Al vroeg vertrokken we met ons jeepje naar de grens bij Sixaola. We besloten de jeep ter plekke langs de weg te parkeren want deze mochten we van de verhuurder niet over de grens meenemen. We zagen sowieso geen verkeer bij deze grensovergang. Beetje raar. Waarschijnlijk i.v.m. Corona. Allereerst moesten we ons melden bij de douane van Costa Rica voor een exit-stempeltje in ons paspoort (alez wéér een stempel 😊). Via een brug over Rio Sixaola kwamen we Panama binnen. Hier stonden drie bazen die ons paspoort controleerden. Een jongetje stond te wachten om ons naar het immigratiekantoor te brengen. Het duurde een dik half uur om alle paperassen in orde te maken. Het jongetje bracht ons vervolgens naar een busje dat klaar stond om ons naar het haventje in Almirante te brengen. Hier pakten we een watertaxi en 45 minuten later stonden we op Isla Colón, het grootste eiland van Bocas del Toro. Het is een eilandengroep heel dicht bij de grens met Costa Rica 🇨🇷 en Panama 🇵🇦. Het is Caribisch gebied, vandaar de schitterende stranden die we hier zouden gaan zien. Deze eilanden staan bekend om hun ongelooflijke biodiversiteit en zo te zien was het erg populair bij eco-reizigers op blote voeten die zich helemaal de tyfus hadden geyogad. Maar ook zagen we veel backpackers en surfdudes met knotjes. In ons hostel zaten alleen maar surfdudes. Allemaal hadden ze wel ergens een pleistertje of een bandage. Om de hoek ligt Punta Kurva. Een plek waar deze dudes hun kunsten vertonen. Leuk om maar te kijken maar ik moest er niet aan denken om een kwartier in het water te liggen wachten op die mooie golf die me 5 seconden plezier zou gunnen op mijn plankje. Langer dan vijf seconden heb ik niemand overeind zien blijven staan overigens. Qua tijd een slechte investering maar eerlijk is eerlijk: als je zo’n golf kunt bedwingen dan ben je een baas en daar mag je best trots op zijn 🌊
Video grensovergang
In de rij bij de douane van Costa Rica 🇨🇷.Een exit-stempeltje bij het verlaten van Costa Rica 🇨🇷. In de rij voor de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.Aanmelden bij de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.In het busje naar de haven van Barrio Frances.In het busje naar de haven van Barrio Frances.Wachten op de speedboat.
Bocas town
Bocas Town is een klein gezellig dorpje met een haventje, kleine winkeltjes en restaurantjes geschilderd in hele vrolijke Caribische kleuren. Ik heb even mijn best gedaan maar hier krijg je niemand wild gemaakt. Iedereen lijkt wel gevangen in zo’n trance-momentje, vol op de kokos. Hier vind je géén kansloze slissers met Gucci-tasjes en bontkraagjes maar voornamelijk veel surfdudes die hun leven op het spel zetten voor die ene goeie golf. Bocas del Toro is de ultieme eilandbestemming voor een ontspannen, tropisch uitje. Lekker de hele dag naar de golfjes kijken en op leuke strandjes lopen met een blikje bier in je knuisten.
Het pittoreske haventje van isla Colón 🥰.
Tesoro Escondido Lodge Cabinas 😍
Dit hostel is één van de mooiste hostels waar ik ooit ben geweest. Voor 55€ per nacht (!) weliswaar ver boven ons budget maar eijjj…. Kijk even waar we drie nachten mogen slapen. Zoveel betaal je bij ons in Nederland voor een Formule 1 krikhotel. Het hostel is gebouwd op een rots en ligt naast het beroemde Bluff-strand. De weg er naar toe is zanderig en op sommige plekken is de weg door de golven weggeslagen. We konden ons eigen eten meenemen maar we konden ter plekke ook eten wat de pot schafte. Voor gemiddeld 13,50$ hadden we een dinner en voor 5,50$ maakten ze ons een ontbijtje met ei. Surfers van over de hele wereld kwamen hierheen om de zee te bedwingen. Twee hondjes en een kat maakten de staf compleet. De staf bestond uit jonge mensen die hier een zakcentje bijverdienden. Super aardige gasten. We liepen de trap omlaag en kwamen terecht op een privé-strandje helemaal omgeven door de zee. Morgen vertrekken we weer naar Costa Rica richting Monteverde in het midden van het land 😊👌🏻.
Luiaard. Uitzicht vanuit onze cabin.
Video lodge
Onze kleurrijke cabin. Ontbijtje met uitzicht op de zee.
De stranden
De stranden hier zijn supermooi. Zeer zeker Bluff-beach (!). Houd je echter van gerepte stranden zoals bij resorts waar ze ieder uur de aangewaaide blaadjes uit het zand harken dan is dit niks voor jou. Wat hier op het strand aanspoelt blijft ook liggen. Zeewier, wreckwood, stukken boom noem het maar op. Aangezien ik sowieso niet graag op stranden lig vind ik het natuurlijk mooier om de ongerepte stranden te zien. Het liefst zonder bedjes, parasols en verkopers van zonnebrilletjes 😊.
Video Bluff-beach
Metershoge golven beuken op de kust.Met babbi aan de wandel.Surfdude zonder knotje.Wachten op de golf.Duiken !!Bluff-road door de jungle. Leuk om over te wandelen. Shoeflower langs Bluff-road.Leuk doorkijkje.Hotel aan zee.Onze vlag is er weer bij 😊.Killer waves 🌊☠️.Ongerepte stranden met weinig toerisme.Strandhuisje only the lonely.Mooie foto met een drone gemaakt.Bocas del Toro.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂
Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.
Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.
Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid. Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.
Laurie Marker
Anatolische herdershonden
Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.
De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/
Zambia
Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.
Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:
1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.
2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.
5 seconden voordat ik snel moest opstaan
Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.
Jachtluipaard
Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!
This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)
Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen
In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.
Wanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. Hier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.
De gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.
Je hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.
Jason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?
Ben je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉
Visit a prison without walls in the Philippines
In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.
When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.
Each department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.
You hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.
Jason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front oftheir door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.
If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)
Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.
Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest.
Tip:
De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .
Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet ! De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975
Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.
The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.
There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).
The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…
Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins. The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.
Plans to make something out of the location were rejected, and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.
GPS: 52.4808939, 13.7991168
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.
Vandaag was het smullen geblazen. In de zes jaren Latijn die ik op het Serviam heb mogen genieten van meneer Janssen kwam dit gebouw natuurlijk veelvuldig ter sprake. Ik was er in 2015 al eens eerder geweest maar deze keer wilde ik het Angelica ook eens laten zien. Het is toch één van de zeven wereldwonderen. Met het ticket van het Colosseum konden we ook het Forum Romanum bezoeken en dat had ik 11 jaar geleden alleen vanaf de rots bekeken maar niet van dichtbij.
Wereldwonder
Het Colosseum in Rome is in 2007 verkozen tot een van de zeven nieuwe wereldwonderen vanwege zijn enorme historische betekenis, imposante architectuur en technische hoogstandjes uit de eerste eeuw na Christus. Het was het grootste amfitheater van het Romeinse Rijk, gebouwd in slechts acht jaar tijd en staat nu nog steeds symbool voor de grootsheid van de Romeinse beschaving.
Afmetingen
Het gebouw (188 bij 156 meter, 48,5 meter hoog) is een ovaal amfitheater dat plaats bood aan meer dan 50.000 tot wel 65.000 toeschouwers.
Geheimen
Het Colosseum in Rome, oorspronkelijk het ‘AmphitheatrumFlavium’ genoemd, herbergt tal van geheimen die pas in de afgelopen jaren door archeologisch onderzoek echt aan het licht zijn gekomen.
Hier zijn de belangrijkste, vaak verborgen, geheimen van dit wereldwonder:
Kolossaal
Het Colosseum heette oorspronkelijk niet ‘Colosseum’, maar ontleende zijn naam waarschijnlijk aan een ‘kolossaal’ standbeeld van keizer Nero dat naast het gebouw stond.
Hypogeum
Onder de houten arena-vloer bevond zich het hypogeum, een ingewikkeld twee verdiepingen tellend labyrint van tunnels, kooien en liften. Hier wachtten gladiatoren en wilde dieren in het donker voordat ze via katrollen en valluiken spectaculair de arena in werden getakeld.
Hypogeum
In 2025 is een gerestaureerde ondergrondse gang opengesteld die het Colosseum rechtstreeks verbindt met de Ludus Magnus, de trainingsschool voor gladiatoren. Deze gang werd gebruikt door keizers, specifiek door de wrede en jaloerse zoon van Marcus Aurelius, keizer Commodus (Joaquin Phoenix speelt deze rol in de film Gladiator), om onopgemerkt en veilig de arena te betreden.
