In 2019 verklaarde het Britse persbureau Reuters de Hoi An Memoryland show de mooiste ter wereld. Ik had er nog nooit van gehoord want normaal gesproken ben ik niet zo van musicals of voorstellingen waarin mannen in veel te strakke pakjes van die tuttige dansjes doen. Onze gids overtuigde me er echter van toch kaartjes te kopen voor de voorstelling van vanavond, in de oude stad aan de oevers van de rivier Thu Bón. Ik bestelde vier VIP-kaarten, niet vanwege het gratis flesje water en de vier schijven meloen maar in geval van regen zaten we tenminste overdekt.
We vertrokken op tijd want deze eeuwenoude UNESCO-stad trekt jaarlijks bijna vier miljoen internationale bezoekers waarvan 50% uit zuid-Korea komt, 20% uit Europa en 20% uit China.
Ik moet eerlijk bekennen: daar waar ik in Hanoi tijdens een voorstelling in slaap viel hield ik hier verrassend genoeg mijn ogen open. De 500 artiesten gaven de 1000 toeschouwers een inkijkje in de ontwikkeling van Hoi An van een klein boerendorp tot een bruisende toeristische stad, met behulp van adembenemende effecten, gedetailleerde rekwisieten zoals complete gebouwen die tijdens de show werden opgebouwd en afgebroken zonder dat ik het in de gaten had. Dit gebeurde allemaal op een 25.000 m² groot openluchtpodium gebouwd op een natuurlijk eiland in de Thu Bon-rivier. Na een uurtje was het voorbij en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het net zoals Paola, Peter en Angelica prachtig vond 😍
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
De Mekongdelta was een perfecte afsluiting van onze rondreis door Vietnam. De laatste twee dagen liggen we in een mooi resort aan Mũi Né beach met lekker warm zeewater van 28c. Een heerlijke plek om even bij te komen van de 3000 km die we hebben afgelegd. We hebben het geluk gehad om zoveel verschillende, mooie kanten van Vietnam te zien, van de gezellige straatjes in Hanoi, de Thaise cultuur in Mai Chau, de boottocht door Halong Bay, de treinreis naar de tempels in Hué, het kleurrijke Hoi An, tot de toeterende straten van Ho Chi Minh-stad. Vietnam gaf ons een kijkje in een leven dat compleet anders was dan het onze, een ervaring die we ons zullen herinneren en waar we nog lang op terug zullen kijken.
Mensen in zuidoost Azië zijn zonder twijfel de meest aardige mensen die ik ooit ontmoet heb. Geld hebben ze niet maar we zagen alleen maar lachende gezichten. We hebben ons geen enkel moment onveilig gevoeld. Zelfs de straat oversteken is hier in die wirwar van verkeer veilig. Ze letten weliswaar niet op verkeerslichten maar ze letten op jou (!). Auto’s wachten niet op voorrang maar draaien gewoon de weg op en iedereen stopt. Je kunt bij wijze van met je ogen dicht de straat oversteken en er gebeurt niets.
Hopelijk mogen we over een paar maanden weer terug komen want de Mae Hong Son Loop in Thailand 🇹🇭 staat op de planning.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
We vertrokken al vroeg uit Saigon om naar de Mekong Delta te gaan. Onderweg kwamen we deze moderne tempel tegen. Het Cao Dai-tempelcomplex is het heilige gebouw van een religie die nog niet zo lang bestaat. Het geloof ontstond pas rond 1926 en kreeg vooral aanhangers in Zuid-Vietnam. Aanhangers van het caodaïsme geloven in het bestaan van één God, ook wel monotheïsme genoemd. Daarnaast hebben ze geprobeerd een ideale religie te creëren door elementen uit verschillende religies zoals het boeddhisme, confucianisme, hindoeïsme, islam en het katholicisme te combineren.
Cruise on the Mekong River
De Mekongdelta, wat “Rivier van Negen Draken” betekent, is een gebied in het zuidwesten van Vietnam, waar talloze kanalen en rivieren samenkomen in de machtige Mekong-rivier. We maakten een vroege ochtendtrip vanuit Saigon en werden naar het zuiden gebracht, richting Cần Thơ, waar onze reis door de Mekongdelta zou beginnen.
De reis ernaartoe was lang, meer dan drie uur, maar desalniettemin interessant. Het uitzicht vanuit ons busje werd steeds tropischer en groener en tijdens de plas-en rookpauzes merkten we dat het bloody hot werd. We passeerden veel rijstvelden met begraafplaatsen midden in de velden. Het is een Vietnamese traditie om hun voorouders dicht bij zich te houden. Herinnering is een zeer belangrijk onderdeel van hun cultuur. De graven zijn ook centraal in de velden geplaatst om de gewassen geluk te brengen.
De Mekong-rivier ontspringt op het Tibetaanse plateau en stroomt door maar liefst zes landen naar de Zuid-Chinese Zee in Vietnam. Het is de langste rivier van Zuidoost-Azië.
Op weg naar de rivier kwamen we allerlei interessante dingen tegen. Zo zagen we langs de weg heel veel communistische propagandaposters waarop altijd wel een soldaat met geweer stond afgebeeld. We ontkwamen niet aan die communistische boodschappen, zelfs niet op het afgelegen platteland. We zagen een heleboel kinderen op hun fietsen na school naar huis gaan. Ze waren erg vriendelijk en riepen ‘hallo’ en ‘hoe heet je?’ naar ons, duidelijk enthousiast om hun Engels te oefenen.
We hadden geen idee hoe onze boot eruit zou zien, dus het was iedere keer weer peentjes zweten voor Paola die het niet echt op heeft met kleine wankele bootjes. Ondanks haar watervrees heeft ze toch acht keer haar angst overwonnen en is ze ingestapt. We vertrokken over een smal kanaal waar we de Mekongdelta zouden bereiken en onderweg verschillende stops zouden maken.
Boot met schilletjes van rijstkorrels.
De Mekong heeft de kleur van chocolademelk en is net een snelweg maar dan op water. Er is hier een enorme bedrijvigheid, met boten die volgeladen zijn met allerlei goederen, van kokosnoten en fruit tot bouwmaterialen. Maar ook met schilletjes van rijst die ze gebruiken als brandstof. Sommige vrachtschepen en sampanboten waren zo zwaar beladen dat de lading bijna het water raakte.
De Mekongdelta bestaat uit kilometerslange vlakke overstromingsvlakten met vruchtbare, voedselrijke grond, waardoor het de meest productieve landbouwregio van het land is. Er kunnen jaarlijks vier rijstoogsten plaatsvinden (in het noorden van Vietnam maar twee oogsten omdat het er kouder is) en de regio produceert 60% van de Vietnamese rijstbehoefte. Daarom wordt het vaak ‘de rijstschuur van Vietnam’ genoemd.
Het was een onvergetelijke en unieke twee dagentrip ondanks de lange reistijden. We waren zo blij dat we het gedaan hadden, want het gebied dat we bezochten was authentiek en we kwamen niet veel toeristen tegen. Op de versmarkt waar ik alleen met mijn gids Nga was heengegaan kwam ik zelfs geen enkele toerist tegen.
We zagen zelfs kerken (!). 7,5% van de mensen is katholiek. Weer een kerk.Diklipvis.Slangen worden hier als huisdier gehouden. Schip met rijstschilletjes.Lekker luieren vooraan de boot.
