Porto, Portugal 🇵🇹

Tegenover ons zat zo’n macrobiotisch klankschaalmormel haar nek vol te stouwen met allemaal eiwitrijke gluten en een lactose intolerant symbiotisch veganistisch onbespoten pruimentaartpuntje als toetje toe. Iedere keer als ze een hapje nam keek ze met opgetrokken bovenlip de hele zaak rond zo van:” kijk mij nu eens gezond doen, kijk mij eens deze culinaire hel doorstaan”. Het liefst zou ik haar bij haar kippennekvel pakken en haar gezicht door dat bord met groene drek trekken. Niet vanwege datgene wat ze at maar omdat ze zo verontwaardigd naar mijn spareribjes keek. Zo van:”eet jij nog vlees 🥩?” Man, man. Één keer per week eten bij mijn biologische moeder vind ik al gezond genoeg. Zero fucks voor haar dit jaar.

We zitten hier in Porto. Laten we het daar even over hebben want de Portugezen zelf zijn het er nog niet over eens welke stad nu mooier is. Het kleine Porto of zijn tweemaal zo grote broer Lissabon ? Angelica en ik brachten twee dagen door in deze pittoreske stad. We verkenden te voet de talloze, smalle steegjes en struikelden in ieder steegje wel over een uitstekende straatklinker. We brachten de eerste dag in de stad door rondom de Ribeira terrasbuurt langs de Douro en al zijn trappen. Angelica heeft nu eindelijk de techniek onder de knie hoe ze tijdens het traplopen moet ademen zodat ze boven kan komen zonder staan te hijgen als een Belgische trekhengst. Via die trappen kwamen we op talloze uitkijkpunten over de stad, genaamd “Miradouros” in Portugees. We zagen de belangrijkste bezienswaardigheden op loopafstand van kerken tot kathedralen. Jammer alleen was het moeilijk vinden van een parkeerplek voor ons busje maar daar hadden we ons al op ingesteld dat dat een eitje zou worden.

Half Rabbit

Deze gigantische sculptuur van afval is de kritiek van kunstenaar Bordallo II op de verspilling van de samenleving.

Pastelkleurige huisjes aan de Douro-rivier

De perfecte plek is eigenlijk op de ‘verkeerde’ stek. Ik zal het uitleggen. The place to be is natuurlijk de noordzijde van de Douro. Maar wil je het uitzicht hebben van wat onderstaande foto’s laten zien dan moet je dus aan de zuidzijde van de Douro een tafeltje reserveren. Wij zaten bij Restaurante Cais do Bacalhau in de kunstenaarsbuurt Wow en daar aten we een kilo Bacalhau voor nog géén drie tientjes. En of het te pruimen was ! Héérlijk ! Bacalhau is eigenlijk een gezouten en gedroogde kabeljauw. Op de Antillen noemen ze het Bakkeljauw. Omdat wij het vroeger verkeerd verstaan hebben noemen wij het kabeljauw 🤦🏻‍♂️

NOW- kunstenaarsgebied zuidzijde Douro. Kijk het treintje op de vrug.
Restaurante Cais do Bacalhau helemaal rechts (gele gebouw)
Ribeira buurt.
Ribeira buurt.
Ribeira buurt.
Bacalbau (kabeljauw op zijn Portugees)
Heerlijk wijntje voor the queen 👸.

Luís I brug

De meest beroemde brug van Porto is de Ponte Dom Luis I. De brug bestaat uit twee wegdekken die 44 meter boven elkaar liggen. Het bovenste dek, met prachtig uitzicht over de stad en de rivier, is voor de metro en voetgangers. Op het onderste dek rijden de auto’s. Ook is er een smalle strook waar je kunt wandelen. De Ponte Dom Luís I is rond 1880 gebouwd door de Belgische Théophile Seyrig, een voormalig leerling van Gustav Eiffel. De brug is vernoemd naar de toenmalige koning van Portugal.

Foto genomen vanaf I Cais da Ribeira.
Foto genomen vanaf de kathedraal.