Ludus Magnus.
Kunstmatig meer
Het Colosseum is gebouwd op de plek waar voorheen het enorme, met de hand gegraven meer van keizer Nero’s Domus Aurea (Gouden Huis) lag. Het water werd weggepompt en de fundering werd op het meerbed gestort.
Zeeslagen
Hoewel historici twijfelen over de frequentie, zijn er aanwijzingen dat het Colosseum in de beginjaren kon worden gevuld met water voor het nabootsen van zeeslagen. Het bouwwerk had een geavanceerd drainagesysteem om de arena snel watervrij te maken na evenementen, of zelfs voor het simuleren van zeeslagen.
Velarium
Het Colosseum was uitgerust met het velarium, een enorm intrekbaar zeil dat boven het amfitheater werd gespannen om de 60.000 toeschouwers tegen de hete Romeinse zon te beschermen. Het werd bediend door speciaal getrainde zeelieden van de Romeinse vloot.
Gaten in de muur
De vele gaten die we vandaag de dag in de muren zagen, zijn geen schade van oorlogen, maar zijn ontstaan in de middeleeuwen. Mensen hebben toen de ijzeren klemmen en staven uit de muren gehaald om het brons en ijzer te smelten, waardoor de marmeren blokken losraakten.
Bloedig sterftecijfer
De spelen waren extreem wreed. Bij de opening, die 100 dagen duurde, werden naar schatting 9.000 dieren gedood. In de eeuwen dat het in gebruik was, zijn historici van mening dat er tussen de 300.000 en 500.000 mensen in de arena gestorven.
Gratis toegang
Romeinse burgers hadden gratis toegang, maar de zitplaatsen waren strikt geregeld op basis van sociale klasse. Senatoren zaten onderaan, het gewone volk helemaal bovenaan.
Mooi uitzicht vanaf de tweede ring van het Colosseum.
Video
Antieke trap.Antieke weg (origineel).
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vandaag bezochten wij het Museo e Cripta dei Frati Cappuccini in Rome aan de Via Vittorio Veneto om de beroemde crypte te bezoeken. Deze werd gebouwd tussen 1626 en 1631 in opdracht van Paus Urbanus VIII. De crypte bestaat uit zes kleine kapellen onder de kerk van Santa Maria della Concezione .
Wat wij daar zagen was ongeveer hetzelfde als wat we zagen in de crypte in Palermo alleen hier werd anders met de menselijke botten omgegaan. de botten van bijna 4.000 monniken hingen hier aan de muren in de vorm van kleine kunstwerkjes. Zo vormen zij bepaalde patronen, zoals bloemen en klokken, aan de plafonds. Werkelijk alle 206 botjes in een mensenlichaam werden hier gebruikt om kunst te maken. De monniken gebruikten deze botten als een technisch kunstwerk om te laten zien dat het leven kort is. En dat is het ook.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vandaag waren Angelica en ik in Villa d’Este in Tivoli dat vroeger het absolute centrum van macht en pracht voor de Italiaanse elite vormde. Kardinaal Ippolito d’Este gaf in de 16e eeuw de opdracht om dit weelderige buitenverblijf te bouwen. Hij toverde een oud klooster om tot een paleis dat de grootsheid van Rome moest overtreffen. De architecten gebruikten allerlei technieken om het water uit de nabijgelegen rivier naar de vele fonteinen te leiden. Bezoekers keken destijds hun ogen uit bij het zien van de honderden kletterende waterpartijen in de tuin.
In de rijk versierde zalen bespraken edellieden belangrijke politieke zaken tijdens uitgebreide banketten want dat konden ze in die tijd goed: schransen en zuipen.
De muren hangen nog steeds vol met kostbare fresco’s die verhalen uit de klassieke oudheid op een levendige manier vertellen. Het landgoed diende als een symbool voor de enorme rijkdom van de invloedrijke familie. Kunstenaars en muzikanten vonden hier vaak onderdak om hun talenten verder te ontwikkelen. Deze plek bleef eeuwenlang een belangrijk trefpunt voor de hoogste sociale kringen van Europa.
Centro Historico Tivoli
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vandaag waren we bij Villa Adriana dat vroeger diende als het luxueuze buitenverblijf van de machtige Romeinse keizer Hadrianus. De keizer hield niet van zijn drukke paleis op de Palatijnse heuvel in de stad Rome. Daarom gaf hij de opdracht om dit enorme complex nabij de stad Tivoli te bouwen. Vanuit onze camping in het noorden van Rome waren we naar hier gereden. Vroeger was het natuurlijk niet zo dichtgebouwd als nu en zag je duidelijk twee aparte steden. Op vandaag is Tivoli als het ware opgeslokt door de grote stad en hadden we niet eens in de gaten dat we Rome uitgereden waren.
Hadrianus reisde tijdens zijn leven ontzettend veel door alle uithoeken van het uitgestrekte Romeinse Rijk. Hij liet in zijn tuin replica’s maken van de mooiste gebouwen die hij onderweg had gezien. Bij het Canopus-meer herinnerde hij zich de Egyptische architectuur en de verre reizen over de Nijl. Ambtenaren en soldaten werkten dagelijks hard om het bestuur van het rijk soepel te laten verlopen. De keizer ontving hier regelmatig belangrijke gasten in de prachtige marmeren zalen van zijn eigen paleis. In de avonden brandden er overal fakkels terwijl de elite genoot van uitgebreide banketten aan lange tafels. Dit enorme landgoed vormde een afgezonderde plek waar de keizer rust en artistieke inspiratie vond.
Tot op de dag van vandaag geniet deze plek veel aandacht gezien de drukke parkeerplaatsen.
Piccole terme (kleine thermen). Grandi terme (grote thermen). Vestibulo Villa Adriana (Hadrianus villa). Winterpaleis Hadrianus.Teatro Marritimo. Grieks theater.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Een groepje jonge Amerikanen begon met een Romeinse gids een fietstocht over de oudste, nog steeds bereden weg ter wereld. Ze waarschuwde dat de kwaliteit van de weg niet aan de maat was van de hedendaagse eisen maar daarom hadden ze dan ook mountainbikes. Na 25 meter fietsen lag de eerste al op haar gezicht.
Geen wonder. Ze was jong en verliefd op haar vriendje en zat de godganse tijd aan hem te friemelen. Ook tijdens het fietsen. Zoiets doe je niet op Romeinse wegen van 2338 jaar oud. Ze was helemaal glimpy hetgeen bij mij de behoefte opwekte om haar te vertellen dat ze iets voorzichtiger met de pot niveau moest omgaan. Ik had vroeger in Munstergeleen een vriend die ook zo blonk. Je zag de auto’s gewoon op zijn voorhoofd passeren.
Hier op het tracé reden trouwens ook nog gewoon auto’s. Niet om van A naar B te komen maar meer vanwege de fun. We zagen zo’n karretje dan flink op en neer gaan. Ik probeerde het ook eens.
Benoît
Bij bezichtigingen als dit vind ik het altijd even leuk om met Benoît, een VWO-maatje van vroeger, te appen. Op dit moment werkt zij als kwartiermaker voor het Romeins museum in Heerlen en werkt aan een project om uit te leggen waarom Via Belgica zoveel meer is dan een oude Romeinse heirbaan. Zij zit midden in deze Romeinse materie dus ze weet daar veel meer over dan ik. Ik denk dat ik daar binnenkort toch eens binnenwandel.
Militaire functie
De Via Appia diende vroeger als de belangrijkste militaire weg naar het zuiden. Romeinse soldaten marcheerden over deze zware stenen naar verre en onbekende gebieden. Karren vol met handelswaren reden dagelijks over het hobbelige plaveisel van deze route. Langs de randen van het traject verrezen talloze monumenten voor overleden burgers. Reizigers zagen overal statige graftombes die de rijke geschiedenis van Rome vertelden. De machtige senaat gaf destijds opdracht voor de aanleg van deze verbinding. Het asfalt van nu bestond nog niet in die verre antieke tijd. Iedereen gebruikte deze stevige weg om sneller bij de verre kust te komen. De geschiedenis van het rijk bleef hier eeuwenlang tastbaar voor elke voorbijganger.
