Ecuador (zombie ants and zombie spiders)

Zombieworld (Amazone,Ecuador 2016)

For English: scroll down.

De zombie-mier. Hij bestaat. Een waar verhaal. Tijdens de nachtelijke junglewandeling dichtbij de lodge aan het pikzwarte meer wees onze gids plotsklaps op een schimmel, een paddestoel (Ophiocordycepsaustralis). Naast de paddestoel lag een reusachtige dode mier met een soort antenne welke tevoorschijn kwam uit zijn hersenpan. Aan het uiteinde bevond zich een felrode knop. De mier was vorige week overleden kon de gids vaststellen. Daarna begon zijn verhaal over de zombie-mier. De betreffende paddestoel is één van de meest intelligente levensvormen binnen het Amazone-gebied. Nu niet beginnen te lachen maar even doorlezen. Misschien moet je eerst even onderstaand filmpje kijken zodat je overtuigd bent van het bestaan van de zombie-mier, want ik heb hem gezien !

Schermafbeelding 2019-02-01 om 18.07.35.png
Infected Zombie Ant with a antenna emerging from his brain


Om het voortbestaan van de soort veilig te stellen dient de paddestoel zich te vermeerderen. Maar zonder zichtvermogen en zonder armpjes of beentjes wordt dat moeilijk. Dus zocht de natuur zijn weg en ontwikkelde hij een sterk stukje overlevingstactiek.

IMG_0967.jpeg
Me during the nightwalk in primary forrest Amazone

Deze schimmelparasieten kunnen het gedrag van mieren manipuleren door hen te injecteren met bioactieve stoffen. Zo leerde hij eerst de mieren te onderscheiden. Zoals jullie weten werken mieren in groepjes. Zo heb je de werkers, de soldaten maar ook de verkenners en de koningin. IMG_0923.jpegDe verkenners doorzoeken de omgeving en zodra ze iets lekkers gevonden hebben blaast een of andere opperverkenner bij wijze van op een fluitje en de werkers slepen het lekkers op huis aan. De paddestoel echter heeft een gigantisch reukvermogen. Hij kan op basis van dit reukvermogen onderscheid maken tussen een verkenner (altijd een ander geurtje omdat hij op veel plekjes komt) en een soldatenmier (blijft dichtbij de hut).IMG_0898.jpeg Als hij bij een verkenner een geur waarneemt van bijvoorbeeld een gevallen blad van een boom waarvan hij denkt dat zijn toekomstige nazaten daar een goede voedingsbodem aan hebben, dan maakt hij zich ineens aantrekkelijk voor de mieren. De opperverkenner eet de paddestoel op en zo komt de parasiet in het lichaam van de mier.

IMG_0958.jpeg
Tarantula

Binnen enkele dagen vindt deze parasiet zijn weg naar de hersenen van de opperverkennermier. Na een week neemt de parasiet het bewustzijn van de mier over. De mier wordt een zombie. Hij doet alleen nog maar dingen welke de parasiet hem “influistert”. De opperverkenner geeft opdracht om al die lekkere bladeren van 100 meter verderop te versjouwen naar de omgeving waar de paddestoel staat.

IMG_0988.jpeg
Tarantula

Binnen een week wordt hier één lopend buffet gevormd welke in de weken hierna dienst doet als voedingsbodem voor de kleine paddestoelen die nog “geboren” moeten worden. Tijdens die week groeit een antenne met rode knop uit het lichaam van de mier. Als de paddestoel vindt dat er genoeg bladeren liggen geeft hij opdracht aan de opperverkenner om een boom in te klimmen.

IMG_0914.jpeg
Banana spider (very poisonous)

Boven in de boom gekomen krijgt de oppermier het bevel om zich omlaag te storten. Tijdens zijn val scheurt de rode knop open en worden alle sporen die zich in de rode knop bevinden over een groot gebied verspreid. Weken later zie je dus ook dat de paddestoelen zich over een gebied verspreid hebben. De voortplanting is een feit. Zo hebben je vele soorten paddestoelen die dit creepy truukje uithalen. De één bij een mier , de ander bij bijvoorbeeld een spin. Wanneer zijn wij aan de beurt ?

 

IMG_0908.jpeg
Infected zombie Tarantula

Jullie kunnen het nog eens nalezen op:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ophiocordyceps

https://www.scientificamerican.com/article/fungus-makes-zombie-ants/

English version:

The Zombie ant. He exists. A true story. During the nocturnal jungle walk near the lodge on the pitch-black lake our guide suddenly pointed to a fungus, a mushroom (Ophiocordycepsaustralis). Beside the mushroom there was a giant dead ant with a kind of antenna that emerged from his brain. At the end there was a bright red button. The ant was deceased last week so the guide could determine . After that his story about the zombie ant started. The type of fungus is one of the most intelligent life forms within the Amazon region. Now do not start laughing but just keep on reading. Maybe you should first watch the video below so that you are convinced of the existence of the zombie ant, because I’ve seen it!

IMG_0948.jpeg
Banana spider


To ensure the survival of the species, the mushroom needs to multiply. But without vision and without arms or legs that would be very hard. So nature founds its way and developed a strong piece of survival tactics.IMG_3912.jpg These fungal parasites can manipulate the behavior of ants by injecting them with bioactive substances. In this way he first learned to distinguish the ants. As you know, ants work in groups. So you have the workers, the soldiers but also the scouts and the queen.

IMG_0912.jpeg
Baby Cayman

The scouts search the area and as soon as they have found something tasty, one of the chief scouts blows a whistle and the workers drag the goodies to their homes. However, the mushroom has a gigantic sense of smell. Based on this sense of smell, he can distinguish between a scout (always a different scent because he comes in many places) and a soldier ant (stays close to the hut).

IMG_0952.jpeg
Infected zombie spider

When he perceives a scent from a scout, for example of a fallen leaf of a tree that he thinks his future offspring have a good breeding ground for, he suddenly makes himself attractive to the ants. The scout eats the mushroom and the parasite enters the ant’s body. Within a few days, this parasite finds its way to the brain of the scout. After a week the parasite takes over the consciousness of the ant.

IMG_0936.jpeg
Infected zombie spider

The ant becomes a zombie. He only does things that the parasite “whispers” to him. The infected scout orders the other healthy ants to bring all those tasty leaves 100 meters further away to the environment where the mushroom has his habitat. Within a week, a single buffet is arranged  which in the following weeks serves as a breeding ground for the small mushrooms that have yet to be “born”. During that week an antenna with red bud grows out of the body of the ant (scroll up to the first picture).

 

IMG_1173.jpeg
Baby python

If the mushroom thinks that there are enough leaves, he orders the scout to climb a tree. When he gets to the top of the tree, the infected ant gets the order to plunge down. During its fall, the red button will tear open and all traces in the red button will spread over a large area.IMG_0945.jpeg Weeks later you also see that the mushrooms have spread over that same area. Reproduction is a fact. So you have many kinds of mushrooms that this creepy trick. Some with an ant, some with a spider or a bird. When it’s our time to be infected ?You can read it again at:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ophiocordycepshttps://www.scientificamerican.com/article/fungus-makes-zombie-ants/IMG_1166.jpeg

 

 


		
Advertenties

Ghosttown Kolmanskop

Kolmanskop is a ghosttown in the southwest of Namibia.  In Namibia you can not escape the German colonial history of the country. Everywhere in the country you can still find typical German konditoreien where they speak to you in perfect German. The German settlers settled in Kolmanskop when precious diamonds were found here in 1908. A German got his advice from his doctor this year to look for fresh sea air. That would be better for his asthma.B88D8C9B-D016-4568-B8E1-54C709B5AC72.jpeg He moved months later to German south-west Africa (now Namibia). He was put to work at the track and had to keep 20 km of rails free of sand. This track runs through the dunes and the wind ensures that the sand comes on the rails. 56B6FE17-CFFB-447B-B493-4591063F04BA.jpeg During such a swipe action he saw some sparkle on his shovel. When he looked closer, it turned out to be a diamond. Together with a partner he bought a piece of land and started digging. Bingo! The diamond rush had begun. 41C4EC55-26CA-4CB1-8796-C77A3F5F1293.jpegHe founded a village; Kolmanskop. In the heyday the village housed more than 700 families. When the diamond price fell at the end of the first world war, an exodus followed and soon the last inhabitants left. A ghost town was born. ADD0569A-4EDB-447E-9B18-AC2EAB8FE270.jpegThe swinging doors of the historic casino give Kolmanskop a ghostly appearance. If you close your eyes and you look back 100 years in time you see the horses galloping through the long shopping street, you see people dancing in the dance hall, people wanting to gamble in the casino and seductive looking whores behind the window.62585EEE-EEB6-4B94-A056-DDC620BA970F.jpeg But now the hot desert sand blows straight into the houses through the once beautiful main street. We moved from house to house. There was even a hospital. 1B9C73B0-CB0F-43C4-9FBB-D21CCE6E0A14.jpegEverywhere masses of sand behind the doors. Above the doorpost was written who had lived in the house: the doctor, the dentist, the baker, the butcher, etc. 1D4FF55E-0319-4190-B6C1-4F2FA5A71D0C304DB365-67EF-4ACB-9EA0-28F051446F7FI even found an old bottle that contained Vaseline in those times. It said: Chesebrouch New York. After doing some research on the internet, the bottle originally came from 1920. Cheers ! This is amazing !  After Pripjat, Chernobyl, this is the coolest ghosttown I have ever been to.