Snakewine proeverij
Slangenwijn is een traditionele alcoholische drank uit Zuidoost-Azië, voornamelijk uit Vietnam waar we momenteel verblijven. Deze wordt gemaakt door hele giftige slangen maandenlang te laten trekken in rijstwijn. Volgens de traditionele geneeskunde zou het de mannelijke potentie verbeteren, doordat de ethanol het gif afbreekt. Angelica kan zich vanavond vasthouden. Er bestaan echter wel zorgen over de veiligheid maar dat risico nam ik voor lief.
Rice popcorn factory
Het was erg leuk om te zien hoe ze hier popcorn maakten van rijst. Er werden wat smaakjes aan toegevoegd en je had het ideale gezonde snoep voor kinderen.
Caramel factory
In plaats van suiker maakten ze hier karamel op basis van kokosmelk en gerst. De smaak was precies hetzelfde als de caramel die wij maken in het westen op basis van suiker.
Vĩnh Long
Met de sampan kwamen we aan bij een fabriek op palen. In deze fabriek werden potten gemaakt in allerlei maten en vormen. Het werd gemaakt van de klei die op de bodem van de Mekong rivier werd gevonden. Met de hand werd de zachte klei in een mal gegoten en met de hand werd de klei daarna in de mal gedrukt. Daarna werden de vier delen van de mal er van afgetrokken en de pot kon in de heet gestookte oven gebakken worden.
Cần Thơ
Cần Thơ is de grootste stad en het economische centrum van de Mekongdelta in Vietnam. De stad staat bekend om haar levendige drijvende markten zoals Cai Rang.
TTC Can Tho hotel
Voor 45€ per nacht incl. ontbijtbuffet konden we hier slapen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
We vertrokkken al om 08:00u vanuit ons hotel. Onze gids Bìhn, een vrolijke jongeman met veel kennis stapte mee in de bus en binnen twee uur kwamen we aan bij de Cu Chi-tunnels die een immens netwerk van meer dan 200 km aan met elkaar verbonden ondergrondse tunnels vormen. Hij vertelde dat de Cu Chi-tunnels het toneel waren geweest van verschillende militaire campagnes tijdens de Vietnamoorlog en dienden als uitvalsbasis voor het Tet-offensief van de Vietcong in 1968.
Angelica verdwijnt in de tunnel. Door deze horizontale tunnel kroop de Vietcong.
De tunnels waren in feite ondergrondse schuilplekken die door Vietcong-soldaten werden gebruikt. Ze dienden als schuilplaatsen tijdens gevechten, maar ze woonden er ook in en er werden zelfs wapens in gemaakt. De tunnelsystemen waren van groot belang voor de Vietcong in hun strijd tegen de Amerikaanse troepen. De tunnels bevinden zich midden in de jungle. Er zijn natuurlijk momenteel paden aangelegd voor toeristen, maar ik kon me heel goed voorstellen hoe het hier zou zijn midden in de jungle in de regen met miljoenen muggen. De jungle zat in die tijd ook vol met slangen, schorpioenen, bloedzuigers en andere beestjes.
Vietcong soldaten.
Onze rondleiding begon met een ingang van een van de tunnels. Voor Peter en mij veel te eng allemaal maar Angelica slaagde er in in zo’n tunnel te kruipen. Haar lichaam postte precies door het gat. Alleen om de deksel op haar hoofd te leggen moest zij even door haar knieën en dat was heel moeilijk, want ze moest natuurlijk ook weer met gebogen knieën omhoog.
Amerikanen reden met tanks door de jungle.
Bìhn wees ons op een grote termietenheuvel, waarvan ik dacht dat het alleen maar was om ons een ander gevaar te laten zien waar de soldaten rekening mee moesten houden. Het was echter een ventilatieopening vermomd als een termietenheuvel. Links en rechts kwam wat rook er uit. In die tijd werd er alleen ‘s morgens gekookt zodat de Amerikanen de rook niet zagen in de ochtendmist. Ons werden ook allerlei gruwelijke manieren getoond waarmee Amerikaanse soldaten met boobytraps werden verwond.
Het meest interessante deel van de dag was toen Angelica daadwerkelijk door een 20 meter lange tunnel mocht kruipen. Het was er heet, donker en vochtig. Om de paar meter waren er lantaarns geplaatst voor wat licht en om de 25 meter waren er uitgangen. De tunnels zijn voor het toerisme ongeveer twee keer zo groot gemaakt. Amerikaanse soldaten moesten hun uitrusting afdoen en op hun buik kruipen om door de oorspronkelijke tunnels te komen. Het is moeilijk voor te stellen dat de tunnels ooit smaller waren, want het was al heel krap voor Angelica. Op een gegeven moment, halverwege de tunnel, moest ze zelfs op handen en knieën kruipen. De tunnel was trouwens geen rechte lijn, hij boog naar links en rechts en ging omhoog en omlaag. Dit om de kracht van een exploderende handgranaat te neutraliseren. De meeste oorspronkelijke tunnels waren in het midden extreem smal om soldaten in te sluiten. Ze zetten de tunnels dan onder water of lieten er ratten en giftige slangen in los. Angelica slaagde er in de uitgang te bereiken en nu hoort ze officieel tot de Vietcong (!) 😂
Booby traps
Wapens maken van Amerikaanse blindgangers
Deze sandalen lopen in de verkeerde richting. Kijk maar eens goed.De do en donts.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ahhh wat een héérlijk straatje. Mocht je ooit naar Saigon komen dan mag je deze 1200 meter lange, überverlichte straat in district 1 niet overslaan. Jonge witgeschminkte meiden on the block dansen tot hun voetjes pijn beginnen te doen, ‘dames’ van de lichte zeden en de zware stem klampen zich vast aan iedere man met een beurs op zak. Vind het nog altijd een hele innerlijke strijd om uit te zoeken of het een meid of een vent is. Ze hadden wel altijd prijs. Best sneu voor de klanten die een uurtje later verrast worden met een setje hairy balls op hun kin.
Om de 50 meter worden de wereldkampioenschappen ‘tophits verneuken’ gehouden. Een Europese hit als ‘Final Countdown’ wordt hier vakkundig gedegradeerd door ‘Anal Showdown’ door de microfoon te blêren. Aziatische bandjes die ineens Engels gaan zingen heb ik altijd al ‘fraglich’ gevonden. Ze hebben volgens mij sowieso geen benul waar de tekst over gaat.
Ohhh. Wat nu ? Ik mag op een briefje een verzoekje doen van de ober. Metallica’s ‘Enter Sandman’ wordt tegenwoordig al gespeeld door zowat ieder Quando Quando-orkestje op een dorpsbruiloft dus ik dacht: ‘laat ik eens voorzichtig beginnen’. Wat denk je. Hadden ze nog nooit van Metallica gehoord. Zelfs na goed articuleren viel het kwartje niet. Ik dacht die liggen me hier te verarschen maar ze bleken Metallica sereneus niet te kennen. Een band die op alle continenten incl. Antartica heeft gespeeld. De grootste nog steeds spelende rockband op aarde 🌏 met méér dan 100 miljoen verkochte albums in 40 jaar tijd (2,5 miljoen per jaar). Onbekend hier. Laat ik de rollen eens omdraaien. Wie van ons heeft ooit van de band BTS gehoord ? Ze verkochten wereldwijd 65 miljoen albums in hun 12-jarig bestaan (5,4 miljoen albums per jaar). Metal en hardrock vinden ze hier in Vietnam maar schreeuwerige muziek. Ze doen hier liever wat van die K-popdansjes. Maar het maakt de sfeer er niet minder om.