De bouw van de Via Appia begon in 312 v.Chr.. De weg is vernoemd naar de Romeinse censor Appius Claudius Caecus, die het initiatief nam voor de aanleg
Vanaf deze steen begint het tweede gedeelte van de Via Appia Antica. Langs dit gedeelte konden we de originele bestrating bewonderen, gemaakt van lavasteen afkomstig van de vulkaan Lazio. In de lavasteen zagen we nog steeds sporen van karren.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Klokslag 12:00u zwaaiden we Iva, Gabriël en de honden uit en reden we de berg omlaag richting Sion 🇨🇭 om daar de snelweg te nemen richting Bologna. We zouden er volgens google maps zo’n vijf uur over doen als we de Simplonpas namen. We gingen ineens van 25c naar 10c in de bergen maar het uitzicht was geweldig. Links en rechts lagen nog hopen sneeuw en we namen veel scherpe bochten. Eenmaal weer onder werden we van de snelweg omgeleid vanwege een zwaar ongeluk. Dit kostte ons zeker twee uur vanwege het omrijden. Uiteindelijk kwamen we pas rond 19:00u op de camping in Bologna aan en gelukkig was er nog plek. De dag erna reden we naar Bologna en parkeerden ons busje op een parkeerplek midden in de stad en begonnen snel aan ons dagprogramma. Bologna staat bekend om de tientallen zuilengalerijen die deel uitmaken van een UNESCO-monument. De beroemde ‘portici’ die zich over bijna 40 tot 45 kilometer uitstrekken, ontstonden in de middeleeuwen als een sort of uitbreiding van woningen boven openbare stoepen omdat mensen groter wilden gaan wonen. Bijkomend voordeel was dat de overdekte galerijen beschutte plekken boden voor handel, ambachten en het uitstallen van koopwaar. Dit geldt nog tot op dr dag van vandaag want overal zagen we terrasjes en winkeltjes in die gallerijen.
Giardini Margherita
De prachtige Giardini Margherita werd in het jaar 1879 geopend als het belangrijkste stadspark voor alle inwoners van de stad Bologna. Het ontwerp van dit grote park werd destijds sterk geïnspireerd door de bekende Engelse tuinen uit die tijd. Tijdens de vroege aanleg van het terrein ontdekten de arbeiders per toeval een zeer oude begraafplaats van de vroege Etruskische beschaving. De naam van het park is een eerbetoon aan koningin Margherita die destijds de echtgenote was van de Italiaanse koning Umberto de Eerste. Hieronder zijn standbeeld.
Basilica Patriarcale di San Domenico
De bouw van deze grote kerk begon kort na het overlijden van de heilige Dominicus in het jaar 1221. Binnen in de kerk bevindt zich de beroemde Ark van San Domenico die door verschillende bekende kunstenaars prachtig is versierd. Zelfs de jonge kunstenaar Michelangelo heeft in het verleden gewerkt aan dit kunstwerk.
UNESCO. Portici di Piazza Cavour e Via Farini (Porticoes of Bologna)
De prachtige portieken bij Piazza Cavour en Via Farini laten de enorme rijkdom van de stad Bologna uit de negentiende eeuw duidelijk zien. In deze periode werd de stad ingrijpend vernieuwd om een moderne en deftige uitstraling aan de belangrijke straten te geven. De indrukwekkende schilderingen op de plafonds werden met veel zorg aangebracht door getalenteerde kunstenaars uit die specifieke historische tijd. Deze luxe galerijen vormden vroeger het hart van het sociale leven voor de welgestelde burgers van de Italiaanse samenleving.
UNESCO. Affreschi portico banca d’Italia
De prachtige fresco’s onder de porticus van de Banca d’Italia in Bologna vertellen een indrukwekkend verhaal over de rijke geschiedenis van deze stad. Deze kleurrijke schilderingen werden aan het einde van de negentiende eeuw aangebracht om de belangrijke economische rol van de regio te benadrukken.
UNESCO. Portico del Pavaglione
De beroemde Portico del Pavaglione strekt zich statig uit langs het Piazza Maggiore en is een essentieel onderdeel van de geschiedenis van Bologna. De naam van deze prachtige galerij verwijst naar de markt voor zijderupsen die hier gedurende de vijftiende en zestiende eeuw werd gehouden.
Biblioteca Comunale dell’Archiginnasio
De Biblioteca Comunale dell’Archiginnasio bevindt zich in een van de meest indrukwekkende en belangrijke historische paleizen van de stad Bologna. Dit prachtige gebouw werd in de zestiende eeuw speciaal ontworpen om alle verschillende faculteiten van de beroemde universiteit samen te brengen. De muren van de binnenplaats zijn versierd met duizenden kleurrijke wapenschilden van studenten die hier vroeger hun opleiding hebben gevolgd.
Palazzo dell’Archiginnasio e Teatro Anatomico
Het Palazzo dell’Archiginnasio werd in de zestiende eeuw gebouwd om een centrale plek te bieden aan de universiteit van Bologna. Een zeer bijzonder onderdeel van dit gebouw is het Teatro Anatomico dat volledig uit prachtig hout is opgetrokken voor medische lessen. In dit theater keken studenten vroeger vanaf de tribunes toe hoe professoren de anatomie van het menselijk lichaam lieten zien
Porta Magna della Basilica di San Petronio
De Porta Magna is het indrukwekkende hoofdportaal van de Basilica di San Petronio en staat bekend als een meesterwerk van de vroege renaissance. De beroemde beeldhouwer Jacopo della Quercia begon in het jaar 1425 met het maken van de prachtige decoraties voor deze ingang. Op de stenen pilaren zijn verschillende gedetailleerde scènes uit het Bijbelboek Genesis afgebeeld die veel invloed hadden op latere kunstenaars.
Cafe Pascal
Even een broodje eten in de mooie zuilengang.
UNESCO. Portico della Morte
De mysterieuze Portico della Morte dankt zijn bijzondere naam aan een historisch ziekenhuis dat vroeger direct achter deze bogen was gevestigd. Dit specifieke ziekenhuis werd beheerd door een religieuze broederschap die zich ontfermde over de allerlaatste uren van ter dood veroordeelde gevangenen.
Via Pescherie Vecchie
Libreria Nanni
Libreria Nanni is een van de oudste en meest karakteristieke boekhandels die je in de historische binnenstad van Bologna kunt vinden. De geschiedenis van deze bijzondere plek begon officieel in het jaar 1825 onder de bogen van de Portico della Morte.
Wijk Quadrilatero
Deze bijzondere buurt staat al eeuwenlang bekend om de vele ambachtslieden en kooplieden die daar hun dagelijkse handel dreven. De smalle straatjes in dit gebied hebben hun oorspronkelijke namen behouden die verwijzen naar de gilden die er vroeger werkten. We vonden er straten die vernoemd zijn naar goudsmeden, vishandelaren en andere belangrijke beroepen uit de rijke lokale geschiedenis.
Via Drapperie
De Via Drapperie is een van de oudste en meest sfeervolle straten in het hart van de historische wijk Quadrilatero. Al sinds de verre middeleeuwen was deze drukke straat de vaste plek waar handelaren hun kostbare stoffen en textiel verkochten. De naam van de straat komt dan ook direct van het woord voor lakenhandelaars die hier vroeger hun gilden hadden. In de 13e eeuw was dit gebied al wereldberoemd vanwege de hoge kwaliteit van de producten die er werden aangeboden.
Salumeria Simoni
De familie Simoni begon ooit met het maken van de wereldberoemde mortadella volgens de strikte regels van het oude slagersgilde. Door de jaren heen is de winkel een symbool geworden voor de rijke culinaire tradities van de Italiaanse regio Emilia-Romagna.
Fontana del Nettuno
De Fontana del Nettuno is een wereldberoemd monument dat in de 16e eeuw werd gebouwd in het hart van Bologna. De Vlaamse beeldhouwer Giambologna voltooide dit indrukwekkende kunstwerk van brons en marmer in het jaar 1566. Het enorme standbeeld van de zeegod Neptunus was bedoeld als een symbool voor de macht van de paus.
Piazza Maggiore
Het grote plein werd destijds aangelegd om de groeiende macht van de burgerij tegenover de adel te tonen. Rondom dit centrale plein verrezen door de eeuwen heen prachtige paleizen zoals het Palazzo d’Accursio en het Palazzo dei Notai. In het jaar 1390 begon men hier ook met de bouw van de enorme Basilica di San Petronio als eerbetoon aan de stad.
L’Antico Ghetto Ebraico (Joodse wijk)
Het oude Joodse getto van Bologna werd officieel opgericht in het jaar 1556 door een besluit van de toenmalige paus Paulus de Vierde. De Joodse gemeenschap werd destijds gedwongen om binnen een klein gebied met afgesloten poorten te gaan wonen. Dit doolhof van smalle straatjes en hoge gebouwen ligt midden in het historische centrum van de moderne stad. De inwoners mochten de wijk alleen op bepaalde tijden verlaten om hun handel buiten de muren te drijven. Pas aan het einde van de 18e eeuw werden de beperkende regels opgeheven en de poorten van de wijk definitief geopend.
