Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Faces of Egypt 🇪🇬

Gewoon een leuke foto-serie: het alledaagse leven in Egypte, een overwegend Islamitisch land. Ik ben zelf Rooms-Katholiek opgevoed. Heb zelf nooit iets om het geloof gegeven maar ging in mijn vroege jeugd wel naar die saaie kerk waar ik een uur moest stilzitten om naar de pastoor te luisteren. Met die smakeloze hostie nog plakkende aan mijn gehemelte rende ik naar buiten na het laatste kruisteken op mijn borst. In mijn tijd had je basisscholen die kinderen selecteerden op basis van hun geloof. Kinderen van de Protestantse school vonden we maar raar. We speelden er ook niet mee. Waarom ? Dat weet ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet. Gelukkig is dit nu niet meer. Ontwikkeling heeft er voor gezorgd dat deze tweedeling uit de maatschappij is verdwenen. Ontwikkeling kost tijd. Bij de een daalt het sneller naar beneden dan bij de andere. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde.

Kleding

Ook hier in Egypte zagen we net zoals in Nederland grote verschillen in opvatting v.w.b. hun geloof. Zo had je de streng gelovigen zoals we die ook kennen in onze eigen Bijbelgordel die zich uitstrekt van Zeeland naar Overijssel. Maar we zagen ook de minder streng gelovigen met tatoeages en nippend aan een lekkere whisky. Ook zagen we een grote diversiteit v.w.b. kleding. We zagen vrouwen met een Chador of een Nikab maar ook vrouwen met hun mooie lange haren los en rode lippenstift op hun lippen. Er waren mannen die rondliepen in een Djellaba of een Kaftan maar we zagen ook mannen in maatpakken of in sportkleding.

Selfie

De meiden die met Angelica op de foto wilden waren 13-14 jaar. Ze aarzelden. Het lag niet in hun aard om het te vragen. Pas toen één meisje de stap waagde was het hek van de dam. Er stroomde een halve schoolbus leeg om met Angelica een selfie te maken (zie video in blog). Nét pubers uit Nederland. Ze hadden de grootste lol. Naar mij keken ze niet om. Vrouwen kijken hier niet naar mannen. Pas als je iets vraagt kijken ze je aan en geven heel vriendelijk een antwoord terug. Pas toen ik zei:” Hey, what about me ?”, kwamen ze giechelend op mij af om ook een selfie te maken. De meiden waren met de bus naar de piramiden van Gizeh gekomen in het kader van vaderlandse geschiedenis. Ze kwamen uit een of ander dorp waar ze Europeanen alleen kennen van de TV. Nu zagen ze hun kans schoon om eens met een Europeaan op de foto te kunnen gaan. Leuk toch ?

Allemaal op de foto met Angelica.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Valley of the Kings, Luxor 🇪🇬

Waset

Vandaag reden we naar de Valley of the Kings aan de westzijde van de Nijl, zo’n 30 minuten rijden van Luxor. Vanaf de 16e eeuw v.Chr. werden hier meer dan 60 graven van Thebaanse farao’s, koningen, koninginnen, edelen en dienaren uitgegraven. De stad die hier lag heette destijds Waset, de hoofdstad van Opper-Egypte, bij de Grieken bekend als Thebe en in de huidige tijd als Luxor.

Video

Café op locatie.

Entree

Bij de kassa van de Vallei der Koningen kochten we een entreeticket voor 240 Egyptische ponden (13€). We konden dan drie tombes bezoeken naar vrije keus. Voor sommige tombes moest je bijbetalen tot soms wel 50€ p.p. Dat hebben we dus maar niet gedaan vanwege het feit dat de meeste tombes wel op elkaar lijken. Voor 0,20€ p.p. bracht een treintje ons naar de plek waar de tombes stonden. Let wel: 1500 jaar geleden waren er geen geasfalteerde wegen zoals nu. “Eventjes fluks naar de vallei” was er destijds niet bij. Dan was je dagenlang onderweg op je kamelenlederen teenslippertjes. Bovendien was het vandaag extreem warm (35c☀️) dus we waren niet van plan al te lang te gaan lopen.

Tombe van Ramses II

Dit graf was al ten tijde van de Egyptenaren verplaatst om grafroof te voorkomen. Reeds in die tijd was het al schering en inslag dat graven geroofd werden. Ook hier liep de bewaker met je mee omlaag. Het is hier verboden om een grote camera mee te nemen. Die moet je dan eigenlijk bij zo’n drop-off point in bewaring geven. Echter, toen ik enkele foto’s met mijn iphone wilde schieten kwam die sneuneus me meteen vragen of ik een foto-ticket had. Die kosten omgerekend zo’n vijf euro. Die wilde hij dan ter plekke afrekenen om het geld vervolgens in eigen zak te steken. Echter, zo’n foto-ticket geldt alleen voor fotocamera’s en niet voor mobiele telefoons. Dus die klaphark probeerde gewoon de boel te belazeren en dat heeft ie geweten ook. Je moet in dit land echt bij alles opletten wat je doet of koopt. Werkelijk overal proberen ze je te naaien 😂😂😂. Zelfs bij de supermarkten staan nergens prijzen vermeld. Ze kunnen er van maken wat ze willen. Zo vroeg Angelica wat een blikje cola kostte. De man zei:”20 EGP”. Toen ik het vijf minuten later nog eens vroeg waren het 25 EGP. Uiteindelijk gekocht voor 15 EGP. Tadaa… 😎. Niet dat het er in hakt maar dan nog. Bij alles wat je hier koopt wordt onderhandeld. Ongelofelijk. En heb je eindelijk een prijs afgesproken en wil je betalen dan willen ze ineens weer méér geld 😂. Één ding moet ook gezegd worden: we voelen ons wel veilig. Ze gaan niet met hun handjes in tasjes of zo. We hebben niet de ervaring dat ze proberen te stelen. Hier géén Amsterdamse toestanden met Roemenen. Dat gelukkig niet. Heb eens een van een geweldadige straatroof verdachte wegrennende Mocr… op de Reguliersbreestraat pootje gelapt. Die vrat zeker drie meter klinkers. Man man dat geluid van tandglazuur op steen….. al vijf jaar mijn favoriete ringtone 😇…..

Toegangstrap naar de tombe.
De sarcofaag van Ramses II.
Reconstructie van Ramses II. Hij regeerde 67 jaar.

