Dutch Traveljunk oet Limburg

Vorig jaar rond deze tijd zaten we in een vier maanden durende ‘sabbatical leave’ waar we beiden niet alleen 10 jaar voor gespaard hadden maar ook jaren naar toe geleefd hadden. Een ervaring waarbij we beiden wegliepen met de gedachte: ‘dit was het coolste wat we ooit in ons leven hebben gedaan….’.  Maar die gedachte had ik ook bij mijn eerste drie maanden durende sabbatical op mijn 43^e in Australië, Nieuw-Zeeland en de Fiji-eilanden.  Vaak ondernemen we iets wat gevoelsmatig datgene wat daar aan vooraf ging weer overtreft.

Zoals nu bijvoorbeeld. We liggen nog allebei met een flesje bier in onze handen na te genieten van onze Gorilla-trekking van vandaag. Voor ons was de Gorilla-trekking in het Bwindi Nationaal Park een ervaring die we nooit meer zullen vergeten en dit verhaal zal nog vaak aan de bar in het Sittardse over onze lippen golven. Angelica en ik hebben samen een groot aantal avonturen beleefd, maar ik denk niet dat we ooit nog iets gaan doen wat de ‘meet and greet’ met de berggorilla’s in hun natuurlijke habitat zal gaan overtreffen.

Berggorilla groepen in Bwindi NP

In totaal leven zo’n 1.100 berggorilla’s verspreid over het bergachtige gebied in de grensstreek van de Democratische Republiek Congo (DRC), Oeganda en Rwanda. Bwindi Impenetrable NP, gelegen aan de rand van de Albertine Rift Valley in Oeganda, huisvest ongeveer 325 berggorilla’s. De rest van leeft langs de bergrug van een slapende vulkaan, het Virunga-gebergte. Dit gebied omvat Mgahinga Gorilla NP (Oeganda), Volcanoes NP (Rwanda) en Virunga NP (DRC).

In Bwindi Impenetrable NP leven 17 gorillagroepen, verdeeld over 4 sectoren (regio’s):

Buhoma sector: Habinyanja, Katwe, Mubare, Rushegura

Nkuringo sector: Bushaho, Christmas, Nkuringo

Ruhija sector: Bitukura, Kyaguliro, Mukiza, Oruzogo

Rushaga sector: Bikingi, Bushigye, Bweza, Kahungye, Kutu, Mishaya, Mucunguzi, Nshongi, Rwigi

Where to go ?

Ik had zo’n 10 jaar geleden foto’s en video’s gezien van een vriend die in Congo op zoek ging naar de Silverbacks en dat leek me ook het einde. Nadat een paar jaar geleden onze vrienden Robert en Barbera in Uganda ook waren geweest ging bij ons ook het knopje om. Dit wilde wij ook (!). Het was alleen even de vraag in welk land we ze gingen bezoeken want een gorilla-trekkingavontuur kun je doen in het Bwindi NP in Uganda, in het Virunga Nationaal Park in de Democratische Republiek Congo of in het Volcanoes National Park in Rwanda. Gezien de oorlog in Congo en de nogal dure trip in Rwanda (2x zoveel) kozen we voor Uganda. We besloten onze Gorilla-ervaring te doen in het Bwindi Impenetrable Forest waar je alleen in het begin een beaten path hebt maar waar de ‘trackers’ zelf met een machete een pad in het dichtbeboste oerwoud moesten hakken. Het was 28°C, extreem vochtig en de ondergrond was modderig door de regenval ‘s nachts. Daarnaast ging de trekking steil bergop maar gelukkig ook bergaf. Hier en daar gleden we uit maar gelukkig geen ernstige blessures opgelopen.

Veiligheids briefing

Er zijn vier sectoren. Buhoma (noord), Ruhija (oost), Rushaga en Nkuringo (zuid). Alle sectoren hebben hun voor-en nadelen. Zo is de Nkuringo sector méér iets voor klimgeiten en heeft de Rushaga maar liefst zeven Gorilla families. Onze vrienden Robert en Barbera die vorig jaar hier waren geweest bevolen Ruhija aan maar ondanks het goede advies kozen we toch voor Buhoma, de meest noordelijke sector omdat we vanuit Ishasha kwamen en we op één dag tijd ook nog de pygmeeën en een schubdier opvanghuis konden bezoeken. 

Hier zaten zeven families dus de kans was groot dat de ‘trackers’ die ‘s morgens vroeg al om 05:00u  op pad gingen, een familie konden vinden. 

Vanuit onze lodge in Buhoma-town was het vijf minuten rijden naar het UWA Briefing Point. Om 08:00u was de briefing waar we een uitleg kregen over Gorilla’s.