3F47EF78-65DE-4428-9654-E329CACE13A7.jpeg

Noble Namibia Roadtrip (Dutch blog) sponsored by Groove Garden dancefestival Sittard

De route (5123 km in 24 dagen)

Schermafbeelding 2019-01-28 om 19.17.48.png

 

Namibië roadtrip 320 km (dag 14-16 Etosha NP)

De eerste dag verbleven we op een camping nét buiten het immens grote park. Als je ten hoogte van Kenia een horizontale lijn trekt is eigenlijk alles onder die lijn één groot wildpark en kom je alle soorten dieren tegen. Echter, in de officiële wildparken wordt het wild ook nog eens beschermd. De camping met zwembadje zag er fantastisch uit. Wederom kregen we een welkomstdrankje en een korte uitleg over de do en dont’s. Nadat we onze rijk gevulde koelkast hadden achtergelaten op de camping gingen we bij Anderson Gate het Etosha NP binnen. Zodoende werd al ons vlees voor de BBQ niet in beslag genomen i.v.m. de mond-en klauwzeer uitbraak.Meteen sloegen we linksaf een gravelweg in. Hier zagen we plotsklaps een kudde gnoe’s, springbokken en giraffes lopen. Angelica had dit nog nooit gezien en haar hart sloeg een paar maal over. Dit is toch wat anders dan een rondje Beekse Bergen waar de diertjes volgevreten onder een boom liggen te poseren voor een volle bus rochelende Chinezen. Opeens schreeuwde ze het uit:” een neushoorn !!”.1DB59495-717F-42B9-A893-E5B6B537AF75 In een  flits trapte ik op de rem. De 4×4 kwam langzaam tot stilstand op de krakende kiezel. Ik schakelende in de achteruit en reed heel rustig terug. We kwamen oog in oog te staan met een neushoorn. De afstand tussen hem en onze 4×4 bedroeg misschien maar vier á vijf meter. Hij snoepte heel kalm blaadjes van een boom en we wilden hem niet storen. Hij keek ons aan. Wij keken hem aan. Hij bleef doorkauwen. Wat dacht hij ? Wat ging hij doen ? Aanvallen ? De 4×4 woog 3000 kg dus die kon hem wel aan. Echter de blikschade zou voor mijn rekening komen dus ik zette de versnelling al vast in de eerste gang. Onder het fotograferen hield ik nauwlettend zijn poten in de gaten. Een neushoorn verraadt zich namelijk vóórdat hij een aanval inzet. Zijn poten trekken dan over de grond. Op dat moment zou ik dan gas geven en ons fluks uit de voeten maken. De neushoorn besloot zich echter om te draaien en weg te gaan. Dat was even een spannend momentje. 8A3755E8-8FAB-4BCC-803F-978A58CEC75BOok voor ons was het al laat en we besloten het kamp te verlaten en te gaan braaien op onze camping. Op onze camping lopen trouwens ook gewoon de zebras en springbokjes rond. Onder het braaien kwam ineens een Kudu met zijn jong uit de struiken in mijn richting gelopen. Fantastisch gewoon. Het is nu 02:35u en ik ben wakker geschrokken van een beest wat rondom onze 4×4 loopt. Angelica is ook wakker. Op de achtergrond horen we een raar gegrom. Ik moet alweer piesen. Langzaam daal ik het trapje af. Voor de zekerheid schijn ik met mijn zaklamp maar even in het rond. Niets meer te zien. Snel snel en dan weer het trapje op ons tentje in 🐾🦁🐺.A86441DB-0FAD-44F7-B7C4-2E5596767D8BDe dag erna verkasten we naar een mooie lodge in het dorpje Okaukuejo. Hier stond een uitkijktoren vanwaaruit je een mooi overzicht had over het immens grote park. Ook was er een zwembad en een restaurant met buitenbar. We maakten kennis met Nancy, de chefkok van de keuken. Haar kinderen verbleven bij haar ouders. Ze zag haar kroost drie dagen per maand 😕. Zo is het leven nu eenmaal in Namibië. Mensen werken op lange afstanden van soms wel 14 uur rijden van thuis naar werk. D460AC1E-89EF-484C-AD1A-579CE72F85A6De gravelweg naar Halali aan de oostzijde van het park was moeilijk begaanbaar vanwege de vele “ribbels” in de weg. De 4×4 trilde op en neer waardoor we maar 50 km/uur konden rijden. We hadden een uurtje er op zitten toen we een drietal wagens aan de zijkant van de weg zagen staan. Meestal houdt dat in dat er een leeuw of een luipaard is gespot. Voor een zebra of een giraffe staan de wagens helaas niet in een rij. Die zie je hier genoeg. Er bleken twee leeuwinnen onder een boom te liggen. Nummer twee van de big five konden we nu wegstrepen. We kozen een goede positie en net toen we er stonden strekte een leeuwin haar poten en liep pal voor onze 4×4 langs naar de overzijde van de weg richting een groep lekkere springbokjes. De leeuwin was twee meter verwijderd van onze bullbar. Met mijn rechterhand bediende ik mijn gopro en met mijn linkerhand had ik het knopje van het raam vast. Indien de leeuwin i.p.v. een mals springboksteakje zou kiezen voor een 47-jarig oud vel met té veel vetrandjes dan zou mijn linkerwijsvinger daar heel snel een stokje voor steken. Gelukkig liep ze door, gevolgd door nummer twee die achter de 4×4 langs liep. D01CAB24-CB5D-4E08-8796-89B35B89C76CVijf kilometer verder stond wederom een wagen stil aan de zijkant van de weg. Een jonge meid hing half uit het raam. Naderbij gekomen zagen we waarom: in de berm lag een heel jong springbokje met bloed in haar halsstreek. Of ze dood was konden we niet zien. Misschien ademde ze nog heel rustig. Toch zou ze niet lang te leven hebben. Binnen nu en een uur zou ze sterven. Althans, als het lag aan het luipaard in wiens klauwen ze lag. Het machtig mooie beest keek ons aan met haar bloeddorstige ogen. De andere wagen reed weg. We stonden alleen oog in oog met een van de mooiste roofdieren ter wereld. Ze was heel mooi gevlekt en ze lag languit te rusten van een wellicht inspannende jacht. Haar maaltijd lag tussen haar klauwen dood te bloeden. Het rood liep langs de hals van het diertje naar beneden. Ik draaide de neus van de 4×4 naar haar toe. Ze gaf geen krimp. Op vier meter afstand maakte ik één van mijn meest bijzondere fotos van mijn leven: de nummer drie van de big five met een verse kill in zijn vlijmscherpe klauwen. Dit soort momenten maak je maar zeer zelden mee in je leven. Deze ging in onze pocket. Een never forgetje. Wauwww ! 9343AED7-D2DC-4ADC-8346-BD42F5F8AA9BC1564D1E-785B-4DD1-AF9C-3DE11E880C80‘s Avonds bij de waterhole nabij onze camping zouden we samen met het spaans-nederlandse stel Monse en Alwin nummer vier van de big five zien. De olifant. Een kleine groep bestaande uit 12 olifanten waaronder vier baby-olifantjes kwam even barhangen. Op de achtergrond huilden de hyenas. Een drietal neushorens completeerde het gezelschap. Dit was zó apart om mee te maken. Geweldig gewoon ! Goodnight ! 🐾🌙💫🦁0C664AF9-B4DD-45B3-B97D-C85624A4ABEF

98169FFA-CAD3-45A8-8998-D7BADEAB3E056AA10494-3B54-45D7-8B72-D683A6C889DE3CC62816-398B-4809-BB4C-F5E58F8B49CEA50EDF77-7955-4B3F-B1FE-515EBF4217DDCD884BAD-A73C-4D80-BBB3-644A5E42624FC6189B4B-8658-444F-9B4E-28A70C16662C

Namibië roadtrip (dag 12-13 bezoek Damara-stam in Twyfelfontein)

Trots liet ik mijn uitgekookte bijl aan de ambtenaar bij de gate zien. Ik had totaal geen idee waarom ik de bijl moest uitkoken. Waarschijnlijk dachten ze dat ik met die bijl dieren met de mond-en klauwzeerziekte had onthoofd of zo. En dat het besmette bloed er af moest. Ja weet ik veel. Ik zou het anders ook niet weten. Ik hak er alleen iedere dag hout mee voor de bbq. Voor de rest niets. Voor de zekerheid had ik het hele kookproces maar gefilmd. Je weet maar nooit met die gasten hier. Voor hetzelfde geld namen ze de bijl in beslag. Dan kan het baasje weer dokken bij het autoverhuurbedrijf. Dacht het niet.AE418145-EB90-4E93-90D3-9AEDAB9F4AC8 Ik vond het raar dat ze bij de wagen vóór ons helemaal geen aandacht schonken aan de bijl die zoals bij ons vastgemonteerd zat aan de achterzijde van hun 4×4. De ambtenaar keek naar mijn filmpje en vroeg waarom ik dit had gedaan. Ik antwoordde hem dat zijn collega me gisteren had medegedeeld de bijl uit te koken. Hierop barstte de ambtenaar in lachen uit. De tranen liepen over zijn wangen. Hij riep de commandant en zijn vrouwelijke collega erbij. Ook zij hielden het niet droog. Hij vertelde me dat ik het waarschijnlijk verkeerd verstaan had. De bijl mocht altijd mee naar buiten maar eventuele ongekookte eieren dus niet. Zijn collega had gisteren gezegd “you have to boil the eggs” maar ik had verstaan: “you have to boil the “axe”.  Die drie kwamen niet meer bij van het lachen en ik voelde me steeds kleiner worden. Uiteindelijk kon ik de humor er wel van inzien. Ik had hem ook nog vol trots het filmpje laten zien 🙈. Ohjee, ik voelde me echt dom. Maar ik had een paar mensen wel een goede dag bezorgd haha. De rit door Damaraland naar Twyfelfontein is erg mooi. Mooie rode bergen die er heel puisterig uitzien. Ik bedoel eigenlijk te zeggen dat de bergen hier niet zo uitzien als bij ons. Ik zal het proberen uit te leggen: pak een bak lijm en lijm alle keien die je vind op elkaar.  Zó zien de bergen hier uit. Allemaal reusachtige keien op elkaar gestapeld. 45AC6F1B-DFE5-4D59-B12F-F51181A92460Onderweg stopten we bij Doro Nawas Luxe lodge. Hier namen we een drankje bij een supermooi uitzicht. De bediening was erg vriendelijk. Met een welkomstdrankje en een warm handdoekje voor je handen en gezicht te verfrissen stonden ze ons op te wachten. Dát overkomt ons niet vaak in Sittard. Zeker driekwart van het horecapersoneel mag hier op cursus. Twaalf kilometer verderop kwamen we terecht bij een groepje Damara’s. Ze spreken een hele rare taal.D3436371-1918-40CF-8D82-B028F2E9C657 Onder het praten maken ze klak-geluiden met hun tong tegen het gehemelte. Hetzelfde geluid wat wij maken als we op een paard zitten en hem op gang willen krijgen. Hier viel nummer vier vandaag van zijn stoel terwijl ik het “klakken” aan het uitproberen was. Toen ik mijn gram wilde terughalen en hem vroeg om “Scheveningen” uit spreken vloeide een perfecte uitspraak uit zijn mond. Dju… de enige Damara met een talenknobbel. Wij komen hem weer tegen. 7D12165B-668D-4567-9DEF-ADE70ABFB4E7De vrouwen lopen hier ook naakt. Ze maken kraaltjes en kettinkjes. Een vrouwtje vertelde ons iets over de geneeskrachtige werking van allerlei plantjes en kruiden. Een man “de chief” maakte ons iets wijs over het fabriceren van messen en daarna werd er een spelletje gespeeld. Een soort Back Gammon maar dan met kiezelsteentjes en als inzet: Angelica (!). Diegene die won mocht Angelica voor een nacht in zijn hut trekken. Daar ik dit spelletje voor de eerste keer speelde deden we hier maar niet aan mee.EFA4554E-4066-4691-95B3-46F12F690BB4 Daarna werd er nog een er-staat-een-paard-in-de-gang dansje gedaan en iedereen deed mee. Hier zijn de mensen nog puur. Ze versieren zich weliswaar met kraaltjes en kettinkjes maar gaan zich niet ontsieren met wanna be tatouages, botox-Ducky Duck-lippen of van die überlelijke spitse heksengelnagels. Ook de wenkbrauwen van de vrouwen worden hier met rust gelaten. Het gedrocht der tijden: wenkbrauwen epileren. Ik word er nog altijd tuureluur van als ik weer zo’n jonge meid zie langslopen. Ik vraag me nog altijd af: wááróm ?? Naar mijn mening hechten mannen nog altijd méér waarde aan een mooi geschoren poesje dan aan mooie geëpileerde wenkbrauwen. Het is net wat je als vrouw wilt: een fantastische likbeurt downunder of een laf kusje op je voorhoofd49F25FC2-B79D-43E4-A001-0EED37C3F4CC856DABFC-B440-41BF-986F-BE43E7844CC7AEF4D77D-9DE4-4CC1-884E-0884F6025DC9E33269B6-3F8E-4F20-8B88-15848897FAB6