Tombe van Merenptah

Merenptah was de dertiende zoon en opvolger van de grote farao Ramses II die 67 jaar regeerde. Hij erfde Egypte van zijn vader op het hoogtepunt van zijn macht. Het eerste wat Merneptah deed toen hij farao werd, was de hoofdstad verhuizen. Ramses II liet hem een nieuwe hoofdstad bouwen in de Nijldelta, naar hem vernoemd als Ramses. Merneptah verplaatste de hoofdstad naar Memphis.

Tombe van Seti II

Seti II was de vijfde farao van de negentiende dynastie van Egypte en regeerde maar zes jaar zo’n 3000 jaar geleden. Toch een mooi grafje gekregen. De bewakers lieten mensen tegen wat handgeld onder de afzetting doorkruipen zodat ze dichterbij de sarcofaag konden komen en zelfs konden aanraken 🤦🏻😱. Alles voor het geld

Zo met koning Tutankhamun er uit hebben gezien op zijn 18e.

Tempel van koningin Hatshepsut

Bijzonder aan haar was dat ze een van de zeldzame vrouwelijke farao’s was. Ze gedroeg zich niet alleen als een man maar droeg ook mannenkleding en liet een baard groeien. Toen haar zoon haar na haar dood opvolgde liet hij uit schaamte alles wat met zijn moeder te maken had verwijderen zodat het leek alsof ze nooit bestaan had.

Zo zou Cleopatra er uit hebben gezien vroeger.
Zo zou koningin Nefertiti er uit hebben gezien vroeger.
Zo zou koningin Hatshepsut er uit hebben gezien vroeger.
De tombe wat we eigenlijk niet mochten zien.

Colossi of Memnon

De eerste beelden die we tegenkwamen op de weg naar de Valley of the Kings op de West Bank. Gesneden uit harde geelbruine zandsteen vertegenwoordigen ze Amenophis III. Ze hielden de wacht voor de tempel van de koning die helaas verdwenen is. Onze chauffeur wilde ons naar een markt brengen. Maar daar hadden we geen zin in omdat we dan weer geconfronteerd werden met tientallen verkopers. Dat ons maximale koffergewicht van 23 kg al bereikt was en dat we voor iedere kilo overgewicht 50€ moesten betalen boeide ze natuurlijk weinig. Begrijpelijk maar wel lastig

Kleurrijke winkeltjes.

Huidige archeologische werkzaamheden

Dag in dag uit zijn archeologen uit de hele wereld hier bezig met opgravingen. In april 2021 was er sprake van de ontdekking van een grote gouden stad nabij Luxor. Dit schijnt overdreven te zijn. Het is meer een nederzetting en dan ook nog zonder goud.

Schoonmaken van de gevonden voorwerpen.
Mandje voor mandje met opgegraven spullen worden doorgegeven.
Alles wordt gedocumenteerd.
Overzicht van de vondsten van deze maand.

Luxor

In deze tijd klaagt Egypte steen en been. Veel mensen zijn afhankelijk van het massa-toerisme. Het hotel waar in we verbleven ging heel diep qua kamerprijs. Ook mochten we op de dag van uitchecken zo lang in de kamer blijven als we maar wilden.

Pyramisa Hotel, Luxor (47€ p.n. logies en ontbijtbuffet, avondbuffet 12,50€).
Pyramisa Hotel, Luxor
Uitzicht vanaf de kamer.
Pool by night.
Stukken vlees hangen te drogen bij de slager.
Kippenmarkt.
Treinstation Luxor.
Binnenzijde treinstation.
“Twee nighttrain tickets graag. Mét dinner ! “.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Nijl-cruise 🇪🇬

In een buurtsupertje hadden we een contactje opgedaan. De man bleef ons vervolgens gedurende vijf dagen lang tot vervelens toe bestoken met telefoontjes over tripjes welke hij in de aanbieding had. Daarbij hadden we reeds twee dagen gebruik gemaakt van zijn diensten. In principe kwam het er op neer dat hij alleen de auto en de chauffeur fixte. Entreegelden waren dus voor eigen beurs. Dat vonden we wel okay zo. We waren er over na aan het denken hoe we op de goedkoopste manier van Aswan naar Luxor konden komen. Hij bood ons een cruise aan voor 300€. Drie dagen op een cruiseschip van Aswan naar Luxor all in. Na een beetje onderhandelen kwamen we uit op 200€. Hij tevreden en wij tevreden. Dat bleek idd de goedkoopste optie te zijn want alles zat bij de prijs inbegrepen.

Uitzicht vanuit bed.

Het cruiseschip

Het zag bij binnenkomst heel mooi uit. Ons kamertje was ook heel erg knus. Het schip was weliswaar gedateerd maar dat maakte ons niets uit. Wat meteen opviel was de hoeveelheid verlichting wat dag en nacht brandde. Ik had alle lampjes in onze gang geteld. 84 lampjes (géén led) die dag en nacht alleen al op onze verdieping aan de gang werden gehouden door de brullende dieselmotoren. CO2 boeit ze hier geen reet. De ene helft van het reisgezelschap bestond uit bejaarden waarvan de vrouw de man de broek moest klaarleggen anders stond hij nietsvermoedend in zijn onderboek in de ontbijtzaal. De andere helft was Duits gepeupel. Hier liep méér white trash rond dan in een tissue-fabriek. Van die vrouwtjes van middelbare leeftijd met dubbele wenkbrauw piercing en een stuk Pamela Anderson prikkeldraad om hun arm. Als ik dit zie dan denk ik meteen aan vier kinderen ‘s morgens in hun trainingspakje springend op bed (twee van hem en twee van haar), plastic Teletubie eetbordje als asbak, een ijskast zonder deur in de voortuin, groene, oude beddelakens als gordijnen en drie blaffende Rottweilers bijtend op een paar Adidas-slippers op de vensterbank. Hun mannelijke begeleiding had voornamelijk een oud duits jaren ‘80 matje. Je kent ze nog wel van vroeger: die patch-boys. Een vaal spijkerjasje met allemaal opgenaaide patches van bandjes waar nog nooit een hond van had gehoord.

Het cruiseschip. Uiteraard gedateerde versie maar eij, we zijn geen miljonair haha.

