Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Costa dei Trabocchi

Trabocco

Toen Angelica en ik de eerste Trabocco zagen hadden we meteen zo’n wauw-reactie. Wat een knutselwerk van houten palen en touwen. Het leek zo on-europees. Dit hadden we eigenlijk meer op strandjes in Maleisië verwacht maar niet hier in Europa. Het lange houten platform van de Trabocco strekte zich uit tot in een turquoise zee. Men had houten palen gebruikt om vrijstaande platforms te bouwen, waardoor vissers nog verder de zee in konden om te vissen. Momenteel worden ze nog wel eens gebruikt maar leuker is het om ene te vinden die is omgebouwd tot visrestaurant 🐟 zoals de Trabocco Punta Cavalluccio.

De video

Verse vis of verse vis ?

De vis die je kunt eten in de Trabocchis wordt vers gevangen. Hier geldt een andere definitie van “vers” dan in viswinkels in Nederland. Tegen de tijd dat zogezegde verse kabeljauw op ons bord belandt, heeft die al een lange reis achter de rug. Die begint in het net. De vis wordt vaak urenlang in het net over de bodem gesleept voor de trawler het net ophaalt. Eenmaal opgehaald, wordt hij op ijs gelegd. Als de kabeljauw in het begin van de vistrip is gevangen, dan kan dat oplopen tot tien dagen. Op het randje dus. Eenmaal aan land passeert onze “verse” vis nog verschillende stations voor hij op ons bord ligt. Van de boot gaat het naar de veiling, vandaar naar de groothandel, de fileerderij en de detailhandel. Bij elke stap is er het risico dat de koelketen wordt onderbroken. Maar bij deze Trabocchis is de vis pas gevangen. Ze wachten even een dagje tot de lijkstijfheid weg is waardoor de aminozuren vrijkomen die de smaak geven waar we zo dol op zijn. En dát noem ik pas vers. Iedereen mag natuurlijk zelf vinden wat hij lekker vindt maar geef mij maar de Italiaanse variant van “vers”.

Start route

De route start bij GPS 42.3078, 14.446 en eindigt bij 42.2619163, 14.50175. Onderweg kom je heel wat Trabocchis tegen. Af en toe hadden we wat moeite met parkeren want het is allemaal kielekiele gebouwd. Tussen de weg en de Trabocchis is een breed fiets-voetpad aangelegd dus je kunt ook een fiets huren en de route per fiets afleggen. Of te voet (1,5 uur wandelen).

Dansje doen in Vaticaanstad

Pittje Brad

In iedere stad zit altijd wel een dude met een Pittje Brad-knotje op een gitaar emotioneel John Mayer te tokkelen. Ze wéten gewoon dat er straks een ms.Wijdbeens langs glijdt die hem een warm bad, heerlijk dinner en dampend bed aanbiedt. Fuck die knaak in dat petje. Hier op het St.Pietersplein liep een zwarte man uit Nigeria te dansen en te zingen alsof de dag van de tweede Wederopstanding was aangebroken. Allemaal liedjes over “love Jesus❤️” und so weiter. Heb zelf niet zoveel op met onze lieve Heer en de kerk maar deze meneer was zo te zien wel héél blij hier te zijn. Hij kreeg veel bijval van het publiek dat maar al te graag met hem mee danste.

Zaadsokken

Verderop zag ik twee meisjes. Ze gingen much too far. Midden in het hart van het christendom: het sint Pietersplein in Vaticaanstad lagen ze al kronkelend voor de camera hun instagram te vullen. Twee van die geplamuurde grothorken uit de Oekraïne met méér talent buiten de bh dan er in. Tenenkrommend en hemeltergend. Hier moest ik wat van zeggen. Angelica probeerde me nog tegen te houden maar ik had ze al in het vizier. Die zaadsokken hadden zoveel make-up op hun bakkes dat je er met gemak een barbiepop van zou kunnen kneden. Op mijn vraag of ze het normaal vonden midden voor de residentie van de paus zo’n seksueel getinte poses aan het nemen kwam er uit hun mond meer meuk dan TelSell kan verzinnen.