Namibië roadtrip (dag 11 Palmwag Himba tribe)

De vrouwen van de Himba-stam kenmerken zich door hun extravagante haardracht. Met geitenvet en oker maken ze staartjes en versieren deze vervolgens. Aan het uiteinde van zo’n staartje bengelt een zwarte knot heen en weer. Wellicht om de vliegen van zich af te meppen. Ze wassen zich namelijk niet. Maar toch, als de wind goed staat, ruik je ze niet. Dat komt omdat ze zich insmeren met een mengsel van geitenvet, oker en kruiden. B2E2C340-C719-4E14-9D78-A56EADC88640Ze hebben parelwitte tanden en altijd een brede smile op hun gezicht. Op hun 10e verjaardag worden twee ondertanden uit hun onderkaak geslagen met een stok en een steen. Op Angelica’s vraag waarom al deze vrouwen zo’n dikke tieten hadden antwoordde ik kordaat: om melk te geven. FCEBC98E-6778-4E59-B7DB-B07B20278A99Om hun heen liepen nogal wat van die kleine krullekopjes. Van die mini-Himbaatjes. Ze kwamen meteen naar ons toe. We deelden een zak chips uit en dat ging er maar al te graag in bij de kids. De vrouwen waren naakt. Tenminste hun borsten. En Angelica had gelijk: wat een joekels. Ik deed de grootste moeite om weg te kijken maar op een of andere manier lukte dat niet. Zeker niet toen ze blootvoets een dansje gingen uit voeren waarbij veel gesprongen werd. Ze stampten onder luid gejoel uit alle macht op de grond en het verbaasde ons dat de kleine scherpe steentjes geen pijn deden aan hun voeten. Waarschijnlijk hielp de twee centimeter dikke eeltlaag ook een handje. 1ABF7BC3-798E-4A36-88D0-CC746CE47CF9De kinderen gaan hier niet naar school, gewoonweg vanwege het feit dat hier geen scholen zijn. Dat is hier ook niet nodig. Ze leren voornamelijk hoe ze zich staande kunnen houden in hún cultuur. In dit land spelen geen discussies over of kinderen wel of geen breuken en staartdelingen moeten kunnen begrijpen. In Nederland is dat momenteel een hot item. Ik ben het er overigens niet mee eens. Kinderen moeten de rekentechniek “delen” onder de knie hebben. Zo niet: dan vervalt later hun recht om zich te “vermenigvuldigen”. Dan houden ze het maar op “aftrekken”.We reden nog even verder in de omgeving en kwamen bij de nederzetting “Humor”. Yess, alweer een plekje erbij voor mijn verzameling “rare plaatsnamen”. En in een ravijn zagen we een oude vrachtwagen uit de jaren ‘60. Alles wat hier neerstort laat men liggen. En zo gebeurt het dus dat men hele oude auto’s ziet liggen.DF655A62-87E2-4555-8457-150DF2086402

Toen we de gate uitreden werd ons gevraagd of we vlees bij ons hadden. Dat hadden we gelukkig op de camping laten liggen. De koelkast had ik gedemonteerd en stond aan de stroom om alles koel te houden. De gate was namelijk een checkpoint van het ministerie van landbouw. Onze camping lag in een gebied waar mond-en klauwzeer was uitgebroken. Mijn zebra-skull en mijn gevonden ruggegraat van een weet-ik-wat-voor-een-dier kon ik inleveren en zou verbrand worden. Verdorie ! De bijl die normaal gesproken achter op de 4×4 zat gemonteerd stond nog op de camping. Deze moest ik eerst uitkoken voordat hij de gate uit mocht. Dit heb ik dan ook maar gedaan. A681B5DB-DA48-4212-8535-AC0C892681895C2D8580-B234-404B-A7D9-6E6026CFBD63F4E34B46-BC67-4652-AE31-6A1F2A483B5132468FC3-1ECB-4785-B45C-553CE6399D89DF655A62-87E2-4555-8457-150DF2086402

Namibië roadtrip (dag 10 Swakopmund-Skeleton Coast-Palmwag 450 km)

Ondanks dat we een flinke rit voor de boeg hadden vertrokken we pas om 09:00u. 25 km verderop ontbeten we in Henties Baai. Een klein dorpje met surfdudes en leuke restaurantjes. Na twee sunny-sides-up op toast trokken we verder naar Skeleton Coast. De kuststreek is heel saai. Geen waaiende palmbomen maar kale, lelijke stranden met een wilde zee.73CF208E-A185-4F46-A3F8-D10366D28B6B De zee is heel visrijk. Overal zie je 4×4’s met gele zuid-Afrikaanse nummerborden. Op de bullbar zitten vier kokers. In de kokers zitten joekels van hengels. Met de neus van de 4×4 richting zee geparkeerd wordt er gevist. Door de eeuwen heen zijn hier vele schepen vergaan. Niet alleen schepen spoelden hier aan maar ook dode walvissen. Vandaar de naam Skeleton coast. Onderweg stopten we bij Cape Cross seal reserve: een zeehondenkolonie van misschien wel 10.000 zeehondjes. A33F34E3-823A-4BCF-9B71-BEF7EB49C843De stank was ondraaglijk en we stonden allebei te kokhalzen met de deurgreep nog in onze handen. Ja, ik ook. Jezus mina…. waar lagen de lijken ???31414BE4-A19C-4F40-ABD5-C75FB3C703AC We baanden ons een weg door de zeehonden heen richting een loopbrug. Hier stond je als het ware tussen de zeehonden in. Heel veel babyzeehondjes zochten hun moeder om even wat melk te tappen. Dikwijls namen ze de tepel van een andere mamma hetgeen een heftig gegrom opleverde. Wrong nippel…. next nippel ! Gewoon te lui om te kruipen. Ze pakken gewoon de eerste de beste tepel die ze verdenken van de juiste inhoud. ACCDC6C0-4708-4322-9A57-070900FC37B1E856D095-2FD9-4031-8116-AE86878AA9AFNa hun voeding gingen ze weer spelen met hun makeraden. Één baby-zeehondje was zó nieuwgierig dat hij ons bleef achtervolgen. Ik kon mijn Go Pro vlak voor zijn gezicht houden. Hij bleef maar snuffelen. Her en der zag je ook dode zeehondjes liggen. Ze hadden het niet gehaald helaas. Ook lagen een aantal zeehondjes dood te gaan. Ze werden niet geholpen of zo. Dit is de keiharde werkelijkheid. Daar waar de mens zijn uiterste best doet om de soortgenoot in leven te houden, daar stoot de dierenwereld stervende soortgenoten af. D6CE04A0-EBF3-465A-80AE-D68AB4FA9691Heel zielig maar hier moet de knop helaas even om. Als het aan Angelica had gelegen hadden we er al drie in de achterbak liggen. Zij heeft de gave om de pijn van dieren te voelen. Zo moest ik muisvriendelijke muizenvallen in mijn boerderij zetten i.p.v. die klapmuizenvallen waarbij de nek van de muis in één klap gebroken wordt. Ook moet het raam van de keuken open als ik kook. Anders vergas ik onze parkieten zegt ze. Of is het een stille hint over van mijn “kookkunsten”. 

We naderden de gate van Skeleton Coast. 6F5EF7F1-7F57-4E69-9B22-7458298754900019335F-8FBF-420D-8A85-D404F2277B2FAl na 10 km zagen we de resten van een gestrand schip liggen. Ernaast lag de schedel van een gestorven olifant.72A307AE-F602-46AD-8C98-4CED93D1B6770F80C6E6-B25E-404F-B80E-4AF5AD79CCD4 Even verderop was een olieboortoren omgevallen. De laatste druppel olie moet hier heel lang geleden omhoog gepompt zijn geworden.  We bezochten nog een verlaten diamantmijn maar je raad het al: alle diamantjes waren weg. 

Twee uur lang reden we door een deprimerend maanlandschap. We kwamen niemand tegen. De lucht was aardedonker. Ieder moment van de dag is het hier bewolkt. In de verte keken we naar Damaraland. Hier was de lucht blauw. Met 80 km/uur knalden we over de gravel welke bezaaid was met steentjes en gruis. Onze 4×4 hobbelde op en neer. Ik krijg steeds meer vertrouwen in de 4×4. Ik durf nu de bochten wat sneller te nemen en weet inmiddels dat de achterzijde dan een beetje wegslipt. De banden hebben we van druk afgelaten tot een druk van 150 kPa zodat de wegligging beter is. Bij Torra Bay aangekomen zagen we enkele vakantiehuisjes. Deze waren alleen te huur in december en januari. Wie hier gaat overnachten is knotsgek. Hier is niets te zien. Maar dan ook hélemaal niets. Één groot maanlandschap zonder struiken laat staan bomen. Één grote lege vlakte met donkergrijs gruis en stenen. Op de achtergrond zag je de onstuimige zee met het witte schuim op de golven. Snel weg hier !

