Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

7 star hotel Burj al Arab, Dubai

Dit hotel, dat door de pers wel eens aangeduid wordt als het één miljard dollar kostende zevensterrenhotel, is nog steeds één van de meest opvallende bouwwerken van Dubai. Wereldwijd is het zelfs bekender dan de Burj Khalifa, de hoogste toren ter wereld. Dat komt omdat heel veel Dubai-gerelateerde berichten in de pers begeleid worden met een foto waarop Burj al Arab staat. Wat betreft vormgeving is er geen enkel andere gebouw dat zelfs maar in de buurt komt van de Burj al Arab. Angelica en ik hadden een kamer in het OYO 393 Al Wehda Hotel (klik hier) in de arbeidersbuurt van Dubai (Deira) en we betaalden maar 26 euro voor een nachtje.  Dubai is supergoedkoop. Iedereen méént dat het duur is maar dat is absoluut niet zo. Dubai biedt wel de mogelijkheid om het zo duur te maken als je wilt. Dit in tegenstelling tot Amsterdam en Parijs waar er een prijzenplafond is. In de Burj el Arab kun je bijvoorbeeld 15.000 euro voor een kamer betalen. In Parijs en Amsterdam zijn die mogelijkheden niet. Je kunt echter ook héél cheap naar Dubai gaan en wat extra geld uit geven aan de leuke dingen die je daar kunt doen. Zo vonden we het leuk om eens een drankje te gaan doen in de skybar want zoals het een tophotel betaamt heeft ook Burj al Arab een skybar. In dit geval eentje die op 200 meter hoogte boven de zee zweeft. Vanuit de skyviewbar zie je overdag zee en ‘s avonds eigenlijk niets. Uitzondering is als je aan een van de tafeltjes aan de zijkant zit. Dan heb je een zijdelings zicht op Dubai.

We hadden thuis online reeds een ticket besteld. Een soort voucher met een waarde van 150 euro (klik hier). Dat was het allergoedkoopste voucher wat ik kon vinden op hun site. Toen we met de taxi arriveerden opende een grote neger in kostuum het portier en heette ons van harte welkom. Met de roltrap en de lift kwamen we aan in de skybar. We bestelden wat fingerfood en een biertje met een wijntje. Het glas wijn kostte 18 euro en het japanse Asahi biertje koste 17,50 euro. Kijk, zo gaat het snel met die 150 euro haha. Burj al Arab telt geen kamers maar suites. Iedere suite van tenminste 165 vierkante meter heeft ook nog eens een persoonlijke butler, die voor aankomst van de gasten er al voor zorgt dat er aan alle wensen voldaan is. Wat er in Burj al Arab als goud uitziet, is ook daadwerkelijk goud. In het hotel is dan ook 1790 vierkante meter 24-karaats bladgoud verwerkt. Je kunt natuurlijk ook met een Rolls Royce of BMW 7-serie vanaf het vliegveld naar Burj al Arab reizen. Het hotel biedt haar gasten ook een helikoptertransfer aan, waarbij je binnen 15 minuten op het spectaculaire helikopterplatform landt. Kosten? Zo’n 2200 euro…. per persoon haha. Wij ging gewoon met de metro. Voor 20 euro kun je in Dubai drie dagen lang gebruik maken van de metro en in en uit stappen zo vaak je maar wilt. De hotellobby bevindt zich op 180 meter hoogte binnen het hotel. Hiermee is het de hoogste hotellobby ter wereld. Nog een leuk weetje is dat je in de spa van het hotel je een tijdelijke tatoeage laten aanbrengen waarbij de folie voor 99,9% uit platinum of goud bestaat. De duurste cocktail die je in de Skyview Bar kunt bestellen is ‘The Birth of an Icon”. Deze op een daiquiri geïnspireerde cocktail bevat St. Lucia Distillers Nine Cask rum, vers limoensap, gedroogd goudstof met Cointreau, aged Cointreau en huisgemaakte sinaasappelbitters. Kosten per glas is 15.000 AED, wat neerkomt op bijna 3500 euro. Op 211 meter hoogte speelden Roger Federer en André Agassi in februari een vriendschappelijk potje tennis. In oktober 2013 draaide ex-Formule-1-coureur David Coulthard wat rondjes op het platform. Tegenwoordig kun je elkaar ook het ja-woord geven op het helikopterplatform. Liefhebbers van vis krijgen deze niet alleen geserveerd op hun bord in Burj al Arab. Je kunt ook vijftig vissoorten bewonderen in drie aquaria in het hotel: twee in de lobby en eentje in restaurant Al Mahara. In het interieur van Burj al Arab zitten maar liefst 28.000 lampen verwerkt. Ik heb ze niet allemaal geteld maar dat stond hier ergens in een folder. In het hotel is maar liefst 24.000 vierkante meter aan marmer verwerkt. Niet zomaar marmer, maar dertig verschillende soorten van de beste kwaliteit ter wereld. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Burj al Arab gewoon op het vasteland gebouwd zou gaan worden in plaats van op een kunstmatig eilandje voor het strand. Omdat men besefte dat het 332 meter hoge gebouw dan een te grote schaduw op het strand zou werpen, heeft men ervoor gekozen Burj al Arab zo weg te zetten dat het haar gasten nooit in de schaduw zet als die liggen te zonnebaden. Alsof alle luxe in het hotel nog niet genoeg was, introduceerde men in 2013 de gouden iPad als ultieme gadget voor de hotelgasten. Bij iedere hotelsuite hoort een iPad die met 24-karaats goud versierd is. Het is overigens de bedoeling dat je deze dure tablets na het uitchecken in het hotel achterlaat. Wil je er toch eentje hebben, dan kun je ze voor prijzen van rond de achtduizend euro kopen in de boetiek van het hotel. Het heeft 5 jaar geduurd om Burj al Arab te bouwen. Men begon in 1994 met het aanleggen van het eiland, wat twee jaar in beslag nam. De daadwerkelijke bouw duurde drie jaar, om uiteindelijk op 1 december 1999 officieel geopend te worden. Als je dan toch in Dubai blijft zou ik hier zeer zeker naar toe gaan.

Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven

Urbex.Nazi-bakery

In deze verlaten bakkerij werden broden gebakken voor de Joden, zigeuners, gehandicapten en a-socialen die in concentratiekamp Sachsenhausen te werk waren gesteld. In dit concentratiekamp hebben 200.000 mensen gezeten er er zijn 50.000 mensen gestorven door uitputting, marteling en executie. In dit kamp werd de ” nekschotmachine” uitgevonden waarbij gevangenen in hun hoofd werden geschoten terwijl ze dachten dat er een fotootje werd gemaakt. Bij de demonstratie van dit apparaat werden 96 willekeurige Joden onder luid applaus van de aanwezige SS-ers standrechtelijk ” gefotografeerd”. Hierbij werden ze door de SS-ers aangemoedigd om naar het vogeltje te lachen. Toen ze eenmaal lachtten volgde het nekschot. Dit onder luid gebrul van de aanwezigen. Hierna werden met dit apparaat 18.000 russische krijgsgevangenen doodgeschoten.Omdat de beulen psychische klachten kregen werd een gaskamer gebouwd op het terrein. Zodoende werden de beulen niet geconfronteerd met het leed wat ze zelf aanrichtten.De joden in de bakkerij moesten niet alleen het brood bakken voor hun lotgenoten maar deze broden ook kilometers verderop bezorgen. Ze liepen over een weg die was aangelegd met de grote hoeveelheden as van gecremeerde landgenoten.
Het is even zoeken naar deze plek in het bos. De bakkerij binnen komen is niet zo moeilijk. Er zijn inmiddels genoeg raampjes ingetikt. Kopieer deze cijfers in google maps en voila: 52.768109 13.282145

Urbex “Save the last dance for me”.

