Andorra France roadtrip

Bloedbad van Oradour-sur-Glane

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines in de winkel en in de garage staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude auto’s. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Grotten van Padirac:

Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.

Château des Milandes

Château de Castelnaud-la-Chapelle

Les Jardins de Marqueyssac

Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zie je een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift kun je vervolgens omlaag gaan en na een kleine wandeling stap je in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ? Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dot was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.Oradour-sur-Glane is een dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. Maar ik ben hier niet voor niets. Morgen méér !

Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.

Andorra

Via Rental cars had ik een huurauto gescoord voor de prijs van 4€ per dag. In totaal dus 48€ voor de komende 12 dagen. Ik vraag me in Spanje altijd af hoe ze auto’s kunnen verhuren tegen deze belachelijk lage prijzen. Voeg daaraan nog toe dat de Spaanse autoverhuurders niet vooraan stonden toen de efficiency -award werd uitgereikt -het duurde 35 minuten voordat ik met mijn huurcontract eindelijk in mijn auto zat- en je lacht je helemaal dood om dit bedrag. Na twee uur bereikte ik de grens van Andorra, een dwergstaatje ingeklemd tussen Frankrijk en Catalonië, een autonome gemeenschap binnen Spanje. Andorra ligt in de Pyreneeën en met maar 65.000 inwoners is het land zelfs kleiner dan zuid-Limburg. Ik meende altijd dat Andorra een beetje bij Frankrijk hoorde maar dat bleek toch niet waar te zijn want bijna iedereen spreekt hier Catalaans. Dit land heeft zelfs twee opperhoofden: een Spaanse bisschop én de president van Frankrijk. Zou Macron het zelf weten ?? Door Karel de Grote gesticht om Frankrijk te beschermen tegen de Moren maar nu al 700 jaar zonder wapengekletter. Het leger is daarom maar opgedoekt. Als het hommeles wordt dan mogen Frankrijk en Spanje de defensieve taken op zich nemen. Bij de grens aangekomen zag ik dat de bestuurder van de auto voor me zijn paspoort liet zien aan de douanebeambte. Shit dacht ik. Das waar ook. Andorra is geen lid van de EU dus wordt het paspoort gecontroleerd maar die zat in mijn koffer in de achterbak. Gelukkig mocht ik van de beste kerel doorrijden zonder een controle. Na een half uur zat ik al in de hoofdstad Andorra de Vella. Deze stad ligt tussen twee bergen. De huizen zijn dermate dicht op elkaar gebouwd dat je allemaal van die McDrive weggetjes hebt (hier noemen ze de McDrive trouwens McAuto). Om op de parkeerplaats achter het hotel te komen moest ik heel scherp indraaien om op een klinkerpad te komen wat ineens 22% omlaag dook. Met in totaal 5x voor-en achteruit rijden stond mijn überlelijke rode Hyundai op zijn plekje. Het voetbalstadion van het nationale team wordt bijna opgeslokt door een weg en een aantal hoge appartementen. Als een voetballer een beetje slecht mikt dan schiet ie zo de flessen bier van tafel. Met zijn maximale capaciteit van 1800 mensen is het natuurlijk bomvol iedere interland. Maar de Andorrokanen bakken er ook niets van he. Ze verliezen doorgaans altijd met een nulletje of 6. Ik heb het eenmaal meegemaakt dat ze wonnen: tegen wit-Rusland of zo. Het zijn in principe gewoon amateurs. Maar áls ze winnen dan gaat het land ook helemaal uit de plaat. Andorra is best goedkoop. Een pot bier kost 2€ en de Marlboro’s kosten 3,85€. Het is een belastingparadijs waardoor veel mensen en bedrijven hier hun geld naar toe brengen. De hele hoofdstad ligt overhoop. Werkelijk overal wordt gebouwd en verbouwd. Ze zijn hier ook helemaal verliefd op rotondes. Van die ieniemienie rotondes. Ik weet niet hoeveel ik er ben tegengekomen op een kilometer afstand. Ik heb gewoon een lamme arm van het sturen gekregen. Dit stadje is gewoon te krap gebouwd om kruispunten aan te leggen. Werkelijk om de 50 meter duikt er er een rotonde voor je neus op. Het liefst hadden ze er allemaal ene op de slaapkamer. Andorra is een echt wintersportland. Stukken goedkoper dan Oostenrijk en Zwitserland dus voor de sneeuwliefhebbers: grijp je kans. Ik overnachtte in hotel Sant Jordi. Een ietwat oubollig hotelletje maar voor een hele nette prijs kun je je ogen met een gerust hart sluiten. De kamers zijn schoon en je ligt helemaal in het centrum. De volgende morgen stond ik al om 07:00u op om te vertrekken naar Lourdes in Frankrijk. Je kunt het land maar op vier plekjes verlaten. Ik koos de grens van Frankrijk en vertrok van helemaal het westen van het land naar het oosten waar de grens lag. Na 45 minuten rijden kwam ik erachter dat de grensovergang dicht was voor wegwerkzaamheden. Jezus. Kon ik weer helemaal terug rijden. Achteraf gezien een gelukkige keuze want nu mocht ik helemaal door de Pyreneeën toeren. Onderweg zag ik veel rotsblokken op de weg liggen. Een stuk berg had er geen zin meer in. Ze waren druk bezig met alle rotsblokken van de baan te krijgen. In restaurant les Ares op de top van een besneeuwde berg at ik een heerlijke Cannelloni met brood, olijven en spinazie. De hut werd warm gestookt met hout hetgeen een aangename geur verspreidde. Door het beslagen raam keek ik omhoog naar de besneeuwde bergtoppen: de eeuwige sneeuw wat nooit smelt. Hoe oud zal dit ex-water zijn ? Één miljoen jaar ? 100 miljoen jaar ? Hoe zou water van 100 miljoen jaar oud smaken ? Een uur later passeerde ik de grens met Spanje en weer een uur later zat ik in Frankrijk op weg naar Lourdes. Even bidden 🙏🙏🙏

Lourdes

Waarom ik naar Lourdes ga ? Ik heb in tegenstelling tot mijn RK vermelding in mijn paspoort totaal niets met het geloof. Of het nu de Islam, het Boeddhisme, of het katholicisme is. Ik kan het me zelf niet aan doen om in iets te geloven waarnaar wetenschappers al bijna 2000 jaar hun best doen om bewijs van Zijn bestaan te vinden. Van de andere kant heeft het geloof wel wat. Ik bedoel: hoe krachtig moet het geloof wel niet zijn als mensen hun leven opofferen voor iets waarvan ik denk dat het niet bestaat. Ik kijk dan niet alleen naar de Islamitische zelfmoordenaars van onze tijd maar ook naar de christelijke kruisvaarders die in de vroege Middeleeuwen richting het Morgenland oftewel de Levant trokken om Jeruzalem te heroveren van de Islamieten en de Joden. Dat is dan de negatieve kracht van het geloof. Een positief voorbeeld vind ik de rust die mensen krijgen tijdens het belijden van hun geloof. Toen ik het stadje met 17.000 inwoners binnen reed deed me dat meteen denken aan Valkenburg. Overal hotels, restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Je struikelde bijna over de lege, plastic flessen die je bij de bron kon gaan vullen met heilig Lourdes-water. Het enige wat me aantrekt aan het geloof zijn de mooie gebouwen. Tempels, kerken, moskeeën noem maar op. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de kerken want die vind ik het mooist. Niet alleen vanuit architectonisch oogpunt maar ook het gevoel voor detail. Zo ook de Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis die gebouwd is boven de Grot van Massabielle waar in 1858 het dorpsmeisje Bernadette Soubirous 18 visioenen had waarin een in het wit geklede vrouw haar vertelde dat ze hier een kerk moest laten bouwen. Kijk, hier gaat het mis. Hadden ze in die tijd de psychologische kennis van nu gehad dan had ze iedere dag wat pilletjes in haar mik gekregen en was Lourdes gewoon een boerendorpje gebleven. En volgens mij geldt dat voor alle heiligen. Wonderen bestaan mijns inziens niet alhoewel veel Tottenham-supporters dat niet met me eens zullen zijn. Ik heb geen vertrouwen in het geloof. In geen enkel geloof. Allemaal leuke verhalen. Dat dan weer wel. Maar zolang er mensen geloven dat twee pinguins vanuit Antarctica naar het midden-Oosten zwommen om zich op de Ark van Noah bij de rest van de dieren te voegen dan kun je je afvragen wie er een steekje los heeft. Geloof en hoop gaan echter hand in hand. Als de medische wetenschap is uitgepoept dan neemt hoop het over. Je enige houvast. Mijn vader dacht er ook zo over. Mijn moeder niet. Ze steekt nog altijd kaarsjes aan indien er iets gebeurd is. Vroeger werd er bij ons thuis ook gebeden voordat we gingen eten. Vanaf mijn 10e zijn we daar mee gestopt. Toen mijn vader het eindstadium van zijn ziekte had bereikt liet hij zich door een pastoor het heilige sacrament der Zieken toedienen. Hij vroeg drie dagen van te voren of ik daar bij wilde zijn. Toch wel wantrouwend vroeg ik hem waarom hij nu in de eindfase van zijn leven ineens de kerk weer ruimte gaf. Hij antwoordde toen:” Stel…. stel ik heb het mijn hele leven verkeerd gehad. Stel er is wél een God en een hemel. Dan gaat mam naar de hemel en ik niet. Dan kunnen we elkaar nooit meer zien. En daarom laat ik nu de priester komen”. Uiteraard ben ik hierbij aanwezig geweest. Ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat mensen in het laatste stadium van hun leven bereid zijn om toenadering tot het geloof te zoeken. Hoop doet leven.

Overigens: je krijgt géén melding van een update van deze blog. Wil je deze blog blijven volgen dan s.v.p. Om de twee dagen even op de link in je email klikken.

Advertenties

Sweden-Lapland (the Tree-hotel)

English:

In the  extremely cold high Norths of Sweden, deep in the snowy woods where the wood stoves are always burning and where the treetops touch the blue sky, there is a place inspired by friendship, designed by genius, made by magic, perfect and pure. This is Tree-hotel owned by Kent & Britta. I met this couple on my road trip in Finnish and Swedish Lapland in March 2018. The tree houses are quite remote in an area where not many people come. The reception and the very cozy restaurant are located on the snowy road. The decor of the restaurant is in the 50s and 60s style and feels very warm. After four hours of driving I was dying for an ice-cold beer. Then I went out looking for the hidden gems. The road went very steep and I had to hold onto the railing that was made of rope. If you were just outside the footpath, you would slip into the snow up to your hips. If you are in the area of this place then I definitely recommend a visit!

https://www.instagram.com/explore/tags/treehotel/

http://www.treehotel.se/se/om-oss

Dutch:

In het extreem koude hoge noorden van Zweden, diep in de besneeuwde bossen waar de houtkachels altijd branden en waar de boomtoppen de blauwe lucht raken, is een plek geïnspireerd door vriendschap, ontworpen door een genie, gemaakt door magie, perfect en puur. Dit is het Tree-hotel van Kent & Britta. Ik ontmoette dit stel tijdens mijn roadtrip door Fins en Zweeds Lapland in maart 2018. De boomhutten zijn redelijk afgelegen in een gebied waar niet veel mensen komen. De receptie en het gezellige restaurant bevinden zich aan de besneeuwde weg. De inrichting van het restaurant is in de stijl van de jaren 50 en 60 en voelt erg warm aan. Na vier uur rijden had ik zin in een ijskoud biertje. Daarna ging ik naar buiten op zoek naar de verborgen parels. De weg ging erg steil omhoog en ik moest me vasthouden aan de leuning die van touw was gemaakt. Als je je net buiten het voetpad begaf, zakte je weg in de sneeuw tot aan je heupen. Als je in de buurt bent van deze plek, dan raad ik zeker een bezoek aan!

https://www.instagram.com/explore/tags/treehotel/

http://www.treehotel.se/se/om-oss

28577499_1769828183040321_6941628590932804638_n28378112_1769828179706988_7048622501123172033_n28577614_1769828143040325_6628578730043721321_n28782984_1769828173040322_7624112838917314210_n (1)28685720_1769828333040306_3343403229210997069_n28472147_1769828289706977_6174985997492990721_n28468664_1769828269706979_4988517185927491562_n28575611_1769828233040316_4720384297096710647_nIMG_4588IMG_4595IMG_4550Facetune_07-03-2018-19-48-02Schermafbeelding 2019-03-04 om 16.35.18.png

Baby budgetfotografie

Eindelijk kan ik deze blog met jullie delen. Vorige week  kwam er een oproepje voorbij van mijn schoonzusje Jessica en haar man William voor een baby fotoshoot van haar kleine kruimel Livay ter ere van zijn eerste verjaardag. Natuurlijk had ze zelf al honderden foto’s van dit mooie pasgeboren knulletje, maar foto’s van hem in een feestelijke setting waren er nog niet. En dat is precies een reden waarom het zo waardevol is om een fotograaf uit te nodigen, om ook dit soort foto’s te maken. En wat een fijne shoot was dit! Een fijn, licht huis, lieve mensen, leuke stuiterbal Livay en natuurlijk een prachtige setting ! Ik hou van het fotograferen van de natuur maar dit beviel me ook wel. Die pure momenten, de chaos die hoort bij dit soort sessies en die lieve momentjes tussendoor.

Ok, ik hou op. Scroll snel naar beneden en check de foto’s ! Weten jullie iemand die ook dit soort foto’s wil of willen jullie prijsinformatie dan kunnen jullie contact opnemen via 06-13545294. Let op: ik ben geen professionele fotograaf maar gewoon een hobbykloot die het leuk vind om met zijn camera te stoeien. Tegen een héél interessant prijsje 😉

Groetjes Ran

 

Dit kwam ik tegen op internet:

De meeste fotografen hanteren een uurtarief tussen de 75 en 100 euro. De goedkoopste fotografen die ik tegenkwam vroegen slechts 50 euro, de duurste 150 euro. Het uurtarief hangt onder andere af van hoeveel ervaring de fotograaf heeft en hoe bekend/populair hij/zij is. Bij mij betaal je één van te voren afgesproken prijs.

Vraag van te voren goed na hoeveel foto’s je na afloop mag uitzoeken. En of je afgedrukte foto’s krijgt of digitaal. Het viel mij op dat je vaak alleen een paar afgedrukte foto’s krijgt en dus geen digitale foto’s! Bij veel fotografen betaal je per extra digitaal bestand op hoge resolutie 10 tot wel 15 euro! Houd daar dus rekening mee als je de newborn shoot boekt. Een fotograaf die slechts 90 euro rekent voor de fotoshoot zelf lijkt wellicht heel goedkoop maar als je vervolgens nog eens 150 euro kwijt bent om 10 foto’s erbij te kopen pakt het toch nog veel duurder uit. Bij mij krijg je de foto’s digitaal gratis via de email aangeleverd (!)

Let ook op de kleine lettertjes! Vraag of de newborn fotograaf van jullie keuze extra geld vraagt voor:

Ouders, broertje(s) en/of zusje(s) ook in de shoot: Het is voor sommige fotografen niet vanzelfsprekend dat er ook foto’s worden gemaakt van jullie zelf en/of oudere kinderen met jullie kindje. Ik heb tarieven gezien van tot wel 20 euro extra! Bij mij gratis.

Reiskosten: Als de newborn shoot niet in de studio van de fotograaf plaats vindt, rekent de fotograaf vaak zo’n 20 euro meer. Denk ook aan eventuele parkeerkosten voor de fotograaf. Bij mij gratis. Alleen parkeerkosten zijn voor opdrachtgever.

Het niet plaatsen van jouw foto’s op sociale media zoals Facebook en Instagram: +25%. Bij mij betaal je geen extra geld als je de foto’s niet plaatst.

Het enige wat ik vraag: ik ga niet slepen met taarten, wasteiltjes en indianententjes. S.v.p. zelf zorgdragen voor accessoires.

Gr. Ran

 

Cambodia (dutch blog)

Ik was in slaap gevallen op het voordek van de boot van Siem Reap naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Je vaart dan over het Tonlé Sap meer. In regentijd groter dan de helft van Nederland. We deden er ongeveer zes uur over en ik was helemaal rood verbrand. Onderweg legden we aan bij een klein vissersdorpje om wat te gaan eten.

img_4338
Jaren 50 cruiseboot op het Tonlé Sap meer

Onder het eten keek ik naar een oud mannetje met een kromme rug. Hij droeg een oud grijs jasje met een beige pet. Aan zijn rechterhand  fonkelde een blauwe zegelring. Hij stond aan de rand van het water en keek over het meer. Hij bracht ineens zijn handen langzaam naar zijn mond en maakte een raar, hard kloekkloek-geluid. Dat deed hij drie keer. In de daaropvolgende minuten overspoelden honderden, misschien wel duizend eenden de waterkant. Ik wist niet wat ik zag en keek het streekmeisje dat naast me zat te spelen met haar armbandje, verbaasd aan. Ze lachte terug.

img_4135
Cambodjaans streekmeisje

Er volgde terstond één groot gespetter in het water vergezeld door een kakofonie van eendengekwaak. Eenden vind ik sowieso leuke beestjes. Het is de enige vogelsoort die loopt alsof ze de hele dag paard heeft gereden. Enfin. Het oude mannetje pikte een willekeurige eend eruit en heel liefdevol pakte hij haar op en stopte haar onder zijn stoffig grijze jasje. Het mooi gekleurde kopje van de eend stak ter hoogte van zijn borst naar buiten. Wederom bracht de man beide handen naar zijn mond en een tweede raar, hard geluid overstemde het eendengekwaak. Plotsklaps was het één groot geroezemoes in het water en alle eenden maakten zich uit de “voeten” en vlogen weg. IMG_4074.jpeg
Het mannetje liep over de steiger onze kant op. Onder het lopen pakte hij de eend onder zijn jasje vandaan, aaide het beestje een paar keer en brak vervolgens, vergezeld door een laatste kwaak, zijn nek. We waren met stomheid geslagen. Ik stond op en al kauwend op mijn kip-curry liep ik het mannetje achterna. Hier moest een verhaal achter zitten en ik zou het te weten komen ook.

img_3996
Ta Prohm Temple, Banteay Chhmar, Cambodja

Ik haalde hem in en in mijn beste gebarentaal -engels spreken ze hier nauwelijks- vroeg ik hem waarom hij de eend zijn nek had gebroken. Aangezien hij verbaal niet in staat was het me uit te leggen nam hij me mee naar zijn houten paalhuisje op het water. Hier zou alles duidelijk worden. Eenmaal binnen liep een tiental kuikentjes onder luid gepiep hem tegemoet en hield halt bij zijn slippers.

img_4502
Koh Rong Sanloem, Sihanoukville, Cambodja

Verderop zag ik een tiental eenden in een soort broedhok op een ei zitten. Hij maakte me duidelijk dat als een ei op barsten stond, hij de moeder snel van het ei af trok. Vervolgens ging hij met zijn gezicht voor het uitkomende ei zitten en zorgde ervoor dat hij degene was die het kuikentje als eerste zou zien. Zoals jullie weten wordt diegene die het kuikentje, nadat ze uit het ei is gekomen, als eerste ziet, geacht de moeder to be te zijn. Het kuikentje zal je daarna continu volgen. Overal waar je ook maar heen gaat.

img_0242
Rode Khmer curry

Zich geheel inlevend in die moederrol had hij dus heel wat kuikentjes opgevoed en hen geleerd met een kloekkloekgeluid te komen en te gaan wanneer hij dat wilde. In de laatste jaren had hij dus zodoende honderden eenden getrained. De oude geeltandige rotzak bestierde warempel aan huis een lucratief eenmans eendenzaakje en verkocht na de slacht de eenden aan de mensen uit zijn dorp !

img_4487
Otres Beach, Sihanoukville, Cambodja

Ik stond versteld van zijn uiterst inventieve manier van “running a business”. Hij hoefde de diertjes niet te voeren en hij hoefde niet te jagen. Het enige wat hij hoefde te doen was éénmaal per dag naar de kant van de rivier te lopen en zijn brul te laten horen. Nietsvermoedend kwamen de eenden dan regelrecht naar hun “moeder”  die hun vlak na hun geboorte zoveel warmte en liefde had gegeven.  Magnificent !! 😎

Moraal van het verhaal: het geluk fladdert in het rond. Grijp je kans ! 😉

img_0238
Koh Rong Sanloem, Sihanoukville, Cambodja

IMG_4502.jpegBinnenkort zullen ook reportages verschijnen van de Bamboo-train in Battambang, ’s werelds meest bezochte plek: de tempels van Angkor Wat in Siem Reap en de Killing Fields nabij Phnom Penh van de Rode Khmer.

 

42444e56-a671-4d3b-bede-b4072f08f411
The old bastard

NUTS weekend Bastogne

Our friends Tinka, Sven and Sander asked Angelica and me to join them to the NUTS weekend at the Bastogne Barracks. Bastogne is always worth a visit, and I would like to make you discover one big  seasonal event of Belgium in Bastogne. From our place in Hillensberg it’s only about a two hour drive. As a child my family went to Bastogne only once to do some shopping, as there’s a huge street market, where you can buy fresh food, fruits, vegetables, but also plants and flowers, biscuits and chocolates. Due to the tourists shopping or having dinner in Bastogne is not cheap ! Traditionally in mid-December Bastogne celebrates the commemoration of the Battle of the Bulge, which is the name of the horrible and frightful battles taking place in and around Bastogne, the Ardennes, northeast France and Luxembourg between December 16th 1944 and January 25th 1945. The second weekend of December is called  “Nuts weekend” at the “Bastogne Barracks”. There are some exhibitions to visit, as well as the vehicle exhibition and vehicle restoration centre.

After a two hours drive and a coffee pitstop we arrived in Bastogne where we found a parking lot very quickly. My friends had plans to have a 12 km walk in the fields around Bastogne but it was very, very cold and a bit windy so we changed plans and visited some venues in the village with 15.000 inhabitants. In this particular weekend they even organize convoys through Bastogne and to other sites in the surroundings and many enthusiasts dressed in historical uniforms are present with or without vehicle.

We visited several halls where different vehicles such as tanks and jeeps were renovated. There were also buildings where people had reconstructed daily life during a war. You could see a lot of original stuff from that time. There were even people who walked around in original army clothes, such as a NAZI pastor. We also saw children’s toys from that time such as Playmobil but with specific war puppets. Congrats to all those volunteers to do their very best to perform such a realistic presentation to show what the circumstances have been like.

After visiting the military venue we  headed to Bastogne centre to see the parade. In this parade some old soldiers were driven around in wheelchairs. These men must have been between 90-100 years old. The massive public along the road began to clap spontaneously for these war heroes. These men have ensured our liberation. The mental scars have dragged them all their lives. We had all the respect for these heroes. Then we looked for a local restaurant to eat something. In a shop we bought la Chouffe beer which we drank in our cozy AirBnb. We played card games the whole evening and it started snowing outside. What a great day in Bastogne!  Absolutely to be recommended and to notice in your agenda for the next years. 

Why is the weekend called: NUTS ?

In Bastogne the besieged garrison began to worry seriously about the slow advance of the 3rd army. General Anthony McAuliffe, the garrison commander, had confidently rejected an ultimatum by Heinrich von Lüttwitz on 22 December with a legendary short answer: “Nuts!“. The German general threatened to throw the city into ruins if the 101st Airborne Division did not surrender “honorably” within two hours. The American General McAuliffe found the ultimatum utterly absurd, for he was convinced that his troops were winning this battle against the Germans and he was not worried about the fact that they were surrounded.

Where to stay ?

Check this lovely, cozy Airbnb and get a local bottle of beer for free when you book this place: https://abnb.me/pDdiUJ6kDS

Mind Mystery, Horst

Imagine yourself in the mysterious world of Siebrandt, a quirky inventor who once lived here and caused a huge bang during one of his experiments, which turned the house upside down. We have never heard of Siebrandt again, but at Mind Mystery we learned everything about him, because despite his absence Angelica and I felt still close to him … At Mind Mystery there is a lot to see and to experience the theme of optical illusions. Visit the museum and discover everything about the great artists, see countless holograms and all kinds of optical art. Get lost in the mirror maze and lose gravity in a gigantic spatial illusion. Play puzzles throughout the park and make the craziest selfies and group photos in Siebrandt’s house, where everything is turned upside down. Increases or decreases in the Ames room and floats above the ground in the square. All this and much more for a pleasant morning or afternoon entertainment at Mind Mystery.