Bij de Springbokwasser gate verlieten we Skeleton Coast. Helaas een teleurstelling omdat we vrij weinig skeletten hadden gezien. Deze zouden meer naar het noorden liggen: richting Angola. Vanaf hier was het nog anderhalf uur rijden naar onze camping bij de Palmwag Lodge. Onderweg zagen we kraampjes met mooie stenen, woestijnbloemen, Oryx-horens, Springbok-horentjes en skulls van zebra’s. Voor 5€ kocht ik ene. Die hang ik naast de onderkaak incl. de tanden van die vermoedelijke Duitser die ik ooit eens in mijn tuin heb opgegraven. Gezien de duitse helm die ik ernaast had gevonden een casualty of war. 44A1EF1A-F0BC-4C25-8E07-B51AA87264F1Onderweg slaakte Angelica een gilletje. Naast de weg stond een joekel van een giraffe. Het was al aan het schemeren dus hij viel niet zo op. Z’n brother stond aan de andere kant van de weg. Machtig mooi die beesten. Ene stelde zich heel mooi fotogeniek op dus mijn camera ratelde er op los. 2CFBCB8B-EF9E-40EE-8F87-67DA259E18117A636C7D-A005-44FC-BB92-039658107A0BA0C054C8-DB7E-456E-BF98-BA04E22271A8In het donker kwamen we aan bij de Lodge. We zitten hier in een gebied met mond-en klauwzeer hetgeen betekent dat we geen vlees mee naar buiten mogen nemen. We hadden net voor vijf dagen vlees ingeslagen damn. Hans de nachtbewaker vertelde ons dat deze camping geen omheining heeft. Jimbo de huisolifant liep soms tussen de tenten door maar deed geen kwaad. Je mocht hem alleen niet benaderen.

8140A37A-0B76-4DEE-9C5A-F56257063FA9
Foto Palmwag Lodge

Heel af  en toe kwamen leeuwen de camping op maar daarvoor liepen ‘s nachts bewakers rond. Deze mannen zijn dermate getrained dat ze ieder takje horen kraken. Hans vergezelde ons met de bbq. We hadden hem uitgenodigd. Urenlang vertelde hij over zijn leven in Namibië.01ECFAB9-6AE3-4ACF-B2E7-AE9790BC0C7C ‘s Morgens om 06:00u werd ik wakker en moest naar de wc. Nu weet ik dat leeuwen ‘s morgens vroeg jagen omdat het dan nog koel is. Het pad naar de wc’s was 20 meter. Hans was nergens te bekennen. Het was aardedonker en muisstil. Zou ik het doen ? Wish me luck 🦁

Namibië roadtrip (dag 8-9 Sossusvlei-Swakopmund)

350 km rijden door de loeihete, droge en oudste woestijn ter wereld: de Namib. 350 km door elkaar geschud worden in de 4×4. Een helse tocht. We hadden genoeg te eten en te drinken ingeslagen in onze 12V-koelkast. Hij kon zelfs vriezen. We hadden onze twee 80-litertanks volgegooid met diesel. Genoeg voor 1600 km gas geven. We zouden niet veel mensen tegen gaan komen. Namibië is na Mongolië het dunst bevolkte land ter wereld. En in de Namib-woestijn zouden we dat nóg méér merken. 710B1E76-9359-4FC9-A84B-D5BDB8DBA727Na een uur rijden kwamen we aan in Solitaire, een dorpje met géén huizen maar met een aantal slaapaangelegenheden om te kunnen overnachten, een tankstation, een autoreparatiewerkplaats en een bakery waar je de “wereldberoemde” apple pie kon eten: de apple pie van Moose. D446F315-32EF-4DB6-8681-302CD45DF86FPeter, de eigenaar van de drie gebouwen in Solitaire, woonde hier samen met zijn schoonbroer Moos wiens vrouw en kinderen hem hadden verlaten. Ze waren naar de stad Windhoek getrokken. Eenmaal per jaar bezochten ze hem met Kerstmis. Tussen Sossusvlei en Swakopmund is 450 km niks. Helemaal niks. Behalve deze drie gebouwen in Solitaire. Wie wil hier nu hier wonen ? Deze twee mannen dus. Moose overleed een aantal jaar geleden. Hij wordt ter plekke op een leuke manier herdacht.A0EF70D7-AC22-4465-8993-E73F682F33D0695502C2-41C5-45DC-9F47-497AFC465D32EF86A06C-2AAA-4AC0-9A34-7139B572601362423747-B7A3-4B76-A361-BA2DF0EE2390D2098F73-186E-42A2-B31B-3CE88E9861CEWe startten de 4×4 en reden verder. Nog drie uur te gaan op deze hobbelige weg. Dit stuk van de Namib-woestijn was wel interessant om te rijden. Veel bochtwerk en vaak op en neer. Van te voren had ik veel must sees in mijn Maps Me geprogrammeerd. Deze zouden we allemaal tegenkomen. Ene daarvan was de Big Euphorbia Virosa, een joekel van een cactus. Haar melk, door de San-stam heksenmelk genoemd, is kankerverwekkend en wordt op vandaag nog steeds gebruikt om te jagen op dieren. De met heksenmelk doordrenkte punt van de pijl doorboort de nek van het dier en het gif veroorzaakt binnen een aantal minuten blindheid. Het beestje is hulpeloos en dan gemakkelijk te doden. Daarna gooien ze hem op de fiets en gaan naar huis. D3B3BE64-3448-463C-AD61-7C1A04169CB173DABD44-CED1-4651-AB74-09C84718E3BAOnder het rijden verbeeld ik me in dat datgene wat ik nu zie, die eindeloze droge, kale vlaktes wel eens ons toekomstbeeld in Europa zou kunnen worden. Tenminste, als de vegans de macht krijgen. Zover is het gelukkig nog niet maar de groep moet ook niet té groot worden. Nu communiceren ze nog met elkaar via social media kanalen zoals Facebook en treffen ze elkaar op georganiseerde events waar ze samen sloten muntthee weglebberen. Ze smeden samen met dierenwelzijnorganisatie Peta snode plannen om de meatlovers het gevoel te geven dat het hun schuld is dat deze dieren zo verschrikkelijk lijden. Deze bullshit gaat er bij mij niet in. DA29E046-0902-4006-A327-354FFB164849Ik vind daarentegen dat ze best wat respect mogen hebben voor ons meatlovers. Kijk, hoe méér koeien er in ons land rondgrazen, des te minder groen blijft er over om te eten voor deze gasten. Dáár hoor je ze nóóit over ?!? Altijd maar zeiken dat we iets fouts doen als we een lekker steakje weghappen. Of ik heb de snapper kapot of zij 😜😂. 7A5EF0E7-53E0-4986-A5BB-8C9FDDEC7D0BVoor de tweede keer passeerden we de Tropic of Capricorn maar nu vanuit het zuiden. Twintig kilometer verderop zagen we het grottenstelsel la Grotta maar het ging zó steil bergaf dat we dit maar skipten. Bij het Granadula viewpoint hadden we een machtig overzicht over dit geweldig mooi stukje van het Naukluft NP. Een woestijn hoeft niet altijd lelijk te zijn. Dit deed ons denken aan het Atlasgebergte in Marokko. B94437F5-3D15-4590-8EC1-1909F361B1B4We reden over de Kuiseb brug waaronder een rivier hoorde te stromen. Misschien héél lang geleden. Het land zucht onder de droogte. Ik zie soms foto’s van stromende rivieren maar dat lijkt al een eeuwigheid geleden. Zie ook: https://www.parool.nl/buitenland/-voedselcrisis-door-droogte-in-namibie~a3472248/

Zo’n 150 km verder kwamen we weer in de bewoonde wereld van Walvis Baai. Hier hadden we een leuke quadtocht door de duinen. Pelican point was helaas gesloten voor publiek maar langs de weg zaten heel veel pelikanen en flamengos. Vanuit Walvisbaai reden we over 30 km geasfalteerde weg naar Swakopmund. 46637B61-DE69-4117-B844-F218CF0315048B1677CF-E1EF-4A00-979E-5EAA72639BC5B2AA2F03-70C5-4307-8084-2A3264F37A5C‘s Avonds in Kücki’s pub kwamen we Frans tegen. Een 49-jarige zuid-Afrikaan met een Nederlands paspoort. In Maastricht geboren maar op zijn 9e naar zuid-Afrika geëmigreerd. Hij sprak nog Limburgs, weliswaar gebrekkig maar vooruit dan maar. Hij was in die 40 jaar nog nooit iemand tegen gekomen die Limburgs tegen hem had gesproken. Hij was helemaal van de kaart en werd emotioneel. Tegen zijn Afrikaanse vissersmaten begon hij al snel op te scheppen over zijn Limburgse roots. We werden er al snel verlegen van. We kregen bier en schnapps van hem aangeboden. 18402191-6522-4996-9FFC-86C68FC145B9

5BF017ED-5910-4718-AB50-3D5B98CE36AF
De spookhaai (Elephant shark). Met zijn neus stofzuigt hij de zeebodem op zoek naar wat lekkers. Af en toe komt hij in de netten van een visser.

In de kroeg hingen overal carnavalsmedailles. Ieder jaar in juli viert de duitse bevolking zowel in Walvis Baai als in Swakopmund het zg. Kuska: het Namibisch Carnaval. Dit stukje duitse cultuur werd in de laat 19e eeuw meegenomen door de duitse kolonisten.