De leider van een familie is meestal een wat oudere Gorilla 🦍 te herkennen aan zijn grijze rug: de Silverback. Joekels van beesten en vijf maal zo sterk als een volwassen man. Mijn abonnementje bij Fitness Reuvers in Munstergeleen zou niet genoeg zijn als zo’n krachtpatser tegenover me zou staan. De gemiddelde Silverback weegt 190 kilo, is 1,70 meter groot, zijn borstomvang is 150 cm en vreet dagelijks een 17 kilo dieet van 100 verschillende soorten planten, vruchten en insecten om genoeg suikers, proteïnen en vezels binnen te krijgen

Do & Don’ts

De gidsen bespraken ons voorafgaande aan de tocht de do’s en de don’ts om er voor te zorgen dat we ons veilig voelden en ze vertelden ons hoe we ons moesten gedragen voor het geval de gorilla’s agressief zouden worden. De kans zou maar héél klein zijn maar de winkansen in de Lotto zijn ook erg klein en iedere keer wint er toch weer iemand de hoofdprijs.

Áls er een Gorilla op ons af zou stormen dan zouden we alle nederigheid moeten betrachten door strak naar de grond te kijken om zodoende ieder oogcontact te vermijden en langzaam achteruit te lopen met het gezicht naar onderen gericht. Het blijven toch wilde dieren en dan ook nog eens de über Alfa onder de zoogdieren waar in één druppel bloed méér testosteron zit dan in mijn hele 115 kilo lichaam. We moesten er voor zorgen dat we altijd een veilige afstand hielden en we moesten accepteren dat de Gorilla ‘in control’ was. Last but not least: niet aanraken (!), het is geen konijntje.

Trackers

Een tweetal mannen ging al om 05:00u ‘s morgens er op uit om een van de zeven families te traceren in dit grote regenwoud. Dit is heel moeilijk want er zijn weliswaar eenpersoons brede paden  maar een Gorilla-familie gaat natuurlijk niet net naast een pad het nest maken. Om te bepalen waar ze zitten gaan ze op zoek naar een oud nest, uitwerpselen of gebroken takken. Omdat een gorilla nooit langer dan één nacht in hetzelfde nest verblijft maakt het zoeken extra moeilijk. Trackers bepalen dan aan de hand van de uitwerpselen in een nest hoe vers het is. Zijn ze redelijk vers dan zijn de gorilla’s 🦍 nog in de buurt. Gorilla’s in Bwindi vertonen minder territoriaal gedrag en kunnen zelfs met andere families samenleven. Dat vergemakkelijkt het zoeken. Als ze de gorilla’s hadden gevonden zouden ze dit doorgegeven aan onze vrouwelijke gids Nancy.

Ochtendvertrek

Rond 09:00u vertrokken we met een gids en twee met AK47 gewapende bewakers en traden in de voetsporen van Dian Fossy. Onze groep bestond verder nog uit twee jonge stellen uit Australië en de UK. Ze deden vrijwilligerswerk in kinderdagopvang in Tanzania en waren een weekje op vakantie in Uganda. Daarnaast hadden we twee ‘porters’ gehuurd. Deze lokale jonge heren droegen onze rugzakken en hielpen ons een handje tijdens de gorilla tracking. Door er eentje in te huren ondersteunden we tevens de lokale bevolking.

Het had de hele nacht geregend en de paden waren vol met zuigende modder. Het ging al snel steil omhoog. 

De tocht kon tussen de twee en acht uur duren, afhankelijk van waar de gorilla’s zich bevonden. Na ongeveer twee uur bergbeklimmen kreeg onze gids een telefoontje: ze hadden de Mubare-familie gevonden maar deze zat nog hoog in een boom. Er nu er naar toe lopen zou de kans verkleinen dat ze er uit kwamen. We moesten nog zeker een uur wachten op het verlossende telefoontje. Een uur wat wel een dag leek te duren maar daarna konden we ook eindelijk onze tocht voortzetten. De vegetatie werd steeds dichter, onze gids maakte de weg vrij met een vlijmscherpe machete. De bewakers verplaatsten hun positie van achteraan in de groep naar helemaal vooraan. Voor het geval er iets zou gebeuren, zou er een waarschuwingsschot in de lucht worden afgevuurd.

De Gorilla’s

Terwijl we steeds dieper de jungle in gingen, viel er een stilte in onze groep. Nancy vertelde ons dat de trackers op ons stonden te wachten. We voelden dat de Gorilla’s dicht bij waren. Het zou niet lang meer duren.

We bleven door de struiken ploeteren toen we plotsklaps even verderop bladeren zag ritselen in de bomen. Een flits van zwarte vacht. Gorilla’s. Berggorilla’s ! De grootste van de vier bekende gorillaondersoorten.

