Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

 

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie. Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve.

Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

 

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence

 

Advertenties

Abandoned World War II Nazi Labor Camp (Schindler’s List)

For English version scroll down

Aangekomen in Krakau, Polen, waar ik  de komende 6 dagen zou verblijven, wist ik dat ik minstens één van die dagen naar het nabijgelegen concentratiekamp Auschwitz zou gaan. Dat was mijn plan. Maar op mijn tweede dag in Kraków, hoorde ik in de kroeg mensen vertellen over een verlaten nazi-werkkamp uit de Tweede Wereldoorlog net buiten het centrum van de stad. Het werkkamp bevond zich in een oude kalksteengroeve die langzaam was vergaan en weer door de natuur werd teruggenomen. Dit verlaten werkkamp diende ook als decor set voor de film Schindler’s list van Steven Spielberg.

In een tijdperk waarin tolerantie weer ter discussie wordt gesteld wilde ik een meer persoonlijke ervaring voelen dan de ervaringen welke ik in mijn leven heb opgedaan bij de toeristische herdenkingsmonumenten en musea. De steengroeve bevindt zich aan de zuidkant van de rivier de Wisla. Laat ik niet moeilijk doen; ik geef jullie gewoon de GPS-coordinaten. Zet je auto op 50.037907 19.953386 en loop dan naar 50.0365 19.9561. Deze cijfertjes gewoon even kopiëren in Google Maps en je mobieltje brengt je naar deze plek. Naar de wc gaan is moeilijker. Hier wandelen dagelijks mensen om hun hond uit te laten dus zo spannend is het niet.

Schermafbeelding 2019-04-12 om 18.08.09.png Toen ik aan kwam regende het pijpenstelen en de sfeer was heel droevig. Daar stond ik dan boven aan de rand van de groeve en keek omlaag naar een plek waar duizenden mensen door uitputting waren gestorven of geëxecuteerd. Los grind onder mijn voeten brak de oorverdovende stilte toen ik de rand verliet. Ik moest me goed vasthouden aan bomen en struiken want het pad liep heel stijl af. In de verte hoorde ik honden blaffen en ik hoopte dat ze goed aangelijnd waren. De Liban-steengroeve in Krakau, Polen, werd in 1873 opgericht als onderdeel van een kalksteen bedrijf, “Liban en Ehrenpreis”, eigendom van twee Joodse industriële families uit Podgórze.

Gebouwen en een spoorlijn werden gebouwd met de  kalksteen welke werd opgegraven uit de groeve. Tijdens de Tweede Wereldoorlog van 1942 tot 1944 namen de nazi’s de Liban-steengroeve over en gebruikten gevangenen uit het nabijgelegen dwangarbeidskamp Plaszów om handenarbeid te verrichten in diezelfde steengroeve. De Liban-steengroeve werd pas bekend door Steven Spielberg die deze locatie gebruikte om het Plaszów-werkkamp uit zijn film Schindler’s List na te bootsen. Hij wilde de werkelijke locatie van het Plaszów dwangarbeidskamp niet gebruiken uit respect voor de duizenden gevangenen die op bevel van SS-commandant Amon Goeth in het kamp werden uitgeroeid. Hier stierven ongeveer 8.000 mensen door executie.

Spielberg bouwde kazernes, wachttorens, hekpalen gespannen met prikkeldraad en zelfs een pad vol met Joodse replica grafstenen in de verlaten Liban-steengroeve. Waarschijnlijk koos hij de steengroeve omdat het niet alleen tot de juiste verbeelding sprak met zijn enorme kalkstenen rotspartijen, maar ook vanwege de roestige kalkovens en andere steengroeve-machinerieën die op de plek werden achtergelaten. Het grafsteenpad werd opnieuw gemaakt door Spielberg. De Nazi’s gebruikten in Plaszów echter échte grafstenen van Joodse begraafplaatsen om zodoende de wegen naar het kamp te plaveien zodat de Joodse gevangenen gedwongen werden om over de overblijfselen van hun voorouders te lopen op hun weg van en naar het werk. Dit om de Joden compleet te vernederen. Toen ik over deze grafstenen liep had ik wel meteen een krachtig historisch besef. Ik kreeg een goede indruk van hoe het  geweest moest zijn om gedwongen handenarbeid te verrichten in dit werk kamp waar ontsnappen niet mogelijk was. KrakauSchermafbeelding 2019-04-13 om 15.37.26.png

English version:

Arriving in Krakow, Poland, where I was going to stay for the next 6 days, I knew that I would go to the nearby Auschwitz concentration camp for at least one of those days. That was my plan. But on my second day in Krakow, I heard people talking in the pub about an abandoned Nazi labor camp from World War II just outside the city center. The labor camp was in an old limestone quarry that had slowly decayed and was taken back by nature. This abandoned labor camp also served as a set for the film Schindler’s list of Steven Spielberg. In an era where tolerance is being challenged again, I wanted to feel a more personal experience than the experiences I have had in my life at the tourist memorial monuments and museums. The quarry is located on the south side of the Wisla River but I just give you the GPS coordinates 50.036624, 19.956340.  Just copy in Google Maps and your cell phone will take you to this place.