De tocht

De tocht was mooi maar drie dagen op zo’n ijzeren kolos in de zon bakken maakt ons onrustig. We zijn beiden géén zwembadtypes. Hell no. Maar goed, we zagen weer eens een ander kant van Egypte. Daarbij hadden we kennis gemaakt met twee wel héle leuke dames uit Berlijn. Die konden op een hele smakelijke wijze verhalen vertellen 😊. Ze waren allebei hun man verloren, net gepensioneerd en trokken er nu samen op uit. Opeens werd mijn aandacht getrokken door iets wat me toch wel raakte. Ik keek tijdens het ontbijt door het raampje naar buiten en zag twee Egyptenaren in een bootje. Ze wilden badhanddoeken verkopen. Ik besteedde er geen aandacht aan maar toen de boot vertrok gebeurde er iets raars. Iets waarvan ik dacht: als je zo met je leven speelt, hoever staat het water dan tot aan je lippen ??

Video cruise

Sunset.
Felucca’s (zeilbootjes) over de hele Nijl.
Cruiseschip achter ons.
Chillen 😎.
Zwembad on board.
Felucca’s.
De was doen in de Nijl.
Chemtrails in het water ! 😂
Restaurant aan boord.
De trap naar de slaapcabines.
Eenvoudig maar goed eten.
Toetjes.
Zufrieden !!
Gesine en Gabi aus Berlin !

Je leven wagen 😱😱😱

Ik stond boven op het dek en keek onder het varen omlaag. Vijf sloepen hadden zich inmiddels vast gemaakt aan de zijkant van de boot. Aan de andere kant ook vijf. Per sloep stond één man in een plastic zakje opgevouwen badlakens naar boven te gooien. De andere man moest navigeren en roeien. Meteen na zo’n worp begonnen de onderhandelingen over de prijs. En alles op volle snelheid. We kwamen bij een sluis. De boot paste er maar net door heen dus alle sloepen moesten vóór de boot gaan varen. De man in de boot schreeuwde naar zijn roeier: sneller, sneller ! Ik hield mijn hart vast. Gelukkig haalden ze het. Opgelucht liep ik naar onze hut op zoek naar een leeg plastic flesje. Ik stopte hier wat papiergeld in. Van de ene kant wist ik dat ik hier mee de maritieme verkoop op de Nijl in stand hield. Van de andere kant: welke keuze hadden ze ? Ze doen hier werkelijk alles om een euro te verdienen. Hier bestaat geen NOW-regeling. Hier is geen steun. Zonder dit gaan ze dood van de honger. Ik mikte het flesje met het geld van grote hoogte net naast de sloep in het water. Met een schepnetje werd het flesje binnenboord gehaald. De man maakte het flesje open en vroeg welke kleur badhanddoeken ik wilde hebben. Ik riep dat ik er niets voor terug hoefde. Dat hij het geld mocht houden. Hij bedankte me meerdere keren en bleef me maar uitzwaaien. Germ.

Bootjes met verkopers knopen zich vast aan de boot en varen drie dagen mee. Onderweg proberen ze badhanddoeken te verkopen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Aswan 🇪🇬

Caïro-Aswan by nighttrain

Twee uur voor vertrek hadden we een Uber taxi besteld. Hij zou ons voor omgerekend 1,20€ naar het treinstation brengen. Het was gelukkig niet zo ver rijden zag ik op google maps. Laten we zeggen twee kilometer. Echter, in Egypte autorijden is geen pretje. Zeker niet in Caïro. Zo rijdt niet alleen de helft van de auto’s ‘s avonds zonder verlichting maar te pas en te onpas flitsten ook voetgangers voor onze taxi langs. Ze kijken hier gewoon niet uit hun doppen. Het lijkt wel alsof ze allemaal de hele dag aan de wiet-pijp hebben liggen zuigen. Op hun dooie gemakje steken ze gewoon de straat over voor een aankomende bus die dan natuurlijk vol in de remmen moet. De buschauffeur toetert nog niet eens. Een teken voor mij dat dit hier de normale gang van zaken is. Allemaal die Darwin-momentjes. Het was weer even wennen na ons India-avontuur. Laat ik je nu vertellen dat we nét op tijd aankwamen (!). Één uur karren om twee kilometer te overbruggen (!). We hadden het al benauwd gekregen. Toen ik vroeg wat we moesten betalen zei hij doodleuk:”1,20€”. Daar heb ik dus wat méér van gemaakt.

Treinstation

Tijdens het uitstappen van de taxi werden we aangesproken door een vriendelijk uitziende man. Hij bood echter op een vrij agressieve manier zijn diensten aan als kofferdrager. Daarbij maakte hij zijn armen ietsjes los van zijn lichaam zodat hij wat breder leek en daarmee de indruk wilde wekken dat onze koffers geen thema zouden vormen voor zijn rug. Hallo !!!!!! Wielletjes !!!! Klakklak. Koffers dragen is zóóó jaren ‘80. Sowieso een rare vent. Eerst vriendelijk, dan de anabole Arie uithangen en eindigen als ghetto Gerrit. Alsof ze een voetbalhooligan, een biker, een wappie en een scoutingwelpje door een blender hebben getrokken.

Amsterdam

Een politieagent op het station vroeg ons waar we vandaan kwamen. Mijn standaard antwoord is dan “Amsterdam” omdat “Netherlands” ze niks zegt. De tweede vraag is dan altijd “how is Amsterdam ?”. Ik probeer dan altijd uit te leggen dat Amsterdam een kruising is tussen Ibiza en een nudistencamping. Zoveel mensen daar die in onderbroek en teenslippers op straat met hun hoofd en handen naar de hemel gericht staan te zingen. De beste man begreep er niets van maar bracht ons naar het betreffende perron waar de groene trein al klaar stond. Onze gastheer reikte al naar onze koffers om deze aan te pakken en naar onze coupé te brengen. Een hele aardige man die ons een uurtje later het avondeten bracht. Na het avondeten kwam hij het bedje opmaken zodat we konden gaan slapen. Die nacht had ik goed geslapen. Zeker vier keer (!). Dat ritmisch gewiebel van de trein zorgde nog wel voor die wieg-momentjes waarbij we heerlijk in slaap sukkelden. Echter, om de paar kilometer voelde je zo’n harde klap. Alsof de trein een meter rails had gemist. Tjakkaaa. Daar zat ik weer rechtop bovenin onze tweeslaper.

Dinnertime !