Cais da Ribeira

We vermeden hier de restaurants en bars op de kade, de prijzen liggen hier namelijk (veel) te hoog. Het is er wel gezellig druk en het is een beetje zien en gezien worden. Vanaf de terrassen troggelen de jonge meiden hun date een drankje af om vervolgens op instagram met hun dure drankje indruk te maken op de jongen die ze écht willen hebben. Diegene die hun drankje betaald zie je natuurlijk niet terug in hun hele love, live, laugh-verhaal. Ja beste mensen, zo gaat dat op vandaag.

I Cais da Ribeira, promenade aan de Douro.

Porto Old town

Angelica en ik liepen door de op een na grootste stad van Portugal, een moderne metropool met 210.000 mensen, maar the place to be is nog steeds de middeleeuwse oude stad Porto Ribeira. We begonnen aan de Ribeira-promenade bij de Douro, draaiden onze rug naar de rivier en dan gewoon verstand op nul en trapjes klimmen. Op deze manier bezochten er Old Town op de simpelste manier. Toen we slechts een paar straten van de drukte van het plein verwijderd waren werd het ineens rustig en leek het wel of we een paar eeuwen terug in de tijd waren gestapt. Er lag nog geen klinker recht, alles was schots en scheef en de lak op de kozijnen was overal verweerd. Héérlijk !!

São Bento treinstation.
Porto Old town.
Een insta-poppetje bezig met haar business.
Kruidenier A Pérola do Bolhão.
Teatro Sá da Bandeira.
Porto Old town.
El gato de Cobalto gemaakt door de Spaanse kunstenaar Liqen.

De kathedraal De Sé

Aan de kathedraal de Sé van Porto hebben ze in totaal zes eeuwen gesleuteld waardoor zij qua stijl een mix van romaanse, gotische en barokke elementen is geworden. Toen we op toren en de kantelen stonden dachten we dat we in een middeleeuwse burcht stonden. In die tijd was dat ook nodig want een deel van Portugal was toen veroverd door islamitische Moren en die hakten je kop er af als ze je zagen.

Porto van boven

Igreja de Santa Clara

We hebben even moeten zoeken en zijn er tweemaal langs gelopen. Enigszins verstopt tegen de oude stadsmuren van Fernandinas ligt de kerk van Santa Clara. Een politieagent wees ons de weg en via een sellie binnenpleintje kwamen we terecht in een van de mooiste kerken van Porto. Vooral de binnenkant van de kerk is spectaculair mooi. Prachtig houtsnijwerk, vergulde versieringen, prachtige zuilen, sjonge jonge wat kan Barok mooi zijn.

Kerk van Sint Ildefonsus

De kerk van Sint Ildefonsus is een rooms-katholieke kerk gelegen in de buurt van het Batalha-plein.

Iglesia de San Antonio de los Congregados

Camara municipal in historisch centrum Porto.

Igreja dos Carmelitas

Livraria Lello

Hier kwamen we alleen binnen met een online ticket. Wisten wij veel. Snel op internet ! De wereldberoemde boekenwinkel was tot 21:30u open. Helaas werd de kaartverkoop om 17:30u gestopt. Het was 17:33u. Arghhhhh……. Deze hebben we dus moeten skippen. Maar om te laten zien hoe mooi deze boekenwinkel is enkele foto’s van internet geplukt. Zo jammer dit 🥺.

Praça de Gomes Teixeira

Onze camping voor twee dagen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

516 Arouca Bridge in Arouca Geopark

Zo heb je vrouwen die er op staan dat ze hoffelijk bediend worden. Zo van ‘jij moet mij vóór laten gaan omdat ik vrouw ben’. Eeuwenlang laten mannen al vrouwen vóór gaan. Niet uit hoffelijkheid. Nee gekkie, gewoon om daarna die kont te kunnen checken natuurlijk. ‘Ga jij maar eerst’ zei ik dus tegen Angelica.

