze wonen in gekenmerkte huizen om eventuele plunderaars af te schrikken. Ze willen liever sterven van de straling dan ergens anders van eenzaamheid. We bezochten het monument dat er is neergezet ter nagedachtenis aan de liquidators die in de nasleep van de explosie het leven lieten. Dit waren veelal dienstplichtige soldaten, die in zestig seconden puinscheppen een hogere stralingsdosis opliepen dan een gemiddeld persoon in een heel leven. Velen van deze 530.000 mensen leven nog maar lijden aan ziekten en handicaps veroorzaakt door hun blootstelling aan de zware straling die ze zowel in de nacht van het ongeluk als in de weken en maanden erna tijdens het opruimen, opliepen. Dit passende eerbetoon werd door de huidige brandweerlieden van de stad Chernobyl gebouwd en staat voor hun brandweerkazerne welke we absoluut niet mochten fotograferen.IMG_2477.jpegOp een afstand zagen we de grote sarcofaag, drie jaar geleden door de Nederlandse firma Mammoet geplaatst over de oude sarcofaag die na 30 jaar reeds scheurtjes vertoonde. De huidige sarcofaag moet de komende 100 jaar de levensgevaarlijke ontplofte kernreactor afdekken en ons mensen beschermen tegen de gevolgen van de dodelijke gammastraling.IMG_0334.jpeg We naderden se sarcofaag tot op 100 meter. Ik wilde een foto maken met dezelfde positie zoals op de foto van zes jaar geleden. Helaas mocht dat niet meer. Dat plekje was nu een no-go area. Kijk maar eens goed. Op de ene foto sta ik op straat nét voor de muur en op de tweede foto mocht ik niet meer op straat staan. Het typeert maar weer de super strenge regels die ieder jaar weer strenger worden. Dit is het gevolg van het feit dat steeds meer mensen deze iconische plek op aarde willen bezoeken. Deze plek heeft voor altijd geschiedenis geschreven en mag nooit vergeten worden. Hieronder heb ik ook even een foto van internet afgeplukt om je te laten zien wat er onder de Arch zit. Hier zit dus gewoon de eerste sarcofaag onder wat je op de linker foto kan zien.

IMG_0751.jpg
Links de eerste sarcofaag tijdens mijn bezoek in 2013. Rechts de tweede sarcofaag (the Arch) die over de eerste sarcofaag is heen geschoven door de Nederlandse firma Mammoet. Kosten project: 2,3 miljard Dollar.
Schermafbeelding 2019-04-28 om 16.02.53.png
Binnenzijde the Arch
Schermafbeelding 2019-04-28 om 16.01.30.png
The Arch tijdens de bouw

Het plaatsen van the Arch over de oude sarcofaag door de Nederlandse firma Mammoet.

We bezochten ook het Surviving Memorial monument van Vladimir Lenin en het Wormwood Star monument naast Radianska Street. Hier staan allemaal plaatsnaambordjes van de 96 dorpjes die getroffen waren door de ramp. Een week na de ramp kregen de dorpshoofden een telefoontje dat de dag erna om 12:00u iedere bewoner van het dorp klaar moest staan voor vertrek. Ze moesten alles achterlaten met uitzondering van een gevulde koffer met kleding. Om paniek te voorkomen werd er niet gezegd wat de reden van vertrek was. Maar liefst 1000 bussen reden die dag vanuit de Exclusion zone richting Kiev.  Daar werden de mensen bij familie in huis gestopt of er werden huizen vrij gemaakt om in te wonen. In allerijl werd de nieuwe stad Slavoetytsj uit de grond gestampt om 25.000 mensen te kunnen huisvesten. Imagine….

Schermafbeelding 2019-04-28 om 16.09.14
Wormwood Star monument
IMG_2465
Surviving Memorial monument

Een half uurtje rijden vanaf Chernobyl ligt de grote stad Pripyat. Deze stad werd in 1970 gebouwd voor de werknemers van de kerncentrale en hun familie. De stad, zo groot als Sittard, is een gesloten stad. Een gesloten stad is een term uit de Sovjettijd voor een stad met reis- en verblijfsrestricties. Alleen burgers die er woonden mochten in die stad komen. Het is relatief veilig om Pripyat te bezoeken mits men zich strikt aan de regels van de gids houdt. Er mag niets meegenomen worden en men moet te allen tijde op de paden blijven. Dit laatste is vanwege een bijzondere mossoort die in Pripyat groeit en radioactieve stoffen bevat. Op deze mossen gaan staan of er tegen schoppen zorgt ervoor dat er een gevaarlijke hoeveelheid straling vrijkomt. We bezochten het grote plein bij Kurchatov Street waar vroeger massa’s mensen bij elkaar kwamen. Op de hoek lag het voormalige politiebureau.

IMG_2505.jpeg
Mainstreet Pripyat

Aan de rechterkant zagen we Cultural Palace “Enerhetyk” en aan de overkant aan de Sergeant Lazarev Street bevond zich een grote supermarkt waar de Russische bevolking hun inkopen konden doen na urenlang in de rij te hebben gestaan. Hieronder staat hotel Polesië welke we niet in mochten gaan i.v.m. instortingsgevaar.

IMG_2685
hotel Polesië

Daarna gingen we naar het Pripyat Avanhard Stadium, ooit de thuishaven van een atletiek-en voetbalclub en vele andere sportvoorzieningen. In de dagen na het ongeluk werd het stadion gebruikt als basis om helikopters te laten landen die gebruikt werden om de reactorbranden te blussen en verdere stralingslekken te beperken. Het open terrein diende ook als een landingsplaats voor het transporteren van de zieken en gewonden van de fabriek naar het ziekenhuis. Door de aanwezigheid van vervuilde helikopters in het midden van het stadion waren de stralingsniveaus hier wat hoger maar hier liepen we in een boog omheen op advies van onze gids. Als je vanaf de tribunes naar beneden keek zou je een voetbalveld met sintelbaan verwachten. Helaas. Hier stonden nu 10 meter hoge bomen.

IMG_2535
De tribune
IMG_2533
Hoofdtribune
IMG_2544
Catacomben van het stadion
IMG_2551
De entree van het sportpark
IMG_2550
De toegangsdeurtjes

Daarna bezochten we het Yanov Station waar een aantal treinen functieloos aan de roestige rails vastgenageld stond. Niemand die er meer naar omkeek. Yanov is een interessant gebied om te voet te verkennen, de spoorlijnen en wat nog over is van het platform zijn nog steeds toegankelijk. Er staan nog steeds veel treinwagons op en naast de rails. Sommige zijn extreem roestig en zelfs te gevaarlijk om naar binnen te gaan vanwege eventuele besmetting. De wagons op het zijspoor waren met een snijbrander opengesneden. Wat over bleef was een witte substantie, precies in de vorm van de reusachtige wagon. Niemand die me kon vertellen wat dat voor een goedje was. Waarschijnlijk een vloeistof die door de lange stilstand hard was geworden. IMG_2498IMG_2491IMG_2502IMG_2501IMG_2497IMG_2488Het scheepskerkhof kwamen we tegen tijdens een korte wandeling over de oever. Een aantal roestige boten waren al ver gezonken tot op de bodem van de rivier. Hun neus konden ze nog net boven water houden. IMG_2472IMG_2475Het meest interessante deel van het bezoek aan Pripyat is zonder twijfel het pretpark, gelegen achter het Paleis van Cultuur in het centrum van de stad. Het park had vier attracties: botsauto’s, schommels, een draaimolen en een reuzenrad, waarvan de laatste wel hele mooie foto’s oplevert. Interessant is dat het pretpark dat naar verluid op 1 mei 1986 geopend zou worden nooit in bedrijf is genomen vanwege de ramp op 26 april dat jaar. Of toch wel ? Men denkt dat het pretpark vlak vóór de evacuatie werd geopend om de Pripyat-inwoners af te leiden van het ongeluk. Niemand lijkt het zeker te weten. Totdat ik deze foto op internet vond. Tijdens ons bezoek aan dit deel van de stad kreeg de sfeer een nogal angstaanjagend tintje. Van de ene kant kun je bijna niets horen, behalve af en toe een zuchtje wind of misschien hoor je wel een paar vogeltjes zingen. Van de andere kant zie je dit gigantische reuzenrad hoog boven je en alleen al door zijn dominante aanwezigheid verwacht je dat het een soort geluid maakt alsof het in gebruik is. Met een beetje fantasie hoor je het opgewonden gejuich van kinderen als ze aan het genieten zijn van dit reuzenrad en de andere attracties. Dit is waarschijnlijk een van de meest indrukwekkende plaatsen om te bezoeken in de zone en een die voor altijd bij ons zal blijven.

Schermafbeelding 2019-05-06 om 21.35.26.png
Een originele foto uit 1986 vlak na de ramp.