De brillenman

Om 05:00 schrok ik weer wakker van zo’n klap. Ik keek naar buiten want het werd al licht. De trein stopte bij een dorpje. Op het verlaten perron liep een man van rond de 45 jaar oud. In zijn hand had hij een plank met zonnebrillen. Wellicht ging hij deze verkopen in de grote stad. Ik vroeg me af wat er in het hoofd van deze man omging. Mannen van deze leeftijd hebben een vrouw en drie tot vier kinderen thuis zitten. Ooit had deze man ook een jeugd en vond hij een meisje waar hij verliefd op werd en mee trouwde. Toen is er een moment gekomen dat ze aan kinderen wilden beginnen. Vaste banen in Egypte zijn echter dun gezaaid dus dagloonwerk is hier meer aan de orde. Ik voelde medelijden met deze man. Iedere dag sjokte hij weer met zijn plankje naar het station. Hij was de man. Het hoofd van het gezin. Van hem werd verwacht dat er brood op de plank zou komen. In deze situatie kon dit niet op een fatsoenlijke manier. Armoede houdt zich in stand. Ik probeer dan altijd een vergelijking met de situatie bij ons thuis te maken. Ook bij ons bestaan gezinnen die ondanks hun hachelijke financiële situatie besluiten een kind te maken. Het is geen fiets wat je koopt. Een kind is een wens, geen noodzaak. Gun het kind een goede toekomst. Denk na over je kinderwens.

Breakfast.

Corniche, Aswan

Ons hotelletje lag aan de Corniche, een lange straat met een breed voetpad waar iedere dag mensen langs kuierden. Het is van thuis uit altijd moeilijk om een hotel te kiezen met goed uitzicht. Als je de foto’s op de site moet geloven dan heeft natuurlijk ieder hotel het beste van het beste te bieden. Vergelijk het met profielfoto’s op instagram en facebook. This is not what you get. Via een paar leuke programmaatjes kon ik gelukkig op 5000 km afstand een goed beeld vormen van het uitzicht van het hotel. Zodoende konden we iedere avond genieten van de zonsondergang over de eilanden in de Nijl en de bergen en woestijn die er achter lagen.

Felucca zeilbootjes op de Nijl.
Felucca zeilbootjes brachten je naar de eilanden op de Nijl.
Oberoi hotel op de westbank van de Nijl.
Aangemeerde cruiseschepen op de eastbank van de Nijl.
Mooi uitzicht vanaf de rooftop van ons hotel.
Dit is een unieke foto. Vanwege de darmklachten moest ik kort bij de pot blijven. Hier zit ik noodgedwongen aan een zwembad. Ik hield het hier één blikje cola en twee sigaretten vol.
Sunset 🌅
Aswan bij night.
Aswan bij night.
Aswan bij night.

Aswan old Souk

Achter ons hotel lag de kleurrijke bazaar, de oude souk van Aswan. Onder van hardhout gemaakte bogen slenterden we langs de winkeltjes en kraampjes met Egyptische en Afrikaanse goederen. Handelaren probeerden ons parfums, pinda’s, hennapoeder, gedroogde hibiscusbloemen, specerijen, T-shirts en souvenirs in Oud-Egyptische stijl te verkopen maar helaas zaten we al aan ons maximaal bagagegewicht van 23 kg. Het werd dus kijken, kijken, niets kopen. Een zin die de verkopers van deze producten uit hun hoofd kenden. We zagen in de zijstraatjes handelaren die Nubische kunstvoorwerpen verkochten zoals kalotten (mutsjes), talismannen, manden, Soedanese zwaarden, kruiden en tapijten. Een leuk straatje met veel bedrijvigheid !

Aswan, Nubian village

Aan de overkant van de Nijl op zo’n uurtje rijden lag een Nubisch dorpje. De huisjes deden heel vrolijk aan omdat ze met felle kleuren waren beschilderd. Ook hier zagen we veel winkeltjes met leuke spulletjes. Sommige huisjes mochten we zelfs naar binnen gaan.

Philae tempel

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Abu Simbel Temple

Indiana Jones

Angelica en ik bezochten het land van de Nijl, het land van de farao’s en zeer zeker de indrukwekkende en interessante piramides en tempels. Mensen van mijn leeftijd kennen nog wel de film Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark. In deze film wordt de Ark van het Verbond met daarin de 10 tafelen en geboden, opgegraven in Caïro. In de catacomben van een tempel vinden vervolgens allemaal enge dingen plaats. Dit soort plekken zijn duizenden jaren oud en herbergen veel geschiedenis. Ooit een gebouw van 5000 jaar gezien dat nog steeds overeind staat ?

Drie uur door de woestijn 🐪

Het leven in Aswan is momenteel voor de op het toerisme ingestelde bevolking niet gemakkelijk. Zodra we de hoteldeur achter ons dicht trekken storten zich meteen hordes mensen op ons. Het gevecht om de euro is begonnen. De één wilt je drie keer het dorp rondrijden en de ander biedt je met de hand gesneden houten kameeltjes aan in zeven verschillende kleuren.

Vergelijk het met mensen die bij ons thuis zo’n online-cursus lifestylecoaching hebben gevolgd en je telefonisch advies geven hoe je je leven moet inrichten. Aan het einde van het gesprek zingen ze samen Kumbaya en met een goed gevoel duiken ze in bed. De één een paar euro erbij en de ander een paar euro er af. Het schiet maar niet op. De dag erna begint de ellende natuurlijk weer opnieuw. Zo ook hier. We hadden een chauffeur gehuurd die ons voor 100€ twee dagen lang ging rondrijden. Ondanks dat we de mannen die om ons heen stonden duidelijk maakten dat we al een taxi geregeld hadden bleven ze aandringen. Heel vervelend natuurlijk. Maar als ik me dan in hun verplaats dan kan ik me wel voorstellen dat ze het niet gemakkelijk hebben. Egypte kent geen staatssteun tijdens coronatijd. Hoe voed je dan thuis zes monden ?

Tijdens de drie uur durende tocht met Emed werd ons e.e.a. duidelijk. Het toerisme in Egypte bedraagt momenteel nog maar 15% van wat het ooit geweest is. Na de val van president Mubarak, de terroristische aanslagen en nu de corona-periode leeft het toerisme in zwaar weer en dan krijg je toestanden als dit. Buiten dat laten ze geen mogelijkheid onbenut om zich te vergissen met wisselgeld of verborgen kosten op te voeren ná het eten (zo vroegen ze een keertje 25% service fee). Zelfs bij levensmiddelenzaakjes met fixed prijzen probeerden ze ons een oor aan te naaien. Nu wil ik best wat meer betalen omdat ze het moeilijk hebben. Waar ik meer moeite mee heb is dat ze je proberen te besodemieteren. Daar kan ik heul slecht tegen en dan krijg je het geheid met me aan de stok. Angelica loopt dan altijd weg als ik weer ene de jas uitklop. Niet dat ik hem dan voor vuile vis uitmaak. Dat niet. Ik blijf rustig en correct. Maar ik stond vroeger niet vooraan toen ze het onderdrukken van assertiviteitsimpulsen aan het onderwijzen waren.