Ik weet niet meer wie me ooit getagged heeft in een FB-bericht over deze hangbrug maar het moet een paar jaar geleden zijn geweest. Destijds was dit namelijk de langste hangbrug ter wereld. Momenteel is dat de Skybridge 721 in Tsjechië. Met zijn lengte van 721 meter verbreekt de brug het record van de 516 meter lange brug waar we vandaag met onze neus vóór staan. Bij dit soort dingetjes ben ik weliswaar niet bang maar wel héul alert haha. Als ik er over heen loop dan kijk ik altijd of de boutjes nog goed vastzitten en of er niet ene is losgetrild door de wind. Zo’n brug is namelijk continu in beweging. Toen ik in Rusland was werden om de 500 km alle wielen van de treinwagons ‘gehamerd’ met een hamer met een verlengde steel. Vanaf het perron sloeg een onderhoudsmonteur met die hamer op het wiel en luisterde naar de klank. Zit één boutje los dan maakt dat een heel ander geluid dan dat die zou vastzitten. Nu had ik vandaag én géén hamer in mijn broekzak én het ging me net iets te ver deze check te gaan uitvoeren. Ik betaalde immers geen 12€ voor nop. De vloer en zijleuningen waren gemaakt van metalen roosters zodat we helemaal vrij om ons heen konden kijken. De brug zelf was goed gestabiliseerd door de kabels links en rechts. Zodoende had je niet het gevoel dat je van links naar rechts ging. Vandaag hadden we zin in een beetje avontuur en natuur. Angelica heeft het normaal niet zo op dit soort bruggen maar zonder te mekkeren liep ze hem heen én terug. Chapeau ! Er waren ook mensen die de brug éénmaal liepen en aan de overkant bleven. Die moesten dan acht km omlopen om weer bij de auto te komen. Tijdens onze terugweg kwamen we door een bos en een klein dorpje. Het was even uitkijken waar we liepen want het pad lag bezaaid met stapstenen en de laatste 300 meter ging wel erg steil omhoog bohhh….

Voor degene die dit ook eens willen doen. Zet je auto op GPS: 40.957260, -8.180557 (Canelas) of aan de andere kant van de vallei op 40.969252, -8.163733 (Alvarenga).

Video

Foto door de raatvloer van de brug genomen. De schaduw van de brug is zichtbaar (grijze streep).
Linksboven de brug.

Onderweg er naar toe

De weg naar de brug leidt door een klein dorpje. De weg wordt gevormd door dikke stapstenen en gaat vrij steil omhoog. We waren ongeveer 20 minuten onderweg naar de brug. De weg terug is alleen maar omhoog !

Bouw van de brug

District Braga, Portugal 🇵🇹

Soajo, oud dorpje in Gerês nationaal park

Wat een mist hier in de bergen. We zagen geen hand voor ogen en in gedachte begon ik spontaan ‘Wuthering heights’ te zingen. Voor mijn jonge lezers die niet weten wie Kate Bush is: Kate was een ‘lekker wijf’ uit de jaren ‘80 die ook nog eens goed kon zingen. Angelica stoort zich wel eens aan het feit dat ik Kate een mooie vrouw vind. ‘Ran, die hebben ze strak gespoten met botox !!’

Ohjee, nu wil ze ook botox. Ik heb getracht haar er van te weerhouden. Pas als haar huidje uitziet als mijn 50-jarige balzak dan mag er een naald in.

In dit park liggen heel veel eeuwenoude dorpjes met allemaal hun eigen bouwstijl. Angelica en ik bezochten er een paar maar in het dorpje Soajo zagen we iets heel aparts. In het begin dachten we dat het graven waren omdat ze de vorm van een doodskist hadden en op het dak twee kruizen omhoog staken. Op een bordje stond de uitleg maar mijn Portugees is niet meer wat het vroeger was 😇. Een ouder mannetje vertelde ons dat dat de Espigueiros do Soajo waren. Het zijn 24 granieten stenen opslagplaatsen voor koren of mais waarvan de oudste dateren uit 1782. Op het plateau was ook een gemeenschappelijke dorsvloer die nog steeds door de bevolking wordt gebruikt. De ‘doodskisten’ bevinden zich op de top van een enorme granieten rots van waaruit we een prachtig 360 graden-uitzicht hadden. In het plaatselijke restaurant aten we een lekker stukje bief met als bijgerecht héérlijk gebakken varkensoren 🐽.