Le due Torri: Garisenda e degli Asinelli
De twee beroemde torens van Bologna werden gebouwd tussen 1109 en 1119 door rijke adellijke families uit de regio. De hoogste toren is de Torre degli Asinelli en deze werd indertijd gebruikt voor militaire observaties en verdediging. De kortere Torre Garisenda staat bekend om zijn sterke helling die al tijdens de bouw in de middeleeuwen ontstond. In de 14e eeuw moest deze scheve toren zelfs worden ingekort om instorting van het zware bouwwerk te voorkomen. Deze iconische torens dienden vroeger vooral als belangrijke statussymbolen voor de machtige families die in de stad woonden.
Basilica Santuario Santo Stefano – Complesso delle Sette Chiese
De Basilica di Santo Stefano is een uniek religieus complex dat in de volksmond vaak de Zeven Kerken wordt genoemd. Volgens de oude overlevering wilde de heilige Petronius hier een kopie van het Heilig Graf in Jeruzalem bouwen. Het oudste gedeelte van dit bijzondere bouwwerk stamt waarschijnlijk al uit de vijfde eeuw van onze jaartelling.
UNESCO. Portico Via Santo Stefano
Deze lange zuilengalerij werd door de eeuwen heen gebouwd om pelgrims een veilige route naar de zeven kerken te bieden. Veel van de huizen langs deze straat behoorden vroeger toe aan de belangrijkste en rijkste families van de stad. De houten en stenen bogen laten duidelijk zien hoe de bouwstijl in de loop van de geschiedenis is veranderd.
UNESCO. Palazzo Malvezzi Campeggi
Het Palazzo Malvezzi Campeggi is een prachtig historisch gebouw dat in de zestiende eeuw werd ontworpen voor een rijke familie. De bouw van dit indrukwekkende paleis begon officieel in het jaar vijftienhonderdentweeëntwintig op de fundamenten van veel oudere huizen. De beroemde architecten Andrea en Giacomo Marchesi werkten jarenlang aan de statige gevel en de binnenplaats van dit monument.
Piazza Giuseppe Verdi
Dit plein is vernoemd naar de wereldberoemde Italiaanse componist die een grote invloed had op de klassieke muziekwereld. Aan de rand van het plein staan de restanten van de oude Bentivoglio-muren uit de zestiende eeuw van de stad.
UNESCO. Portico Via Zamboni
Langs deze straat verrezen in de 16e eeuw verschillende grote paleizen voor de meest machtige families van de stad. De brede bogen werden speciaal ontworpen om de enorme stroom van mensen naar de omliggende faculteiten goed te kunnen verwerken. Door de eeuwen heen is deze plek altijd het kloppende hart geweest van de Europese wetenschap en cultuur.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Deze oude wijngaarden in de vorm van terrassen werden door monniken in de elfde eeuw met de hand gebouwd. Vanuit de lucht zagen we de smalle paden langs de stenen muren die de Romeinen vroeger al gebruikten voor de vroege landbouw in deze regio. Helemaal rechts op de foto hotel Prealpina waar we even binnen sneakten vanwege het geweldige panoramisch uitzicht over het Meer van Genève en de omliggende Alpen
Rechts hotel Prealpina.
UNESCO. Villa Le Lac Le Corbusier
Deze bijzondere Villa Le Lac werd door de beroemde architect Le Corbusier voor zijn ouders gebouwd. Dit kleine huis aan het Meer van Genève kwam uit het jaar 1924 en we zagen dat hij in die tijd al een neusje had voor moderne bouwkunst. Er stonden net als wij een aantal mensen voor de gesloten deur.
Video
Charle Chaplin Grave
Het graf van Charlie Chaplin bevindt zich op de begraafplaats van het dorpje Corsier-sur-Vevey. Hij overleed op eerste kerstdag 1977 in zijn slaap aan een hartstilstand. Hij werd 88 jaar oud en werd begraven in dit dorpje, waar de Britse komiek de laatste twintig jaar van zijn leven woonde samen met zijn vierde en laatste echtgenote Oona. Zij was net 18, hij was 54 toen ze trouwden en het was zijn vierde huwelijk. Ze kregen samen acht kinderen. Vanaf hun huwelijk woonden ze in Beverly Hills. Het waren moeilijke jaren voor Chaplin die achtervolgd werd als mogelijke communist door senator MacCarthy. Angelica en ik zagen de twee eenvoudige graven die naast elkaar lagen onder de grote bomen op het stille en zeer vredige terrein.
Chateau d’Aigle
Chateau d’Aigle werd al in de twaalfde eeuw gebouwd. De burcht diende vroeger als woning voor de ridders van de familie Aigle. Helaas was het gesloten maar de drone deed wonderen.
Video
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Iva en Gabriël hebben een berghut gekocht in de bergen met uitzicht op de vallei Val d’Hérens in kanton Wallis. Op een heldere dag zoals vandaag konden we zelfs de Dent Blanche zien, met 4357 meter bij lange na niet in de top drie van de hoogste bergen van Europa maar toch een stevige boy. Om er te komen stuurde ik ons busje langs smalle kronkelende weggetjes de bergen omhoog. Vangrails waren er niet dus even een ander muziekje opzetten was er niet bij. Het was opletten geblazen hier. Iva en Gabriël waren reeds uit Genève vertrokken en we kwamen ongeveer op hetzelfde moment aan. Wat Iva niet erbij had verteld was dat we vanaf de parkeerplaats nog 10 minuten moesten lopen. Bergop ! En steil ! En met een volle krat bier 🍻! Wtf. We maakten met de twee honden Bali en Jonko daarna een wandeling in de omgeving en genoten verder van het mooie uitzicht.
De dag erna haalden Gabriël en ik een halve kaas want vanavond zouden we gaan racletten. Het was geen winkel waar we binnen stapten maar een originele kaasboer die net klaar was met kazen draaien. Op een palletwagen lagen een aantal kazen gestapeld en ene daarvan werd doormidden gesneden. Die was van ons hmm.
Daarna hadden we een stevige lunch. Tegenover ons zat zo’n knokmokkel met van die brievenbustochtborstels boven haar ogen. Die trokken een hele schaduw over het tafeltje waar ze aan zat. Ze was onder het eten met haar disgenoot aan het praten. Heb daar zo’n hekel aan. Maal je bakkes anders eerst even leeg meid. Die vent zijn bloesje zat helemaal onder.
Angelica, Iva en Gabriël bestelden een Galette, een hartige pannenkoek gemaakt van boekweitmeel welke ze vervolgens wegspoelden met twee flesjes lokale cider. Ik had een charcuterie-schotel voor twee personen besteld maar die kreeg ik met gemak alleen op. Daarna aten we nog pannenkoeken en ijs. Voor 180€ waren we net binnen een uurtje klaar. Mijn creditcard kreeg spontaan de hik. Welkom in Zwitserland 🇨🇭😂.
Het ‘s middags knapten we even een uiltje en daarna begonnen we aan de Zwitserse raclette: héérlijk !!
‘s Morgens maakten we de rest van de kaas op in een Croûtes au fromage. Eerst werd het brood aangesneden en de sneeën werden besprenkeld met Schramowski-bier uit Tüddern. Daarna kwamen plakken rauwe ham uit Graubünden er op gevolgd door één centimeter dik gesneden lappen kaas. Daarna werd nog een half blik knoflookpoeder er op gemikt. Dit ging vervolgens 20 minuten in de oven en daarna was het vet bikken geblazen. Een echte calorieënknaller dus genoeg brandstof voor de reis naar Bologna 🇮🇹.
Raclettekaas kopen bij de locale kaasboer in Eison 🇨🇭.
Pyramides d’Euseigne
De Pyramides d’Euseigne zijn een soort van natuurlijke aardpiramiden. Deze pilaren van gruis zijn door gletsjererosie gevormd na de laatste ijstijd. Ze zijn 10 tot 15 meter hoog en staan bekend als een beschermd, fotogeniek natuurverschijnsel aan de ingang van het Val d’Hérens.
Uitzicht berghut
Wandelen met Bali en Djonko 🐕.Lunch bij la Promenade in St.Martin. Dit gerecht is een Galette, een hartige pannenkoek gemaakt van boekweitmeel welke je vervolgens wegspoeld met een paar glazen lokale cider.Charcuterie. In het dal ligt de stad Sion. Sion. Even wachten op de baasjes die in de supermarkt waren.
Zwitsers raclette
De kaas is gesmolten.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
In mijn jacht naar 300 UNESCO-locaties besloten we naar Zwitserland te gaan omdat er daar een paar dicht bij elkaar lagen. In de Vogezen 🇫🇷 hadden we onze eerste tussenstop en in all you can eat restaurant Le Grand Aigle in Sausheim aten we onze buikjes rond. Na een rustige campingnacht wilden we ons ontbijtje scoren bij de Lidl maar die was gesloten. Dag van de Arbeid gdvrdmm. Net zoals in Duitsland werkt er hier niemand en niets behalve dan de flitspalen. Die werkten wél. Tweemaal fotogeniek (!).