Oude Peugeot uit 1980. Je komt ze hier heel veel tegen.
Kamelenkadaver langs de weg door de woestijn.
Grastransport naar de stad.
Kamelentransport.
Even tussenstop tijdens de drie uur durende rit door de woestijn.

Abu Simbel temple

We kwamen aan in Abu Simbel. Een klein Nubisch dorpje van 2500 inwoners. Het Nubisch is een taal die je alleen spreekt maar niet schrijft. Er zijn géén grammaticale regels. De zinsopbouw varieert enorm en áls ze al wat schrijven dat doet de één het anders dan de ander. Er is geen touw aan vast te knoppen. Vergelijkbaar met het Limburgs.

Nadat we de entree hadden betaald liepen we een kiezelpad omlaag en vijf minuten later zagen we een archeologisch complex bestaande uit twee zeer grote uit de rotswanden uitgehakte Egyptische tempels op de westelijke oever van het Nassermeer. Deze tempels waren “slechts” 3300 jaar oud. Zo’n 1200 jaar jonger dan de pyramide van Cheops. Overigens is dit niet de originele locatie. Die lag 200 meter meer omlaag maar door de bouw van een stuwdam hebben ze het complex moeten verplaatsen anders kregen de beelden natte Egyptische voetjes. Weet je trouwens wat een Egyptisch voetje is ? Scroll down….

Luchtfoto van de tempel bij het Nasser meer.
Even chillen bij het Nasser meer.
Nasser meer

Video

Abu Simbel ligt bij de grens met Soedan.
Egyptisch voetje ja of nee ?
Het Griekse voetje was eeuwenlang een schoonheidsideaal. Het vrijheidsbeeld in New York heeft ook een Grieks voetje.
Hiërogliefen.
Abu Simbel by night.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

White & Black desert 🇪🇬

Poepen in de woestijn

Alle credits voor Angelica. Het is haar gelukt om ‘s nachts in het donker achter een rots in deze woestijn te poepen. Deze kan worden afgevinkt ✅ 😂.

Egypte anders

Als je Egypte hoort dan denk je meteen aan de mooie stranden bij Hurghada, Sharm-el-Sheikh en de mooie duikspots in de Rode Zee. Slechts zelden zie je foto’s van de White en Black desert: plekjes waar je als toerist niet meteen aan denkt als je Egypte hoort. Jaren geleden kreeg ik van iemand waarmee ik op de Galapagos-eilanden heb gereisd de tip om deze twee woestijnen in Egypte te bezoeken. Ik besloot meteen e.e.a. uit te zoeken. Toen ik de foto’s van de White desert zag had ik meteen zo’n wowww-momentje. Zo van: hier moet ik geweest zijn. En vandaag was het zover. Angelica en ik werden al vroeg bij ons hotel opgepikt. Het voelde nog niet echt spannend. We hadden beiden al een keertje overnacht in een tentje in de Namib-en Kalahari woestijn in Namibië. Zelf had ik al eens bij een nomadenfamilie in een Ger (tent) in de Gobi-woestijn in Mongolië overnacht en in de Victoria-woestijn in Australië sliep ik zelfs in een slaapzak gewoon onder de sterrenhemel beschermd tegen spinnen door een “circle of trust”.

De tocht door de woestijn

We reden over een lege achtbaans snelweg door de woestijn richting Libië. Ook hier heeft men weet van geld over de balk mikken. Links en rechts van de rijstroken lag aangewaaid zand maar er was gelukkig nog genoeg plek om te rijden. Hamada was gedurende 4,5 uur onze chauffeur. Hij sprak helaas maar een beetje Engels maar hij had gelukkig een voorliefde voor westerse muziek. Er was een snelweg in aanbouw. Het asfalt lag er al maar her en der was men nog aan het werk. Hamada reed ineens over de middenberm aan de verkeerde weghelft en als een volleerd spookrijder reed hij de nieuwe snelweg op. Toen ik vroeg waar hij mee bezig was gaf hij geen krimp. Dit was dus niet zijn eerste keer dat hij dit deed. Dju, dit was weer even wennen.

Bij een tankstation kwamen we een Amerikaans vrouwtje tegen. Ze reisde alleen en ging ook naar de White desert. Ze woonde met haar Nederlandse man in Leiden en had natuurlijk al lang gehoord dat wij ook uit NL kwamen. Bij ieder tankstation stond een legereenheid met een pantservoertuig, fully armed en heul stoer kijkend. Tankstations zijn nog wel eens het doelwit van gewelddadige overvallen en dit loopt niet altijd met een sisser af.

Onze chauffeur Hamada 🌵
Elk tankstation in de woestijn werd zwaar bewaakt door militairen in een tankvoertuig.

Ahmed

We kwamen aan bij een oase waar een klein dorpje lag. Helaas geen oase zoals we die kennen uit de Neckermann gids maar een soort nederzetting van allemaal niet-afgebouwde huisjes. Het laatste dorpje voordat we de woestijn in gingen. We bezochten hier het huis van onze gids Ahmed die ons hartelijk welkom heette en ons voorstelde aan zijn zoon, dochter en Bedoeïnen vrouw. Hij bracht ons een hele grote schotel met allemaal kommetjes met verschillende soorten spijs. Ik weet niet precies wat we allemaal gingen eten maar hij zat er zelf met zijn vingertjes aan. We zagen het als een teken. Een teken dat hij het ook lekker vond. Een aantal gerechten was met kaas bereid en heerlijk smeuïg. En nondeju het wás ook écht lekker bohhh.

Een half uur later zaten we in de 4×4 en haalden we zijn neef Mohamad op. De veiligheidsgordel zat vast waardoor ik hem niet kon omdoen. Ahmed moest er mee lachen. Ik moest me niet zo druk maken zei hij lachend. In de woestijn is geen politie om je een bekeuring te geven. Wat een geruststelling. Veiligheidsbesef is in dit land nog niet bij iedereen ingedaald 😂😂😂. Hierna zetten we koers richting de White desert. Een tocht van twee uurtjes.