Nationaal park Peneda-Gerês

Vanuit Spanje reden we de grens over richting de provincie Braga. Hier ligt het Gerês Nationaal Park. Het park is niet al te groot maar we kozen er wel voor om dit met de auto te doen omdat de dorpjes best ver uit elkaar liggen. De tijd leek hier wel te hebben stilgestaan. Tegen de bergen aan zagen we wel honderden dorpen waarvan de huizen vaak gebouwd waren met graniet. Alles leek nog op de traditionele manier te gebeuren, van het verbouwen van groenten tot het houden van vee. En ja hoor, even remmen, koeien met joekels van horens op de weg. Sommige delen van het park liggen boven de 1.000 meter en zelfs nu in het begin van de zomer hadden we het soms koud

Chapel of São Frutuoso

In de kapel bevindt zich het graf van heilige Frutuoso die vooral populair werd na de christelijke herovering in de 12e eeuw.

Jardim de Santa Barbara

De tuin van Santa Barbara is een stadstuin in de stad Braga in het noorden van Portugal.

Praça da República Braga

Gedurende onze dagtrip in Braga liepen we twee keer over dit plein. Van ‘s morgens vroeg tot laat in de middag waren de terrassen gevuld met locals die aan het genieten waren van een hapje in de cafés en restaurants aan het plein. Gezellig !

Capela dos Coimbras

De kapel werd in de 16e eeuw gebouwd. Aan de binnenzijde zagen we hele mooie tegelpanelen uit de 18e eeuw.

Palácio do Raio

Het paleis van Raio is een residentie uit de baroktijd.

Sameiro Sanctuary Bom Jesus do Monte

In Bom Jesus do Monte zagen we een unieke barokke trap, een prachtige kerk, veel heiligdommen en kleine tuintjes maar het mooiste vonden we het het ongelooflijk vette uitzichtpunt over Braga. Geen wonder dat dit een van de 17 UNESCO-werelderfgoederen van Portugal is.

Palace of the Dukes of Braganza Guimaraes

Het paleis van de hertogen van Braganza is een middeleeuws landgoed gelegen in het historische centrum van Guimarães.

Centro Histórico Guimarães

Het historisch centrum van Guimarães is een gebied met veel gebouwen uit de middeleeuwen welke ook op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Hier aten we in een restaurantje superlekkere varkenswangetjes 🐷.

Obras do Fidalgo

We zagen hier de voorgevel van een 18e-eeuws gebouw. Dit wordt beschouwd als een van de meest uitgebreide en imposante barokke gevels van de Portugese architectuur. Men beeft nog steeds geen idee waarom dit gebouw nooit is afgemaakt.

Ponte do Arco (Rota do Românico)

Een mooie brug waar we helaas niet over heen konden rijden tijdens onze route de Romanico. De huizen naast de brug werden goed bewaakt door een witte en zwarte hond. Ze sprongen van gekkigheid bijna door het openstaande raam. 🐶 Hethuize. Naast de

Igreja de São Gonçalo (Amaranto)

Géén idee wat we hier kwamen doen maar het zag er leuk uit. Vooral de laatste foto met onderin het bootje is erg mooi.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Aceredo, het gezonken spookdorp ☠️

Rámon

Op een slinkse wijze brak Rámon door het ME-kordon en rende de berg af naar zijn geboortedorp bij de rivier. De commandant schreeuwde tegen twee van zijn mannen: “pak hem, ga hem halen voordat hij verdrinkt !”

Het water van het zich vullende stuwmeer stond al tot aan de drempel van de voordeur. Hij opende de deur en stormde naar boven. Op zijn kamer wipte hij een plank uit de vloer omhoog, greep de brieven en verstopte ze snel onder zijn trui. Vlak nadat hij een stoel pakte om op te gaan staan voelde hij het koude metaal om zijn linkerpols en even later hetzelfde gevoel om zijn rechterpols. Hij schreeuwde zo hard als hij kon maar niemand luisterde naar wat hij zei. Zijn moeder stond huilend achter het rood-witte lint en werd vastgehouden door een agente van de Guardia Civil. Zijn vader kon helemaal niets doen want hij was nog te verzwakt vanwege zijn 10-daagse hongerstaking. Niets had geholpen. Alles hadden de bewoners er aan gedaan om te voorkomen dat hun dorpje onder water zou worden gezet. Het grote geld had echter gewonnen. Aceredo zou het Atlantis van Spanje worden.