We moesten onze stokken afgeven want dat zou ze afschrikken. We zetten onze mondmaskers op om de gorilla’s niet te besmetten met onze eventueel meegebrachte ziektes. Het DNA van een gorilla is immers voor 98% gelijk aan die van ons. Een overdracht van een simpel griepje zou voor een gorilla fataal kunnen zijn want zij hebben een ander immuunsysteem. We liepen richting een dikke woudreus waar de ‘trackers’ ons al  opwachtten. Plotseling begonnen de grote primaten zich te tonen. Twee hingen in de struiken voor ons, takken bewogen mee met hun 170 kg zware lichamen. Ineens zagen we de Silverback, de baas van de groep. Nu we hem in het echt zagen begreep ik meteen de betekenis van zijn naam: het uiterlijk van de zilverrug is grijs van kleur, de kleur die hij krijgt naarmate hij volwassener wordt. Hij was huge, bijna twee meter lang (hoewel hij op zijn knokkels liep) en woog 140 tot 180 kilo. Zonder twijfel zou hij me met zijn hand kunnen verpletteren als hij het probeerde. Ik was niet bang maar voelde wel de spanning tot in de puntjes van mijn tenen en ook mijn bovenkamer maakte overuren. Ik keek naar Angelica en zij naar mij. Alsof zij haar hoofd op orde had 😂. Dit was gewoon genieten (!). De vrouwtjes in de groep waren heel gehoorzaam en nederig naar hun alfa toe. Hij was de baas. Hij bepaalde. Al honderden zo niet duizenden jaren zorgde de vrouwen voor hun alfa en hun gezamenlijke familie. Een alfa zou hier niet op het idee komen om op een dag zijn lul weg te vouwen en met zijn linkertepel voor het gezicht van een baby gorilla te gaan wiebelen onder het mom van: ik voel me vandaag eens vrouw. Ben je mal. Ook het feminisme stond in het apenrijk op een heel laag pitje. De vrouw werkte en de alfa lag onder een boom een banaan te lezen. Er was zelfs een baby-gorilla bij die alleen maar wilde spelen. Zijn moeder en tante speelden lekker mee maar pappa had hier geen zin in. Hij over waakte de situatie.

Ineens stond hij op en kwam onze kant op. Onze vrouwelijke gids begon naar hem te grommen. Ze communiceerde met hem (!). Hij liep tussen ons door en ging ergens naast ons aan een ander struikje sabbelen. Hij raakte een lid van de groep aan maar de Australiër was wijs genoeg hem niet terug aan te raken. Hij had tijdens de briefing gelukkig niet met zijn telefoon zitten spelen.

Geweldige ervaring

Gorilla’s zijn voor 98% genetisch identiek aan mensen. Enkel de  chimpansee en de bonobo moet hij voor zich laten gaan. We keken toe hoe de gorilla’s voorzichtig bladeren van de takken plukten om te eten. Toen hij met zijn hand reikte naar de stam van een klein boompje trok hij het uit de grond alsof het niets was. De moeders verzorgden hun baby, plukten insecten uit elkaars haar terwijl de baby rechtop probeerde te lopen. We bleven een uur lang kijken naar de gorilla’s voordat het tijd was om weer naar boven te gaan.

Video

Terug naar Buhoma village

Eenmaal verder op de terugweg lijkt het allemaal sneller te gaan. Al is de heuvel nog even bikkelen. We genieten van het mooie uitzicht over de bergachtige omgeving met hier en daar een lemen huisje. Een paar lokale kinderen in vieze, kapotte kleding kijken ons van een afstandje nieuwsgierig aan. Ze hebben tekeningen gemaakt en die wilden ze ons verkopen.

Duur of veel geld

De Gorilla trekking was een van de meest echte, rauwe natuurervaringen die ik heb gehad. Ik heb in Fiji in zee haaien geknuffeld, in Zambia met een Cheetah gewandeld, in Nieuw-Zeeland door een smalle tunnel 10 meter onder een gletsjer gekropen, twee keer bijna verzopen in een flip tijdens White Water Rafting op de wildste rivier ter wereld en ik kan nog wel even doorgaan maar deze ‘meet and greet’ was subliem.

We gaan niet naar dierentuinen omdat een stuk glas tussen mens en dier de ervaring heel anders maakt. Je ziet het dier en je kan het misschien ruiken. Maar je voelt het niet. Dat is het verschil. En om dat gevoel op de juiste plek te krijgen hebben mensen daar veel geld voor over. Ze gaan dan naar bijv. Afrika om datgene wat ze thuis in de dierentuin kunnen zien in levende lijve te mogen aanschouwen. Hier zien ze beesten die niet van ellende rondjes lopen in hun kooi. Hier zien ze beesten die ook eens om 08:45u een banaantje op hun borst kapot slaan i.p.v. iedere dag om 06:00u. ‘Maar ze worden goed verzorgd’, hoor ik vaker. Stel je voor ik breng jou iedere dag eten en drinken op je kamer waar je niet uit mag. Ok. Duidelijk.

De Gorilla’s zijn gewend aan mensen, aangezien toeristen dagelijks door hun gebied reizen. Voor hen zijn ons mensen gewoon een andere diersoort, een deel van de omgeving die hen géén overlast bezorgd. Ze zijn niet bedreigend of een last. Ze komen even een uurtje met een groepje langs, nemen wat foto’s en dan zijn ze weer weg.

Door aan gorillatrekkingen deel te nemen dragen we juist bij aan het behoud van de gorilla’s en hun omliggende gemeenschappen. Als er geen toerismegeld was om het gebied te onderhouden, zou het regenwoud kunnen worden gekapt en veranderd worden in landbouwgrond, of zouden stropers de prachtige dieren kunnen vangen om hun vlees duur te verkopen aan Chinese mannen die kampen met hun potentie. De Gorilla’s zijn een ernstig bedreigde diersoort, maar door voortdurende inspanningen is hun aantal de afgelopen jaren toegenomen.

Nadat de Amerikaanse biologe Dian Fossey wereldwijd de aandacht wist te vestigen op berggorilla’s, ging het jaar na jaar beter met de populatie. Helaas bracht de Rwandese Genocide in 1994 hier een abrupt einde aan. Naar schatting 500.000 tot 1 miljoen mensen werden vermoord en honderdduizenden vluchtten naar de grens met buurland Zaïre (nu Congo-Kinshasa 🇨🇩 ). En dus ook naar het leefgebied van de Gorilla’s. Door deze gevolgen stierven véél Gorilla’s 🦍. Maar nu is gelukkig weer de stijgende lijn zichtbaar.

Wat kost een gorilla tracking?

De prijs van een gorilla tracking permit in Uganda voor foreign non-residents is hetzelfde voor Bwindi Impenetrable NP en Mgahinga Gorilla NP: USD 800 per persoon (sinds januari 2026). Dit is de prijs voor een reguliere gorilla tracking, waarbij je maximaal 1 uur bij de gorilla’s blijft, in een groep van maximaal 8 bezoekers (plus porters). Het aantal uitgegeven permits voor Bwindi Impenetrable NP is wel groter dan voor Mgahinga Gorilla NP. Dit simpelweg omdat in Bwindi meer gorillagroepen zijn die bezocht kunnen worden.

Denk je dat 1 uur bij de gorilla’s voor jou te kort is, overweeg dan een Gorilla Habituation (mits beschikbaar). Tijdens deze 3-jarige training raken de wilde berggorilla’s geleidelijk aan gewend aan de aanwezigheid van mensen. Tijdens een Gorilla Habituation Tour in Bwindi Impenetrable NP verblijf je – als onderdeel van een groep van maximaal 4 bezoekers – maximaal 4 uur bij de gorilla’s. Kosten: USD 1,500 per persoon per dag.

Totaal:

Permit:800$

Porter: 20$

Regelen permit vanuit Nederland: 80$

Fooi voor gids, bewaking en porters: 25$

Overnachting Bwindi Forest Lodge: 35$

Lunchbox: 10$

Diner: 25$

Totaal dagje Gorilla trekking: 995$

Welke spullen neem je mee tijdens een gorilla tracking?

In een lekker zittende dag-rugzak (ca. 20L) neem je mee:

Je telefoon en paspoort

Lunchpakket en energierepen

Minimaal 2 liter water p.p. (eventueel in drinkrugzak met mondstuk)

Fijne camera met flinke optische zoom (30x of meer), waar je goed mee om kunt gaan

2 volledig opgeladen camerabatterijen, geheugenkaartje(s) met voldoende ruimte en een schoon lensdoekje

Tuinhandschoenen

Pakje zakdoekjes

Optioneel: wandelstok(ken), poncho, verrekijker, kleine verpakking zonnebrandcrème en deet, klein handdoekje of tennispolsbandje (zweet)

Bwindi Forest Lodge

Voor 70€ per nacht lagen we vlakbij de ingang van het nationaal park. Het uitzicht was prachtig. De berg op de foto zijn we helemaal opgeklommen. Daarachter zitten de gorilla’s.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Vóórdat we het Bwindi Impenetrable Forest National Park ingingen bezochten we eerst het Pagoline Rescue Center aan de rand van het woud. Schubdieren (pangolins) zijn unieke, geschubde zoogdieren die hier in Uganda 🇺🇬 helaas ernstig worden bedreigd door stropers die de beestjes verkopen aan Chinese jongeren die dan menen dat ze door het eten van de schubben beter presteren in bed. De man van het Pangolin Rescue Center vertelde dat de stichting zich in zet voor de redding, rehabilitatie en vrijlating van deze schuwe diertjes.

Wat is een schubdier?

De man vertelde dat schubdieren de enige zoogdieren met schubben zijn. Ze eten mieren en termieten en rollen zich bij gevaar op tot een bal, net als een egel. Helaas maakt dit hen makkelijk te vangen voor stropers. Hun schubben worden ten onrechte gebruikt in traditionele medicijnen, terwijl ze gewoon uit keratine bestaan, net als onze nagels.

Reddingswerk in Oeganda

Bij het Pangolin Rescue Center in de buurt van het Bwindi Impenetrable National Park, redde deze meneer vóór ons samen met zijn collega’s sinds de oprichting in 2015 al meer dan 150 schubdieren uit de handen van stropers en werden ze teruggeplaatst in de natuur. 

Pangolin Rescue Center

Video:

Ugandese bruiloft

Onderweg kwamen we ook nog een stoet tegen op weg naar een Ugandese bruiloft.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Vanuit Nationaal Park Rwenzori reden we richting het Queen Elisabeth Park. Onderweg zagen we alleen maar mooie groene bergen. Net toen we het bergachtige gebied bij Kasese verlieten, stonden we ineens op de evenaar. Voor Angelica de eerste keer, voor mij de tweede keer in mijn leven. Hier was het niet zo’n feest als in Mittad del Mundo in Ecuador waar honderden mensen bij elkaar kwamen voor een tentoonstelling. Hier stond alleen een kunstwerk met tekst. 

Een uur later werden we verwelkomd door het personeel én een olifant van Engiri Game Campsite op de savanne van het Nationaal Park Queen Elizabeth. 

Queen Elizabeth NP

We gingen naar het Queen Elizabeth National Park, een van de beroemdste parken in Uganda. Ik had er veel over gelezen en we konden niet wachten om weer wild te gaan spotten. Het leuke aan een game-drive is dat je in je 4×4 door het park rijd en op zoek gaat naar wild. Het is geen dierentuin waar ze allemaal bij elkaar zitten maar het wild zit verdeeld over het hele park. Zo zitten hier geen giraffes omdat er geen Acacia-bomen staan (die vinden ze lekker) dus zitten ze liever in Murchisons NP waar die bomen wél staan. Leeuwen zitten weer iets verdeeld omdat iedere familie zijn eigen territorium heeft. ‘s Nachts maakt de alfa zijn ronde langs de kanten van zijn territorium en druppelt overal wat urine om de grenzen aan te geven. Ruikt hij de urine van een leeuw van een andere familie dan laat hij een brul om de andere leeuw uit te dagen.

Het is dus niet vanzelfsprekend dat je alle dieren op één dag ziet. Soms heb je pech, soms heb je geluk. Vandaag hadden we zelfs heel veel geluk.

Video Queen Elizabeth NP

Onze dag begon heel vroeg om 06:00u, nog voordat de zon opkwam. We moesten even fluiten zodat iemand van de bewaking ons kwam halen. Ons tentje staat in wild gebied waar overdag niet alleen olifanten door heen lopen (zie video) maar ook hyenas en Nijlpaarden. Afgelopen nacht  liep trouwens een hyena langs onze tent door. Volgens het het personeel een oudje die niets deed. Jaja. Het blijven wilde beesten die van een lekker stukje vlees houden.

Met onze gids reden we in onze 4×4 eerst naar de parkingang voor entreetickets van 40$ per stuk en 10$ voor de jeep. Daarna reden we verder over de savanne. Het gras was goudgeel en de lucht kleurde prachtig roze op deze vroege ochtend. Al snel zagen we grote groepen antilopen, die in Uganda ‘kobs’ worden genoemd. Even verderop stond een groep 4×4’s. Er zou een luipaard in de boom zitten. We moesten goed loeren tussen de groene bladeren, en ja hoor !  Daar zagen we een dikke staart naar beneden hangen. Het was een prachtig gezicht om zo’n groot dier rustig op een tak te zien liggen. Angelica had het dier trouwens gespot.

Even verderop bij Lake Albert konden we een sigaretje roken. Nijlpaarden staken hun kop boven water om te kijken wat we kwamen doen. Twee roofvogels zaten boven in een boom. Op de oever zaten twee Nijlganzen die het water wilden ingaan. Ik zou het ze niet adviseren met die krokodillen in het water. Het zou zo maar eens een kort ritje kunnen worden. 

Luipaard

Terug in de 4×4 gingen we verder en zagen een groepje wilde zwijnen met kleintjes. Zo grappig om te zien. Ze deden zich te goed aan het sappige gras. ‘They are hunted’: zei Leo ineens en we keken verbaasd. Zijn ogen hadden een luipaard gespot en hij kwam onze kant op gelopen. Het roofdier was nog ver weg en als we in de Beekse Bergen waren geweest waren we er geheid naar toe gereden maar hier werkt dat anders. Leo kroop in de huid van het roofdier en probeerde te denken zoals het beest deed. Hij hield rekening met de afstand naar het groepje zwijnen, hij keek naar de vegetatie waar het luipaard zich misschien achter kon verschuilen, hij bepaalde de windrichting want als de zwijnen benedenwinds waren en hem konden ruiken sloegen ze op de vlucht. Daarna startte hij de 4×4, reed een stukje verder, zette hem weer neer en stopte de motor. Wat een kutplek dacht ik nog maar Leo zei maar één ding:’ hier gaat de ‘kill’ beginnen, hier steekt hij straks over. En of de duivel er mee speelde, 10 minuten later stak het luipaard inderdaad over. Op 10 meter van de 4×4. GE-WEL-DIG 😍

Video luipaard 🐆

Engiri Game Lodge & Campsite

Deze campsite bestaat uit een hoofdgebouw met een restaurant op de eerste verdieping vanwaar uit je over het park heen kijkt. Naast de lodges waar mensen kunnen slapen staan er ook tenten die al zijn opgezet. Maar wij zochten alleen een plek om de 4×4 neer te zetten. Voor 15€ p.p. stonden we op 20 meter van de badgebouw af. De staf verzocht ons tijdens de briefing met klem om, als we de tent tussen 19:00-08:00u zouden verlaten, eerst een bewaker te roepen. Er konden hyena’s, olifanten, waterbokken, bavianen, leeuwen en zelfs Nijlpaarden bij de tent komen. De bewaker begeleidde ons dan naar de wc in het badgebouw. Na vier nachten daar gekampeerd te hebben hebben we alleen waterbokken en hyena’s bij de tent gespot en een paar keer een joekel van een olifant. Van ver af zien ze lomp en log uit maar als ze drie meter voor je staan en je word niet gehinderd door een ijzeren afrastering dan krijg je pas respect voor zo’n dier. Zeker als hij geïrriteerd is en zijn dagelijks fruit niet had gekregen en daarom maar even een 15 cm dikke tak van een boom kraakte. Of dat meneer voor onze neus even het terras opruimde omdat hij zijn banaantje niet kreeg. 