 

 

 

 

 

 

In dit kuststadje met 45.000 inwoners zouden we twee nachtjes blijven in een hostel. De uitbater Dumeni uit Angola heette ons van harte welkom.83A8343B-3721-4572-B357-8E632FA7D8C6 De poets-en wasvrouw Justin vertelde ons dat ze uit het noorden van het land kwam. Haar man had haar verlaten en haar twee kinderen bleven bij haar ouders. Éénmaal per maand ging ze met een lokaal busje naar haar familie. De tocht duurde dertien uur. Gisteren hebben we in een shoppingmall veel voedsel ingekocht want de komende dagen gaan we Damaraland in. Hier zijn geen of weinig winkels.  Wat ons hier op viel: het winkelpersoneel is heel gemeend vriendelijk. Géén “goedendag-fijn weekend-bonnetje erbij-script” wat ze bij ons aan de kassa opdreunen. Nee. Gewoon vriendelijk. De net gedweilde vloer wordt met een stuk karton drooggewapperd. Grappig om te zien. Het kassameisje houdt met haar linkerhand een plastic zakje open en met haar rechterhand trekt ze het blikje bier over het rode “bliebblieb”-kruis en het verdwijnt zo linea recta het zakje in. Allemaal kleine dingetjes die ons opvallen. De shoppingmall was trouwens supermodern. Zoals bij ons in het westen. Alleen de melk komt nog uit een vat en worden de flesjes nog gevuld met de hand. Verser kan niet 😊👌🏻 A4472DCB-9F83-407F-9940-2E3ED25AEFAFE6ECAB82-7C28-45B3-A3BE-125CE0B323D3Vandaag gaan we via Skeleton coast naar het noorden. Het regent. Eens kijken wat de dag brengt. Doei doei ! 🚗

Namibië roadtrip (dag 6-7 Sossusvlei-Sesriem-Naukluft NP)

We vertrokken al heel vroeg naar de prachtige Sossusvlei met zijn zeldzame flora en fauna. Een rit van 600 km door het dorre, woestijnachtige Namib-Naukluft National Park, het grootste wildpark van Afrika, derde grootste ter wereld. Twee rondtrekkende  zuid-Afrikaanse boeren verklaarden ons voor gek. We zouden maar één uurtje asfalt hebben. De rest zou bumpy gravelrijden zijn. Ik ben niet gewend om op gravel te rijden. Het gevaar zit hem niet in de stenen en keien op de weg maar meer in de snelheid. De wielen van de 4×4 worden in het spoor vóór je, getrokken. Je bent dus continu aan het corrigeren met het stuur. Je kunt dus ook zomaar van de weg afraken. Aangezien de berm hier een stuk lager ligt dan de weg komt de 4×4 dan schuin in de berm te liggen waardoor deze zal omkiepen. Uitkijken geblazen dus. 41F5F475-7F32-4111-A9B1-703C49485193Onderweg kwamen we een verlaten treinstation tegen. We vroeger ons af wie hier nu vroeger opgestapt zou zijn want in de verre omtrek was geen dorpje of nederzetting te zien.AEC8BC80-5925-404C-AE0B-11D96FC205D1 Even verderop stonden een aantal wilde paarden naar ons te kijken. Helemaal lonely in het dorre, grasloze landschap. Waar dronken ze water ? Wat aten ze ? Her en der stond een plukje gras. Toch zagen ze niet ondervoed uit.7584FF7C-FFB5-4FE0-91C4-CD211A7D27C7 De weg doorkliefde het ruige landschap. Links en rechts van de weg hadden ze draad gespannen zodat de wilde paarden niet konden oversteken. Spaarde paarden. Maar je lievelingsmerrie zal maar aan de overkant van de weg staan. Daar sta je dan als dekhengst 🙈🦄. Bij het dorpje Aus namen we een ontbijtje. Hier hadden ze hele rare huisjes. Net van die UFO-schotels zo leek het maar volgens mij waren het van die markeringsboeien die je wel eens op zee ziet. In dit land kunnen ze blijkbaar alles gebruiken. 2530CAA1-97A8-4665-ABB1-D55F3ADAD3E5We naderden de gevaarlijke gravelweg. Gelukkig bleek deze heel breed te zijn. In het begin moest ik even wennen aan het schuiven van de 4×4. Maar na een half uurtje had ik genoeg vertrouwen opgebouwd en kon ik gas geven. De autoverzekering dekt schade als je onder de 80 km/uur blijft dus daar hield ik me netjes aan. Soms moest Angelica me er aan herinneren dat ik al op 100 km/uur zat waarop ik meteen gas minderde. In de nederzetting Helmeringhausen namen we een lunchbreak en schoven aan tafel bij drie zuid-Afrikaanse jongens die vanuit tegengestelde richting waren gekomen en ons van enkele nuttige tips voorzagen. Hier stonden oude verroeste auto’s uit de jaren ‘50. 0F9BF6F7-0BF2-4D8E-B4B5-43A9DB640098We stapten weer in en zetten voort richting onze campsite in Sossusvlei. Onderweg begon mijn maag te borrelen. De deutsche currywursten begonnen zich te melden maar hier was nergens een wc te bekennen. 1A2DC6C6-5420-4A48-948E-ADB2CB594E9BWe moesten vóór het donker op de campsite zijn. Er is hier natuurlijk geen straatverlichting zoals bij ons en met 80 km/uur heb je in het donker zó een overstekende Kudu aan je bullbar plakken. 7983D6AF-0C99-4BCA-A3B5-C3E08A2051E9Daar waar de geleerden van Rijkswaterstaat in ons land zich al bekreunen bij 5 cm sneeuw en uit kostenoverweging bijna de Giro d’Italia verzoeken de naam te veranderen in Giro 555, sjokt de doorsnee Namibiër met zijn aftands karretje over rode gravelwegen bezaaid met stenen en gruis. Niet voor niets hebben we twee reservebanden bij ons. Maar dit heeft wel wat. Lekker knallen door het immens ruige landschap. Onderweg zagen we giraffes, gnoes, struisvogels en wat kleiner rondlopend wild. 8BAF8AB0-4F0F-4F09-A11C-63E55E85955AWe maakten heel wat korte tussenstops voor alles eens goed te bekijken en kiekjes te maken. 5DFF1D56-C58B-4A25-B7D0-77E6F7F5BD2BDe campsite Sossus Oasis is geweldig. Een zwembad midden in de middle of nowhere. Een winkeltje, een tankstation en onder het douchen zie je de giraffes en de gnoes lopen.F13C7B8E-ED04-48D4-A971-278BFD21E9F1‘s Avonds bij de bbq komen de coyotes naar je toe. Ik had wat botjes van de lamskoteletjes voor de tent gegooid. Zo’n ieniemienie coyote pakte het botje en ging er op zitten bijten. En dan spreek ik over een afstand van vijf meter. Toen ik hem ving in de lichtbundel van mijn zaklamp pakte hij het botje en verdween in de duisternis. We hoorden wel nog het gekraak van het botje op de achtergrond.  Toen ik me omdraaide stond ineens zijn vader pal naast me op zo’n vier meter afstand. Deze was zo groot als een geit. Angelica schrok een beetje en wisselde zekeringshalve maar van krakende campingstoeltje.  Op zo’n momenten begint blijkbaar mijn verdedigingsmechanisme te werken en produceer ik geluiden die je op dit continent hierna nooit meer zult horen.  Het beestje liep maar snel weg. “Mafkees”: hoorde ik hem nog denken. B27C7236-BC08-4FBB-844A-09F91F6DA71D0FDBE2F7-F9B9-4D8F-908E-A1A52B76666CDe dag erna bezochten we de Big Daddy in Sossusvlei. Met zijn 325 meter hoogte één van de grootste duinen ter wereld.  Dune 45 is eigenlijk het mooiste duin maar de allermooiste spot is Deadvlei. Hier staan bomen die eeuwen geleden gestorven zijn. Dit plaatje zag dus 900 (!) jaar geleden hetzelfde uit. 245CC4EA-D1C0-4A0C-90AB-E9146F58815BMet 40 graden was het niet te doen om in een dikke twee uur tijd de Big Daddy te beklimmen. Alleen al van het lopen naar de Deadvlei waren we best moe. C434D289-3C21-403A-9A60-E305DC6E3CCB3B5561FE-D7C6-4B85-B89F-0EEC64F32747EDB44938-9CC8-41B2-89D0-FA6978786F81D1C4193D-8ADE-4A91-8F2C-DDD535A95D0F

9E9387C2-E894-467F-80EC-0DBA10895DF6
Big Daddy sunset by John Dubro

Hierna namen we een kijkje in de canyon. We daalden af en liepen de canyon in die miljoenen jaren geleden ontstaan is door de eroderende werking van het water. Nu stond de rivier droog en kon je er doorheen lopen. D8A0B0EE-60DD-4EE1-9B4D-9BAFF3F9D5FAIn de namiddag doken we het zwembad in om wat verkoeling te zoeken. We spraken met een pas getrouwd jong duits stel dat volgend jaar een gezinnetje wilde stichten. Dit werd hun laatste reis. Change of life. Van het onbezorgde, avontuurlijke reizigersleven naar de dageljjkse structuur en verantwoordelijkeheden. Morgen gaan we naar Swakopmund. Een bruisend stadje volgens de mensen die we hier spraken. Let’s see. Goodnight ! 🌙💫🦒🐺🦟6FDC7D24-13E7-4CC6-817D-38AAABC15711E47E6AEC-BBA6-416C-8286-4087A1D9CEBA

Namibië roadtrip (dag 4-5 Ghost-diamondtown Kolmanskop)

Hoe word je multi-miljonair ? Vind als astma-patiënt een diamantje, koop het land en start een diamond-rush en hark het geld binnen. Later meer. 

Vandaag zouden we de langste route moeten afleggen. Volgens routeplanner Maps Me (fantastisch werkend programma, óók zonder internet) kregen we 600 kilometertjes voor ons kiezen. Derhalve stonden we heel vroeg op. Ik slaap sowieso heel slecht op vakanties. Maximaal vier of vijf uur per nacht. Nu ik dit type staat er bijvoorbeeld 04:11u op de klok. Waarom ik slecht slaap weet ik niet. Waarschijnlijk door de adrenaline die het reizen in me losweekt. Iedere dag staat er wel weer wat spannends te wachten. Verslavend gewoon. 

Tijdens het afbreken van ons tentje op het dak van de 4×4 gleed de ladder onder me vandaan. Angelica stond “gelukkig” achter me en zodoende kon haar lichaam de strijd aangaan met die van mij. Getuige de dikke paars-bruine plek op haar bovenbeen mogen we stellen dat mijn lichaam de match had gewonnen. Zonder gekheid: als ze er niet had gestaan was ik gevallen en had ik me waarschijnlijk lelijk bezeerd. 