St.Pieterbasiliek
Borgo Santo Spirito straat

Chipstraten

Ik ben van de tijd dat broccoli en courgettes nog uitgevonden moesten worden. De tijd dat je geen complete chipsstraat in winkels had maar je alleen kon kiezen tussen paprika chips en naturel. Deze millennials hadden duidelijk totaal geen notie van normen en waarden. Álles voor de likes 😩😤. Gelukkig tieften ze op na mijn opmerking. Maar goed ook ! Je weet nooit wat er was gebeurd als ik Angelica had losgelaten 🇮🇹/🇳🇱.

Dit soort autootjes zie je veel in Rome. Zo kun je gemakkelijk dwars op de straat parkeren.
St.Pietersplein 🙏🏻
Heilig boontje ! 🙏🏻
Groepje nonnen op excursie

Verlaten Maffia Men’s Club “Death Fox”

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie lijven konden etaleren aan gulzige klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Als de club pas sinds kort gesloten zijn, dan waren die flessen toch al lang weggehaald ? Klik hier voor de flesseninfo.

Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Maffia Men’s Club Death Fox

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie rondingen konden etaleren aan verlekkerde klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Klik hier voor de flesseninfo.

Deze kalender hing aan de muur. Staat de club zolang leeg ?
Deze flessen stonden halfvol op de bar. Ze werden alleen in de jaren ‘70 geproduceerd. Staat de club zolang leeg ?
De lounge
“Uitsmijter”
Achter het glas zaten de vrouwen van plezier
Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Amalfi coastal roadtrip

De dag na ons bezoek aan Capri Island begonnen we aan een wel héél leuke roadtrip nl. de Amalfi coastal roadtrip. Tijdens deze trip zouden we 13 dorpjes gaan bekijken zoals Positano, Furore en Vietrie del Mare. Het is een route die zo dromerig is dat velen de betoverende schoonheid ervan hebben vastgelegd op vele foto’s en video’s. De miljoenen kleurrijke bloemen druipen van de huizen en rotsen. Overal citroenboomgaarden die een magisch plekje hebben kunnen vinden tussen de schitterende azuur-blauwe zee en de groene bergen aan de zuidkust van het Sorrentijnse schiereiland.

San Pietro

In dit dorpje kon ik mijn “stuurmanskunsten” vertonen. Met zijn smalle straatjes, wilde chauffeurs en steile kliffen waren er zeker enkele spannende momenten. Maar we bleven gewoon lekker Hollands nuchter en lieten ons niet van de wijs brengen door die toeterende Italianen. Zeker bij de plots opduikende viewpoints moest ik plots in de remmen om te kunnen inparkeren. Dit tot ergernis van de Italiaanse snelheidsduivels. Achja, moeten ze maar niet in zo’n mooi gebied gaan wonen 😜😂.

Via Nastro Azzurro

Dit is eigenlijk de officiële naam van de kustweg waarover we reden. Schitterend om te rijden maar ik moest wel goed opletten want we waren de ene bocht nog niet uit of de volgende dook alweer op voor onze neus. Ook reden we door enkele kleine tunneltjes waar we soms even moesten wachten op de tegenligger. Met twee auto’s ineens er doorheen ging helaas niet lukken.

Spiaggia di Tordigliano

Onder ons lag een geweldig mooi strand. Het lag in een ieniemienie klein baaitje met links en rechts hoge rotsen. Voor het strand lagen enkele bootjes en er was maar weinig plek om je handdoek neer te leggen. We gingen een drankje doen in een restaurantje with a view. Overal stonden eetborden met visafval. Dit was bedoeld om de wespen van de tafels weg te houden. Nooit geweten dat wespen zich laten verleiden door een visje.

Visafval op de vensterbank houdt de wespen weg
Even een drankje doen !

Positano

We hebben allemaal wel eens op Instagram de Santa Maria Assunta kerk voorbij zien komen. Het dak van de toren is betegeld met de meest prachtig gekleurde tegeltjes. Het is daarom ook een van de meest gefotografeerde gebouwen van de Amalfi-kust. Dit stadje loopt over van de toeristen. Beetje raar want eigenlijk mag het niet ruiken aan de schoonheid van Cinque Terre waar het stukken rustiger was. Echter, van verre ziet het er knus en gezellig uit. De mooiste foto’s van Positano maakte ik echter niet in het dorp zelf maar vanaf de doorgaande weg die er boven loopt.

