Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Porto, Portugal 🇵🇹

Tegenover ons zat zo’n macrobiotisch klankschaalmormel haar nek vol te stouwen met allemaal eiwitrijke gluten en een lactose intolerant symbiotisch veganistisch onbespoten pruimentaartpuntje als toetje toe. Iedere keer als ze een hapje nam keek ze met opgetrokken bovenlip de hele zaak rond zo van:” kijk mij nu eens gezond doen, kijk mij eens deze culinaire hel doorstaan”. Het liefst zou ik haar bij haar kippennekvel pakken en haar gezicht door dat bord met groene drek trekken. Niet vanwege datgene wat ze at maar omdat ze zo verontwaardigd naar mijn spareribjes keek. Zo van:”eet jij nog vlees 🥩?” Man, man. Één keer per week eten bij mijn biologische moeder vind ik al gezond genoeg. Zero fucks voor haar dit jaar.

We zitten hier in Porto. Laten we het daar even over hebben want de Portugezen zelf zijn het er nog niet over eens welke stad nu mooier is. Het kleine Porto of zijn tweemaal zo grote broer Lissabon ? Angelica en ik brachten twee dagen door in deze pittoreske stad. We verkenden te voet de talloze, smalle steegjes en struikelden in ieder steegje wel over een uitstekende straatklinker. We brachten de eerste dag in de stad door rondom de Ribeira terrasbuurt langs de Douro en al zijn trappen. Angelica heeft nu eindelijk de techniek onder de knie hoe ze tijdens het traplopen moet ademen zodat ze boven kan komen zonder staan te hijgen als een Belgische trekhengst. Via die trappen kwamen we op talloze uitkijkpunten over de stad, genaamd “Miradouros” in Portugees. We zagen de belangrijkste bezienswaardigheden op loopafstand van kerken tot kathedralen. Jammer alleen was het moeilijk vinden van een parkeerplek voor ons busje maar daar hadden we ons al op ingesteld dat dat een eitje zou worden.

Half Rabbit

Deze gigantische sculptuur van afval is de kritiek van kunstenaar Bordallo II op de verspilling van de samenleving.

Pastelkleurige huisjes aan de Douro-rivier

De perfecte plek is eigenlijk op de ‘verkeerde’ stek. Ik zal het uitleggen. The place to be is natuurlijk de noordzijde van de Douro. Maar wil je het uitzicht hebben van wat onderstaande foto’s laten zien dan moet je dus aan de zuidzijde van de Douro een tafeltje reserveren. Wij zaten bij Restaurante Cais do Bacalhau in de kunstenaarsbuurt Wow en daar aten we een kilo Bacalhau voor nog géén drie tientjes. En of het te pruimen was ! Héérlijk ! Bacalhau is eigenlijk een gezouten en gedroogde kabeljauw. Op de Antillen noemen ze het Bakkeljauw. Omdat wij het vroeger verkeerd verstaan hebben noemen wij het kabeljauw 🤦🏻‍♂️

NOW- kunstenaarsgebied zuidzijde Douro. Kijk het treintje op de vrug.
Restaurante Cais do Bacalhau helemaal rechts (gele gebouw)
Ribeira buurt.
Ribeira buurt.
Ribeira buurt.
Bacalbau (kabeljauw op zijn Portugees)
Heerlijk wijntje voor the queen 👸.

Luís I brug

De meest beroemde brug van Porto is de Ponte Dom Luis I. De brug bestaat uit twee wegdekken die 44 meter boven elkaar liggen. Het bovenste dek, met prachtig uitzicht over de stad en de rivier, is voor de metro en voetgangers. Op het onderste dek rijden de auto’s. Ook is er een smalle strook waar je kunt wandelen. De Ponte Dom Luís I is rond 1880 gebouwd door de Belgische Théophile Seyrig, een voormalig leerling van Gustav Eiffel. De brug is vernoemd naar de toenmalige koning van Portugal.

Foto genomen vanaf I Cais da Ribeira.
Foto genomen vanaf de kathedraal.

