Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Loterij Dutch Traveljunk oet Limburg

Dutch Traveljunk 🌍 oet Limburg mag wéér mooie prijzen verloten.

Weet je iemand die één van deze prijzen verdient ? Tag hem of haar of like zelf het bericht op https://www.facebook.com/1996057717369859/posts/2534429710199321/?d=n

Van een gulle gever uit Heerlen mag ik 5x een reistas verloten. Vermeld hieronder welke kleur je zou willen hebben.

Doe je mee ? 👆🏻👆🏻👆🏻. Uitslag 30-4

Grtz. Ran 🌍🇳🇱

Welke kleur wil je graag hebben ? Maak hieronder een keuze.

Orvelte, Drenthe

Angelica en ik hadden nog nooit van dit dorpje gehoord. Géén openluchtmuseum maar een plek waar gewoon mensen wonen en werken maar dan in eeuwenoude Saksische boerderijen met van die vette rieten daken. Er was een snoepwinkeltje met zoetigheid van toen. Hier stonden kinderen 100 jaar geleden na schooltijd met hun snotneuzen tegen het raam gedrukt. We wandelden op ons gemak door het dorpje. Daar stond een staldeur open. Acht schapen hadden voer gekregen en bedankten de boer met een stevig geblaat. Er staat een zuivelfabriekje van rond 1900 waar nog zuivel met de hand gemaakt wordt. In dit dorpje worden genoeg streekproducten verkocht om thuis lekker op te peuzelen. Niet voor niets is Orvelte ooit uitgeroepen tot een van de mooiste dorpjes van Nederland. Er staat zelfs een nagebouwde boerderij uit de ijzertijd. We hadden het gevoel dat we even terug in de middeleeuwen waren tijdens ons bezoek aan dit 1000 jaar oude schitterende dorpje.

Overnachten

Mocht je er willen overnachten dan kan dit bij deze B&B.

Hoe kom je er ?

Kopieer en plak onderstaande GPS-coördinaten in je google maps en hij brengt je naar de dichtsbijzijnde parkeerplek.

52.8424765, 6.6539856

Santa Claus village

Husky

Rovaniemi

Gisteravond arriveerde ik in Rovaniemi, Finland. Een groot dorp met dezelfde hoeveelheid inwoners als Sittard. Tijdens de landing keek ik door het raampje en zag nog net een knalrode zon achter de bossen verdwijnen. Onder me bevond zich één grote witte deken van dikke sneeuw. Prachtig om te zien.

Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi
Rovaniemi

Spikes

Het vliegtuig taxiede naar zijn parkeerplekje. De landingsbaan was weliswaar ijsvrij maar de taxi-baan niet. Net toen de Boeing de laatste bocht wilde maken voelde ik het vliegtuig wegglijden. Een kleine spin. Niet te groot maar groot genoeg om de groep Chinezen voor me aan het schreeuwen te krijgen. Eenmaal buiten gekomen viel me op dat de wegen niet ijsvrij waren. Zelfs de stoepen niet. Mijn bus kwam al snel aangescheurd. Tijdens het remmen gleed hij niet weg. Naderhand zag ik dat alle banden waren voorzien van spikes: kleine metalen punten die ze in de rubberen banden hadden geschroefd. Deze vergrootten de grip op de wegen van ijs. Bij ons in NL zou het hele verkeer onder deze omstandigheden stop staan. Op deze wegen zou echt niemand willen gaan rijden. Zout strooien en sneeuw scheppen heeft hier evenveel zin als mijn busje poetsen bij mij in de straat met zoveel doorgangsverkeer. De laatste keer was volgens mij twee jaar geleden. Ik hou sowieso niet van auto’s. Als iemand me vroeg wat voor een auto ik had antwoordde ik steeds dat ik een Opel Vivaro bestuurde. Tenminste: dat dacht ik. Toen ik voor de eerste keer sinds twee jaar naar de TÜV ging om mijn busje te laten keuren zag ik ineens in de papieren staan dat ik de eigenaar was van een Nissan Primastar. Het zijn weliswaar precies dezelfde busjes maar ze dragen een andere merknaam. Zóveel geef ik om auto’s. Die van mij zit vol deukjes en krasjes en de cabine is één grote asbak. Héérlijk dat idee. Weer iets om me niet druk over te hoeven maken. Enfin.

