Walking with a Cheetah,Zambia

I stayed in Livingstone Zambia in January 2018 to see the Victoria Falls and the Zambezi. I went to a shelter for wounded Cheetahs, with 90 km /hr the fastest land animal in the world. Some were rejected by their mother. In this place they were taken care of and when they were recovered they were released into nature again. According to a study from 2016, there would be approximately 7100 Cheetahs left in the wild. Their habitat is 9% of what it used to be. Good reasons for this shelter to take care of this endangered species. In the meantime, I was allowed to come in contact with them and even walk with them like we do at home with our dogs: on a leash.

IMG_6743.jpgCheetahs are fast, and they are good hunters, but not big fighters. Lions, hyenas and other predators often steal their kills.Cheetah families are also smaller than lion prides or hyena packs. Because of this, cheetah populations are falling in many areas.

IMG_6707
I was warned. If a Cheetah is lying on the floor and he wants to turn around, he wants to pull himself up with his claws on your body. We all know how it feels like when a little kitten puts his nails in your arm. With his centimeters long claws this Cheetah would be able to hurt me very badly. So I had to be careful. You will see this in the short film above.

They have a few juvenile Cheetahs that we got to spend over an hour with. We got to meet them, pet them, then take them for a long walk through the bush. All of it was hands on, all interactive. These animals all appeared to be very well taken care of. IMG_3586.jpgIf you’ve ever had a friend with unhappy cats, you know you can tell. But these fellas were so happy and pleased with human contact. I could not believe when I first walked up and they were lying on the ground and after a couple minutes of intro from the handler, they said we could pet them.

IMG_6767
On this photo you see a practice field. At the left you see a wire. A chicken is tied up to this wire. The engine is started and the chicken is moved at great speed. The Cheetah runs after it until he has it between his claws. On this way the condition is maintained.

They started to purr. They purr like great big growly cats, and they obviously like attention. They were much bigger than I expected. They walked well on their harnesses, and would pull a bit too hard sometimes just like your dog when he is excited. IMG_6706.jpgThe expert guides were very friendly and then they basically just accompanied us on the walk and let us do all the working with the cheetahs. Did I mention how fantastic this whole experience was ? I just stood face to face with a real killer. An animal that with one stroke with its claws can end to your life. It was a very exciting experience that I will never forget.IMG_6818.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar

“Sip a Mojito in the queen alien’s womb”

 

If you ever are looking for fun things to do in Switzerland or you’re an Alien vs. Predator fan come check out this bar. It’s creepy and cool at the same time. You need to just see this place for yourself. It is out of this world. The decor is unlike any bar I have seen. I visited this bar with my cousin Verena and we were both overwhelmed by the creation of the artist Hansrudi Giger: the designer of the microphonestandard of Jonathan Davis, Frontman of metalband Korn but also the designer of the alien creatures in the movies:

IMG_3859 2.jpgIMG_7977Just step inside, and your jaw will drop. It’s like entering another universe. H.R. Giger designed the bar in a way that preserves the 400 year old Gothic architecture. He heightens the cavernous effect with dramatic skeletal arches that sweep over the ceiling.

FullSizeRender 4Beneath these bony vaults are high-backed shell-like chairs. They were originally designed as a Harkonnen throne for the Dune film that never got made. (Keep reading to see another variant of the seats inside the museum).

FullSizeRender 6I love how Giger turned the Medieval cathedral-like space into a bio-mechanical vision of the future. What an incredible feeling to curl up in one of these spinal chairs at the circular windows, and feel like you’ve been swallowed up by an intergalactic beast. Tip: the Giger bar is extremely popular with tourists, so try to avoid lunch time and other peak hours. You may have to wait a while to get a seat at your preferred table. We did our best to take some pictures but it was very difficult to capture them with all the visitors around. Picture below: my lovely cousin Verena. You can visit her website Derde Etage.