Ze spelen met volle overgave met het schuim op de lippen. En dat willen de mensen zien. We zitten hier per slot van rekening niet Holland got talent te kijken.
War Remnants Museum
‘Kunnen jullie even wachten met de ondervraging ?’, vroeg de Amerikaanse fotograaf Ronald L. Haeberle. Hij zag de angst van de vrouwen en kinderen in hun ogen. Deze inwoners van My Lai wisten heel goed dat ze werden doodgeschoten. De fotograaf maakte deze foto waarop een wanhopige moeder nog probeert haar kinderen te redden. Na het maken van de foto draaide de fotograaf zich om en hij hoorde geweervuur. Hij draaide zich weer om en zag vrouwen, kinderen en baby’s dood op de grond liggen. Hun lichamen uiteen gereten door kogels.
Kinderen !Één minuut voor hun dood.
Hij schrok want dit was precies waarom in alle landen van de wereld iedere dag gedurende de 17 jaar dat de Amerikanen dood en verderf zaaiden in Vietnam, werd geprotesteerd tegen de Amerikaanse regering die de economische belangen van de VS in Vietnam wilden veiligstellen. Ze werden geacht zuid-Vietnam te beschermen tegen de Vietcong en het noord-Vietnamese leger maar waarom schoten ze dan zuid-Vietnamese mensen neer ??
Hij smokkelde de foto’s van het bloedbad van My Lai mee naar Amerika en belde meteen het tijdschrift Time Magazine. Na de publicatie van deze foto’s kon de Amerikaanse regering niet anders meer dan toegeven dat er oorlogsmisdaden waren begaan. De VS weigerden na de oorlog herstelbetalingen te doen aan het totaal verwoeste land in tegenstelling tot de eis van het Internationaal Gerechtshof.
Zwijnen waren het, zwijnen van de ergste soort. 72 miljoen liter giftig dioxine (Agent Orange) werd over Vietnam heen gesproeid. Zowel Vietnamese mensen als Amerikaanse soldaten werden er mee besmet en stierven aan kanker.
Het Amerikaanse leger vond het nodig bijna 3 miljoen jonge soldaten met een gemiddelde leeftijd van 19 jaar naar Vietnam te sturen en er sneuvelden er bijna 60.000 maar ook miljoenen Vietnamese mensen stierven en raakten gewond.
En nog iedere dag gaan honderden Amerikanen naar Vietnam om te kijken waar hun vaders hebben gevochten. Ze doen dit met trots. Ze zijn er van overtuigd dat hun vaders hebben gevochten voor het vaderland. Alsof Vietnam de Verenigde Staten had aangevallen 🤦🏻. Wat zou er gebeuren als het kleinkind van een Nazi- kampbeul naar Auschwitz zou gaan en vol trots zou vertellen dat zijn opa voor Duitsland heeft gevochten?
Protesten over de hele wereld.
Restaurant Man Moi
Independence Palace
Het Onafhankelijkheidspaleis oftewel de Herenigingshal was de locatie van de val van Saigon op 30 april 1975, waarmee een einde kwam aan de Vietnamoorlog, toen een tank van het Bevrijdingsleger van noord-Vietnam de poorten ramde.
Old Central Post Office
Het oude centrale postkantoor is een prachtig Frans koloniaal monument met gewelfde plafonds, grote kaarten en functioneert nog steeds als postkantoor.
La Vela hotel
Dit vijfsterrenhotel (100€ p.n.) is in de ogen van velen perfect. Maar als ze me ergens de deur openhouden, voel ik me al snel ongemakkelijk. Ik ben ook maar een gewone arbeider en niet een of andere koning. Bij de liften stond altijd wel een meisje klaar die voor ons op het knopje duwde met het pijltje ‘omhoog teken’ alsof ik zelf niet wist wat dat pijltje betekende. Ieder levend wezen met méér dan anderhalve gram hersenen snapt dit. Op de kamer aangekomen maakten we de deur open met zo’n keycard. We hadden twee keycards maar slechts ene werkte alleen voor de lift. De andere werkte voor het licht op de kamer. Dat was dus altijd uitzoeken welke de juiste was want ze zagen identiek uit.
Drone foto. Lobby.
Op de kamer was alles geautomatiseerd. Wederom konden we vanaf het bed door een raam naar de wc pot kijken maar er zat gelukkig een gordijntje dat als je op een knopje duwde helemaal voor de ruit bewoog. Alles werd hier bediend met knopjes. Het nadeel was dus als ik ‘s nachts moest plassen ik eerst mijn leesbril moest zoeken anders kon ik de ieniemienie tekst op de knopjes niet lezen. Dan moest ik natuurlijk ook nog op de tast op het juiste knopje drukken en dat ging nog wel eens mis waarop ik Angelique wakker maakte. Ze heeft sowieso oogleden zo dik als een vloeitje. Zet daar 80.000 watt op en het beest is wakker.
Op de vierde dag hadden ze een stroomuitval en we kwamen net terug van een drie uur durende busrit. Dan ben je kaputti en dan wil je gewoon je kamer op om lekker te knorren. Maar dat ging dus niet want het hele keycardsysteem werkte niet meer. Dus iedereen zat een dik uur in de lobby te luisteren naar een meisje die ze van de straat hadden getrokken om piano te komen spelen. En iedereen van het personeel blijft maar lachen en vriendelijk. Een soort blijheid die ik niet herken.
Sunset 🌅.
Het ontbijt buffet was erg uitgebreid en ik had daar niets op aan te merken. Alles wat op ging werd op tijd bijgevuld en we ontbeten iedere dag buiten in de zomertuin op etage 25. De service is wel overdreven. Zo komen ze tijdens een ontbijt wel 10 keer langs om lege bordjes of lege kopjes op te halen. Alsof het me stoort. Boven op het dak bij het zwembad was iedere vrijdag, zaterdag en zondag wel een bruiloft of een feest. Niet zo’n ghetto wedding als wat ik bij mij op FB vaker voorbij zie komen maar heel erg sjiek ingericht met allemaal Vietnamese poppetjes en dudes die zich voor het hotel lieten afzetten door een dikke wagen. Een dude stond voor het hotel met zijn dikke GAV-cybertruck en probeerde indruk te maken op Angelica. Ik moest lachen. Met een goed gevulde foodtruck had ie meer kans gemaakt.
Zo kan een vijfsterrenhotel toch uitdraaien op vele ongemakken waar je ook nog eens zwaar voor betaalt. Lang leve de cheapy hostels (!).
Sunset 🌅.Sunset 🌅.‘s Morgens.De knopjes voor het licht. De knopjes voor het licht.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Tijdens de rit van Hué naar Hoi An namen we de Hai Van Pass. Het zou een hele mooie pas zijn maar de passen in Zwitserland, Drankrijk en Italië zijn veel mooier. En dan heb ik het nog niet over de Transfăgărășan-pas in Roemenië, de allermooiste in mijn beleving. Maar we moesten er toch doorheen dus toch een beetje kunnen genieten.
Hai Van Pass
Unesco. Hoi An Old town
We lagen in een hotel dat nét even buiten de oude stad lag. Iets te ver om er iedere dag naar toe te lopen maar de afstand die we moesten afleggen naar de plek waar het elektrisch aangedreven 8-persoons golfkarretje stopte (voor het hotel 😜) was prima te doen. Voor 0,60€ per persoon konden we de wandelschoenen op de kamer laten. De eerste dag had ik natuurlijk alle lampjes op groen en wilde ik zoveel mogelijk zien. Het kan wat gejaagd overkomen maar in mijn hoofd werkt de planning prima. Peter en Paola wilden eens ervaren hoe het zou zijn om op de manier te reizen zoals wij dat doen.