Furore

Furoir di Four Beach vonden we een van de meest iconische stranden aan de kust. Dit strand, dat door Red Bull vaker wordt gebruikt als een extreme duiklocatie, is ronduit spectaculair. Kijk maar naar de foto’s. We waren er al vroeg zodat de zonnestralen het piepkleine strandje goed verlichtten. Rond 13:00u zou het strandje voor de zon onbereikbaar zijn.

Conca dei Marini

Het mooiste uitzichtpunt vonden we bij Conca dei Marini. We kregen het kristalheldere water bij het Saraceno Hotel te zien, dat ooit een fort was. Ook zagen we de voormalige villa van Sofia Loren met op de achtergrond de perfecte Amalfi-kustlijn.

Albori

Dit was wel een heul piepklein dorpje. We keken onze ogen uit in de nauwe steegjes. Overal hing wapperend wasgoed en zagen we de meest leuke doorkijkjes.

Raito

Ook net zo als de andere dorpjes langs de Amalfi kust staat Raito ook op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Angelica en ik zagen een natuurlijk paradijs verborgen tussen de groene bergen en de blauwe zee. Overal smalle straatjes met de meest verrassende details en overal dat spectaculaire uitzicht over de Golf van Salerno

Vietri sul Mare

Binnen deze beroemde kustlijn liggen veel schatten verborgen, waaronder de stad Vietri sul Mare, waar de wereldberoemde gekleurde keramiek en tegels van de regio worden geproduceerd.

Amalfi

Hier zijn we helaas niet in geweest maar hebben we van afstand bekeken. Het zag er ook heel mooi uit maar weet je wat is: we raakten verwend of -misschien wat eerlijker- gewend aan al dit moois. Ieder dorpje heeft eigenlijk dezelfde mooie, vrolijke uitstraling. We waren weer toe aan wat anders. Iets totaal anders 💀☠️.

Apice Ghosttown

Video bezoek Apice

Aardbeving

In de nacht van 23 november 1980 begon opeens de bodem te bewegen in Irpinia, Campanië, Italië. De aardbeving had een kracht van 6,9 op de schaal van Richter en er vielen bijna 3000 doden en duizenden gewonden te betreuren.

Vlucht

De duizenden inwoners vluchtten na deze enorme aardbeving om nooit meer terug te keren naar hun huizen, café’s en kerk. Al meer dan drie decennia staan de huizen leeg, zijn de straten verlaten en staan gebouwen op instorten. Overigens werden niet alleen de mensen in Apice getroffen door het natuurgeweld. In deze streek raakten meer dan 250.000 mensen dakloos.

Romeinse tijd

Gelegen in de provincie Benevento, werd de stad gebouwd tijdens de dagen van het keizerlijke Rome en dateert het uit de achtste eeuw. De stad dankt zijn naam aan een Romeinse edelman en een populaire gastronoom Marcus Gavius Apicius, auteur van het eerste Romeinse kookboek. Hij kreeg van de Senaat de opdracht om dit landgoed cadeau te doen aan een groep legioensoldaten om hen te belonen voor hun diensten en loyaliteit in de strijd tegen de vijanden van Rome.

Heden ten dage

Momenteel is het dorp niet geheel verlaten. Overal zagen we katten en sommigen kwamen zelfs even vriendelijk dag zeggen. De toegangswegen zijn afgesloten middels een hek maar daar konden we gemakkelijk langs. Ook werden we gewaarschuwd voor videobewaking maar inmiddels hebben we de ervaring dat een waarschuwingsbordje goedkoper is dan een hele bewakingsset. Het effect is namelijk hetzelfde: mensen blijven weg. Via een aantal haarspeldbochten kwamen we bij de ingang van het dorp. Een hond kwam al blaffend naar ons toe gerend maar die had het lef niet om te bijten haha. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het géén pitbull-kaliber hond was. Op de weg terug kwam hij weer aangesneld en toen maakten we meteen ook kennis met zijn baasje. Een oudere man die wat troep op straat stond te verbranden. Ik groette hem vriendelijk en zei hem dat het dorp “very bellissimo” was. Hierop lachte hij vriendelijk en zei er niets op terug.