Rovaniemi Airport

Bier

Ik slaap in een wel erg mooi hostel. De prijzen zijn hier echter stukken hoger dan de hostels waar ik doorgaans in verblijf. Het bier kost hier in de Roy Club 21€/liter. Ter vergelijk: Amsterdam 17,50€/liter, Sittard 11€/liter,Düsseldorf 7,50€/liter,Cambodja 1€/liter. Een stuk duurder dus. Het dubbele van de bierprijs in mijn stamkroeg. Waar ik eigenlijk een beetje moeite mee heb is het lopen over de stoep. Het voelt aan alsof je continu over de schaatsbaan in Glanerbrook loopt. Dus loop ik als zo’n zwangere eend al waggelend met kleine stapjes van A naar B. Maar dat doet dan ook iedereen hier.

Roy club
Hostel Koti

Santa Claus village

Goed voorbereid en vol goed doordachte plannen besloot ik de bus naar het zuiden te nemen. De bus die stopte ging helaas naar het Noorden. Ook goed. Met een groepje mensen van het hostel gingen we naar het Noorden, naar Santa Claus village. Eventjes buiten Rovaniemi hebben ze precies op de poolcirkel een klein dorpje gebouwd waar de goedzak zelf de hele dag zittend op een houten troon kleine en grote kindjes op zijn schoot trekt. Voor 40€ mogen ze er weer af. Uiteraard mét foto die je via internet kon downloaden. Óf voor 30€ een uitgeprinte versie op first quality keiglimmend fotopapier. Zelf kiekjes maken mocht uiteraard niet. Ik troostte me met de gedachte dat alle elfjes die hem het hele jaar door helpen met onze kadootjes in te pakken, ook te eten willen krijgen. Ik weet dat we met Cate Blanchette als Galadriel en Liv Tyler als Arwen zo’n zeventien jaar geleden op het witte doek qua elfjes heel erg verwend zijn geworden. Daar waar Arwen zich voor het mannelijke publiek ontsterfelijk maakte door te paard in een doorzichtig elfenjurkje Frodo redde van de Ringgeesten zo werd ik vandaag te woord gestaan door een elfje wat echt heel lelijk was. Zó lelijk dat zelfs de WA-verzekering haar niet wilde dekken. Geen betoverend goudblond haar. Nee. Gewoon zwarte sprietjes met daarover onhandig een rood-wit puntmutsje getrokken. Zelfs toen ze haar hoofd jeukte en het mutsje ietsjes omhoog schoof zag ik geen spitse oortjes. Wel zo’n lelijk tunneltje waar je met gemak een Tapas-aansteker kon doorluiken. Wat Madrid is voor Sinterklaas, is Rovaniemi voor de kerstman. Maar waarom Rovaniemi ?? Wij Nederlanders brachten Sinterklaas rond 1650 naar de Verenigde Staten. Zij verbasterden Sinterklaas naar Santa Claus. I.p.v. in pofbroekjes rondspringende zwarte Pieten kreeg de wit bebaarde gabber mooie elfjes met lieflijke, ondeugende spitsoortjes. En een paar honderd jaar later geven de Amerikanen ons de Kerstman weer terug en nu zitten we in principe te kijken met twee Sinterklazen. Of zie ik iets verkeerds ?

Huskies

In de verte hoorde ik hondjes blaffen. Huskieeees !!! Er zaten er zeker 12 voor een slee gespannen. Snel sprongen we er in en maakten een leuke rit door het besneeuwde bos. Tijdens de rit was een jaloers husky-teefje continu aan het bitchen met haar vriendje. Waarover werd me niet duidelijk. Waarschijnlijk had het mannetje wat teveel aandacht van het vrouwelijk schoon om hem heen. Tijdens de rit kreeg hij er zowaar letterlijk de schijt van. Hij poepte gewoon onder het rennen. Alleen het laatste stukje bleef er zo half uit steken. Die was te klein om er af te vallen maar je bleef hem wel ruiken. Dat wordt geheid krabben morgenvroeg. Zéker met deze temperaturen (-15c) 😂❄️🐶

Even de handjes warmen
Santa Claus village
Santa Claus village
Santa Claus village ligt precies op de poolcirkel

Ossuary Leuk

Leuk

We slenterden over het hoofdplein van Leuk en waanden ons in de 16e eeuw. Overal in de zijstraatjes en uithoeken van het stadje had de geschiedenis zijn sporen achtergelaten.