Versie 2Versie 2IMG_2531IMG_2506IMG_2515IMG_2520IMG_2510IMG_2524

Dag 2 Chernobyl-Pripyat

We stonden al heel vroeg op want we zouden reeds om 06:50u vertrekken. Ik had een badkamer schema gemaakt zodat iedereen 20 minuten de tijd had om te douchen, te poepen en daarna zijn tanden te poetsen. Met negen mensen en maar twee badkamers konden we natuurlijk niet allemaal tegelijk last minute de tandjes poetsen. Het werkte goed en iedereen zat op tijd met uitgestreken gezicht in het busje op weg naar het ontbijt in hotel cafe Desiatka in Chernobyl. Iedere dag kregen we ’s morgens drie spiegeleieren met brood, een lapje kaas en een glaasje lauwe ranja. Het brood was erg droog. Waarschijnlijk door het niet toevoegen van de toeslagen zoals we dat hier in Nederland doen. Toeslagen om het brood vers te houden. Katja de serveerster bediende ons al twee dagen maar het leek wel alsof ze iedere dag spruitjes had gegeten. Er kon geen lachje van die meid af. Misschien maar goed ook want anders zouden haar mondhoekjes geheid scheuren. Of waren het misschien de lange werkdagen die haar humeur beïnvloedden ? Iedereen in Chernobyl werkt 11 uur per dag. Gedurende twee weken lang, iedere dag. Daarna hebben ze twee weken vakantie. IMG_0407We reden naar de bouwput op de plek waar ooit reactor 5 in bedrijf zou worden genomen. Door de ramp had de planning wat vertraging opgelopen. Hierna zijn ze er maar mee gestopt. Werken in deze dodelijke omgeving heeft geen zin. Een bouwkraan van 85 meter hoogte was  in 33 jaar tijd inmiddels doorgeroest en omgevallen. Dwars door een betonnen constructie. Dit zijn met dit soort ondernemingen ook de grootste risico’s. Het is niet zozeer de straling wat parten speelt maar meer het instortingsgevaar van gebouwen. Je ziet het ook aan de panden die we binnen gingen. Het dakleer is na 33 jaar poreus geworden en is gaan lekken. Iets wat je normaal gezien meteen aan laat pakken als je al een vochtplekje ziet op het stucwerk van het onderliggend plafond. Dat heet onderhoud. Maar hier in Pripyat is 33 jaar geen onderhoud gepleegd. Het lekje werd steeds groter en ineens stond op de 16e verdieping van een gebouw de vloer blank. Na een half jaar druppelt het naar de 15e etage en zo langzaam naar beneden. Als je dan zo’n gebouw naar binnen gaat wordt het risico natuurlijk altijd groter naarmate de tijd verstrijkt. In principe mocht na 2007 niemand meer de gebouwen in. Tja…. maar we hebben het wél gedaan ghe ghe. We naderden de half afgebouwde koeltoren van reactor 5. We mochten alleen langs de zijkant lopen. In het midden waar het groen was, werd helaas radioactief gemeten. Hier moesten we van onze gids wegblijven. De bouw van reactor 6 was inmiddels ook gestart. Althans, de bouw van de koeltoren. Hij was ongeveer vier maal zo groot als de koeltoren van de Ammoniakfabrieken van Chemelot pal naast de Urmonderbaan. De 50 mm dikke, kale betonijzers staken er werkeloos boven uit. IMG_0523IMG_2766IMG_2748IMG_2754IMG_2758Na deze bezichtiging vertrokken we weer naar Pripyat voor een tweede urban exploring ronde. Deze stad is zó groot. Er is zoveel te zien. Ik had foto’s van het dagelijkse leven van Pripyat in de jaren ’80 uitgeprint bij het Kruitvat en deze meegenomen. We deden een spelletje. Wie de plek op de originele foto kon herkennen in het hedendaagse straatbeeld kreeg een kusje. Op de hoek van Kurchatov Street lag een politie bureau. Hier namen we even een kijkje. De achterliggende muziekschool was zo goed als leeg. Of nee, kijk dan op het podium. Een piano ! Even waanden we ons midden in een concertzaal waar het publiek applaudisserend op de banken stond na een Wibi-concert. IMG_2709IMG_0475IMG_2705IMG_2622IMG_2628Buiten werd het steeds warmer. Het kwik tikte de 24°C aan. Het was flink zweten geblazen met onze lange mouwen. Het dragen van gesloten kleding met lange mouwen is een voorwaarde om binnen de Exclusion zone te komen. Anders zou je misschien radio-actief materiaal kunnen “verslepen” naar stralingsvrij gebied. Op de hoek lag een pianowinkel met allemaal onbespeelde piano’s met daarachter een TV-winkel met allemaal onverkochte televisies uit de jaren tachtig. Je weet wel: met zo’n bolle beeldbuis die anderhalve meter de woonkamer in kwam en waarvan je de knopjes met een hamer moest inmeppen om van zender te wisselen. Daarachter stonden weer spiksplinternieuwe video’s. De videobanden die er bij hoorden waren zo groot als bakstenen en als je de video moest terugspoelen maakte dat zo’n teringherrie alsof je bij de tandarts in de stoel lag. Uiteraard konden we het niet laten om een deuntje te spelen.  Helaas had het stof en de vocht reeds zijn werk gedaan. Onze gids zat buiten op een bankje te luisteren naar de doffe klanken die door de kapot gegooide ruiten van de pianowinkel naar buiten kwamen.IMG_2669IMG_2682IMG_2681IMG_2676 Even verderop lag het hoogste gebouw van Pripyat. Een 16 verdiepingen tellend flatgebouw. Stiekem klommen we omhoog. We kregen 30 minuten de tijd van onze gids. Bij verdieping nummer 8 begonnen de biertjes van gisteravond parten te spelen. Sommigen van ons groepje hadden al de bodem van een paar flessen wodka gezien dus zij hadden het extra zwaar tijdens deze klim. Voor nog geen twee euro voor een flesje goede kwaliteit wodka hadden ze de verleiding niet kunnen weerstaan. Boven op het dak aangekomen zagen we dat de reling deels was verdwenen. Leipe shit. Je kon dus zomaar een kleine 50-60 meter omlaag flikkeren. In dat soort situatie’s heb ik mijn werkpet op en meen dan iedereen maar meteen te moeten waarschuwen dat ze niet te dicht bij de rand moeten komen. Van de ene kant: zou iemand te dicht bij de rand zijn gaan staan dan had diegene gewoon de Darwin-award gekregen. Natuurlijke selectie zorgt er dan voor dat de groep in zijn geheel er op vooruit gaat.  In een hoek lag een dode kakkerlak. Smerige, taaie beestjes. Je krijgt ze niet “uit” getrapt. Wist je dat een kakkerlak een paar weken zonder hoofd kan leven ?  Daarna sterft hij uiteindelijk van de honger. Tja…. zonder mond geen vreten, zonder vreten geen leven. Het uitzicht was angstaanjagend apocalyptisch en vooral die oorverdovende stilte maakte het eng. Overal zagen we grote, lege gebouwen  die overwoekerd werden door bomen en struiken die maling hadden aan de bouwtechniekkunstjes van de mens. Het groen groeide door ramen en deuren. Dit was net een scene uit de Netflix serie the Walking Dead. Het leek wel alsof om iedere hoek zo’n bende no-brainers klaar stond om met hun scherpe klauwen je ingewanden  eruit te trekken. Iemand die de serie gezien heeft weet waar ik het over heb. Een stad van 45.000 inwoners, ooit gebouwd om de werknemers van Chernobyl en hun familieleden te kunnen huisvesten. H-e-l-e-maal leeg. Dan word ik even stil. Door de haren van mijn ogen zag ik in de verte the Arch liggen. Dáár was het gebeurd vroeger. De 30 minuten waren eigenlijk veel te snel voorbij; we moesten weer naar onderen.  IMG_0432Even verderop kwamen we in een gebouw waarvan de begane grond helemaal vol lag met gasmaskers. Misschien wel duizend stuks. Ze lagen ongebruikt op de grond waarschijnlijk door trashers uit de veiligheidsruimte gepikt en op een hoop gegooid. Op een tafel stond een oude kassa. De laatste klant had die dag 21 roebel en 45 centen afgerekend. Tenminste, dat bedrag stond nog op de display. Wat zal hij of zij gekocht hebben ? Het laatste stuk vlees wat nog aan de haak hing ? IMG_0435IMG_0440IMG_0437IMG_0439IMG_0443IMG_0441Boven een Russisch receptenboekje lag nog wat papiergeld. Dit waren geen roebels maar hedendaags geld uit de Oekraïne. Het is hier schijnbaar een gewoonte om op bepaalde plekken geld achter te laten. Uit respect. Zo heb ik al glazen vol met papiergeld zien staan. In een verlaten kerk zag ik naast een schriftje met wensen van mensen ook veel papiergeld liggen. Mooi om te zien dat dat niet wordt meegenomen door de bezoekers van deze plekken. En voor diegenen die het geld wél zou meenemen: héél zachtjes aaien die persoon. Maar dan wel met een kettingzaag. Die Russische teksten in het receptenboekje zeggen me niet zoveel. Allemaal van die rare kriebeltjes. Je kunt sommige woorden wel ontrafelen maar misschien hebben de woorden ook dubbele betekenissen zoals bijvoorbeeld het Spaanse woordje “esposas” wat zowel “vrouw”  als “handboei”  kan betekenen. IMG_0436Even verderop liepen we het oude postkantoor binnen. Hier kwamen dagelijks de bewoners van Pripyat niet alleen hun post brengen maar ook pakjes afhalen. Diegenen die thuis geen telefoon  hadden kwamen hier om in een telefoonhokje naar hun familieleden elders in Rusland te bellen. Net zoals bij ons in de jaren ’60 en ’70. IMG_2614

IMG_0457
Postkantoorsorteercentrum

IMG_0461Het Azure zwembad en het aangrenzende overdekte basketbalveld zijn één van de markantste plekjes van Pripyat. Het werd gebouwd in de jaren 1970 en werd gebruikt tot 1998 (12 jaar na de ramp in Chernobyl). Tijdens die 12 jaar werd het zwembad voornamelijk gebruikt door de Liquidators, soldaten en brandweermannen die de verontreinigde troep in de stad moesten opruimen. Hier konden ze even ontspannen na een lange werkdag. Het zwembad wordt beschouwd als een van de schoonste plaatsen van Pripyat. IMG_2609IMG_2588IMG_2595IMG_2606We liepen verder door de door de natuur overwoekerde stad. Paden en straten waren bedekt met mossen. Verkeersborden en verkeerslichten die normaal vlak naast de straat op de stoep zijn gemonteerd staan nu ogenschijnlijk twee meter verwijderd van de stoep. Dit is echter gezichtbedrog. Onder die mossen en struiken zit gewoon asfalt. De straat is gewoon stukken smaller geworden. Over 25 jaar zal de hele straat bedekt zijn met struiken en is er geen doorkomen meer aan.IMG_2569IMG_2622IMG_2626