Cais da Ribeira

We vermeden hier de restaurants en bars op de kade, de prijzen liggen hier namelijk (veel) te hoog. Het is er wel gezellig druk en het is een beetje zien en gezien worden. Vanaf de terrassen troggelen de jonge meiden hun date een drankje af om vervolgens op instagram met hun dure drankje indruk te maken op de jongen die ze écht willen hebben. Diegene die hun drankje betaald zie je natuurlijk niet terug in hun hele love, live, laugh-verhaal. Ja beste mensen, zo gaat dat op vandaag.

I Cais da Ribeira, promenade aan de Douro.

Porto Old town

Angelica en ik liepen door de op een na grootste stad van Portugal, een moderne metropool met 210.000 mensen, maar the place to be is nog steeds de middeleeuwse oude stad Porto Ribeira. We begonnen aan de Ribeira-promenade bij de Douro, draaiden onze rug naar de rivier en dan gewoon verstand op nul en trapjes klimmen. Op deze manier bezochten er Old Town op de simpelste manier. Toen we slechts een paar straten van de drukte van het plein verwijderd waren werd het ineens rustig en leek het wel of we een paar eeuwen terug in de tijd waren gestapt. Er lag nog geen klinker recht, alles was schots en scheef en de lak op de kozijnen was overal verweerd. Héérlijk !!

São Bento treinstation.
Porto Old town.
Een insta-poppetje bezig met haar business.
Kruidenier A Pérola do Bolhão.
Teatro Sá da Bandeira.
Porto Old town.
El gato de Cobalto gemaakt door de Spaanse kunstenaar Liqen.

De kathedraal De Sé

Aan de kathedraal de Sé van Porto hebben ze in totaal zes eeuwen gesleuteld waardoor zij qua stijl een mix van romaanse, gotische en barokke elementen is geworden. Toen we op toren en de kantelen stonden dachten we dat we in een middeleeuwse burcht stonden. In die tijd was dat ook nodig want een deel van Portugal was toen veroverd door islamitische Moren en die hakten je kop er af als ze je zagen.

Porto van boven

Igreja de Santa Clara

We hebben even moeten zoeken en zijn er tweemaal langs gelopen. Enigszins verstopt tegen de oude stadsmuren van Fernandinas ligt de kerk van Santa Clara. Een politieagent wees ons de weg en via een sellie binnenpleintje kwamen we terecht in een van de mooiste kerken van Porto. Vooral de binnenkant van de kerk is spectaculair mooi. Prachtig houtsnijwerk, vergulde versieringen, prachtige zuilen, sjonge jonge wat kan Barok mooi zijn.

Kerk van Sint Ildefonsus

De kerk van Sint Ildefonsus is een rooms-katholieke kerk gelegen in de buurt van het Batalha-plein.

Iglesia de San Antonio de los Congregados

Camara municipal in historisch centrum Porto.

Igreja dos Carmelitas

Livraria Lello

Hier kwamen we alleen binnen met een online ticket. Wisten wij veel. Snel op internet ! De wereldberoemde boekenwinkel was tot 21:30u open. Helaas werd de kaartverkoop om 17:30u gestopt. Het was 17:33u. Arghhhhh……. Deze hebben we dus moeten skippen. Maar om te laten zien hoe mooi deze boekenwinkel is enkele foto’s van internet geplukt. Zo jammer dit 🥺.

Praça de Gomes Teixeira

Onze camping voor twee dagen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

516 Arouca Bridge in Arouca Geopark

Zo heb je vrouwen die er op staan dat ze hoffelijk bediend worden. Zo van ‘jij moet mij vóór laten gaan omdat ik vrouw ben’. Eeuwenlang laten mannen al vrouwen vóór gaan. Niet uit hoffelijkheid. Nee gekkie, gewoon om daarna die kont te kunnen checken natuurlijk. ‘Ga jij maar eerst’ zei ik dus tegen Angelica.