GPS:

41.119822, 14.931249

Capri Island 🏝 🇮🇹

De video van Capri Island 🇮🇹😍

Mi scuso

Allereerst mijn excuses voor het veelvuldig in beeld brengen van de Amerikaanse dame in de video. Ze lag voorin het bootje welke ons naar Capri Island bracht. Als ik ergens een filmpje van maakte dan kon je haar gewoon niet missen. Op deze plek op de boot was ze namelijk continu in beeld bij onze knappe Italiaanse kapitein Roberto. Bij de Arc of Love gooide ze hem zelfs kushandjes toe. Echter, hij was een baas en liet zich niet van de wijs brengen. Vanuit haar woonplaats San Diego was ze naar Dallas gevlogen en vanuit Dallas rechtstreeks naar Rome in een halfleeg vliegtuig. Na drie dagen Sorrento-coast zou ze een week lang op Sicilië verblijven waar haar bestie uit Split (Kroatië) zou gaan trouwen. Ik had al iets oost-Europees aan haar gezicht gezien maar de vele Botox-en fillerinjecties maakten het er voor mij niet gemakkelijker op. Ook haar leeftijd was hierdoor moeilijk in te schatten alhoewel haar hals deed vermoeden dat we hier te maken hadden met een vrouw van rond de 60. Haar lijf zag er afgetraind uit maar links en rechts had ze er wat vet uit laten lopen getuige de kleine littekentjes. Alles voor de aandacht van een man. Deze dame wekte de indruk dat ze vaker wisselde van vriendjes dan Angelica van tampons. Waarschijnlijk had ze er op jonge leeftijd al twee ballonnen op laten schroeven. Toen ze op haar rug op het voordek lag te zonnen bleven ze gewoon overeind staan. Wat een verschil met die vrouwen van die Namibische stam waar we een paar jaar geleden bij verbleven. Die liepen de hele dag naakt rond met borsten als postzakken en tepels als sigarenpeuken.

Recht voor ons: Capri Island. Een klein uurtje varen van Sorrento.
Marina Piccolo beach
Marina Piccolo beach

Capri

Het eilandje kent twee dorpjes: Capri en Anacapri. Met een rode luxe oldtimer werden we vanuit het haventje naar boven gebracht. Naar Capri, het stadje van de smalle straatjes. Na elke bocht waren we weer nieuwsgierig naar het volgende uitzicht.

Taxi naar Capri centrum boven op de berg

Overal zagen we mensen met mega winkeltassen lopen. Dit was de plek van glitter en glamour, de thuisbasis van elegante designerboetiekjes zoals Louis Vouitton, Hermes en Versace. Toen we de haven Marina Piccolo binnen gingen zagen we al luxe jachten die net voor de kust lagen afgemeerd. We zagen diverse clubs, restaurants, luxe hotels maar misschien wel het leukste was de iconische Piazzetta, het middelpunt van het sociale leven van het eiland onder de pittoreske klokkentoren waar we aan ons ijsje likten. In ieder restaurant hingen wel foto’s van Hollywood-sterren, sporthelden en andere beroemdheden samen met een lachende uitbater. De “la dolce vita” uitstraling trok dus niet alleen aan ons maar ook aan de allerberoemdsten der aarde. Van Paris Hilton tot Obama en van Kim Kardashian tot Serena Williams.

Marina Piccolo beach
Marina Piccolo beach
grotta bianca
grotta bianca
Onze capitino Roberto Cinque uit Sorrento, altijd wel in voor een vunzig grapje.
Marina Piccolo beach

Anacapri

Aan de andere kant van het eiland ligt zusje Anacapri. Eigenlijk de tegenhanger van Capri: heel rustig en ontspannen. Dé plek voor boekenwurmen, wandelaars en daydreamers. Heerlijk toeven tussen moestuinen, wijngaarden en kronkelige boomgaarden vol olijf- en citrusbomen.

grotta verde
grotta verde
grotta verde

Faraglioni-rotsen

We maakten een tocht om het eiland heen. De zuidzijde vonden we het mooist. Hier lagen de Faraglioni rotsen. Onze capitino Roberto deed niet lullig en voer tussen de rotsen door. We moesten dan in alle spontaniteit op zijn commando een kus uit wisselen tijdens dit magical moment. Volgens de legende zou dit veel geluk brengen. Voor mij mag dit geluk vandaag al beginnen: dag 2 van Angelica’s ongesteldheid. Mannen zullen begrijpen wat ik bedoel.

