Loterij Dutch Traveljunk oet Limburg

Dutch Traveljunk 🌍 oet Limburg mag wéér mooie prijzen verloten.

Weet je iemand die één van deze prijzen verdient ? Tag hem of haar of like zelf het bericht op https://www.facebook.com/1996057717369859/posts/2534429710199321/?d=n

Van een gulle gever uit Heerlen mag ik 5x een reistas verloten. Vermeld hieronder welke kleur je zou willen hebben.

Doe je mee ? 👆🏻👆🏻👆🏻. Uitslag 30-4

Grtz. Ran 🌍🇳🇱

Welke kleur wil je graag hebben ? Maak hieronder een keuze.

Orvelte, Drenthe

Angelica en ik hadden nog nooit van dit dorpje gehoord. Géén openluchtmuseum maar een plek waar gewoon mensen wonen en werken maar dan in eeuwenoude Saksische boerderijen met van die vette rieten daken. Er was een snoepwinkeltje met zoetigheid van toen. Hier stonden kinderen 100 jaar geleden na schooltijd met hun snotneuzen tegen het raam gedrukt. We wandelden op ons gemak door het dorpje. Daar stond een staldeur open. Acht schapen hadden voer gekregen en bedankten de boer met een stevig geblaat. Er staat een zuivelfabriekje van rond 1900 waar nog zuivel met de hand gemaakt wordt. In dit dorpje worden genoeg streekproducten verkocht om thuis lekker op te peuzelen. Niet voor niets is Orvelte ooit uitgeroepen tot een van de mooiste dorpjes van Nederland. Er staat zelfs een nagebouwde boerderij uit de ijzertijd. We hadden het gevoel dat we even terug in de middeleeuwen waren tijdens ons bezoek aan dit 1000 jaar oude schitterende dorpje.

Overnachten

Mocht je er willen overnachten dan kan dit bij deze B&B.

Hoe kom je er ?

Kopieer en plak onderstaande GPS-coördinaten in je google maps en hij brengt je naar de dichtsbijzijnde parkeerplek.

52.8424765, 6.6539856

Santa Claus village

Husky

Rovaniemi

Gisteravond arriveerde ik in Rovaniemi, Finland. Een groot dorp met dezelfde hoeveelheid inwoners als Sittard. Tijdens de landing keek ik door het raampje en zag nog net een knalrode zon achter de bossen verdwijnen. Onder me bevond zich één grote witte deken van dikke sneeuw. Prachtig om te zien.

Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi Lordi square
Rovaniemi
Rovaniemi

Spikes

Het vliegtuig taxiede naar zijn parkeerplekje. De landingsbaan was weliswaar ijsvrij maar de taxi-baan niet. Net toen de Boeing de laatste bocht wilde maken voelde ik het vliegtuig wegglijden. Een kleine spin. Niet te groot maar groot genoeg om de groep Chinezen voor me aan het schreeuwen te krijgen. Eenmaal buiten gekomen viel me op dat de wegen niet ijsvrij waren. Zelfs de stoepen niet. Mijn bus kwam al snel aangescheurd. Tijdens het remmen gleed hij niet weg. Naderhand zag ik dat alle banden waren voorzien van spikes: kleine metalen punten die ze in de rubberen banden hadden geschroefd. Deze vergrootten de grip op de wegen van ijs. Bij ons in NL zou het hele verkeer onder deze omstandigheden stop staan. Op deze wegen zou echt niemand willen gaan rijden. Zout strooien en sneeuw scheppen heeft hier evenveel zin als mijn busje poetsen bij mij in de straat met zoveel doorgangsverkeer. De laatste keer was volgens mij twee jaar geleden. Ik hou sowieso niet van auto’s. Als iemand me vroeg wat voor een auto ik had antwoordde ik steeds dat ik een Opel Vivaro bestuurde. Tenminste: dat dacht ik. Toen ik voor de eerste keer sinds twee jaar naar de TÜV ging om mijn busje te laten keuren zag ik ineens in de papieren staan dat ik de eigenaar was van een Nissan Primastar. Het zijn weliswaar precies dezelfde busjes maar ze dragen een andere merknaam. Zóveel geef ik om auto’s. Die van mij zit vol deukjes en krasjes en de cabine is één grote asbak. Héérlijk dat idee. Weer iets om me niet druk over te hoeven maken. Enfin.

