Limbo geeft les op een Filipijnse school

Een stagiaire liet ons een aantal lessen bijwonen. De leeftijden varieërden van vier jaar tot 16 jaar oud en de klassen bestonden uit 30-40 kinderen. De kinderen uit de buitengebieden moesten soms wel een uur lopen om op school te komen. Vanwege de ondervoeding konden sommige kinderen zich niet altijd goed concentreren. Discussies over wel of geen frisdrank op school worden hier niet gevoerd. Je krijgt water of water.

Overal waar we binnen kwamen werden we door de klas welkom geheten. Soms werd er zelfs voor ons gezongen. Er werd les gegeven in het engels (!). Wat ons op viel was de grote hoeveelheden sport die men kon doen. Voetbal, basketbal, softbal, zwemmen, taekwondo. Daar waar onze regering het zwemmen uit het lessenpakket heeft gehaald wordt hier lichaamsbeweging gestimuleerd en gesubsidieerd door de overheid. Nee, dikke kindjes zagen we hier niet. Ook geen playstations trouwens.

Het veroveren van meisjes door jongetjes gebeurde hier op dezelfde manier als bij ons vroeger in de jaren ‘80 in de dorpen. Als je een meisje leuk vond trok je haar aan haar haren of je verkocht haar een trap onder haar hol. Als de liefde wederzijds was lachte ze naar je. Trok ze een dik gezicht dan was een tweede poging bij voorbaat al kansloos. Of je moest misschien wat harder trappen 😂🤦🏻

Bij een aantal klassen mocht ik uitleggen waar we vandaag kwamen. Europa hebben ze wel eens van gehoord maar kom niet aan met Nederland of Amsterdam. Ze waren een en al oor. Na een paar uurtjes gingen we weer weg. Als dank trakteerden we op 160 ijsjes (😂) hetgeen leidde tot een flink gejuich 🍦🍦🍦

Hier probeer ik uit te leggen waar Europa ligt
de wc
de keuken was gewoon in de klas

Verlaten vliegveld Tempelhof (Berlijn)

Als je naar Berlijn gaat ontkom je niet aan de rijke historie van deze stad. Voor mij staat deze stad op nummer 1. Zo is het er in tegenstelling tot andere Europese hoofdsteden spotgoedkoop (mooie kamer in centrum vanaf 35€ en een halve liter bier voor 4€) en je kunt er met gemak twee weekjes rondbanjeren zonder je te vervelen. Zo bezochten we de wereldberoemde verlaten luchthaven Tempelhof. Tempelhof was met 10 vluchten per dag in 1936 de drukste luchthaven ter wereld en het was een van de grootste gebouwen van Europa. In 1948 landde iedere 26 seconden een vliegtuig. West-Berlijn was immers geblokkeerd door de Sovjet-Unie en de twee miljoen west-Berlijners konden alleen via de lucht bevoorraad worden. Werkelijk alles (bijv. benzine, steenkool, medicijnen, voedsel) moest middels een luchtbrug aangevoerd worden om de twee miljoen west-Berlijners in hun behoefte te voorzien. Dit duurde ongeveer 1 jaar. Berlijn vind ik met afstand de indrukwekkendste stad van Europa. Misschien wel van de wereld. Iedere keer als ik er kom krijg ik niet alleen kippenvel van zoveel geschiedenis maar ook van de talloze eigenzinnige artistiek ingerichte clubs, de trendy restaurantjes en de Berlijners zelf.
❤️Berlin❤️

Overigens was Tempelhof het decor voor de film the Hunger Games Mockinjay. Klik hier

Let op:

Het bezoek aan deze luchthaven is géén Urban exploring. Je kunt tickets bestellen voor een rondleiding.