Faraglioni-rotsen
Kijk wat een lekker wijf !! 😍🇮🇹
Dure winkeltjes
Dure winkeltjes
In de rij voor een ijsje 🍨

Blue Grotto

Deze unieke zeegrot dankt zijn naam aan het heldere blauwe licht dat door het water filtert via een opening onder zeeniveau. Om de grot binnen te gaan zouden we een kleine roeiboot moeten nemen en via een lage opening naar binnen kunnen gaan. Helaas was de zee té wild voor een bezoek aan de Blue Grotto. Dankzij een foto van internet kan ik jullie laten zien wat we gemist hebben. Eigenlijk het mooiste van het hele eiland 😂😂😂.

Limburgse watersnoodramp

Ga binnenkort eens langs bij de getroffenen van de watersnoodramp zoals onze vrienden Vic en Laura van streetfood & cocktailbar Pistache in Valkenburg. Pistache Streetfood Bar ontvangt jullie met open armen. Hun sfeervolle restaurant met cocktail bar en groot terras biedt een uitgebreide kaart gevuld met gerechten zoals burgers (the best in town), nachos, taco’s, salades, hot dogs en andere heerlijke streetfood gerechten. Geniet ook van hun uitgebreide kaart boordevol heerlijke cocktails. Over een paar dagen gaan we zelf mee helpen schoonmaken. Work to do !

https://pistachevalkenburg.nl/

Climbing Vesuvius volcano 🇮🇹

De video van de beklimming

Change of plans

Tijdens ons ontbijt stopte een toeristenbus voor onze neus. Op de zijkant van de bus plakte een afbeelding van de Vesuvius vulkaan en ik vroeg me meteen af of je die niet zou kunnen beklimmen. De chauffeur stapte uit voor zijn ochtend-cappuccino en hij liep toevallig in onze richting. Ik vroeg hem of het mogelijk was over de kraterrand te lopen en naar het hart van de machtige vulkaan te kijken. “Jazeker”: zei hij. We stonden eigenlijk in de startblokken om met de trein van Pompeï naar Napels te gaan. Maar dat plan veranderde héél snel. Ik had nog nooit zo snel een broodje opgegeten.

De tocht er heen

Een half uur later reden we in ons busje richting de 1300 meter hoge vulkaan en via een aantal haarspeldbochten kwamen we bij een soort controlepost waar we niet verder kwamen en moesten parkeren. Met een ander busje werden we verder omhoog gebracht tot een punt waar het niet meer verder ging. Achter ons stopte een bus met allemaal jonge brullende kids met zo’n meeademende snotterbel aan hun neus. De moeders en leraressen fungeerden als begeleiders. Klassenuitje. Hand in hand in de rij. “En nu ?”: zei Angelica. “Nu gaan we verder met de benenwagen”:zei ik. “Laten we deze potentiële corona-bronnetjes vóórblijven”. Ik hoorde een licht gekreun en hoorde haar al denken: alwéér bergop.

De beklimming

Het viel gelukkig wel mee. Dit is de derde vulkaan wat ik beklim. Mt.Doom in Nieuw-Zeeland 🇳🇿 was een helse tocht die negen uur duurde. En de beklimming van de Cerro Negro in Nicaragua 🇳🇮 was ook pittig temeer omdat er geen pad was. Je liep gewoon tussen de brokstukken en het asgruis omhoog. Hier in Italië 🇮🇹 was gelukkig wel een looppad. Weliswaar liepen we op asgruis maar het was goed te doen. Daarbij werden we geholpen door het schitterende uitzicht wat steeds mooier werd. We keken uit over de middellandse zee, Pompeï en in de verte zagen we Napels. Het weer was goed. Onder was het 32c maar helemaal boven gaf de thermometer 15c aan. Na een uurtje geklommen te hebben keken Angelica en ik over de rand van de Vesuvius omlaag. Kijk, dit is nu mooi. Het is ook moeilijk met woorden te beschrijven. Dit kun je met de scherpste pen niet op papier zetten. De kraterbodem van vóór 1944 was als een donkere laag goed te zien vlak onder de huidige kraterrand.