Rovaniemi Airport

Bier

Ik slaap in een wel erg mooi hostel. De prijzen zijn hier echter stukken hoger dan de hostels waar ik doorgaans in verblijf. Het bier kost hier in de Roy Club 21€/liter. Ter vergelijk: Amsterdam 17,50€/liter, Sittard 11€/liter,Düsseldorf 7,50€/liter,Cambodja 1€/liter. Een stuk duurder dus. Het dubbele van de bierprijs in mijn stamkroeg. Waar ik eigenlijk een beetje moeite mee heb is het lopen over de stoep. Het voelt aan alsof je continu over de schaatsbaan in Glanerbrook loopt. Dus loop ik als zo’n zwangere eend al waggelend met kleine stapjes van A naar B. Maar dat doet dan ook iedereen hier.

Roy club
Hostel Koti

Santa Claus village

Goed voorbereid en vol goed doordachte plannen besloot ik de bus naar het zuiden te nemen. De bus die stopte ging helaas naar het Noorden. Ook goed. Met een groepje mensen van het hostel gingen we naar het Noorden, naar Santa Claus village. Eventjes buiten Rovaniemi hebben ze precies op de poolcirkel een klein dorpje gebouwd waar de goedzak zelf de hele dag zittend op een houten troon kleine en grote kindjes op zijn schoot trekt. Voor 40€ mogen ze er weer af. Uiteraard mét foto die je via internet kon downloaden. Óf voor 30€ een uitgeprinte versie op first quality keiglimmend fotopapier. Zelf kiekjes maken mocht uiteraard niet. Ik troostte me met de gedachte dat alle elfjes die hem het hele jaar door helpen met onze kadootjes in te pakken, ook te eten willen krijgen. Ik weet dat we met Cate Blanchette als Galadriel en Liv Tyler als Arwen zo’n zeventien jaar geleden op het witte doek qua elfjes heel erg verwend zijn geworden. Daar waar Arwen zich voor het mannelijke publiek ontsterfelijk maakte door te paard in een doorzichtig elfenjurkje Frodo redde van de Ringgeesten zo werd ik vandaag te woord gestaan door een elfje wat echt heel lelijk was. Zó lelijk dat zelfs de WA-verzekering haar niet wilde dekken. Geen betoverend goudblond haar. Nee. Gewoon zwarte sprietjes met daarover onhandig een rood-wit puntmutsje getrokken. Zelfs toen ze haar hoofd jeukte en het mutsje ietsjes omhoog schoof zag ik geen spitse oortjes. Wel zo’n lelijk tunneltje waar je met gemak een Tapas-aansteker kon doorluiken. Wat Madrid is voor Sinterklaas, is Rovaniemi voor de kerstman. Maar waarom Rovaniemi ?? Wij Nederlanders brachten Sinterklaas rond 1650 naar de Verenigde Staten. Zij verbasterden Sinterklaas naar Santa Claus. I.p.v. in pofbroekjes rondspringende zwarte Pieten kreeg de wit bebaarde gabber mooie elfjes met lieflijke, ondeugende spitsoortjes. En een paar honderd jaar later geven de Amerikanen ons de Kerstman weer terug en nu zitten we in principe te kijken met twee Sinterklazen. Of zie ik iets verkeerds ?

Huskies

In de verte hoorde ik hondjes blaffen. Huskieeees !!! Er zaten er zeker 12 voor een slee gespannen. Snel sprongen we er in en maakten een leuke rit door het besneeuwde bos. Tijdens de rit was een jaloers husky-teefje continu aan het bitchen met haar vriendje. Waarover werd me niet duidelijk. Waarschijnlijk had het mannetje wat teveel aandacht van het vrouwelijk schoon om hem heen. Tijdens de rit kreeg hij er zowaar letterlijk de schijt van. Hij poepte gewoon onder het rennen. Alleen het laatste stukje bleef er zo half uit steken. Die was te klein om er af te vallen maar je bleef hem wel ruiken. Dat wordt geheid krabben morgenvroeg. Zéker met deze temperaturen (-15c) 😂❄️🐶

Even de handjes warmen
Santa Claus village
Santa Claus village
Santa Claus village ligt precies op de poolcirkel

Ossuary Leuk

Leuk

We slenterden over het hoofdplein van Leuk en waanden ons in de 16e eeuw. Overal in de zijstraatjes en uithoeken van het stadje had de geschiedenis zijn sporen achtergelaten.