Le Locle
Deze twee Zwitserse stadjes La Chaux-de-Fonds en Le Locle liggen vlak aan de Franse grens. Ze staan op de UNESCO-lijst omdat ze eind 19e eeuw volledig rond het horlogemaken zijn gebouwd. In deze dorpjes onderging men de transitie van ambachtelijke huisnijverheid (sinds de 17e eeuw) naar grootschalige fabrieksproductie van horloges. De volgende merken worden hier al eeuwen gemaakt en hebben hier nu hun fabriek staan: TAG Heuer, Breitling, Girard-Perregaux, Cartier, Ebel, Corum, Jaquet Droz, Omega, Tissot, Zenith, Ulysse Nardin, TUDOR, Vulcain, Patek Philippe, Eberhard & Co, Parmigiani Fleurier en H. Moser & Cie.
Daarnaast zijn er op heel veel gebouwen mooie murals aangebracht.
Grande Gentiane (kunstenaar Mona Caron)
Deze afbeelding toont een monumentale muurschildering van een GeleGentiaan op een flatgebouw.
Hôtel-de-Ville de Le Locle
Het stadhuis van Locle, gelegen in het hart van de stad in het kanton Neuchâtel, is een iconisch gebouw dat wordt beschouwd als een van de mooiste in Franstalig Zwitserland. Het werd ingewijd in 1918 en onderscheidt zich door zijn architectuur, waar neorenaissance-, Heimatstil- en art nouveau-stijlen zijn combineert.
Monkeybird Mural
Mural
Grande-Rue
Dit beeld is een werk van de Franse straatkunstenaar JamesColomina. Het toont een kind in een rood pak met een gasmasker en maakt deel uit van een serie installaties die aandacht vragen voor maatschappelijke thema’s zoals milieuvervuiling en de toekomst van kinderen.
Rue Marie-Anne-Calame
Rue Crêt-Vaillant 28
Rue Crêt-Vaillant
De afbeelding toont een muurschildering met de naam MarianneduCrêt–Vaillant van de Oekraïense kunstenaar AEC (Interesni Kazki)
Rue Alexis-Marie-Piaget
De protestantse kerk van Le Locle gebouwd in 1506.
M-city mural
Deze afbeelding toont een muurschildering van de Poolse kunstenaar Mariusz Waras, beter bekend als M-City. Het kunstwerk is gemaakt in 2013 en toont een industriële, futuristische visie op de stad.
Origin mural
Het kunstwerk heet “Origin” en is gemaakt door de Zwitserse kunstenaar Onur. De muurschilderij is een eerbetoon aan de rijke horlogerie-traditie van de regio.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
De Slag om het Hürtgenwald was een veldslag die plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen september 1944 en februari 1945 in de omgeving van Aken. 120.000 Amerikanen tegen 80.000 Duitsers. In een half jaar vechten sneuvelden 33.000 Amerikanen en 15.000 Duitsers. Ter vergelijk: tijdens 17 jaar oorlog in Vietnam vielen in totaal 58.000 Amerikanen. Om deze slag in context te plaatsen:
De Siegfriedlinie (Westwall) was 630 km lang en liep van Kleef naar Basel.
Slag om de Ardennen (40 dagen): 19.000 Amerikanen gesneuveld (475 per dag).
Slag in de Hürtgenwald (140 dagen): 33.000 Amerikanen gesneuveld (236 per dag).
Slag om Iwo Jima (35 dagen): 7.000 Amerikanen gesneuveld (200 per dag).
Slag om Okinawa (160 dagen): 12.500 Amerikanen gesneuveld (78 per dag).
Vietnam oorlog (7000 dagen): 58.000 Amerikanen gesneuveld 8 per dag).
Ga je kijken naar het percentage geallieerde militaire slachtoffers in WOII t.o.v. het totale aantal gesneuvelden dan komen de Amerikanen op 1.6%, Rusland op 6% en Joegoslavië op 2,9%.
Video
Indrukwekkende verhalen
Op de plek waar Maurice en ik nu stonden, in het hart van de destijds besneeuwde Hürtgenwald, zochten Elisabeth Vincken en haar zoon Fritz in 1944 rust in hun afgelegen jagershut terwijl het Ardennenoffensief de wereld deed trillen.
Fritz en Elisabeth hadden zich erbij neergelegd dat vader er niet zou zijn en wilden het kerstdiner uitstellen. Alles veranderde toen er drie uitgeputte, verdwaalde Amerikaanse soldaten voor de deur stonden. Ondanks de taalbarrière bood Elisabeth de mannen, van wie er één zwaargewond was, direct onderdak en verzorging. De geplande feestmaaltijd — een haan genaamd ‘Hermann’ — ging alsnog de oven in. Terwijl de Amerikanen hielpen met koken en het verzorgen van hun kameraad, werd er plotseling weer geklopt. De schrik was enorm toen er drie Duitse soldaten op de drempel stonden; op het helpen van de vijand stond immers de doodstraf.
Elisabeth bleef kalm en stelde de Duitsers, die ook de weg kwijt waren, een duidelijke voorwaarde: ze mochten naar binnen, mits ze hun wapens buiten lieten en de kerstvrede respecteerden. Tot ieders verbazing stemden de soldaten in. In de krappe hut zaten voormalige vijanden schouder aan schouder op bed en aan tafel. De spanning verdween toen een Duitse student medicijnen de gewonde Amerikaan hielp en concludeerde dat hij zou herstellen. Samen deelden ze de maaltijd, wijn en brood, alsof de oorlog buiten even niet bestond.
De volgende ochtend eindigde deze bijzondere wapenstilstand. Na een gezamenlijk ontbijt hielpen de Duitsers zelfs mee om een brancard te maken voor de gewonde Amerikaan. De Duitse korporaal gaf zijn vijanden een kompas en de juiste aanwijzingen om hun eigen linies weer terug te vinden. Met een handdruk en de goede wensen van Elisabeth op zak, vertrokken de twee groepen soldaten in tegengestelde richting de sneeuw in.
In mei 1985 haalde president Ronald Reagan de gebeurtenis in de boshut aan tijdens een staatsbezoek aan Duitsland. Hoewel hij de veertigjarige vrede wilde vieren, zorgde zijn kranslegging op de begraafplaats van Bitburg voor een storm van kritiek. De aanwezigheid van SS-graven deed veel pijn bij Holocaustoverlevenden en veteranen. Reagan verdedigde zijn gebaar door te stellen dat de meeste gesneuvelden slechts jonge dienstplichtigen waren, eveneens slachtoffers van een wreed systeem. Hij gebruikte het verhaal van de familie Vincken als het ultieme bewijs dat menselijkheid zelfs in de diepste duisternis kan overleven.
Fritz Vincken, inmiddels bakker op Hawaii, hoorde zijn eigen geschiedenis tot zijn stomme verbazing terug op de radio. De echtheid van zijn relaas was vooraf grondig gecontroleerd door onderzoekers, die zelfs zijn moeder Elisabeth hadden ondervraagd. Hoewel het verhaal door de speech wereldberoemd werd, duurde het tot 1995 voordat Fritz eindelijk een van de soldaten terugvond. Dankzij een televisieprogramma kwam hij in contact met veteraan Ralph Blank, die het kompas van de Duitse soldaat nog altijd bewaarde. Hun emotionele ontmoeting vormde het slotstuk van een verhaal dat dankzij Reagan en de familie Vincken nog altijd symbool staat voor vrede.
Een ander mooi verhaal. In november 1944 liet de Duitse luitenant Friedrich Lengfeld een bijzonder staaltje menselijkheid zien. Nadat hij een gewonde Amerikaanse soldaat hoorde roepen in een mijnenveld, liet hij de gevechten direct stoppen om hulp te bieden. Terwijl hij probeerde de vijandelijke soldaat in veiligheid te brengen, raakte Lengfeld zelf fataal gewond.
De vergeten strijd en een te snelle opmars
De Slag om het Hürtgenwald was een bittere en bloederige uitputtingsslag die zich eind 1944 afspeelde in de dichte bossen nabij Aken. Hoewel de strijd minder beroemd is dan het Ardennenoffensief, was het een cruciaal en dramatisch onderdeel van de Tweede Wereldoorlog. Tussen september en december 1944 werd er hevig gevochten in een gebied vol Duitse verdedigingswerken, zoals bunkers, mijnenvelden en de beruchte ‘drakentanden’ van de Westwall. Dat de slag minder bekend is in de geschiedenisboeken, komt waarschijnlijk doordat de geallieerden hier enorme verliezen leden zonder direct succes te boeken. Historici richtten hun aandacht liever op de overwinningen in Arnhem of de Ardennen. Na de invasie in Normandië ging de bevrijding van Europa sneller dan verwacht. De geallieerden dachten zelfs dat de oorlog voor de kerst voorbij zou zijn. In september 1944 bereikten de Amerikanen de Duitse grens al, maanden eerder dan gepland. Dit succes had echter een keerzijde: de aanvoerlijnen werden te lang, waardoor er grote tekorten ontstonden aan brandstof en munitie. Hierdoor stokte de opmars, wat de Duitsers de kans gaf zich diep in het Hürtgenwald in te graven.