Knekelhuis

In dit leuke idyllische dorpje met hele steile straatjes kwamen we in de zuidzijde van de St.Stefanuskerk een 20 meter lange schedelmuur uit de 16e eeuw tegen. Hier lagen geen beenderen van mensen die gestorven waren vanwege een epidemie of een oorlog maar ze hadden hier hun laatste rustplaats gevonden omdat de begraafplaats te klein was geworden. Sommigen schedels hadden zelfs schotwonden. Hup, gewoon alles was op een hoop gegooid alhoewel ze er wel allemaal netjes bij lagen. Per toeval kwam men deze muur in 1981 tegen tijdens restauratiewerkzaamheden. We stonden even stil toen we de inscriptie ontcijferden: “Wat jij nu bent waren wij ook, wat wij nu zijn zul jij ook ooit worden”. In de 16e eeuw gebeurde het vaker dat men de beenderen van mensen opsloeg in kerken en catacomben. In de 19e eeuw vond men dit maar een gruwelijke verschijning en werden deze schedelmuren weggewerkt achter een voorzetmuur. Als dan een eeuw later een restauratie plaats had kwamen deze muren weer tevoorschijn. Een bezoekje is beslist de moeite waard !

GPS

Wil je deze plek ook eens bezoeken ? GPS: (46.3175042, 7.6347453)

Berggasthaus Aescher…

De weg er naartoe

Aangekomen in het dorpje parkeerde ik mijn auto vlakbij het vertrekpunt van de gondel. Met de gondel ging ik vervolgens 500 meter omhoog. Boven aangekomen volgde er een steile afdaling waarna ik door een opening het grottenstelsel in liep. Aan de andere kant van de berg kwam ik er weer uit en wandelde verder over een heel smal pad langs de steile rotswand. Het pad was gelukkig afgezet met een houten leuning zodat ik niet naar onderen kon vallen. Na een kleine wandeling kwam ik aan bij dit mooie gasthuis, een 170-jaar oud pension gebouwd tegen de zijkant van de berg. Het uitzicht was adembenemend mooi. De nacht bracht ik door in het “varkenshok”. Door een heel klein deurtje kwam ik in een hok terecht waar een aantal bedjes stonden. Toen ik eenmaal lag moest ik me onder de steile rotswand die boven mijn hoofd hing persen, anders staken mijn voeten achter het bed uit. Ik dacht maar aan één ding: als ik vannacht wakker schrik en ik kom met mijn hoofd omhoog dan heb ik een bult van jewelste.

IMG_2048 2

aescher2

Menukaart

Het bijbehorende prachtige restaurant is letterlijk tegen de bergwand gebouwd en de zijwand bestaat dus uit rotssteen. De menukaart is typisch Zwitsers. Niet echt heel speciaal maar goede kost. Naast ons zaten twee van die Insta-poppetjes hun vreetplankje te fotograferen. Zo van: ”kijk wat ik dalijk allemaal mag uitpoepen”. Ze waren de hele tijd nog niet buiten geweest. Waarschijnlijk omdat er een beetje wind stond. Sucht…