Knekelhuis

In dit leuke idyllische dorpje met hele steile straatjes kwamen we in de zuidzijde van de St.Stefanuskerk een 20 meter lange schedelmuur uit de 16e eeuw tegen. Hier lagen geen beenderen van mensen die gestorven waren vanwege een epidemie of een oorlog maar ze hadden hier hun laatste rustplaats gevonden omdat de begraafplaats te klein was geworden. Sommigen schedels hadden zelfs schotwonden. Hup, gewoon alles was op een hoop gegooid alhoewel ze er wel allemaal netjes bij lagen. Per toeval kwam men deze muur in 1981 tegen tijdens restauratiewerkzaamheden. We stonden even stil toen we de inscriptie ontcijferden: “Wat jij nu bent waren wij ook, wat wij nu zijn zul jij ook ooit worden”. In de 16e eeuw gebeurde het vaker dat men de beenderen van mensen opsloeg in kerken en catacomben. In de 19e eeuw vond men dit maar een gruwelijke verschijning en werden deze schedelmuren weggewerkt achter een voorzetmuur. Als dan een eeuw later een restauratie plaats had kwamen deze muren weer tevoorschijn. Een bezoekje is beslist de moeite waard !

GPS

Wil je deze plek ook eens bezoeken ? GPS: (46.3175042, 7.6347453)

Berggasthaus Aescher…

De weg er naartoe

Aangekomen in het dorpje parkeerde ik mijn auto vlakbij het vertrekpunt van de gondel. Met de gondel ging ik vervolgens 500 meter omhoog. Boven aangekomen volgde er een steile afdaling waarna ik door een opening het grottenstelsel in liep. Aan de andere kant van de berg kwam ik er weer uit en wandelde verder over een heel smal pad langs de steile rotswand. Het pad was gelukkig afgezet met een houten leuning zodat ik niet naar onderen kon vallen. Na een kleine wandeling kwam ik aan bij dit mooie gasthuis, een 170-jaar oud pension gebouwd tegen de zijkant van de berg. Het uitzicht was adembenemend mooi. De nacht bracht ik door in het “varkenshok”. Door een heel klein deurtje kwam ik in een hok terecht waar een aantal bedjes stonden. Toen ik eenmaal lag moest ik me onder de steile rotswand die boven mijn hoofd hing persen, anders staken mijn voeten achter het bed uit. Ik dacht maar aan één ding: als ik vannacht wakker schrik en ik kom met mijn hoofd omhoog dan heb ik een bult van jewelste.

IMG_2048 2

aescher2

Menukaart

Het bijbehorende prachtige restaurant is letterlijk tegen de bergwand gebouwd en de zijwand bestaat dus uit rotssteen. De menukaart is typisch Zwitsers. Niet echt heel speciaal maar goede kost. Naast ons zaten twee van die Insta-poppetjes hun vreetplankje te fotograferen. Zo van: ”kijk wat ik dalijk allemaal mag uitpoepen”. Ze waren de hele tijd nog niet buiten geweest. Waarschijnlijk omdat er een beetje wind stond. Sucht…