Een Jeep ploegt door de blubber.
Het strategische doel: het dorpje Schmidt
Het hoofddoel van de Amerikanen was het dorpje Schmidt. Dit dorp bood namelijk uitzicht op de vitale dammen in de rivier de Roer. De angst was groot dat de Duitsers deze dammen zouden opblazen. Als dat zou gebeuren, zou een enorme vloedgolf het hele dal tot aan Aken onder water zetten, wat de geallieerde troepen volledig zou isoleren of wegvagen. De strijd om dit strategische punt werd een van de zwaarste beproevingen voor de soldaten aan het front.
Manschappen van de 28th Division worden van alle kanten bestookt.
De eerste confrontatie bij Schmidt (6 – 16 oktober 1944), een onmogelijk slagveld met een logistieke nachtmerrie
Na het mislukken van Operatie Market Garden bij Arnhem, zetten de Duitsers alles op alles om de geallieerden bij de Rijn weg te houden. Ze verschansten zich in de Eifel om hun posities te beschermen, mede als voorbereiding op hun geheime plannen voor het latere Ardennenoffensief. De Amerikaanse 9e Infanteriedivisie kreeg de loodzware taak om de hoogvlakte bij het dorpje Schmidt te veroveren. Dit was cruciaal om de flanken te beschermen en de Duitsers in hun rug aan te vallen. Op 6 oktober begon de aanval na een zwaar inleidend bombardement. Het terrein van het Hürtgenwald bleek echter een hel voor de infanterie. Een van de grootste gevaren waren de ‘boomkruinexplosies’: granaten die in de toppen van de bomen ontploften, waardoor soldaten werden geraakt door een regen van staal en houtsplinters. Sommige Amerikaanse bataljons verloren honderden manschappen nog voordat ze de vuurlinie überhaupt hadden bereikt.De dichte bebossing maakte het de luchtmacht en artillerie bijna onmogelijk om doelen te raken. Bovendien was er slechts één bruikbare weg voor de aanvoer, en die lag vol met Duitse mijnen en omgehakte bomen. Hierdoor konden Amerikaanse tanks en geschut de voetvolk-soldaten niet bereiken om hen te steunen. Ondanks deze hindernissen wisten enkele eenheden door de Duitse linies te breken en bunkers uit te schakelen, maar een echte doorbraak bleef uit.
Moedeloze kerels blikken hopeloos hol naar de camera (de Sherman tanks zijn van het Jumbo type, met extra zwaar pantser).
De balans na tien dagen
Rond 16 oktober stokten de gevechten simpelweg omdat beide legers volledig uitgeput waren. De trieste balans: de Amerikanen waren slechts 2,7 kilometer opgeschoten, terwijl hun hoofddoel (Schmidt) nog steeds in Duitse handen was. De prijs was enorm: 4.500 Amerikaanse en 3.200 Duitse slachtoffers. Eind oktober werd de totaal opgebrande 9e divisie afgelost door de 28e divisie, terwijl de verzwakte Duitse troepen noodgedwongen op hun post moesten blijven.
De Tweede Aanval op Schmidt: De “Allerzielenslag” (2 – 8 november 1944)
De 28e Infanteriedivisie kreeg de loodzware opdracht om het gebied tussen Vossenack en Schmidt te veroveren. Het doel was om de Duitsers in de Monschau-Corridor in de rug aan te vallen. De operatie begon op de ochtend van 2 november, een datum die de Duitsers vanwege de enorme verliezen later de “Allerseelenschlacht” (Allerzielenslag) zouden noemen.
Een ondoordringbare wildernis met catastrofale afloop
Toen de Amerikaanse soldaten het gebied introkken, kwamen ze terecht in een deprimerend landschap. Het woud was veranderd in een onbegaanbaar doolhof van kapotgeschoten bomen, diepe modderpaden, talloze bomkraters en overal mijnen. Vanwege het slechte weer en de dichte bebossing konden de Amerikanen hun grootste troef -steun vanuit de lucht- niet inzetten. Ze stonden er in het bos nagenoeg alleen voor. Het plan was ambitieus: na een uur van hevige artilleriebuien moesten de troepen via de rivier de Kall doorstoten naar Kommerscheidt en uiteindelijk Schmidt innemen. Het was de bedoeling dat de voetsoldaten ondersteund zouden worden door tanks, maar daarvoor moesten eerst de eigen mijnenvelden bij Germeter worden geruimd om de wegen begaanbaar te maken. Hoewel de aanval op 2 november onder dekking van tanks hoopvol begon, liep het uit op een militair drama. De Duitsers wisten dat er een offensief kwam en boden hevige weerstand. Op 8 november moesten de Amerikanen de strijd definitief staken. De cijfers spreken boekdelen: van één regiment bleven slechts 300 van de 2.200 man over. In totaal verloor de 28e divisie meer dan 6.000 manschappen. Net als de divisie vóór hen, was ook deze eenheid na de strijd in het Hürtgenwald volledig uitgeput en niet langer inzetbaar.
De Kall-trail: Een modderig pad vol hindernissen en een ongewone wapenstilstand
Het aanvalsplan van 2 november leek op papier duidelijk: vanuit de kerk in Vossenack moesten de troepen via een steil pad afdalen naar de rivier de Kall, de brug oversteken en vervolgens weer omhoog klimmen naar Kommerscheidt en Schmidt. Maar de praktijk was een logistieke nachtmerrie. De infanterie kwam direct onder vuur te liggen en smeekte om steun van tanks. Genisten meldden dat de route mijnenvrij en begaanbaar was, maar de werkelijkheid was anders. Het pad was precies even breed als een Sherman-tank, spekglad door de regen en aan een zijde een diepe afgrond. In het pikkedonker durfden de tankbestuurders de gevaarlijke afdaling eerst niet aan. Toen ze de volgende ochtend toch een poging waagden, ging het al snel mis. De voorste tank reed op een mijn. Met een gewaagde manoeuvre -waarbij de overige tanks letterlijk om het wrak heen werden geslingerd wisten ze de opstopping te passeren. Maar de ellende was nog niet voorbij. Verderop ramde de commandant een rotsblok, waardoor de rand van het pad afbrokkelde. Hierdoor liep bij de volgende tank een rupsband eraf (die rupsband ligt er nog steeds) wat uren vertraging veroorzaakte. Uiteindelijk bereikte slechts één Amerikaanse tank het dorp Schmidt. Deze schamele versterking was niet genoeg: de Duitsers sloegen de aanval bloedig af. Terwijl de strijd woedde, richtten Amerikaanse medici een hulppost in langs dit cruciale pad. Een Duitse patrouille ontdekte de post, maar in plaats van aan te vallen, werd er een unieke afspraak gemaakt: de Duitsers lieten de Amerikanen ongemoeid, zolang zij ook gewonde Duitse soldaten verzorgden. Deze menselijke deal hield de rest van de strijd stand. Toen de Amerikanen Schmidt uiteindelijk moesten opgeven, maakten de terugtrekkende soldaten dankbaar gebruik van deze situatie. Velen deden zich voor als gewonden om via het pad veilig langs de vijand te kunnen ontsnappen.
Een machinegEweer van het 2nd platoon, 39th Infantry Regiment, 9th Infantry Division zendt zijn dodelijke lading het bos in.
Het slotakkoord en de bittere prijs van het Hürtgenwald
Medio november 1944 begonnen de Amerikanen aan een nieuw, grootschalig offensief om eindelijk door te stoten naar de rivier de Roer. In het kielzog van de troepen reisde de beroemde schrijver Ernest Hemingway mee als verslaggever. Stap voor stap werden dorpen als Hürtgen, Kleinhau en Großhau heroverd. Een belangrijk hoogtepunt was de inname van de strategische Burgberg(Hill 400) op 7 december, een plek die door zijn hoogte het hele gebied domineerde. Toen de weg naar de stad Düren eindelijk open leek te liggen, veranderde de situatie plotseling. Op 16 december startten de Duitsers hun verrassingsaanval in de Ardennen. Hierdoor verschoof het zwaartepunt van de oorlog en kwamen de gevechten in het Hürtgenwald tijdelijk tot stilstand. Pas nadat het Ardennenoffensief was afgeslagen, pakten de Amerikanen in januari 1945 de draad weer op. Het langbevochten dorp Schmidt viel uiteindelijk op 8 februari zonder veel verzet. Hoewel de geallieerden een dag later de felbegeerde stuwdammen in de Roer bereikten, hadden de Duitsers nog een laatste troef. Ze zetten de sluizen open en bliezen de afvoer op, waardoor het dal overstroomde. De Amerikaanse opmars werd hierdoor alsnog twee weken vertraagd door een onbegaanbare watermassa.