Ik weet niet meer wie me ooit getagged heeft in een FB-bericht over deze hangbrug maar het moet een paar jaar geleden zijn geweest. Destijds was dit namelijk de langste hangbrug ter wereld. Momenteel is dat de Skybridge 721 in Tsjechië. Met zijn lengte van 721 meter verbreekt de brug het record van de 516 meter lange brug waar we vandaag met onze neus vóór staan. Bij dit soort dingetjes ben ik weliswaar niet bang maar wel héul alert haha. Als ik er over heen loop dan kijk ik altijd of de boutjes nog goed vastzitten en of er niet ene is losgetrild door de wind. Zo’n brug is namelijk continu in beweging. Toen ik in Rusland was werden om de 500 km alle wielen van de treinwagons ‘gehamerd’ met een hamer met een verlengde steel. Vanaf het perron sloeg een onderhoudsmonteur met die hamer op het wiel en luisterde naar de klank. Zit één boutje los dan maakt dat een heel ander geluid dan dat die zou vastzitten. Nu had ik vandaag én géén hamer in mijn broekzak én het ging me net iets te ver deze check te gaan uitvoeren. Ik betaalde immers geen 12€ voor nop. De vloer en zijleuningen waren gemaakt van metalen roosters zodat we helemaal vrij om ons heen konden kijken. De brug zelf was goed gestabiliseerd door de kabels links en rechts. Zodoende had je niet het gevoel dat je van links naar rechts ging. Vandaag hadden we zin in een beetje avontuur en natuur. Angelica heeft het normaal niet zo op dit soort bruggen maar zonder te mekkeren liep ze hem heen én terug. Chapeau ! Er waren ook mensen die de brug éénmaal liepen en aan de overkant bleven. Die moesten dan acht km omlopen om weer bij de auto te komen. Tijdens onze terugweg kwamen we door een bos en een klein dorpje. Het was even uitkijken waar we liepen want het pad lag bezaaid met stapstenen en de laatste 300 meter ging wel erg steil omhoog bohhh….

Voor degene die dit ook eens willen doen. Zet je auto op GPS: 40.957260, -8.180557 (Canelas) of aan de andere kant van de vallei op 40.969252, -8.163733 (Alvarenga).

Video

Foto door de raatvloer van de brug genomen. De schaduw van de brug is zichtbaar (grijze streep).
Linksboven de brug.

Onderweg er naar toe

De weg naar de brug leidt door een klein dorpje. De weg wordt gevormd door dikke stapstenen en gaat vrij steil omhoog. We waren ongeveer 20 minuten onderweg naar de brug. De weg terug is alleen maar omhoog !

Bouw van de brug

District Braga, Portugal 🇵🇹

Soajo, oud dorpje in Gerês nationaal park

Wat een mist hier in de bergen. We zagen geen hand voor ogen en in gedachte begon ik spontaan ‘Wuthering heights’ te zingen. Voor mijn jonge lezers die niet weten wie Kate Bush is: Kate was een ‘lekker wijf’ uit de jaren ‘80 die ook nog eens goed kon zingen. Angelica stoort zich wel eens aan het feit dat ik Kate een mooie vrouw vind. ‘Ran, die hebben ze strak gespoten met botox !!’

Ohjee, nu wil ze ook botox. Ik heb getracht haar er van te weerhouden. Pas als haar huidje uitziet als mijn 50-jarige balzak dan mag er een naald in.

In dit park liggen heel veel eeuwenoude dorpjes met allemaal hun eigen bouwstijl. Angelica en ik bezochten er een paar maar in het dorpje Soajo zagen we iets heel aparts. In het begin dachten we dat het graven waren omdat ze de vorm van een doodskist hadden en op het dak twee kruizen omhoog staken. Op een bordje stond de uitleg maar mijn Portugees is niet meer wat het vroeger was 😇. Een ouder mannetje vertelde ons dat dat de Espigueiros do Soajo waren. Het zijn 24 granieten stenen opslagplaatsen voor koren of mais waarvan de oudste dateren uit 1782. Op het plateau was ook een gemeenschappelijke dorsvloer die nog steeds door de bevolking wordt gebruikt. De ‘doodskisten’ bevinden zich op de top van een enorme granieten rots van waaruit we een prachtig 360 graden-uitzicht hadden. In het plaatselijke restaurant aten we een lekker stukje bief met als bijgerecht héérlijk gebakken varkensoren 🐽.