Via de rode, zanderige woestijnweg kwamen we bij de uitgang van het park. Deze tweebaansweg was gelukkig verhard. In Mariental bezochten we een supermarkt om een ontbijtje te scoren.C2E9277D-7E0C-4F2D-A938-13BF6DDB8FC1.jpeg Je hebt in Namibië eigenlijk maar één stad: Windhoek. Met 320.000 inwoners de absolute nummer één hier qua bevolkingsdichtheid. Mariental heeft er 12.500. Een groot dorp dus. Daarna reden we door naar Keetmanshoop alwaar we het Kokerbomenwoud en de Giant’s Playground bezochten. Hier zijn rotsblokken op een bizarre manier op elkaar gestapeld. De naam zegt het al: alsof een reus met de rotsen heeft gespeeld. Dit is ontstaan door omhooggestuwde magma dat is geërodeerd. Vanaf de parkeerplaats loopt een wandelpad door de Giant’s Playground. EAE80026-9241-469D-BBC5-00A2D218610B.jpegEven verderop ligt het Kokerbomenwoud. De kokerboom is een holle boom die in Namibië en Zuid-Afrika voorkomt. Bijzonder aan deze plek is dat dit de enige plek in Namibië is waar ze in een bos bij elkaar staan. Het is geen bos zoals we dat in Nederland kennen. De bomen staan wat verder uit elkaar maar hier noemen ze het een bos. Ok dan. Wat zij willen. Maar ik noem het geen bos.B6163AD5-8018-4E2A-9BC6-BC0FABFBD88EE8BDB025-4F1F-42CE-9148-B89479366B6CVia een verharde weg moesten we nu van oost naar west Namibië, helemaal naar Lüderitz aan de zee. Lüderitz is een typisch Duits havenstadje met opvallend veel typische huizen uit de jaren 1900-1915. Even ervoor ligt Kolmanskop. In Namibië ontkom je niet aan de Duitse koloniale geschiedenis van het land. Overal in het land vind je nog typisch Duitse konditoreien waar je in vloeiend Duits wordt aangesproken.4F42800F-2A77-442D-A93A-51A310FA2EDA

 

 

 

 

 

 

De Duitse kolonisten vestigden zich in Kolmanskop toen hier in 1908 kostbare diamanten werden gevonden. Een Duitser kreeg in dit jaar van zijn huisarts het advies om de zeelucht op te zoeken. Dat zou beter zijn voor zijn astma. E431B8C2-8055-4E05-B027-3A16C78851E0Hij vertrok maanden later naar Duits zuid-west Afrika (nu Namibië). Hij werd te werk gesteld bij het spoor en moest 20 km rails zandvrij houden. Dit spoor loopt namelijk door de duinen en de wind zorgt ervoor dat het zand op de rails komt. 3F47EF78-65DE-4428-9654-E329CACE13A7Tijdens zo’n veegactie zag hij wat schitteren op zijn schep. Toen hij nader keek bleek dit een diamant te zijn. Samen met een partner kocht hij vervolgens een stuk land en begon te graven. Bingo ! De diamantrush was begonnen.41C4EC55-26CA-4CB1-8796-C77A3F5F129356B6FE17-CFFB-447B-B493-4591063F04BA Hij stichtte een dorpje; Kolmanskop. In de hoogtijdagen huisvestte het dorpje meer dan 700 families. Toen aan het einde van de eerste wereldoorlog de diamantprijs daalde volgde een exodus en al snel vertrokken de laatste bewoners. Een ghost town is geboren. 1047A67A-7383-4949-92A5-BEB83C0DAB284D43D02D-DE02-4ADE-89DC-1F056EAC6BECDe klapperende deuren van het historische casino geven Kolmanskop een spookachtig uiterlijk. Als je je ogen sluit en je je 100 jaar terug waant dan zie je de paarden galopperen door de lange winkelstraat, je ziet mensen dansen in de danszaal, mensen die een gokje willen wagen in het casino en verleidelijk kijkende hoeren achter de ruit. 521EE229-B16F-4D62-AA23-EE49487CF0501B9C73B0-CB0F-43C4-9FBB-D21CCE6E0A14Maar nu waait het hete woestijnzand door de eens zo prachtige hoofdstraat, rechtstreeks de huizen in. We trokken van huisje naar huisje.  Er was zelfs een ziekenhuis. Overal die bergen zand achter de deur. Boven de deurpost stond geschreven wie er gewoond had: de dokter, de tandarts, de bakker, de slager enz. Dit is geweldig ! Na Pripjat, Chernobyl, is dit de vetste ghosttown waar ik ooit ben geweest. Je kunt het ook nog eens nalezen in deze aparte topic Ghosttown Kolmanskop93B0E58F-4AD7-43C0-B4F4-3DBC8C079105

dag 3: Kalahari-woestijn

Na twee uur rijden passeerden we de Tropic of Capricorn oftewel de Steenbokskeerkring. Een bijzonder punt op aarde. De zon staat dan éénmaal per jaar loodrecht boven deze breedtegraad op de aarde.ED654FA2-21B8-44F4-89AB-C620CA5E90FADat is op 22 december. Het begin van de astrologische zomer op het zuidelijk halfrond. Bij ons het begin van de winter. Het zal de meesten onder jullie géén zak interesseren natuurlijk maar ik wilde het toch even vermeld hebben. Misschien leuk om tussen de soep en de aardappelen deze info te delen met jullie kids. DD41638A-C924-4EF4-BD28-B2FC8E23C4F4.jpegAlhoewel, ik vraag me af en toe af of de jeugd nog wel interesse heeft in dit soort zaken. Op vandaag spelen kinderen van vijf al zes verschillende schietspelletjes op een iphone 7. Op die leeftijd frummelde ik nog van die lange regenwormen uit de grond, trok ze uit elkaar en gooide ze daarna in mijn zelf gemaakte moddersoep. Mijn eerste autodidactische biologie-lesjes. Daarna verslond ik het ene na het andere boek over keerkringen 😜🙈. EAAAA19E-BB28-48C0-B46B-CAFED474B09DWe stopten even snel om een plasje te doen. Ik stapte uit en liep zo’n 10 meter van de 4×4 vandaan. Iets trok even mijn aandacht waardoor ik niet oplette waar ik stond te piesen. Ik zou niet Ran heten als ik niet met mijn patas in een giga mierenhoop stond. Bijna zo groot als veldmuizen gingen ze meteen tot de aanval over. Ik had dat pas in de gaten toen het begon te kriebelen op mijn onderbenen. Snel sloeg ik dat zesbenig tuig van me af en verdween fluks in onze 4×4.

Een paar kilometer verder vlogen we ineens door de lucht. Jihaaa. Efkes met vier bandjes los van het loeihete asfalt. Ach ja, een verkeersdrempel. Zomaar, uit het niets. Niet gemarkeerd met fluorescerende witte wegenverf, geen bordjes langs de weg om vaart te minderen. Leg hem daar maar neer dan. Sjonge jonge….87ED4F05-8BFD-41C1-A02E-DA9B996E7371.jpegNa drie uurtjes rijden bereikten we de campingsite in de Kalahari woestijn. Ik heb al een open-air overnachting gehad in de Victoria woestijn in Australië, geslapen in een Gehr-tent bij een nomadenfamilie in de Gobi-woestijn in Mongolië, vorig jaar geknort in een saunatent in de Sahara met Angelica en nu samen bakken in de Kalahari in een tentje op het dak van de Toyota Hilux. Toch al vier van de acht grootste woestijnen ter wereld bezocht. Nummer één en twee zal ik waarschijnlijk nooit aandoen (Antarctica en de Noordpool).44F3BDB8-D90F-4C00-8064-714885F779B5A64DCE16-8102-4FE2-B5CD-5459566888E4Toen ik me ‘s morgens wilde losmaken van Angelica hoorde ik hetzelfde geluid als wat je hoort als je na 20 minuten je probeert los te maken van een zonnebank. Helemaal sticked together. 2F300980-E0FE-4ACC-9078-BBEE4E338A0BHet tentje op het dak opzetten gaat me warempel gemakkelijker af dan hier links rijden met het stuur rechts. Wat een gedoe: als ik richting wil aangeven gaan de ruitenwissers als bezetenen heen-en weer. Richting aangeven doe je dus ook met rechts. Het schakelen doe je met je linkerhand. Van de één schakel ik helaas rechtstreeks naar de vier i.p.v. de twee. Bij ons trek je de pook licht naar je toe als je van de één naar de twee schakelt. Hier moet je de pook van je af duwen. Maar dat vergeet ik altijd waardoor de versnelling automatisch naar de vier gaat. Kwestie van wennen denk ik. We wachten rustig af wat de komende weken zoal brengt.6DC03CFA-9F55-4460-A0D6-164B9505DF0EWe besloten een wandeling te maken door de woestijn. Een uurtje moest wel kunnen gezien mijn lichaam. Na 20 minuten kregen we al dikke vingers, dikke benen en mijn kont begon te jeuken. Meteen keerden we maar terug. Randdebielen. Bij 48c vol in de zon hiken in de woestijn. Niet doen dus ! Dat doe je ‘s morgens om 06:00u maar niet om 15:00🙈. 5937D857-5A87-4F19-BF2B-952FBDF76544We namen de 4×4 en reden naar de Arib Lodge. Daar zitten hele rijke mensen die 250€ voor een lodge betalen. Wij betaalden maar 25€ voor een eenvoudig kampeerplekje. Voor dat geld zitten we dan voor straf helemaal alleen in de vrije natuur zónder airco en moeten we nondeju zelf koken. Voor dat geld hebben zij ook nog eens een zwembad. Wij mochten daar echter ook in. En dát wisten die rijke mensjes lekker niet. Héérlijk die verkoeling. In de verte zagen we Oryxen en kraanvogels maar het konden evengoed ook Kudu’s en woestijnduiven zijn geweest. Zoveel verstand heb ik nu ook weer niet van die beestjes. AE4FDF8F-6A8C-42EF-9162-8401B95D6E3B.jpeg

 

 

 

 

 

 

 

 

‘s Avonds gingen we eerst hout sprokkelen in de woestijn en daarna hadden we een heerlijke BBQ. Na een korte wip in de warme tent op het dak van onze 4×4 vielen we in slaap onder een fonkelende sterrenhemel zoals je die alleen maar in een woestijn kan zien. Ofwel mijn camera ofwel mijn technische kennis van het apparaat laten het niet toe om een mooie foto te maken van het hemeldek waaronder wij vannacht mogen pitten. Derhalve heb ik even ene van het net geplukt. Iemand die ooit in een woestijn heeft geslapen kan dit beamen: Five Billion Star Hotel. Truste 🌙💫 A6EC658D-B3C8-4250-A8F4-5EEDBE2D2EC3A1131E35-158D-4A8F-ABFF-C89720CF230AA621D3EA-0FA1-4A4A-867C-816A1F28F244D3CB3F25-58D6-4F80-817E-04F5EAF8AB0C

CF6D462E-7784-4514-A63C-2B5F7429E68F

 

Dag 1 Amsterdam – Windhoek (Namibië)

Na mijn laatste nachtdienst twee biertjes en een Sambuca gedronken te hebben viel ik al snel rond 07:30u in slaap. Om 10:30u had ik de wekker gezet om op te staan. Om 11:45u stonden we bij mam voor de deur die ons snel naar het station in Sittard bracht. Mijn buurvrouw Esther zou wederom 24 dagen lang op Jacky, de parkieten en het huis passen. Zonder haar zouden al die reizen niet mogelijk zijn. 