Iedere dag arriveerde een opgelapt brommertje met 10 levende kippen. Binnen twee uur werden ze op ons gepresenteerd. Verser bestaat niet (!).

Travel influencers

Daar kwam ze dan. Helemaal uit Florida. Met haar vier loeizware koffers vol kleding zou ze haar volgers wel eens even laten zien hoe Uganda was. Ze toonde geen interesse in de andere reizigers en was alleen maar bezig met foto’s te maken van de drie huisolifanten, uiteraard mét zichzelf in de hoofdrol. Nu gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik ook wel eens een selfie maakte met een olifant maar die foto’s kun je op één hand tellen en dan kun je nog met twee vingers bier bestellen.

Video Engiri Game Lodge

Video olifant bij onze tent

Video kwade olifant

Ishasha

De laatste dag in dit immens grote park zouden we in het Ishisha gedeelte verbrengen. Om daar te komen moesten we dwars door het park van noord naar zuid rijden over de weg naar Congo-Kinshasa, het buurland waar het regeringsleger vecht tegen de M23-rebellen. We wilden graag de leeuwen zien die overdag een dutje deden in de Fig Trees (vijgenbomen). De weg er naartoe was superslecht. Overal zaten gaten en kuilen en de maximale snelheid die we konden rijden was 40 km/h. De hele tocht duurde dan ook maar liefst vier uur. De eerste lodge die we tegen kwamen om te overnachten zag er niet goed uit. Daarom reden we even verder en kwamen aan in een lodge die werd beheerd door een oude Belgische man uit Hasselt die getrouwd was met een Belgische vrouw die in Zuid-Soedan werkte. De Lodge zag er geweldig uit qua ligging en de steak smaakte het ‘s avonds goed. Onze camping plaats lag op 200 meter afstand van de lodge, waardoor we helaas deze afstand door het woud moesten lopen, waar veel bavianen rondliepen. Angelica en ik namen allebei drie stenen mee en ik nog een lange stok zodat we de bavianen konden wegjagen als ze ons zouden aanvallen. De aanval van bavianen in Zambia jaren geleden zat nog vers in mijn geheugen (!). 

In onze 4×4 reden we nog drie uur door het park op zoek naar de slapende leeuwen maar deze waren we helaas niet tegengekomen. Ik heb een foto van internet geplukt om te laten zien hoe het uitziet. Onderweg kwamen we veel militaire kampen tegen die bemand werden door zwaarbewapende soldaten, we zagen zelfs mortieren klaarstaan om de kampen te verdedigen. Aan de andere kant van het vijf meter brede riviertje waren rebellen actief die momenteel oorlog voerden tegen de Congolese regering. Onze chauffeur Leo probeerden deze soldaten te ontwijken want ondanks dat hij Ugandees was konden ze wel voor problemen zorgen door bijvoorbeeld onze telefoons en geld af te nemen. Dit had hij namelijk al eens meegemaakt. Uiteindelijk een goede keuze van hem want er was niks gebeurd. Het ‘s avonds bij het kamp aangekomen maakte de nachtwaker nog een vuurtje om olifanten die eventueel het kamp zouden betreden weg te jagen. Hijzelf sliep in een tentje voor onze 4×4. Morgenvroeg na het ontbijt vertrekken we meteen naar Bwindi national Park om overmorgen een poging te doen de Gorillas 🦍 te treffen. 

Enjojo Lodge Campsite 🏕️

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Na ons verblijf in de jungle was het tijd voor iets heel anders. We gingen naar de Rwenzori Mountains in het westen van Uganda. Deze bergen noemen ze ook wel de ‘Bergen van de Maan’ en staan op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Dit is een plek waar mountaineers worden afgezet en na een week weer worden opgehaald. In plaats van leeuwen en olifanten zoeken avonturiers hier mistige bergtoppen, zeldzame planten en eeuwige sneeuw.

Alle tochten beginnen onderaan de berg in een van die klein dorpjes. Ze slapen dan in eenvoudige houten hutten op de berg zonder stroom of luxe. Heel avontuurlijk dat wel. Maar niks voor ons. We zijn niet zo’n hikers en zeker niet als het bergop gaat. Alleen als het echt moet. Ik vind het al avontuurlijk dat ik, terwijl ik dit verhaal om 04:53u in ons tentje midden in het Queen Elizabeth NP schrijf, een hyena langs onze 4×4 schuifelt. Ik hield me stil maar natuurlijk had hij ons al geroken. We lagen alleen een beetje hoog voor hem. Alleen straks als we zouden opstaan moesten we even uitkijken met naar de wc gaan. Mijn ex-schoonmoeder vond het daarentegen al avontuurlijk als ze op één dag twee verschillende kerstmarkten had bezocht. Ene in Nederland en de ander in Duitsland nog wel. En me dan één minuut lang in mijn ogen kijken zo van: ’doe me dat maar eens na’. Ieder zijn uitdagingen (!).