Eigenaars

Het hotel bestaat al 170 jaar en was oorspronkelijk een thuis voor boeren; het gastenboek gaat overigens terug tot 1940. Het is geopend van mei tot november. Het pension gebruikt alleen regenwater en er zijn geen douches. In de weekenden komen vaak rumoerige groepen Zwitserse wandelaars en tokkelen tot laat op hun meegebrachte gitaren. aescher3Het wordt gerund door Claudia en Beny Knechtle-Wyss en hun vijf kinderen. Daarbij is het is de thuisbasis voor 35 schapen, 20 konijnen, 5 kippen, 3 varkens, een ezel en een hond. Het gastenverblijf is slechts een paar honderd meter verwijderd van de grotten van Wildkirchli. Deze grotten werden vroeger bewoond door Neanderthalers, ongeveer 40.000 jaar geleden. Wil je dit hotel bezoeken dan is het raadzaam om van te voren te reserveren. Bel: 00 41 71 799 11 42

Omgeving

Je kunt vanuit het hotel via een stenen trap helemaal omlaag lopen maar denk er aan dat je de trap ook weer omhóóg moet 🤦🏻. Het is best een zware klim dus trek de juiste schoenen aan en neem een flesje water mee. Onderweg kom je mooie vergezichten tegen dus hou je fotoapparaatje klaar ! 📷

Gps

Tik deze code in je google maps: 47.283446, 9.414514

aescher5

Grootste Jan-van-Genten kolonie ter wereld: Cape Kidnappers…

Napier

Het zou vandaag 25 graden in Napier worden. Het stadje ziet er niet alledaags uit. De stad werd verwoest door een aardbeving in 1931 maar later werd het herbouwd in de Art Deco stijl volgens de wil van de lokale bevolking. Op het programma stond een tochtje naar Cape Kidnappers. Cape Kidnappers ligt zo’n twintig kilometer ten zuiden van Napier en heeft, net zoals vele andere plekken in Nieuw-Zeeland, zijn naam te danken aan ontdekkingsreiziger James Cook. Toen deze kapitein in 1769 hier voor anker ging, probeerden enkele Maori zijn Tahitiaanse vertaler te ontvoeren. Vandaar de naam: kidnappers.

Cape Kidnappers

Bij Cape Kidnappers zit de grootste Jan-van-Genten-kolonie ter wereld. Welliefst 20.000 gigantische vogels met een spanwijdte van twee meter die hier op de krijtrotsen nestelen leggen hier rond oktober en november hun eieren. De kuikens komen na zes weken uit hun ei. Na twee à drie jaar komen ze terug naar Cape Kidnappers om zelf te broeden. Ik was hier begin januari, een perfecte tijd want veel eieren waren toen al uitgekomen. De kuikens waren zo’n 0 tot 2 maanden oud, waarbij de oudsten al bijna net zo groot als hun ouders waren. Het was prachtig om te zien hoe de kuikens werden verzorgd en hun ouders helemaal uitputten.

Hawkes Bay

Jan-van-Genten broedkolonie

Aan het einde van de klim kon ik al een rots met Gannets (Jan-van-Genten) zien. Aan het einde van de tocht liep ik nog iets verder en na 25 minuten bereikte ik de bovenste punt van Cape Kidnappers. Daar zag ik wederom een hele grote kolonie Jan-van-Genten. Waarom ze precies achter de afrastering bleven is me een raadsel want ze trokken zich niets van de toeristen aan. Het stonk er wel ontzettend naar poep. Die werd natuurlijk niet opgeruimd dus je kunt je wel voorstellen hoe groot die hoop stront was waar ze op zaten te broeden. Je kon goed zien welke de jongen waren en welke de volwassen vogels. De Jan-van-Genten vliegen ’s winters naar Australië en komen in het voorjaar weer terug om een ei te leggen. Ze zijn monogaam en komen ieder jaar naar hetzelfde nest terug.De vogels krijgen hier alle rust om te paren en te nestelen. Er zijn verschillende manieren om deze bijzondere kolonie te bezoeken. Ik zelf ging met een tractor maar je kon er komen met quads of met busjes. Bij laag water kun je de acht kilometer lange tocht zelfs  bewandelen. Je komt dan langs de hoge kliffen met verschoven aardlagen als gevolg van aardbevingen. Als iemand me vóór mijn bezoek aan Napier had verteld dat mijn favoriete bezigheid een eendaagse reis naar een vogelkolonie zou zijn, had ik het waarschijnlijk niet geloofd.