Boek die goedkope mooie kamer door op hier te klikken

Een lege vertrekhal
Een lege aankomsthal

Andorra

Via Rental cars had ik een huurauto gescoord voor de prijs van 4€ per dag. In totaal dus 48€ voor de komende 12 dagen. Ik vraag me in Spanje altijd af hoe ze auto’s kunnen verhuren tegen deze belachelijk lage prijzen. Voeg daaraan nog toe dat de Spaanse autoverhuurders niet vooraan stonden toen de efficiency -award werd uitgereikt -het duurde 35 minuten voordat ik met mijn huurcontract eindelijk in mijn auto zat- en je lacht je helemaal dood om dit bedrag. Na twee uur bereikte ik de grens van Andorra, een dwergstaatje ingeklemd tussen Frankrijk en Catalonië, een autonome gemeenschap binnen Spanje. Andorra ligt in de Pyreneeën en met maar 65.000 inwoners is het land zelfs kleiner dan zuid-Limburg. Ik meende altijd dat Andorra een beetje bij Frankrijk hoorde maar dat bleek toch niet waar te zijn want bijna iedereen spreekt hier Catalaans. Dit land heeft zelfs twee opperhoofden: een Spaanse bisschop én de president van Frankrijk. Zou Macron het zelf weten ?? Ooit door Karel de Grote gesticht om Frankrijk te beschermen tegen de Moren maar nu al 700 jaar zonder wapengekletter. Het leger is daarom maar opgedoekt. Als het hommeles wordt dan mogen Frankrijk en Spanje de defensieve taken op zich nemen. Bij de grens aangekomen zag ik dat de bestuurder van de auto voor me zijn paspoort liet zien aan de douanebeambte. Shit dacht ik. Das waar ook. Andorra is geen lid van de EU dus wordt het paspoort gecontroleerd maar die zat in mijn koffer in de achterbak. Gelukkig mocht ik van de beste kerel doorrijden zonder een controle. Na een half uur zat ik al in de hoofdstad Andorra de Vella. Deze stad ligt tussen twee bergen. De huizen zijn dermate dicht op elkaar gebouwd dat je allemaal van die McDrive weggetjes hebt (hier noemen ze de McDrive trouwens McAuto). Om op de parkeerplaats achter het hotel te komen moest ik heel scherp indraaien om op een klinkerpad te komen wat ineens met een steilheid van 22% omlaag dook. Met in totaal 5x voor-en achteruit rijden stond mijn überlelijke Hyundai op zijn plekje. Het voetbalstadion van het nationale team wordt bijna opgeslokt door een weg en een aantal hoge appartementen. Als een voetballer een beetje slecht mikt dan schiet ie zo de flessen bier van tafel. Met zijn maximale capaciteit van 1800 mensen is het natuurlijk bij iedere interland bomvol. Maar de Andorrokanen bakken er dan ook niets van he. Ze verliezen doorgaans altijd met een nulletje of 6. Ik heb het eenmaal meegemaakt dat ze wonnen: tegen wit-Rusland of zo. Het zijn in principe gewoon amateurs. Maar áls ze winnen dan gaat het land ook helemaal uit de plaat. Andorra is best goedkoop. Een pot bier kost 2€ en de Marlboro’s kosten 3,85€. Het is een belastingparadijs waardoor veel mensen en bedrijven hier hun geld naar toe brengen. De hele hoofdstad ligt overhoop. Werkelijk overal wordt gebouwd en verbouwd. Ze zijn hier ook helemaal verliefd op rotondes. Van die ieniemienie rotondes. Ik weet niet hoeveel ik er ben tegengekomen op een kilometer afstand. Ik heb gewoon een lamme arm van het sturen gekregen. Dit stadje is gewoon te krap gebouwd om kruispunten aan te leggen. Werkelijk om de 50 meter duikt er er een rotonde voor je neus op. Het liefst hadden ze er allemaal ene op de slaapkamer. Andorra is een echt wintersportland. Stukken goedkoper dan Oostenrijk en Zwitserland dus voor de sneeuwliefhebbers: grijp je kans. Ik overnachtte in hotel Sant Jordi. Een ietwat oubollig hotelletje maar voor een hele nette prijs kun je je ogen met een gerust hart sluiten. De kamers zijn schoon en je ligt helemaal in het centrum. De volgende morgen stond ik al om 07:00u op om te vertrekken naar Lourdes in Frankrijk. In restaurant les Ares op de top van een besneeuwde berg at ik een heerlijke Cannelloni met brood, olijven en spinazie. De hut werd warm gestookt met hout hetgeen een aangename geur verspreidde. Door het beslagen raam keek ik omhoog naar de besneeuwde bergtoppen: de eeuwige sneeuw wat nooit smelt. Hoe oud zal dit ex-water zijn ? Één miljoen jaar ? 100 miljoen jaar ? Hoe zou water van 100 miljoen jaar oud smaken ? Een rare gedachte toch ? Omdat water te drinken. Een uur later passeerde ik de grens met Spanje en weer een uur later zat ik in Frankrijk op weg naar Lourdes. Even bidden 🙏🙏🙏