Nationaal park Peneda-Gerês

Vanuit Spanje reden we de grens over richting de provincie Braga. Hier ligt het Gerês Nationaal Park. Het park is niet al te groot maar we kozen er wel voor om dit met de auto te doen omdat de dorpjes best ver uit elkaar liggen. De tijd leek hier wel te hebben stilgestaan. Tegen de bergen aan zagen we wel honderden dorpen waarvan de huizen vaak gebouwd waren met graniet. Alles leek nog op de traditionele manier te gebeuren, van het verbouwen van groenten tot het houden van vee. En ja hoor, even remmen, koeien met joekels van horens op de weg. Sommige delen van het park liggen boven de 1.000 meter en zelfs nu in het begin van de zomer hadden we het soms koud

Chapel of São Frutuoso

In de kapel bevindt zich het graf van heilige Frutuoso die vooral populair werd na de christelijke herovering in de 12e eeuw.

Jardim de Santa Barbara

De tuin van Santa Barbara is een stadstuin in de stad Braga in het noorden van Portugal.

Praça da República Braga

Gedurende onze dagtrip in Braga liepen we twee keer over dit plein. Van ‘s morgens vroeg tot laat in de middag waren de terrassen gevuld met locals die aan het genieten waren van een hapje in de cafés en restaurants aan het plein. Gezellig !

Capela dos Coimbras

De kapel werd in de 16e eeuw gebouwd. Aan de binnenzijde zagen we hele mooie tegelpanelen uit de 18e eeuw.

Palácio do Raio

Het paleis van Raio is een residentie uit de baroktijd.

Sameiro Sanctuary Bom Jesus do Monte

In Bom Jesus do Monte zagen we een unieke barokke trap, een prachtige kerk, veel heiligdommen en kleine tuintjes maar het mooiste vonden we het het ongelooflijk vette uitzichtpunt over Braga. Geen wonder dat dit een van de 17 UNESCO-werelderfgoederen van Portugal is.

Palace of the Dukes of Braganza Guimaraes

Het paleis van de hertogen van Braganza is een middeleeuws landgoed gelegen in het historische centrum van Guimarães.

Centro Histórico Guimarães

Het historisch centrum van Guimarães is een gebied met veel gebouwen uit de middeleeuwen welke ook op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Hier aten we in een restaurantje superlekkere varkenswangetjes 🐷.

Obras do Fidalgo

We zagen hier de voorgevel van een 18e-eeuws gebouw. Dit wordt beschouwd als een van de meest uitgebreide en imposante barokke gevels van de Portugese architectuur. Men beeft nog steeds geen idee waarom dit gebouw nooit is afgemaakt.

Ponte do Arco (Rota do Românico)

Een mooie brug waar we helaas niet over heen konden rijden tijdens onze route de Romanico. De huizen naast de brug werden goed bewaakt door een witte en zwarte hond. Ze sprongen van gekkigheid bijna door het openstaande raam. 🐶 Hethuize. Naast de

Igreja de São Gonçalo (Amaranto)

Géén idee wat we hier kwamen doen maar het zag er leuk uit. Vooral de laatste foto met onderin het bootje is erg mooi.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Aceredo, het gezonken spookdorp ☠️

Rámon

Op een slinkse wijze brak Rámon door het ME-kordon en rende de berg af naar zijn geboortedorp bij de rivier. De commandant schreeuwde tegen twee van zijn mannen: “pak hem, ga hem halen voordat hij verdrinkt !”

Het water van het zich vullende stuwmeer stond al tot aan de drempel van de voordeur. Hij opende de deur en stormde naar boven. Op zijn kamer wipte hij een plank uit de vloer omhoog, greep de brieven en verstopte ze snel onder zijn trui. Vlak nadat hij een stoel pakte om op te gaan staan voelde hij het koude metaal om zijn linkerpols en even later hetzelfde gevoel om zijn rechterpols. Hij schreeuwde zo hard als hij kon maar niemand luisterde naar wat hij zei. Zijn moeder stond huilend achter het rood-witte lint en werd vastgehouden door een agente van de Guardia Civil. Zijn vader kon helemaal niets doen want hij was nog te verzwakt vanwege zijn 10-daagse hongerstaking. Niets had geholpen. Alles hadden de bewoners er aan gedaan om te voorkomen dat hun dorpje onder water zou worden gezet. Het grote geld had echter gewonnen. Aceredo zou het Atlantis van Spanje worden.