De wegen in het NP kon je niet eens wegen noemen en leken wel op de weg naar een bergtop in Bolivia 🇧🇴 die we vorig jaar hadden bereden: alleen maar joekels van stenen. Niet echt lekker voor de bandjes van onze 4×4 maar Leo gaf geen krimp. Gedurende een uur zaten we in een kermis attractie zo leek het wel. Een geluk dat we niet van te voren waren gaan eten bij ‘Sushi vandaag’ op de Markt in Sittard 🤮. We staken een mooie rivier over en namen een korte pauze om het moois te bekijken. Even later kwamen we aan in Ruboni village. Wat een bijzondere plek. Hier zagen we een kunstenaar van de lokale Bakonzo-stam die ons uitleg gaf over zijn kunstwerkjes die hij had gemaakt van afvalproducten. Ze draaiden allemaal in het rond en werden aangedreven door het omlaagstromende water van een beekje. Leuk om zijn creativiteit te zien. Helaas waren de mensen in het dorp zelf minder vriendelijk en vroegen al snel om geld. Sommigen zien ons toch als wandelende pinautomaten. 

Hierna gingen we verder naar de evenaar. 

Ruboni village

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Ik was al om 04:00u wakker en keek naar buiten, recht in de duisternis. Iets had me wakker gemaakt maar ik wist niet wat. Met een zaklamp scheen ik naar onderen en niet ver van de voet van de trapladder naar ons tentje op het dak van de 4×4, zaten drie wrattenzwijnen gras te eten. Ohh shit, ik moest plassen maar dat werd even wachten want als ik ze zou storen tijdens hun maaltijd zou ik ook wel eens op hun bordje kunnen belanden.

Murchison Falls National Park

Stipt om 08:00u trapte onze gids/chauffeur Leo op het gas en reden we richting  Murchison Falls National Park. Bij het stadje Masindi bogen we af naar het noorden en binnen een uur stonden we aan de Murchison Falls Ticket Gate waar we de entree van 45$ p.p. betaalden.

Uhuru Falls & Kabarega Falls

Even verderop betaalden we nog eens 15$ p.p. om een stukje met een ranger mee te mogen lopen rond de Murchison Falls. De beste man vertelde ons een en ander over de twee watervallen. De grote heette ‘Uhuru Falls’ en de kleine ‘Kabarega Falls’. Hij liet ons via een aantal trappen en paden alle uitzichtpunten op de watervallen zien. Het laatste viewpoint heet ‘the shower’ vertelde hij op ‘Alfred Hitchcock-toon’. Nou, ik me onderweg er naar toe toch een potje aan het hoofdbreken wat hij daar toch mee zou bedoelen. Ik vroeg hem zeker drie keer wat hij daar mee wilde zeggen om vooral ZIJN spanning wat op te bouwen. Toen we er eindelijk waren en de nevel van het omlaag stortende water zich verdeelde over onze- van de inspanning- dampende lichamen, lukte het me zowaar een quasi spontaan ‘ohhhhh-wat-doe-je-ons-allemaal-aan’ geluidje uit te braken. Hier had de beste man het voor gedaan zo merkte ik aan zijn verrassende gekir. Héérlijk dit. 

Red Chilli camp ⛺️

Hierna begonnen we aan onze eerste game-drive van dit park en Leo besloot een ronde te maken rond Lake Albert. We zagen een olifant helemaal in haar eentje wat we wel raar vonden aangezien het een kuddedier is. Misschien was ze ziek en stervende. Olifanten zonderen zich dan af nadat ze afscheid hebben genomen van hun matties. Ze willen de groep niet tot last zijn en zoeken dan een plekje om rustig te kunnen sterven. Meteen bekeek ik deze lubbes met andere ogen en dacht aan de tiny-handed orange shitgibbon aan de overkant van de oceaan: had hij maar hetzelfde inlevingsvermogen als deze olifant en zocht hij ergens een rustig plekje.

Verder zagen we veel bavianen aan de rand van de weg, grote groepen Rothschild giraffes 🦒, waterbuffels 🐃 , verschillende soorten antilopes, nijlpaarden 🦛 maar ook mooie en aparte vogelsoorten zoals Uganda’s nationale vogel: de Grijze Kroonkraanvogel. Even later zagen we ook de zeldzame Noordelijke hoornraaf met zijn mooie kuif. Een vogel die op de ‘kwetsbare lijst’ staat. Hij liep zomaar voor ons langs de weg over. Wij even blij zeg. 

Murchison Giraffe Camp

De eerste nacht in dit park verbrachten we in de Murchison Giraffe camp. De campsite lag echter zo ver van de lodge af dat we toch maar besloten een kamer bij de lodge te nemen want in dit gebied liepen ‘s nachts gevaarlijke nijlpaarden rond. Ze zouden meteen tot de aanval over gaan vanwege het feit dat ze heel territoriaal zijn en ieder stukje grond waar ze op lopen verdedigen. Vanaf onze kamer naar het restaurant aan de rivier en terug werden we dan ook begeleid door de staf. Voor de kamer betaalden we 60$ en het was iedere dollar niet waard. Bij binnenkomst maar meteen drie muggen op de muur doodgemept. Ze waren met een triootje bezig. Ik geen trio, dan zij ook niet ! Op de douche liep een joekel van een kakkerlak dus die kreeg al meteen het afvalemmertje over zijn kop. Verder was het bloody hot 🥵 op dat kamertje bohhh. Toch maar een koude douche genomen (warm water kennen ze hier niet) om wat af te koelen. Vandaag hadden we de 37c aangetikt. Voor 17€ p.p. hadden we een driegangenmenu African style: een héérlijke zoete aardappelsoep, rijst met Nijlbaars in een lekker sausje en als toetje een stuk cake welke niet goed was gelukt.