IMG_7967The Gruyeres Giger bar is actually the fourth one ever built. Only one other location remains open: the H.R. Giger Bar in Chur, Switzerland (his place of birth), established since 1992. As you can see from the menu board, Bar HR Giger serves drinks and small snacks, including themed items. Verena ordered a Alien coffee, the most visually interesting dish which comes on a wooden tray with little meringues, and honey herb liqueur. I ordered a Giger Mojito.

FullSizeRender 7If you’ve seen the Alien series from the eighties  you’ll know to watch out for the segmented blade-tipped tails, burning acidic blood — and double-jawed set of teeth that extend out to pierce your flesh!

FullSizeRender 9Alien’s impact earned the Swiss artist an Academy Award in 1980, for Best Achievement in Visual Effects. The Oscar statue is on display if you look closely, beneath one of the ancient staircases in the museum. You can visit te bars site on Giger bar.

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

 

IMG_6758IMG_6757IMG_6760IMG_6696IMG_6703IMG_6712IMG_6739IMG_6734IMG_6713IMG_6723IMG_6719IMG_6715IMG_6741IMG_6743IMG_6747IMG_6748IMG_6750IMG_6742IMG_6698IMG_6726IMG_6727IMG_6699

 

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

 

 

 

Limbo geeft les op een Filipijnse school

Een stagiaire liet ons een aantal lessen bijwonen. De leeftijden varieërden van vier jaar tot 16 jaar oud en de klassen bestonden uit 30-40 kinderen. De kinderen uit de buitengebieden moesten soms wel een uur lopen om op school te komen. Vanwege de ondervoeding konden sommige kinderen zich niet altijd goed concentreren. Discussies over wel of geen frisdrank op school worden hier niet gevoerd. Je krijgt water of water.

Overal waar we binnen kwamen werden we door de klas welkom geheten. Soms werd er zelfs voor ons gezongen. Er werd les gegeven in het engels (!). Wat ons op viel was de grote hoeveelheden sport die men kon doen. Voetbal, basketbal, softbal, zwemmen, taekwondo. Daar waar onze regering het zwemmen uit het lessenpakket heeft gehaald wordt hier lichaamsbeweging gestimuleerd en gesubsidieerd door de overheid. Nee, dikke kindjes zagen we hier niet. Ook geen playstations trouwens.

Het veroveren van meisjes door jongetjes gebeurde hier op dezelfde manier als bij ons vroeger in de jaren ‘80 in de dorpen. Als je een meisje leuk vond trok je haar aan haar haren of je verkocht haar een trap onder haar hol. Als de liefde wederzijds was lachte ze naar je. Trok ze een dik gezicht dan was een tweede poging bij voorbaat al kansloos. Of je moest misschien wat harder trappen 😂🤦🏻

Bij een aantal klassen mocht ik uitleggen waar we vandaag kwamen. Europa hebben ze wel eens van gehoord maar kom niet aan met Nederland of Amsterdam. Ze waren een en al oor. Na een paar uurtjes gingen we weer weg. Als dank trakteerden we op 160 ijsjes (😂) hetgeen leidde tot een flink gejuich 🍦🍦🍦

Hier probeer ik uit te leggen waar Europa ligt
de wc
de keuken was gewoon in de klas

Verlaten vliegveld Tempelhof (Berlijn)

Als je naar Berlijn gaat ontkom je niet aan de rijke historie van deze stad. Voor mij staat deze stad op nummer 1. Zo is het er in tegenstelling tot andere Europese hoofdsteden spotgoedkoop (mooie kamer in centrum vanaf 35€ en een halve liter bier voor 4€) en je kunt er met gemak twee weekjes rondbanjeren zonder je te vervelen. Zo bezochten we de wereldberoemde verlaten luchthaven Tempelhof. Tempelhof was met 10 vluchten per dag in 1936 de drukste luchthaven ter wereld en het was een van de grootste gebouwen van Europa. In 1948 landde iedere 26 seconden een vliegtuig. West-Berlijn was immers geblokkeerd door de Sovjet-Unie en de twee miljoen west-Berlijners konden alleen via de lucht bevoorraad worden. Werkelijk alles (bijv. benzine, steenkool, medicijnen, voedsel) moest middels een luchtbrug aangevoerd worden om de twee miljoen west-Berlijners in hun behoefte te voorzien. Dit duurde ongeveer 1 jaar. Berlijn vind ik met afstand de indrukwekkendste stad van Europa. Misschien wel van de wereld. Iedere keer als ik er kom krijg ik niet alleen kippenvel van zoveel geschiedenis maar ook van de talloze eigenzinnige artistiek ingerichte clubs, de trendy restaurantjes en de Berlijners zelf.
❤️Berlin❤️