Hawkes Bay
Mooie cottage aan het strand
Hawkes Bay

Kissing a friend after eating Surströmming (Bospop festival)

Surströmming (zure haring) is een traditioneel Zweeds gerecht dat uit gefermenteerde (gegiste) oostzeeharing bestaat. Surströmming staat wereldwijd bekend als een van de smerigste gerechten. Dit komt voornamelijk door de opvallende geur die vrijkomt wanneer een blik hiervan wordt geopend. Door het openen van zo’n blik ontsnapt een kenmerkende, sterke doordringende geur die de meeste mensen uiterst onaangenaam vinden. Door de organische zwavelverbindingen die tijdens het gisten zijn ontstaan, lijkt de geur op die van rotte eieren of van een stinkbom. Het is dan ook af te raden het blik binnenshuis te openen maar dit buiten te doen. De geur doet denken aan rotte vis. De haring is echter beslist niet bedorven, de vis heeft zijn vorm behouden en zit stevig om de graat. De haring dient eigenlijk direct uit het blik te worden opgediend. Afspoelen met water vermindert weliswaar de geur, maar ook de smaak. Die is sterk zoutig. Liefhebbers uit Zweden zien het als een delicatesse. Je wast hem, maakt hem schoon en rolt hem in tunnbröd (een soort gezoete flatbröd) met boter, plakjes amandelvormige aardappelen en blokjes ui. Voor veel mensen vormt de geur van een te grote barrière om de werkelijke te kunnen opeten of zelfs maar te willen proeven. Op het Bospop-festival maakte Staf Bon opnames op het veld. Met een blikje Surströmming in zijn hand vroeg hij festivalgangers of ze een hapje wilde proeven. De meeste mensen gingen alleen al bij de geur van het visje over hun nek. En toen hadden ze nog niet eens een heel klein stukje geproefd. In onderstaand filmpje zie je hoe ik een hele vis verorber en daarna Staf vol op zijn bakkes pak. En raad eens wie over zijn nek gaat ??

Streetart, Düsseldorf

Place to be

Deze straat in Düsseldorf is the place to be voor liefhebbers van murals. De straat is een kleine tweehonderd meter lang en alle huizen zijn met kleurrijke spuitbussen van boven tot onder versierd. De meeste murals beginnen bij de vloer en lopen door tot de nok van het dak. Ze zijn gemaakt door onbekende artiesten maar er zijn ook kunstwerken van bekende kunstenaars als M05K, Johanna OLGA en Ami One.

Van krakersscene naar toerisme

Deze straat lag er niet altijd zo vredig bij als momenteel het geval is. In de jaren tachtig waren de huizen bezet door krakers. Er vonden regelmatig rellen en demonstraties plaats om te voorkomen dat deze buurt werd omgetoverd tot een commercieel district.

In 2008 werden de krakers met geweld uit hun huizen gezet om plaats te maken voor een dure shoppingmall. Dit leidde tot nieuwe demonstraties en onrusten. Nu echter besloot de gemeenteraad de bewoners van deze straat te beschermen: de krakers mochten en mogen blijven. Tegenwoordig wonen hier ruim 800 mensen van 45 nationaliteiten.

Vandaag was een treurige, regenachtige dag. Angelica en ik liepen door een vrijwel lege buurt. Hier en daar zagen we wel wat mensen maar de meesten schenen lekker binnen te zitten. In de zomer komen we zeker eens terug.

Bezoek de murals

De straat met murals ligt net buiten het centrum van Düsseldorf. Toch is het niet moeilijk om deze street art te bezoeken. Vanuit het centrum van Düsseldorf brengt de metro je naar station Ketwigerstrasse. Dit ligt op 700 meter lopen vanaf de Kiefernstrasse.De metro gaat meerdere keren per uur.

Ga je met de auto ? Kopieer onderstaande GPS in je google maps und losss: 51.2192282, 6.8098476

Key West…

Ik vertrok net met mijn autootje van de groene Everglades naar het zuidelijkste puntje van de VS: the Keys. De Florida Keys zijn een archipel van ongeveer 1700 kleine eilandjes die deel uitmaken van de Amerikaanse staat Florida. Ze strekken zich uit van Miami in het noordoosten naar het zuiden, en buigen vervolgens in westelijke richting af. Het laatste bewoonde eiland, Key West, is slechts 150 km van Cuba verwijderd. Deze tropische eilandjes zijn met elkaar verbonden middels bruggen waarover de Overseas Highway loopt.