Aanvalluhh ! 🍽
Egyptische lunch 😍🇪🇬.
Mierzoete dadels.
Ahmed ❤️🇪🇬
De overheid sluit de snelweg in aanbouw, af. De mensen rijden er toch gewoon doorheen 😂
Woestijnzand op de weg.
Vijf uur lang alleen maar rechtdoor karren. En niks anders dan zand, zand en zand…
Egyptische chauffeurs van olietankwagens rusten even uit in woestijntankstation 🌵

Black desert

Als eerste bereikten we de Black desert, onze eerste stop ten zuiden van de Farafra Oase. Ahmed vertelde dat deze woestijn zo is genoemd vanwege de miljoenen zwarte vulkanische brokstukjes die het woestijnlandschap hadden bedekt. In de Jura-tijd, zo’n 180 miljoen jaar geleden, hadden we hier niet kunnen rondrijden want er was in die tijd altijd wel een vulkaantje wat stond te braken. We zagen hier ook ontelbaar veel vulkaantjes. Van die hele kleintjes maar ook hele grote ! Er zat “helaas” géén leven meer in. Wind en erosie hebben er voor gezorgd dat er nu een dikke laag zwarte stof op de bergen ligt. Het leek wel alsof de vulkanen een hoedje op hadden en dat we op een andere planeet rondreden. Ahmed vond het steeds leuker worden en begon al mee te zingen met zijn Arabische muziek. Hij begon ons Arabische woordjes te leren en wij hem natuurlijk Nederlandse woordjes. Rara welke 😂

Toerisme

Overigens is het toerisme hier pas 25 jaar geleden begonnen. De allereerste toerist, een Zwitser die luisterde naar de naam Rene, ligt hier begraven. We zagen in deze uithoek van Egypte ook nauwelijks toeristen (drie 4×4’s op twee dagen tijd). Toch wel apart.

Hier ligt de White en Black desert.

White desert

Ahmed maakte ineens een scherpe bocht en dook door de middenberm heen om vervolgens op de verkeerde weghelft zo’n 200 meter te spookrijden. “Kijk de gek”: zei ik nog tegen Angelica. In de Oekraïne had ik al eens met ene Igor zo’n 25 km spook gereden. Voor onze begrippen is dit not done. Hetzelfde als bellen achter het stuur. Hamada zat ook al 20 minuten te bellen op de heenweg vanuit Caïro. Toen ik hem zei dat ik het wel prettig zou vinden dat ie twee handen aan het stuur zou houden klemde hij de telefoon tussen zijn kaak en schouder. Met zijn hoofd in een hoek van 45 graden reed hij zo nog 10 minuten verder met 100 km/uur. Sucht. Als het niet kan zoals het moet dan moet het zoals het kan.

Ahmed zag in de verte het punt wat hij zocht en minderde vaart. Hij draaide een zandpad naast de snelweg op en stopte even om zijn 4×4 in te schakelen. Vanaf nu ging het dus beginnen: een eerste glimp van het 300 vierkante kilometer grote nationale park van de Witte Woestijn. Nog geen vijf minuten later ontsprongen verblindend witte krijtrotsen uit de grond. We zaten midden in een surrealistisch landschap van door de wind heel mooi gecreëerde rotsen. Bij zonsondergang verlichtte de zon de rotsen met oranjeroze tinten en toen het bijna donker was leek het wel een spookachtig Arctisch uiterlijk zoals ik dat heb leren kennen in Lapland. Man, man, wat mooi. Met afstand de mooiste woestijn die ik ooit heb gezien. Zouden we Rihm-gazelles gaan zien ? Of vosjes ? Of zandkatten ?

Overnachting

Het was rond de klok van 17:00u en het zou snel donker worden. Ahmed zocht naar een goede rots om zijn 4×4 naast te zetten. Nadat we de 4×4 uitgeladen hadden maakten we eerst een kampvuurtje en daarna bouwden we ons tentje op. Voor onze neus ontpopten Ahmed en Mohamad zich als ware koks. We kregen gegrilde kip vandaag ! Hmm ! Met miljarden sterren die op je bordje kijken smaakt zo’n kippetje toch nét wat beter 😍⭐️. Daarna vertelden we nog wat en gingen we naar bed. We sliepen in een slaapzak op een dun matrasje maar onder ons was een heerlijk bed van zand dat zich goed liet vormen. Om 03:00u moest Angelica er even uit want na het glas jus d’orange in Gizeh liep het niet meer zo lekker daar onder. Poepen in de woestijn. Lifetime experience 😂.

Bidden tot Allah.
Bidden tot Allah.
Sunset 🌅
Chicken tonight !
Sunset
Eindelijk in bed na een vermoeiende dag.

Crystal mountain

‘s Morgens waren we al vroeg op. Ahmed vulde een flesje water en liep richting een rotsblok zo’n 50 meter verderop. Ik zelf zocht ook een goede steen maar nam wel gewoon een rolletje wc-papier mee. Ben absoluut niet vies van dit soort dingetjes maar mijn poeperd afvegen met mijn hand en dan schoonmaken met water gaat mij te ver. Tenminste vandaag. Na het ontbijt reden we weer terug en deden nog even Crystal mountain aan, een bergkam tussen de Bahariya-oase en de Farafra-oase. Hier lag het Calciet kristal gewoon voor het oprapem. Overal waar je keek lagen deze mooie stenen. Een heel kleintje heb ik stiekem meegepikt. Foei 😂.

Speciale note voor Ahmed

Het komt niet vaak voor dat ik in mijn blogs iets schrijf over gidsen. Gewoon omdat ik normaal gezien een pesthekel aan gidsen heb omdat ze er maar op los ratelen met hun oeverloos gelul over details wat mij niet boeit. Ahmed hing echter de gids uit zoals een gids dit naar mijn mening hoort te doen. Lekker ouwehoeren en tussendoor een en ander vertellen over wat je ziet. Daarbij stopte hij zijn 4×4 bij de plekjes waar wij de mooiste kiekjes konden maken. Hij was tijdens deze twee dagen heel bezorgd om Angelica en zelfs bij terugkomst in Caïro belde hij op om te vragen hoe het met haar ging. Hij gaf ons een hele doos verse dadels mee voor onderweg in de trein van Caïro naar Aswan binnenkort. Mocht je ooit deze trip willen doen dan is dit je man ! Vanaf het vliegveld in Caïro pikt hij je op en brengt je naar de White desert 🌵.