Eruptie

We hadden van te voren gelezen dat de Vesuvius in totaal 10 keer is uitgebarsten waarvan 5x in de 20e eeuw. Je weet dat het niet gaat gebeuren maar toch denk je er over na. Ik bedoel: hoe groot is de kans dat de vulkaan net nu wij hier staan gaat uitbarsten ? Misschien een hoogblonde gedachte. Maar dan nog. Je weet ook dat je dan te laat bent. Dat de kraterwand van gestold lava gaat scheuren. Dat je de kracht waarmee dat gaat gebeuren kunt vergelijken met meerdere kernexplosies. Dat grote hoeveelheden as, stof en stenen uitgebraakt worden gedurende de eerste vier tot acht uren. Dat alles wat dan nog niet vernield is toegedekt wordt door een gloeiendhete pyroclastische golf die langs de flanken van de Vesuvius naar beneden zal stromen en binnen slechts 10 minuten een stad als Napels heeft bereikt. Dat giftige gassen als koolstofmonoxide alles met een hartslag zal doden. En dan denk je ook dat je voor de laatste keer een glas bier hebt gedronken. Dat is nog het ergste 😇😎. Maar goed, die kans is súperklein en met zo’n mooi uitzicht dachten we daar helemaal niet over na.

Watersnoodramp Limburg

Ga binnenkort eens langs bij de getroffenen van de watersnoodramp zoals onze vrienden Vic en Laura van streetfood & cocktailbar Pistache in Valkenburg. Pistache Streetfood Bar ontvangt jullie met open armen. Hun sfeervolle restaurant met cocktail bar en groot terras biedt een uitgebreide kaart gevuld met gerechten zoals burgers (the best in town), nachos, taco’s, salades, hot dogs en andere heerlijke streetfood gerechten. Geniet ook van hun uitgebreide kaart boordevol heerlijke cocktails. 

https://pistachevalkenburg.nl/

Pompeiï

Opgravingen

Nog iedere dag vanaf het jaar 1748 is men bezig met graven. 1/3de van de stad rust immers al 20 eeuwen lang nog altijd onder het aardoppervlak. Links en rechts zagen Angelica en ik inderdaad delen van de stad afgegrendeld voor bezoekers die hier dus niet mochten komen. Kun je je voorstellen begraven te liggen onder een 6 meter dikke laag loeihete as, brokstukken en puimsteen ?

hoge stapstenen beschermden sandalen tegen stront en andere drek.

Vorige uitbarsting

De inwoners wisten destijds niet eens dat ze acht kilometer van een vulkaan woonden. Hoe kon het ook anders. De vorige uitbarsting was 1900 jaar daarvoor en er stond niks op schrift. In 48 uur tijd werden ineens miljoenen tonnen as, gesmolten steen en puim over de stad van 20.000 inwoners heen gekotst. De stad was qua grootte even groot als de helft van het kerkdorp Puth. Qua bevolking niet zo groot dus in vergelijking met de 1 miljoen inwoners van Rome in die tijd. Maar het zou ongeveer drie dagen duren wilden we ieder “huisje” gezien hebben, vertelde een gids ons. We hebben er in totaal drie uur rondgelopen en dat vonden we meer dan genoeg om een goede indruk te krijgen.

Las Vegas

Pompeï was in die tijd een klein Las Vegas met kroegen, restaurants, een mega hoerenknal en de stad had zelfs een eigen waterleiding, in die tijd hoogst uitzonderlijk.

De hoerentent waar je je gewenste standje kon
uitzoeken op de muur

Die dag

En dan ineens knalde de Vesuvius 100.000 méér energie de lucht in dan de atoombom op Hiroshima. Met 100 km/uur raasde de lava met rotsblokken en as de vulkaan af richting Pompeï, Herculaneum, Stabiae, Torre Annunziata en andere naburige stadjes. 2000 inwoners vonden de dood, de rest kon gelukkig op tijd ontsnappen. Ze overleden door asverstikking hetgeen we nog konden zien aan de opgegraven lijken waarvan de meesten met het gezicht richting de grond lagen om hun mond te beschermen tegen de hete as. De hitte in de stad was zo hoog dat de hersenen van de mensen kookten zodat de hoofden openspatten. Lekker dan.