De trieste balans
De Slag om het Hürtgenwald was achteraf gezien een van de meest kostbare operaties voor de Amerikanen. Zij verloren maar liefst 33.000 man, tegenover 15.000 aan Duitse zijde. De oorzaak van dit enorme verschil lag in het terrein: de dichte bossen en bergen waren een ideaal voordeel voor de verdediger. Het Amerikaanse overwicht in tanks en vliegtuigen was in het woud nagenoeg waardeloos. Hoewel de geallieerde leiding, onder generaal Eisenhower, vasthield aan een opmars over de volle breedte, bleek achteraf dat de bloederige strijd in dit onoverzichtelijke bos een extreem hoge prijs had geëist voor relatief weinig terreinwinst.
Onze ontdekkingstocht
Mocht je onderstaande tocht ook willen maken trek dan twee volle dagen uit. Een paar stevige wadelschoenen heb je wel nodig. In principe kun je onderstaande volgorde aanhouden want het ene punt ligt naast het volgende punt. Spaart benzine. Kopieer de GPS-codes in je Google Maps en gáán (!).
Udenbrether Jackeline Hellenthal
GPS: 50.4315426, 6.4023176
De Udenbrether Höckerlinie bij Hellenthal maakte vroeger een belangrijk deel uit van de beroemde Duitse Siegfriedlinie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze betonnen drakentanden werden speciaal gebouwd om de opmars van geallieerde tanks en zware voertuigen volledig tegen te houden. De constructie bestond uit rijen van gewapend beton die diep in de grond van de Eifel waren verankerd.
Drakentanden.
Monument Luxemburger strasse Hellental
GPS: 50.4519548, 6.3752960
Het monument aan de Luxemburger Strasse in Hellenthal herinnert aan de hevige gevechten tijdens het Ardennenoffensief in de winter van 1944. Op deze strategische plek vonden bloederige confrontaties plaats tussen de oprukkende Amerikaanse troepen en de hardnekkige Duitse verdedigers in de Eifel. Veel jonge soldaten verloren hier hun leven terwijl zij streden om de controle over de belangrijke wegen naar de Belgische grens. De gedenkplaat eert de enorme offers die door beide partijen zijn gebracht tijdens deze laatste grote aanval van het Duitse leger.
De loopgraven en kraters van de granaatinslagen zijn na al die jaren nog steeds duidelijk zichtbaar in het bosrijke landschap.
Foxholes van 80 jaar geleden.
Siegfriedlinie Luxemburgerstrasse Hellenthal
GPS: 50.4546025, 6.3778589
De Siegfriedlinie langs de Luxemburgerstrasse in Hellenthal was een cruciaal onderdeel van de uitgebreide Duitse verdedigingswerken tijdens de Tweede Wereldoorlog. De enorme rijen betonnen drakentanden werden hier strategisch geplaatst om de opmars van geallieerde tanks richting het Rijnland te blokkeren. Een interessant feitje is dat deze specifieke betonblokken vaak op een fundament van gewapend beton stonden om verzakking in de zachte grond te voorkomen. Tijdens de bittere kou van 1944 vonden er rond deze weg hevige gevechten plaats tussen Amerikaanse divisies en de Duitse verdedigers.
Siegfriedlinie Hengstbrüchelchen Monschau
GPS: 50.5747851, 6.2561459
De betonnen drakentanden hadden hier verschillende hoogtes om tanks van alle groottes effectief te kunnen blokkeren. Tijdens de hevige strijd in de winter van 1944 moesten de soldaten in dit gebied vechten tegen zowel de vijand als de extreme kou.
Siegfriedlinie Kranzbruchstraße Simmerath
GPS: 50.5967876, 6.2819441
Drakentanden in deze regio vaak werden gecombineerd met diepe mijnenvelden om vijandelijke soldaten nog langer tegen te houden.
Siegfriedlinie Kranzbach Simmerath
GPS: 50.59898572069043, 6.282848232764354
Bunker Sechsschartenstand Nr 10 der Grenzwacht
GPS: 50.605309564900665, 6.276118901372422
Deze bunker werd gebouwd met een zware stalen koepel die zes verschillende schietgaten had om de omgeving volledig te kunnen bestrijken. Dit type bunker werd speciaal ontworpen om de grens in vredestijd permanent te kunnen bewaken. De soldaten die hier gestationeerd waren moesten de toegangswegen naar het Duitse binnenland beschermen tegen een plotselinge aanval van vijandelijke troepen.
Siegfriedlinie Kallbachweg Simmerath
GPS: 50.61293056430016, 6.285938662815781
Deze diepe vallei was strategisch cruciaal omdat de smalle wegen de enige route vormden voor zware tanks en militaire voertuigen. Een interessant feitje is dat de gevechten hier zo intens waren dat de vallei door de Amerikanen de naam Death Valley kreeg. De Duitse verdedigers hadden zich uitstekend verschanst in de omliggende bunkers om elke beweging in het dal onmiddellijk onder vuur te nemen. Vandaag de dag herinneren de diepe kraters en betonresten ons nog steeds aan de verschrikkelijke strijd die hier in negentienhonderdvierenveertig heeft gewoed.
Siegfriedlinie Paustenbacherstrasse Simmerath
GPS: 50.61795587719717, 6.284279947426171
Siegfriedlinie Lönsstraße Simmerath
GPS: 50.62272325424668, 6.283875285361041
Siegfriedlinie Bendchenweg Simmerath
GPS: 50.62728651695363, 6.2845264056083066
Siegfriedlinie Hauptstraße Rötgen
De doorbraak van de Amerikaanse troepen door de Westwall betekende het einde van de Tweede Wereldoorlog en Rötgen was wereldwijd in het nieuws. De gemeente ging de geschiedenis in als de eerste bevrijde Duitse gemeente.
GPS: 50.6578216, 6.2054116
President Eisenhower kwam hoogstpersoonlijk kijken naar de doorbraak.
Amerikaans Hoofdkwartier Hürtgenwald
GPS: 50.683447, 6.210314
Tijdens de Slag om het Hürtgenwald had Generaal Cota zijn hoofdkwartier in dit hotel, van 28 oktober tot 19 november 1944. Op 9 november 1944 kwam Eisenhower hier voor overleg. Nu staat het ter overname; de hanenclub uit 1967 krijgt de koper er voor niets bij.
Bunker 139/40
GPS: 50.64754919461759, 6.337460522734771
Veel bunkers zijn volgens hetzelfde ontwerp gebouwd. Het type is Regelbau 10 mit Angehängte Kampfraum. Het standaard bouwtype 10 is een veelvoorkomend bunkertype in de Westmuur. Deze bunkers werden gebouwd tijdens het Limes-programma van 1938. In totaal werden 3471 constructies van dit standaard bouwtype langs de gehele Westmuur gebouwd.
De bunker is een zogenaamde groepsbunker met een aangebouwd gevechtscompartiment en bestond uit twee aparte ruimtes. De ene was een groepsruimte waar de soldaten stand-by konden blijven en slapen, en de andere was een gevechtscompartiment uitgerust met een machinegeweer, dat diende ter verdediging van de bunker. Er was dus geen kanon geïnstalleerd.
Bunker 135 op Der Buhlert
GPS: 50.65062, 6.338299
Bunker 135 op de heuvelrug Der Buhlert is een indrukwekkend onderdeel van de historische Westwall. Deze betonnen verdedigingslinie werd door de Duitse weermacht gebouwd vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog. Het specifieke bouwwerk diende oorspronkelijk als een veilige schuilplaats voor manschappen tijdens hevige artilleriebeschietingen.
Bunker 131
GPS: 50.65118089710556, 6.338013229208015
Singing in the rain ! Herdenkingskruis.
Ochsenkopfbunker
GPS: 50.66030274690088, 6.332888672656642
Om deze bunker te bereiken moesten we een hele steile berg omlaag. Het was even uitkijken want onder ons ging het de diepte in. De bunker was door de geallieerden helaas opgeblazen. Het uitzicht was geweldig mooi.
Herdenkingskruis voor soldaat Benno Schott
GPS: 50.66616397708477, 6.341384889669069
Op deze plek werd in de zomer van 2009 het stoffelijke overschot van de Duitse soldaat Benno Schott gevonden. Hij was sinds 15 oktober 1944 vermist. Hij ligt nu op de Duitse oorlogsbegraafplaats Vossenack.