People walk their dogs here every day, so it’s not that mysterious. When I arrived it was raining cats and dogs and the atmosphere was very sad. I stood there at the top of the quarry and looked down at a place where thousands of people had died by exhaustion or been executed . Loose gravel under my feet broke the deafening silence when I left the edge. I had to stick to trees and shrubs because the path was very steep. I heard dogs barking at a certain distance and I kept hoping that they were on a good leash. The Liban quarry in Krakow, Poland, was founded in 1873 as part of a limestone company, “Liban and Ehrenpreis”, owned by two Jewish industrial families from Podgórze. Buildings and a railway line were built with the limestone that was excavated from the quarry. During the Second World War from 1942 to 1944, the Nazis took over the Liban quarry and used prisoners from the nearby Plaszów Forced Labor Camp to do manual labor in the quarry for construction work that took place during wartime. The Liban quarry was only known by Steven Spielberg who used this location to simulate the Plaszów labor camp from his movie Schindler’s List. He did not want to use the actual location of the Plaszów Forced Labor Camp out of respect for the thousands of prisoners who were exterminated in the camp by order of SS commander Amon Goeth. About 8,000 people died here from execution. Spielberg built barracks, watchtowers, fence posts strung with barbed wire, and even a path full of Jewish tombstone replicas in the abandoned Liban quarry. He probably chose the quarry because it appealed to the right imagination not only with his huge limestone rock formations, but also because of the rusty lime kilns and other quarry machines that were left on the site.The tombstone path was recreated by Spielberg. In Plaszów, however, the Nazis used real tombstones from Jewish cemeteries to pave the roads to the camp so that Jewish prisoners were forced to walk over the remains of their ancestors on their way to and from work. This is to completely humiliate the Jews. When I walked over these tombstones I immediately had a strong historical sense. I got a good impression of what it must have been like to do forced manual labor in this work camp where escaping was not possible.

IMG_5015 2
Tombstone path
IMG_5013 2
Tombstone path
IMG_5022 2
Electric fence
IMG_5044 2
Electric fence

 

Philippines (Dutch blog)

Dag 1/2  De sloppenwijken van Manilla

Mijn keuze om een extra halve nachtdienst verlof te nemen bleek achteraf geen slechte te zijn. Zodoende had ik enigszins een beetje slaap gehad voor een reis die heel lang zou gaan duren. Om 14:00u vertrokken we naar Schiphol. Om 20:30u namen we het vliegtuig naar Abu Dhabi alwaar we om 06:00u zouden arriveren. Om 10:00u hingen we weer in de lucht om rond 22:30u local time te landen in de heerlijke warmte van de hoofdstad van de Filipijnen, Manilla. Toch een kleine 20 uur onderweg geweest. Ons hostel lag in een buitenwijkje. Vlakbij de sloppenwijken van Manila. Op de Filipijnen worden de doden niet echt meer geteld. Sommigen houden het op ruim 8000, anderen op 9000. Duidelijk is dat de willekeur en terreur van de keiharde strijd van president Rodrigo Duterte tegen drugscriminaliteit niet voorbij zijn. Zo werd in een politiebureau in de hoofdstad Manilla achter een kast een clandestiene gevangenis ontdekt waar gevangenen zaten die nergens geregistreerd waren. Niemand zal het merken als die worden vermoord. Gemaskerde anti-drugs eenheden van de politie vermoorden niet alleen drugsdealers maar ook drugsverslaafden gewoon midden op straat in de sloppenwijken. De lijken laten ze liggen. Niemand die zich er om bekommerd. Vandaag gingen we eens kijken. Gewoon nieuwsgierig. Morgen komt president Trump met president Duterte praten. De mensenrechten zullen hoog op de agenda staan.B93EF1FB-84BF-414C-8435-04521B0045F23E30F931-AE62-4872-B30D-EF558AA4A2773D6D09D8-2AC7-48A4-9334-21F5753A629FFACAAA05-EAAD-450D-86DA-2735B158AE8A22B3AA65-E585-4282-AF78-C822047714CD05C85D0D-9926-470F-A385-D5535BABF9A74E42F34F-7F40-4B8E-9E5C-401B9E1D015946D9ED6B-85A4-4F09-8DB1-4C90D631B5AB

Dag 3/4

Met het vliegtuig vlogen we in een uur tijd naar het eiland Palawan. We hadden op de luchthaven een uur in het vliegtuig vast gezeten omdat meneer Trump wilde landen en dan moest het luchtruim vrij zijn. De hoofdstad Puerto Princesa deed erg armoedig aan. Ik had natuurlijk weer een cheap hostel geboekt en dat was ook te merken aan de kamer. We sliepen in een nasty bed met allemaal ondefinieerbare vlekken in het beddenlaken. De gezamenlijke douche had alleen koud water en het gebruikte wc-papier moest je in een vuilnisbak droppen i.p.v. doortrekken. Overigens kon je je kont ook gewoon met de waterslang die naast de wc op de grond lag, afspoelen. In ieder geval een stuk beter als bij -5c op een gegraven gat schijten op de verlaten steppe in Mongolië twee maanden geleden. De weg naar pubstreet was weliswaar geasfalteerd maar de stoep aan weerszijden bevatte vele brekebeentjes. Hierdoor werden we gedwongen op straat te lopen. Het verkeer hier knalt je van links en van rechts voorbij dus het werd even uitkijken. De pubs zijn uitermate gezellig. Ik was blij dat ik weer deel mocht uitmaken van het Aziatische uitgaansleven. Toch heel anders als in Europa waar het meer draait om zien en gezien worden. Hier zit iedereen met zijn modderige teenslippers en vlekkerige shirtje gewoon eurobier te drinken. Op het podium staan drie foute meiden zich uit de naad te werken. Ze brengen hedendaagse muziek ten gehore maar de voorrondes van the Voice zouden ze niet halen. Maar daar gaat het niet om. Ze hebben fun en dat slaat over op het publiek. Als meisje A aan het zingen is checked meisje B even haar berichtjes op haar foon. Als ze aan de beurt is om het refrein te zingen dan doet ze dat onder het appen. Zonder naar het publiek te kijken. Meisje C kwebbelt ondertussen even met een Fransman wat voorbij loopt. Een en al chaos op het podium. De drummer heeft niet eens in de gaten dat hij zijn drumstick heeft laten vallen. Als een Spaanse meid aan het tafeltje voor het podium een nieuw flesje bier aan haar lippen zet stormen de drie meiden naar haar toe, onderbreken hun song en schreeuwen “shot shot shot” met als bedoeling dat ze die fles bier moet leeg atten. Dat deed ze dan ook. Tot genoegen van het publiek. Daarna zongen ze hun Britney Spears nummer verder. ‘s Nachts terug gekomen in het hostel kwam ik op de badkamer een kakkerlak tegen. Aangezien kakkerlakken kunnen bijten en je met salmonella kunnen besmetten besloot ik toch maar diegene met bardienst er bij te halen. Eer hij daar was met zijn blik en veger, was de vogel helaas al gevlogen. IMG_5731