Graffiti

We kwamen heel wat graffiti tegen. Reclame voor spulletjes, propaganda voor verkiezingen of aankondigingen voor gladiatorenspelen maar ook verwensingen. De inwoners van Pompeii wensten elkaar bijvoorbeeld aambeien toe zoals wij nu wel eens zeggen :”val kapot”.

Latijnse verkiezingspropaganda, gladiatorenspelenaankondigingen, opsporingsberichten en advertenties.

Wat nu ?

Stel nu de Vesuvius barst weer eens uit ? Wat dan ? Dan kunnen de 4 miljoen inwoners van een stad als Napels maar beter meteen hun koffers pakken. Zie je het voor je ? Zoveel mensen ? Natuurlijk wordt momenteel alles goed in de gaten gehouden maar dan nog…. Het blijft wachten op de dag. Één ding is zeker: die gaat komen ☠️💀 🔥

cave canem (‘pas op voor de hond’)

Little Jerusalem

Varkenskop

Vóór ons busje rees opeens een compleet dorpje uit de Etruskische groene bossen omhoog. Gedragen door moeder natuur, recht omhoog in de Azurri-blauwe lucht. “Wat is dit dan ?”, stotterde Angelica. Een afgehakte varkenskop, bedoeld om ongenode vreemdelingen schrik aan te jagen was boven de voordeur gespijkerd. Rustig liepen we er aan voorbij.

Toscaanse land

Fotogeniek

Wat een fotogeniek dorpje ! In ieder hoekje kon ik wel mijn fotoapparaat laten ratelen. Zoveel detail dat ik het even niet kreeg verwerkt. We zijn al heel wat dorpjes tegen gekomen in Toscane. Normaal zie je in de verte al de klokkentoren boven het dorpje uitsteken. Met een beetje geluk wordt onze doortocht dan begeleid door een oorverdovend klokkengeluid. Je weet gewoon al dat er een opaatje ergens aan de rand van een pleintje een glaasje wijn zit te drinken. Dat de duiven over het plein vliegen en dat de plaatselijke bambini op hun fietsjes steeds harder rondjes draaien tot er ene op zijn gezicht flikkert en het slaperige pleintje doorklieft wordt door een hels gejenk.

Rechtsboven de varkenskop
35 graden warm 🥵
De fontein op de markt

Pitigliano

Maar hier in Pitigliano, in het zuiden van Toscane is alles anders. Het lijkt wel alsof Pitigliano uit het tufsteen omhoog wordt geduwd. De natuur draagt als het ware de huizen die de mensen op de tufstenen heuvels hebben gebouwd, of beter nog, uit het tufsteen hebben gehakt. Het lijkt een ook een beetje op de stad Jeruzalem. Het ademt in ieder geval een Joodse sfeer uit.

Oude waterpomp
Op de wal
Een touwtje aan de voordeur. Wie kent het nog ?

Grafwanden

In de rotswanden zagen we kleine hokjes voor de as van de overledenen in te bewaren. Een soort grafwand. Deze grafkelders gebruiken ze nog steeds maar nu om rode en witte vino in te bewaren en te laten rijpen. Onder het stadje bevindt zich een grottenstelsel. Een labyrint aan gangen, wijnkelders en ondergrondse opslagplaatsen bijna net zo groot als de stad die je gewoon met het blote oog kunt zien.

Aquaduct

Een 16e eeuws aquaduct bracht destijds water naar de kleine huisjes en de wasplaats op het centrale plein. Het aquaduct zie je nog steeds en op de wasplaats staat nu een mooie fontein. We wandelden verder door de smalle pittoreske straatjes met kleine artistieke winkeltjes. Af en toe zagen we een toerist. Dit was wel lekker rustig zo in Corona-tijd.

Magical

We twijfelden er aan om de magische sfeer te voelen die over Pitigliano zou heen vallen als het donker zou worden maar we hadden vandaag nog één hotspot te doen. Daarvoor moesten we nog een uurtje karren. Het was al laat en we hadden nog geen camping gevonden. Onderweg kwamen we langs het meer van Bolsena en zagen tal van campings. Zouden we straks de zon aan de rand van het meer zien ondergaan ?

Limburg allein !
We hebben een plekje !
Calzone pizza, gevuld met Prosciutto, olijven, ui, champignons, mortadella en mozzarella 😍
Ondergaande zon ☀️ in Toscane
Camping aan het meer van Bolsena