Het verschil te ervaren tussen ‘reizen’ en ‘op vakantie gaan’. Het grootste verschil is eigenlijk dat je van ‘op vakantie gaan’ uitgerust thuis komt en van ‘reizen’ kapot als een hond 😂. Een ander verschil is dat het bijna onmogelijk is om alle indrukken tijdens je reis te verwerken. Soms zijn we zelfs weken of maanden na thuiskomst nog steeds bezig stukken van een reis te verwerken.
Nu wilde ik ze niet helemaal in het diepe gooien want dat zou niet leuk zijn. Zo slapen we voor ons doen in veel te sjieke hotels en eten we nogal luxe en drie keer per dag i.p.v. twee keer. Het reistempo heb ik ook wat omlaag geschroefd en doen we meestal één activiteit per dag zodat we ‘s middags weer in het hotel zijn. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat zelf op mijn 54e ook wel prettig begin te vinden. Van 09:00-14:00u activiteiten doen en daarna even een uurtje knorren en dan lekker eten en bieren. Dussss….. Peter en Paola een tandje erbij en wij een tandje eraf werkt tot nu toe prima.
Maar vandaag even niet want ik moest en zou de zes Unesco-punten van de oude stad koste wat kost zien. En ik stond op groen (!). Peter en Paola hadden de knopen af waarop ik terugschakelde van de vijf naar de drie.
Hoi An is een prachtig oud stadje, een van die plekken waar de ontwikkeling tot stilstand is gekomen. Ik heb gelezen dat dit is gekomen omdat de rivier dichtslibde en daardoor verdere handel onmogelijk maakte. Maar daarom zijn de oude gebouwen ook zo goed bewaard gebleven.
Het was trouwens veel toeristischer dan ik had verwacht want elk gebouw is een souvenirwinkel, restaurant of een massagesalon maar het heeft desondanks nog steeds veel charme. We hebben genoten van het rondwandelen en het verkennen van de straten. Het oude centrum is niet groot, dus we konden er makkelijk rondstruinen.
Ik kocht een ticket waarmee we toegang hadden tot 5 bezienswaardigheden. Wij bezochten o.a. de Japanse overdekte brug, Fujian Assembly Hall, Tran familiekapel, Ba Mu Temple Gate, Old House of Tan Ky, Riverside Thu Bon en de Nightmarket.
We kwamen twee backpackende snotneuzen van 20 jaar uit Wormerveer tegen op het terras. Ze hadden totaal niks met toeristische plekken en ze vonden Hoi An maar niks. Ik kreeg ze niet aan het verstand gebracht dat een plek allereerst mooi is en dat daar vervolgens mensen op af komen. Ze hebben de watervallen van Iguaçu niet aangelegd om mensen te lokken. Die lagen er al nog voordat de eerste mens geboren werd. Dus alles wat mooi is trekt mensen aan. Ze zijn na ons gesprek met hun backpack vertrokken naar een of ander buitenwijkje wat nog geen kennis heeft gemaakt met het toerisme. Laat ze maar. Eigenwijs moet ook wat hebben.
Fujian Assembly Hall
De Fujian Assembly Hall is een van de Chinese vergaderzalen en tempels in de oude stad Hoi An. Het gebouw werd honderden jaren geleden gebouwd en gebruikt door mensen uit Fujian die naar de stad migreerden.
Tran familiekapel (Nhà thờ tộc Trần)
De Tran-familiekapel is een van de best bewaarde familiekapellen in de oude binnenstad van Hoi An
Ba Mu Temple Gate
Het werd een tempel genoemd vanwege zijn oorsprong een paar honderd jaar geleden. Nu zijn alleen nog de poorten van de tempel, bekend als de Tam Quan-poort, ofwel de poort met drie ingangen, zichtbaar.
Old House of Tan Ky (Nhà cổ Tấn Ký)
Hoewel het niet het oudste huis is, is het Tan Ky Old House een van de best bewaarde en meest karakteristieke huizen in de oude stad Hoi An.
Japanese Covered-Bridge (Chùa Cầu)
De Japanse Brug is een voetgangersbrug met een tempel erbovenop. De brug dateert uit de late 16e eeuw en werd gebouwd door Japanse kooplieden.
Riverside Thu Bon
Geweldige ambiance met allemaal die brandende lampionnetjes.
Nightmarket
Unesco.My Son
De tempels, gebouwd tussen de 4e en 14e eeuw, waren traditionele hindoetempels. Tijdens de onrust in Vietnam in de 15e eeuw raakte Mỹ Sơn echter ‘verloren’ en in de vergetelheid. Het werd in 1898 herontdekt door de Franse bezetter, die de tempels en de inscripties op de muren begonnen te bestuderen. Helaas werd een groot deel van het complex verwoest tijdens de Vietnamoorlog (of ‘Amerikaanse oorlog’, zoals de Vietnamezen het noemen), en is er nog maar weinig van overgebleven. We zagen toch nog genoeg tempels.
Cam Thanh water coconut village
Toen de Fransen in 1850 Vietnam binnenvielen en er een Franse kolonie van maakten was een van de eerste actie’s die ze namen de Vietnamese vissersbootjes belasting opleggen. Om die belasting te ontwijken maakten de vissers ronde bootjes van palmbladeren. Ze werden waterdicht gemaakt met een mengsel van lijm en buffelstront. Ze konden naar het water gedragen worden door één persoon en dat gebeurde het ‘s nachts als het Franse gezag lag te knorren. Overdag werden de bootjes op hun kop gelegd en hadden ze een andere functie. Zodoende viel het niet op dat dit bootjes waren. Jaren geleden ging een video op Tiktok viraal toen een visser hele snelle rondjes in zijn bootje draaide. De wereld van de mensen in deze visserswijk veranderde snel. Bijna niemand vist er momenteel meer. Ze verdienen nu hun geld met toeristen rondjes te laten draaien in hun bootje. Ach, je moet wat doen voor de kost.
Waterkokosnoot.
Fishing on Cua Dai River
We stapten van de ‘grote’ boot over in een kano en vanaf deze plek voeren we naar een soort boomhut maar dan in het water. Er zat een wiel bevestigd aan de constructie en door met onze voeten te trappen werd een hijswerk in werking gesteld. Vier palen die onder water lagen kwamen tevoorschijn en strekten zich uit richting de lucht. Tegelijkertijd werden hierdoor vier touwen gespannen en het grote visnet wat aan die touwen bevestigd was kwam boven water en nam meteen een hoeveelheid vis mee omhoog. Dit net noemt men een ‘liftnet’ of een ‘sloop’.
Angelica en ik blokkeerden het wiel en klommen uit onze ‘boomhut’ en met de kano reden we richting het net. Met een stok werden alle gevangen vissen richting een gat in het net geslagen. Vervolgens vielen de vissen door het gat in een plastic korf en de buit was binnen. Uiteraard zetten we de visjes weer terug in het water.
Video
Takelen met de voetjes.Het net komt omhoog.Na het vissen zet Angelica de visjes weer terug in het water.
Cooking class
Bij aankomst in het dorp bezochten we een lokale familie die kookcursussen in hun restaurant verzorgde. Een hele jonge kok had een menuutje samengesteld met traditionele Vietnamese gerechten die we leerden te bereiden. Hij demonstreerde hoe hij deze gerechten maakte waarna wij zelf het stokje overnamen en wij zelf onze heerlijke Vietnamese lunch bereidden (!).