Natuurlijk niet álle eilandjes maar wel de belangrijkste. Ooit was het de bedoeling geweest de laatste brug te bouwen: die van Key-West naar Cuba. Godzijdank is die brug nooit afgemaakt vanwege de koude oorlog.

Anders hadden we al het moois van Cuba moeten missen en was dit land hetzelfde overkomen als Hawaii. Eens een mooie eilandengroep maar nu ten prooi gevallen aan de Amerikaanse consumptiecultuur: je struikelt over een lege beker McShake en valt met je gezicht in een weggegooide KFC-chickenwingsdoos. Een dag later vraag je de camerabeelden op om te achterhalen wie je een advocaat op zijn nek kan sturen. Op weg naar de Keys staan de billboards overal langs de weg:” CALL THE AGRESSIVE LAWYERS”. Op kruispunten durft niemand als eerste over te steken. Als er een stopbord staat dan staan de auto’s ook echt stop. Dan gaan ze elkaar aankijken. Wie durft als eerste over te steken ? Rechts heeft voorrang telt hier niet. De angst regeert. Zo stond ik gisteren 10 seconden te wachten voordat iemand van rechts durfde op te trekken. Op zo’n slaaptablet ga ik niet wachten. Gas ! Ik stopte even bij een leuk kunstenaarsdorpje Rain Barrel Village met Betty the Lobster.

Halverwege de Keys (vanaf Miami rijd je 4,5 uur naar Key West) zag ik nabij het dorpje Marathon een schildpaddenziekenhuis. Nee, geen opvangplekje waar ze een stukje plastic uit hun snuit trekken. Nee hoor, een compleet ziekenhuis met drie schildpaddenambulances, een operatiekamer, een röntgenafdeling en een kamer waar gezwellen werden weggebrand. Verder stonden achter bij de zee de rustkamers: met water gevulde open tanks. Hier lagen de stakkers allemaal op rust te komen. Bij het zien van dit soort ellende laat ik me altijd snel overhalen tot een goede zaak met als gevolg dat ik nu deelnemer ben aan een of ander schildpaddenadoptieprogramma (3x woordwaarde). Voor een bepaald bedrag kon je zo’n gabber adopteren. Ik kreeg een T-shirtje erbij. De schildpad in kwestie heet nu Ran. Ran Groetjes 😂🐢.

Key West is een klein stadje met allemaal houten huisjes met een veranda inclusief luie schommelstoel. De huisjes zijn geschilderd in een mooie strakke kleur. Je krijgt zo’n Far West gevoel waarbij Billy the Kid, Buffalo Bill, Wyatt Earp, Jesse James en Calamity Jane zomaar te paard het dorp zouden kunnen binnen galopperen. Van de andere kant doet het stadje weer Rock ’n Roll-fifties aan. Je kunt allerlei gelegenheden bezoeken waaronder het huis waar Ernest Hemingway heeft gewoond. Je betaalt 12$ entree maar als je zoals ik via het uitgangspoortje naar binnenloopt spaar je je snel twee potten bier. Verwacht in Key West géén klassiekers. Amerikanen hebben niet de geschiedenis zoals wij die in Europa kennen. Ze doen verkrampte pogingen om alles wat een beetje naar historie ruikt, heel breed uit te meten. Een kroeg met de naam Sloppy Joe wordt dermate in het licht gezet dat je denkt dat Joe zelf één van de 12 mensen is geweest die ooit een maanwandeling heeft gemaakt.