IMG_2684
Wegen zijn smaller geworden door de oprukkende natuur

IMG_2623 Links van ons gingen we een weeshuis binnen. De kinderbedjes stonden leeg. Her en der hingen nog jasjes over een stoeltje. Kinderspeelgoed zoals speelautootjes en poppen al dan niet onthoofd lagen verdeeld over de kamers. Overal stonden kleine sandaaltjes en zag je weer die gasmaskertjes, maar dan voor kinderen. De angst voor een nucleaire aanval vanuit het Westen moet er goed in hebben gezeten bij de Russische bevolking. IMG_2658IMG_2661IMG_2643IMG_2647IMG_2640IMG_2668IMG_2666Op de hoek van een straat lag een klein zaakje. Het bleek een plaatselijke wijkapperszaak te zijn geweest. Je kon zo plaatsnemen in de klaarstaande stoel om voor een paar roebel je haar te laten doen. Hoeveel Russen en Russinnen hebben hier door de jaren heen in de spiegels gekeken of hun haar wel goed zat ? Op de grond lagen lege en volle flessen shampoo en tubes met haarverf. Bruin, blond en zelfs een tube met rode haarverf.Buiten klonk ineens geblaf. Door de kapot gegooide ramen zag ik drie honden rennen. Ze leven hier in het wild en wonderwel zijn ze heel erg lief voor mensen. Ze lopen zomaar achter je aan in de hoop dat ze een koekje of wat anders lekkers krijgen. Helaas lopen zij ook over vervuild gebied met radio-actief materiaal. Het is daarom beter ze niet aan te raken om besmetting te voorkomen. Mijn eigen hond Jax zou ik niet willen laten dekken in een stad als Pripyat. Alle mannetjes zijn daarom gecastreerd en dragen een gele chip in hun oor als teken van “deze-heeft-geen-balletjes-meer”. IMG_2689IMG_2698IMG_2695IMG_2692IMG_2696Wederom zetten we met flinke pas onze tocht voort op weg naar het ziekenhuis van de stad. Er waren twee gebouwen. Het eerste gebouw was bedoeld voor kinderen en het tweede gebouw was bedoeld voor volwassenen. Overal lagen nog medicijnen in gesloten verpakking Hier moesten we even uitkijken want vorig jaar was ik met mijn vriend Erik Dols in een leegstaand ziekenhuis te Leipzig in voormalig Oost-Duitsland. Hier vond ik een flesje met een wel heel dodelijk poeder namelijk Kaliumcyanide. Juist, het middel waarmee Adolf Hitler zelfmoord heeft gepleegd. Om deze blog te lezen klik hier .Op de eerste verdieping stond een stoel waar je als vrouw in kon gaan zitten zodat de arts een uitstrijkje kon maken.  Patiëntendossiers lagen op de grond en overal stonden lege bedden met af en toe de matrassen er nog in. Net zoals in aflevering 1 van the Walking Dead. Gruwelijk spannend ! Zeker in de autopsieruimte. Hier stonden drie autopsie bedden. Je weet wel, van die bedden waar het lijk op ligt waarna de keurslager zijn mesje in het lichaam laat verdwijnen om de organen eruit te wippen om ze daarna te kunnen wegen. Via een tweetal roestige afvoerpijpjes die je op de foto ziet kon het bloed vervolgens weglopen. Een luguber kamertje. IMG_0515IMG_2735IMG_2738IMG_2729IMG_0484IMG_0511IMG_0506IMG_0486IMG_2746Ons busje zette koers naar een bos. Hier zouden we Summercamp “Fairy tail” gaan bezoeken. Een drietal bomen lagen omgewaaid over de weg waardoor het busje helaas niet verder kon. Lopend zetten we onze tocht door het bos voort. Hier was ik niet zo gerustgesteld. De vervuilde grond in het bos hebben ze namelijk niet kunnen afgraven zoals de meeste grond in Pripyat. Gewoonweg omdat er veel te veel bomen staan. Na een lange wandeling kwamen we aan bij de eerste vakantiehuisjes. Ook deze hadden last van verval. Door de struiken zag je de speeltoestellen staan. Hele hordes jonge kinderen gingen hier ieder jaar op zomerkamp en hier werden ze gebrainstormd door de kampleiders. Dat het Westen de grote vijand was en dat men altijd goed moest luisteren naar de leider van het grote, machtige, communistische Sovjet rijk dat er voor zorgde dat iedere inwoner van het land het zo goed had. IMG_0539IMG_0535IMG_2841IMG_2838IMG_2822We reden terstond over opengescheurde asfaltwegen naar een meertje. Aan de oevers lag een vissenkwekerij en een konijnenfokkerij. In de loods stonden overal lege kooien met pluisjes konijnenhaar tussen de tralies. Ik zag een stukje skelet liggen. Van een konijn ? Het leek me wat groot voor een konijn. Ik bedacht me dat ik thuis nog een dood konijn in mijn diepvries heb liggen. Die heb ik ongeveer een half jaar geleden tijdens een wandeling met Jax van het wegdek afgetrokken. Hij was helemaal platgereden het arme dier. Ik was blijkbaar in de veronderstelling dat ik hem misschien nog op kon laten zetten. Straks als ik thuis kom moet ik er toch eens werk van maken. Op de begane grond stonden allemaal flesjes met dode vissen. Waarschijnlijk waren ze levend in de potjes gedaan om onderzoek te kunnen doen. Toen het bedrijf hals over kop verlaten werd is men vergeten de vissen vrij te laten. Langzaam raakte de zuurstof onder het afgesloten deksel op en stierven de vissen een afschuwelijke verstikkingsdood. IMG_0528IMG_2771IMG_0529IMG_0531IMG_0530IMG_2779

 

Dag 3 Chernobyl-Pripyat

Elke keer dat ik de zone passeer, voel ik dat ik een onwerkelijke wereld ben binnengegaan. In deze dode zone lijkt de stilte van de dorpen, wegen en bossen iets tegen me te zeggen. Iets dat me tegelijkertijd aantrekt en afstoot. Het is koud en griezelig. Alsof je dat Salvador Dali-schilderij met die druipende klokken binnenloopt. In de verte zagen we een eland de weg oversteken. Héél langzaam. Het busje remde af en we naderden het machtig mooie beest. Het was nog koud en je zag de damp zijn neusgaten verlaten. Hij bleef ons even aankijken met zijn grote bovenlip hangend over zijn onderlip en rende toen naar de overzijde van de opengebarsten weg om daarna in de uitgestrekte bossen te verdwijnen. Zo’n 10 kilometer verder zagen we een vosje zitten. Hij liep voor ons uit en zijn pluizige staart raakte net niet het zwarte asfalt. Het busje minderde wederom vaart om hem niet op te jagen. We stapten uit om een foto te maken maar net toen we te dicht bij kwamen smeerde hij hem. IMG_2444.jpegIMG_0313.jpegDeze dag hadden we een rondleiding door de meet-en regelkamer van reactor 2. We werden welkom geheten door een wat oudere man die luisterde naar de naam Stanislav. Vanaf het begin af aan was hij niet echt vriendelijk en nam de toegangsinstructies op een dirigerende toon met ons door. Daarna moesten we één voor éen door een metalen detectiepoortje heen. Een vrouwelijke en een mannelijke beveiligingsbeambte keken ons met doordringend ogen aan. Hier zou weinig gelachen worden vreesde ik. IMG_0577.jpegWe werden meegenomen naar een omkleed ruimte waar we beschermende kleding kregen welke bestond uit een wit mutsje, een mondkapje, een witte overall en witte, plastic wegwerp overschoenen. De vrouwen met lang haar dienden hun haar op te knotten en deze te verbergen onder de witte muts. In een lange rij sloften we naar de oude meet-en regelkamer van de schakelcentrale. Deze was nog in bedrijf. Ondanks het feit dat alle kernreactoren stil lagen was er genoeg personeel om het schakelstation te bedienen. Van hieruit werd dit gedeelte van de Oekraïne voorzien van de nodige stroom.IMG_0599.jpegIMG_2895IMG_0590IMG_2906IMG_0595IMG_0593 Via allemaal nauwe gangetjes kwamen we uiteindelijk uit in een gedeelte van de fabriek welke door een dikke betonnen muur werd afgescheiden van de puinresten van de ontplofte reactor 4. Nu zaten we slechts enkele meters verwijderd van de bron van één van de ergste kernrampen die de wereld heeft gekend. Een ramp die 100 maal zoveel radio-actieve troep de lucht inpompte dan de twee atoombommen op Japan in de tweede wereldoorlog. Een bron waarvan de radio-actieve troep eerst getracht werd met robots op te ruimen maar deze technieken werden helaas uitgeschakeld door de te hoge straling of omdat ze gewoonweg niet konden manoeuvreren in de puinzooi. Vervolgen stuurde het Kremlin duizenden soldaten naar het radio-actieve front. Werk op het dak van de reactor was de kortste klus van allemaal en duurde slechts twee minuten. Veel soldaten kregen de keuze om te voldoen aan de verplichting die nodig was om hun pensioen van het leger te krijgen. Eén duurde twee jaar in een helse regen van kogels, raketten en bommen in Afghanistan en de ander duurde twee minuten in een rustige, stille en onzichtbare regen van gammastralen op het dak van reactor 3. Er stond een standbeeld van een man. Zijn naam was Alexei Ananenko. Deze man riskeerde samen met zijn collega’s Valeri Bezpalov en ploegbaas Boris Baranov zijn leven om grote gedeelten van Europa, Afrika en Azië te behoeden voor een nucleaire ramp. Nu was alleen reactor 4 ontploft. Onder de smeulende reactor was een hele grote hoeveel water. De loeihete massa met radio-actief materiaal was op weg naar deze hoeveelheid water. De mannen zijn in wetsuites in het radio-actieve water gegaan en hebben de kleppen gesloten zodat het loeihete radio-actieve materiaal niet bij het water kon komen. Hiermee hebben ze een enorme stoomexplosie voorkomen. Ze wisten dat de radio-actieve besmetting dodelijk zou zijn. Ze smeekten hun bazen om goed voor hun families te zorgen indien ze zouden sterven. Nadat deze hun toestemming hadden gegeven doken ze in een pikzwarte, zwaar beschadigde kelder onder de kern van de gesmolten reactor, die zich langzaam naar beneden een weg naar het bassin met water brandde, om de afsluiters te openen zodat het bassin kon leeglopen. Binnen enkele weken na deze zelfmoordmissie waren alle drie de helden gestorven ten gevolge van ARS (acute stralingssyndroom). En nu ligt er nog steeds die tijdbom onder de sarcofaag over reactor 4. Ongeveer 190 ton uranium en 1 ton gevaarlijk Plutonium. De sarcofaag blijft ten minste 100.000 jaar radioactief. Zolang leeft de mens op aarde. De oude piramides van Egypte zijn slechts 5.000 tot 6.000 jaar oud. Imagine ! IMG_0601IMG_0602Een andere groep had zich inmiddels bij onze groep gevoegd. Onze gids was nog bezig met zijn verhaal toen de alarmen van hun dosi-meters afgingen.  Ze keken elkaar verbaasd aan. Onze gids liep naar een van de meters en keek naar de aanwijzing. Dat deed hij ook bij de volgende. Hij haalde zijn schouders op en ging door met zijn verhaal, zwaar gehinderd door het continu gepiep van de dosi-meters. In de verwarring liep ik al een stukje door op weg naar een ander gangetje wat me naar de beruchte pompenkelder bracht. Hier stonden drie pompen van misschien wel 6 meter hoog die het koelwater rond hadden gepompt ten tijde van de proef met reactor 4. Er stond een groot hek voor maar het poortje stond open. Hier glipte ik naar binnen en verstopte me achter de verticaal opgestelde pomp en begon foto’s te maken. Achter me stond de groep maar Stanislav had me niet gezien. Gelukkig ook maar want nu kon ik goed foto’s maken.