We waren expres met de metro vroeg vertrokken richting Berlin-Treptow. De zon staat ‘s ochtends in deze tijd van het jaar vrij laag. Waarschijnlijk waren er wat ramen van het gebouw ingekegeld hetgeen dan een leuk effect zou kunnen geven. Via Google Earth had ik thuis gezien dat het pand waarin de oude balzaal zich bevond tussen de rivier de Dahme en een drukke straat lag. Na de verloren eerste wereldoorlog werd in deze Berlijnse club het verdriet weggedanst. In 1942 was de nationaal-socialistische organisatie ‘Kraft durch Freude’ hoofdgebruiker van deze balzaal. Deze club zorgde tijdens de oorlogsjaren voor het nodige vertier zodat de bevolking afgeleid werd van de verschrikkingen van de oorlog. Héél wat nazi-kopstukken waren hier te gast en speelden Heimatslieder op de piano.
Eenmaal ter plekke aangekomen stonden maar liefst drie politieauto’s voor de deur. Wowww. Wat zou er aan de hand zijn? In dit gebied komen geen toeristen dus we zouden al direct opvallen met onze rugzakken. We besloten langs de politiewagens door te lopen. Ons omdraaien zou ons immers al bij voorbaat verdacht maken. Er staan in Duitsland toch wel flinke boetes op onze rare hobby en we hadden geen zin om een nachtje over te blijven op het politiebureau. Het pand via de voorzijde binnengaan was dus geen optie. De gehele locatie was daarbij voorzien van een hoog bouwhekwerk. Na een kwartier zoeken vonden we een gat in het hek zodat we er door heen konden. Daarna volgde een speurtocht door de met onkruid overwoekerde tuin. Op de rivier kwamen continu bootjes voorbij met mensen die zich natuurlijk af vroegen wat we daar uitspookten. Om het uit 1898 stammende oude verlaten pand binnen te komen moest je op twee meter hoogte door een raam waarvan het glas was ingegooid. Dit was enigszins tricky maar à la, we hebben voor hetere vuren gestaan. Eenmaal binnen troffen we de balzaal aan gebouwd in een mix van nieuw-barok en Jugendstill. En ja…. de lichtinval was mooi én er waren wat ruitjes van de ramen van de balzaal kapot. Zoals beloofd. En daar stond ze nog. Ze had 75 jaar gewacht op die ene klik van mijn camera. “Let’s play piano. Save the last dance for me…..”

Urbex.The art of Decay. GPS 52.415588
13.583009

Slettestrand, Denmark

Één van mijn hobby’s is plekjes te bezoeken met een rare naam. Niet zo zeer raar in de zin dat je de naam nooit hoort maar meer in de zin dat de naam van het straatje of dorp even blijft hangen tussen je oren. Zo ook het Slettestrand in het noorden van Denemarken. Meestal beland ik bij mijn zoektocht naar een plek met een rare naam in een of ander kutdorp waar dan ook helemaal niks aan is. Maar hier was dat wel anders. Hier in provincie Jutland schijnt dus één van de mooiste strandjes van Denemarken te liggen. Slettestrand heeft een heerlijk breed zandstrand en de altijd wapperende blauwe vlag is een teken van schoon zwemwater. Het strand wordt afgeschermd door lage duinen en is autovrij. Dit in tegensteling tot vele andere Deense stranden waar je met je auto mag crossen.  Dit strand is ook bij de plaatselijke bevolking zeer geliefd gezien de hoeveelheid auto’s met Deens kenteken. Op weg naar het strand kwamen we door gezellige vissersdorpjes waar veel kunstenaars wonen. Op het strand zelf lagen overal houten vissersbootjes in mooie felle kleuren.  Wil je mijn andere plekjes met rare namen zien ? Klik hier.