Goodmorning !
Verse thee gemaakt van Moringa bladeren.
Aardappel van de grill.
Overal lagen kadavers van koeien.
Sommigen waren reeds tot op het bot schoon.
Gabel el Crystal
Kristal.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Piramides van Gizeh 🇪🇬

We hadden al héél vroeg onze tanden gepoetst want vandaag zouden we naar de piramiden van Gizeh gaan. Deze behoren tot de bekendste en oudste bouwwerken van de mensheid. Vanaf ons hotel in Caïro was het 20 minuten rijden want ze bevinden zich ongeveer acht kilometer ten zuidwesten van de stad Gizeh. Het zijn zeer imposante piramides en degene die wij vandaag bezochten zijn erg bijzonder, mysterieus en ontzettend beroemd. De bouwwerken die dienden als graf voor een farao, zijn ooit gebouwd geworden nadat de farao’s Chefron, Cheops, en Mykerinos hier opdracht voor hadden gegeven (opa, pappa en kleinzoon). Ons hotelletje lag net voor de hoofdingang. Vanuit onze kamer met piramide-view zagen we de grote mensenmassa voor de ingang. Het waren allemaal kinderen (!). De Egyptische overheid probeert iedere vrijdag de kinderen voor vaderlandse geschiedenis te interessen door ze eenmaal in hun schooltijd een reisje aan te bieden naar de piramides van Gizeh. Oh jee, net nu waren wij hier. Gelukkig kende de hotelmanager diegene die de toegangskaartjes knipte dus konden we snel langs de mensenmassa waar paard en wagen klaar stonden om ons gedurende twee uur alles te laten zien. We daalden zelfs de piramide van Chefren omlaag (!).

Afdaling in een piramide

Angelica moest met Egyptische pubers op de foto 😊
Rooftop bar 😊
Zoek Angelica !
Iedere vrijdag massa’s studenten voor de ingang.
De politie is je beste vriend 😊

Piramide van Cheops

De piramide van Cheops te Gizeh is de grootste van de drie piramides en tevens het enige bouwwerk van de antieke wereldwonderen dat vandaag de dag nog overeind staat. Tot 1800 was het met een hoogte van 146 meter 4000 jaar lang het hoogste gebouw ter wereld!

De farao Cheops was de grootste farao van het land. Cheops regeerde 35 jaar over Opper- en Neder Egypte in de 4e dynastie. Hijzelf heeft de opdracht gegeven om dit imposante bouwwerk te maken. De bouw duurde ongeveer 20 jaar. Er wordt vermoeden dat ruim 100.000 man aan dit monument heeft gebouwd. De piramide is 146,6 meter hoog en 230,4 meter breed.

Piramide van Chephren

De tweede piramide is de piramide van Chephren. Chephren was de zoon van farao Cheops. Hierbij was Chephren de 3e farao in de 4e dynastie. Ook hijzelf heeft de opdracht gegeven om de middelste piramide te bouwen. Het lijkt alsof de middelste piramide groter is dan de piramide van Cheops, echter is dit niet het geval. Dit komt omdat de piramide van Chephren op een plateau is gebouwd, waardoor de piramide groter lijkt. De piramide is 143,5 meter hoog en 215,2 meter breed. Tot het jaar 1853 heeft deze piramide onder het woestijnzand gelegen.

De piramide van dichtbij.
Limburgse vlag in Gizeh 🇪🇬

Piramide van Mykerinos

De derde piramide is de piramide van Mykerinos. Mykerinos was de kleinzoon van Cheops en de zoon van Chephren. Hij regeerde als 4e farao in de 4e dynastie. Mykerinos heeft de opdracht gegeven om de derde en tevens de kleinste piramide te bouwen. De derde pyramide heeft als bijnaam ‘de rode pyramide’. Deze bijnaam is te danken aan de roodkleurige granieten omhumsel van de piramide. De piramide is 65,5 meter hoog en 105 meter breed. De oorspronkelijke hoogte was 66,5 meter, echter is de pyramide 4 meter gezakt in de loop der jaren.

Bedroom with a view.
Pyramides by night 🌜
Ons hotelletje voor de hoofdingang.

Sfinx van Gizeh

Naast deze verschillende piramides zagen we ook de bekende Sfinx van Gizeh op dit terrein. De Sfinx is toch wel één van de grootste en bekendste beelden van de wereld. Dit beeld werd gebouwd tijdens de 4e dynastie. Er wordt vermoeden dat het beeld begon met een leeuwenkop. In de loop der jaren liet farao Chephren zijn eigen hoofd erin hakken. Dit beeldwerk ligt voor de piramide van Chephren. Het beeld is 36 meter lang, 6 meter breed en 10 meter hoog. Dit indrukwekkende beeldwerk wordt ook wel de bewaker van Gizeh genoemd. In het jaar 1798 is het beeld uitgegraven door Napoleon. Gelukkig liet hij het liggen.

Leuke weetjes over piramiden

In 1833 wilde de gouverneur van Egypte met de stenen van de piramiden een dam in de Nijl bouwen. Een minister heeft dat gelukkig voorkomen door een foutieve budgetcalculatie te maken 😊.

De oudste piramide staat niet in Egypte maar in Kazachstan.

De Piramide van Cheops is het enige klassieke wereldwonder dat nog bestaat.

De Piramide van Cheops bestaat uit 2,3 miljoen stenen met een gemiddeld gewicht van 2.500 kg per steen.

Egyptische piramides werden gebouwd door betaalde arbeiders i.p.v. slaven.

Als de piramide met de huidige technieken zou moeten worden gebouwd en duurde dat vijf jaar en zou het vijf miljard euro gaan kosten.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Cooking on garbage, Cairo 🇪🇬

Mostafa

De 25-jarige vrijgezelle Mostafa wist niet wat hij hoorde toen we hem vertelden dat we naar de vuilniswijk wilden gaan. Daar had hij nog nooit een toerist heen gebracht. Hij moest er mee lachen maar startte niet lang daarna zijn oude wagentje. Hij had wel liever dat we in de auto bleven zitten tijdens ons verblijf want je wist maar nooit. Ok dan. Deal.