Nu, 30 jaar later, liep Rámon hand in hand met de vrouw uit zijn brieven met vochtige ogen door zijn geboortedorp. Wegen, paden en gebieden van voormalige landbouwgrond waren weer zichtbaar, evenals de voormalige huizen van zijn vriendjes. De stenen muren stonden er nog hoewel de meeste daken waren ingestort en de houten deuren en ramen verrot waren. Ze waren nog één straat verwijderd van zijn geboortehuis. Hij riep met luide stem zijn twee puberende jongens.

Ze mochten niet naar binnen gaan want de vloeren van hun voormalige huis waren door het water waarschijnlijk verrot en ze zouden zomaar kunnen breken. De historische droogte had zijn dorp met 70 huizen weer aan het oppervlakte gebracht en vandaag had hij vrij genomen om met zijn familie zijn vertrouwde omgeving te gaan bezoeken. De rivier de Lima op de grens van Spanje en Portugal had nog nooit zo weinig water aangevoerd. Daarbij wilde het energiebedrijf niet minder water afnemen waardoor het stuwmeer zo goed als leeg was gelopen.

Hij zag de oude auto van meneer Gonzales, zijn buurman. Op de dag van de evacuatie wilde hij niet starten. Alle huizen waren inmiddels leeg gemaakt. Zelfs de dierbaren op het kerkhof waren elders herbegraven. Meneer Gonzales kreeg zijn auto maar niet aan de praat en besloot hem te laten staan. Rámon keek er eens naar. ‘Hoevaak hadden ze wel niet op de achterbank van dit karretje gezeten toen ze een uitwedstrijd moesten voetballen’: vroeg hij zich af.

De groene rand bovenaan verraadt tot hoever het stuwmeer gevuld was met rivierwater.

Zelfs de oude waterpomp tegenover zijn huis spuwde nog steeds een gestage stroom water. Hier dronk hij altijd bij warm weer als niemand thuis was die hem binnen kon laten. Hij liep de stenen trap op en keek zo de keuken in. Het oude gasfornuis stond er nog. Hij sloot zijn ogen en in gedachten rook hij de paella die zijn moeder zo lekker kon maken. 10 jaar geleden hadden ze samen voor de allerlaatste keer paella gegeten. Zijn vader was de hongerstaking nooit te boven gekomen en ook mede door verdriet was hij in zijn slaap ook overleden.

Eenmaal op zijn slaapkamer pakte hij een stevige stoel en trapte er een aantal keer op met zijn voet. Daarna ging hij er op staan en strekte zijn hand tot boven de houten balk. Met zijn wijsvinger wrikte hij in een gat en even later viste hij er iets uit en stopte het in zijn broekzak. Zijn jongste zoon stond ineens achter hem en vroeg wat hij in zijn zak had verstopt. Ràmon schrok en zei hem dat hij dat straks zou vertellen waar iedereen bij was. Samen liepen ze de kamer uit, de trap af, de straat op waar zijn oudste zoon bij zijn moeder stond te wachten.

De voordeur.

Vlak voor haar knielde hij op de grond en keek haar aan met vochtige ogen. ‘Ik heb hier zó lang op gewacht. Ik heb altijd een voorgevoel gehad dat dit moment zou gaan komen en nu is het zover. Ik wilde je dit al 30 jaar geleden vragen. Hoevaak heb je me in die periode niet gevraagd wanneer ik je zou vragen of ik met je wilde trouwen ? Hoevaak heb ik je teleurgesteld met mijn antwoord dat je geduld moest hebben ? Een jaar lang heb ik hiervoor gespaard en ik was zo bang dat ik het nooit meer zou vinden. Maar vandaag was het lot me gunstig gezind en heb ik datgene gevonden wat ik al die tijd kwijt was. Vandaag komt er eindelijk een einde aan mijn geheim. Met zijn linkerhand pakte hij de pols van de snikkende moeder van zijn dierbare zonen en drukte een mooie gouden ring in de palm van haar bevende hand 💍.

De stenen trap naar de keuken.
Het gasfornuis.
De oude waterpomp.
De auto van buurman Gonzalez.
De gang naar Rámon’s slaapkamer.
De auto van buurman Gonzalez.
De auto van buurman Gonzalez.
De dam.

Aceredo jaren ‘80

Uit hun huizen gejaagd

Deze plek bezoeken ?