Nu, 30 jaar later, liep Rámon hand in hand met de vrouw uit zijn brieven met vochtige ogen door zijn geboortedorp. Wegen, paden en gebieden van voormalige landbouwgrond waren weer zichtbaar, evenals de voormalige huizen van zijn vriendjes. De stenen muren stonden er nog hoewel de meeste daken waren ingestort en de houten deuren en ramen verrot waren. Ze waren nog één straat verwijderd van zijn geboortehuis. Hij riep met luide stem zijn twee puberende jongens.

Ze mochten niet naar binnen gaan want de vloeren van hun voormalige huis waren door het water waarschijnlijk verrot en ze zouden zomaar kunnen breken. De historische droogte had zijn dorp met 70 huizen weer aan het oppervlakte gebracht en vandaag had hij vrij genomen om met zijn familie zijn vertrouwde omgeving te gaan bezoeken. De rivier de Lima op de grens van Spanje en Portugal had nog nooit zo weinig water aangevoerd. Daarbij wilde het energiebedrijf niet minder water afnemen waardoor het stuwmeer zo goed als leeg was gelopen.

Hij zag de oude auto van meneer Gonzales, zijn buurman. Op de dag van de evacuatie wilde hij niet starten. Alle huizen waren inmiddels leeg gemaakt. Zelfs de dierbaren op het kerkhof waren elders herbegraven. Meneer Gonzales kreeg zijn auto maar niet aan de praat en besloot hem te laten staan. Rámon keek er eens naar. ‘Hoevaak hadden ze wel niet op de achterbank van dit karretje gezeten toen ze een uitwedstrijd moesten voetballen’: vroeg hij zich af.

De groene rand bovenaan verraadt tot hoever het stuwmeer gevuld was met rivierwater.

Zelfs de oude waterpomp tegenover zijn huis spuwde nog steeds een gestage stroom water. Hier dronk hij altijd bij warm weer als niemand thuis was die hem binnen kon laten. Hij liep de stenen trap op en keek zo de keuken in. Het oude gasfornuis stond er nog. Hij sloot zijn ogen en in gedachten rook hij de paella die zijn moeder zo lekker kon maken. 10 jaar geleden hadden ze samen voor de allerlaatste keer paella gegeten. Zijn vader was de hongerstaking nooit te boven gekomen en ook mede door verdriet was hij in zijn slaap ook overleden.

Eenmaal op zijn slaapkamer pakte hij een stevige stoel en trapte er een aantal keer op met zijn voet. Daarna ging hij er op staan en strekte zijn hand tot boven de houten balk. Met zijn wijsvinger wrikte hij in een gat en even later viste hij er iets uit en stopte het in zijn broekzak. Zijn jongste zoon stond ineens achter hem en vroeg wat hij in zijn zak had verstopt. Ràmon schrok en zei hem dat hij dat straks zou vertellen waar iedereen bij was. Samen liepen ze de kamer uit, de trap af, de straat op waar zijn oudste zoon bij zijn moeder stond te wachten.

De voordeur.

Vlak voor haar knielde hij op de grond en keek haar aan met vochtige ogen. ‘Ik heb hier zó lang op gewacht. Ik heb altijd een voorgevoel gehad dat dit moment zou gaan komen en nu is het zover. Ik wilde je dit al 30 jaar geleden vragen. Hoevaak heb je me in die periode niet gevraagd wanneer ik je zou vragen of ik met je wilde trouwen ? Hoevaak heb ik je teleurgesteld met mijn antwoord dat je geduld moest hebben ? Een jaar lang heb ik hiervoor gespaard en ik was zo bang dat ik het nooit meer zou vinden. Maar vandaag was het lot me gunstig gezind en heb ik datgene gevonden wat ik al die tijd kwijt was. Vandaag komt er eindelijk een einde aan mijn geheim. Met zijn linkerhand pakte hij de pols van de snikkende moeder van zijn dierbare zonen en drukte een mooie gouden ring in de palm van haar bevende hand 💍.

De stenen trap naar de keuken.
Het gasfornuis.
De oude waterpomp.
De auto van buurman Gonzalez.
De gang naar Rámon’s slaapkamer.
De auto van buurman Gonzalez.
De auto van buurman Gonzalez.
De dam.

Aceredo jaren ‘80

Uit hun huizen gejaagd

Deze plek bezoeken ?