Møllestien, Aarhus, Denmark

We hebben het mooiste straatje van héél Denemarken gevonden 😊. Toen we het centrum van havenstadje Aarhus aan het verkennen waren, kwamen we toevallig in Møllestien , een met keien geplaveide straat met schitterende, kleurrijke huizen uit de 18e eeuw en daardoor zéér instagrammable. Het is geen groot toeristisch gebied want we kwamen maar heel weinig mensen tegen en degene die we tegenkwamen waren inwoners van het stadje zelf.  De huisjes zien zo knus en gezellig uit dat je er het liefst een hapje van zou willen nemen. Ieder huisje heeft weer een andere kleur zodat het voor ons heel moeilijk was om te kiezen welk huisje nu het mooist was. De lak van de kozijnen was ook in kleur en die paste goed bij de kleur van de voorgevel. Møllestien betekent Molenstraat en deze oorspronkelijke naam dateert uit de Vikingtijd. Deze huizen echter zijn vakwerkhuizen en werden pas in de 18e en 19e eeuw gebouwd. De huizen waren oorspronkelijk slechts één verdieping hoog gemetseld. Ze zijn gemaakt met slechts één of twee ramen en een deur, maar de meeste huizen hebben tegenwoordig een aanbouw. Ze behouden echter nog steeds de ouderwetse stijl. De straat was eigenlijk langer, maar de huizen gingen in het begin van de 20e eeuw achteruit in kwaliteit doordat ze vanwege geldgebrek onvoldoende werden onderhouden. Hierdoor werden sommige delen van de straat afgebroken om nieuwe huizen te bouwen. Gelukkig is de stad begonnen met het renoveren van de huizen die in de jaren zestig overbleven. Tegenwoordig ziet de straat eruit zoals je haar in het jaar 1870 (!) zou zijn tegengekomen. We houden ervan hoe kleurrijk de huizen in Denemarken zijn en Møllestien was een van de kleurrijkste straten die we ooit hebben gezien. Zeker in de zomer staan de bloemen en planten voor de huizen of op de vensterbanken in volle bloei. Zéér de moeite waard ! 

Stockholm

Rond 12:00 uur vertrokken we vanuit Oslo naar Stockholm. Het zou een oersaaie rit van zes uur lang worden. Als je twee weken gewend bent om met een maximale snelheid van 50 km/uur alleen maar leuke, scherpe bochten te snijden en als je alleen maar tussen de hoge bergen hebt gereden dan valt het wel tegen om alleen maar op vlak wegdek te rijden en alleen maar dennenboompjes te zien. ’s Avonds kwamen we aan op het eiland Färentuna, op een uurtje rijden van Stockholm. Gelukkig was het lang licht zodat we nog konden zien waar we reden. Onze vrienden Andreas, Thalita en hun kinderen Bam en Pixie wonen op een prachtig eiland. Een aantal jaren geleden hebben ze Limburg uitgezwaaid en zijn vanuit Weert naar Zweden verhuisd. Het leek net alsof je zo’n gezellig vakantiepark op reed. Overal stonden van die gezellige houten huisjes en hadden ze een lap grond achter de hut waar we in Nederland alleen maar jaloers op zouden kunnen zijn. Achter in de tuin stonden twee boten. Ze deden het niet maar Andreas is een klusser eerste klas dus het zou me niet verwonderen als hij binnenkort aanmeert in de haven van Stein zo van:”joehoeee…we zijn er !”. Hun huiskamer is heel knus ingericht en overal hangen of liggen wel spulletjes die me aan festivals doen denken. Het zijn twee echte gadget lovers. Je komt ze overal wel tegen in huis. Achter in de tuin stonden ook nog drie tuinhuisjes. In ene daar van slaapt Bam. Bam vond het niet erg om twee nachten bij zijn zusje Pixie te moeten slapen om zodoende zijn tuinhuisje aan ons af te staan. Ik zag een hele verzameling autootjes staan en zei op blijde toon:” kijk, Bam heeft op iedere auto oogjes getekend met een stift”. Angelica moest al lachen en vertelde me dat die oogjes er standaard op zitten en dat die auto’s mee doen in de animatiefilm “Cars”. Tja…. aan dit soort dingen merk ik dat ik ouder word haha. Qua water en stroom zijn ze bijna zelfvoorzienend en in de winter lijkt het me heel gezellig zo met zijn alleen voor een met hout gestookte kachel.

