Bui Vien Walking Street
Ahhh wat een héérlijk straatje. Mocht je ooit naar Saigon komen dan mag je deze 1200 meter lange, überverlichte straat in district 1 niet overslaan. Jonge witgeschminkte meiden on the block dansen tot hun voetjes pijn beginnen te doen, ‘dames’ van de lichte zeden en de zware stem klampen zich vast aan iedere man met een beurs op zak. Vind het nog altijd een hele innerlijke strijd om uit te zoeken of het een meid of een vent is. Ze hadden wel altijd prijs. Best sneu voor de klanten die een uurtje later verrast worden met een setje hairy balls op hun kin.
Om de 50 meter worden de wereldkampioenschappen ‘tophits verneuken’ gehouden. Een Europese hit als ‘Final Countdown’ wordt hier vakkundig gedegradeerd door ‘Anal Showdown’ door de microfoon te blêren. Aziatische bandjes die ineens Engels gaan zingen heb ik altijd al ‘fraglich’ gevonden. Ze hebben volgens mij sowieso geen benul waar de tekst over gaat.
Ohhh. Wat nu ? Ik mag op een briefje een verzoekje doen van de ober. Metallica’s ‘Enter Sandman’ wordt tegenwoordig al gespeeld door zowat ieder Quando Quando-orkestje op een dorpsbruiloft dus ik dacht: ‘laat ik eens voorzichtig beginnen’. Wat denk je. Hadden ze nog nooit van Metallica gehoord. Zelfs na goed articuleren viel het kwartje niet. Ik dacht die liggen me hier te verarschen maar ze bleken Metallica sereneus niet te kennen. Een band die op alle continenten incl. Antartica heeft gespeeld. De grootste nog steeds spelende rockband op aarde 🌏 met méér dan 100 miljoen verkochte albums in 40 jaar tijd (2,5 miljoen per jaar). Onbekend hier. Laat ik de rollen eens omdraaien. Wie van ons heeft ooit van de band BTS gehoord ? Ze verkochten wereldwijd 65 miljoen albums in hun 12-jarig bestaan (5,4 miljoen albums per jaar). Metal en hardrock vinden ze hier in Vietnam maar schreeuwerige muziek. Ze doen hier liever wat van die K-popdansjes. Maar het maakt de sfeer er niet minder om.
Ze spelen met volle overgave met het schuim op de lippen. En dat willen de mensen zien. We zitten hier per slot van rekening niet Holland got talent te kijken.
War Remnants Museum
‘Kunnen jullie even wachten met de ondervraging ?’, vroeg de Amerikaanse fotograaf Ronald L. Haeberle. Hij zag de angst van de vrouwen en kinderen in hun ogen. Deze inwoners van My Lai wisten heel goed dat ze werden doodgeschoten. De fotograaf maakte deze foto waarop een wanhopige moeder nog probeert haar kinderen te redden. Na het maken van de foto draaide de fotograaf zich om en hij hoorde geweervuur. Hij draaide zich weer om en zag vrouwen, kinderen en baby’s dood op de grond liggen. Hun lichamen uiteen gereten door kogels.
Hij schrok want dit was precies waarom in alle landen van de wereld iedere dag gedurende de 17 jaar dat de Amerikanen dood en verderf zaaiden in Vietnam, werd geprotesteerd tegen de Amerikaanse regering die de economische belangen van de VS in Vietnam wilden veiligstellen. Ze werden geacht zuid-Vietnam te beschermen tegen de Vietcong en het noord-Vietnamese leger maar waarom schoten ze dan zuid-Vietnamese mensen neer ??
Hij smokkelde de foto’s van het bloedbad van My Lai mee naar Amerika en belde meteen het tijdschrift Time Magazine. Na de publicatie van deze foto’s kon de Amerikaanse regering niet anders meer dan toegeven dat er oorlogsmisdaden waren begaan. De VS weigerden na de oorlog herstelbetalingen te doen aan het totaal verwoeste land in tegenstelling tot de eis van het Internationaal Gerechtshof.
Zwijnen waren het, zwijnen van de ergste soort. 72 miljoen liter giftig dioxine (Agent Orange) werd over Vietnam heen gesproeid. Zowel Vietnamese mensen als Amerikaanse soldaten werden er mee besmet en stierven aan kanker.