Na een snelle tussenstop in Frankfurt en Addis Abeba, Ethiopië landden we 20 uur later in Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Het viel me de weken hiervoor op dat niet iedereen wist waar Namibië lag. Het is sinds 1990 een kersvers land ten noorden van zuid-Afrika dat zich van 1915 tot 1990 “eigenaar” mocht noemen van deze zeer ruige omgeving. In dit land wonen 15% blanken die Afrikaans spreken, een taal die 95% bestaat uit Nederlandse woorden zoals wij die spraken in de 17e eeuw. Best wel grappig. 

C0121A92-279C-48CD-A8FD-42D6B6DB330AWe hadden van Kim Paffen, Nichon Wouters en Sandy Schoonwater nuttige tips gekregen over Namibië en één van deze tips was een overnachting in Urban Camp en uit eten bij Joe’s Beerhouse. Urban camp is een campsite waar je kunt glampen, een luxe vorm van kamperen in een tentje welke al voor je is opgebouwd. Met complete bedden en verlichting. Warme douches en warempel een ieniemienie zwembad.831E2165-C43E-49A2-B0CB-58C87E7F2E29 In Joe’ Beerhouse aten we een overheerlijke spies van stukjes kudu, springbok, oryx en zebra. Allemaal lekkere biefjes waarvan de zebra uiterst mals was.F699D118-AEC6-455E-9F78-C774DCF82B23 Het was een restaurant waar we onze ogen uitkeken. Allemaal prullaria wat de eigenaar bij elkaar verzameld had. Die persoon moet een gigantisch gevoel voor fantasie hebben: wat een inrichting van zijn zaak: chapeau ! Aan de bar maakten we kennis met een gekleurde local die hartstikke bezopen was. Hij had zijn blanke maat vandaag verloren en was heel emotioneel. Hij zat continu aan ons maar niet op een onvriendelijke manier. Later schoven Frans en Fleur aan welke we hadden leren kennen in de rij voor de douane. Een vriendelijk koppel woonachtig op het Damrak in Amsterdam. 69ACA8DA-5E8E-490B-9DBC-4538489523BDMet 20 uur reizen en twee vliegangsttabletten in mijn mik duurde het maar vier halve litertjes voordat ik het bekende koekkoek-gevoel kreeg. Nadat de taxi ons had afgezet belandden we in ons tentje voor een welverdiende slaap.5C2CF432-DC93-487F-8C45-77DBE433704EOm 06:00u maakte de wekker een einde aan ons gesnurk. Na een heerlijke warme douche en een superontbijt stapten we in onze 4×4 en gingen we inkopen doen in de grootste shopping Mall van het land. En nu gaan we op weg…. het avontuur gaat beginnen !! 👌🏻😊👊🏻A0A6EE6F-874C-4C46-9FA9-581F8C7E1B9F

New Zealand

Tongariro Alpine Crossing ascending Mt.Doom (Lord of the Rings)

My fellow traveller Dutchie Maureen from Rotterdam, next to me in the bus asked me if I had the guts to sign up to  the Tongariro Alpine Crossing.  The answer wasn’t easy for me. I saw some of my travel mates that had posted photos on social media about their Tongariro Crossing experiences which lasts 7 hour and 30 minutes hiking. My eyes bulged out of their sockets and I threw my hands up in the air whilst thinking, “fair play guys, but this kind of shizzle is not for me.” I’m not afraid to admit that with my 107 Kg, my perfect drinking and smokings skills I’m not the fittest person strolling on Earth and I honestly didn’t think I was capable of conquering the most beautiful one day hike in the world.  I must say, the scenic photos were already urging my mind to think differently, but being the strong minded person I am, I stuck with the, “it’s not for me,” mentality.IMG_0529.jpg

I was snuggled up whilst sitting on my window seat on the coach listening to my Muse playlist. I had already been finding the short scenic walks in New Zealand quite heavy so the fact that I was still thinking about possibly adding my name to the clipboard for a 6-8 hour hike was beyond me! I couldn’t ignore the fact that a part of me wanted to accomplish this.IMG_0527.jpgI knew it would be a challenge, I knew I would love it and hate it at the same time, I knew that if I did complete it I would feel proud (as well as relieved). But you can not compare a 6-8 hour hike with hanging out in a pub for 6-8 hours which I manage easily with two fingers in my nose. As the clipboard came back around, I got hold of it before it got back to the coach driver and I signed myself up! Yeahh ! I was IN…..and that meant a lot to me. The hike is 19.6 kilometers and ascends 765 meter and descends 1126 meters. Wtf !IMG_0528.jpgThe transport picked us up at 5:00am the next day. It was a 1 hour drive from our hotel to the starting point of the hike. On the way there I reread messages from my friends who wished me the best whilst listening to Muse until my phone battery expectedly died. I thought I would have been snoozing at that time of the morning,IMG_7890.jpegI guess the excitement and nerves were more than kicking in. We were only the two of us and I  had already made a pact to stick together, take regular breaks and enjoy the experience to the max. I had my snacks, lunch, 3 liters of water, my old school camera as well as my nerves at the ready. I was all set (well, just about).IMG_7880.jpegWe arrived at the start of the Tongariro Alpine Crossing at 6:30am. We did a quick toilet stop, gear check and exchanged words of encouragement before setting off. The start of the trail was like the beginning of a great movie: it left a long lasting impression and created excitement for what was yet to come.IMG_0526.jpg There was a traffic light with the signal green. That traffic light warned the hikers for volcanic activity. But we checked the activity on this site before we left https://www.geonet.org.nz/volcano/tongariro. Also, in this part of New Zealand they register almost every day an earthquake. When you want to do this hike: check this site for nearby earthquakes https://www.geonet.org.nz/volcano/eqstats/tongariroIMG_7882.jpegThere was no path at all? There was a peg in the ground every 20 meters. There was no path at all? There was a peg in the ground every 20 meters. Here you had to walk to. How you got there did not matter. The two of us reached the part called “the Devil’s staircase” it has an uninviting name for a reason: it was a tough obstacle to defeat!IMG_7889.jpegAlthough it felt great to overcome that section of the hike, Tongariro Crossing was taking its toll on me. There was no path at all ? There was a peg in the ground every 20 meters. Here you had to walk to. How you got there did not matter.I was damp because of sweating, I had a slight stitch in my lower back and my calf muscles cried for a long break.IMG_7903.jpegThe beautiful views soften the pain. My eyes were spoiled by my surroundings. Pain and sweat were no longer in my mind. This hike definitely had its ups and downs, not just because of the nature of the trail itself, but because of the physical and emotional demand it came with.IMG_7888.jpegThe part I found most difficult was the steep, never ending slope that I very ungracefully stepped/ almost slid down (I felt like Bambi, who knows what I actually looked like!). I nervously watched others fall on their butts and one lady managed to full forwards onto loose rocks.IMG_0530.jpegI found all of this very unsettling, but I actually felt a lot better after I took my first drop backwards. It reminded me that I am human and that it’s ok to fall as long as I get back up. After making it down the slope, the eggy sulphate smell combined with our setting was indescribable.IMG_7892.jpeg Seeing the three volcanoes with different characteristics married with vibrantly colored lakes, assorted rocks and moody candy floss clouds gave a whole new meaning to natural beauty. I felt like the worst of the hike was over and the rest would be easier to manage from that point onwards, a little presumptuous of me, right?IMG_7886.jpegThe hike continued to be visually stimulating and the trail seemed to be a lot kinder on my mind and body compared to before. From now on it went downhill. We walked over volcanic rocks and at each step we slipped down the mountain for a quarter of a meter. This was so nice. Soon we found out that you could also run down the mountain instead of walking.IMG_7875.jpegWith every step we put down our feet disappeared into the volcanic ash.For some strange reason Maureen and I had assumed that we were a lot closer to the end of the trail than we actually were. We realized the reality of our position when we reached the lodge. Our facial expressions were exhaustedly shocked. One of the sign posts stated that we had an estimated 1 hour and 30 minutes left!IMG_7909.jpegAlthough we took regular breaks, ate lunch and drank water frequently, the hike had been extremely challenging. So challenging to the point we had built up a false hope of it being over shortly. Reality check completed. It was time to stop whining and complete the hike! I clumsily rolled my ankle whilst stepping down on to a mesh type fixture on the path. I stopped briefly to review the situation and apply some numbing cream that Maureen had at hand. The people that were passing had stopped to make sure that I was ok and were ready to step in. I reassured everyone that I was alright and able to continue – and that I did.IMG_0525.jpegActually, we had nothing to complain about. The weather was fantastic. We fully enjoyed the sun. I have a number of friends who have done this hike. They did not see anything because of the rain and the misty weather. Still other friends were standing in front of a red traffic light. They were not allowed to walk because of the volcanic activity.IMG_7906.jpegMaureen occasionally kept looking at me every now and then to make sure everything went well with me. I was as good as I could and sooo ready to see the end of the course. Right, left, right, left … a lot of muddy steps later, we made it! IMG_0524.jpgThe Tongariro Alpine Crossing took  about 9 hours to complete (including many short breaks and a lunch break). The feeling of relief and pride was much greater than I had predicted and my smile went from faded to marked. In the evening we took a few beers to celebrate this day. Cheerz ! IMG_7893.jpegIMG_7906.jpegMount Ngauruhoe (volcano) is the real name for Mount Doom. Mt.Doom is a fictional volcano in J.R.R. Tolkien’s Middle-earth legendarium. It is located in the northwest of the Black Land of Mordor and close to Barad-dûr.IMG_0692.jpeg

img_0475
Occasionally the volcano emits stones. Here, just before we entered the lodge, a stone fell through the roof.

IMG_0425.jpegIMG_0421.jpeg

 

Baby budgetfotografie

Eindelijk kan ik deze blog met jullie delen. Vorige week  kwam er een oproepje voorbij van mijn schoonzusje Jessica en haar man William voor een baby fotoshoot van haar kleine kruimel Livay ter ere van zijn eerste verjaardag. Natuurlijk had ze zelf al honderden foto’s van dit mooie pasgeboren knulletje, maar foto’s van hem in een feestelijke setting waren er nog niet. En dat is precies een reden waarom het zo waardevol is om een fotograaf uit te nodigen, om ook dit soort foto’s te maken. En wat een fijne shoot was dit! Een fijn, licht huis, lieve mensen, leuke stuiterbal Livay en natuurlijk een prachtige setting ! Ik hou van het fotograferen van de natuur maar dit beviel me ook wel. Die pure momenten, de chaos die hoort bij dit soort sessies en die lieve momentjes tussendoor.

