Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

Urbex.Underground cannabisbunker

Vandaag waren we op een locatie waar de politie in 2011 in een voormalig pompstation van de Waterleidingmaatschappij Limburg in het Meinweggebied een grote hennepkwekerij gevonden had. De kwekerij was toegankelijk via een soort tunnel. De vondst werd bij toeval gedaan, tijdens de zoektocht naar de vermiste militair Laurens Fritz, die al bijna een week spoorloos was (later werd hij dood gevonden). In het pompstation bij Herkenbosch stonden destijds ruim 6.000 hennepplanten. Er was een aparte waterput geslagen en de stroom werd illegaal afgetapt. Kijk het filmpje ! Wil je deze locatie bezoeken vraag dan naar de GPS-locatie.

Oskar Schindler’s emaillefabriek in Krakau

Mocht je ooit eens naar Krakau gaan dan is een bezoek aan de beroemde emaille fabriek van Oskar Schindler zeer zeker de moeite waard. In 1939 werd de joodse eigenaar van de fabriek onteigend en Oskar kocht deze fabriek over voor een appel en een ei. Niet alleen hierdoor had ik een beetje een dubbel gevoel. Van de ene kant heeft Dhr. Schindler 1200 Joden van de dood gered door ze te laten werken in zijn fabriek. Van de andere kant heeft hij niet alleen gespioneerd voor de nazi’s in Tsjechoslowakije en smokkelde hij in Polen wapens voor de wehrmacht, ook verdiende hij goed geld aan de gratis arbeidskrachten in zijn fabriek. Na de oorlog ging hij failliet en werd tot zijn dood financieel ondersteund door de Schindler-Joden. Hij is overigens de enige Nazi die door de Israelische regering geëerd is geworden. Pas in 1993 werd hij eindelijk postuum erkend als Rechtvaardige onder de Volkeren. Na zijn vlucht naar Argentinië overleed hij in 1974 zo arm als een kerkrat in Duitsland op 66-jarige leeftijd. De Joden die hij had gered bekostigden zijn grafsteen in Jeruzalem. Het museum zelf is niet meer dan een oorlogsmuseum waarin het verhaal over de jodenvervolging breed wordt uitgemeten. Mocht je voor de eerste keer zo’n museum willen bezoeken dan is het top. Heb je al vaker dit soort museums bezocht dan zie en hoor je niets nieuws. Her en der liggen nog wat potten en pannen uit de fabriek en je kunt het kantoor van Oskar betreden. Hier staat nog zijn bureau in originele staat.

5

3
Het kantoor van Oskar Schindler met op de achtergrond gevonden potten en pannen.

2

1
Huidige ingang van de emaillefabriek

Abandoned village Morschenich (D)

Huizen zonder mensen, een snelweg zonder verkeer, een kroeg zonder bier, wat moet je op zaterdagavond hier ? Het huis van God gesloten, mensen wonen in tenten, een voetbalclub zonder ballen waarom zijn alle huizen vervallen ?

Het gehuchtje Morschenich moest plaats maken voor de Hambach dagbouwactiviteiten van de RWE bruinkoolcentrale. De 494 inwoners verkochten één voor één hun huis aan deze energiereus en kregen een nieuw huis aangewezen in Morschenich-Neu, een nieuw uit de grond gestampt Duits dorpje, 7 km verderop. Een leuke bezigheid in deze Corona-tijd. Géén mensen dus safe ! Kopieer onderstaande getallen in Google Maps en je smartphone wijst je de weg. In de omgeving is nog méér te zien. Zelfs een verlaten buitenkartbaan.

50.8660366, 6.5440157

1

Galapagos

Puerto Ayora, Santa Cruz (hoofdstad van Galápagos)