Overigens was Tempelhof het decor voor de film the Hunger Games Mockinjay. Klik hier

Let op:

Het bezoek aan deze luchthaven is géén Urban exploring. Je kunt tickets bestellen voor een rondleiding.

Boek die goedkope mooie kamer door op hier te klikken

Een lege vertrekhal
Een lege aankomsthal

Andorra

Via Rental cars had ik een huurauto gescoord voor de prijs van 4€ per dag. In totaal dus 48€ voor de komende 12 dagen. Ik vraag me in Spanje altijd af hoe ze auto’s kunnen verhuren tegen deze belachelijk lage prijzen. Voeg daaraan nog toe dat de Spaanse autoverhuurders niet vooraan stonden toen de efficiency -award werd uitgereikt -het duurde 35 minuten voordat ik met mijn huurcontract eindelijk in mijn auto zat- en je lacht je helemaal dood om dit bedrag. Na twee uur bereikte ik de grens van Andorra, een dwergstaatje ingeklemd tussen Frankrijk en Catalonië, een autonome gemeenschap binnen Spanje. Andorra ligt in de Pyreneeën en met maar 65.000 inwoners is het land zelfs kleiner dan zuid-Limburg. Ik meende altijd dat Andorra een beetje bij Frankrijk hoorde maar dat bleek toch niet waar te zijn want bijna iedereen spreekt hier Catalaans. Dit land heeft zelfs twee opperhoofden: een Spaanse bisschop én de president van Frankrijk. Zou Macron het zelf weten ?? Ooit door Karel de Grote gesticht om Frankrijk te beschermen tegen de Moren maar nu al 700 jaar zonder wapengekletter. Het leger is daarom maar opgedoekt. Als het hommeles wordt dan mogen Frankrijk en Spanje de defensieve taken op zich nemen. Bij de grens aangekomen zag ik dat de bestuurder van de auto voor me zijn paspoort liet zien aan de douanebeambte. Shit dacht ik. Das waar ook. Andorra is geen lid van de EU dus wordt het paspoort gecontroleerd maar die zat in mijn koffer in de achterbak. Gelukkig mocht ik van de beste kerel doorrijden zonder een controle. Na een half uur zat ik al in de hoofdstad Andorra de Vella. Deze stad ligt tussen twee bergen. De huizen zijn dermate dicht op elkaar gebouwd dat je allemaal van die McDrive weggetjes hebt (hier noemen ze de McDrive trouwens McAuto). Om op de parkeerplaats achter het hotel te komen moest ik heel scherp indraaien om op een klinkerpad te komen wat ineens met een steilheid van 22% omlaag dook. Met in totaal 5x voor-en achteruit rijden stond mijn überlelijke Hyundai op zijn plekje. Het voetbalstadion van het nationale team wordt bijna opgeslokt door een weg en een aantal hoge appartementen. Als een voetballer een beetje slecht mikt dan schiet ie zo de flessen bier van tafel. Met zijn maximale capaciteit van 1800 mensen is het natuurlijk bij iedere interland bomvol. Maar de Andorrokanen bakken er dan ook niets van he. Ze verliezen doorgaans altijd met een nulletje of 6. Ik heb het eenmaal meegemaakt dat ze wonnen: tegen wit-Rusland of zo. Het zijn in principe gewoon amateurs. Maar áls ze winnen dan gaat het land ook helemaal uit de plaat. Andorra is best goedkoop. Een pot bier kost 2€ en de Marlboro’s kosten 3,85€. Het is een belastingparadijs waardoor veel mensen en bedrijven hier hun geld naar toe brengen. De hele hoofdstad ligt overhoop. Werkelijk overal wordt gebouwd en verbouwd. Ze zijn hier ook helemaal verliefd op rotondes. Van die ieniemienie rotondes. Ik weet niet hoeveel ik er ben tegengekomen op een kilometer afstand. Ik heb gewoon een lamme arm van het sturen gekregen. Dit stadje is gewoon te krap gebouwd om kruispunten aan te leggen. Werkelijk om de 50 meter duikt er er een rotonde voor je neus op. Het liefst hadden ze er allemaal ene op de slaapkamer. Andorra is een echt wintersportland. Stukken goedkoper dan Oostenrijk en Zwitserland dus voor de sneeuwliefhebbers: grijp je kans. Ik overnachtte in hotel Sant Jordi. Een ietwat oubollig hotelletje maar voor een hele nette prijs kun je je ogen met een gerust hart sluiten. De kamers zijn schoon en je ligt helemaal in het centrum. De volgende morgen stond ik al om 07:00u op om te vertrekken naar Lourdes in Frankrijk. In restaurant les Ares op de top van een besneeuwde berg at ik een heerlijke Cannelloni met brood, olijven en spinazie. De hut werd warm gestookt met hout hetgeen een aangename geur verspreidde. Door het beslagen raam keek ik omhoog naar de besneeuwde bergtoppen: de eeuwige sneeuw wat nooit smelt. Hoe oud zal dit ex-water zijn ? Één miljoen jaar ? 100 miljoen jaar ? Hoe zou water van 100 miljoen jaar oud smaken ? Een rare gedachte toch ? Omdat water te drinken. Een uur later passeerde ik de grens met Spanje en weer een uur later zat ik in Frankrijk op weg naar Lourdes. Even bidden 🙏🙏🙏