Ok, ik hou op. Scroll snel naar beneden en check de foto’s ! Weten jullie iemand die ook dit soort foto’s wil of willen jullie prijsinformatie dan kunnen jullie contact opnemen via 06-13545294. Let op: ik ben geen professionele fotograaf maar gewoon een hobbykloot die het leuk vind om met zijn camera te stoeien. Tegen een héél interessant prijsje 😉

Groetjes Ran

 

Dit kwam ik tegen op internet:

De meeste fotografen hanteren een uurtarief tussen de 75 en 100 euro. De goedkoopste fotografen die ik tegenkwam vroegen slechts 50 euro, de duurste 150 euro. Het uurtarief hangt onder andere af van hoeveel ervaring de fotograaf heeft en hoe bekend/populair hij/zij is. Bij mij betaal je één van te voren afgesproken prijs.

Vraag van te voren goed na hoeveel foto’s je na afloop mag uitzoeken. En of je afgedrukte foto’s krijgt of digitaal. Het viel mij op dat je vaak alleen een paar afgedrukte foto’s krijgt en dus geen digitale foto’s! Bij veel fotografen betaal je per extra digitaal bestand op hoge resolutie 10 tot wel 15 euro! Houd daar dus rekening mee als je de newborn shoot boekt. Een fotograaf die slechts 90 euro rekent voor de fotoshoot zelf lijkt wellicht heel goedkoop maar als je vervolgens nog eens 150 euro kwijt bent om 10 foto’s erbij te kopen pakt het toch nog veel duurder uit. Bij mij krijg je de foto’s digitaal gratis via de email aangeleverd (!)

Let ook op de kleine lettertjes! Vraag of de newborn fotograaf van jullie keuze extra geld vraagt voor:

Ouders, broertje(s) en/of zusje(s) ook in de shoot: Het is voor sommige fotografen niet vanzelfsprekend dat er ook foto’s worden gemaakt van jullie zelf en/of oudere kinderen met jullie kindje. Ik heb tarieven gezien van tot wel 20 euro extra! Bij mij gratis.

Reiskosten: Als de newborn shoot niet in de studio van de fotograaf plaats vindt, rekent de fotograaf vaak zo’n 20 euro meer. Denk ook aan eventuele parkeerkosten voor de fotograaf. Bij mij gratis. Alleen parkeerkosten zijn voor opdrachtgever.

Het niet plaatsen van jouw foto’s op sociale media zoals Facebook en Instagram: +25%. Bij mij betaal je geen extra geld als je de foto’s niet plaatst.

Het enige wat ik vraag: ik ga niet slepen met taarten, wasteiltjes en indianententjes. S.v.p. zelf zorgdragen voor accessoires.

Gr. Ran

 

Cambodia (dutch blog)

Ik was in slaap gevallen op het voordek van de boot van Siem Reap naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Je vaart dan over het Tonlé Sap meer. In regentijd groter dan de helft van Nederland. We deden er ongeveer zes uur over en ik was helemaal rood verbrand. Onderweg legden we aan bij een klein vissersdorpje om wat te gaan eten.

img_4338
Jaren 50 cruiseboot op het Tonlé Sap meer

Onder het eten keek ik naar een oud mannetje met een kromme rug. Hij droeg een oud grijs jasje met een beige pet. Aan zijn rechterhand  fonkelde een blauwe zegelring. Hij stond aan de rand van het water en keek over het meer. Hij bracht ineens zijn handen langzaam naar zijn mond en maakte een raar, hard kloekkloek-geluid. Dat deed hij drie keer. In de daaropvolgende minuten overspoelden honderden, misschien wel duizend eenden de waterkant. Ik wist niet wat ik zag en keek het streekmeisje dat naast me zat te spelen met haar armbandje, verbaasd aan. Ze lachte terug.

img_4135
Cambodjaans streekmeisje

Er volgde terstond één groot gespetter in het water vergezeld door een kakofonie van eendengekwaak. Eenden vind ik sowieso leuke beestjes. Het is de enige vogelsoort die loopt alsof ze de hele dag paard heeft gereden. Enfin. Het oude mannetje pikte een willekeurige eend eruit en heel liefdevol pakte hij haar op en stopte haar onder zijn stoffig grijze jasje. Het mooi gekleurde kopje van de eend stak ter hoogte van zijn borst naar buiten. Wederom bracht de man beide handen naar zijn mond en een tweede raar, hard geluid overstemde het eendengekwaak. Plotsklaps was het één groot geroezemoes in het water en alle eenden maakten zich uit de “voeten” en vlogen weg. IMG_4074.jpeg
Het mannetje liep over de steiger onze kant op. Onder het lopen pakte hij de eend onder zijn jasje vandaan, aaide het beestje een paar keer en brak vervolgens, vergezeld door een laatste kwaak, zijn nek. We waren met stomheid geslagen. Ik stond op en al kauwend op mijn kip-curry liep ik het mannetje achterna. Hier moest een verhaal achter zitten en ik zou het te weten komen ook.

img_3996
Ta Prohm Temple, Banteay Chhmar, Cambodja

Ik haalde hem in en in mijn beste gebarentaal -engels spreken ze hier nauwelijks- vroeg ik hem waarom hij de eend zijn nek had gebroken. Aangezien hij verbaal niet in staat was het me uit te leggen nam hij me mee naar zijn houten paalhuisje op het water. Hier zou alles duidelijk worden. Eenmaal binnen liep een tiental kuikentjes onder luid gepiep hem tegemoet en hield halt bij zijn slippers.

img_4502
Koh Rong Sanloem, Sihanoukville, Cambodja

Verderop zag ik een tiental eenden in een soort broedhok op een ei zitten. Hij maakte me duidelijk dat als een ei op barsten stond, hij de moeder snel van het ei af trok. Vervolgens ging hij met zijn gezicht voor het uitkomende ei zitten en zorgde ervoor dat hij degene was die het kuikentje als eerste zou zien. Zoals jullie weten wordt diegene die het kuikentje, nadat ze uit het ei is gekomen, als eerste ziet, geacht de moeder to be te zijn. Het kuikentje zal je daarna continu volgen. Overal waar je ook maar heen gaat.

img_0242
Rode Khmer curry

Zich geheel inlevend in die moederrol had hij dus heel wat kuikentjes opgevoed en hen geleerd met een kloekkloekgeluid te komen en te gaan wanneer hij dat wilde. In de laatste jaren had hij dus zodoende honderden eenden getrained. De oude geeltandige rotzak bestierde warempel aan huis een lucratief eenmans eendenzaakje en verkocht na de slacht de eenden aan de mensen uit zijn dorp !

img_4487
Otres Beach, Sihanoukville, Cambodja

Ik stond versteld van zijn uiterst inventieve manier van “running a business”. Hij hoefde de diertjes niet te voeren en hij hoefde niet te jagen. Het enige wat hij hoefde te doen was éénmaal per dag naar de kant van de rivier te lopen en zijn brul te laten horen. Nietsvermoedend kwamen de eenden dan regelrecht naar hun “moeder”  die hun vlak na hun geboorte zoveel warmte en liefde had gegeven.  Magnificent !! 😎

Moraal van het verhaal: het geluk fladdert in het rond. Grijp je kans ! 😉

img_0238
Koh Rong Sanloem, Sihanoukville, Cambodja

IMG_4502.jpegBinnenkort zullen ook reportages verschijnen van de Bamboo-train in Battambang, ’s werelds meest bezochte plek: de tempels van Angkor Wat in Siem Reap en de Killing Fields nabij Phnom Penh van de Rode Khmer.

 

42444e56-a671-4d3b-bede-b4072f08f411
The old bastard

Khao Sok National Park, in dreamland on a floating lodge

In 2008 I visited Khao Sok National Park for the first time in my life. A few years after the all-killing tsunami. It’s like a hidden gem of Thailand. It has one of the oldest rainforrests on earth, huge limestone mountains shooting straight up in the air, deep valleys, breathtaking lakes, exciting caves, wild animals and much more. We just booked one night on the Ratchaprapha lake and this was an unforgettable experience! 

We stayed in Khao Sok Plern Prai Raft House which had comfortable wooden cottages in the middle of nature.Angelica and I arrived very early with the train from Bangkok and arrived in Surat Thani. In front of the railway station we were picked up by a minivan. After an hour enjoying the views of mountains and forest and a quick stop at a local market, we arrived at the pier of the lake. We hopped into the long tail boat which seemed not very stable (luckily this was not the case).

IMG_9733.jpeg

We went across the lake and before we knew, it was only us and nature. It felt like entering Jurassic Park and see dinosaurs around the corner of the lake. Of course that didn’t happen but it was just magical.  We heard sounds of birds, insects and monkeys but couldn’t see them. 

img_9797
Very foggy in the morning at 05:30AM just before sunrise
img_9789
Sunsets are beautiful at the lake !

After an hour we arrived at our floating lodge which existed of a floating pier and around 20 basic floating lodges. The lodges are made of wood and have a matras only. The view was amazing!  Every lodge has a canoe which we used to explore the lake. After the canoe trip we stepped into a long tail boat and we were driven around to spot some animals in the jungle. We saw monkeys and a lot of birds. In the evening we had a delicious meal with fresh fish from the lake, rice, fruit and a lot more. The sky was full of bright stars and the best of all: No mosquitos!
The next morning we woke up early to see the sunrise. We had breakfast and headed back around noon to the pier. This was such a great trip and I can recommend it to everyone who loves to go on an adventureIMG_9771.jpegIMG_9728.jpeg

img_9799
Foggy in the early morning 06:00AMIMG_9763.jpeg

IMG_9707.jpeg

IMG_9781.jpeg

 

How to get there
Khao Sok National Park is situated in the south of Thailand, 100 km south of Surat Thani. From here you can arrange a minivan to take you to the pier of the lake, it takes about one hour.  The minivans are comfortable with airconditioning and before you know, you’re already thereIMG_9737.jpegIMG_9784.jpeg

img_9827
Kitchen
img_9729
Dinner room
img_9726
Bathroom
img_9725
Bedroom