Eigenaars

Het hotel bestaat al 170 jaar en was oorspronkelijk een thuis voor boeren; het gastenboek gaat overigens terug tot 1940. Het is geopend van mei tot november. Het pension gebruikt alleen regenwater en er zijn geen douches. In de weekenden komen vaak rumoerige groepen Zwitserse wandelaars en tokkelen tot laat op hun meegebrachte gitaren. aescher3Het wordt gerund door Claudia en Beny Knechtle-Wyss en hun vijf kinderen. Daarbij is het is de thuisbasis voor 35 schapen, 20 konijnen, 5 kippen, 3 varkens, een ezel en een hond. Het gastenverblijf is slechts een paar honderd meter verwijderd van de grotten van Wildkirchli. Deze grotten werden vroeger bewoond door Neanderthalers, ongeveer 40.000 jaar geleden. Wil je dit hotel bezoeken dan is het raadzaam om van te voren te reserveren. Bel: 00 41 71 799 11 42

Omgeving

Je kunt vanuit het hotel via een stenen trap helemaal omlaag lopen maar denk er aan dat je de trap ook weer omhóóg moet 🤦🏻. Het is best een zware klim dus trek de juiste schoenen aan en neem een flesje water mee. Onderweg kom je mooie vergezichten tegen dus hou je fotoapparaatje klaar ! 📷

Gps

Tik deze code in je google maps: 47.283446, 9.414514

aescher5

Grootste Jan-van-Genten kolonie ter wereld: Cape Kidnappers…

Napier

Het zou vandaag 25 graden in Napier worden. Het stadje ziet er niet alledaags uit. De stad werd verwoest door een aardbeving in 1931 maar later werd het herbouwd in de Art Deco stijl volgens de wil van de lokale bevolking. Op het programma stond een tochtje naar Cape Kidnappers. Cape Kidnappers ligt zo’n twintig kilometer ten zuiden van Napier en heeft, net zoals vele andere plekken in Nieuw-Zeeland, zijn naam te danken aan ontdekkingsreiziger James Cook. Toen deze kapitein in 1769 hier voor anker ging, probeerden enkele Maori zijn Tahitiaanse vertaler te ontvoeren. Vandaar de naam: kidnappers.

Cape Kidnappers

Bij Cape Kidnappers zit de grootste Jan-van-Genten-kolonie ter wereld. Welliefst 20.000 gigantische vogels met een spanwijdte van twee meter die hier op de krijtrotsen nestelen leggen hier rond oktober en november hun eieren. De kuikens komen na zes weken uit hun ei. Na twee à drie jaar komen ze terug naar Cape Kidnappers om zelf te broeden. Ik was hier begin januari, een perfecte tijd want veel eieren waren toen al uitgekomen. De kuikens waren zo’n 0 tot 2 maanden oud, waarbij de oudsten al bijna net zo groot als hun ouders waren. Het was prachtig om te zien hoe de kuikens werden verzorgd en hun ouders helemaal uitputten.

Hawkes Bay

Jan-van-Genten broedkolonie

Aan het einde van de klim kon ik al een rots met Gannets (Jan-van-Genten) zien. Aan het einde van de tocht liep ik nog iets verder en na 25 minuten bereikte ik de bovenste punt van Cape Kidnappers. Daar zag ik wederom een hele grote kolonie Jan-van-Genten. Waarom ze precies achter de afrastering bleven is me een raadsel want ze trokken zich niets van de toeristen aan. Het stonk er wel ontzettend naar poep. Die werd natuurlijk niet opgeruimd dus je kunt je wel voorstellen hoe groot die hoop stront was waar ze op zaten te broeden. Je kon goed zien welke de jongen waren en welke de volwassen vogels. De Jan-van-Genten vliegen ’s winters naar Australië en komen in het voorjaar weer terug om een ei te leggen. Ze zijn monogaam en komen ieder jaar naar hetzelfde nest terug.De vogels krijgen hier alle rust om te paren en te nestelen. Er zijn verschillende manieren om deze bijzondere kolonie te bezoeken. Ik zelf ging met een tractor maar je kon er komen met quads of met busjes. Bij laag water kun je de acht kilometer lange tocht zelfs  bewandelen. Je komt dan langs de hoge kliffen met verschoven aardlagen als gevolg van aardbevingen. Als iemand me vóór mijn bezoek aan Napier had verteld dat mijn favoriete bezigheid een eendaagse reis naar een vogelkolonie zou zijn, had ik het waarschijnlijk niet geloofd.