Bloedbad van Oradour-sur-Glane

Ik was vandaag de eerste die het dorpje om 09:00u binnenliep. Het regende heel licht. De straatklinkers waren nat. Een grijze mistwolk hing tussen de overblijfselen wat ooit gebouwen waren waar gezinnen woonden . Overal stonden oude autowrakken. De naamplaatjes op de gevels gaven aan wie er gewoond hadden. Cafe Chez Compain, smid Jean Depierrefiche, garagehouder Pierre Poutaraud. Dit zijn van die plekjes waar ik even stil wordt. Ieder jaar bezoek ik wel een plekje waar in één van de twee wereldoorlogen iets naars gebeurd is. Waarom ik dat doe kan ik niet precies uitleggen. Het is een bepaalde interesse die ik als kind al had.

Op zaterdag 10 juni 1944, vier dagen na D-day, naderden soldaten van een SS-eenheid dit kleine dorpje. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en alles gebeurde volgens een draaiboek dat vaak werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland. Alle inwoners werden verzameld onder het mom van dat er een algemene identiteitscontrole zou worden uitgevoerd. Heel belangrijk was dat alle inwoners rustig zouden blijven en dat er geen paniek zou mogen uitbreken. Dat zou namelijk de effectiviteit van deze komende massamoord niet ten goede komen. Duitse SS-soldaten deden dan ook heel goed hun best om het vertrouwen te winnen van de bevolking. Ze namen baby’s op de arm, voetbalden met de jeugd, maakten praatjes met de inwoners en lachten er op los. Hier namen ze een paar uur de tijd voor. Toen de bevolking was gerustgesteld nam de SS-pelotoncommandant het woord en vertelde op rustige toon dat voor een snelle controle allereerst de mannen van de vrouwen moesten worden gescheiden. Hierna werden de mannen in een zestal groepjes gescheiden en naar verschillende plekken in het dorp gebracht. Daarna zou iedereen naar huis kunnen. Wat opviel is dat voor ieder groepje mannen automatische machinegeweren stonden opgesteld maar dit deed de alarmbellen niet afgaan. Opeens klonk er gezellige dansmuziek uit luidsprekers en men luisterde verheugd naar de mooie muziek. Niet veel later klonk er een harde knal dat als startsignaal dienst deed om tientallen machinegeweren aan het werk te zetten waarmee de mannelijke inwoners op de diverse plekken in het dorpje werden doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de dorpskerk opgesloten. Deze werd opgeblazen met dynamiet. De verstikkende rook zorgde ervoor dat iedereen naar buiten wilde vluchten. Echter, buiten de kerkdeuren begonnen de machinegeweren er ook op los te ratelen. De vrouwen en kinderen hadden slechts één keuze: sterven. Ze hadden twee keuzes waardoor: de kogel of de verstikkende rook. Slechts één vrouw wist te ontsnappen door uit een raam te springen. Daarna werd de rest van het dorp verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie vernietigd. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen. Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines staan nog in de winkel en in de werkplaats staan auto’s. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest. Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Vooral de lichte regen maakte deze dag extra treurig.

Nama-taal in Damaraland, Namibië

Ooit iemand zó horen spreken ?

In het Etosha NP zaten we aan de bar naast de kokkin Nancy. Met de barman sprak ze een wel hele aparte taal. Een taal die bestaat uit 31 medeklinkers waarvan er 20 uitgesproken worden door een klikje met de tong te maken. De taal wordt heden ten dage nog gesproken door de Hottentotten (Nama) en de Damara’s in Namibië. Geweldig om te horen dus probeerde ik het ook eens. Geluid aan !!

Verlaten crematorium uit 1910

Het ijzeren toegangspoortje was gelukkig niet op slot en ging piepend open. De hoofdingang van het gebouw wat uitziet als een kapel kon je alleen bereiken via een oude stenen trap. Boven aangekomen waren helaas alle deuren en ramen dichtgemetseld. Via de achterzijde konden we via een kapot raam naar binnen. We kwamen meteen terecht in het gedeelte waar de ovens stonden.