Buiten in de tuin nabij de Nijl konden we roken maar we mochten niet verder dan de plantenbak want daarachter waren we veroordeeld tot krokodillenvoer, zo waarschuwden ze ons 😳😱. Ze kwamen vliegensvlug uit het water, pakten je vast tussen hun kaken en trokken je het water in. Personeel stond continu op wacht om te checken of alles nog okay was. We kwamen nog een Spaans homo-stel tegen die ook veel reisden en we hadden verrassend veel dezelfde bestemmingen bezocht. Om 22:00u gingen we onder begeleiding naar onze kamer en vielen al snel in slaap.

Game-drive II

Om 06:30u vertrokken we voor onze eerste game-drive vandaag. Het was nog lekker koel dus hadden we een optimale kans om wild te spotten. Roofdieren jagen liever ‘s morgens omdat het dan nog enigszins te doen is qua temperatuur. Later op de dag liggen ze liever onder een boom en dan zoek je je als toerist de pleuris naar die beesten.  Al snel hadden we drie leeuwinnen gevonden die hun zinnen hadden gezet op een Kob antilope. Het arme beestje zou snel uit elkaar getrokken worden door de vlijmscherpe klauwen van de leeuwinnen maar op een of andere manier wist het toch te ontkomen. Daar stonden we dan. Een vol uur voor nop gewacht op een ‘live kill’. Balen (!). 

Olifanten op het strand

Rijdend langs het strand van Lake Albert zagen we een groep olifanten baden in een plas modder. Met grote kracht spoot de ‘bull’ de waterige modder over zijn gigantische lijf nadat hij het eerst had opgezogen met zijn slurf. Het was een kleine groep die op onze 4×4 af kwam. Leo bleef rustig ook toen ze wel héél dicht bij kwamen. ‘Ze willen alleen passeren’: zei hij. Hij kon me nog meer vertellen. Tien meter vond ik toch wel genoeg en ik vroeg hem of hij misschien alvast de 4×4 zou kunnen starten. Ik zag me al als een stukje vlees aan die twee gigantische saté-prikkers verdwijnen en het zweet brak me langzaam uit. Hij vertelde me dat hij de 4×4 niet kon starten omdat nét dat geluid de groep zou irriteren. De verwachte aanval bleef gelukkig uit. Leo had gelijk. Ze wilden alleen passeren. Hmpff….

Video

Witte Nijl-cruise

‘s Middags klommen we aan boord van een boot voor een drie uur durende Nijl-cruise. We vaarden richting de watervallen en vandaar uit weer terug. Op de oevers zagen we ontelbaar veel extreem gevaarlijke Nijlpaarden en krokodillen. We kregen ook het verzoek niet voor de lol in de rivier te springen want de kans op overleven was minimaal. We merkten aan zijn stem dat het menens was. Blijkbaar waren er voorheen wat van die randdebielen geweest die een gokje hadden gewaagd. De Nijlpaarden die we zagen lagen bijna de hele dag onder water omdat ze anders oververhit raakten door de felle zon. Huid wat te warm werd zou dan roze kleuren. De krokodillen die we op de oever zagen hielden hun bek wagenwijd open gesperd zodat ze enigszins koeling kregen. We zagen ook fel gekleurde vogeltjes die verdwenen in gemaakte gaten in een kleiwand. Dit waren hun nesten waar ze tweemaal per jaar hun eitjes in kwijt konden. 

Red Chilli Rest Camp 

Voor 8$ p.p. sliepen we in dit mooie kamp. Het stond vol met kampeerauto’s zoals de onze en verrassend veel Nederlanders. Leo vertelde me dat 70% van zijn klanten uit Nederland kwam. Opmerkelijk (!). Zo was er een gezin uit Nijmegen die een trouwpartij hadden bijgewoond van een neef van de moeder. Ze waren met het hele gezin en aanhang naar de bruiloft gegaan met nog 65 andere mensen uit Nederland en ze wilden daarna nog een weekje safari’s doen. Leuk zeg ! Als avondeten had Angelica een lekkere lasagna en ik ging voor de in boter gebakken kippenpoot. Hmmm. Rond 20:00u klommen we ons tentje in en rond 04:00u werd ik weer wakker. Ik klom naar buiten om een Engels stel mee te helpen hun lekgereden achterband te vervangen. Ze waren vanuit Engeland door oost-Europa naar Griekenland gereden en vanuit Athene naar Uganda gevlogen. Nog een weekje en ze konden weer terug naar Athene om met hun 4×4 Prado naar Engeland te rijden en hun drie kinderen weer in hun armen te sluiten. Geweldig verhaal 😍

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France