Kopieer onderstaande GPS-coördinaten in je google maps (41.8945049, -8.1282296) en parkeer je auto precies op het aangegeven plekje neer (plaats voor twee auto’s). Spring over de rood-witte barricade en wandel via het kapotte asfaltwegdek naar het dorpje onder je.

Abandoned Château des Tours

Pareltje

In de verte zagen we dit vervallen pareltje dat gebouwd werd in de 14e eeuw. Verlaten door de eigenaar raakte het kasteel geleidelijk in verval. Eigenlijk jammer dat hier niet een of andere instantie ingrijpt. In Nederland zou dit nooit kunnen gebeuren. Als je hier je kozijnen en voordeur niet op tijd een likje verf geeft wordt er door de buurtvereniging al een facebook-pagina aangemaakt om je op andere gedachten te brengen.

Renaissance

Het kasteel dateert dus uit de 14e eeuw en bestaat uit drie torens en een donjon binnen. De muren werden in de 16e eeuw vervangen door rechthoekige gebouwen en ter verdediging werden twee ronde torens met kantelen toegevoegd. Tussen de twee ronde torens geven drie openingen toegang tot het kasteel. Op de grote binnenplaats zagen we baaien in Italiaanse stijl zodat je zou kunnen stellen dat de bouw van dit kasteel is beïnvloed door de Renaissance-tijd. De kapel van het kasteel bevindt zich in het oosten buiten de omheining en dateert ook uit de 14e eeuw.

Camping

Tegenwoordig behoort dit kasteel tot een wijndomein van Saint-Emilion. François Marret, de huidige eigenaar, erfde dit kasteel van zijn oom maar laat het gewoon leeg staan. Zo jammer. Geeft het toch gewoon aan ons ? Hoe vet zou het zijn om hier een camping bij te maken en iedere avond op de binnenplaats van het kasteel feestjes te houden met bier en Schwein am Spies ? Ja toch ?

GPS

Wil je dit kasteel eens een keer bezoeken ? Voor twee flesjes bier lieten de aanwezige klusjesmannen van de boerderij ernaast ons binnen. Hieronder de GPS.

44.9252175582703, – 0.11927486330718853

De binnenplaats.
Een brug verschafte ons toegang tot de kasteelpoort. De gracht was opgedroogd.
De ramen zijn dichtgemetseld.
Een oude waterpomp waar de dienstmeiden vroeger hun water omhoogpompten om te kunnen koken en wassen.
Rechts het kapelletje.
Het kapelletje van binnen.

Kasteel vroeger

Verder in de buurt

Aérotrain d’Orléans Test Track

Angelica en ik stonden onder aan het treinplatform en keken omhoog naar het spoor in de lucht. De futuristische luchttrein was een Franse uitvinding uit de jaren ’60. Net als de magnetische trein, was de Aérotrain ontworpen om boven de sporen te glijden. In plaats van magnetische weerstand te gebruiken, zou de Aérotrain op een kussen van lucht drijven. Helaas werd dit project stop gezet toen de centjes op waren en de uitvinder, Jean Bertin, was gestorven. Daarna werd de TGV ontwikkeld (Train à Grande Vitesse, hogesnelheidstrein) en deze trein werd wél een succes en bestaat nu nog altijd. Hoewel het project werd stopgezet, werden de testbanen nooit afgebroken en zijn ze nog steeds hoog op het platteland te vinden. We kwamen door hele kleine dorpjes waar ze al zeker 75 jaar géén Duits nummerbord hadden gezien. Dat was dus even schrikken voor ze. ‘s Avonds sliepen we aan de rivier de Loire.

Foto’s uit jaren ’60

GPS

Het eerste platform is in Ruan, Loiret: 48.1157, 1.904. Het middenstation is in Chevilly, Loiret: 48.0282, 1.884. Het laatste platform is in Saran, Loiret: 47.9581, 1.892.

CO2

Kom ik uit de Edeka. Rukwind. Waai zo terug de zaak in richting de flessen drank. Ik zie dit als een teken. De CO2-maatregelen beginnen overigens eindelijk te werken. Aarde koelt weer af. Everybody happy en Angelica poetst met windkracht 13 de ramen 🌬 💨. Laten we hopen dat dit niet een gewoonte wordt🤦🏻

Bounty island Koh Rong, Cambodia 🇰🇭

What can Koh Rong ?

Ik zou met Marc en Roel op een eiland gaan snorkelen vandaag. Aangezien zij al boottickets gekocht hadden moest ik nakomen met een andere boot. Bij aankomst heb ik even met ze geappt in welke strandbar ze uithingen. Maar op dat eiland waar ik zat hadden ze nog nooit van die strandtent gehoord. Uiteindelijk bleek ik op het verkeerde eiland te zitten🙈. Hadden ze me het verkeerde ticket verkocht. Blijken twee eilanden met dezelfde naam te bestaan. Zo bestond er Koh Rong en Koh Rong Samloen. “What can Koh Rong ? “

Het eiland

Eilanden in Zuidoost-Azië staan toch wel bekend om hun wilde dansavonden met vreugdevuren op het strand. De full-moon parties worden bijna iedere dag gehouden ook als er geen volle maan is. Wein, Weib und Gesang staat dan op nummer één. Koh Rong Samloen is echter een plek waar zowel backpackers als oudere reizigers samenkomen om te relaxen en te genieten van het perfecte verkeersvrije paradijs met wuivende palmbomen en witte stranden. Er is zelfs geen pinautomaat dus moest ik in het haventje van Sihanoukville zorgen voor genoeg cash. Achteraf viel dat best mee want een lekkere curry scoorde ik al voor 5$. Ook de prijs van cocktails was een lachertje.

Video

Paradise Restaurant

Dit is de plek om een middagje te chillen en iets lekkers te eten en te drinken. Lekker op zo’n luierbank of een lazy hangmat. Het is er allemaal. Het witte strand lag op 10 meter afstand en daarachter meteen de blauwe, warme zee. Het zeewater was 24c dus heerlijk warm om eens in te duiken.

Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Luchtfoto (van internet geplukt).

Remsporen

Het is me toch al een paar keer overkomen dat ik ergens op bezoek ben en de pot gedecoreerd is met remsporen waarvan Max nog zou opkijken. Als bij ons thuis de bel gaat ren ik eerst naar de wc, check de pot en dan pas maak ik de deur open. En zo hoort het beste mensen 😇

De kleurrijkste begraafplaats ter wereld, Chichicastenango

De begraafplaats

We moesten even bergop lopen want op de heuvel voor onze neus lag een van de kleurrijkste begraafplaatsen ter wereld. Onze begraafplaatsen doen meestal grauw aan maar volgens de Maya-traditie wordt de gang naar het hiernamaals begeleid door een regenboog van kleuren. In pastelkleuren geschilderde kruisen staan zij aan zij. Voor mijn neus werd wierook, alcohol en af en toe een kip aan de overledene “geofferd”. Die kip kochten ze dan levend op de markt en op de offerplek werd de kip meteen de nek omgedraaid. Hatseflats. Niet leuk om te zien maar hier koken ze dan weer geen mosselen levend. De kleuren van de graven hebben ook een betekenis. Zo geven witte graven zuiverheid aan. De graven van moeders zijn turquoise geschilderd. Graven van opa’s hebben een gele kleur om aan te geven dat de gouden zon de mensen zal beschermen. Soms hebben de graven een random kleur, gewoon omdat de overledene dat kleurtje graag wilde en nog even vlak voor “vertrek” dit meldde aan de nabestaande in spé.

De aangrenzende markt

Op de grootste markt van midden-Amerika probeerden Maya-verkopers kleurrijke dekens, sjaals, geweven dekens en hangmatten te verkopen. Overal op het marktplein stonden marktkraampjes met heerlijk geurende gerechten uit de lokale keuken. Op zaterdag en dinsdagavond komen families uit het hele land al naar deze markt om hun kraampje in te richten. Ze slapen onder de blote hemel om de dag erna fit aan de slag te kunnen. Ook zag ik veel dieren die te koop werden aangeboden. Voor ons Europeanen is het zielig een kip te zien die zijn kop uit een mand steekt. Denk dan meteen even aan onze legbatterij kip. Dan wordt het al een stuk minder zielig 🤔😉. De lokale bevolking was erg vriendelijk maar af en toe moest je goed op je spullen passen want jatten doen ze hier ook.