Achtertuin met helemaal rechts het knusse tuinhuis waarin we sliepen
Limburgers in Zweden
Bospop 2018
Hier wonen Andres en Thalita met hun kids Bam en Pixie
Riddarholmen church

Gamla Stan

Gamla Stan betekent letterlijk oude stad. Hier namen we een lekkere lunch in één van de vele bistrootjes op het oergezellige plein Stortorget dat omgeven wordt door kleurrijke huizen. In de omgeving liggen nauwe straten en stegen die een middeleeuwse aanblik hebben. Toch is dat een niet helemaal realistisch beeld. De nauwe straten stammen inderdaad uit de Middeleeuwen, maar de meeste huizen zijn jonger. Maar wat maakt het uit, in dit romantische deel van de stad maakten we een leuke wandeling en kwam we toch weer wat verrassingen tegen.

Gamla Stan
Gamla Stan
Gamla Stan
Riddarholmen church
Stockholms ström

De stadsbibliotheek

We gingen op zoek naar de stadsbibliotheek zoals je die alleen in sprookjesboeken tegen komt. Met van die boekenkasten waarbij je een ladder nodig hebt om bij de bovenste plank te komen. Zo’n soort bibliotheek bestaat echt, en hij staat hier in Stockholm! De Stadsbibliotheek, gebouwd in 1928, heeft boeken in meer dan 100 talen. Woww…

Stockholm Public Library
Stockholm Public Library

Koninklijk domein Drottningholm

Het Koninklijk Domein van Drottningholm is een kasteel met bijgebouwen en tuinen in de gemeente Ekerö, net buiten Stockholm. Het is gelegen op het eiland Lovön, een van de vele eilanden in het Mälarmeer en is sinds 1981 de privéwoning van de Zweedse koninklijke familie. Het werd in 1991 opgenomen als cultureel erfgoed op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het zuidelijke deel van het kasteel is gereserveerd voor de koninklijke familie.

Koninklijk domein Drottningholm

Denmark, Freestate Christiania

Mocht je ooit naar Denemarken gaan dan is vrijstaat Christiania hét plekje om eens te bezoeken. Het is een zelfverklaarde semi-onafhankelijke enclave in de Deense hoofdstad Kopenhagen en er hangt een wietlucht zo dik dat je de fiets ertegen aan kunt zetten. Krakers, hippies, anarchisten, kunstenaars en drugdealers bepalen het straatbeeld in dit voormalig kazernecomplex uit 1617 maar alles gaat er heel vredig aan toe.

Pusherstreet
Pusherstreet
Een rommelmarkt
Christiania aan het water

Christiania heeft geen eigen school, wel kinderopvang, en enkele kruidenierswinkeltjes, een postkantoor voor lokale post, een bibliotheek, een stedelijk museum en een eigen vuilnisdienst. In het centrum van Christiania zijn verschillende kroegjes en restaurantjes te vinden. Er zijn diverse ingangen tot deze wijk waar 1000 mensen wonen.

Dingetjes om niet bij je te hebben
Een rommelmarkt
Een winkeltje met drugsattributen

We namen de zuidingang en liepen onder een bakstenen rondboog naar de locatie. Overal was kleurrijke graffiti op de muren van gebouwen aangebracht. Over straat liepen of fietsen mensen met een zaligmakende blik in hun ogen. Vandaag gingen we weer eens na lange tijd zo’n rijke ervaringsdag tegemoet waarin ‘gewoon zwijgen’ beter zou zijn voor onze gezondheid. De laatste keer tussen veroordeelde moordenaars in de gevangenis zonder muren in Palawan, Filipijnen ging dat maar nét goed. Ik heb er dus een probleem mee dat je overal wordt geconfronteerd met het feit dat je geen foto’s mag maken. En die drugdealers hebben er een probleem mee dat er mensen zijn die daar schijt aan hebben. Aan mij dus ! 🤦🏻😂. Dussss…. een mogelijke optie zou kunnen zijn dat ik stiekem zou moeten fotograferen. Maar wat zou er met me gebeuren als iemand me toch zou zien fotograferen ? 110 kg op de kop houden lijkt me erg lastig. Misschien een draai om mijn oren ? Even spookten een aantal Mexicaanse filmpjes door mijn hoofd maar gelukkig zitten we hier in Europa waar je niet wordt uitgebeend voor een JPG.-tje.