We leerden hoe we die Vietnamese loempia’s zo lekker knapperig kregen, we maakten Hoi An-pannenkoeken (Banh Xeo) en Hoi An-salade van papaja, wortel en garnalen. Smullen maar (!)
Peter had even pauze.
Hoi An Memoryland
In 2019 verklaarde het Britse persbureau Reuters de Hoi An Memoryland show de mooiste ter wereld. Ik had er nog nooit van gehoord want normaal gesproken ben ik niet zo van musicals of voorstellingen waarin mannen in veel te strakke pakjes van die tuttige dansjes doen. Onze gids overtuigde me er echter van toch kaartjes te kopen voor de voorstelling van vanavond, in de oude stad aan de oevers van de rivier Thu Bón. Ik bestelde vier VIP-kaarten, niet vanwege het gratis flesje water en de vier schijven meloen maar in geval van regen zaten we tenminste overdekt.
We vertrokken op tijd want deze eeuwenoude UNESCO-stad trekt jaarlijks bijna vier miljoen internationale bezoekers waarvan 50% uit zuid-Korea komt, 20% uit Europa en 20% uit China.
Ik moet eerlijk bekennen: daar waar ik in Hanoi tijdens een voorstelling in slaap viel hield ik hier verrassend genoeg mijn ogen open. De 500 artiesten gaven de 1000 toeschouwers een inkijkje in de ontwikkeling van Hoi An van een klein boerendorp tot een bruisende toeristische stad, met behulp van adembenemende effecten, gedetailleerde rekwisieten zoals complete gebouwen die tijdens de show werden opgebouwd en afgebroken zonder dat ik het in de gaten had. Dit gebeurde allemaal op een 25.000 m² groot openluchtpodium gebouwd op een natuurlijk eiland in de Thu Bon-rivier. Na een uurtje was het voorbij en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het net zoals Paola, Peter en Angelica prachtig vond 😍
White Lotus Hoian
Net centraal gelegen hotel net buiten de oude stad. Met een golfkarretje werden we iedere dag voor 50.000 Dong (1,60€) naar de oude stad gereden.
Dit is al het derde hotel waar ze een raam hebben geplaatst in de slaapkamer dat als Angelica er doorheen kijkt me niet alleen kan begluren onder het douchen maar ook onder het bouten. Kan me iemand uitleggen waarom men een partner dit allemaal aan zou willen doen ? ⬇️⬇️⬇️
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Hier hadden we een héérlijke taste of Hué met allemaal gerechten die onze tongen streelden. Als de rekening komt is altijd weer even lachen. Buikje vol voor 6,20€ p.p. 😂.
Peter had zijn sigarenwinkeltje gevonden.
Quận 1 – Beer Garden
Alle tafels stonden vol met drank en eten (ze eten hier niet vóór maar tijdens het stappen). Voor 1,10€ voor een flesje Tuborg Ice deden we niet moeilijk en Peter ontpopte zich al snel als een soort stamvader van de club want jong en oud wilde met hem praten en op de foto. De gemiddelde klant tikte ongeveer de 52 kg aan dus met onze bierbauchen maakten we wel de nodige indruk. Sommigen wilden zelfs even voelen of ze echt waren.
Al snel kwamen wat danseresjes op de bühne en gooiden hun heupjes van links naar rechts. Mijn gedachten dwaalden even af naar Phuket in Thailand. Daar gingen we wel eens naar zo’n vergelijkbaar clubje met als enige verschil dat de vrouwtjes aldaar ‘grappige’ dingetjes deden met hun doos. Onvoorstelbaar wat daar allemaal in en uit ging.
Na 03:00u gingen er andere lampen aan en werd er een gangbang party gehouden met Europese toeristen van het eiland die zich dan konden inschrijven.
Het meisje vroeg me of ik mee wilde doen want ze waren nog op zoek naar een donkere deelnemer. Ehh, ik draaide mijn hoofd naar Angelica. Uiteraard niet om te vragen of ik voor deze ene keer mocht meetikken maar eigenlijk om haar te vragen of de zon me dan zo bruin had gekleurd (omdat ze een donkere deelnemer zochten). Ik vroeg de beste meid waarom kleur dan zo belangrijk was voor een gangbang waarop zij antwoordde dat de enige vrouwelijke deelnemer dan wist wanneer ze ‘rond’ waren 😂 🤦🏻.
Video
Straatbeeld
We zagen vaak militairen op hun brommertje over straat rijden. Ze hadden allemaal de vlag van Vietnam aan hun brommer vast gemaakt.
Restaurant Vũ Cuisine
Voorgerecht. Ze toch maar verteld dat Heineken uit Nederland 🇳🇱 komt.
Brown Eyes Bar
Hier speelden we wat spelletjes zoals Jenga en poolbiljart 🎱.
Ik keur het goed 😂. Vandaag tot hier gekomen.
Dong Ba Market
De geur van vele soorten kruiden prikkelden onze neuzen terwijl we door de smalle steegjes van de Dong Ba-markt liepen. Hier kun je nog voor een eurootje een kom gevuld met lekkere soep met groenten en vlees kopen en ter plekke op eten. Het kost hier allemaal niets. Maar je moet hier ook uitkijken. Kijk die ketels hieronder. Één hapje 🔥 en de wereldkampioenschappen ‘leeglopen’ beginnen.
Pitaya (drakenfruit). Varkensneus.
Huong River (Perfume River)
Onze drakenboot had een mooi overkapping op het voordek, waardoor we de rivier konden zien zonder nat te worden. Aan boord stonden allemaal souvenirs uitgesteld en de verkoopster probeerde ons gedurende de hele rit iets aan te smeren.
Thien Mu Pagoda
De Pagode van de Hemelse Dame is het iconische symbool van Hué. Dit prachtige boeddhistische tempelcomplex aan de Parfumrivier staat bekend om zijn torenhoge zeven verdiepingen tellende Phuoc Duyen-toren die teruggaat tot 1601.
Imperial Citadel
Hué is een beetje de rare vogel in de keuze van bestemmingen tijdens deze 22-daagse Vietnam reis. Het wordt een beetje overschaduwd door het populaire Da Nang en Hoi An in de buurt. Daar waar anderen zich met duizenden tegelijk verdringen op die uiterst populaire Golden Bridge kozen we voor een wandeling door de in Chinese stijl gebouwde citadel van de oude keizerlijke stad. We leerden dat Hué meer dan een eeuw (1802-1945) lang de hoofdstad van Vietnam was en wel onder de heerschappij van de Nguyen-familie. De stad ligt aan de Parfumrivier en veel van wat de dertien heersers achterlieten zoals graven, een imposante citadel en diverse mooie pagodes liet onze gids Lee ons zien.
Royal Citadel
Forbidden Citadel
Tu Duc’s Mausoleum
Onze laatste stop in Hué was het graf van Tu Duc. Het bleek onze laatste stop van deze dag te zijn. Ook hier een mooie rsutgevende omgeving en veel waterpartijen.
Handycraft centre
Cherish Hue hotel
Voor 27€ per kamer incl. ontbijt zeiden we geen ‘nee’.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
In dit stadje van 300.000 inwoners hadden we ons hotel. ‘s Avonds gingen we lekker pizza eten in de stad. Daarna nog Peter ingemaakt met biljarten. Hij moet nog véél leren. Raar om te zien was dat ze hier vogelkooitjes hebben met een duif er in i.p.v. een kanarie of parkiet. Maar dat schijnt hier een traditie te zijn net zoals wij tradities hebben. Ik bedoel: wie heeft ooit besloten dat een parkiet wél in een kooitje mag. Het geroekoe schijnt een rustgevend gevoel te geven.
