Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Dancing with killers (prison without walls)

This blog is in English and in Dutch (for the English version you have to scroll down)

Bezoek een gevangenis zonder muren op de Filipijnen

In Puerto Princesa op het eiland Palawan (Filipijnen) staat de bijzondere Iwahig gevangenis. Deze gevangenis is uniek omdat er geen muren omheen staan. Iedereen kan zomaar weglopen. De gevangenis en het land eromheen hebben een oppervlakte dat ongeveer twee keer zo groot is als Parijs en bijna 3000 gevangenen werken en leven hier samen alsof het een groot dorp is. Angelica en ik konden deze gevangenis gewoon binnenwandelen en zien hoe het is om hier te wonen en te leven. Er is altijd wel een gevangene die je wat kan vertellen over zijn leven hier.

IMG_2442.jpgIMG_2438.jpgWanneer je in de Filipijnen een grote misdaad pleegt zoals een moord, kom je de eerste jaren waarschijnlijk terecht in de gevangenis in de hoofdstad Manila. Daar zit je met 300 gevangenen in een cel van 150 m2. Om de beurt mag er iemand een paar uurtjes slapen. Daarna wordt hij wakker gemaakt zodat een ander even kan gaan liggen. Na een aantal jaar je goed gedragen te hebben, heb je kans op een overplaatsing naar de Iwahig gevangenis op Palawan. IMG_2495.jpgIMG_2504.jpgHier werken ze met drie afdelingen; maximum, medium en minimum. Op welke afdeling je zit, is afhankelijk van je gedrag en hoeveel jaar straf je nog te gaan hebt. Elke afdeling heeft een andere vorm van vrijheid binnen de gevangenis. De medium en minimum gevangenen zitten niet opgesloten en werken enkele dagen op de rijstvelden binnen de gevangenis. In hun vrije tijd zijn ze daadwerkelijk vrij om te doen wat ze willen binnen het grondgebied van Iwahig.

IMG_2445.jpgDe gevangenis lijkt gewoon op een rustig dorp met een ontzettend mooie omgeving. De gevangenen lopen niet weg omdat de kans groot is dat ze niet ver komen. Wanneer ze dan gepakt zouden worden, krijgen ze extra jaren celstraf en moeten ze terug naar de gevangenis in Manila. Dit is ook de reden dat er bijna geen incidenten van geweld of diefstal voorkomen. De mensen zijn blij met de vrijheid die ze hebben en willen dit niet op het spel zetten.

IMG_2506.jpgJe hoort de verhalen die vaak erg aangrijpend zijn en hoewel de meeste mannen er vrij ruig uitzien, zijn ze eigenlijk poeslief. Ze vinden het ontzettend leuk dat je langskomt. Ze genieten er van om je belangrijke levenslessen te leren over de waarde van familie en dat mensen daadwerkelijk kunnen veranderen. Daarnaast zijn ze gek op dansen, rappen en zingen dus je kan zeker rekenen op een optreden.

IMG_2437.jpgJason zit een straf uit van 23 jaar. Hij vermoordde de twee moordenaars van zijn vader, moeder en zusje die op een avond aan hun deur stonden. Tegen zijn advies in maakte zijn vader destijds toch de deur open. Met twee pistoolschoten werd hij vermoord. Daarna stormden de twee overvallers naar binnen en schoten hun magazijn leeg op de rest van het gezin. Zwaargewond werd Jason afgevoerd naar het ziekenhuis. Wonder boven wonder overleefde hij deze meervoudige moord. Jaren later zag hij de overvallers in zijn dorp rondlopen. Ongestraft. De politie deed niets. Steeds als hij ze tegen kwam lachten de twee hem uit. Hij besloot wraak te nemen. Op een dag kocht hij een pistool, wachtte de overvallers op en schoot ze allebei dood. Daarna fietste hij naar het politiebureau, vertelde wat hij gedaan had en werd meteen gearresteerd. Hij kreeg 23 jaar cel. Hij heeft 8 jaar in de gevangenis van Manila gezeten. Nu zit hij hier en heeft nog maar 12 jaar te gaan. Tijdens ons gesprek kwam een Filipijnse jongedame in een tennisrokje aangefietst. Ze was op vakantie in eigen land en kwam al een paar dagen langs om met de jongens te gaan tennissen. Mooi toch ?

IMG_2463.jpgBen je van plan om langs te gaan, kom dan vooral niet met lege handen aan. Koop vooraf wat lekkers en een paar pakjes sigaretten. Hier zijn ze erg blij mee want ze hebben zelf geen geld voor dit soort dingen. Met het werken op de boerderij verdienen ze eten voor de week maar dit is niets bijzonders. Als vrouw is het daarnaast gepast om je een beetje bedekt te kleden. Er zullen ook gevangenen zijn die je een rondleiding geven binnen het gebied en aan het einde om wat geld vragen. Kom dus niet met een lege portemonnee maar zorg dat je wat briefjes van 100 Pesos bij je hebt. Je kunt ook allemaal spulletjes die ze zelf gemaakt hebben kopen. Probeer niet te veel in discussie met ze te gaan. Ze probeerden te achterhalen hoeveel straf ze zouden hebben gekregen in Nederland. Jason stelde Angelica de vraag wat zij nu vond van het feit dat hij die dubbele moord had gepleegd. Op dat moment moet je even slikken en een tactisch antwoord geven. Ik bedoel: je zit wel tussen 300 moordenaars 😉

IMG_2512.jpg

Visit a prison without walls in the Philippines

In Puerto Princesa on the island of Palawan (Philippines) there is the special Iwahig prison. This prison is unique because there are no walls around it. Anyone can just run away. The prison and the land around it have an area that is about twice as big as Paris and almost 3000 prisoners work and live together as if they were in a big village. Angelica and I could just walk into this prison and see what it’s like to work and live here. There is always a prisoner who can tell you something about his life.IMG_2478.jpg

When you commit a major crime such as murder in the Philippines, you will probably end up in prison in the capital Manila in the first years. There you live with 300 prisoners in a cell of 150 m2. Someone can sleep for a few hours. Then he is awakened so that another person can lie down. After a few years you have behaved well, you have a chance of a transfer to the Iwahig prison in Palawan. Here they work with three departments; maximum, medium and minimum. Which department you are in depends on your behavior and how many years you still have to stay.

IMG_2508.jpgEach department has a different form of freedom within the prison. The medium and minimum prisoners are not locked up and work on the rice fields within the prison for a few days. In their free time they are actually free to do what they want within the territory of Iwahig. The prison just looks like a quiet village with an incredibly beautiful environment. The prisoners do not run away because they will not get far. When they get caught, they get extra years in prison and have to go back to the prison in Manila. This is also the reason that there are almost no incidents of violence or theft. People are happy with the freedom they have and do not want to risk this.

IMG_2428.jpgYou hear the stories that are often very poignant and although most men look pretty rough, they are actually very cute. They really like it that you come along. They enjoy learning your important life lessons about the value of family and that people can actually change. They are crazy about dancing, rapping and singing so you can certainly count on a performance.

IMG_2511.jpgJason is sentenced to prison for 23 years. He killed the two murderers of his father, mother and sister who were standing in front of  their door one evening. Against his advice, his father opened the door. He was murdered with two gunshots. Then the two robbers rushed in and emptied their guns on the rest of the family. Jason was taken off to hospital severely wounded. Miraculously, he survived this multiple murder. Years later he saw the robbers walking around in his village. Unpunished. The police didn’t do anything. Every time he came across them, the two laughed at him. He decided to take revenge. One day he bought a gun and shot the two robbers. Then he went to the police station, told what he had done and was immediately arrested. He was sentenced to prison for 23. He spent 8 years in Manila prison. Now he is here and has only 12 years more to go. During our conversation, a young Filipina lady stopped by in a short tennis skirt. She was on holiday in her own country and came along for a few days to play tennis with the boys.

If you intend to visit this place, do not approach empty-handed. Buy some goodies and a few packs of cigarettes in advance. They are very happy with this because they have no money to buy those things themselves. With working on the farm they earn food for the week but this is nothing special. As a woman, it is also appropriate to dress a bit covered. There will also be prisoners who give you a tour of the area and ask for some money at the end. So do not come with an empty wallet but make sure you have some 100 Pesos notes with you. You can also buy all the things they have made themselves. Do not try to argue with them too much. They try to find out how much punishment they would have received in the Netherlands. Jason asked Angelica aabout her thoughts that he had committed that double murder. At that moment you have to swallow and give a tactical answer. I mean: you’re among 300 murderers;)

Alien Giger Bar…

Aliens

Wil je eens een echte aparte bar bezoeken of ben je een fan van de kaskrakers Alien of Predator, kijk dan eens naar deze bar. Het is tegelijkertijd griezelig en cool. Je moet deze plek eigenlijk gewoon eens zelf zien. De bar is heel speciaal ingericht en we hadden het gevoel alsof we in de buik van moeder-Alien zaten te drinken. Ik bezocht deze bar met mijn mooie nichtje Verena in Gruyères en we waren allebei overweldigd door de creatie van de kunstenaar Hansrudi Giger: de ontwerper van de microfoonstandaard van Jonathan Davis, frontman van metalband Korn maar ook de ontwerper van de buitenaardse wezens in de kaskrakerserie Aliens uit de jaren ´80.

Stap gewoon naar binnen en je mond valt open van verbazing. Het is alsof je een filmset binnen stapt. H.R. Giger ontwierp de bar op een manier die de 400 jaar oude gotische architectuur vertegenwoordigt. Hij versterkt het spelonkachtige effect met dramatische skeletbogen die over het plafond zwaaien. Onder deze benige gewelven staan schelpachtige stoelen met een hoge rugleuning. Ze waren oorspronkelijk ontworpen voor de Harkonnen-troon voor de Dune-film die nooit is gemaakt. Wat een spannend gevoel om  te mogen kruipen in een van deze ruggengraatstoelen bij de ronde ramen, en het gevoel te hebben dat je word opgeslokt door een intergalactisch beest. 

Tip:

De Gigerbar is enorm populair bij toeristen, dus probeer lunchtijd en andere spitsuren te vermijden. Het kan zijn dat je even moet wachten om plaats te nemen aan de tafel van je voorkeur. We hebben ons best gedaan om wat foto’s te maken, maar het was erg moeilijk om ze vast te leggen met al die bezoekers in de buurt. De Gruyères Giger-bar is eigenlijk de vierde bar die ooit is gebouwd. Dit is de enige bar die nog open is. Zoals je kunt zien op het menubord, serveert Bar HR Giger drankjes en kleine snacks, inclusief thema-items. Verena bestelde een Alien-koffie, het visueel meest interessante gerecht dat op een houten dienblad met kleine schuimgebakjes en honingkruidenlikeur wordt geserveerd. Ik bestelde een Giger Mojito. Bezoek trouwens ook eens haar website Derde Etage .

Als je de Alien-serie uit de jaren tachtig hebt gezien herken je misschien wel de klauwen van het beest. Klauwen die mensen uit elkaar trokken waarbij het bloed in het rond spoot. Vergeet ook de dubbele kakenrij van het beest niet !  De impact van Alien leverde de Zwitserse kunstenaar in 1980 een Academy Award op voor de beste prestatie in visuele effecten. Het Oscar-beeld is te zien onder een van de oude trappen in het museum. Dus: eerst even een lekker drankje doen in de Giger-bar. Daarna even het Giger-museum in en tot slot in één van de restaurantjes genieten van een typische Gruyère raclette. Een geurend kaasje wat nog lang in je neus zal blijven hangen. Yummiee ! GPS: 46.584251821900054, 7.082280455600975

IMG_3859 2.jpgIMG_7977

FullSizeRender 6

IMG_7967

FullSizeRender 7

FullSizeRender 9

IMG_7979 2

Abandoned chemical Nazi-factory (English)

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

Abandoned since 1999 and falling into disrepair, the Chemiewerk Rüdersdorf resembles a post-apocalyptic world, just outside of Berlin.  After a short walk along the railway track over the riverbridge we were not prepared for the sheer vastness of this abandoned place, it loomed before us surrounded in razor-sharp wire, like something out of a zombie movie.

IMG_7106

The history of the factory dates back to 1899 starting its life with “CO Wegener” a company which built a cement plant at this location. This was a strategic choice given that the industrial processing of quicklime and cement was carried out in the nearby Rüdersdorf. During World War II the site was then used by the Nazis for the production of synthetic bauxite used in the process of aircraft production. Germany was almost entirely dependent on Hungary and Yugoslavia for bauxite during the war and the British attempted to stop the bauxite trade by sending undercover agents in, however, this did not go to plan. As with many buildings in East Berlin, the Soviets dismantled the plant after the war, then in 1950, it was used to make animal feed and other farming materials.IMG_7097

There are several buildings to explore and this at site you cab climb to dizzying new heights. If you suffer from Vertigo or a fear of heights then this might not be the location for you. Climbing up the exposed concrete stairways to the top of the eight-story-high silo tanks is not for the faint-hearted – especially when there are large holes in the floor that would have you fall straight through to the bottom (not to mention the gap between the stairs and the floor that you have to jump over).IMG_7117

The roofing is quite unstable so I would not recommend walking on it, but if you fancy making across this rickety bridge then be my guest. Just remember if you are on German health insurance you most likely will not be covered…IMG_7107

Items are left in disarray as if there was a swift evacuation, chemical bottles fill rooms and meticulously handwritten documents are scattered throughout the ruins.  The factory has been used for several movies including ‘Enemy at the Gates’ and ‘The Monuments Men’. I can see why – the beauty and epic presence of these buildings is nothing short of cinematic.IMG_7092

Plans to make something out of the location were rejected,  and the thick reinforced concrete and enormous contaminated sites put many companies off furthering these proposals. Now it is just left to nature and the outcasts of society. As with any urban exploration, I urge you to not destroy or vandalise anything, it ruins the experience for others and often makes these places more off limits then they already are due to security. Remeber our credo: take nothing but pictures and leave nothing but footsteps.IMG_7115IMG_7121IMG_7094

 

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

The Hills Have Eyes

An abandoned horror film set sits eerily along a highway through Hollywood’s “door to the desert.”

Wanna check out this place ? Sent a message with your request to Ran Groetjes (FB-Messenger)  and get the GPS-coordinats.

An American-style gas station is waiting for you on the highway out of Ouarzazate (Morocco). It’s not a hallucination; rather it is the set used for the 2006 horror film “The Hills Have Eyes.” It was here, at this gas station, that the film’s protagonists are advised to take a gory, gruesome “shortcut.”

Even for those who aren’t familiar with the movie, the old station is a chilling sight. Supposedly, the eerie movie set looks so real people occasionally mistake it for an actual gas station. Smashed, weathered cars rust outside. Glass bottles glitter in the trees, and creepy puppets peer out from unexpected places.

The gas station sits along the highway that runs through a small commune outside Ouarzazate, a city known as Hollywood’s “door to the desert.” It’s a hotspot for desert-based film sets and on-location shooting.

Unfortunately the “diner” is not accessible, but make sure to take a peek through the window. Old props, like cans of soda and food, glass jars, and a handful of flags, sit undisturbed throughout the space. The dust-coated items make it look like the decrepit diner was abandoned in a hurry.

Trailer the Hills have Eyes (2006)

Tourist-o-meter Rating: 1/10. Not many people know this place because it’s far from our beds. But when you are in the area just check it out at 30.922783, -7.233020.
Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Abandoned Formula 1-hotel

Erik en ik stonden voor het Francorchamps Racing Hotel. Ooit was dit hotel populair bij racefanaten maar nu lag het er troosteloos bij. De ramen waren aan de voorzijde dichtgetimmerd waardoor we gedwongen werden via de achterzijde naar binnen te gaan. Een triest lot voor een plek waar geschiedenis geschreven werd want in dit hotel werd – destijds onder de naam Hôtel des Bruyères- in 1920 de basis gelegd voor één van de meest legendarische racecircuits ter wereld. Door enkele kopstukken werd in dit hotel op de achterzijde van een bierviltje het parcours getekend dat via de wegen tussen Spa, Francorchamps en Stavelot loopt. Het circuit Spa-Francorchamps was geboren. Dat in 1920 de finish van het nieuwe circuit Spa-Francorchamps vlakbij komt te liggen, legde het hotel geen windeieren. In 1922 werd de eerste autorace gereden en vanaf dat moment groeide het hotel uit tot een populaire verblijfplaats voor racetoeristen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er hevige gevochten in en rond het nabijgelegen Malmedy. Hotel des Bruyères werd in die periode door een divisie van Amerikaanse troepen als hoofdkwartier gebruikt. Na de oorlog hernam het de rol van hotel. In 2006 veranderde het hotel van naam en werd het het Francorchamps Racing Hotel. Twee jaar later werd het hotel overvallen waarbij de grote kluis op de bovenverdieping werd gekraakt. De deur stond vandaag nog altijd open. Al het geld werd uit de kluis gestolen waardoor het hotel uiteindelijk failliet ging. Jammer eigenlijk dat een hotel met zo’n mooie geschiedenis zijn deuren moest sluiten. Van de andere kant: voor ons een mooie gelegenheid om lekker onze hobby uit te voeren.

De lege kluis met de deur nog altijd open.
De lege bar.
De trap naar de eerste verdieping van het hotel.
Op de grond lag een lege fles wijn.

GPS

50.452954,5.957577. Als je voor het hotel staat dan dien je links van het hotel te lopen. Via de achterzijde kom je er binnen.

Het hotel héél lang geleden

Dik schaap

Dit schaap ontsnapte uit een wei op de Shetland eilanden en bleef 6 jaar lang in de wildernis. Wolven konden haar niet bijten. Niet vanwege de dikke laag wol die ze inmiddels had gekregen maar omdat er geen wolven op de Shetland eilanden bestaan 😇.

Geheim knopje

Ben me de hele week al aan het afvragen waarom mijn elektrische tandenborstel ineens weer zo ‘hard’ gaat. Ik heb hem tussentijds niet opgeladen dus wie dan wel ? Angelica wist van de prins geen kwaad of deed ze maar alsof ? Heb haar zeker 12 minuten gewaterboard gewoon vanwege het feit dat ik geen genoegen neem met een eerste ‘weet-ik-niet-schat’.Of was er sprake van geheime magnetische velden die mijn tandenborstel ‘s nachts in het geniep deden opladen ?

Vanmorgen eindelijk er achter gekomen. Er zit zo’n aan/uit-knopje dat als je er twéé keer op duwt, hem harder laat ratelen. Schijnbaar heeft m’n tandenborstel dus twee standjes en heb ik standje ‘2’ vorige week in een ongecontroleerde beweging geactiveerd. Af en toe voel ik me zo dom als een koe.

Angelica ligt trouwens op de bank. Rugklachten. Dubbel geklapt. Van het lachen.

Kots

Als ik zo naar onze Jacky kijk als ze haar eigen kots met smaak opeet dan denk ik wel eens aan al die verwende bitchy chihuahua’s die hun natte neusje ophalen voor een net geopend blikje pens-mix. Zo van of ‘van de slager’ of niks, ik ga geen blikvoer eten. Zo’n pussy gun ik gewoon eeuwige stront in haar vel en zero fucks tot de dood en het leven daarna.

Inktvis

En dan stelt iemand de vraag waarom vluchtelingen uit de Oekraïne zomaar vrij kunnen ‘reizen’ en anderen een QR-pas nodig hebben. Bij het lezen van deze verbale diarree krijg ik spontaan zin om kokende tin in mijn ogen te gieten. Zeikwijf, maak nu gewoon 50€ over op Giro 555 en houd verder je bakkes. Soms zou ik willen dat ik een inktvis was en met 8 handen tegelijk kon meppen.

Game of Thrones Ice-hotel

Vanuit Kiruna in Zweden reed ik naar Pokka (Finland) in ongeveer vijf uurtjes (360 km). Vannacht had het 32 graden gevroren. 20 graden minder dan het koude record van een aantal jaren geleden toen het bekend stond als het koudste plekje van Europa. Het was er zó koud dat het mondvocht op het filtertje van mijn sigaret binnen 10 seconden bevroren was. Dan moest ik het filter weer eerst met mijn tong ontdooien wilde ik een hijsje kunnen nemen.
Daarna vertrok ik naar het Game of Thrones hotel in Snow Village. De weg er naar toe was sprookjesachtig mooi. De sneeuw lag zeker 20 cm dik op de takken van de bomen. Bij het hotel aangekomen ging ik meteen bij de open haard zitten om op te warmen. Daarna kreeg ik een rondleiding in het hotel gevolgd door een aflevering van Game of Thrones in de ijsbioscoop. HBO maakt overigens genoeg reclame hier. Overal zag ik de letters staan. Vervolgens stond er rendier-steak op het menu. Dit had ik nog nooit gegeten. Met de lekkere rode Lingoberry-saus en aardappelpurée erbij smaakte het super. Een Laps biertje maakte het vervolgens af.

Bouw hotel


Het hotel verdwijnt in de lente letterlijk als sneeuw voor de zon omdat het 100% van ijs is gemaakt. Ze maken de iglo-kamers door eerst een mega ballon op te blazen. Vervolgens maken ze met sneeuwkanonnen van het water uit de nabijgelegen rivier verse sneeuw die goed plakt. De sneeuw die reeds uit de lucht gevallen is laten ze dus liggen omdat deze niet goed genoeg is, simpelweg omdat hij niet plakt. Vervolgens prikken ze de ballon kapot en kunnen de ijskunstenaars beginnen. Slapen in een iglo doe je tussen 0 en -5°C. Het bed is gemaakt van ijs waar een lekkere dikke matras op ligt. In de “hot room” heerste een aangename temperatuur van 22°C en de bedoeling was dat alle hotelgasten zich hier konden omkleden. Ik trok mijn T-shirt aan en daarover heen mijn hoodie. Een joggingbroek aan mijn kont en een muts op mijn hoofd was net genoeg om niet ’s nachts te gaan zweten want dat zou net funnest zijn. Het zweet zou kunnen bevriezen en dan had ik het weer koud. Vervolgens trok ik mijn artic pak aan en liep met mijn snowboots door het ijshotel met onder mijn arm mijn kussen en slaapzak. Op mijn kamer aangekomen ritste ik de slaapzak open en vouwde hem al instapklaar. Hierna moest alles snel gaan. Héél snel trok ik mijn snowboots en pak uit. Meteen daarna dook ik in de slaapzak en ritste hem snel dicht. Aan de slaapzak zat ook een soort muts. De touwtjes trok ik stevig samen zodat ik een klein luikje had om door heen te kijken. Dat was het dan. Oogjes dicht en snaveltje toe. Zes uur later werd ik weer wakker, kleedde me héél snel aan en sprong onder een lekkere warme douche in de hot room”.

Te koud

We waren met ongeveer 30 gasten blijven slapen. Ongeveer éénderde had het vanwege de kou opgegeven en was in de “hot room” gaan slapen. Onder hun een groep kakelkippen uit Israël die de avond tevoren iets teveel bier hadden gehad. Dat moet je hier dus niet doen. Dan moet je halverwege de nacht eruit om te piesen. Brrrrr. Ik had daar door ook last van maar ik had geen zin om mijn warme bed uit te komen en dat hele pokke end door de vrieskou naar de ‘hot room’ in mijn joggingbroek te gaan lopen . Even een hoekje op de kamer opgezocht en hoppa. ‘s Morgens was het gele plekje bevroren en heb ik het maar uitgegraven en wat verse sneeuw erover gelegd. Niemand die het zou zien 😇🐽.

Duur

Tijdens het ontbijtbuffet van lokale lekkernijen deelden we onze ervaring. We waren het er over eens dat de kamerprijzen wel erg hoog waren voor deze experience. Variërend van 200-1000€ per nacht (!). Ik had natuurlijk de goedkoopste én voor nop. Dankzij mij FB-vrienden die op de kortingslink van Booking.com gedrukt hadden had ik genoeg geld aan hoteltegoed gespaard. Met mijn certificaat 😂 op zak ga ik weer verder ! Doei ! 🚗

Eindelijk in bed.
Zelfs een bioscoop van ijs.

NP Pallas-Yllästunturi, Lapland

Vanuit Kiruna heb ik een aantal nationaal parken bezocht zoals NP Lemmenjoki , NP Pallas-Yllästunturi en NP Pyhä-Luosto en Ranua wildlife. NP Pallas-Yllästunturi is het derde grootste nationaal park van Finland. De natuur is hier prachtig en de sneeuw zorgt voor een heel rustgevende sfeer.

Ik ben nu aangekomen op de plek waar ik vertrokken ben een week geleden: Rovaniemi, de geboorteplaats van Santa Claus. In totaal heb ik ongeveer 1950 km afgelegd op alleen maar wegen van ijs. Het is nooit grappig om thuis te vertellen dat je in Lapland een slippertje hebt gemaakt. Dat heb ik dus ook niet. Geweldig die spikesonder je banden. Het meeste heb ik moeten wennen aan het lopen op ijs. Zeker in die nationaal parken waar het pad vaker omlaag gaat. Van nature heb ik al een onhandig uitziende shuffle. Ik loop een beetje naar achter hellend zeg maar. Niet rechtop. Dus eerst komen mijn voeten, dan een tijdje niks en dan kom pas de rest van mijn lichaam. Dat komt waarschijnlijk door die zware boekentas van vroeger. Als je dan zo’n helling van ijs afloopt staat mijn gewicht niet meer loodrecht op mijn benen. Het maakt dan een lichte hoek t.o.v. het ijs waardoor ik uit balans raak en uit glij. Dat is me al een paar keer gebeurd helaas. Gelukkig niets gebroken.

Mooie lynx gespot !
Eland.
Bergrendier oftewel de bergkariboe.
De europese wolf op zoek naar wat te knabbelen.
Super mooi uitzicht hier.
Havik.

Groene drek

Poosje geleden gaan uit eten met vrienden in Sittard. Tegenover ons zat zo’n macrobiotisch klankschaalmormel haar nek vol te stouwen met allemaal eiwitrijke gluten en een lactose intolerant symbiotisch veganistisch onbespoten pruimentaartpuntje als toetje toe. Iedere keer als ze een hapje nam keek ze met opgetrokken bovenlip de hele zaak rond zo van:” kijk mij nu eens gezond doen, kijk mij eens deze culinaire hel doorstaan”. Het liefst zou ik haar bij haar kippennekvel pakken en haar gezicht door dat bord met groene drek trekken. Niet vanwege datgene wat ze at maar omdat ze zo verontwaardigd naar mijn spiesjes-trio keek. Zo van: ”eet jij nog vlees malloot🥩?” Man, man. Één keer per week eten bij mijn biologische moeder vind ik al gezond genoeg. Zero fucks voor haar dit jaar.

Angelica’s opties

Vandaag de knoop doorgehakt. Er moest een oplossing komen voor de als maar groeiende berg schoenen op de logeerkamer. Ze staan er maar wat hulpeloos bij. Nog niet eens gesorteerd op kleur of mét/zónder hakje. Ik dacht als man:’ ik koop 8 joekels van doorzichtige boxen en flikker ze daar in; die boxen zet ik daarna uit het zicht in de berging en géén haan die er naar kraait’. Ik vond het nog niet eens zo’n slecht plan. De boxen waren doorzichtig dus Angelica kon van buitenaf de inhoud goed bekijken. Daarbij had ik het idee dat ze zes of zeven paar schoenen die ze het meest droeg gewoon op de logeerkamer zou kunnen zetten.

Toen ik Angelica dat plan ontvouwde kreeg ik enkele héle vieze blikken naar mijn hoofd geslingerd die ik normaal alleen krijg als ik wat te lang een voorbijfietsende kont check. Of ik het verstand van een houten lokeend had hoe ik het in mijn hoofd kon halen haar schoenen op te sluiten in een box. Alsof het drugscriminelen waren. Nee, als ze de deur van de logeerkamer opende dan moest ze meteen kunnen zien welke ‘opties’ ze had, waarschijnlijk zoals wij mannen dat hebben met een wandrek met materiaal in ons stalletje, kelder of garage. Dat we niet de hele gereedschapskist op de kop hoeven te houden voor dat ene schroevendraaiertje. Dat we meteen overzicht hebben over ons materiaal zodat we thuis de tent draaiende kunnen houden.

Iedere keer als ik denk geleerd te hebben een vrouw te begrijpen krijg ik weer zo’n situatie die me gewoon even een paar jaar terugduwt in mijn ervaring. Ook een zoektocht naar schoenenkasten op marktplaats mocht niet baten. Angelica kon geen keuze maken uit het aanbod op deze site en trok daarbij haar meest hulpeloze blik. Beste mensen. Het leed op de wereld is werkelijk oneindig.

Foto geeft geen beeld weer van de werkelijkheid.

Dickpic

Gisteren op de reunie van het Serviam/Kleesj vertelde ik aan de dochter van een vriend van me hoe we 30 jaar geleden stiekem briefjes in de schooltas van een meisje die je leuk vond, stopten. Als je geluk had kreeg je via via een briefje met tekstueel leuke inhoud, terug. Dan was het “aan”. Je had een vriendinnetje. Dat heen en weer briefjes schrijven heette in de volksmond: “pennen”. Die briefjes heb ik nog allemaal bewaard en soms lees ik ze nog wel eens door. “Ohhh wat romantisch”: zei de kleine meid. “Veel leuker dan vandaag de dag. Ik heb vandaag al mijn derde “dickpic” via snapchat gekregen 😱”.