Vuilniswijk

De wijk lag in Koptisch gebied. In een sloppenwijk in het uiterste zuiden van Manshiyat Naser, aan de voet van de Mokattam-heuvels aan de rand van Caïro. Hier draaide de economie om het inzamelen en recyclen van het afval van de stad. Deze wijk heeft een hele slechte infrastructuur en het heeft ook niet overal stromend water, riolering of elektriciteit. Het afval van de stad wordt naar de vuilniswijk gebracht door de Zabbaleen (vuilnisophalers), die vervolgens het afval sorteren om te proberen alle bruikbare of recyclebare spullen op te duiken. Er wonen hier duizenden gezinnen die binnenshuis afval scheiden. Zo kan de slaapkamer van Pietje vol staan met lege blikjes en de slaapkamer van kleine Jantje met plastic flesjes. Vanuit de wijk wordt alles wat is ingezameld vervolgens weer per kilo verkocht aan opkopers. We zagen karren die getrokken werden door een paard of een ezel. Maar ook kleine vrachtwagens die tot soms wel drie meter hoog beladen werden (!). De totale waarde wat aan spullen wordt verkocht bedraagt op jaarbasis bijna 10 miljoen euro. Klinkt veel maar gedeeld door het aantal mensen wat daar van moet eten stelt het niks voor.

Have a nice day ?

We vroegen ons af hoe mensen hier konden wonen. Kom op: alleen die stank al ! En die kinderen dan ? Die groeien niet al te gezond op. Op de terugweg naar ons hotel hadden we het er nog over. Dit was niet de mooiste kant van Egypte maar wél een hele interessante ! Achteraf toch wel blij dat we niet waren uitgestapt. Stel je voor iemand was met ons komen praten. Wat zeg je dan aan het einde van het gesprek ? “Have a nice day” ???

Video

Vrienden van Dutch Traveljunk

Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !

Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.

FB:

https://www.facebook.com/gwen.gehl

Instagram:

https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link

Email Gwen:

Gwengehl@hotmail.com

Agatha Christie hotel, Aswan 🇪🇬

Egypte, tot de schijt ons dood.

Tja mensen, het is zover. Vorig jaar drie weken lang de Delhi-belly weten te ontlopen in India. In Cambodja een driepersoons schotel schorpioenen en tarantulas weggewerkt. Een week lang met een Indiaan in de Amazone de grootste shizzle gegeten. Maar nu na een dikke week reizen in noord-Afrika kregen we toch allebei te maken met de alom bekende Egyptische anale regendans. Het is niet zozeer een probleem als je op je kamer zit maar als je even naar buiten wilt en het begint down under te knagen dan moet je heel snel met hele kleine stapjes een locatie zien te vinden waar je je even kunt terugtrekken, zeg maar. In een islamitisch land kan dat best problematisch zijn want je hebt hier in het zuiden van Egypte bijna alleen maar van die sta-wc’s met tuinslangen waar we onze billetjes mee kunnen schoonspoelen. Nu vind ik het spoelen met zo’n tuinslang prettiger dan afvegen met wc-papier. De eerste keer dat ik het probeerde (15 jaar geleden) spoot ik bijna de rand van mijn kont af. Wist ik destijds veel dat je eerst het kraantje aan de muur moest afstellen voordat ik het spuitstuk op mijn derrière richtte ? Sinds ik het truukje onder de knie heb doe ik het zelfs graag met de tuinslang. Geen gedoe met papier en het is veel gezonder naar het schijnt. In ieder geval loop je geen week met zo’n rood geschuurde bavianenkont rond.

Old Cataract hotel

We besloten te gaan eten in het Old Cataract hotel in de hoop daar iets te eten te krijgen wat niet alleen zou smaken maar ook onze darmen te vriend zou houden. Bij het zien van de oprijlaan viel onze mond open. Wowww….. wat mooi ! Maar we waren niet de enigen. Voor ons stond een groepje meiden content te verzamelen voor hun instagram. Influencers ! Fully dressed en met hun duckgezicht in de plooi gaven ze zich over aan de fotografiekunsten van hun vriendinnetje. Hey wat zag ik daar ? Een influencer die verticaal foto’s maakte ? Sjongejonge, de wereld is kapot 😂

Old Cataract Hotel anno 2021
Oprijlaan hotel.
Na het bezoek aan dit peperdure hotel in een gare taxi stappen uit 1978. Contrast is wel erg groot 😂.
Uitzicht op zwembad.
Overdekt terras.
Oprijlaan hotel.

Agatha Christie

We kwamen aan in een hotel welke door Thomas Cook in 1899 gebouwd was in de stijl van die tijd toen Egypte nog een Engelse kolonie was. In die tijd zat half Engeland hier in de winter te bieren omdat het hier héérlijk warm was en het bier vooral goedkoop. Veel beroemde gasten spendeerden hun tijd in dit hotel. Zo waren Tsaar Nicolaas II, Winston Churchill, Howard Carter, Margaret Thatcher, Jimmy Carter, François Mitterrand en Prinses Diana hier vaker te gast. Dame commander of the British empire Agatha Christie verbleef hier zelfs één jaar en schreef hier haar klassieker Death on the Nile. Je kunt zelfs overnachten in haar kamer van destijds. Haar mahonie schrijftafel en stoel staan nog altijd in de entree. Vanuit die stoel keek ze over de Nijl naar Elephant Island recht tegenover het hotel. Kijk zelf naar de foto’s hoe mooi dit uitzicht is. Voor mij was het al snel duidelijk waarom ze een jaar in dit hotel verbleef. Ze is overigens ‘s werelds best verkopende auteur met een verkoop van 3,2 miljard boeken (!). Als je al die boeken in treinwagons langs station Sittard zou laten razen zou het negen uur duren voordat alle wagons het station waren gepasseerd.

Buro en stoel Agatha Christie
Agatha Christie 1924.
Uitzicht vanaf terras.

Lunchtime

Een overnachting zat er helaas niet voor ons in. 350€ voor een nachtje gaat ons ver boven onze pet. Maar als je een lunch van 15€ p.p. nam konden we een uurtje lang rondbanjeren rondom het hotel. Wat moet het hier in die begin jaren mooi zijn geweest. Het hele hotel ademt nog steeds de nostalgie van destijds uit. Ik zag een meid een sort of tompouce eten zonder eerst de pudding er tussen uit te lepelen. Ook hier is de jeugd op vandaag helemaal naar de klote 😂.

Soepje vooraf
Spaghetti (goedkoopste op de kaart).
Eetzaal.
Uitzicht op Elephant island.
Lounge.
Zwembad met uitzicht op Elephant island.