Dinh and Le dynasty kings
Na het ontbijt vertrokken we naar Hoa Lu Ancient Capital, de oude hoofdstad uit de 10e eeuw wat hoort bij de UNESCO-verzamellocatie: Trang An Landscape Complex. In deze stad bezochten we de oude ruïnes die gebouwd zijn tijdens het bewind van koning Dinh Tien Hoang en koning Le Dai Hanh rond het jaar 1000.
Tam Coc Sampan
Daarna reden we door een nationaal park naar wederom een deel van het Trang An Landscape Complex.
Hier maakten we een prachtige boottocht over de Ngo Dong rivier. We zaten in een sampan, een vlakke roeiboot die door een man of vrouw met roeispanen wordt voortbewogen. Even zonder gekheid: we zagen dus een vrouwtje van 60 die de hele rit van twee uur aan het roeien was. En toen ze terug in het haventje was werd de sampan uitgeladen en stapten weer nieuwe toeristen in. Zo deed ze deze rit viermaal per dag. Ze roeide dus acht uur per dag wat neerkomt op een verbrandingspatroon van 4000-5000 kcal. Die moet zich ‘s avonds thuis een tube Zaans hartkleppenvet in haar mond leegknijpen want anders waait ze na een jaar weg. Ze roeien hier trouwens allemaal met hun benen. Heel grappig om te zien. Ze halen met geknepen tenen de roeispanen boven water naar zich toe en duwen daarna met de bol van hun voet de roeispanen onder water van zich af. Ondertussen zitten ze op hun telefoon of liggen chilled achterover. Een video staat in de blog.
Tijdens deze boottocht voeren we door enkele spectaculaire hangende grotten, zoals de Tam Coc en de Bich Dong grotten die wel 125 meter lang zijn. We moesten onze hoofden intrekken want het plafond hangt ongeveer maar twee meter boven het water. Het schilderachtige landschap langs de rivier bestaat uit kalkstenen bergen met daartussen rijstvelden. Af en toe zagen we een stenen graf van iemand met veel geld maar ook geregeld een huisje.
Drone foto.Drone foto.Hoofden intrekken (!).‘Kijk daar een aap !’Drone foto.
Liberty Hall Tamcoc Villa
28,55€ per nacht. Mooie kamer en vriendelijk personeel. Rooftop bar heeft heel mooi uitzicht.
Binnenzwembad.Rooftopbar. Uitzicht rooftop bar.
Halong Bay
Vandaag zouden we een van de hoogtepunten van onze Vietnam reis gaan meemaken. Vịnh Hạ Long oftewel Halong Bay staat al heel lang op mijn bucketlist welke iedere maand groter wordt i.p.v. kleiner. Ondanks dat deze plek het meest bezochte gebied van Vietnam is wilde ik de meer dan 2000 kalksteenformaties die recht omhoog uit het turquoise water van de baai omhoog rijzen, niet missen. We hebben altijd geluk dat we nooit in het vakantieseizoen hoeven te reizen want er voeren nu maar een handjevol boten uit tegen de helft van de prijs van wat het normaal zou kosten in de zomervakantie.
Als ik de reisverhalen en recensies moet geloven dan wordt Halong Bay in vakantietijd helemaal overspoeld door honderdduizenden Chinezen. In één baai liggen dan gemakkelijk 50 boten aangemeerd met per boot zo’n 50 gasten. Maar buiten die baai zie, ruik en proef je de dieseldampen van de honderden andere cruiseschepen en charters. Dan wordt het hier natuurlijk een ander verhaal en schreeuwen mensen om hun moeder.
De kalksteenformaties zijn werkelijk adembenemend en een uniek gezicht. Het blauwe water vormt een sterk kleurcontrast met de zwarte kliffen. We hadden ontzettend geluk met het weer en vanaf een bankje achterop de boot konden we alles goed zien. Er kwamen steeds meer mensen achter op het dek dus werd het tijd om te gaan roken. Zo snel als dat ze waren gekomen tyften ze ook weer op. De jaren ‘90 slogan:’ Roken ? We lossen het samen wel op’, trek ik nog geregeld uit de la. We staan buiten dude, ga jij maar binnen zitten als de tabakslucht je teveel wordt. Of zoek een plekje op het voordek. Plek zat.
Ook de lunch aan boord was goed geregeld en ze hadden zelfs sushi 🍣.
Ik had helaas maar een dagtour besteld maar mij leek het ook leuk om een méérdaagse tour te doen maar dan moet je op zee overnachten en je weet een half jaar van te voren als je boekt nooit wat voor een weer het wordt en voor hetzelfde geld hadden we midden in een typhoon overnacht en waren we ons geld kwijt geweest want met een typhoon wordt hier alles gecanceld gelukkig.
Video
Mat Quy islet
Thien Canh Son Cave
1e kamer.2e kamer.3e kamer.
Kayaktour
Sunset
D’Lecia Ha Long Hotel
Heel mooi hotel voor de prijs van 33,75€ per nacht.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Na twee dagen in het chaotische stadsleven van Hanoi te hebben doorgebracht met sightseeing, lekker eten en full body- en voetmassages wilden we ook de andere kant van Vietnam ervaren want dit land heeft een hele mooie natuurlijke schoonheid en gevarieerde etnische cultuur.
Djong stond om 09:00u paraat met zijn transportbus. Een ietwat ouder model dus we zaten niet echt comfortabel. Maar het was nog goed te doen. Djong reed niet snel en stopte regelmatig om iets te drinken, te peuken en om een plasje te doen.
De weg vanuit Hanoi is vlak en toen we de provincie Hoa Binh binnenreden, klom de bus langzaam de kronkelende berg omhoog en veranderde het landschap in bergen en rijstvelden. Vanaf de top van de mistige berg bij de Thung Khe-pas zagen we Mai Chau beneden ons liggen, diep in de vallei verscholen. We zagen door de mist geen hand voor ogen dus ons busje reed heel langzaam.
Door de mist moesten we heel langzaam rijden.Plaspauze.Route van Hanoi naar Mai Chau.
Rijstvelden Mai Chau Valley
Mai Chau ligt 165 km ten westen van Hanoi, op 4 uur rijden. Het is een afgelegen dorp in een vallei omringd door bergen, met terrasvormige rijstvelden en de thuisbasis van 7 etnische stammen: Thai (wit en zwart), Hmong, Zao, Muong, Tay en Hoa a Viet, waarbij de Witte Thai en Hmong de grootste groepen vormen. De lokale bevolking bestaat uit gewone mensen die werken als gidsen, in de horeca en als boeren. De meeste stammen dragen geen traditionele kleding meer, maar alleen voor culturele optredens.
Vietnamese scholieren.
White Thai Minority village
De Thaise vrouwen zijn meesterlijke weefsters en vandaag gingen we naar een Thais vrouwtje die ons liet zien hoe ze weefde en waar ze woonde. Ze had ratten klaar gemaakt boven het vuur in de keuken. Die zou ze straks gaan oppeuzelen. Ze kookte en sliep in dezelfde ruimte. Ze had geen bank om lekker op te liggen als ze TV keek. Ze zat gewoon op de houten vloer en dat vond ze comfi genoeg. De TV stond nooit aan en die had ze dus ergens in een hoekje gezet. Ze had zwarte tanden. Van oudsher deed men tanden zwart maken (nhuộm răng of ohaguro genoemd) door het kauwen van betelnoten en het gebruik van natuurlijke kleurstoffen. Deze kleuren symboliseerden schoonheid, volwassenheid, rijkdom en status en soms werd gedacht dat ze tandbederf tegengingen maar dat schijnt een fabeltje te zijn gezien haar rotte bakkes.