IMG_2911.jpeg
De drie koelwaterpompen van reactor 4

Nadat we waren terug gekeerd had onze gids Stanislav zich onmogelijk gemaakt bij onze groep. Iemand van onze groep had per ongeluk zijn mutsje afgedaan toen we waren teruggekeerd in de schone ruimte. Dat had hij niet moeten doen natuurlijk maar Stanislav zette hem voor de hele groep openlijk voor schut door te stellen dat hij eerst moest denken en dan pas moest doen. “Want dit is nu precies wat 33 jaar geleden hier fout is gegaan”: beet hij hem toe. Tijdens de lunch waren we het er over eens: we zouden niet meer verder gaan met deze excursie. Stanislav exit ! Nu hadden we meer tijd over om in Pripyat een ziekenhuis te gaan bezoeken.d06c8d0a-2404-4c0b-a9a6-522a634c1533.jpgIMG_2914.jpeg Onderweg zagen we nog een slang over het pad kruipen. Mijn nichtje en ik probeerden hem nog op de gevoelige plaat vast te leggen maar hij had zich snel onder een boom verstopt. Her en der zag je ook dode slangen op de weg liggen. Plat gereden door een auto. Jammer. IMG_0574.jpegMet het busje reden we richting Doega, een raketdetectiesysteem.  Ten tijde van de Koude Oorlog werd dit systeem ontworpen voor het traceren van de lancering van intercontinentale raketten met een atoomlading en het overbrengen van deze informatie binnen twee tot drie minuten aan de Sovjetleiding, zodat hiertegen tijdig actie zou kunnen worden ondernomen en een tegenreactie kon worden genomen. We kwamen in de meetkamer op de eerste verdieping en zagen allemaal kapotte regelpanelen. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dit systeem ooit gewerkt kon hebben. We waren een hele poos onderweg om alles goed te kunnen bekijken. We wandelden om de gehele radar heen. Zo’n 500 meter bedroeg de lengte van het systeem. En dan 110 meter de lucht in. IMG_0620IMG_0627IMG_0603IMG_2943IMG_0604We maakten ook nog een wandeling door het gehuchtje naast de Doega-centrale. Hier woonden de arbeiders met hun gezinnen. Het viel op hoe klein de appartementjes eigenlijk waren. Sommige hadden een badkamer, klein keukentje en een slaapkamer annex woonkamer. Weer anderen hadden er een kamer bij. Van isolatie had men in die tijd nooit gehoord. De centraal geregelde verwarming stookten in de winter de ruimtes op tot 25 graden. je had niks te willen. Als je het te warm had maakte je gewoon het raam open. Op vandaag kunnen we ons dat niet meer voorstellen. We bezochten ook nog een schooltje voor de arbeiderskinderen, een theater en een sporthalletje met toestellen. IMG_2954IMG_2957IMG_0634IMG_2955IMG_0632IMG_2962IMG_0639Na dit tripje gingen we weer terug naar ons restaurant in Chernobyl, terug naar de nooit-lachende Katja en voor de derde dag op rij aten we varkensvlees met een glaasje ranja, witte kool en wat aardappeltjes. De maaltijd was goed te noemen. Wel erg vettig maar nu eenmaal gericht op de Russische arbeiders die stukken meer verbranden dan wij. Een half uurtje na de maaltijd voelde ik ineens 6 bar druk op mijn sluitspier. Tijd om naar onze cottage te gaan. Maar eerst gingen we nog naar een van de twee winkeltjes die in Chernobyl lagen en kochten bier en wodka in. Maar dat mocht pas na 19:00u anders was het strafbaar. Toen we thuis kwamen zat er een ooievaar op een tak van een boom. Het blijven toch aparte beestjes.IMG_0331.jpegIMG_0412IMG_0400IMG_0640IMG_0647

 

Dag 4 Chernobyl-Pripyat

In het afgelegen dorpje Paryshkiv leeft Ivan, een van man 80 jaar. Hij weet het niet helemaal zeker wanneer hij geboren is. Onze gids heeft hij al drie keer een andere leeftijd verteld. Een jaar na de ramp konden hij en zijn vrouw Elena de eenzaamheid niet meer aan en besloten terug te keren naar hun geliefde boerderijtje met kippen en moestuintje. Hier kon hij zijn dagelijkse klusjes doen op het land, zijn kippen voeren en door de haren van zijn oude ogen een blik werpen op zijn trouwe vrouw, ooit zijn mooie verovering toen Nikita Chroesjtsjov nog president was. Hier waren ze gelukkig. Hier wilden ze wonen. De regering van de Sovjet-Unie kon hun niet dwingen in een appartementje te gaan wonen in een buitenwijk van de grote stad Kiev. Aan het begin van WOII was hij geboren en als kind maakte hij de wreedheden van de Duitse Waffen SS mee. De jaren na de oorlog stonden in het teken van Josef Stalin die ook slecht voor de Oekraïners was. En toch waren ze tevreden aldus Ivan. We zaten in een halve cirkel om het oude mannetje heen. Hij had mijn nichtje Verena al bij haar hand vast en trok haar snel naast hem. “Hier ga jij zitten”: zei hij lief in het Oekraïens tegen haar. En tegen Simona zei hij hetzelfde. Ze mocht aan de andere zijde naast hem zitten. Hij voelde zich de koning te rijk tussen deze twee jonge vrouwen. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat hij de Russische geheime dienst er van verdacht de kernramp te hebben veroorzaakt. Om zodoende alle Oekraïeners uit het land te krijgen zodat de Russen het land daarna konden gebruiken voor andere doeleinden. Nooit hebben ze last gehad van de straling zei hij. Ze aten de groenten van het eigen land. Iedere dag slachtten ze een kip of soms een varken. Ze waren destijds niet alleen terug gekomen. Wel liefst 100 dorpsgenoten hadden hetzelfde plan gevat. En in totaal in de hele Exclusion zone (vervreemdingszone rondom reactor 4, Chernobyl) waren 3000 mensen terug gekomen, de zogenaamde re-settlers. Nooit hebben ze last gehad van de straling. Het oude mannetje was heel slecht ter been. Hij kon nauwelijks lopen. Iedere week kwam de postbode hem zijn pensioen brengen. Alles cash. In de Oekraïne is cash geld heel belangrijk. De banken berekenen namelijk 15% kosten als mensen geld pinnen. Van dat geld liet hij iedere week voedsel brengen. Zijn zonen kwamen geregeld op bezoek en de arbeiders die de reactoren in Chernobyl aan het afbreken waren, wipten op hun weg naar huis ook af en toe langs om Ivan een bezoekje te brengen. Na een half uurtje gaven we de man een stevige handdruk, schonken hem wat geld voor medicijnen en liepen daarna terug naar het busje. Onze gids die als tolk had gediend vertelde ons dat de achterband van de bus lek was gereden en dat we alvast konden gaan lopen. IMG_0685IMG_0694IMG_0692IMG_0682IMG_0683Onderweg kwamen we nog meer huizen tegen van re-settlers. We zagen zelfs een los paard over straat lopen. De weg was smaller geworden. Links en rechts nam de natuur bezit van het asfalt. Over 25 jaar zal je geen wegen meer zien. In Krasno bezochten we een klein schooltje. Deze plek was weliswaar bezocht door trashers maar er stonden nog heel veel leuke dingetjes zoals schoolbanken, huiswerkopdrachten, fotorolletjes met uitleg over scheikunde, landkaarten in een grote opbergbak en overal die gasmaskers. In tegenstelling tot Europa waren de mensen in de Sovjet-Unie blijkbaar uitgerust met een volgelaatsgasmasker met filterbus. De maskers die we zagen waren bedoeld voor kinderkopjes. Zo klein waren ze. Het zegt natuurlijk ook iets over het vertrouwen in elkaar in die tijd. De Sovjet-Unie vertrouwde Europa en de VS helemaal niet. Ieder huis en school was uitgerust met gasmaskers. Wij hadden zo iets niet in school of in huis. IMG_2990IMG_2994IMG_2984IMG_2997IMG_2992IMG_3002IMG_3000Even verderop in het dorpje Krasno vlak voor de grens met wit-Rusland zagen we een houten kerk. We liepen er om heen. Nadat we het slot er af hadden gehaald gingen de twee houten deuren piepend open. De kerk had een bruine houten vloer. De kerkbanken waren eruit gehaald. Waarschijnlijk om als brandhout te dienen. Maar hier had iemand schoongemaakt. Deze kerk werd onderhouden. Waarschijnlijk door een re-settler die hier iedere dag eenzaam en alleen met samengevouwen handen zijn gebed kwam doen en met een blik door zijn betraande oogharen naar het Lam Gods keek en dacht aan zijn door de straling overleden vrouw.IMG_3014.jpegIMG_3003IMG_0669IMG_0668IMG_3009IMG_0666IMG_0670 Als ik nu, na vier dagen door de brokstukken van een radio-actieve ramp te hebben gelopen, terugkijk, dan zie ik een verre echo van hoe het leven hier moet zijn geweest. Kinderen moesten afscheid nemen van hun favoriete speelgoed. Jonge en oudere mensen moesten alles achterlaten, honden en katten werden vrijgelaten, de deurtjes van parkietenkooien werden open gezet en goudvissen werden uitgezet in de plaatselijke vijver. Foto’s van kinderen en grootouders werden van de muren getrokken en verdwenen in grote koffers. Stel je voor. Mensen hadden huizen, garages, auto’s en fietsen. Ze hadden geld, vrienden, familieleden en kennissen. Mensen hadden hun leven. Elk in hun eigen vorm. En toen binnen enkele uren, viel hun hele wereld in stukken. Na een reis van een paar uur in een bus stonden ze onder een douche en spoelden ze de straling weg. Daarna stapten ze in een nieuw leven, naakt zonder huis, geen vrienden, geen honden, geen geld, ze hadden helemaal niets alleen zichzelf. Het enige wat ze hadden was een twijfelachtige toekomst. We hebben deze zes dagen geen vakantie gehad maar wel een hele interessante ervaring mogen op doen.  En als ik voor mezelf mag spreken zijn het nét dit soort ervaringen wat mijn kijk op het leven breder maakt en me nog meer aanzet tot relativeren, het gevecht tegen volksziekte nummer één: het niet kunnen.