Hawkes Bay
Mooie cottage aan het strand
Hawkes Bay

Kissing a friend after eating Surströmming (Bospop festival)

Surströmming (zure haring) is een traditioneel Zweeds gerecht dat uit gefermenteerde (gegiste) oostzeeharing bestaat. Surströmming staat wereldwijd bekend als een van de smerigste gerechten. Dit komt voornamelijk door de opvallende geur die vrijkomt wanneer een blik hiervan wordt geopend. Door het openen van zo’n blik ontsnapt een kenmerkende, sterke doordringende geur die de meeste mensen uiterst onaangenaam vinden. Door de organische zwavelverbindingen die tijdens het gisten zijn ontstaan, lijkt de geur op die van rotte eieren of van een stinkbom. Het is dan ook af te raden het blik binnenshuis te openen maar dit buiten te doen. De geur doet denken aan rotte vis. De haring is echter beslist niet bedorven, de vis heeft zijn vorm behouden en zit stevig om de graat. De haring dient eigenlijk direct uit het blik te worden opgediend. Afspoelen met water vermindert weliswaar de geur, maar ook de smaak. Die is sterk zoutig. Liefhebbers uit Zweden zien het als een delicatesse. Je wast hem, maakt hem schoon en rolt hem in tunnbröd (een soort gezoete flatbröd) met boter, plakjes amandelvormige aardappelen en blokjes ui. Voor veel mensen vormt de geur van een te grote barrière om de werkelijke te kunnen opeten of zelfs maar te willen proeven. Op het Bospop-festival maakte Staf Bon opnames op het veld. Met een blikje Surströmming in zijn hand vroeg hij festivalgangers of ze een hapje wilde proeven. De meeste mensen gingen alleen al bij de geur van het visje over hun nek. En toen hadden ze nog niet eens een heel klein stukje geproefd. In onderstaand filmpje zie je hoe ik een hele vis verorber en daarna Staf vol op zijn bakkes pak. En raad eens wie over zijn nek gaat ??

Streetart, Düsseldorf

Place to be

Deze straat in Düsseldorf is the place to be voor liefhebbers van murals. De straat is een kleine tweehonderd meter lang en alle huizen zijn met kleurrijke spuitbussen van boven tot onder versierd. De meeste murals beginnen bij de vloer en lopen door tot de nok van het dak. Ze zijn gemaakt door onbekende artiesten maar er zijn ook kunstwerken van bekende kunstenaars als M05K, Johanna OLGA en Ami One.

Van krakersscene naar toerisme

Deze straat lag er niet altijd zo vredig bij als momenteel het geval is. In de jaren tachtig waren de huizen bezet door krakers. Er vonden regelmatig rellen en demonstraties plaats om te voorkomen dat deze buurt werd omgetoverd tot een commercieel district.

In 2008 werden de krakers met geweld uit hun huizen gezet om plaats te maken voor een dure shoppingmall. Dit leidde tot nieuwe demonstraties en onrusten. Nu echter besloot de gemeenteraad de bewoners van deze straat te beschermen: de krakers mochten en mogen blijven. Tegenwoordig wonen hier ruim 800 mensen van 45 nationaliteiten.

Vandaag was een treurige, regenachtige dag. Angelica en ik liepen door een vrijwel lege buurt. Hier en daar zagen we wel wat mensen maar de meesten schenen lekker binnen te zitten. In de zomer komen we zeker eens terug.

Bezoek de murals

De straat met murals ligt net buiten het centrum van Düsseldorf. Toch is het niet moeilijk om deze street art te bezoeken. Vanuit het centrum van Düsseldorf brengt de metro je naar station Ketwigerstrasse. Dit ligt op 700 meter lopen vanaf de Kiefernstrasse.De metro gaat meerdere keren per uur.

Ga je met de auto ? Kopieer onderstaande GPS in je google maps und losss: 51.2192282, 6.8098476

Key West…

Ik vertrok net met mijn autootje van de groene Everglades naar het zuidelijkste puntje van de VS: the Keys. De Florida Keys zijn een archipel van ongeveer 1700 kleine eilandjes die deel uitmaken van de Amerikaanse staat Florida. Ze strekken zich uit van Miami in het noordoosten naar het zuiden, en buigen vervolgens in westelijke richting af. Het laatste bewoonde eiland, Key West, is slechts 150 km van Cuba verwijderd. Deze tropische eilandjes zijn met elkaar verbonden middels bruggen waarover de Overseas Highway loopt.