Bloedbad van Oradour-sur-Glane

Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude autowrakken. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik dat doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en alles gebeurde volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines staan nog in de winkel en in de werkplaats staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Vooral de lichte regen maakte deze dag extra treurig.

Nama-taal in Damaraland, Namibië

Ooit iemand zó horen spreken ?

In het Etosha NP zaten we aan de bar naast de kokkin Nancy. Met de barman sprak ze een wel hele aparte taal. Een taal die bestaat uit 31 medeklinkers waarvan er 20 uitgesproken worden door een klikje met de tong te maken. De taal wordt heden ten dage nog gesproken door de Hottentotten (Nama) en de Damara’s in Namibië. Geweldig om te horen dus probeerde ik het ook eens. Geluid aan !!

Verlaten crematorium uit 1910

Het ijzeren toegangspoortje was gelukkig niet op slot en ging piepend open. De hoofdingang van het gebouw wat uitziet als een kapel kon je alleen bereiken via een oude stenen trap. Boven aangekomen waren helaas alle deuren en ramen dichtgemetseld. Via de achterzijde konden we via een kapot raam naar binnen. We kwamen meteen terecht in het gedeelte waar de ovens stonden.

De invoerzijde van een oven
Urnen waarin de as van de overledene werd gedaan

Hier werden de ovens met lucht en gas tot een temperatuur van 800 graden voorverwarmd om tenslotte het lijk bij een temperatuur van 1100 graden binnen 75 minuten te verbranden. In het midden stond een roterende invoermachine. Hierop stond de lijkenkist die de hele nacht had staan wachten in de naastgelegen gekoelde lijkenruimte. Met dit apparaat werd het koude lichaam in de oven geschoven waarna een alles verzengende hitte met een snelheid van 100 kg/uur het lichaam zou terugbrengen tot drie kilo grijze as. Ernaast stond een oude bottenmolen die er voor diende om de stukken bot die de hete dans hadden weten te ontspringen alsnog tot moes te malen. Nadat ze waren vermalen werden ze bij de volgende crematie alsnog verbrand. Om de hoek stonden tientallen urnen opeen gestapeld. Ernaast stond een vuurpook met een hittebestendige handschoen. Dit crematorium is nog tot in de jaren ‘80 in gebruik geweest. Het is gebouwd in 1910 en heeft dus twee wereldoorlogen en een koude oorlog meegemaakt. Als je uit gaat van vijf lijken per dag per oven (vijf stuks) dan zijn hier in een eeuw tijd een half miljoen lijken gecremeerd. En in die tijd had je geen roet-of geurfilters zoals de moderne crematoria dat op vandaag hebben. Hier in de straat hing dus ‘s zomers en winters continu een soort BBQ-luchtje.