спасибі за читання і до наступного блогу !

IMG_0701
Chernobyl in het Oekraïens

 

 

 


Sponsoren van deze unieke trip:


Yellowstorage Sittard www.yellowstorage.nl
Wilt U een opslagruimte (storage box) op een afgesloten terrein op het industriepark Noord in Sittard huren ?  De garageboxen zijn vervaardigd van hoogwaardig beton, technisch geperfectioneerd,beproefd en goed doordacht. We bieden 5 typen garages met verschillende afmetingen zodat u voldoende keuze heeft. De garages hebben verlichting, een gesloten vloerisolatie, ventilatie en een goed beveiligde kanteldeur. Ze kunnen direct in gebruik genomen worden en bieden uw voertuig of goederen een effectieve bescherming tegen diefstal en beschadiging, zonnestralen en vorst. De maten van de Storage box zijn maximaal 10.0m x 5,0m x 4,0m (50m2). Ze zijn toegankelijk via een automatische bedienbare rolpoort van 3,5m x 3,5m. Ze zijn verwarmd en van zowel binnen als buiten beveiligd met camera waarvan u de beelden kan volgen via een te downloaden app. Zodoende heeft u 24/7 de mogelijkheid uw eigendom te bekijken. Ook beschikt de ruimte over een stroom-en wateraansluiting. Voor méér info kunt u contact opnemen via onze website. Wij hebben ook speciale garageboxen voor oldtimers en auto’s. Deze beschikken tevens over een stroomaansluiting. Hiermee kunt u de accu’s van uw oldtimer aansluiten op een druppellader! Mocht hij echt niet meer starten kunt u gebruik maken van onze startkar!

 

Escape-room House of Locks gevestigd in Landgoed Kasteel Limbricht, Escape Room 1308. Durf jij te ontsnappen ? Check eerst www.houseoflocks.nl of kijk de spannende trailer hier.

 

Beauty Huis in Sittard

www.beauty-huis.nl

Where beauty begins …

Luxe, gastvrijheid, genieten en met het gemak van alles onder één dak, dát is Beauty Huis. Bij ons vindt u alles wat u zoekt op het gebied van schoonheid, wellness, huidverbetering, anti-aging, top producten en lifestyle. De beste huid coaches, geavanceerde en effectieve behandelingen en een persoonlijke benadering. Met onze kennis en passie biedt Beauty Huis u de laatste trends in de branch. Onze liefde voor de huid dragen we graag over aan onze klanten. Wij worden op topniveau opgeleid en blijven geschoold. Zo is onze kennis altijd up-to-date. Uw huid is dus in goede handen bij Beauty Huis. In ons instituut werken we alleen met de beste producten. Voor de ontspannende, huidverbeterende, huidverjongende en cosmetische behandelingen werkt Beauty Huis met het 100% Nederlandse merk Cenzaa. Samen met Cenzaa zorgen wij met veel liefde voor uw huid en uw dagelijkse verzorgingsritueel. Onze revolutionaire producten en behandelingen zijn vervaardigd met respect voor de aarde en in harmonie met het leven. Deze toewijding vindt u ook terug in ons instituut.

Philippines (Dutch blog)

Dag 1/2  De sloppenwijken van Manilla

Mijn keuze om een extra halve nachtdienst verlof te nemen bleek achteraf geen slechte te zijn. Zodoende had ik enigszins een beetje slaap gehad voor een reis die heel lang zou gaan duren. Om 14:00u vertrokken we naar Schiphol. Om 20:30u namen we het vliegtuig naar Abu Dhabi alwaar we om 06:00u zouden arriveren. Om 10:00u hingen we weer in de lucht om rond 22:30u local time te landen in de heerlijke warmte van de hoofdstad van de Filipijnen, Manilla. Toch een kleine 20 uur onderweg geweest. Ons hostel lag in een buitenwijkje. Vlakbij de sloppenwijken van Manila. Op de Filipijnen worden de doden niet echt meer geteld. Sommigen houden het op ruim 8000, anderen op 9000. Duidelijk is dat de willekeur en terreur van de keiharde strijd van president Rodrigo Duterte tegen drugscriminaliteit niet voorbij zijn. Zo werd in een politiebureau in de hoofdstad Manilla achter een kast een clandestiene gevangenis ontdekt waar gevangenen zaten die nergens geregistreerd waren. Niemand zal het merken als die worden vermoord. Gemaskerde anti-drugs eenheden van de politie vermoorden niet alleen drugsdealers maar ook drugsverslaafden gewoon midden op straat in de sloppenwijken. De lijken laten ze liggen. Niemand die zich er om bekommerd. Vandaag gingen we eens kijken. Gewoon nieuwsgierig. Morgen komt president Trump met president Duterte praten. De mensenrechten zullen hoog op de agenda staan.B93EF1FB-84BF-414C-8435-04521B0045F23E30F931-AE62-4872-B30D-EF558AA4A2773D6D09D8-2AC7-48A4-9334-21F5753A629FFACAAA05-EAAD-450D-86DA-2735B158AE8A22B3AA65-E585-4282-AF78-C822047714CD05C85D0D-9926-470F-A385-D5535BABF9A74E42F34F-7F40-4B8E-9E5C-401B9E1D015946D9ED6B-85A4-4F09-8DB1-4C90D631B5AB