Natuurlijk niet álle eilandjes maar wel de belangrijkste. Ooit was het de bedoeling geweest de laatste brug te bouwen: die van Key-West naar Cuba. Godzijdank is die brug nooit afgemaakt vanwege de koude oorlog.

Anders hadden we al het moois van Cuba moeten missen en was dit land hetzelfde overkomen als Hawaii. Eens een mooie eilandengroep maar nu ten prooi gevallen aan de Amerikaanse consumptiecultuur: je struikelt over een lege beker McShake en valt met je gezicht in een weggegooide KFC-chickenwingsdoos. Een dag later vraag je de camerabeelden op om te achterhalen wie je een advocaat op zijn nek kan sturen. Op weg naar de Keys staan de billboards overal langs de weg:” CALL THE AGRESSIVE LAWYERS”. Op kruispunten durft niemand als eerste over te steken. Als er een stopbord staat dan staan de auto’s ook echt stop. Dan gaan ze elkaar aankijken. Wie durft als eerste over te steken ? Rechts heeft voorrang telt hier niet. De angst regeert. Zo stond ik gisteren 10 seconden te wachten voordat iemand van rechts durfde op te trekken. Op zo’n slaaptablet ga ik niet wachten. Gas ! Ik stopte even bij een leuk kunstenaarsdorpje Rain Barrel Village met Betty the Lobster.

Halverwege de Keys (vanaf Miami rijd je 4,5 uur naar Key West) zag ik nabij het dorpje Marathon een schildpaddenziekenhuis. Nee, geen opvangplekje waar ze een stukje plastic uit hun snuit trekken. Nee hoor, een compleet ziekenhuis met drie schildpaddenambulances, een operatiekamer, een röntgenafdeling en een kamer waar gezwellen werden weggebrand. Verder stonden achter bij de zee de rustkamers: met water gevulde open tanks. Hier lagen de stakkers allemaal op rust te komen. Bij het zien van dit soort ellende laat ik me altijd snel overhalen tot een goede zaak met als gevolg dat ik nu deelnemer ben aan een of ander schildpaddenadoptieprogramma (3x woordwaarde). Voor een bepaald bedrag kon je zo’n gabber adopteren. Ik kreeg een T-shirtje erbij. De schildpad in kwestie heet nu Ran. Ran Groetjes 😂🐢.

Key West is een klein stadje met allemaal houten huisjes met een veranda inclusief luie schommelstoel. De huisjes zijn geschilderd in een mooie strakke kleur. Je krijgt zo’n Far West gevoel waarbij Billy the Kid, Buffalo Bill, Wyatt Earp, Jesse James en Calamity Jane zomaar te paard het dorp zouden kunnen binnen galopperen. Van de andere kant doet het stadje weer Rock ’n Roll-fifties aan. Je kunt allerlei gelegenheden bezoeken waaronder het huis waar Ernest Hemingway heeft gewoond. Je betaalt 12$ entree maar als je zoals ik via het uitgangspoortje naar binnenloopt spaar je je snel twee potten bier. Verwacht in Key West géén klassiekers. Amerikanen hebben niet de geschiedenis zoals wij die in Europa kennen. Ze doen verkrampte pogingen om alles wat een beetje naar historie ruikt, heel breed uit te meten. Een kroeg met de naam Sloppy Joe wordt dermate in het licht gezet dat je denkt dat Joe zelf één van de 12 mensen is geweest die ooit een maanwandeling heeft gemaakt.

Op het zuidelijkste puntje van het eiland staat een geverfde steen. Het schijnt de markering te zijn van het zuidelijkst gelegen punt van de V.S. Nu komt het: er staat een rij mensen voor de steen te wachten. Voor een stéén. Iedereen wil op de foto met een stéén. Achter de steen in het water zitten pelikanen op een paal. Het zijn sowieso mooie beesten maar nú op dit moment was ene bezig een vers gevangen visje te verorberen. De vis leefde nog en deed verwoede pogingen uit de bek van de pelikaan te ontsnappen. De pelikaan daarentegen was niet voornemens de vis te laten gaan. Het was een gevecht op leven en dood. Op die paal. Pal achter die steen. Géén mens behalve ik had hier oog voor. Zoveel fotogenieke momentjes. En dan gaan die Amerikaanse natuurbarbaren met een stéén op de foto. Hier voor mijn ogen ontvouwden zich de beperkingen van de mens.

De stranden op Key West zijn niet mooi. Smathers Beach. Higgs Beach. South Beach. Rest Beach. Allemaal kleine vieze strandjes. Veel zeewier en lege McDonalds drinkbekers. Fort Zachary Taylor Beach of Smathers Beach zijn misschien nog wel het mooist. Maar deze stranden liggen in een park. Je betaalt 4,50$ entree om je auto te mogen parkeren. Key West moet je dus helaas niet bezoeken vanwege zijn strandjes maar meer vanwege zijn authentieke uitstraling. Je kunt wel mooie strandjes bezoeken maar die dagtochtjes kosten allemaal handvol geld. Daarbij wordt de kwaliteit van de strandjes op de Filipijnen, Thailand, Cambodja of in de Caraïbisch gebied bij lange na niet gehaald.

De kroegen zien daarentegen super uit. Veel live muziek en vertier. Op straat is het zien en gezien worden. De jongere meiden schamen zich niet om bh-loos de straat op te lopen met side-boobs waar een knaapje van 17 jaar nachtenlang wakker van zou liggen. De oudere dames doen dat niet maar ze compenseren hun aandachtsbehoefte met voornamelijk veel lawaai maken. Gewoon aanwezig zijn. Mannen van rond de 30 rijden met hun bikes door Duvalstreet. Of laten hun dikke wagens eens extra hikken voor het verkeerslicht. Overal zie je dit pauwgedrag, overal gaan de vleugeltjes uit. Het is een collectieve, nationale behoefte: showing off. Ik had het hier met een aantal Amerikanen over. Over het bezit van een dik horloge, een dikke auto, een dik huis en een dikke vrouw. Het maakt ze niet gelukkig omdat ze een dikke wagen rijden, het maakt ze gelukkig dat hun wagen dikker is dan de jouwe. Pathetic. Al met al heb ik toch een paar leuke, verbazingwekkende aantal dagen gehad in het zuiden van de VS. De dag voor vertrek had ik misschien wel één van mijn leukste slaapplekjes: een boomhut in Miami. Ciao ! ✌🏻🍺

Icehotel Winterfell, Lapland…

In het noorden van Zweden, in de buurt van de stad Kiruna, ligt het eerste hotel dat volledig uit sneeuw en ijs bestaat. Ik bezocht Icehotel Jukkasjärvi in Zweeds Lapland omdat ik wilde zien hoe ze ieder jaar weer dit hotel compleet van de grond af aan opnieuw moeten opbouwen gewoon vanwege het feit dat het in het voorjaar helemaal wegsmelt. Het bouwen gebeurt tegenwoordig niet meer alleen door de lokale inwoners, maar door een internationaal team van vrijwilligers. Architecten en kunstenaars komen ieder jaar vanuit de hele wereld naar Jukkasjärvi om het Icehotel vorm te geven. De tijdsdruk voor de bouwers is groot, want er kan pas met de constructie begonnen worden als het koud genoeg is. In amper een maand tijd is de bouw af en kunnen bezoekers vanaf half december hun droom verwezenlijken: slapen op een bed van ijs. Iedere hotelkamer in IJshotel Jukkasjärvi heeft een ander thema, met ieder z’n eigen design. Het blijft dus altijd een verrassing in wat voor kamer je overnacht. Welke vind jij de mooiste ?