‘s Morgens vertrokken we al vroeg naar de Underground river. Deze ondergrondse rivier kun je bereiken door eerst met een bootje naar een eilandje te varen, een stukje te lopen door het oerwoud en uiteindelijk weer in een bootje te stappen waarna het bootje een grot invaart. Het imposante grottenstelsel bevat twee rivieren boven elkaar. Ze zijn verbonden middels watervallen. Daarbij lekt er veel water naar beneden waardoor je telkens nat regent. Het wemelt er van de vleermuizen, groot en klein. Ze scheren rakelings langs je hoofd maar door hun echo-systeem raken ze je niet. Dat was maar goed ook. Sommige vleermuizen hebben hondsdolheid en dat wil je hier niet krijgen. In het stukje woud kwamen we wat aapjes tegen en ook een joekel van een varaan. Die kunnen heel hard met hun staart meppen maar gelukkig was hij op zoek naar een avondmaaltijd en met zijn lange tong propte hij steeds weer iets eetbaars naar binnen.46B1A232-957F-40FE-8E45-E6619465937FAA6E42CF-06C3-4E4A-994A-026567783DBDFF68953E-A524-42FB-9689-8EF6E6DD8106F4CE044C-6982-4FAE-8E22-5182158BA40F2846AAE3-A41F-4AAE-A089-37C1175F3AFCD5E74538-CA97-4FF9-A738-F0DC14DFF880
Overal op straat heb je van die kleine ondernemers die altijd wel wat lekkers te eten hebben in hun klaarstaande pannetjes. Voorbijgangers tillen het deksel van een pan omhoog om even te neuzen wat er in zit. Vinden ze het niet lekker dan sjokken ze gewoon verder. Voor een snel ontbijtje bestaande uit rijst en twee spiegeleieren met een flesje cola betaalde ik 0,80€. Je schaamt je bijna om geen fooi te geven. De uitbaatster onderhield drie kinderen. Een jongen van acht jaar sneed de groenten en een meid van zes jaar oud trok haar broertje van twee jaar, die met zijn blote piel naast me zat, van zijn krukje. Blijkbaar vonden ze dit niet gepast. Even later stopte ons local busje die ons van Puerto Princesa naar het noorden van het eiland zou brengen. In het busje zaten allemaal Filipinos die ook naar het noorden gingen. Voor hun is dit de goedkoopste manier van reizen. Per persoon betaal je 500 pesos (8,30€). De rit duurde vijf uur. Je betaalde dus zo’n 1,70€ per uur. Ik heb het alleen goedkoper meegemaakt in het Andes-gebergte. Daar reden coaches (grote bussen) voor één euro per uur. Geen geld.
Er gaat maar één weg naar het noorden. Al het verkeer ging over deze tweebaans weg waardoor deze tocht van 180 km zolang duurde. Onderweg slapen honden gewoon op de weg of ze riskeren zo’n last minute oversteek zonder uit te kijken. Gewoon om de chauffeur het moeilijk te maken volgens mij. De pestkoppen. Toch weten de chauffeurs al zigzaggend over de weg deze hondjes goed te ontwijken. Tenminste: ik heb geen honden zien liggen die het niet meer deden. Angelica heeft vijf uur met de handen voor haar ogen gezeten. Iedere keer als ik zei:” bohhh, dat was close”, verstijfde ze van schrik. Ik besloot er maar mee op te houden. Not funny en slecht voor haar hart.
Langzaam veranderde het landschap. Mooie palmbomen en schitterende vergezichten. We naderden El Nido. Welcome in paradise ! Van hier uit gaan we island-hoppen.