Te voet naar het dorpje.Stof weven.Zwarte tanden. Woonkamer, keuken en slaapkamer in één ruimte. Gerookte rat.Haar voorouders worden nog steeds geëerd.Gerookte ratten hangen nog boven het vuur.Bamboe schillen.
Xóm Chiềng Sại
In dit dorpje met etnische Thais werden we uitgenodigd om een dansje mee te doen. We gingen helemaal los tijdens deNhảySạp oftewel de BambooDance (!).
Chiều Cave Di Tích Hang Chiều
We gingen even de druipsteen grotten in maar daarvoor moesten we even stijl omhoog. Even puffen geblazen (!)
Paola’s nightmare.
Chopstick workshop
De oude man had een kromme rug van het harde werken. Hij had heel wat ellende gezien in zijn leven. Na de Japanse bezetting begon de Amerikaanse bezetting die zijn land 20 jaar lang in zijn greep hield. Een pensioentje had hij niet maar zo nu en dan stopte een toeristenbusje en liet hij de mensen zien hoe hij chopsticks maakte. Hij moest het hebben van de fooi. Zijn vrouwtje zat boven het eten klaar te maken.
De huizen hier bouwen ze op palen. Niet alleen om het water buiten te houden maar ook om bepaalde dieren op een afstand te houden. Het onderste gedeelte fungeert als een carport. Hier is de woonkamer waar men ook eet en gezellig bij elkaar zit. Een voordeel is dat ze zo ook met hun buren kunnen communiceren. Als het lekker weer is, zit iedereen buiten en hebben ze veel plezier.
Nà Phòn, Mai Châu
Het was lunchtime en onze chauffeur bracht ons naar een klein dorpje waar wij konden lunchen op een terrasje met uitzicht over de rijstvelden. Inclusief drank waren we € 5,70 per persoon kwijt.
Boerenwoning.Even pauze bij een brug. Hoge bamboe ! Uitzicht over de rijstvelden.
Dorpsfeest Bàn Lác
Na wat slangencider, schorpioenenwijn en hagedissenlikeur was Peter de held van de dag en werd hij op een dorpsfeest binnengehaald als de herboren Fred Astaire. Hij werd door de Thaise inwoners bejubeld, omarmd en gekust en moest met iedereen op de foto. Peter wil nooooit meer naar huis 🏡🇻🇳🤌🏻
Vredespijp.Even toasten op het goede leven.Slangencider.Hagedissenlikeur.Schorpioenenwijn. Vietnamese vrouw wilt een selfie maken.
La Luna – Mai Chau Moonlight hotel
41€ per nacht. Het uitzicht over de rijstterrassen is heel mooi. Supervriendelijk personeel. Ik kreeg 3 blikjes bier mee en Paola en Angelica een handgeweven sjaal. Tevens bleven ze maar foto’s van ons maken.
Uitzicht kamer.Diner ruimte.Peter aan het bier.Kleuter en de Linda 😂.Terras.Rechtsboven in de berg ons hotel.Elke dag deze mist.Ontbijt.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Via een tussenlanding in Qatar 🇶🇦 kwamen we aan in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam 🇻🇳. Op de luchthaven stond onze gids Duc en chauffeur Dyong al klaar om ons op te pikken. Duc had zich prima voorbereid op onze komst en had zijn beste KNVB-pet opgezet. We waren al langer dan 24 uur wakker en de wallen onder onze ogen begonnen serieuze vormen aan te nemen. Maar Duc had een verrassing voor ons: we zouden niet gaan slapen want het was pas 14:00u. We konden even fluks onder de douche springen en daarna begon het middagprogramma.
Onze gids Duc.
Old Quarter
Bakkerij.Slotenmaker. Vietnamese poppetje bij het Hoan Kiem meer. Lekker roken.
Train street
Hanoi Train Street was een van die plekken die ik al jaren op Tiktok video’s voorbij zag komen. Eerlijk gezegd wisten Paola en Peter niet wat ze konden verwachten toen we er eindelijk naar toe gingen. Onze chauffeur Dyong stopte er rond 14:00u. Tijd genoeg om iets te eten en te drinken op de vele smalle terrasjes aan weerszijden van het enkele spoor en we keken toe hoe het leven zich om ons heen ontvouwde.
We pakten het eerste terrasje wat we tegenkwamen maar we kwamen al snel er achter dat dit een verkeerde keuze was want als de trein zou komen en ik zou filmen dan was de achtergrond niet mooi. We besloten dus alleen iets te drinken, te betalen en daarna 100 meter verder te lopen zodat we een beter uitzicht hadden . Toen we klaar waren met eten klonk het harde geluid van een scheepshoorn, het moment dat iedereen opstond en in de richting van het spoor keek. De trein kwam eraan ! Ons tafeltje moest 25cm naar achteren want anders kon je het naar het milieupark brengen.
Toeschouwers werden zenuwachtig: zouden ze alles goed in beeld kunnen brengen ? Werden ze niet geraakt door de trein ? Niet voor niets had de burgermeester vorige maand alle restaurantjes laten sluiten omdat toeristen tot op het laatste moment op de rails bleven staan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Het was zo’n surrealistisch en onvergetelijk moment. Een van die ‘only in Vietnam’-ervaringen die een plekje op onze Vietnam-reisroute verdiende. Sommigen hadden hun iphone in een houten staander op de rails gezet om beelden van onder te maken. Een tip van mij is dan ook: neem een oud fotoapparaat mee om op de rails te zetten (!).
Restaurant Hanoi Food Culture
Hier zien we tweemaal gaan eten op aanraden van onze gids Duc. Hier aten we héérlijke Vietnamese lekkernijen. Het restaurant is gevestigd in een uniek oud Frans gebouw, verborgen in een klein steegje, en een beetje weg van het bruisende Hanoi. We waren hier op de tweede dag wéér geweest voor een zeer indrukwekkend diner. Het eten was uitzonderlijk en we waren dol op de mix van traditionele smaken en moderne gerechten in het 3-gangen diner dat Angelica had uitgekozen. Wat een geweldige keuze was dit. De buffelsteak was voortreffelijk en we betaalden voor eten en drinken samen maar 18,75€ per persoon. In Nederland waren we zeker 75-100€ p.p.kwijt geweest.
Vịt Om Sấu (gestoofde eend met Tamarind saus en Draconto meloen).Pompoensoep, springrol en salade.Buffelsteak, eend en gamba’s.
Water puppet show
Duc kende géén genade. Meteen nadat we ons verfrist hadden sprongen we in de grote tourbus die ik had geregeld voor onze rondreis. De eeuwenoude poppenvoorstelling mochten we niet missen. Deze unieke voorstelling vond plaats in een bassin gevuld met water. Gekleed in kleurrijke kostuums bedienden poppenspelers de poppen die gracieus over het wateroppervlak bewogen. Midden in een verhaal over boeren, vissers en mythische figuren gingen me helaas de luiken dicht en werd ik een half uur later wakker van een daverend applaus. Een onvergetelijke ervaring voor jong en oud had ik gemist maar ik had wel weer genoeg energie om me een half uur lang door de oude wijk rond te laten fietsen op een Riksja, een typische Vietnamese fietstaxi, waarbij we in een bakje voor op de fiets zaten en die trapgast zich de longen uit zijn lijf trapte.