Kopieer onderstaande GPS-coördinaten in je google maps (41.8945049, -8.1282296) en parkeer je auto precies op het aangegeven plekje neer (plaats voor twee auto’s). Spring over de rood-witte barricade en wandel via het kapotte asfaltwegdek naar het dorpje onder je.

Abandoned Château des Tours

Pareltje

In de verte zagen we dit vervallen pareltje dat gebouwd werd in de 14e eeuw. Verlaten door de eigenaar raakte het kasteel geleidelijk in verval. Eigenlijk jammer dat hier niet een of andere instantie ingrijpt. In Nederland zou dit nooit kunnen gebeuren. Als je hier je kozijnen en voordeur niet op tijd een likje verf geeft wordt er door de buurtvereniging al een facebook-pagina aangemaakt om je op andere gedachten te brengen.

Renaissance

Het kasteel dateert dus uit de 14e eeuw en bestaat uit drie torens en een donjon binnen. De muren werden in de 16e eeuw vervangen door rechthoekige gebouwen en ter verdediging werden twee ronde torens met kantelen toegevoegd. Tussen de twee ronde torens geven drie openingen toegang tot het kasteel. Op de grote binnenplaats zagen we baaien in Italiaanse stijl zodat je zou kunnen stellen dat de bouw van dit kasteel is beïnvloed door de Renaissance-tijd. De kapel van het kasteel bevindt zich in het oosten buiten de omheining en dateert ook uit de 14e eeuw.

Camping

Tegenwoordig behoort dit kasteel tot een wijndomein van Saint-Emilion. François Marret, de huidige eigenaar, erfde dit kasteel van zijn oom maar laat het gewoon leeg staan. Zo jammer. Geeft het toch gewoon aan ons ? Hoe vet zou het zijn om hier een camping bij te maken en iedere avond op de binnenplaats van het kasteel feestjes te houden met bier en Schwein am Spies ? Ja toch ?

GPS

Wil je dit kasteel eens een keer bezoeken ? Voor twee flesjes bier lieten de aanwezige klusjesmannen van de boerderij ernaast ons binnen. Hieronder de GPS.

44.9252175582703, – 0.11927486330718853

De binnenplaats.
Een brug verschafte ons toegang tot de kasteelpoort. De gracht was opgedroogd.
De ramen zijn dichtgemetseld.
Een oude waterpomp waar de dienstmeiden vroeger hun water omhoogpompten om te kunnen koken en wassen.
Rechts het kapelletje.
Het kapelletje van binnen.

Kasteel vroeger

Verder in de buurt

Aérotrain d’Orléans Test Track

Angelica en ik stonden onder aan het treinplatform en keken omhoog naar het spoor in de lucht. De futuristische luchttrein was een Franse uitvinding uit de jaren ’60. Net als de magnetische trein, was de Aérotrain ontworpen om boven de sporen te glijden. In plaats van magnetische weerstand te gebruiken, zou de Aérotrain op een kussen van lucht drijven. Helaas werd dit project stop gezet toen de centjes op waren en de uitvinder, Jean Bertin, was gestorven. Daarna werd de TGV ontwikkeld (Train à Grande Vitesse, hogesnelheidstrein) en deze trein werd wél een succes en bestaat nu nog altijd. Hoewel het project werd stopgezet, werden de testbanen nooit afgebroken en zijn ze nog steeds hoog op het platteland te vinden. We kwamen door hele kleine dorpjes waar ze al zeker 75 jaar géén Duits nummerbord hadden gezien. Dat was dus even schrikken voor ze. ‘s Avonds sliepen we aan de rivier de Loire.

Foto’s uit jaren ’60

GPS

Het eerste platform is in Ruan, Loiret: 48.1157, 1.904. Het middenstation is in Chevilly, Loiret: 48.0282, 1.884. Het laatste platform is in Saran, Loiret: 47.9581, 1.892.

CO2

Kom ik uit de Edeka. Rukwind. Waai zo terug de zaak in richting de flessen drank. Ik zie dit als een teken. De CO2-maatregelen beginnen overigens eindelijk te werken. Aarde koelt weer af. Everybody happy en Angelica poetst met windkracht 13 de ramen 🌬 💨. Laten we hopen dat dit niet een gewoonte wordt🤦🏻

Bounty island Koh Rong, Cambodia 🇰🇭

What can Koh Rong ?

Ik zou met Marc en Roel op een eiland gaan snorkelen vandaag. Aangezien zij al boottickets gekocht hadden moest ik nakomen met een andere boot. Bij aankomst heb ik even met ze geappt in welke strandbar ze uithingen. Maar op dat eiland waar ik zat hadden ze nog nooit van die strandtent gehoord. Uiteindelijk bleek ik op het verkeerde eiland te zitten🙈. Hadden ze me het verkeerde ticket verkocht. Blijken twee eilanden met dezelfde naam te bestaan. Zo bestond er Koh Rong en Koh Rong Samloen. “What can Koh Rong ? “

Het eiland

Eilanden in Zuidoost-Azië staan toch wel bekend om hun wilde dansavonden met vreugdevuren op het strand. De full-moon parties worden bijna iedere dag gehouden ook als er geen volle maan is. Wein, Weib und Gesang staat dan op nummer één. Koh Rong Samloen is echter een plek waar zowel backpackers als oudere reizigers samenkomen om te relaxen en te genieten van het perfecte verkeersvrije paradijs met wuivende palmbomen en witte stranden. Er is zelfs geen pinautomaat dus moest ik in het haventje van Sihanoukville zorgen voor genoeg cash. Achteraf viel dat best mee want een lekkere curry scoorde ik al voor 5$. Ook de prijs van cocktails was een lachertje.

Video

Paradise Restaurant

Dit is de plek om een middagje te chillen en iets lekkers te eten en te drinken. Lekker op zo’n luierbank of een lazy hangmat. Het is er allemaal. Het witte strand lag op 10 meter afstand en daarachter meteen de blauwe, warme zee. Het zeewater was 24c dus heerlijk warm om eens in te duiken.

Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Paradise Restaurant Koh Rong Sanloem.
Luchtfoto (van internet geplukt).

Remsporen

Het is me toch al een paar keer overkomen dat ik ergens op bezoek ben en de pot gedecoreerd is met remsporen waarvan Max nog zou opkijken. Als bij ons thuis de bel gaat ren ik eerst naar de wc, check de pot en dan pas maak ik de deur open. En zo hoort het beste mensen 😇

De kleurrijkste begraafplaats ter wereld, Chichicastenango

De begraafplaats

We moesten even bergop lopen want op de heuvel voor onze neus lag een van de kleurrijkste begraafplaatsen ter wereld. Onze begraafplaatsen doen meestal grauw aan maar volgens de Maya-traditie wordt de gang naar het hiernamaals begeleid door een regenboog van kleuren. In pastelkleuren geschilderde kruisen staan zij aan zij. Voor mijn neus werd wierook, alcohol en af en toe een kip aan de overledene “geofferd”. Die kip kochten ze dan levend op de markt en op de offerplek werd de kip meteen de nek omgedraaid. Hatseflats. Niet leuk om te zien maar hier koken ze dan weer geen mosselen levend. De kleuren van de graven hebben ook een betekenis. Zo geven witte graven zuiverheid aan. De graven van moeders zijn turquoise geschilderd. Graven van opa’s hebben een gele kleur om aan te geven dat de gouden zon de mensen zal beschermen. Soms hebben de graven een random kleur, gewoon omdat de overledene dat kleurtje graag wilde en nog even vlak voor “vertrek” dit meldde aan de nabestaande in spé.

De aangrenzende markt

Op de grootste markt van midden-Amerika probeerden Maya-verkopers kleurrijke dekens, sjaals, geweven dekens en hangmatten te verkopen. Overal op het marktplein stonden marktkraampjes met heerlijk geurende gerechten uit de lokale keuken. Op zaterdag en dinsdagavond komen families uit het hele land al naar deze markt om hun kraampje in te richten. Ze slapen onder de blote hemel om de dag erna fit aan de slag te kunnen. Ook zag ik veel dieren die te koop werden aangeboden. Voor ons Europeanen is het zielig een kip te zien die zijn kop uit een mand steekt. Denk dan meteen even aan onze legbatterij kip. Dan wordt het al een stuk minder zielig 🤔😉. De lokale bevolking was erg vriendelijk maar af en toe moest je goed op je spullen passen want jatten doen ze hier ook.