Een roterende invoermachine waarmee de kist in de oven wordt gebracht
Één van de vijf ovens

De grafstenen en omgevallen urnen gaven een spookachtig beeld en de griezelige reliëfs op de stenen droegen bij aan een duistere sfeer. Zeker als je buiten een gedenksteen ziet die mensen herinnert aan de BAMAG-ramp waarbij een munitiefabriek explodeerde en 56 vrouwen en meisjes omkwamen. Mocht je een keer zelf willen gaan kijken, kopieer dan onderstaande cijfers (helemaal onderaan in in de blog in google maps.

Een grafsteen
De plek waar de kist omlaag zakte naar één van de vijf ovens
Een achtergebleven schoen
Achterzijde crematorium
Luchtregelaars bepalen de hitte in de oven
Hittebestendige handschoen en vuurpook
Hoofdingang crematorium
Begraafplaats naast het crematorium

GPS 51.8131193 12.2427469

Nicaragua

Volcano boarding

Een tijdje terug besloot ik na het lezen van een activiteitenfolder om niet alleen langs de binnenzijde van een actieve vulkaan af te dalen maar ook om over de rand van deze vulkaan te lopen en deze vervolgens met een rotvaart op een houten plankje omlaag te glijden. Nabij León in Nicaragua scheen de enige vulkaan ter wereld te liggen waar je dit zou kunnen doen. Na een goed ontbijt vertrokken m’n reismattie Sabine en ik richting de asvulkaan Cerro Negro. Halverwege de beklimming van de 728 meter hoge vulkaan kreeg ik echter last van het bonenontbijt en voor mijn gevoel rustte er zes bar op mijn sluitspier. Nee, hier waren geen wc’s dus ik moest nog even volhouden. Er was ook geen pad naar boven gemaakt dus we maakten onze eigen route. We liepen over kleine en grote brokken puimsteen. Zo nu en dan zwikte ik om. Balanceren was hier heel moeilijk. Boven aangekomen keek je omlaag naar het binnenste van de 170 jaar jonge vulkaan. We moesten nog eventjes omhoog zodat we eenmaal over de rand geklommen weer konden afdalen maar dan aan de hete zijde van de vulkaan. Aan de binnenzijde zag je overal pluimpjes hete stoom uit de grond omhoog komen. In 1999 was hij voor de laatste keer uitgebarsten en hij dampte nog altijd na. In 2004 had hij nog eens de hik maar dat was het dan ook. 20 jaar stelt in vulkaantaal natuurlijk niets voor en betekent zoiets als de dag van gisteren. Onze gids sprong ineens omhoog en toen zijn voeten weer de bodem raakten klonk er een dof geluid. Alsof je op een houten vloer sprong. Ik besefte ineens dat we op een soort natuurlijk gevormd dak stonden. Onder dat dak bevond zich natuurlijk de hete lava ! En die maf stond op het hard geworden korstje te springen. Heel voorzichtig liep ik weer terug naar de zijkant van de vulkaan. Onze gids moest er mee lachen. Eijj ! Ik ben hier niet opgegroeid ! Ik heb de ballen verstand van vulkanen haha. Snel weg hier !