Rickshaw-ride
Angelica en Paula deelden samen één bakje maar Peter en ik moesten van onze gids gezien ons postuur één Riksja voor ons apart regelen. Die gasten zijn ondanks hun kleine figuur weliswaar héél sterk en afgetraind maar helaas bestaan wonderen ook in Vietnam niet. Maar we zagen wel een groot deel van de bruisende oude wijk. Verkeersregels kennen zie hier niet en Duc daagde ons uit om te proberen de drukke straat over te steken. In Nederland krijgen kinderen net het tegenover gestelde geleerd maar hier werd ons toegebeten ‘vertrouwen in onszelf’ en ‘doorzettingsvermogen’ te hebben. Altijd wel in voor een geintje stelde ik dan maar voor om te beginnen met over te steken. En jawel hoor, het lukte. Auto’s, busjes, Riksha en brommertjes ontweken me handig en niemand schold me uit of gaf me de vinger 🖕🏻. Daar waar ik in Nederland al op drie verschillende socials tot op het bot was afgemaakt verliep hier alles gesmeerd en volgden Peter, Paola en Angelica al snel. Na afloop gingen we op advies van Duc eten bij Hanoi Food Culture. Voor 13,50€ p.p. hadden we een voor-en hoofdgerecht met drie drankjes de man. Hééééerlijk, zeker toen Peter en Paola me vertelden dat zij trakteerden voor mijn verjaardag haha.
Chi Minh’s Mausoleum
Rond 09:00u werden we opgepikt door Djong en Duc. Duc was bang dat er een lange wachtrij zou staan maar dat viel gelukkig mee. Voordat we het mausoleum binnen gingen moesten we onze zakken leegmaken en door een scanner lopen. Overal stonden bewakers en ze keken heel streng. Foto’s maken was verboden en je handen mochten niet in je zakken verdwijnen. Zelfs toen ik met mijn armen over elkaar liep omdat het koud was, kreeg ik de opmerking dat ik mijn armen langs mijn lichaam moest houden. We liepen langs de plek waar hij sinds 1969 lag opgebaard in een geconserveerde open glazen kist die continu werd bewaakt door vier wachten van de elite garde. Iedereen hier in Vietnam is trots op deze man omdat hij veel voor het land heeft betekend. Zo was hij de leider die Vietnam bevrijdde van de Franse en Japanse koloniale heerschappij en daarna de Democratische Republiek Vietnam (Noord-Vietnam) stichtte. In die tijd had je dus een communistisch noord-Vietnam gesteund door de Russen en een anti-communistisch zuid-Vietnam gesteund door de Amerikanen. Daarna begon hij de strijd tegen de VS in de Vietnamoorlog die hij na 20 jaar won. Hij verenigde de Vietnamezen onder de communistische vlag en leidde het land naar onafhankelijkheid. Een beetje de Vietnamese variant van Willem van Oranje dus.
Alle schoolkinderen gaan eenmaal in hun leven naar de vader des vaderlands. Erewacht.Regeringsgebouw.Mausoleum.Presidentieel Paleis van Vietnam. Hier woonde Nguyễn Sinh Cung die later Ho Chi Minh werd genoemd: ‘hij die verlicht is’.Zijn werkkamer.Grapefruitboompjes.Deze lag de beste man er bij. De foto heb ik van internet geplukt want fotograferen is streng verboden.
One Pillar Pagoda
De One Pillar Pagoda is een van Hanoi’s meest iconische bezienswaardigheden, beroemd om zijn unieke lotus-geïnspireerde architectuur en diepe spirituele betekenis. Deze historische boeddhistische tempel, oorspronkelijk gebouwd in 1049, staat op een enkele stenen pilaar.
Brandende wierookstokjes.
UN. Imperial Citadel of Thang Long
De Keizerlijke Citadel van Thang Long in Hanoi staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO en we hadden deze plek last minute verkozen boven een uur ronddwalen in een pottenbakkerij die ik eerlijk gezegd over het hoofd had gezien. Pottenbakkerijen gaan wij nooit bezoeken, dat laten wij aan andere mensen over die daar veel blijer van worden. Wij bezoeken liever dit historisch koninklijk complex dat meer dan 13 eeuwen lang, van de 11e tot de 19e eeuw, dienstdeed als het Nederlandse Binnenhof. We zagen spulletjes van Nguyen-dynastieën maar ook van de Franse koloniale periode.
Museum of Ethnology
In het Vietnamese Museum voor Volkenkunde zagen we de tradities en levensstijlen van de 54 etnische gemeenschappen van Vietnam. Hier zagen we veel Vietnamese poppetjes die een fotoshoot kwamen doen om hun instagram te vullen.
Weefinstrument.Vietnamese poppetjes.Zo zagen vroeger de huizen van binnen eruit.Via deze ladder kwamen we boven.
Temple of Literature
Duc vertelde dat dit een historisch complex gewijd aan de Chinese filosoof Confucius was en in 1070 werd gesticht. 700 jaar lang was het de eerste nationale universiteit van Vietnam en het is nog steeds een belangrijk symbool van de Vietnamese cultuur.
Deze tempel staat afgebeeld op een bankbriefje van 100.000 Dong (3,25€).
Teddy bear theme cafe
Moonlight Sky bar
La Dolce Vita hotel
Ellen
Toen las ik een berichtje van Ellen op mijn facebook.11 jaar geleden deed ik mee aan een groepreis door Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Ellen zat daar ook bij. Blijkt ze nu ook in Hanoi te zitten. Zelfs in hetzelfde hotel in een stad met bijna 10 miljoen inwoners 😂. Over toeval gesproken. Even bijgekletst 🍻
Met de trein van Hanoi naar Hué 🚂
Om 12:00u vertrokken we uit Halong Bay en rond 16:00u klopten we op de poort van UNESCO hotspot Keizerlijke Citadel van Thang Long in Hanoi. Rond 17:00u reed onze trouwe chauffeur Djong ons voor de laatste keer naar het treinstation om ons af te zetten op de nachttrein naar Hué, een grote stad in het midden van Vietnam. We maakten hem meteen miljonair met een fooi van twee miljoen Dong en voor de laatste keer liet hij zijn stevige, gele theetanden zien.
Op advies van de VIP-room tante mochten we de koffers laten staan en konden we op ons gemakkie gaan eten in het ernaast gelegen hotel. Onder het mom ‘nooit je koffer alleen achter laten’ splitsten we ons op in twee groepjes. Eerst ging ik met Peter bikken en daarna Angelica met Paola. Weer terug gekomen in de wachtruimte ging Peter op mijn backpack zitten en sprong de dop van een flesje water waardoor zijn broek zeikesnat werd. Hierna gaf hij mij natuurlijk de schuld zo van ‘je kunt geen dopjes op flesjes draaien’. Ik had de boef meteen door gna.
Eenmaal in de trein lagen we al snel in onze cabines, mooi versierd met een romantisch lampje wat ik van Angelica meteen uit moest maken omdat ze door de weerspiegeling van het licht moeilijk naar buiten kon kijken. Het leuke was dat we ook weer door trainstreet reden maar nu zaten we zelf in de trein (!).
In de trein zelf is het altijd wel moeilijk slapen want het is natuurlijk een gehobbel van jewelste maar met de nodige hazenslaapjes haalde ik mijn slaapuren ook wel.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