We hadden bij één van de tientallen eetkraampjes op Pusherstreet wat vis en een flesje cola besteld. In een hoek stond een tafeltje met twee bankjes en een parasol. Er tegenover zat een junkie op haar billen met haar benen wijd de stoep te vegen, het zand waaide rechtstreeks, nou ja, rechtstreeks…..via broekspijpjes en slip, zo haar kruis in. Nu nog even een strak broekje aantrekken zodat je een cameltoe zag en het leek of ze rechtstreeks van de Sahara was gekomen.

Pusherstreet

Een drugsdealer kwam richting het tafeltje waaraan we zaten. Naast het tafeltje stond zo’n groene vuilcontainer. Hij bukte zich en verschoof twee bakstenen die er onder lagen. Daarna zocht hij met zijn arm naar iets maar hij vond het niet. Binnen drie seconden ging hij helemaal Gilles de la Tourette. Even later trok hij een klomp hasj zo groot als een baksteen onder de container vandaan er brak er een groot stuk van af. Hij duwde het weer op zijn plek en kwam naar ons tafeltje gelopen. Hier lag een hele stapel van die plastic drugszakjes waar hij de hasj in deed.

Plastic drugszakjes op een tafel

Ik meende Afghaan te herkennen. Een donkere en neutrale hasj, hoog uit de bergen maar wel met een THC-gehalte van 38%. Ik heb het vroeger wel eens geprobeerd. Maar helaas blijkt het nemen en genieten van drugs niets voor mij te zijn. Reeds een half uur na een jointje zat ik al op een Dixie te genieten van een anale regendans. De klomp paste er maar net in. Hiermee liep hij naar vermoedelijk de baas van de straat. En grote, brede Deense jongeman. Begin dertig. Stereotype druggangsta: sportschoenen, joggingbroek met een Mocro-tasje en een dure bijpassende sweater. En dan heel zwaar kijkend alsof ie de hele dag daydreamed over bushokjes een pak rammel geven. Gelukkig had hij niet in de gaten dat ik in het geniep foto’s maakte en zelfs video’s. Angelica begon zich druk te maken en zei dat ik moest stoppen. “Kom op zei ze, stop nu, dalijk hebben we big shit, doe gewoon als iedereen, go with the flow en maak het je niet zo moeilijk !” Weet je wie met de flow meegaat ? Dooie visjes. Ik niet. Ik maak liever wat foto’s. Gelukkig had de grote baas niets in de gaten. Dat was ook niet mogelijk met zo’n setje ogen. Hij keek niet scheel maar zijn ogen keken allebei dermate naar buiten dat als hij bij de bakker stond meteen kon zien wat de slager in de aanbieding had.

Ingang zuidzijde

Nadat we het visje opgegeten hadden struinden we nog even over het gigagrote complex. Tip: je kunt hier rustig naar toe komen en wat rondwandelen. Maar een aantal keer per maand valt de politie dit gebied binnen. In 2016 werden bij een routinecontrole door de politie agenten beschoten: twee agenten en een omstander raakten gewond. In 2005 waren er schietpartijen tussen strijdende groepen van drugshandelaren, en op 24 april 2005 werd een man doodgeschoten en drie anderen verwond. Toch even uitkijken dus 🤗☠️🇩🇰