Het was sowieso warm op die plek. Wel 65 graden vertrouwde de gids ons toe. Snel liepen we over de rand van de vulkaan naar boven en kleedden we ons om om te beginnen met de afdaling waarbij snelheden van 70 km/uur zouden worden bereikt. Met een dikke overall over onze kleding en een veiligheidsbril over onze ogen zaten we klaar om omlaag te knallen. Toen klonk een harde GO ! Hierop trok ik hard aan het touw en kwam al meteen goed op snelheid. De zwarte as vloog in mijn gezicht. Het deed niet echt pijn maar je voelde het wél. Nu begrepen we meteen waarom we een bril moesten dragen. Het scheen dat mensen tijdens de afdaling wel eens een armpje of een beentje braken. Ook dat geloof ik wel. Kijk maar eens naar het filmpje 🤦🏻😂. Gelukkig gebeurde er niets en konden we heelhuids terug naar León mét een hele leuke ervaring in onze achterzak 🤗🍀🇳🇮

Verlaten Kurhaus in Hessen

Ik stak mijn rechterhand door het gat in het raam en kon nog net aan de klink komen om deze om te draaien. Met een lichte duw ging het raam open en konden we naar binnen klauteren. Het glas kraakte onder onze schoenen maar verder was het muisstil. Altijd tricky als je een gebouw binnen gaat in het centrum van een stad. Altijd is er wel iemand die je naar binnen ziet gaan en de drang voelt om de politie te bellen. In Duitsland zijn de boetes gelukkig niet zo hoog. Met een paar honderd euro sta je weer op straat. In Tsjechië kun je er echter rustig een 0 achterplakken.

Het Kurhaus is 10 jaar geleden gesloten. Dat zie je nog aan de prijzen op de menukaart in de bar en de PC op het kantoor. Echt zo’n joekel. Overal lagen floppy’s op de grond. Ook is er helaas al veel vernield door de trashers. De bar is echter nog intact: er staan nog enkele lege flessen drank op een plank. Een doos porseleinen attributen voor een neusbehandeling zaten nog in een doos. Veel privé-kamers waren voorzien van behandelingsbaden waar je je schurft kon laten losweken. In het aangrenzende theater konden de 700 gasten kijken naar een mooie voorstelling van een dansgroep. Na een uurtje vonden we het goed geweest en gingen we weer naar buiten.

GPS-coördinaten helemaal onderaan

Wil je hier ook eens heen ? GPS 51.114236 9.109798

7 star hotel Burj al Arab, Dubai

Dit hotel, dat door de pers wel eens aangeduid wordt als het één miljard dollar kostende zevensterrenhotel, is nog steeds één van de meest opvallende bouwwerken van Dubai. Wereldwijd is het zelfs bekender dan de Burj Khalifa, de hoogste toren ter wereld. Dat komt omdat heel veel Dubai-gerelateerde berichten in de pers begeleid worden met een foto waarop Burj al Arab staat. Wat betreft vormgeving is er geen enkel andere gebouw dat zelfs maar in de buurt komt van de Burj al Arab. Angelica en ik hadden een kamer in het OYO 393 Al Wehda Hotel (klik hier) in de arbeidersbuurt van Dubai (Deira) en we betaalden maar 26 euro voor een nachtje.  Dubai is supergoedkoop. Iedereen méént dat het duur is maar dat is absoluut niet zo. Dubai biedt wel de mogelijkheid om het zo duur te maken als je wilt. Dit in tegenstelling tot Amsterdam en Parijs waar er een prijzenplafond is. In de Burj el Arab kun je bijvoorbeeld 15.000 euro voor een kamer betalen. In Parijs en Amsterdam zijn die mogelijkheden niet. Je kunt echter ook héél cheap naar Dubai gaan en wat extra geld uit geven aan de leuke dingen die je daar kunt doen. Zo vonden we het leuk om eens een drankje te gaan doen in de skybar want zoals het een tophotel betaamt heeft ook Burj al Arab een skybar. In dit geval eentje die op 200 meter hoogte boven de zee zweeft. Vanuit de skyviewbar zie je overdag zee en ‘s avonds eigenlijk niets. Uitzondering is als je aan een van de tafeltjes aan de zijkant zit. Dan heb je een zijdelings zicht op Dubai.

We hadden thuis online reeds een ticket besteld. Een soort voucher met een waarde van 150 euro (klik hier). Dat was het allergoedkoopste voucher wat ik kon vinden op hun site. Toen we met de taxi arriveerden opende een grote neger in kostuum het portier en heette ons van harte welkom. Met de roltrap en de lift kwamen we aan in de skybar. We bestelden wat fingerfood en een biertje met een wijntje. Het glas wijn kostte 18 euro en het japanse Asahi biertje koste 17,50 euro. Kijk, zo gaat het snel met die 150 euro haha. Burj al Arab telt geen kamers maar suites. Iedere suite van tenminste 165 vierkante meter heeft ook nog eens een persoonlijke butler, die voor aankomst van de gasten er al voor zorgt dat er aan alle wensen voldaan is. Wat er in Burj al Arab als goud uitziet, is ook daadwerkelijk goud. In het hotel is dan ook 1790 vierkante meter 24-karaats bladgoud verwerkt. Je kunt natuurlijk ook met een Rolls Royce of BMW 7-serie vanaf het vliegveld naar Burj al Arab reizen. Het hotel biedt haar gasten ook een helikoptertransfer aan, waarbij je binnen 15 minuten op het spectaculaire helikopterplatform landt. Kosten? Zo’n 2200 euro…. per persoon haha. Wij ging gewoon met de metro. Voor 20 euro kun je in Dubai drie dagen lang gebruik maken van de metro en in en uit stappen zo vaak je maar wilt. De hotellobby bevindt zich op 180 meter hoogte binnen het hotel. Hiermee is het de hoogste hotellobby ter wereld. Nog een leuk weetje is dat je in de spa van het hotel je een tijdelijke tatoeage laten aanbrengen waarbij de folie voor 99,9% uit platinum of goud bestaat. De duurste cocktail die je in de Skyview Bar kunt bestellen is ‘The Birth of an Icon”. Deze op een daiquiri geïnspireerde cocktail bevat St. Lucia Distillers Nine Cask rum, vers limoensap, gedroogd goudstof met Cointreau, aged Cointreau en huisgemaakte sinaasappelbitters. Kosten per glas is 15.000 AED, wat neerkomt op bijna 3500 euro. Op 211 meter hoogte speelden Roger Federer en André Agassi in februari een vriendschappelijk potje tennis. In oktober 2013 draaide ex-Formule-1-coureur David Coulthard wat rondjes op het platform. Tegenwoordig kun je elkaar ook het ja-woord geven op het helikopterplatform. Liefhebbers van vis krijgen deze niet alleen geserveerd op hun bord in Burj al Arab. Je kunt ook vijftig vissoorten bewonderen in drie aquaria in het hotel: twee in de lobby en eentje in restaurant Al Mahara. In het interieur van Burj al Arab zitten maar liefst 28.000 lampen verwerkt. Ik heb ze niet allemaal geteld maar dat stond hier ergens in een folder. In het hotel is maar liefst 24.000 vierkante meter aan marmer verwerkt. Niet zomaar marmer, maar dertig verschillende soorten van de beste kwaliteit ter wereld. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Burj al Arab gewoon op het vasteland gebouwd zou gaan worden in plaats van op een kunstmatig eilandje voor het strand. Omdat men besefte dat het 332 meter hoge gebouw dan een te grote schaduw op het strand zou werpen, heeft men ervoor gekozen Burj al Arab zo weg te zetten dat het haar gasten nooit in de schaduw zet als die liggen te zonnebaden. Alsof alle luxe in het hotel nog niet genoeg was, introduceerde men in 2013 de gouden iPad als ultieme gadget voor de hotelgasten. Bij iedere hotelsuite hoort een iPad die met 24-karaats goud versierd is. Het is overigens de bedoeling dat je deze dure tablets na het uitchecken in het hotel achterlaat. Wil je er toch eentje hebben, dan kun je ze voor prijzen van rond de achtduizend euro kopen in de boetiek van het hotel. Het heeft 5 jaar geduurd om Burj al Arab te bouwen. Men begon in 1994 met het aanleggen van het eiland, wat twee jaar in beslag nam. De daadwerkelijke bouw duurde drie jaar, om uiteindelijk op 1 december 1999 officieel geopend te worden. Als je dan toch in Dubai blijft zou ik hier zeer zeker naar toe gaan.

Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven