We hadden na de lunch in de skybar van Las Terrazas Iquitos afscheid genomen van Sarah en Adrian die naar de Galapagos eilanden zouden vertrekken. We hadden een hele leuke week in dit gebied in de Amazone met hun doorgebracht.
Om 16:00u zou de boot vertrekken dus we waren lekker op tijd ter plekke. Naast de 100 passagiers werd er ook een hoop vracht meegenomen zoals voedsel, drank, kippen en kuikens in kartonnen dozen. Deze pakketten werden afgeleverd in kleine nederzettingen langs de Amazone waar hele kleine communes woonden die in principe niets met de buitenwereld te maken wilden hebben, behalve dan dat ze af en toe eens een pakketje over de schutting gooiden. Pas rond 17:15u vertrokken we en meteen schafte ik maar een wifi-abonnementje aan want 12 uur zonder internet trek ik niet.Peruanen betaalden 5 SOL en buitenlanders betaalden het dubbele bedrag (2,50€ voor de hele rit). Akwasi zou zeggen:’ terecht dat je méér betaalt want ik voel nog steeds de zweepslagen op de rug van mijn bedovergrootopa’.
Ze hadden ons verteld dat op de route die we moesten afleggen veel drugstransporten werden georganiseerd in drugsboten. We waren net een half uurtje aan het varen tot we ineens midden in de jungle stopten. We hebben daar zeker een klein uurtje stopgestaan onder het mom van: de motor is defect. Gingen ze midden op de Amazone de motor reviseren. Dit soort klussen neemt normaal gesproken in Nederland twee á drie dagen in beslag. Hier werd dat klusje in een uurtje geklaard. Ondertussen gingen wel wat dozen met onbekende inhoud de boot af 😂🤦🏻♂️. Bij het dorpje Oran stopten we even maar hier was géén steiger. Een jongeman die niet alleen zijn gezicht maar ook zijn armen en benen in het verband had liep met veel pijn in zijn gezicht een taludje omlaag om op de boot te komen. We waren in shock. Deze jongen moest á la minute naar het ziekenhuis maar dat was nog zeker 10 uur varen (!). Och germ, waarschijnlijk een brandbare vloeistof in de fik gevlogen en hij stond er te dicht bij. Het verse wondvocht kwam door het verband heen en moest dringend vervangen worden.
Rond 01:00u minderde de boot bij het paaldorpje Mangual vaart en met een zoeklicht werd in de jungle gezocht naar iemand die mee moest. Hij stond op de passagierslijst dus ergens moest hij zich bevinden, maar waar ? Na vijf minuten zoeken hadden ze hem bij een boom gespot. Over een aantal loopplanken liep hij naar onze boot en daarna vertrokken we weer.
01:20. Een vrachtboot naderde ons en veroorzaakte flinke golven. De hele boot ging met een flink gekraak op een neer en omdat iedereen die lag te knorren in het donker wakker schrok brak er lichtelijke paniek uit. Mensen schreeuwden maar er was eigenlijk niets aan de hand. Toen de kapitein het licht aanmaakte hadden sommigen zich al vastgebeten in een zwemvest. Grappig om die bescheten gezichten te zien 😂. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook wel even schrok. Het zou al veel helpen als er een centrale omroep was waarmee mensen uit voorzorg eventueel wakker werden gemaakt.
Rond 11:30u kwamen we aan op het Peruaanse eiland Santa Rosa de Yavari en mochten we er af. De jongen met het verbrande gezicht bedankte me voor de 50$ die ik hem had toegestopt. Nieuw verband is hier best duur.
De steiger stond half onder water en via enkele loopplankjes liepen we naar de vaste vlonder op het water. Met een sloep werden we door de mangrove naar de emigratiedienst van Peru gevaren. We hadden geen Peruaans geld meer maar een Chileens vrouwtje en haar Italiaanse man schoot het ritgeld even voor ons voor. In Leticia zou ik ze met Colombiaanse pesos terugbetalen. Na de uitcheck stapten we weer in de sloep en werden we door de mangrove terug naar het vaste land gevaren waar de immigratiedienst van Colombia lag. Via een tweetal steigerplanken over het water liep Angelica met haar paspoort voor haar stempeltje en ik bekeek ondertussen een rare vent die met zijn mond in de Amazone hing en zijn dorst leste. Ik dacht alleen maar aan alle bacteriën die morgenvroeg zouden leiden tot flinke racekak.
De 18 uur durende trip in twee minuten
Aankomst Leticia, Colombia 🇨🇴
Hostel Casa de las Palmas
Leuk hostelletje met veel jonge mensen en veel Nederlanders. 23,50€ per nacht incl. ontbijt.
Leticia
Leticia is een klein stadje, qua inwonertal vergelijkbaar met Sittard (35.000 inwoners) en een soort gateway naar het Amazonegebied. De enige verbinding is een weg naar het naastgelegen Braziliaanse dorpje Tabatinga (vergelijkbaar met Geleen). Voor de rest zijn ze aangewezen op vliegtuigjes en bootjes. Dit maakte het ook dat toen wij gisteren naar Brazilië liepen we onze paspoorten niet bij ons hoefden te hebben. Dit was indigenous area en paspoorten waren overbodig. Grappig toch ? Het idee is eigenlijk dat je toch géén kant op kan.
We staken lopend de grens over en stopten bij het eerste de beste restaurantje en kochten twee halve liters caipirinha voor twee euro elk. 100 meter verder aten we allebei een flinke kom maaltijdsoep Brazilian art. Daarna liepen wij weer terug naar ons hostel aan de Colombiaanse zijde want vanavond speelde Brazilië tegen Colombia en de spanningen in het stadje waren voelbaar. Overmorgen gaan we met het vliegtuig naar de hoofdstad Bogotá 🇨🇴
Restaurant Tierras Amazonicas
Drielandenpunt Colombia-Peru-Brazilië 🇨🇴🇵🇪🇧🇷
Lopend de grens over naar Tabatinga 🇧🇷
Restaurant Restaurante San Jorge, Tabatinga 🇧🇷
Fans bekijken Brazilië-Colombia 2-1 ⚽️.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