Dag 5/6 El Nido, Palawan

Ons hostel is supermooi. The Outpost Beach Hostel  is een backpackers hostel maar je kunt er ook een priv’ekamer boeken.. Hier voel ik me toch meer thuis dan in een hotel. Alles gaat altijd lekker gladjes. Het personeel bestaat vaak uit mensen die ook veel reizen dus die weten je ook meteen van het goede advies te voorzien. Ze weten wat speelt. De zee bevond zich op vier (!) meter van de trapjes naar de bar. Daartussen in bevond zich een kleine strip met zand. In het hostel zat vanwege de goedkope prijzen uiteraard veel jeugd. En die hebben altijd goede zin ! Je kunt het hostel hier boeken.IMG_1750IMG_1757IMG_1753IMG_1748IMG_1760Ook het dorpje is heel leuk. Genoeg te zien. Mensen werken, gaan naar school, doen hun dingetje. Zoals bij ons, alleen anders.  ‘s Avonds reden we met een locale tricycle richting het dorpje El Nido. Een tricycle is niet meer dan een klein brommertje waar de plaatselijke Jan Handig een karretje tegenaan heeft gefixed. We pasten nét met ons tweetjes erin. Voor 50 pesos (0.80€) bracht hij ons naar het dorpje.  We  moesten pinnen. Alle pinautomaten worden hier zwaar bewaakt. Het maximale wat je per dag kan pinnen is 10.000 pesos (165€). Dat zou dus de ultieme buit zijn na een klap in je nek. Maar ook ieder restaurant heeft een gewapende bewaker. Zelfs ons hostel aan zee heeft er ene. Als je op de site kijkt van buitenlandse zaken dan zie je dat van het eiland Palawan de kuststreek oranje is gekleurd m.a.w. te vermijden gebied. Nu weet ik ook dat die heren die de reisadviezen verzinnen heerlijk kunnen overdrijven. De enige keer dat ik wat meemaakte in een kuststreek was in de Keniaanse havenstad Mombassa, zo’n 15 jaar geleden. Ik zat met een blonde langharige vuilnisman uit de Achterhoek ‘s nachts aan de bar samen met de keniaanse barman de dag af te bieren. Opeens kwam de hotelmanager met de mededeling dat hij was gewaarschuwd dat Somalische piraten op zee waren gespot op zo’n 10 km afstand van ons strand. Ter verdediging had het Keniaanse leger een tiental soldaten naar ons hotel gestuurd om de boel te bewaken. Die arriveerden inderdaad een half uurtje later toen ik met mijn kompaan aan het biljarten was. Nieuwsgierig als ze waren gingen ze met hun kalashnikovs rondom de biljart staan om te kijken wat we er van bakten. Degene met zijn Rocky Balboa shirtje aan zei dat hij tegen de winnaar wilde spelen. Even later mocht ik het tegen hem opnemen. Om zijn handen vrij te houden had hij zijn geweer even rechtop tegen de biljartkast aangezet. Echter, dat ding stond lelijk in de weg toen ik wilde aanleggen voor een punt te maken. Ik vroeg heel lief of ik zijn AK47 even mocht verplaatsen. Hij knikte toestemmend. En daar liep ik dan met zijn wapen naar de hoek van de bar en legde hem daar op de grond. Niemand keek er van op. Ook deze meneer legde uiteindelijk het loodje en na het vieren van deze zegen kroop ik in bed. ‘s Morgens liep ik vanuit mijn kamer naar buiten en onder het balkon lag Rocky te slapen op een bedje met het geweer als kussen onder zijn hoofd. Er was uiteindelijk geen aanval geweest die nacht. Wel hadden ze die week 12 man in het dorpje waar ik verbleef ter plekke opgehangen. Gewoon, omdat ze tijdens de verkiezingen die werden gehouden op het moment dat ik daar was,  op de tegenstander van de zittende president (Kenyatta) hadden gestemd. Mijn advies luidt dan ook: nooit naar Afrika gaan als er verkiezingen zijn. De situatie kan zo maar uit de hand lopen. Het respect voor het leven kan dan heel snel verdwijnen.  Hier op de Filipijnen heeft men soms last van de tereurgroep IS. Echter, deze zitten in de provincie Mindanao. Een flink stuk hier vandaan. No worries 😊.FA6AE2C8-8718-408A-B54F-0DD0474FE9EB71B36E4A-6063-4EB9-B5C9-FC16D63D39CCE47D9A39-835E-4F07-A779-181EAEC40DBC97D6ED50-E867-4AAE-BDAA-5012FB6A39C6DC3D0180-F85B-4A21-8F0E-0D9BA782CD5C

Dag 7 Blog update Filipijnen (Islandhopping Expeditie Robinson eilandjes)