Op het zuidelijkste puntje van het eiland staat een geverfde steen. Het schijnt de markering te zijn van het zuidelijkst gelegen punt van de V.S. Nu komt het: er staat een rij mensen voor de steen te wachten. Voor een stéén. Iedereen wil op de foto met een stéén. Achter de steen in het water zitten pelikanen op een paal. Het zijn sowieso mooie beesten maar nú op dit moment was ene bezig een vers gevangen visje te verorberen. De vis leefde nog en deed verwoede pogingen uit de bek van de pelikaan te ontsnappen. De pelikaan daarentegen was niet voornemens de vis te laten gaan. Het was een gevecht op leven en dood. Op die paal. Pal achter die steen. Géén mens behalve ik had hier oog voor. Zoveel fotogenieke momentjes. En dan gaan die Amerikaanse natuurbarbaren met een stéén op de foto. Hier voor mijn ogen ontvouwden zich de beperkingen van de mens.

De stranden op Key West zijn niet mooi. Smathers Beach. Higgs Beach. South Beach. Rest Beach. Allemaal kleine vieze strandjes. Veel zeewier en lege McDonalds drinkbekers. Fort Zachary Taylor Beach of Smathers Beach zijn misschien nog wel het mooist. Maar deze stranden liggen in een park. Je betaalt 4,50$ entree om je auto te mogen parkeren. Key West moet je dus helaas niet bezoeken vanwege zijn strandjes maar meer vanwege zijn authentieke uitstraling. Je kunt wel mooie strandjes bezoeken maar die dagtochtjes kosten allemaal handvol geld. Daarbij wordt de kwaliteit van de strandjes op de Filipijnen, Thailand, Cambodja of in de Caraïbisch gebied bij lange na niet gehaald.

De kroegen zien daarentegen super uit. Veel live muziek en vertier. Op straat is het zien en gezien worden. De jongere meiden schamen zich niet om bh-loos de straat op te lopen met side-boobs waar een knaapje van 17 jaar nachtenlang wakker van zou liggen. De oudere dames doen dat niet maar ze compenseren hun aandachtsbehoefte met voornamelijk veel lawaai maken. Gewoon aanwezig zijn. Mannen van rond de 30 rijden met hun bikes door Duvalstreet. Of laten hun dikke wagens eens extra hikken voor het verkeerslicht. Overal zie je dit pauwgedrag, overal gaan de vleugeltjes uit. Het is een collectieve, nationale behoefte: showing off. Ik had het hier met een aantal Amerikanen over. Over het bezit van een dik horloge, een dikke auto, een dik huis en een dikke vrouw. Het maakt ze niet gelukkig omdat ze een dikke wagen rijden, het maakt ze gelukkig dat hun wagen dikker is dan de jouwe. Pathetic. Al met al heb ik toch een paar leuke, verbazingwekkende aantal dagen gehad in het zuiden van de VS. De dag voor vertrek had ik misschien wel één van mijn leukste slaapplekjes: een boomhut in Miami. Ciao ! ✌🏻🍺

Icehotel Winterfell, Lapland…

In het noorden van Zweden, in de buurt van de stad Kiruna, ligt het eerste hotel dat volledig uit sneeuw en ijs bestaat. Ik bezocht Icehotel Jukkasjärvi in Zweeds Lapland omdat ik wilde zien hoe ze ieder jaar weer dit hotel compleet van de grond af aan opnieuw moeten opbouwen gewoon vanwege het feit dat het in het voorjaar helemaal wegsmelt. Het bouwen gebeurt tegenwoordig niet meer alleen door de lokale inwoners, maar door een internationaal team van vrijwilligers. Architecten en kunstenaars komen ieder jaar vanuit de hele wereld naar Jukkasjärvi om het Icehotel vorm te geven. De tijdsdruk voor de bouwers is groot, want er kan pas met de constructie begonnen worden als het koud genoeg is. In amper een maand tijd is de bouw af en kunnen bezoekers vanaf half december hun droom verwezenlijken: slapen op een bed van ijs. Iedere hotelkamer in IJshotel Jukkasjärvi heeft een ander thema, met ieder z’n eigen design. Het blijft dus altijd een verrassing in wat voor kamer je overnacht. Welke vind jij de mooiste ?