Winterfell,
The northern girl. Winterfell’s daughter. We heard she killed the king with a spell, and afterward changed into a wolf with big leathery wings like a bat, and flew out a tower window. Sleep well in your Ice castle Sansa and Arya, daughters of the house of Stark ❄️❄️❄️

Ik was op tijd terug van de Ice-bar en ik ben na een hete douche meteen maar naar bed gegaan. Vannacht rond 01:30u schrok ik echter wakker van een enorm hard gedreun. Het hele huis beefde en ik dacht aan een aardbeving zoals toen in 1992 in Roermond. Ik overnacht in een lekker cheap Air Bnb-tje onder in de ingerichte kelder. In mijn onderbroek snelde ik de trap op om te kijken wat er aan de hand was. De eigenaar zat nog TV te kijken en keek me een beetje raar aan. “Logisch”: dacht ik nog. “Ik sta hier in mijn weinig verhullend onderbroekje”. Ik hoefde me niet druk te maken werd me medegedeeld. De stad Kiruna ligt bovenop de grootste ijzerertsmijn ter wereld. Overdag worden er in de mijn explosieven geplaatst en ‘s nachts worden die ontstoken zodat de dagploeg iedere dag 16 treinen met elk 80 wagons à 160.000 kg ijzererts kan vullen. De bevolking is gewend geraakt aan dat gedreun iedere nacht. Maar de regering heeft toch maar besloten de hele stad een paar kilometer te gaan verplaatsen. Huizen worden “turn key” opgetakeld en verderop weer neergezet. Zo doen ze dat hier.

Ik ging weer pitten want om 07:00u zou mijn wekker gaan. Ik ga Zweden weer verlaten en rijd terug naar Finland. Naar het koudste dorpje van Europa: Pokka. Hier is laatst een temperatuur gemeten van -51c. Misschien vragen jullie je af of mijn schommel vroeger niet heel dicht bij een muurtje heeft gestaan. Maar ik hou gewoon van aparte plekjes. Liefst niet te duur maar lekker goedkoop. Het geld klotst me namelijk niet tegen de plinten op. Verlaten dorpjes in Italië, Chernobyl, Casa del Arbol, boomhutten, speciale treinreizen, maffe roadtrips, zelfmoordbos in Japan. Of restaurantjes. Het hóeft niet persé lekker te zijn. Als de locatie maar apart is. Dat is voor mij veel belangrijker dan het eten zelf. Of ik nu eet in Maastricht of bij ons op de Markt in Sittard. Het eten is prima hoor maar er is weinig tot geen vermaak. Geen entertainment. Je zit bijna bij je buurman op zijn knie en ik krijg altijd de neiging mee te discussiëren met het thema van het tafeltje 30 cm naast me. Hoop geld kwijt en weer sjokkend op huis aan. Zo’n lala-net-niet-avond. Ik doe het ook wel geregeld hoor maar liever rijd ik een uurtje naar het blindenrestaurant in Keulen of misschien wel zes uur naar Berghaus Aescher in Zwitserland of vlieg ik naar restaurant Rozengrals in Riga, Letland. Dat soort locaties. Hélemaal af. En duur is het allerminst. Voor 80€ retourtje Riga en voor 12€ per nacht een louzy hotel in een achterbuurt. Eten daar kostte 15€ pp. Verras je wederhelft voor de verjaardag en maak er gewoon een leuk weekend van. Ik heb thuis een hele verzameling met honderden van dit soort interessante dingetjes. Allemaal bestemmingen die een doorsnee mens echter liever niet doet. Te ver van de hut of teveel gedoe. Maar ik krijg ook wel dagelijks verzoekjes van mensen zoals laatst iemand die voor drie dagen naar de Sunset strip in de VS gaat en me vraagt wat nu echt de bom is daar. Dan kijk ik even in mijn verzameling en roep de Lemmy-bar 😍! Nee. Voor mij geen drie weken aan de Franse rivièra, Griekse eilanden, Garda-meer of de Canarische eilanden. Misschien wel luxe en zeer zeker mooi, maar voor mij oer en oersaai. Maar natuurlijk wel super ok voor mensen die het hele jaar door hard gewerkt hebben en heerlijk tot rust willen komen. Ieder zijn ding toch ?
Ik ga vertrekken. Doei ! 🚗