Politieagenten doen een inval

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl

Oslo, Norway

Nu zitten we hier in Oslo en krijg ik van een volger de vraag waarom ik het verkennen van de wereld zo leuk vind. Welnu. De interesse in de wereld begon bij mij al op hele jonge leeftijd. Op mijn achtste kon ik al alle landen van de wereld benoemen. Inclusief hun hoofdsteden. De landen herkende ik aan hun contouren. Op mijn 13e ging ik voor de eerste keer op tienertour. In mijn up naar Amsterdam. Ik kreeg geld van mijn moeder mee om een Coolcat jas te kopen. In Amsterdam stond in de jaren ‘80 de enige Coolcat winkel van Nederland. Die winkel heb ik helaas nooit gevonden. Ik heb er ook niet lang naar gezocht. Ik meende bij thuiskomst dat in heel Amsterdam de straatverlichting rood was. Tot zover mijn Amsterdam-ervaring in die tijd. Mijn vriendje van toen had dezelfde fascinatie. Die schreeuwde vanaf zijn vijfde iedere dag :”Sjinaaahhh !!”. Hij wilde met zijn fietsje naar China 🇨🇳. Na drie maanden was het geduld van zijn vader op. Ze fietsten via het dorpscentrum naar de Chinees en aten er een loempia. Zijn vader maakte hem wijs dat ze in China waren. Met dichtgeknepen ogen als een Chinees at hij zijn bordje leeg. Niet alleen zijn honger maar ook zijn wanderlust was sindsdien gestild. Frankie vertaalt tegenwoordig in zijn stoffig kantoor in Utrecht al 32 jaar teksten van het Latijn naar het Nederlands. Spannender gaat het de komende 17 jaar van zijn carrière niet worden vrees ik.

Oslo stond oorspronkelijk niet op onze route maar op weg naar onze vrienden Andreas en Thalita in Zweden kwamen we hier langs en besloten twee nachten op een camping te verblijven. Ik heb me nooit echt verdiept in de stad Oslo maar eenmaal in het stadsdeel Sentrum lagen er toch een paar leuke plekjes zoals de Deichman bibliotheek Bjørvika. Je kunt er niet alleen boeken lenen maar er is ook een bioscoop. Zo worden er media workshops gegeven en zijn er gaming zones, lounges en is er zelfs een restaurant. Daarbij kijk je uit op het naastgelegen iconische Opera House. In de Noorse natuur mag iedereen vrij wandelen en de in 2008 geopende Opera van Oslo is gebouwd in diezelfde gedachtegang. Ook het uitzicht is fantastisch. Aan je rechterhand: de fjordenarchipel met kleine, traditionele zomerhuisjes in heldere, optimistische kleuren. Aan onze linkerhand: een snel overzicht van het hart van Oslo. Daarachter: de sprookjesachtige heuvels en bergen rondom de snelst groeiende hoofdstad van Europa.

Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Opera huis
Centraal station
Bibliotheek

Aan de overzijde van het water lag Vippa, een levendige foodcourt met smaken van over de hele wereld. Vippa Oslo is een eet-en cultuurcentrum aan de rand van Vippetangen, direct aan de Oslofjord. We gingen er heen met een electrische step. Angelica achterop en ik voorop. Een kwestie van even een app-je downloaden, je creditcardgegevens invoeren en gas geven. Naast het gebouw waren Noorse jongens een potje aan het voetballen. Ik daagde hen uit. Ze moesten zich allemaal bukken en diegene waarvan ik met de bal zijn kont raakte moest een rondje bier halen. Deal ! Weet je wie ik raakte ? Check video hieronder.

Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa

Langs de Havnepromenade lagen drijvende sauna’s in het water. Via het platte dak kwam je aan boord en zo kon je meteen de sauna in. De sauna’s waren gebouwd op een soort vlot/bootje. De eigenaar startte de motor en voer van de kade af. Na een saunarondje sprong je dan vanaf het dak voor een frisse duik het water in. Morgen vertrekken we voor twee dagen naar Stockholm in Zweden en daarna gaan we nog naar de vrijstaat Christiania in Denemarken 🇩🇰.

Haven Oslo

Onderweg door het centrum kwamen we ook nog in een heuse demonstratie terecht van moslims tegen extreem rechtse partijen. De ME moets tussenbeiden komen maar het liep gelukkig met een sisser af.

Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Binnenstad Oslo
Binnenstad Oslo

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl