Om 06:30u vertrokken we met een Overlander-truck met een internationaal gezelschap van 35 personen, een gids en twee chauffeurs vanuit El Calafate 🇦🇷 via grensovergang Cancha Carrera naar buurland Chili 🇨🇱, een land met een naam die de oude Inca’s hier ooit aan hebben gegeven. Het zou een dagtrip worden van 18 uur waarvan het grootste gedeelte in de truck werd doorgebracht. El Calafate aan het Argentino meer is helaas met zijn 6.500 inwoners het grootste dorp (met eigen vliegveld 😂) in de omgeving dus wilden we dit nationaal park bezoeken dan hadden we géén andere keuze dan dit te doen vanuit deze plek. De 270 kilometer lange weg er naartoe kronkelde door het desolate landschap vergelijkbaar met Ijsland en eigenlijk is er maar één geasfalteerde weg die vanuit El Calafate naar Chili leidt: de Ruta 7. We zagen hier géén bomen maar wel andere vegetatie zoals struiken, heide (black bushes) en veel grassoorten (Coridon). Af en toe zagen we een nederzetting met wat huisjes. Hier had men bomen geplant om hun huizen te beschermen tegen de altijd aanwezige wind. Her en der zagen we kleine kuddes Guanacos (soort lama) knabbelen aan lekkere, frisse grasjes terwijl ze hun ogen goed de kost gaven om niet opgevreten te worden door hun natuurlijke vijand: de bergpoema. Onderweg zagen we ene lopen, hij had een mooie roodbruine vacht met een witte kop en een dikke staart. Helaas ging het te snel om een mooie foto te maken. Na 1,5 uur rijden hadden we onze eerste plaspauze in een klein gehuchtje met de naam Esperanza. Er stond één tankstation, een hotel en een paar huisjes maar dat was het dan ook.
Video
Grensovergang Argentinië 🇦🇷
Een paar uur later draaide de bus de hoofdweg af en kwamen we op het landgoed van een grote ranche. Via een gravelweggetje met kuilen arriveerden we bij de Argentijnse grens waar we moesten uitchecken. Je zult maar die boer zijn met al die toeristen op je grond. Onze chauffeur pakte een gitaar van de bijrijdersstoel en stak deze door het geopende raam. Een jongeman pakte de gitaar aan en liep er mee weg. We waren dus meteen ook een of andere bezorgservice geworden. Één kilometer verder was de Chileense grens ‘Don Guillermo’ waar we weer een stempeltje kregen in ons paspoort. Van de 34 pagina’s zijn er nog zes blanco. Ik hoop dat ik het ga redden met dit paspoort. Vol is vol ! Onze rugzak ging door het röntgenapparaat om gecontroleerd te worden op fruit want ze willen hier geen fruitzaden in het land anders dan hun eigen zaden. De 35 lunchpakketten die klaar stonden in het bagagerek bevatten allemaal een appeltje. Waarschijnlijk ingepakt door een overijverige stagiair die niet wist dat we naar Chili 🇨🇱 gingen. Die moesten we dus achterlaten. De naastgelegen coffeeshop deed vandaag goede zaken want de meesten stormden op de koffiehoek af om hun dagelijkse portie caffeine binnen te krijgen om zodoende de startmotor aan de praat te brengen. Daarna zetten we koers richting Torres del Paine NP, een nationaal park wat bezocht wordt door maar 300.000 bezoekers per jaar (de Efteling heeft er bijna zes miljoen).
Een flinke wind stak op. De Humboldt-stroming vanuit Antarctica gaat richting Galapagos en zorgt voornamelijk in Chili en het zuid-westen van Argentinië voor het koude weer met weinig neerslag. Ik vond het raar dat men hier in El Calafate bij 14 graden de tuintjes besproeide. In ons land doet men dat alleen in de zomermaanden. Even googlen leerde dat men vanwege die koele zeestroming in combinatie met windsnelheden tussen de 50-130 km/uur (!) een droog ecosysteem heeft hetgeen het dagelijkse bewateren verklaart.
Grensovergang Chili 🇨🇱
Voor ons zat een jong Italiaans koppel. Ze zag mooi uit en had een strakke kont maar dat wist ze dan ook. Ze was gedurende de hele rit met Jan en alleman aan het appen en als de Overlander even stopte bij een viewpoint bleef madam zitten om iemand te bellen. Voor de rest was ze continu bezig met foto’s op Instagram te posten over hoe leuk ze het had. Waarschijnlijk maakt ze thuis overuren in de keuken om straks de ideale bondgenoot te kunnen zijn. Waarschijnlijk woont ze nog thuis met haar ouders en poes Bella en heeft ze sinds kort naast haar Only Fans-account ook haar diploma Maatschappelijke Zorg Niveau 4 op zak. Op liefdesgebied kabbelt het want ze gunde haar reisgenoot, waarschijnlijk haar vriend, géén blik. Als hij wat wilde vertellen weken haar ogen géén moment van haar debieltje. Waarschijnlijk heeft ze haar lange, gespierde droomprins met een hart van goud en een dikke Ferrari nog niet gevonden.
Mirador del Lago Sarmiento de Gamboa
Laguna Amarga
Entree park
Cuernos del Paine
Rijdend over de Ruta del Fin del Mundo (route van het einde van de wereld) kwamen we aan bij onze eerste stop bij Mirador del Lago Sarmiento de Gamboa en zagen een grote groep struisvogels. Struisvogels in zuid-Amerika ?? Bij onze tweede stop bij Laguna Amarga hadden we een mooi zicht op de Cerro Almirante Nieto. Op de oever van het meer lag pure witte calcium. Helaas mochten we van de gids er niet naar toe lopen om te voorkomen dat we de biosfeer zouden aantasten. Daarna maakten we een hike door de Cuernos del Paine waar we her en der skeletten zagen van opgegeten Guanacos. Op de terugweg naar El Calafate zagen we overigens skeletten hangen in de prikkeldraad die de dieren moesten beschermen tegen het verkeer op de weg. Helaas hebben die beestjes geprobeerd over het hekwerk heen te springen maar zijn ze met hun pootje blijven haken in de prikkeldraad met een afschuwelijke hongersdood tot gevolg.
In El Calafate teruggekomen lieten we ons afzetten bij ons favoriete restaurantje hier. Een echt Parrilla restaurantje met hoofdzakelijk vlees 🥩. Op het terras hing weer een varkentje aan het spit en de geur trok door de hele straat wat veel mensen aantrok. We betaalden iedere keer zo’n 50-60€ voor eten en drank. Twee jaar geleden was dat nog 15€ volgens sommige recensies op google. Dit is wat hyperinflatie doet met een land.
Nordenskjold lake
Salto Grande
Lake Pehoé
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
Geweldig verhaal en foto’s weer….hoop voor miss Italia dat haar niet een Insta wimper wegwaait.
Hihi