Het Amerikaanse leger vond het nodig bijna 3 miljoen jonge soldaten met een gemiddelde leeftijd van 19 jaar naar Vietnam te sturen en er sneuvelden er bijna 60.000 maar ook miljoenen Vietnamese mensen stierven en raakten gewond.
En nog iedere dag gaan honderden Amerikanen naar Vietnam om te kijken waar hun vaders hebben gevochten. Ze doen dit met trots. Ze zijn er van overtuigd dat hun vaders hebben gevochten voor het vaderland. Alsof Vietnam de Verenigde Staten had aangevallen 🤦🏻. Wat zou er gebeuren als het kleinkind van een Nazi- kampbeul naar Auschwitz zou gaan en vol trots zou vertellen dat zijn opa voor Duitsland heeft gevochten?
Restaurant Man Moi
Independence Palace
Het Onafhankelijkheidspaleis oftewel de Herenigingshal was de locatie van de val van Saigon op 30 april 1975, waarmee een einde kwam aan de Vietnamoorlog, toen een tank van het Bevrijdingsleger van noord-Vietnam de poorten ramde.
Old Central Post Office
Het oude centrale postkantoor is een prachtig Frans koloniaal monument met gewelfde plafonds, grote kaarten en functioneert nog steeds als postkantoor.
La Vela hotel
Dit vijfsterrenhotel (100€ p.n.) is in de ogen van velen perfect. Maar als ze me ergens de deur openhouden, voel ik me al snel ongemakkelijk. Ik ben ook maar een gewone arbeider en niet een of andere koning. Bij de liften stond altijd wel een meisje klaar die voor ons op het knopje duwde met het pijltje ‘omhoog teken’ alsof ik zelf niet wist wat dat pijltje betekende. Ieder levend wezen met méér dan anderhalve gram hersenen snapt dit. Op de kamer aangekomen maakten we de deur open met zo’n keycard. We hadden twee keycards maar slechts ene werkte alleen voor de lift. De andere werkte voor het licht op de kamer. Dat was dus altijd uitzoeken welke de juiste was want ze zagen identiek uit.
Op de kamer was alles geautomatiseerd. Wederom konden we vanaf het bed door een raam naar de wc pot kijken maar er zat gelukkig een gordijntje dat als je op een knopje duwde helemaal voor de ruit bewoog. Alles werd hier bediend met knopjes. Het nadeel was dus als ik ‘s nachts moest plassen ik eerst mijn leesbril moest zoeken anders kon ik de ieniemienie tekst op de knopjes niet lezen. Dan moest ik natuurlijk ook nog op de tast op het juiste knopje drukken en dat ging nog wel eens mis waarop ik Angelique wakker maakte. Ze heeft sowieso oogleden zo dik als een vloeitje. Zet daar 80.000 watt op en het beest is wakker.
Op de vierde dag hadden ze een stroomuitval en we kwamen net terug van een drie uur durende busrit. Dan ben je kaputti en dan wil je gewoon je kamer op om lekker te knorren. Maar dat ging dus niet want het hele keycardsysteem werkte niet meer. Dus iedereen zat een dik uur in de lobby te luisteren naar een meisje die ze van de straat hadden getrokken om piano te komen spelen. En iedereen van het personeel blijft maar lachen en vriendelijk. Een soort blijheid die ik niet herken.
Het ontbijt buffet was erg uitgebreid en ik had daar niets op aan te merken. Alles wat op ging werd op tijd bijgevuld en we ontbeten iedere dag buiten in de zomertuin op etage 25. De service is wel overdreven. Zo komen ze tijdens een ontbijt wel 10 keer langs om lege bordjes of lege kopjes op te halen. Alsof het me stoort. Boven op het dak bij het zwembad was iedere vrijdag, zaterdag en zondag wel een bruiloft of een feest. Niet zo’n ghetto wedding als wat ik bij mij op FB vaker voorbij zie komen maar heel erg sjiek ingericht met allemaal Vietnamese poppetjes en dudes die zich voor het hotel lieten afzetten door een dikke wagen. Een dude stond voor het hotel met zijn dikke GAV-cybertruck en probeerde indruk te maken op Angelica. Ik moest lachen. Met een goed gevulde foodtruck had ie meer kans gemaakt.
Zo kan een vijfsterrenhotel toch uitdraaien op vele ongemakken waar je ook nog eens zwaar voor betaalt. Lang leve de cheapy hostels (!).
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