Dag 3/4

Met het vliegtuig vlogen we in een uur tijd naar het eiland Palawan. We hadden op de luchthaven een uur in het vliegtuig vast gezeten omdat meneer Trump wilde landen en dan moest het luchtruim vrij zijn. De hoofdstad Puerto Princesa deed erg armoedig aan. Ik had natuurlijk weer een cheap hostel geboekt en dat was ook te merken aan de kamer. We sliepen in een nasty bed met allemaal ondefinieerbare vlekken in het beddenlaken. De gezamenlijke douche had alleen koud water en het gebruikte wc-papier moest je in een vuilnisbak droppen i.p.v. doortrekken. Overigens kon je je kont ook gewoon met de waterslang die naast de wc op de grond lag, afspoelen. In ieder geval een stuk beter als bij -5c op een gegraven gat schijten op de verlaten steppe in Mongolië twee maanden geleden. De weg naar pubstreet was weliswaar geasfalteerd maar de stoep aan weerszijden bevatte vele brekebeentjes. Hierdoor werden we gedwongen op straat te lopen. Het verkeer hier knalt je van links en van rechts voorbij dus het werd even uitkijken. De pubs zijn uitermate gezellig. Ik was blij dat ik weer deel mocht uitmaken van het Aziatische uitgaansleven. Toch heel anders als in Europa waar het meer draait om zien en gezien worden. Hier zit iedereen met zijn modderige teenslippers en vlekkerige shirtje gewoon eurobier te drinken. Op het podium staan drie foute meiden zich uit de naad te werken. Ze brengen hedendaagse muziek ten gehore maar de voorrondes van the Voice zouden ze niet halen. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben fun en dat slaat over op het publiek. Als meisje A aan het zingen is checked meisje B even haar berichtjes op haar foon. Als ze aan de beurt is om het refrein te zingen dan doet ze dat onder het appen. Zonder naar het publiek te kijken. Meisje C kwebbelt ondertussen even met een Fransman wat voorbij loopt. Een en al chaos op het podium. De drummer heeft niet eens in de gaten dat hij zijn drumstick heeft laten vallen. Als een Spaanse meid aan het tafeltje voor het podium een nieuw flesje bier aan haar lippen zet stormen de drie meiden naar haar toe, onderbreken hun song en schreeuwen “shot shot shot” met als bedoeling dat ze die fles bier moet leeg atten. Dat deed ze dan ook. Tot genoegen van het publiek. Daarna zongen ze hun Britney Spears nummer verder. ‘s Nachts terug gekomen in het hostel kwam ik op de badkamer een kakkerlak tegen. Aangezien kakkerlakken kunnen bijten en je met salmonella kunnen besmetten besloot ik toch maar diegene met bardienst er bij te halen. Eer hij daar was met zijn blik en veger, was de vogel helaas al gevlogen. IMG_5731

‘s Morgens vertrokken we al vroeg naar de Underground river. Deze ondergrondse rivier kun je bereiken door eerst met een bootje naar een eilandje te varen, een stukje te lopen door het oerwoud en uiteindelijk weer in een bootje te stappen waarna het bootje een grot invaart. Het imposante grottenstelsel bevat twee rivieren boven elkaar. Ze zijn verbonden middels watervallen. Daarbij lekt er veel water naar beneden waardoor je telkens nat regent. Het wemelt er van de vleermuizen, groot en klein. Ze scheren rakelings langs je hoofd maar door hun echo-systeem raken ze je niet. Dat was maar goed ook. Sommige vleermuizen hebben hondsdolheid en dat wil je hier niet krijgen. In het stukje woud kwamen we wat aapjes tegen en ook een joekel van een varaan. Die kunnen heel hard met hun staart meppen maar gelukkig was hij op zoek naar een avondmaaltijd en met zijn lange tong propte hij steeds weer iets eetbaars naar binnen.46B1A232-957F-40FE-8E45-E6619465937FAA6E42CF-06C3-4E4A-994A-026567783DBDFF68953E-A524-42FB-9689-8EF6E6DD8106F4CE044C-6982-4FAE-8E22-5182158BA40F2846AAE3-A41F-4AAE-A089-37C1175F3AFCD5E74538-CA97-4FF9-A738-F0DC14DFF880
Overal op straat heb je van die kleine ondernemers die altijd wel wat lekkers te eten hebben in hun klaarstaande pannetjes. Voorbijgangers tillen het deksel van een pan omhoog om even te neuzen wat er in zit. Vinden ze het niet lekker dan sjokken ze gewoon verder. Voor een snel ontbijtje bestaande uit rijst en twee spiegeleieren met een flesje cola betaalde ik 0,80€. Je schaamt je bijna om geen fooi te geven. De uitbaatster onderhield drie kinderen. Een jongen van acht jaar sneed de groenten en een meid van zes jaar oud trok haar broertje van twee jaar, die met zijn blote piel naast me zat, van zijn krukje. Blijkbaar vonden ze dit niet gepast. Even later stopte ons local busje die ons van Puerto Princesa naar het noorden van het eiland zou brengen. In het busje zaten allemaal Filipinos die ook naar het noorden gingen. Voor hun is dit de goedkoopste manier van reizen. Per persoon betaal je 500 pesos (8,30€). De rit duurde vijf uur. Je betaalde dus zo’n 1,70€ per uur. Ik heb het alleen goedkoper meegemaakt in het Andes-gebergte. Daar reden coaches (grote bussen) voor één euro per uur. Geen geld.
Er gaat maar één weg naar het noorden. Al het verkeer ging over deze tweebaans weg waardoor deze tocht van 180 km zolang duurde. Onderweg slapen honden gewoon op de weg of ze riskeren zo’n last minute oversteek zonder uit te kijken. Gewoon om de chauffeur het moeilijk te maken volgens mij. De pestkoppen. Toch weten de chauffeurs al zigzaggend over de weg deze hondjes goed te ontwijken. Tenminste: ik heb geen honden zien liggen die het niet meer deden. Angelica heeft vijf uur met de handen voor haar ogen gezeten. Iedere keer als ik zei:” bohhh, dat was close”, verstijfde ze van schrik. Ik besloot er maar mee op te houden. Not funny en slecht voor haar hart.
Langzaam veranderde het landschap. Mooie palmbomen en schitterende vergezichten. We naderden El Nido. Welcome in paradise ! Van hier uit gaan we island-hoppen.

Dag 5/6 El Nido, Palawan

Ons hostel is supermooi. The Outpost Beach Hostel  is een backpackers hostel maar je kunt er ook een priv’ekamer boeken.. Hier voel ik me toch meer thuis dan in een hotel. Alles gaat altijd lekker gladjes. Het personeel bestaat vaak uit mensen die ook veel reizen dus die weten je ook meteen van het goede advies te voorzien. Ze weten wat speelt. De zee bevond zich op vier (!) meter van de trapjes naar de bar. Daartussen in bevond zich een kleine strip met zand. In het hostel zat vanwege de goedkope prijzen uiteraard veel jeugd. En die hebben altijd goede zin ! Je kunt het hostel hier boeken.IMG_1750IMG_1757IMG_1753IMG_1748IMG_1760Ook het dorpje is heel leuk. Genoeg te zien. Mensen werken, gaan naar school, doen hun dingetje. Zoals bij ons, alleen anders.  ‘s Avonds reden we met een locale tricycle richting het dorpje El Nido. Een tricycle is niet meer dan een klein brommertje waar de plaatselijke Jan Handig een karretje tegenaan heeft gefixed. We pasten nét met ons tweetjes erin. Voor 50 pesos (0.80€) bracht hij ons naar het dorpje.  We  moesten pinnen. Alle pinautomaten worden hier zwaar bewaakt. Het maximale wat je per dag kan pinnen is 10.000 pesos (165€). Dat zou dus de ultieme buit zijn na een klap in je nek. Maar ook ieder restaurant heeft een gewapende bewaker. Zelfs ons hostel aan zee heeft er ene. Als je op de site kijkt van buitenlandse zaken dan zie je dat van het eiland Palawan de kuststreek oranje is gekleurd m.a.w. te vermijden gebied. Nu weet ik ook dat die heren die de reisadviezen verzinnen heerlijk kunnen overdrijven. De enige keer dat ik wat meemaakte in een kuststreek was in de Keniaanse havenstad Mombassa, zo’n 15 jaar geleden. Ik zat met een blonde langharige vuilnisman uit de Achterhoek ‘s nachts aan de bar samen met de keniaanse barman de dag af te bieren. Opeens kwam de hotelmanager met de mededeling dat hij was gewaarschuwd dat Somalische piraten op zee waren gespot op zo’n 10 km afstand van ons strand. Ter verdediging had het Keniaanse leger een tiental soldaten naar ons hotel gestuurd om de boel te bewaken. Die arriveerden inderdaad een half uurtje later toen ik met mijn kompaan aan het biljarten was. Nieuwsgierig als ze waren gingen ze met hun kalashnikovs rondom de biljart staan om te kijken wat we er van bakten. Degene met zijn Rocky Balboa shirtje aan zei dat hij tegen de winnaar wilde spelen. Even later mocht ik het tegen hem opnemen. Om zijn handen vrij te houden had hij zijn geweer even rechtop tegen de biljartkast aangezet. Echter, dat ding stond lelijk in de weg toen ik wilde aanleggen voor een punt te maken. Ik vroeg heel lief of ik zijn AK47 even mocht verplaatsen. Hij knikte toestemmend. En daar liep ik dan met zijn wapen naar de hoek van de bar en legde hem daar op de grond. Niemand keek er van op. Ook deze meneer legde uiteindelijk het loodje en na het vieren van deze zegen kroop ik in bed. ‘s Morgens liep ik vanuit mijn kamer naar buiten en onder het balkon lag Rocky te slapen op een bedje met het geweer als kussen onder zijn hoofd. Er was uiteindelijk geen aanval geweest die nacht. Wel hadden ze die week 12 man in het dorpje waar ik verbleef ter plekke opgehangen. Gewoon, omdat ze tijdens de verkiezingen die werden gehouden op het moment dat ik daar was,  op de tegenstander van de zittende president (Kenyatta) hadden gestemd. Mijn advies luidt dan ook: nooit naar Afrika gaan als er verkiezingen zijn. De situatie kan zo maar uit de hand lopen. Het respect voor het leven kan dan heel snel verdwijnen.  Hier op de Filipijnen heeft men soms last van de tereurgroep IS. Echter, deze zitten in de provincie Mindanao. Een flink stuk hier vandaan. No worries 😊.FA6AE2C8-8718-408A-B54F-0DD0474FE9EB71B36E4A-6063-4EB9-B5C9-FC16D63D39CCE47D9A39-835E-4F07-A779-181EAEC40DBC97D6ED50-E867-4AAE-BDAA-5012FB6A39C6DC3D0180-F85B-4A21-8F0E-0D9BA782CD5C

Dag 7 Blog update Filipijnen (Islandhopping Expeditie Robinson eilandjes)

Vanuit het hostel liepen we de rustige zee in. De windstilte zorgde er voor dat de zee zo glad was als een biljartlaken. De temperatuur van het water was heerlijk warm. Één groot bad voor je deur. Het was ongeveer 100 meter lopen en op het laatst kwam het water tot aan je middel. Opdrogen kon je op de boot. De groep bestond uit voornamelijk engelse en Australische twintigers die in ons hostel verbleven. De meesten hadden nog kleine oogjes van het drinken de avond van te voren. Veel van het vervoer over water in de Filipijnen gebeurt met de zogenaamde Outrigger (Bangka). Dit is een type kano met een of meerdere drijvers langs de zijkant bevestigd aan een of beide zijden van de boot. De Outrigger heeft een veel grotere stabiliteit en zeewaardigheid ten opzichte van de traditionele kano. Kleine boten hebben vaak slechts 1 drijver aan bakboordzijde, terwijl grotere boten er een aan beide zijde hebben. Met deze boot gingen we de zee op en na een half uurtje kwamen we aan op het eerste eiland: Pinagbuyutan island. Een helse regenbui barstte los en iedereen op de boot werd kletsnat. Onze tassen hadden we gelukkig droog weg kunnen zetten. Er zat niets anders op dan maar het warme badwater in te duiken. Eenmaal in het water boeide het niet meer zo veel. Dit was een prachtig eilandje. Erg klein maar heel hoog. Ik waande me net zo’n Robinson Crusoë. Alleen maar palmbomen en een wit strand. Prachtig 😍. Het volgende eiland was Snake Island (het had de vorm van een slang). Op het eilandje zat één aap. Die kwam ook meteen naar ons toe gelopen. Aangezien hij uiterst agressief scheen te zijn werd hem door Jay-Jay, de lolbroek van de bemanning, een banaan in zijn mond geschoven. Dat zou hem even rustig houden zodat de groep hem rustig kon passeren. We wilden immers naar de top van de berg klimmen zodat we een mooi uitzicht hadden. Eenmaal weer onder stond er een tafel op het strand. Met een surfplank werd het lopend buffet van onze boot naar het strand gebracht. Op het menu stond rijst, kip, vis, groenten en fruit. De mannen hadden dit ondertussen aan boord bereid. Heel apart zo’n buffetje in zee. Hierna gingen we naar West Entalula Island. Paradijselijk witte stranden waar we konden snorkelen. Natuurlijk zagen we allemaal mooie visjes in allerlei bonte kleuren. Het enige visje wat ik herkende was het papegaai-visje. De big lagoon op Miniloc Island was alleen te bereiken met een kano die je kon huren van een drijvend kanoverhuurbedrijfje. Eenmaal aangekomen in de lagoon viel onze mond open van verbazing. Het water was vrij ondiep, je zou in principe kunnen lopen maja: we hadden nu al betaald voor de kano 😂. Aan weerszijden van de strip water waren hele hoge, mooi groen bekleedde rotsen die datgene wat je schreeuwde met een echo terugkaatsten. We echter maar een uurtje de tijd maar net genoeg om dit moois in ons op te slaan.
We sloten deze trip af op 7 Commandos Beach. Hier namen we een kokosnoot om te drinken. Op het strand was een volleybalveldje en met de hele boot deden we een wedstrijdje beachvolleybal. Zo sloten we deze mooie dag af. ‘s Avonds aten we lekker vis van de BBQ op het strand van el Nido. Super lekker !732CF77C-8AB9-47B7-A913-AD3E356D264B08F546AF-A752-4780-9C29-9D92C4B6914F4427A0EA-EDD7-4090-A814-1FEA6B1F1642A1EBA746-0D7B-412B-83CE-DCAC7A58B68F358410CD-5A7F-456B-9493-008F642F83842F1AD706-75EF-4970-9C7A-0A4990740E3DFCFA431E-ECA3-4454-9D05-4AB48587BD6598B60114-1ECC-49AC-8F03-EF5A122651EF5C8735CC-A05A-4022-9036-4B796F563352D04616C2-A7D1-4196-A3AA-010DDD9021C637F109EC-FEC1-4B69-B722-23704CD850F29CCA3C7B-B0AC-4D28-AA53-ECC882C27940

Dag 8,9,10 Schoolbezoek El Nido

Gewoon allerlei leuke dingetjes gedaan. Een dagje een ATV gehuurd en daarmee door de modder geknald en op een aangewezen stukje strand langs de waterkant gescheurd. Altijd leuk. Maar het leukste was het bezoek aan een school. Een stagiaire liet ons een aantal lessen bijwonen. De leeftijden varieerden van vier jaar tot 16 jaar oud en de klassen bestonden uit 30-40 kinderen. De kinderen uit de buitengebieden moesten soms wel een uur lopen om op school te komen. Vanwege de ondervoeding konden sommige kinderen zich niet altijd goed concentreren. Discussies over wel of geen frisdrank op school worden hier niet gevoerd. Je krijgt water of water. Overal waar we binnen kwamen werden we door de klas welkom geheten. Soms werd er zelfs voor ons gezongen. Er werd les gegeven in het engels (!). Wat ons op viel was de grote hoeveelheid sporten die men kon doen. Voetbal, basketbal, softbal, zwemmen, taekwondo. Daar waar onze regering het zwemmen uit het lessenpakket heeft gehaald wordt hier lichaamsbeweging gestimuleerd en gesubsidieerd door de overheid. Bij een aantal klassen mocht ik uitleggen waar we vandaag kwamen. Europa hebben ze wel eens van gehoord maar kom niet aan met Nederland of Amsterdam. Ze waren een en al oor. Na een paar uurtjes gingen we weer weg. Als dank trakteerden we op 160 ijsjes (😂) hetgeen leidde tot een flink gejuich 🍦🍦🍦41E882F4-9BB3-45DE-93F3-7B6BF0AC31AEA26D4C0A-E9CE-418C-9A95-BA9B73550A5A0F641758-4440-46EB-A367-DDEA05C24BA78FEBAEE2-D5B5-4D71-A56F-AF3A167244E08BA8168E-320B-4FE7-9489-17A201DC4B040CA2316E-BF47-48E6-A1CA-190594084766D7FA2DC1-8DB8-44FE-AFA0-3EB86CEDEEB313FC7E8F-131B-45E7-8956-2FD11138C7D79404AA52-ACD6-4213-9DFE-B5F4D6A80BF7272AE2EA-9502-426B-A0CB-985379C447877BB6B3CF-3060-4446-9A54-E360E15C135A1FF3F35E-3A21-4825-9710-E1A930BFF34B9AD24B6A-9645-4474-BA3A-6C7538C029662F7A9448-443D-4C12-ACEB-96C1B16ECE0646CC7061-BF7A-49D3-881C-178C4C45A5E3

Dag 12 Iwahig gevangenis (gevangenis zonder muren)

Een bezoek aan de Iwahig gevangenis. Deze gevangenis huisvest gevangenen met een hele zware gevangenisstraf. De mensen die we ontmoet hebben zijn allen veroordeeld voor moord of meervoudige moord. Het frappante aan deze gevangenis is dat het geen muren heeft. Iedereen kan zomaar ontsnappen. Maar toch kiezen ze er voor om dat niet te doen. De regel is simpel. Als je niet ontsnapt dan mag je in de gevangenis in Palawan blijven, je mag tennissen, voetballen, zelf koken, tuinieren, je familie en vrienden mogen langskomen, je mag zelfs aan je vriendin knabbelen zo vaak je wilt. Je hebt dus heel veel privileges. Probeer je te ontsnappen dan ga je linea recta terug naar de gevangenis van Manilla. Daar zit je in een grote cel met 180 man waar plaats is voor 20 man. Je word gedwongen je bij een bende aan te sluiten om te kunnen overleven. Doe je dat niet dan overleef je geen twee weken. Moord en doodslag is er aan de orde van de dag. Iedere bende heeft een leider. Als deze even zijn benen wil strekken dan wordt hij geëscorteerd door ongeveer 300 bendeleden die hem beschermen tegen vijandige leden van een andere bende.9AF46970-560D-4163-AAFD-59E682375049
Aldus Jason, een 40-jarige inmate met twee inkttraantjes onder zijn rechteroog, die ons te woord stond. Bij aankomst moesten we ons even melden bij een kantoortje. We wisten niet wat we moesten verwachten en hadden gehoopt op een bewapende cipier die ons zou begeleiden. Helaas was dat niet zo dus in ons uppie moesten we maar contact zien te maken. De zwaar getatoeëerde Jason kwam lachend op ons af en stelde ons enigszins gerust. Zijn ouders hadden vroeger in Manilla een zaak. Op een avond hoorde hij geluid bij het tuinhek. Door het geopende raam vernam hij dat de twee mannen zijn vader wensten te spreken. Toen zijn vader de voordeur opende werd hij meteen neergeschoten. Jason werd getroffen door twee kogels en raakte buiten westen. Toen hij bij kwam in het ziekenhuis bleken zijn jongere zusje, zijn vader en moeder te zijn vermoord. Beroving was de reden. Jason was diverse malen naar de politie gegaan om een aanklacht in te dienen maar kreeg telkens geen gehoor. Na een jaar besloot hij de moordenaars van zijn familie te vermoorden. Na deze dubbele moord stapte hij met het wapen naar de politie en deed zijn verhaal. Hij kreeg 22 jaar cel. Hiervan had hij 17 jaar in de gevangenis van Manilla gezeten. Wegens goed gedrag kwam hij in aanmerking voor de Iwahig gevangenis, een droom voor iedere Filipijnse gevangene. Hier zat hij al twee jaar en moest er nog drie. Toen hij het verhaal vertelde kreeg hij tranen in zijn ogen. Iedere dag stonden ze om 05:00u op en gingen aan het werk op het land. Daarna werd er gedoucht en konden ze hun dag verder invullen. Ik mocht van hem dit verhaal op FB zetten maar over bepaalde dingen mocht ik niet schrijven. Als slot kregen we een heuse gangsterdans te zien á la de Backstreet boys. Na twee uurtjes zijn we weer gegaan. Een superervaring rijker ! #neverbored#. Wil je zien hoe het er in een Filipijnse gevangenis aan toegaat kijk dan op youtube:

46E5E65D-62E7-44A8-99C6-94DF4FAA848CA1FDB42E-F8EF-4490-A92C-BCA6EC33CDC3647D11DE-C8E7-4365-997A-431AC023A446CA251C00-9BCC-480D-B933-D31FEFDB692A5783982F-EA4A-4659-B51C-78B4E5A1337E1E30A4D0-852A-4EC4-AA58-8DB630E49015

 

 

The Hillbilly Car Club

What a wonderful feeling it must have been to be able driving around in this type of car in the 1950s. And here in this hidden secret place these gems are just getting old. Brotherly side by side. Nobody is looking for them. The location was perfect. Easy to enter. We were just 5 minutes inside when we heard a soft voice. A female photographer from Los Angeles had also heard of this place and was shooting some pictures just like we did. But she thought she had been caught by the owner and had hidden herself very well. Later this day at another location we were less fortunate and were arrested by the police in Luik. Interested in visiting this place ? Write this in a comment below this article.01A0569E-47AD-4854-A0EA-5A4B47CA3F3AB5D38EB8-02A4-4D02-8ACF-5C5CF623B8D9D88CDD09-7B17-48B9-8A05-1EE2917EF6BB4F466325-2124-4968-8954-49A0FE7164EC61FF2643-4A9C-42B4-8373-91430006B65D140AA0F4-9FFC-4D5A-82E8-23CD038A77E41B9422D9-A508-4098-B885-B444464170179B39B64A-2199-4E78-A95E-08D5F96EEE1663A5158B-A15E-4CAD-92AD-7D000E05543D

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Australia. Holy Ayers Rock Uluru, Victoria Desert

Australia. Holy Ayers Rock Uluru, Victoria Desert

For Dutch blog: scroll down

 

86DACFC7-7BFB-4794-ADA6-CEFD473541E2
There are two available walking routes. The local Aboriginals prefer not to climb the rocks, but stay on these paths. The walking routes are closed if it is too dangerous to walk on them (too much wind, too hot or during rescue operations).

Ayers Rock Uluru. The world famous rock and something that symbolises Australia. A six hours drive from my Alice Springs Backpack hostel backpackershostel NYA  to Uluru in the Victoria desert. Three days staying in the desert. 43°C and in the sun even hotter. Every time the same question:” does everybody have 3 liters of water ?”. You will get dehydrated and you will not even notice. You can book the same tour I did here.

3F15AA19-3C78-4AE1-A3CA-EE8863E93E51
Our bus without A/C

It is very important to drink a glass of water every 15 minutes. We wore fly nets, as it took too much energy to swat them constantly. We needed every piece of energy. We suffer, but hell, do we love this place! Unique panoramas, massive rocks. We didn’t mind getting beaten by the extreme heat, it was all worth it! We’re hunting some fire-wood for the bonfire tonight. A hard job. F9FFD7FD-AF5E-4186-8FBE-39F44107E42FThe men seek for the wood and cut it with their hands and feet. The women gather the wood and bring it to the bus. Teamwork. Everybody knows what to do. At an open spot we make base-camp in the middle of nowhere. The men create a wooden “wigwam”. The women prepare the meal. Chili !!!.

IMG_2654.jpegWe get our sleeping bags from the bus and everybody is looking for a nice spot by the fire. With a stick we draw  “the circle of trust” to protect us against bugs on the ground. We search for three Dingo-rocks. Medium stones which we will throw behind the alfa-Dingo when a Dingo group wants to attack us. This will make him panic and flee. The whole group will follow his lead.  Till 02:00am we were drinking ice cold beers and soon we felt human again. 8BF0A112-6CE4-48FE-918E-70A6B7756C5A.jpegThis felt so good! We ended the day in our sleeping bags and swags. Looking up to the sky, we all agreed with our SUPER-guide Adam:  the view is only possible in the desert . We’ve seen many stars in our lives but this??? Thousands??? Hundreds of thousands??? Millions??? No idea. We even saw four shooting stars. Some of us have a special star up there. Sleep well dad.E7798FC2-6B39-47C3-A33B-8B3050DFEF3D

Dutch version:

Ayers Rock Uluru. Dé alom bekende berg en synoniem voor Australië.

9E4D6B63-EDDB-4E09-BFE3-B4AF4D6A42CE
Valley of the Winds, peak, Uluru-Kata Tjuta National Park, Australia

Drie dagen woestijn. Maar eerst een zes uur durende rit van mijn backpackershostel NYA  Alice Spings naar Uluru in de Victoria woestijn bij een temperatuur van 43°C en in de volle zon nog veel warmer. Iedere keer wéér die vraag:” everybody still got 3 liters of water ?”. Je droogt uit en je hebt niets in de gaten. Ieder kwartier een glas water. We dragen vliegennetjes. Het wegslaan van die beestjes kost zoveel energie die we wel beter kunnen besteden.

IMG_2535.jpeg

IMG_2539.jpeg
Kings Canyon is a canyon in the Northern Territory of Australia located at the western end of the George Gill Range about 323 kilometers southwest of Alice Springs and about 1,316 kilometers  south of Darwin within the Watarrka National Park.

Het is écht af zien. Maar wat is het mooi hier. Unieke vergezichten. Machtige rotspartijen. Het is het allemaal waard. Hier doe ik het voor. We gaan op zoek naar hout voor onze bonfire vanavond. Hard werken. De mannen gaan op zoek naar bruikbaar hout.A6B0EBFD-E50C-4E23-9962-20A69BE567AATakken breken we met onze handen en voeten. De vrouwtjes brengen alles naar ons busje. Teamwork. Iedereen helpt mee. Op een afgelegen plek maken we ons base-camp. In the middle of nowhere. Een open plekje. De mannen maken een mooie “wigwam” van takken. De meiden beginnen het avondeten voor te bereiden. Chili !!!😋😋😋. De vlam gaat er in. Nóg meer hitte.

A4F82105-19AD-4BE1-B56D-C59F5041C956
Bonfire in the desert with a nice cool beer !

We halen onze slaapzakken van de bus en iedereen zoekt een plekje dichtbij het kampvuur. Rondom je slaapplek kras je met een stokje “the circle of trust” in het zand zodat ongedierte geen kans krijgt om je te steken. Nét die kleine groef in het zand is een tiende graad koeler. Met zijn pootjes voelt het insect dat temperatuurverschil hetgeen hij niet vertrouwt en daardoor een andere weg kiest.

936D564F-8640-4D40-84F5-84CFD6C3A4C7
Kata Tjuta, also known as Mount Olga or the Olgas, is a rock formation in Central Australia, in the Uluru-Kata Tjuta National Park, located in the Northern Territory.

Iedereen zoekt drie Dingo-rocks. Middelgrote stenen die we -indien een groep hongerige Dingo’s nadert- áchter het alfa-mannetje moeten gooien. Als hij vervolgens in paniek raakt dan slaat hij op de vlucht en neemt de hele groep mee. C34E86B6-72AD-4735-9BB6-1D6EDA997DF3Tot 02:00u ’s nachts wordt er ijskoud bier gedronken en we beginnen ons warempel weer mens te voelen. Wat kan dat een mens goed doen.

10F8B50E-E8C0-46C4-9F2A-77FC1DC1B11A
Wave rock formation

We eindigen de dag in een slaapzak. We kijken omhoog en de gids had gelijk. Dit zie je alleen maar in een woestijn waar geen wolken zijn. Ik heb al heel wat sterrenhemels mogen aanschouwen. Maar dit heb ik nog nooit gezien en dat zal ook nooit meer gebeuren denk ik. Duizenden? Honderduizenden? Miljoenen? Geen idee. Zelfs vier vallende sterren gezien. Én één speciaal sterretje ….. Goodnight dad 🍺💫4D660894-750F-4B46-9049-3BEAEE93E299Een leuke anekdote: ik spaar visitekaartjes. Onderweg stopten we bij het Mt.Ebezener roadhouse. Achter de bar stond een grote, kale, zwaar getatoeëerde man met de naam Alex Carter. Ik vroeg hem of hij een visitekaartje voor me had. Hij vroeg waarom ik dit kaartje wilde aangezien ik hier waarschijnlijk toch nooit meer zou terugkomen. Ik antwoordde hem dat ik al mijn verzamelde visitekaartjes thuis in mijn mancave tegen de muur plakte. Als een soort aandenken maar ook als muurdecoratie. Dat vond hij een reuzeleuk idee. Echter, hij had zijn laatste visitekaartje weggegeven en de volgende partij zou pas morgen komen. Maar hij zou het wel leuk vinden als ik zijn rijbewijs aan de muur zou hangen. Ik zei:” ben je helemaal gek geworden ?”. “Als de politie je aanhoudt ben je de Sjaak”. Hij zei:” diezelfde agent die zich hier iedere avond ligt te bezatten en straalbezopen op huis aan rijdt ? “Jongeman, dit is de woestijn. Hier hebben we andere regels”: lachte hij. “Neem het rijbewijs maar gerust mee. No worries and enjoy !”.

IMG_3840
Alex Carter’s rijbewijs hangt nu bij mij thuis aan de muur.
IMG_2486
Bartender Alex Carter Mt.Ebezener roadhouse

Aussi1Aussi2Aussi3Aussi4Aussi5