En hier was ik dan. Na een vlucht van twee uurtjes landde ik eindelijk op het hoofdeiland van de Galápagos eilanden. Het eiland van mijn meester:  Charles Darwin. Hier had de beste man zijn instituut geleid. In het midden van de 19e eeuw veroorzaakte deze man een wetenschappelijke revolutie door o.a. te stellen dat de mens, gezien als diersoort óók deel uitmaakte van de natuur en niet bóven de natuur stond. In die tijd was hij natuurlijk een omstreden figuur. Nu weten we allemaal dat het DNA van een persoon o.a. bepaald wordt door die van de vader maar ook door die van de moeder. Zo heb ik mijn extreem hoge intelligentie te danken aan mijn vader en mijn beeldende schoonheid aan mijn moeder. Aangekomen in de haven van Puerto Ayora werd me het pinnen belemmerd door twee dikke zeehonden die voor de pinautomaat in slaap waren gevallen. Ik besloot ze maar met rust te laten en later terug te komen. Dan maar even een tukje doen in het hostel. Ik verbleef in Hostel Gardner samen met vijf Israëlische mensen op één kamer. Na een spoedcursusje hoe-houd-ik-rekening met elkaar konden we gelukkig door één deur. Buiten het hotel stond een bankje. Als je geluk had kon je er op zitten, maar meestal lagen er twee zeehondjes op. Op de grond lag een suikerklontje. Een mier rook er aan en liep vervolgens heel snel weg. Hij ging vast zijn vrienden halen. Ik pakte het suikerklontje weg. Dat zou straks natuurlijk een big fight worden want die andere mieren zouden allemaal denken dat hij had gelogen. Mooie volgevreten pelikanen en zeehonden zaten rustig bij de visboer te wachten op iets lekkers. Eindelijk was ik op het enige eiland ter wereld waar dieren niet bang waren voor mensen.img_685112987175_1106101096079703_6826634370863580617_n12990917_1106101029413043_2150657442702554095_n1

12963548_1106101172746362_2503906407426623182_n
De haven van Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz, Galapágos.

1

Charles Binford street

Iedere avond ging ik naar Charles Binford street. Dit was de food & drinkstreet van Puerto Ayora. Hier kwamen alle toeristen en locals het ’s avonds eten. Hier werd de levende dagvis met een kruiwagen vanuit het haventje door de smalle pittoreske straatjes naar de gezellige restaurantjes gebracht en op de met kolen gestookte barbecues klaargemaakt. 

2

Islandhoppen op een catamaran

De eilandengroep bestaat uit 21 kleine eilandjes op 1000 km afstand van de kust van zuid-Amerika. Gedurende acht dagen verkende ik met een klein groepje mensen de eilanden te voet en met de fiets. Met de Solitario Jorge, een catamaran, verplaatsten we ons op dag één van het gezellige haventje in Puerto Ayora op het hoofdeiland naar het ieniemienie eilandje Mosquera. Onze kapitein bleef op de boot. Hij had stiekem een vrouwtje aan boord getrokken en we waren het er al snel over eens dat de lady niet zijn vrouw was. Aan het einde van de week gebeurde ook al zoiets raars en werd de kok voor onze ogen op volle zee gearresteerd door politie maar ook daarover later meer.

De catamaran had aan de voorzijde twee netten gespannen. Hierop kon je gaan liggen waardoor je als het ware over het water zweefde. Onder ons zagen we dolfijnen zwemmen. Ze haalden ons in en sprongen voor ons uit het water. Op onze ruggen brandde de snikhete zon. Op de Galapagos-eilanden heerst een woestijnklimaat en het hele jaar door is het tussen de 25-30ºC aangezien de eilanden kort bij de evenaar liggen. Het zeewater is maar 5ºC koeler dan de temperatuur aan land. We sprongen in het helderblauwe, warme water en meteen kwamen tientallen nieuwsgierige zeeleeuwen met een gigantische snelheid op ons af gezwommen. Vlak voor ons veranderden ze van richting om een botsing te voorkomen. Het was waar ! Op de Galapagos-eilanden zijn de dieren niet bang voor mensen. Ze zien ons niet als een natuurlijke vijand. Ze waren gewoon nieuwsgierig en kwamen even kijken wat we aan het doen waren. ’s Avonds had onze kok spaghetti met verse vis gemaakt. De vis had hij diezelfde dag nog gevangen op zee. Boven aan het dek konden we nog een lekker koud biertje drinken alvorens we gingen slapen. Ik had mijn matras uit mijn bed gehaald en deze op het dek neergelegd. Boven me zag ik ontelbaar veel sterren. Onder me zag ik even zoveel lichtjes. Dit waren sardientjes die op een of andere manier licht gaven of een zaklampje bij zich hadden. Grappig om te zien. Echter, de pelikanen konden de visjes hierdoor blijkbaar ook goed zien en stortten zich massaal in zee. Met hun bek vol visjes kwamen ze weer omhoog en aten hun catch of the day zittend op de reling naast me lekker op. ’s Morgens vroeg om 06:00u klonk de scheepsbel en konden we aan het ontbijt beginnen. Vandaag stond een lange hike op het naastgelegen Seymour island op het programma. Op het pad lagen joekels van leguanen. Ze waren absoluut niet bang. Zelfs de Blauw-en roodvoetgenten bleven op hun pad stil staan en keken ons minutenlang verbaasd aan. We snorkelden met white tip reefsharks en raakten ze zelfs aan. Vorig jaar was ik op de Fiji-eilanden geweest en hier had ik voor de eerste keer met haaien gezwommen. Ik herinnerde me nog dat ik aardig bang was om in het water te springen. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. Maar het kan ook vreselijk fout gaan zoals met bioloog en presentator Freek Vonk die door een reefshark gebeten werd tijdens de opnames. https://www.nu.nl/225924/video/freek-vonk-deelt-heftige-beelden-van-zijn-haaienbeet.html. Hier waren de haaien echter lekker rustig en draaiden wat rondjes in het water.  Ze cirkelden om de catamaran heen maar deden niets. Hetzelfde gold voor de zeehondjes. Ze speelden gewoon met je onder water. En af en toe beten ze in mijn flippers. Waarschijnlijk uit jaloezie dat ik zo’n grote “voeten” had.