Vanuit het hostel liepen we de rustige zee in. De windstilte zorgde er voor dat de zee zo glad was als een biljartlaken. De temperatuur van het water was heerlijk warm. Één groot bad voor je deur. Het was ongeveer 100 meter lopen en op het laatst kwam het water tot aan je middel. Opdrogen kon je op de boot. De groep bestond uit voornamelijk engelse en Australische twintigers die in ons hostel verbleven. De meesten hadden nog kleine oogjes van het drinken de avond van te voren. Veel van het vervoer over water in de Filipijnen gebeurt met de zogenaamde Outrigger (Bangka). Dit is een type kano met een of meerdere drijvers langs de zijkant bevestigd aan een of beide zijden van de boot. De Outrigger heeft een veel grotere stabiliteit en zeewaardigheid ten opzichte van de traditionele kano. Kleine boten hebben vaak slechts 1 drijver aan bakboordzijde, terwijl grotere boten er een aan beide zijde hebben. Met deze boot gingen we de zee op en na een half uurtje kwamen we aan op het eerste eiland: Pinagbuyutan island. Een helse regenbui barstte los en iedereen op de boot werd kletsnat. Onze tassen hadden we gelukkig droog weg kunnen zetten. Er zat niets anders op dan maar het warme badwater in te duiken. Eenmaal in het water boeide het niet meer zo veel. Dit was een prachtig eilandje. Erg klein maar heel hoog. Ik waande me net zo’n Robinson Crusoë. Alleen maar palmbomen en een wit strand. Prachtig 😍. Het volgende eiland was Snake Island (het had de vorm van een slang). Op het eilandje zat één aap. Die kwam ook meteen naar ons toe gelopen. Aangezien hij uiterst agressief scheen te zijn werd hem door Jay-Jay, de lolbroek van de bemanning, een banaan in zijn mond geschoven. Dat zou hem even rustig houden zodat de groep hem rustig kon passeren. We wilden immers naar de top van de berg klimmen zodat we een mooi uitzicht hadden. Eenmaal weer onder stond er een tafel op het strand. Met een surfplank werd het lopend buffet van onze boot naar het strand gebracht. Op het menu stond rijst, kip, vis, groenten en fruit. De mannen hadden dit ondertussen aan boord bereid. Heel apart zo’n buffetje in zee. Hierna gingen we naar West Entalula Island. Paradijselijk witte stranden waar we konden snorkelen. Natuurlijk zagen we allemaal mooie visjes in allerlei bonte kleuren. Het enige visje wat ik herkende was het papegaai-visje. De big lagoon op Miniloc Island was alleen te bereiken met een kano die je kon huren van een drijvend kanoverhuurbedrijfje. Eenmaal aangekomen in de lagoon viel onze mond open van verbazing. Het water was vrij ondiep, je zou in principe kunnen lopen maja: we hadden nu al betaald voor de kano 😂. Aan weerszijden van de strip water waren hele hoge, mooi groen bekleedde rotsen die datgene wat je schreeuwde met een echo terugkaatsten. We echter maar een uurtje de tijd maar net genoeg om dit moois in ons op te slaan.
We sloten deze trip af op 7 Commandos Beach. Hier namen we een kokosnoot om te drinken. Op het strand was een volleybalveldje en met de hele boot deden we een wedstrijdje beachvolleybal. Zo sloten we deze mooie dag af. ‘s Avonds aten we lekker vis van de BBQ op het strand van el Nido. Super lekker !732CF77C-8AB9-47B7-A913-AD3E356D264B08F546AF-A752-4780-9C29-9D92C4B6914F4427A0EA-EDD7-4090-A814-1FEA6B1F1642A1EBA746-0D7B-412B-83CE-DCAC7A58B68F358410CD-5A7F-456B-9493-008F642F83842F1AD706-75EF-4970-9C7A-0A4990740E3DFCFA431E-ECA3-4454-9D05-4AB48587BD6598B60114-1ECC-49AC-8F03-EF5A122651EF5C8735CC-A05A-4022-9036-4B796F563352D04616C2-A7D1-4196-A3AA-010DDD9021C637F109EC-FEC1-4B69-B722-23704CD850F29CCA3C7B-B0AC-4D28-AA53-ECC882C27940

Dag 8,9,10 Schoolbezoek El Nido

Gewoon allerlei leuke dingetjes gedaan. Een dagje een ATV gehuurd en daarmee door de modder geknald en op een aangewezen stukje strand langs de waterkant gescheurd. Altijd leuk. Maar het leukste was het bezoek aan een school. Een stagiaire liet ons een aantal lessen bijwonen. De leeftijden varieerden van vier jaar tot 16 jaar oud en de klassen bestonden uit 30-40 kinderen. De kinderen uit de buitengebieden moesten soms wel een uur lopen om op school te komen. Vanwege de ondervoeding konden sommige kinderen zich niet altijd goed concentreren. Discussies over wel of geen frisdrank op school worden hier niet gevoerd. Je krijgt water of water. Overal waar we binnen kwamen werden we door de klas welkom geheten. Soms werd er zelfs voor ons gezongen. Er werd les gegeven in het engels (!). Wat ons op viel was de grote hoeveelheid sporten die men kon doen. Voetbal, basketbal, softbal, zwemmen, taekwondo. Daar waar onze regering het zwemmen uit het lessenpakket heeft gehaald wordt hier lichaamsbeweging gestimuleerd en gesubsidieerd door de overheid. Bij een aantal klassen mocht ik uitleggen waar we vandaag kwamen. Europa hebben ze wel eens van gehoord maar kom niet aan met Nederland of Amsterdam. Ze waren een en al oor. Na een paar uurtjes gingen we weer weg. Als dank trakteerden we op 160 ijsjes (😂) hetgeen leidde tot een flink gejuich 🍦🍦🍦41E882F4-9BB3-45DE-93F3-7B6BF0AC31AEA26D4C0A-E9CE-418C-9A95-BA9B73550A5A0F641758-4440-46EB-A367-DDEA05C24BA78FEBAEE2-D5B5-4D71-A56F-AF3A167244E08BA8168E-320B-4FE7-9489-17A201DC4B040CA2316E-BF47-48E6-A1CA-190594084766D7FA2DC1-8DB8-44FE-AFA0-3EB86CEDEEB313FC7E8F-131B-45E7-8956-2FD11138C7D79404AA52-ACD6-4213-9DFE-B5F4D6A80BF7272AE2EA-9502-426B-A0CB-985379C447877BB6B3CF-3060-4446-9A54-E360E15C135A1FF3F35E-3A21-4825-9710-E1A930BFF34B9AD24B6A-9645-4474-BA3A-6C7538C029662F7A9448-443D-4C12-ACEB-96C1B16ECE0646CC7061-BF7A-49D3-881C-178C4C45A5E3

Dag 12 Iwahig gevangenis (gevangenis zonder muren)

Een bezoek aan de Iwahig gevangenis. Deze gevangenis huisvest gevangenen met een hele zware gevangenisstraf. De mensen die we ontmoet hebben zijn allen veroordeeld voor moord of meervoudige moord. Het frappante aan deze gevangenis is dat het geen muren heeft. Iedereen kan zomaar ontsnappen. Maar toch kiezen ze er voor om dat niet te doen. De regel is simpel. Als je niet ontsnapt dan mag je in de gevangenis in Palawan blijven, je mag tennissen, voetballen, zelf koken, tuinieren, je familie en vrienden mogen langskomen, je mag zelfs aan je vriendin knabbelen zo vaak je wilt. Je hebt dus heel veel privileges. Probeer je te ontsnappen dan ga je linea recta terug naar de gevangenis van Manilla. Daar zit je in een grote cel met 180 man waar plaats is voor 20 man. Je word gedwongen je bij een bende aan te sluiten om te kunnen overleven. Doe je dat niet dan overleef je geen twee weken. Moord en doodslag is er aan de orde van de dag. Iedere bende heeft een leider. Als deze even zijn benen wil strekken dan wordt hij geëscorteerd door ongeveer 300 bendeleden die hem beschermen tegen vijandige leden van een andere bende.9AF46970-560D-4163-AAFD-59E682375049
Aldus Jason, een 40-jarige inmate met twee inkttraantjes onder zijn rechteroog, die ons te woord stond. Bij aankomst moesten we ons even melden bij een kantoortje. We wisten niet wat we moesten verwachten en hadden gehoopt op een bewapende cipier die ons zou begeleiden. Helaas was dat niet zo dus in ons uppie moesten we maar contact zien te maken. De zwaar getatoeëerde Jason kwam lachend op ons af en stelde ons enigszins gerust. Zijn ouders hadden vroeger in Manilla een zaak. Op een avond hoorde hij geluid bij het tuinhek. Door het geopende raam vernam hij dat de twee mannen zijn vader wensten te spreken. Toen zijn vader de voordeur opende werd hij meteen neergeschoten. Jason werd getroffen door twee kogels en raakte buiten westen. Toen hij bij kwam in het ziekenhuis bleken zijn jongere zusje, zijn vader en moeder te zijn vermoord. Beroving was de reden. Jason was diverse malen naar de politie gegaan om een aanklacht in te dienen maar kreeg telkens geen gehoor. Na een jaar besloot hij de moordenaars van zijn familie te vermoorden. Na deze dubbele moord stapte hij met het wapen naar de politie en deed zijn verhaal. Hij kreeg 22 jaar cel. Hiervan had hij 17 jaar in de gevangenis van Manilla gezeten. Wegens goed gedrag kwam hij in aanmerking voor de Iwahig gevangenis, een droom voor iedere Filipijnse gevangene. Hier zat hij al twee jaar en moest er nog drie. Toen hij het verhaal vertelde kreeg hij tranen in zijn ogen. Iedere dag stonden ze om 05:00u op en gingen aan het werk op het land. Daarna werd er gedoucht en konden ze hun dag verder invullen. Ik mocht van hem dit verhaal op FB zetten maar over bepaalde dingen mocht ik niet schrijven. Als slot kregen we een heuse gangsterdans te zien á la de Backstreet boys. Na twee uurtjes zijn we weer gegaan. Een superervaring rijker ! #neverbored#. Wil je zien hoe het er in een Filipijnse gevangenis aan toegaat kijk dan op youtube:

46E5E65D-62E7-44A8-99C6-94DF4FAA848CA1FDB42E-F8EF-4490-A92C-BCA6EC33CDC3647D11DE-C8E7-4365-997A-431AC023A446CA251C00-9BCC-480D-B933-D31FEFDB692A5783982F-EA4A-4659-B51C-78B4E5A1337E1E30A4D0-852A-4EC4-AA58-8DB630E49015

 

 

The Hillbilly Car Club

What a wonderful feeling it must have been to be able driving around in this type of car in the 1950s. And here in this hidden secret place these gems are just getting old. Brotherly side by side. Nobody is looking for them. The location was perfect. Easy to enter. We were just 5 minutes inside when we heard a soft voice. A female photographer from Los Angeles had also heard of this place and was shooting some pictures just like we did. But she thought she had been caught by the owner and had hidden herself very well. Later this day at another location we were less fortunate and were arrested by the police in Luik. Interested in visiting this place ? Write this in a comment below this article.01A0569E-47AD-4854-A0EA-5A4B47CA3F3AB5D38EB8-02A4-4D02-8ACF-5C5CF623B8D9D88CDD09-7B17-48B9-8A05-1EE2917EF6BB4F466325-2124-4968-8954-49A0FE7164EC61FF2643-4A9C-42B4-8373-91430006B65D140AA0F4-9FFC-4D5A-82E8-23CD038A77E41B9422D9-A508-4098-B885-B444464170179B39B64A-2199-4E78-A95E-08D5F96EEE1663A5158B-A15E-4CAD-92AD-7D000E05543D

Disclaimer: I never claimed that I visited this place. Nor did I advise or force anyone to visit this place. Entering such buildings is prohibited and can be punished with high fines or in some countries you may be fined with a prison sentence.

Australia. Holy Ayers Rock Uluru, Victoria Desert

Australia. Holy Ayers Rock Uluru, Victoria Desert

For Dutch blog: scroll down

 

86DACFC7-7BFB-4794-ADA6-CEFD473541E2
There are two available walking routes. The local Aboriginals prefer not to climb the rocks, but stay on these paths. The walking routes are closed if it is too dangerous to walk on them (too much wind, too hot or during rescue operations).

Ayers Rock Uluru. The world famous rock and something that symbolises Australia. A six hours drive from my Alice Springs Backpack hostel backpackershostel NYA  to Uluru in the Victoria desert. Three days staying in the desert. 43°C and in the sun even hotter. Every time the same question:” does everybody have 3 liters of water ?”. You will get dehydrated and you will not even notice. You can book the same tour I did here.

3F15AA19-3C78-4AE1-A3CA-EE8863E93E51
Our bus without A/C

It is very important to drink a glass of water every 15 minutes. We wore fly nets, as it took too much energy to swat them constantly. We needed every piece of energy. We suffer, but hell, do we love this place! Unique panoramas, massive rocks. We didn’t mind getting beaten by the extreme heat, it was all worth it! We’re hunting some fire-wood for the bonfire tonight. A hard job. F9FFD7FD-AF5E-4186-8FBE-39F44107E42FThe men seek for the wood and cut it with their hands and feet. The women gather the wood and bring it to the bus. Teamwork. Everybody knows what to do. At an open spot we make base-camp in the middle of nowhere. The men create a wooden “wigwam”. The women prepare the meal. Chili !!!.

IMG_2654.jpegWe get our sleeping bags from the bus and everybody is looking for a nice spot by the fire. With a stick we draw  “the circle of trust” to protect us against bugs on the ground. We search for three Dingo-rocks. Medium stones which we will throw behind the alfa-Dingo when a Dingo group wants to attack us. This will make him panic and flee. The whole group will follow his lead.  Till 02:00am we were drinking ice cold beers and soon we felt human again. 8BF0A112-6CE4-48FE-918E-70A6B7756C5A.jpegThis felt so good! We ended the day in our sleeping bags and swags. Looking up to the sky, we all agreed with our SUPER-guide Adam:  the view is only possible in the desert . We’ve seen many stars in our lives but this??? Thousands??? Hundreds of thousands??? Millions??? No idea. We even saw four shooting stars. Some of us have a special star up there. Sleep well dad.E7798FC2-6B39-47C3-A33B-8B3050DFEF3D

Dutch version:

Ayers Rock Uluru. Dé alom bekende berg en synoniem voor Australië.

9E4D6B63-EDDB-4E09-BFE3-B4AF4D6A42CE
Valley of the Winds, peak, Uluru-Kata Tjuta National Park, Australia

Drie dagen woestijn. Maar eerst een zes uur durende rit van mijn backpackershostel NYA  Alice Spings naar Uluru in de Victoria woestijn bij een temperatuur van 43°C en in de volle zon nog veel warmer. Iedere keer wéér die vraag:” everybody still got 3 liters of water ?”. Je droogt uit en je hebt niets in de gaten. Ieder kwartier een glas water. We dragen vliegennetjes. Het wegslaan van die beestjes kost zoveel energie die we wel beter kunnen besteden.

IMG_2535.jpeg

IMG_2539.jpeg
Kings Canyon is a canyon in the Northern Territory of Australia located at the western end of the George Gill Range about 323 kilometers southwest of Alice Springs and about 1,316 kilometers  south of Darwin within the Watarrka National Park.

Het is écht af zien. Maar wat is het mooi hier. Unieke vergezichten. Machtige rotspartijen. Het is het allemaal waard. Hier doe ik het voor. We gaan op zoek naar hout voor onze bonfire vanavond. Hard werken. De mannen gaan op zoek naar bruikbaar hout.A6B0EBFD-E50C-4E23-9962-20A69BE567AATakken breken we met onze handen en voeten. De vrouwtjes brengen alles naar ons busje. Teamwork. Iedereen helpt mee. Op een afgelegen plek maken we ons base-camp. In the middle of nowhere. Een open plekje. De mannen maken een mooie “wigwam” van takken. De meiden beginnen het avondeten voor te bereiden. Chili !!!😋😋😋. De vlam gaat er in. Nóg meer hitte.

A4F82105-19AD-4BE1-B56D-C59F5041C956
Bonfire in the desert with a nice cool beer !

We halen onze slaapzakken van de bus en iedereen zoekt een plekje dichtbij het kampvuur. Rondom je slaapplek kras je met een stokje “the circle of trust” in het zand zodat ongedierte geen kans krijgt om je te steken. Nét die kleine groef in het zand is een tiende graad koeler. Met zijn pootjes voelt het insect dat temperatuurverschil hetgeen hij niet vertrouwt en daardoor een andere weg kiest.

936D564F-8640-4D40-84F5-84CFD6C3A4C7
Kata Tjuta, also known as Mount Olga or the Olgas, is a rock formation in Central Australia, in the Uluru-Kata Tjuta National Park, located in the Northern Territory.

Iedereen zoekt drie Dingo-rocks. Middelgrote stenen die we -indien een groep hongerige Dingo’s nadert- áchter het alfa-mannetje moeten gooien. Als hij vervolgens in paniek raakt dan slaat hij op de vlucht en neemt de hele groep mee. C34E86B6-72AD-4735-9BB6-1D6EDA997DF3Tot 02:00u ’s nachts wordt er ijskoud bier gedronken en we beginnen ons warempel weer mens te voelen. Wat kan dat een mens goed doen.

10F8B50E-E8C0-46C4-9F2A-77FC1DC1B11A
Wave rock formation

We eindigen de dag in een slaapzak. We kijken omhoog en de gids had gelijk. Dit zie je alleen maar in een woestijn waar geen wolken zijn. Ik heb al heel wat sterrenhemels mogen aanschouwen. Maar dit heb ik nog nooit gezien en dat zal ook nooit meer gebeuren denk ik. Duizenden? Honderduizenden? Miljoenen? Geen idee. Zelfs vier vallende sterren gezien. Én één speciaal sterretje ….. Goodnight dad 🍺💫4D660894-750F-4B46-9049-3BEAEE93E299Een leuke anekdote: ik spaar visitekaartjes. Onderweg stopten we bij het Mt.Ebezener roadhouse. Achter de bar stond een grote, kale, zwaar getatoeëerde man met de naam Alex Carter. Ik vroeg hem of hij een visitekaartje voor me had. Hij vroeg waarom ik dit kaartje wilde aangezien ik hier waarschijnlijk toch nooit meer zou terugkomen. Ik antwoordde hem dat ik al mijn verzamelde visitekaartjes thuis in mijn mancave tegen de muur plakte. Als een soort aandenken maar ook als muurdecoratie. Dat vond hij een reuzeleuk idee. Echter, hij had zijn laatste visitekaartje weggegeven en de volgende partij zou pas morgen komen. Maar hij zou het wel leuk vinden als ik zijn rijbewijs aan de muur zou hangen. Ik zei:” ben je helemaal gek geworden ?”. “Als de politie je aanhoudt ben je de Sjaak”. Hij zei:” diezelfde agent die zich hier iedere avond ligt te bezatten en straalbezopen op huis aan rijdt ? “Jongeman, dit is de woestijn. Hier hebben we andere regels”: lachte hij. “Neem het rijbewijs maar gerust mee. No worries and enjoy !”.

IMG_3840
Alex Carter’s rijbewijs hangt nu bij mij thuis aan de muur.
IMG_2486
Bartender Alex Carter Mt.Ebezener roadhouse

Aussi1Aussi2Aussi3Aussi4Aussi5

 

Sweden-Lapland (the Tree-hotel)

English:

In the  extremely cold high Norths of Sweden, deep in the snowy woods where the wood stoves are always burning and where the treetops touch the blue sky, there is a place inspired by friendship, designed by genius, made by magic, perfect and pure. This is Tree-hotel owned by Kent & Britta. I met this couple on my road trip in Finnish and Swedish Lapland in March 2018. The tree houses are quite remote in an area where not many people come. The reception and the very cozy restaurant are located on the snowy road. The decor of the restaurant is in the 50s and 60s style and feels very warm. After four hours of driving I was dying for an ice-cold beer. Then I went out looking for the hidden gems. The road went very steep and I had to hold onto the railing that was made of rope. If you were just outside the footpath, you would slip into the snow up to your hips. If you are in the area of this place then I definitely recommend a visit!

https://www.instagram.com/explore/tags/treehotel/

http://www.treehotel.se/se/om-oss

Dutch:

In het extreem koude hoge noorden van Zweden, diep in de besneeuwde bossen waar de houtkachels altijd branden en waar de boomtoppen de blauwe lucht raken, is een plek geïnspireerd door vriendschap, ontworpen door een genie, gemaakt door magie, perfect en puur. Dit is het Tree-hotel van Kent & Britta. Ik ontmoette dit stel tijdens mijn roadtrip door Fins en Zweeds Lapland in maart 2018. De boomhutten zijn redelijk afgelegen in een gebied waar niet veel mensen komen. De receptie en het gezellige restaurant bevinden zich aan de besneeuwde weg. De inrichting van het restaurant is in de stijl van de jaren 50 en 60 en voelt erg warm aan. Na vier uur rijden had ik zin in een ijskoud biertje. Daarna ging ik naar buiten op zoek naar de verborgen parels. De weg ging erg steil omhoog en ik moest me vasthouden aan de leuning die van touw was gemaakt. Als je je net buiten het voetpad begaf, zakte je weg in de sneeuw tot aan je heupen. Als je in de buurt bent van deze plek, dan raad ik zeker een bezoek aan!

https://www.instagram.com/explore/tags/treehotel/

http://www.treehotel.se/se/om-oss

28577499_1769828183040321_6941628590932804638_n28378112_1769828179706988_7048622501123172033_n28577614_1769828143040325_6628578730043721321_n28782984_1769828173040322_7624112838917314210_n (1)28685720_1769828333040306_3343403229210997069_n28472147_1769828289706977_6174985997492990721_n28468664_1769828269706979_4988517185927491562_n28575611_1769828233040316_4720384297096710647_nIMG_4588IMG_4595IMG_4550Facetune_07-03-2018-19-48-02Schermafbeelding 2019-03-04 om 16.35.18.png

Eating a sheep-head (Namibia)

Namibian cuisine consists of plenty of meat. Street food isn’t big in Windhoek, but you can grab traditional Kapana (grilled meat) all over the city. Local fare can be found at Xwama Cultural Village. Xwama is situated in the heart of Windhoek’s most diverse and lively township- Katutura.  The restaurant has an ethnic decoration that takes you back to the African roots at the same time having rich African and Namibian flavors nourishing your Body and Soul. This is the place I tried the sheep head. Unfortunately, the sheep’s head does not offer much meat. In fact, only the cheeks can be eaten. I did not try the brains because I was afraid to make too much mess if I would break the skull. I also did not eat the tongue because it stank. Watch the video below:

IMG_3593IMG_3588IMG_3589IMG_3595IMG_3587