Winterfell,
The northern girl. Winterfell’s daughter. We heard she killed the king with a spell, and afterward changed into a wolf with big leathery wings like a bat, and flew out a tower window. Sleep well in your Ice castle Sansa and Arya, daughters of the house of Stark ❄️❄️❄️

Ik was op tijd terug van de Ice-bar en ik ben na een hete douche meteen maar naar bed gegaan. Vannacht rond 01:30u schrok ik echter wakker van een enorm hard gedreun. Het hele huis beefde en ik dacht aan een aardbeving zoals toen in 1992 in Roermond. Ik overnacht in een lekker cheap Air Bnb-tje onder in de ingerichte kelder. In mijn onderbroek snelde ik de trap op om te kijken wat er aan de hand was. De eigenaar zat nog TV te kijken en keek me een beetje raar aan. “Logisch”: dacht ik nog. “Ik sta hier in mijn weinig verhullend onderbroekje”. Ik hoefde me niet druk te maken werd me medegedeeld. De stad Kiruna ligt bovenop de grootste ijzerertsmijn ter wereld. Overdag worden er in de mijn explosieven geplaatst en ‘s nachts worden die ontstoken zodat de dagploeg iedere dag 16 treinen met elk 80 wagons à 160.000 kg ijzererts kan vullen. De bevolking is gewend geraakt aan dat gedreun iedere nacht. Maar de regering heeft toch maar besloten de hele stad een paar kilometer te gaan verplaatsen. Huizen worden “turn key” opgetakeld en verderop weer neergezet. Zo doen ze dat hier.

Ik ging weer pitten want om 07:00u zou mijn wekker gaan. Ik ga Zweden weer verlaten en rijd terug naar Finland. Naar het koudste dorpje van Europa: Pokka. Hier is laatst een temperatuur gemeten van -51c. Misschien vragen jullie je af of mijn schommel vroeger niet heel dicht bij een muurtje heeft gestaan. Maar ik hou gewoon van aparte plekjes. Liefst niet te duur maar lekker goedkoop. Het geld klotst me namelijk niet tegen de plinten op. Verlaten dorpjes in Italië, Chernobyl, Casa del Arbol, boomhutten, speciale treinreizen, maffe roadtrips, zelfmoordbos in Japan. Of restaurantjes. Het hóeft niet persé lekker te zijn. Als de locatie maar apart is. Dat is voor mij veel belangrijker dan het eten zelf. Of ik nu eet in Maastricht of bij ons op de Markt in Sittard. Het eten is prima hoor maar er is weinig tot geen vermaak. Geen entertainment. Je zit bijna bij je buurman op zijn knie en ik krijg altijd de neiging mee te discussiëren met het thema van het tafeltje 30 cm naast me. Hoop geld kwijt en weer sjokkend op huis aan. Zo’n lala-net-niet-avond. Ik doe het ook wel geregeld hoor maar liever rijd ik een uurtje naar het blindenrestaurant in Keulen of misschien wel zes uur naar Berghaus Aescher in Zwitserland of vlieg ik naar restaurant Rozengrals in Riga, Letland. Dat soort locaties. Hélemaal af. En duur is het allerminst. Voor 80€ retourtje Riga en voor 12€ per nacht een louzy hotel in een achterbuurt. Eten daar kostte 15€ pp. Verras je wederhelft voor de verjaardag en maak er gewoon een leuk weekend van. Ik heb thuis een hele verzameling met honderden van dit soort interessante dingetjes. Allemaal bestemmingen die een doorsnee mens echter liever niet doet. Te ver van de hut of teveel gedoe. Maar ik krijg ook wel dagelijks verzoekjes van mensen zoals laatst iemand die voor drie dagen naar de Sunset strip in de VS gaat en me vraagt wat nu echt de bom is daar. Dan kijk ik even in mijn verzameling en roep de Lemmy-bar 😍! Nee. Voor mij geen drie weken aan de Franse rivièra, Griekse eilanden, Garda-meer of de Canarische eilanden. Misschien wel luxe en zeer zeker mooi, maar voor mij oer en oersaai. Maar natuurlijk wel super ok voor mensen die het hele jaar door hard gewerkt hebben en heerlijk tot rust willen komen. Ieder zijn ding toch ?
Ik ga vertrekken. Doei ! 🚗