1

Op de laatste dag werd onze kok van het schip gehaald en door de kustwacht in de boeien geslagen. Hij scheen al een paar maanden achter te liggen met het betalen van de alimentatie aan zijn ex. Wel raar om te zien. Gelukkig hadden we net het ontbijt op. ’s avonds hebben we maar zelf een hengeltje uit gegooid en zelf gekookt. Ook leuk haha. Tot zondag heb ik nog de tijd hier. Genoeg te zien voordat ik naar de Amazone vlieg. Heb het goed naar mijn zin hier !Weer aan boord van de catamaran startte iemand de discussie waarom haaien altijd eerst rondjes draaien voordat ze bijvoorbeeld een surfer aanvallen. Naar mijn bescheiden mening doen ze dit om ervoor te zorgen dat de surfer zich dan van angst beschijt en zodoende zijn darmen leeg maakt. Dit schijnt voor haaien beter te smaken. 

1936340_1104844362872043_7390911037522874695_n11060253_1106416702714809_3333231124129538990_n112718194_1105596989463447_5230415463698876083_n12932620_1104331716256641_2356448453460041038_n112961569_1104331799589966_1491001186674809748_n12961617_1104844916205321_7035996849296537595_n12963411_1104331606256652_3414617081316067053_n12963933_1104331506256662_3337869395723329182_n12993371_1106101389413007_5817589478603060765_n12993425_1105596942796785_6757565102416490151_n12993459_1104845126205300_130476092856501652_n12994394_1105597032796776_1375019892170439081_n13000105_1105596862796793_6798046142283745064_n13001181_1104331539589992_1870530990567001543_n13002367_1105597152796764_6189565659586952347_o13010702_1106101322746347_5648626590464172844_n13015157_1106416662714813_4112082037096198142_n13015338_1106416762714803_8792128411146684224_nDe bronafbeelding bekijken

Zit ik hier in de oceaan ? Nee hoor, gewoon op een eilandje van Galapagos aan de bar midden op de evenaar. En wat drink je op de evenaar ? Een Latitud Cero 🍺!

 

Isla Isabela

Ik ben hier nu drie dagen en er vallen me een aantal dingen op. Ik vind het heel leuk om over onverharde wegen te rijden en een gevoel te krijgen waar je bij de Efteling veel geld voor kwijt bent. Ook de dag-en nacht brullende generator onder mijn raam heb ik al een koosnaampje gegeven en om de zoveel seconden luidt er een roestige tik waardoor ik het nummer Try van Pink kon meeneuriën. Ik deelde mijn kamer met een Roemeen en twee Turkse jongens. Het leek wel de wachtkamer van het UWV. Maar op dit eiland waar toerisme nog niet zo lang geleden zijn intrede deed is wat raars aan de hand. En ik weet niet wat. Ik boekte een driedagen trip voor niet weinig dollars. Alle beloofde ingekleurde dagprogramma’s wijzigden ter plekke. I.p.v. een middagje snorkelen stond ik ineens op een vulkaan. Gewoon, omdat het snorkelbusje vol was. Ik boekte een rustig, cozy hostelletje en na het ontbijt hielp ik ineens de schoolleiding van een 47-hoofdige groep 3-snotterbende mee kleurplaten volgekliederd te krijgen. Veel auto’s hebben geen deuren of ramen, laat staan verlichting. De twee man sterke arm der wet speelt ’s avonds op kapotte slippers biljart en hakt het een na het andere biertje naar binnen. De heerlijk ogende dagverse vis wordt standaard gedegradeerd tot stukjes kibbeling uit het vet als je niet drie keer à la plancha roept. Iedereen doet maar iets wat hem op dat moment invalt. Een beetje European efficiency zou hier goed doen maar ach, wie ben ik, de mensen hier zijn gelukkig. Drie weken wachten op een zak cement. Wie maalt er om met zulke mooie stranden en iedere dag een stralende zon ?

IMG_0009IMG_0080IMG_0157IMG_0217IMG_0256 (1)IMG_0275IMG_9704IMG_9776IMG_9783IMG_9784IMG_9809IMG_9929IMG_9949IMG_9984IMG_9991 Vandaag zouden we gaan hiken. Maar het werd toch snorkelen met haaien. De gids keek verbaasd omdat niemand een zwembroek bij zich had. Ongeloof maakte zich meester van de überstructured Amerikanen. Amerikanen in je groepje is sowieso een recept voor ellende. Ze praten hard en oppervlakkig. Ze vinden alles great en dat herhalen ze bij ieder werkwoord in een zin. Tegenover me zat een bruinzonderzon-aangebrande middenvijftiger met zo’n doodgebleekt presidentengebit. Aan zijn voeten had hij een paar Air Max Niké’s en hij droeg witte sokken tot bijna over zijn knieën. Hij had een ram rood old school ruiten hemdje aan. Op zijn rug kon je nog zien waar de asbak en de fruitschaal hadden gestaan. Naast hem zat zijn nieuwe life-upgrade van ik schat 32 lentes jong. Ze had er twee flinke ballonen op laten schroeven. Dat was me al snel duidelijk. Het hele busje mocht er naar kijken. Ze gedroeg zich als een natte tosti. De hele tijd zat ze met haar jatten in haar blonde pruik en haar krokodillenleren Vuitonnetje had ze op haar schoot gezet met het embleempje naar de anderen gericht. “Als ik er veel voor heb laten betalen, mag iedereen het ook zien”, zal ze gedacht hebben. Ik vroeg me sowieso af hoe ze die hike had willen doen op haar Louboutin-hakjes. Naast haar zaten twee jonge meiden uit Tampa, Florida. Ze vonden het maar saai hier. Geen vette clubs met stampende beats van Avicii. Ze zaten de hele tijd op hun mobiel te tikken. Zelfs op een eiland zonder 3G of WIFI hielden ze dat met gemak een uur vol. Dat zijn van die kids die liever hun iPad opeten dan hun bordje aardappelen.  Ik wilde de ellende wat me nog te wachten stond vóór zijn dus dacht: “Big skip. Hey kijk, een sellie strandbarretje”. Met gekoelde glazen lekker bier. Hetzij in verdriet of grote vreugd, een pot bier doet altijd deugd. ’s Avonds kwam ik wat mensen tegen van de catamaran-tocht. We besloten eerst te gaan eten en dan stevig te gaan drinken. Voor zo’n ouderwets schrans-en drankgelag is het voor iemand van mijn leeftijd verstandig om van te voren een back-up te maken van wat ik nog allemaal weet. De dag erna ben ik gewoon alles kwijt. Let’s go !

431IMG_9828

De aardbeving

Op 16 april 2016 deed zich een aardbeving voor aan de kust van Ecuador. Hierbij vielen 600 doden. Dit was de zwaarste aardbeving sinds 1949 en ik was helaas erbij. De aardbeving had een kracht van 7.8 op de schaal van Richter en had veel schade aangericht. Ineens was het vol op straat. Mensen huilden. Op TV was de ramp op het vasteland goed te zien. Gebouwen waren ingestort en hulpverleners liepen met brancards in hun handen om gewonden naar de toegesnelde ambulances te brengen. Voor mijn ogen voltrok zich een ware ramp. Had ik thuis gezeten dan was me dit nieuws misschien helemaal niet opgevallen maar nu zat ik middenin de ellende en kon niets meer dan medeleven betuigen aan de plaatselijke bevolking. Ineens klonk er een omroep. De capitino van het eiland sprak. We hadden een half uur de tijd om wat spullen te pakken. Daarna zouden wevervoerd worden naar de bergen. Het zou zo maar kunnen zijn dat er een tsunami richting het eiland kwam. En dan kon je beter maken dat je weg kwam. Mijn kamer was op de eerste verdieping dus dat zat wel snor. Ik dacht meteen dat het dan wel eens een lange nacht kon worden dus kocht in een een winkel om de hoek twee sixpacks koud bier. Hierna ging ik naarf het hostel alwaar ik wachtte op de legertruck die onz xou komen ophalen. Echter, na een uur werd het tsunami alarm afgeschaald. Het gevaar was geweken. De bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijkenDe bronafbeelding bekijken

 

 

India’s rariteiten

We breken onze vakantie af en komen zo snel mogelijk naar huis. Je wilt niet in India verblijven als hier de hel losbreekt. Onze terugvlucht van Lufthansa werd per sms gecanceld. Voor de rest hoorden we niks meer dus boekten we maar zelf een terugvlucht. En nu mijn laatste blogje.

De mensen hier leven van dag tot dag, nemen niets serieus en lachen alles weg. Zo hangen ze met honderden mensen aan de zijkant van een trein en lappen ze iedere verkeersregel aan hun laars.

Palace of winds, Jaipur

Verkeersagenten staan machteloos met zes man sterk op een kruising met een stok te zwaaien maar er ontbreekt iedere vorm van structuur. Er wordt totaal niet geluisterd naar hun aanwijzingen. Maar ach. Ze doden de tijd met hun telefoontje. Ze krijgen immers toch betaald. Een schilder staat op zijn teenslippertjes met verf te knoeien en de lasser last met een zonnebril i.p.v. een laskap. De meest verstandige Indiër uit het hostel vertelde me dat iemand waarschuwen voor de gevaren hier in dit land géén zin heeft. Als je van sommigen het verstand in een vogeltje zou proppen zou het pardoes achteruit gaan vliegen. Dit is hier de keiharde realiteit: het boeit ze allemaal géén zak.

Red Fort, Agra

Als ik een kip was geweest was ik in deze Corona-tijd al lang geruimd geworden. Raar eigenlijk dat de mens zich boven een willekeurig dier stelt nu we oppermachtig zijn. Rariteiten zijn in India ook aan de orde van de dag. Ik zal er gewoon een paar benoemen. We zitten hier in de droogste provincie van India. We zagen heel wat kamelen die naast koeien en paarden ook worden ingezet als lastdier. Kamelen en koeien op de snelweg ! Of met 100 km/uur achter op de bumper van een auto staan🤦🏻‍♂️Op weg naar de Monkey-tempels zagen we zelfs een koe met zes poten. Het leek net alsof pootje 5 en 6 uit zijn reet staken. Eerst dacht ik nog dat er een kalfje half uit hing. Maar nee, het was een misvormsel der natuur. Een oude Indiër deed zich voor als de trotse eigenaar. Hij vroeg al meteen of we een foto wilde maken. Natúúrlijk wilde ik dat. Na het maken van de foto vroeg hij ineens geld. Maar dat doen ze allemaal in India. Scammen. Ze waarschuwen er voor. Ze hebben het zó vaak bij ons geprobeerd. Helaas trapten we daar niet meer in. Onder aan de berg zat een kapper op straat een klant te knippen. Op de stoep stond een plastic kuipstoeltje en aan een roestiger spijker hing een halve spiegel. Gewoon lekker in het zonnetje je ding doen. Het gevecht om koeienstront is uniek te noemen. De mensen hier lopen achter een koe aan en als ie schijt dan wordt de koeienflat meteen opgeschept. Ze bouwen dan een grote stapel poep zodat alles kan indrogen. Die stapel versieren ze dan met gekleurde steentjes en ze krassen er tekens en symbolen in. Na een aantal weken droogtijd nemen ze een flinke hap er uit en steken het in de fik zodat ze met de vrijgekomen hitte kunnen koken. Of ze verpatsen het aan de locale steenfabrieken die de warmte gebruiken voor hun bakproces. Stront is energie. Op weg van Jaipur naar Agra zagen we er honderden van dit soort fabriekjes. Lange schoorstenen spuwden continu zwarte rook de blauwe lucht in. Vierentwintig uur per dag. Zag ik dat nu goed ? Een tegenligger op onze baan ? Twee wagens gingen elkaar tegenmoet met 100 km/uur. Ik gaf een yell maar de chauffeur knipperde nog niet eens met zijn ogen toen de spookrijder langs knalde. Mijn hart klopte in mijn keel en Angelica was wakker geschrokken van mijn schreeuw. Sommige mensen verdienen de Darwin award. Het positieve eraan: de mensheid als groep gezien wordt er sterker van. Wat een vottes ! Toen hij even later een kar met takkenbossen ontweek ramde hij bijna twee schilders van het geloof af. Ze zaten met een pot verf de afbakening van de weg geel en zwart te verven. Het verkeer knalde er langs door. Why in godsnaam ? Hier had ik even mijn migrainemomentje. Die hadden geen schroefje los maar de hele gereedschapskist op zijn kop liggen. Sjongejonge. In Agra aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel. En weer vielen we in een andere verbazing. Hier liepen gewoon mannen naakt over straat. Gewoon met hun pielemuis zwabberend tussen hun benen. Een man stond langs de weg met twee bont en blauw geslagen aapjes aan een ketting. In zijn linkerhand hield hij de ketting, in zijn rechterhand een dikke stok. Op commando begonnen de aapjes salto’s te maken. Massa’s mensen vinden dit net zoals olifantenritjes erg leuk en geven graag geld zodat de baas “voer voor de aapjes” te kopen. Lees: voer voor de eigenaar. Ondertussen is het leven van deze beestjes een hel en de toerist houdt het met geld in stand. Langs de kant lag een hond te piepen van de pijn. Over zijn rug zag je het zwarte, rubberen profiel van een autoband. Ze liggen midden op straat te slapen en dan kun je wel eens over het hoofd gezien worden door een onoplettende automobilist. Haar heup of rug was gebroken en niemand kwam haar dan uit haar lijden verlossen. Want dieren doden mag je hier niet. Dat is een soort heiligschennis. Hier is alles heilig. Als een bak stront zes pootjes en een hartslag had dan kreeg ie nog een bloemenkransje om zijn nek. Hier lopen ook ouders rond die hun kleuters opmaken. Gewoon lekker wat eyeliner om hun ogen smeren. Het zal wel met hun geloof te maken hebben. Zo kleuren ze ook olifanten en met het Holi-feest zag ik zelfs dat de honden niet gespaard werden. Alles krijgt hier een kleurtje.

Amber Fort (Panna Meena ka Kund)

We bezochten Sheroes Hangout. Een restaurant waar meiden werken die door huiselijk geweld door hun partner overgoten zijn met zuur. Van sommige meiden is het grootste gedeelte van hun aangezicht zo goed als verdwenen. Ze zitten helemaal onder de littekens en worden door familie en vrienden verstoten. Hier op deze plek vinden ze lotgenoten waarmee ze een toekomst kunnen opbouwen. Ze wilden heel graag op de foto want ze voelden zich trots als iemand een foto van hun wilde maken. Het eten wat ze maken is gratis. Ze vragen wel een donatie waarvan je de hoogte zelf mocht bepalen. Heel mooi initiatief dit restaurant !

Met Hayley uit Newcastle, UK

In Agra waar de Taj Mahal staat overnachtten we op een heel gezellige plek met de naam: Joey’s hostel. Hier zaten we ‘s avonds de dag af te bieren samen met Lars uit Bonn, Hayley uit Newcastle, Alex uit Seattle en Courtney uit Auckland. Samen keken we vanaf de rooftop naar de Taj Mahal, geheel uit marmer gebouwd in 1632 en één van de meest herkenbare gebouwen van de wereld. Sinds kort één van de zeven wereldwonderen.

In the Pink City Jaipur gingen we naar de beroemde Raj Mandir bioscoop, gebouwd in 1976. We zagen een typische Bollywoodfilm vanuit de ereloge waarvoor we 5€ per persoon betaalden. De bioscoop zag van binnen supermooi uit. Er was trouwens maar één zaal zoals ook vroeger de zalen bij ons.

Pink city Jaipur

Raj Mandir theater

Hierna begon onze vlucht uit India. Tenminste, zo voelde het aan. Op zaterdag wilden we eigenlijk al naar huis omdat we merkten dat landen vanwege het Corona-virus maatregelen gingen nemen. Onze ouders spraken ook hun zorg uit. Op zondagmorgen kreeg ik een sms van Lufthansa dat onze vlucht was gecanceld. Meteen boekte ik een extra vlucht voor 800€. Het boeide me niet eens meer. Weg hier. Dinsdagmorgen vertrokken we om 12:00 uur met de taxi vanuit het hostel gedurende een rit van vier uur via de snelweg naar de luchthaven van new Delhi. We hadden nog een Engelse vrouw mee genomen want zij wilde ook India verlaten. We hebben op de luchthaven 12 uur moeten wachten voordat het vliegtuig vertrok. Na vier uur vliegen belanden we in Abu Dhabi. Na een wachttijd van twee uur vlogen we naar Schiphol. 7 1/2 uur later landen we in Amsterdam en weer twee uur later stonden we op het station in Sittard. We waren eindelijk thuis!

Met deze blog sluit ik deze reis af en voor allemaal: stay safe ! 🙏🏻🍀

 

 

 

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4

Holy Holi in Goa

Limbo op het Holi-feest in India

Al jaren vergaap ik me ieder jaar weer aan die mooie kleurrijke foto’s die het internet versieren tijdens het Holi-feest. Wij katholieken hebben Kerstmis, de hindoes hebben Holi. Waar wij braaf volgevreten op ons paasbest met de scheiding in het midden voor de kerstboom zitten en de stof van het monopoly-spel weer eens hebben afgeklopt zo gaan de hindoes elkaar figuurlijk te lijf met gekleurd poeder al dan

niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻‍♂️😂🤗

 

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door:

Finatics Financial Services

FINATICS COMBINEERT DE PASSIE VAN EEN TOPSPORTER MET SUCCESVOL ONDERNEMEN. MET DEZE MENTALITEIT OPTIMALISEREN WIJ DAGELIJKS JOUW FINANCIËLE VRAAGSTUKKEN. FINANCIËLE FANATIEKELINGEN, MÉÉR DAN ACCOUNTANTS, DAT IS FINATICS. WE LIVE YOUR BUSINESS.

Flexibel en meedenkend. Bij Finatics staat ontwikkeling hoog op ons prioriteitenlijstje. Hierdoor kunnen wij efficiënt werken voor jou, de aandacht en extra’s die je als klant verdiend. We never quit, we are Finatics! In 2005 startte Joep Hoens en Sacha van Wissen met Finatics, met als doel een financiële en fiscale dienstverlener en adviseur te zijn die anders is dan anderen. Een informeel en spontaan kantoor waar klanten graag langskomen voor een kop koffie en het bespreken van administratieve vraagstukken. Wij zijn vertrouwd met jouw business en hebben de beste oplossing voor jouw vraagstuk. Uiteraard kunnen wij als geen ander fiscale consequenties doorrekenen en belastingstructuren optimaliseren. Maar we willen verder gaan, wij denken graag met je mee over jouw ondernemersvisie en jouw toekomst! Finatics staat voor kwaliteit en is aangesloten bij de NBA (Koninklijke Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants) en RB (Register Belastingadviseurs).

Finatics Sittard Prins de Lignestraat 32, 6161 CZ Geleen Postbus 357 6130 AJ Sittard T: 046 400 8885

Finatics Roermond Boven de Wolfskuil 3 6049 LX Roermond (op afspraak) T: 0475 820 217

https://www.finatics.nl  financialservices@finatics.nl

 

Nadine van Mierlo fotografie

Mijn passie ligt bij het fotograferen van mensen : Mooi en Puur. Of het nu een dikke buik, pasgeboren kindje, kleine of grote kids, een hele familie of het vastleggen van de mooie dag van een bruidspaar, ik maak een reportage waar jullie voor altijd met een warm gevoel naar kunnen terugkijken. Veel kijkplezier en graag tot ziens in de studio in Limbricht, bij jullie thuis of op een feest.

Groetjes Nadine van Mierlo klik hier voor website4