Herdenkingsmonument voor vermiste soldaten uit de Verenigde Staten
GPS: 50.66480726285152, 6.337194097541635
Onofficieel monument voor US soldaten die tijdens de slag om het Hürtgenwald vermist zijn geraakt. Aan het monument is in de loop der jaren, waarschijnlijk door bezoekers, het nodige gewijzigd. Een groot deel van het omliggende bos is vanwege de plaatsing van windmolens gekapt.
Loopgraven Ochsenkopf
GPS: 50.66335503446084, 6.3326617232907685
Memorial for three WW2 Soldiers
GPS: 50.661690939985704, 6.330979200497824
Dit monument herdenkt drie soldaten die sneuvelden in de Slag om het Hürtgenwoud. Hun stoffelijke resten werden hier op 12 mei 1976 in een massagraf gevonden. Francis Dempfle (VS), Richard Quick (VS) en een onbekende Duitse soldaat.
Gedenkstätte Robert Cahow
GPS: 50.661320418821326, 6.329500150084676
Dit monument herdenkt Robert Cahow wiens lichaam werd gevonden in april 2001. Achter het monument is de plek van zijn graf waar hij 56 jaar lag aangegeven met een kruis. In verband met het plaatsen van windmolens in deze omgeving is veel van het omliggende bos gekapt. Samen met hem zijn ook twee Duitse gesneuvelden gevonden. Ook zij konden geïdentificeerd worden en rusten nu op de Oorlogsbegraafplaats Vossenack.
Bunker 113 Mittelweg Hürtgenwald
GPS: 50.66124139206473, 6.328449205039599
Deze opgeblazen bunker, Nr 113, ligt 20 meter rechts van het voetpad als je vanaf L160 komt. Om de bunker liggen nog goed zichtbare loopgraven.
Monument Remy Stollenwerk
GPS: 50.6705851, 6.35894358
Dit monument herdenkt de brandweerman Remy Stollenwerk, die omkwam door exploderende munitie op 17 augustus 1947. In de zomers van 1945, 1946, 1947 en 1948 waren er maandenlang grote bosbranden in het gebied door ontploffingen en glasscherven die brand veroorzaakten. Hierdoor werd het bos nog verder verwoest.
Duitse Oorlogsbegraafplaats Vossenack
GPS: 50.6740275, 6.3473658
De oorlogsbegraafplaats van Vossenack is aangelegd op een strategisch punt Hill 470, door het Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorgung gedurende 1949 tot 1952. Vandaag de dag telt het kerkhof 2347 oorlogsslachtoffers, 35 van hen verloren hun leven gedurende naoorlogse operaties als leden van de explosieven opruimingsdienst. In één van de graven rust Veldmaarschalk Walter Model, samen met een andere soldaat. De originele grafsteen is gestolen. Sinds 21 mei 2005 staat er een monument voor de ingang van de begraafplaats dat Julius Erasmus, een Duitse ingenieur kapitein, herdenkt die met gevaar voor eigen leven 1569 stoffelijke overschotten van zijn vroegere kameraden van de slag om het Hürtgenwald persoonlijk heeft begraven op deze berg.
Bunker Kallweg Hürtgenwald
GPS: 50.6680092, 6.3582985
Het Kall pad. Over dit smalle pad trokken de M4 Sherman tanks, rechts is een afgelopen rupsband (track) te zien.
Panzerkette Nideggen
GPS: 50.6722366, 6.3899928
Op de Kall Trail ligt een rupsband van een Sherman Tank. De rupsband is waarschijnlijk gebruikt om de weg te verstevigen. Vlak bij deze plaats zijn drie Amerikaanse tanks vernietigd. Hier kwamen we soldaten van het Nederlandse leger tegen die een lesje geschiedenis kregen van hun vrouwelijke commandant.
Kall-Brücke Kallweg Hürtgenwald
GPS: 50.6729093, 6.3876000
In november 1944 leidde de Amerikaanse opmars naar Schmidt via de Kall Trail tot een nederlaag tijdens de bloederige Slag om het Hürtgenwald. Te midden van de chaos wist de Duitse legerarts dr. Stüttgen tussen 7 en 9 november lokale wapenstilstanden te regelen bij de Kallbrug. Hierdoor konden gewonden van beide zijden medisch verzorgd worden.
Waldcafé Mestrenger Mühle
GPS: 50.6723980, 6.3864077
De Kall Trail in de Eifel was in november 1944 een strategische, maar levensgevaarlijke route tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Het steile en modderige pad werd een “dodenpad” voor de Amerikaanse 28ste Infanteriedivisie door zware gevechten met Duitse troepen. Ondanks de bloedige strijd vond bij de Mestrenger Mühle een opmerkelijke onofficiële wapenstilstand plaats om gezamenlijk gewonden te verzorgen. Tegenwoordig dient het pad als een wandelroute, bekend als het “Pad van de Stilte”, die herinnert aan het hevige menselijke leed uit de Tweede Wereldoorlog.
1944 Hürtgenwald Forest Museum
GPS: 50.68669102083609, 6.370072078767586
Documenten, foto’s en militaire relikwieën die gevonden zijn in het Hürtgenwald na de oorlog, vertellen de zwarte bladzijde van de geschiedenis van het Hürtgenwald tijdens de slag om het Hürtgenwald tussen september 1944 en februari 1945. Het museum bestaat uit een aantal ruimtes en staat vol met diarama’s, restanten en andere zaken.
Een uiteengereten granaat.Een wiel van een tank en een stukje rupsband.
McArthur Tree Hürtgenwald
GPS: 50.70316, 6.316239
“RD McArthur, 9/21/44, Texas, USA” – een GI van de 9th Infantry Division sneed deze tekst destijds in deze momenteel 160-jarige boom, die nog steeds in het Wehebachtal-gebied van de Hürtgenwald staat.
German War Cemetery Hürtgen
GPS: 50.7052678, 6.360251
Op deze oorlogsbegraafplaats liggen 3001 oorlogsslachtoffers begraven die omkwamen in de Slag om het Hürtgenwald. Het betreft 2925 Duitse soldaten, 35 burgers, 27 Russen, 13 Polen en één Belg.
Monument Friedrich Lengfeld
GPS: 50.70484 6.35982
Op 12 november 1944 hoorden Duitse soldaten wanhopige kreten uit een mijnenveld dat bekend stond als de “Wilde Sau”. Een Amerikaanse soldaat lag er zwaargewond. De Duitse luitenant Friedrich Lengfeld, bevelhebber van een compagnie, gaf opdracht om het vuren te staken en stuurde een reddingsteam. Toen dat niet lukte, ging hij zelf het mijnenveld in. Hij stapte op een mijn en stierf later aan zijn verwondingen. Hij werd later begraven in het Hürtgenwald.
Westwall – Voormalige Mijnenveld “Wilde Sau”
GPS: 50.70558, 6.363631
Op deze plek was tussen 1944 en 1945 een groot mijnenveld van het Duitse leger.
Kogelinslagen Stumms Krüzche
GPS: 50.681596, 6.376367
Bij het begin van de Kall Trail staat dit voormalige veldkruis. Op de restanten zijn nog steeds kogelinslagen zichtbaar van de Slag om het Hürtgenwald.
Herdenkingskapel (Madonna) Wolfgang Sandmann
GPS: 50.726788, 6.4004149
Dit kapelletje herdenkt de Duitse soldaat Wolfgang Sandmann die is gesneuveld in Noorwegen en eveneens alle Duitse en Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen in het gebied “Gieschhardt” tijdens de Slag om het Hürtgenwald. Kijk de Duitse en Amerikaanse helm.
When Trumpets Fade (film)
When Trumpets Fade is een oorlogsfilm uit 1998. De film vertelt het verhaal over een Amerikaanse soldaat die meevecht in de Slag om het Hürtgenwald tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gaat over een bange soldaat die na een aanval de enige overlevende van zijn sectie is. Nadat hij na een aanval als enige van zijn sectie overgebleven is wordt hij bevorderd tot sergeant. Hij krijgt een nieuwe sectie soldaten aangewezen die nog geen oorlogservaring hebben en die in het begin denken tegen oude Duitse soldaten te vechten van de Volkssturm. Nadat ze hun eerste aanval hebben gevoerd beseffen ze pas echt dat dit geen oude Duitse soldaten zijn. Hierna wordt hij bevorderd tot luitenant. Voor een tweede keer krijgt hij een missie die hij moet klaren. Hij moet samen met zijn sectie de kanonnen bij een brug onschadelijk maken. Deze missie moet voor zonsopgang zijn geklaard anders sterven er weer honderden Amerikaanse soldaten.
Now and then Stolberg
GPS: 50.7696099, 6.3254254
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Wanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. 
Hier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.
De gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.
Je hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.
Jason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?
Ben je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉
Each department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.
You hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.
Jason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of