De invoerzijde van een oven
Urnen waarin de as van de overledene werd gedaan

Hier werden de ovens met lucht en gas tot een temperatuur van 800 graden voorverwarmd om tenslotte het lijk bij een temperatuur van 1100 graden binnen 75 minuten te verbranden. In het midden stond een roterende invoermachine. Hierop stond de lijkenkist die de hele nacht had staan wachten in de naastgelegen gekoelde lijkenruimte. Met dit apparaat werd het koude lichaam in de oven geschoven waarna een alles verzengende hitte met een snelheid van 100 kg/uur het lichaam zou terugbrengen tot drie kilo grijze as. Ernaast stond een oude bottenmolen die er voor diende om de stukken bot die de hete dans hadden weten te ontspringen alsnog tot moes te malen. Nadat ze waren vermalen werden ze bij de volgende crematie alsnog verbrand. Om de hoek stonden tientallen urnen opeen gestapeld. Ernaast stond een vuurpook met een hittebestendige handschoen. Dit crematorium is nog tot in de jaren ‘80 in gebruik geweest. Het is gebouwd in 1910 en heeft dus twee wereldoorlogen en een koude oorlog meegemaakt. Als je uit gaat van vijf lijken per dag per oven (vijf stuks) dan zijn hier in een eeuw tijd een half miljoen lijken gecremeerd. En in die tijd had je geen roet-of geurfilters zoals de moderne crematoria dat op vandaag hebben. Hier in de straat hing dus ‘s zomers en winters continu een soort BBQ-luchtje.

Een roterende invoermachine waarmee de kist in de oven wordt gebracht
Één van de vijf ovens

De grafstenen en omgevallen urnen gaven een spookachtig beeld en de griezelige reliëfs op de stenen droegen bij aan een duistere sfeer. Zeker als je buiten een gedenksteen ziet die mensen herinnert aan de BAMAG-ramp waarbij een munitiefabriek explodeerde en 56 vrouwen en meisjes omkwamen. Mocht je een keer zelf willen gaan kijken, kopieer dan onderstaande cijfers (helemaal onderaan in in de blog in google maps.

Een grafsteen
De plek waar de kist omlaag zakte naar één van de vijf ovens
Een achtergebleven schoen
Achterzijde crematorium
Luchtregelaars bepalen de hitte in de oven
Hittebestendige handschoen en vuurpook
Hoofdingang crematorium
Begraafplaats naast het crematorium

GPS 51.8131193 12.2427469

Nicaragua

Volcano boarding

Een tijdje terug besloot ik na het lezen van een activiteitenfolder om niet alleen langs de binnenzijde van een actieve vulkaan af te dalen maar ook om over de rand van deze vulkaan te lopen en deze vervolgens met een rotvaart op een houten plankje omlaag te glijden. Nabij León in Nicaragua scheen de enige vulkaan ter wereld te liggen waar je dit zou kunnen doen. Na een goed ontbijt vertrokken m’n reismattie Sabine en ik richting de asvulkaan Cerro Negro. Halverwege de beklimming van de 728 meter hoge vulkaan kreeg ik echter last van het bonenontbijt en voor mijn gevoel rustte er zes bar op mijn sluitspier. Nee, hier waren geen wc’s dus ik moest nog even volhouden. Er was ook geen pad naar boven gemaakt dus we maakten onze eigen route. We liepen over kleine en grote brokken puimsteen. Zo nu en dan zwikte ik om. Balanceren was hier heel moeilijk. Boven aangekomen keek je omlaag naar het binnenste van de 170 jaar jonge vulkaan. We moesten nog eventjes omhoog zodat we eenmaal over de rand geklommen weer konden afdalen maar dan aan de hete zijde van de vulkaan. Aan de binnenzijde zag je overal pluimpjes hete stoom uit de grond omhoog komen. In 1999 was hij voor de laatste keer uitgebarsten en hij dampte nog altijd na. In 2004 had hij nog eens de hik maar dat was het dan ook. 20 jaar stelt in vulkaantaal natuurlijk niets voor en betekent zoiets als de dag van gisteren. Onze gids sprong ineens omhoog en toen zijn voeten weer de bodem raakten klonk er een dof geluid. Alsof je op een houten vloer sprong. Ik besefte ineens dat we op een soort natuurlijk gevormd dak stonden. Onder dat dak bevond zich natuurlijk de hete lava ! En die maf stond op het hard geworden korstje te springen. Heel voorzichtig liep ik weer terug naar de zijkant van de vulkaan. Onze gids moest er mee lachen. Eijj ! Ik ben hier niet opgegroeid ! Ik heb de ballen verstand van vulkanen haha. Snel weg hier !

Het was sowieso warm op die plek. Wel 65 graden vertrouwde de gids ons toe. Snel liepen we over de rand van de vulkaan naar boven en kleedden we ons om om te beginnen met de afdaling waarbij snelheden van 70 km/uur zouden worden bereikt. Met een dikke overall over onze kleding en een veiligheidsbril over onze ogen zaten we klaar om omlaag te knallen. Toen klonk een harde GO ! Hierop trok ik hard aan het touw en kwam al meteen goed op snelheid. De zwarte as vloog in mijn gezicht. Het deed niet echt pijn maar je voelde het wél. Nu begrepen we meteen waarom we een bril moesten dragen. Het scheen dat mensen tijdens de afdaling wel eens een armpje of een beentje braken. Ook dat geloof ik wel. Kijk maar eens naar het filmpje 🤦🏻😂. Gelukkig gebeurde er niets en konden we heelhuids terug naar León mét een hele leuke ervaring in onze achterzak 🤗🍀🇳🇮

Verlaten Kurhaus in Hessen

Ik stak mijn rechterhand door het gat in het raam en kon nog net aan de klink komen om deze om te draaien. Met een lichte duw ging het raam open en konden we naar binnen klauteren. Het glas kraakte onder onze schoenen maar verder was het muisstil. Altijd tricky als je een gebouw binnen gaat in het centrum van een stad. Altijd is er wel iemand die je naar binnen ziet gaan en de drang voelt om de politie te bellen. In Duitsland zijn de boetes gelukkig niet zo hoog. Met een paar honderd euro sta je weer op straat. In Tsjechië kun je er echter rustig een 0 achterplakken.

Het Kurhaus is 10 jaar geleden gesloten. Dat zie je nog aan de prijzen op de menukaart in de bar en de PC op het kantoor. Echt zo’n joekel. Overal lagen floppy’s op de grond. Ook is er helaas al veel vernield door de trashers. De bar is echter nog intact: er staan nog enkele lege flessen drank op een plank. Een doos porseleinen attributen voor een neusbehandeling zaten nog in een doos. Veel privé-kamers waren voorzien van behandelingsbaden waar je je schurft kon laten losweken. In het aangrenzende theater konden de 700 gasten kijken naar een mooie voorstelling van een dansgroep. Na een uurtje vonden we het goed geweest en gingen we weer naar buiten.

GPS-coördinaten helemaal onderaan

Wil je hier ook eens heen ? GPS 51.114236 9.109798

7 star hotel Burj al Arab, Dubai

Dit hotel, dat door de pers wel eens aangeduid wordt als het één miljard dollar kostende zevensterrenhotel, is nog steeds één van de meest opvallende bouwwerken van Dubai. Wereldwijd is het zelfs bekender dan de Burj Khalifa, de hoogste toren ter wereld. Dat komt omdat heel veel Dubai-gerelateerde berichten in de pers begeleid worden met een foto waarop Burj al Arab staat. Wat betreft vormgeving is er geen enkel andere gebouw dat zelfs maar in de buurt komt van de Burj al Arab. Angelica en ik hadden een kamer in het OYO 393 Al Wehda Hotel (klik hier) in de arbeidersbuurt van Dubai (Deira) en we betaalden maar 26 euro voor een nachtje.  Dubai is supergoedkoop. Iedereen méént dat het duur is maar dat is absoluut niet zo. Dubai biedt wel de mogelijkheid om het zo duur te maken als je wilt. Dit in tegenstelling tot Amsterdam en Parijs waar er een prijzenplafond is. In de Burj el Arab kun je bijvoorbeeld 15.000 euro voor een kamer betalen. In Parijs en Amsterdam zijn die mogelijkheden niet. Je kunt echter ook héél cheap naar Dubai gaan en wat extra geld uit geven aan de leuke dingen die je daar kunt doen. Zo vonden we het leuk om eens een drankje te gaan doen in de skybar want zoals het een tophotel betaamt heeft ook Burj al Arab een skybar. In dit geval eentje die op 200 meter hoogte boven de zee zweeft. Vanuit de skyviewbar zie je overdag zee en ‘s avonds eigenlijk niets. Uitzondering is als je aan een van de tafeltjes aan de zijkant zit. Dan heb je een zijdelings zicht op Dubai.

We hadden thuis online reeds een ticket besteld. Een soort voucher met een waarde van 150 euro (klik hier). Dat was het allergoedkoopste voucher wat ik kon vinden op hun site. Toen we met de taxi arriveerden opende een grote neger in kostuum het portier en heette ons van harte welkom. Met de roltrap en de lift kwamen we aan in de skybar. We bestelden wat fingerfood en een biertje met een wijntje. Het glas wijn kostte 18 euro en het japanse Asahi biertje koste 17,50 euro. Kijk, zo gaat het snel met die 150 euro haha. Burj al Arab telt geen kamers maar suites. Iedere suite van tenminste 165 vierkante meter heeft ook nog eens een persoonlijke butler, die voor aankomst van de gasten er al voor zorgt dat er aan alle wensen voldaan is. Wat er in Burj al Arab als goud uitziet, is ook daadwerkelijk goud. In het hotel is dan ook 1790 vierkante meter 24-karaats bladgoud verwerkt. Je kunt natuurlijk ook met een Rolls Royce of BMW 7-serie vanaf het vliegveld naar Burj al Arab reizen. Het hotel biedt haar gasten ook een helikoptertransfer aan, waarbij je binnen 15 minuten op het spectaculaire helikopterplatform landt. Kosten? Zo’n 2200 euro…. per persoon haha. Wij ging gewoon met de metro. Voor 20 euro kun je in Dubai drie dagen lang gebruik maken van de metro en in en uit stappen zo vaak je maar wilt. De hotellobby bevindt zich op 180 meter hoogte binnen het hotel. Hiermee is het de hoogste hotellobby ter wereld. Nog een leuk weetje is dat je in de spa van het hotel je een tijdelijke tatoeage laten aanbrengen waarbij de folie voor 99,9% uit platinum of goud bestaat. De duurste cocktail die je in de Skyview Bar kunt bestellen is ‘The Birth of an Icon”. Deze op een daiquiri geïnspireerde cocktail bevat St. Lucia Distillers Nine Cask rum, vers limoensap, gedroogd goudstof met Cointreau, aged Cointreau en huisgemaakte sinaasappelbitters. Kosten per glas is 15.000 AED, wat neerkomt op bijna 3500 euro. Op 211 meter hoogte speelden Roger Federer en André Agassi in februari een vriendschappelijk potje tennis. In oktober 2013 draaide ex-Formule-1-coureur David Coulthard wat rondjes op het platform. Tegenwoordig kun je elkaar ook het ja-woord geven op het helikopterplatform. Liefhebbers van vis krijgen deze niet alleen geserveerd op hun bord in Burj al Arab. Je kunt ook vijftig vissoorten bewonderen in drie aquaria in het hotel: twee in de lobby en eentje in restaurant Al Mahara. In het interieur van Burj al Arab zitten maar liefst 28.000 lampen verwerkt. Ik heb ze niet allemaal geteld maar dat stond hier ergens in een folder. In het hotel is maar liefst 24.000 vierkante meter aan marmer verwerkt. Niet zomaar marmer, maar dertig verschillende soorten van de beste kwaliteit ter wereld. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Burj al Arab gewoon op het vasteland gebouwd zou gaan worden in plaats van op een kunstmatig eilandje voor het strand. Omdat men besefte dat het 332 meter hoge gebouw dan een te grote schaduw op het strand zou werpen, heeft men ervoor gekozen Burj al Arab zo weg te zetten dat het haar gasten nooit in de schaduw zet als die liggen te zonnebaden. Alsof alle luxe in het hotel nog niet genoeg was, introduceerde men in 2013 de gouden iPad als ultieme gadget voor de hotelgasten. Bij iedere hotelsuite hoort een iPad die met 24-karaats goud versierd is. Het is overigens de bedoeling dat je deze dure tablets na het uitchecken in het hotel achterlaat. Wil je er toch eentje hebben, dan kun je ze voor prijzen van rond de achtduizend euro kopen in de boetiek van het hotel. Het heeft 5 jaar geduurd om Burj al Arab te bouwen. Men begon in 1994 met het aanleggen van het eiland, wat twee jaar in beslag nam. De daadwerkelijke bouw duurde drie jaar, om uiteindelijk op 1 december 1999 officieel geopend te worden. Als je dan toch in Dubai blijft zou ik hier zeer zeker naar toe gaan.

Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven