Gorilla trekking, Uganda 🇺🇬

Vorig jaar rond deze tijd zaten we in een vier maanden durende ‘sabbatical leave’ waar we beiden niet alleen 10 jaar voor gespaard hadden maar ook jaren naar toe geleefd hadden. Een ervaring waarbij we beiden wegliepen met de gedachte: ‘dit was het coolste wat we ooit in ons leven hebben gedaan….’.  Maar die gedachte had ik ook bij mijn eerste drie maanden durende sabbatical op mijn 43^e in Australië, Nieuw-Zeeland en de Fiji-eilanden.  Vaak ondernemen we iets wat gevoelsmatig datgene wat daar aan vooraf ging weer overtreft.

Zoals nu bijvoorbeeld. We liggen nog allebei met een flesje bier in onze handen na te genieten van onze Gorilla-trekking van vandaag. Voor ons was de Gorilla-trekking in het Bwindi Nationaal Park een ervaring die we nooit meer zullen vergeten en dit verhaal zal nog vaak aan de bar in het Sittardse over onze lippen golven. Angelica en ik hebben samen een groot aantal avonturen beleefd, maar ik denk niet dat we ooit nog iets gaan doen wat de ‘meet and greet’ met de berggorilla’s in hun natuurlijke habitat zal gaan overtreffen.

Berggorilla groepen in Bwindi NP

In totaal leven zo’n 1.100 berggorilla’s verspreid over het bergachtige gebied in de grensstreek van de Democratische Republiek Congo (DRC), Oeganda en Rwanda. Bwindi Impenetrable NP, gelegen aan de rand van de Albertine Rift Valley in Oeganda, huisvest ongeveer 325 berggorilla’s. De rest van leeft langs de bergrug van een slapende vulkaan, het Virunga-gebergte. Dit gebied omvat Mgahinga Gorilla NP (Oeganda), Volcanoes NP (Rwanda) en Virunga NP (DRC).

In Bwindi Impenetrable NP leven 17 gorillagroepen, verdeeld over 4 sectoren (regio’s):

Buhoma sector: Habinyanja, Katwe, Mubare, Rushegura

Nkuringo sector: Bushaho, Christmas, Nkuringo

Ruhija sector: Bitukura, Kyaguliro, Mukiza, Oruzogo

Rushaga sector: Bikingi, Bushigye, Bweza, Kahungye, Kutu, Mishaya, Mucunguzi, Nshongi, Rwigi

Where to go ?

Ik had zo’n 10 jaar geleden foto’s en video’s gezien van een vriend die in Congo op zoek ging naar de Silverbacks en dat leek me ook het einde. Nadat een paar jaar geleden onze vrienden Robert en Barbera in Uganda ook waren geweest ging bij ons ook het knopje om. Dit wilde wij ook (!). Het was alleen even de vraag in welk land we ze gingen bezoeken want een gorilla-trekkingavontuur kun je doen in het Bwindi NP in Uganda, in het Virunga Nationaal Park in de Democratische Republiek Congo of in het Volcanoes National Park in Rwanda. Gezien de oorlog in Congo en de nogal dure trip in Rwanda (2x zoveel) kozen we voor Uganda. We besloten onze Gorilla-ervaring te doen in het Bwindi Impenetrable Forest waar je alleen in het begin een beaten path hebt maar waar de ‘trackers’ zelf met een machete een pad in het dichtbeboste oerwoud moesten hakken. Het was 28°C, extreem vochtig en de ondergrond was modderig door de regenval ‘s nachts. Daarnaast ging de trekking steil bergop maar gelukkig ook bergaf. Hier en daar gleden we uit maar gelukkig geen ernstige blessures opgelopen.

Veiligheids briefing

Er zijn vier sectoren. Buhoma (noord), Ruhija (oost), Rushaga en Nkuringo (zuid). Alle sectoren hebben hun voor-en nadelen. Zo is de Nkuringo sector méér iets voor klimgeiten en heeft de Rushaga maar liefst zeven Gorilla families. Onze vrienden Robert en Barbera die vorig jaar hier waren geweest bevolen Ruhija aan maar ondanks het goede advies kozen we toch voor Buhoma, de meest noordelijke sector omdat we vanuit Ishasha kwamen en we op één dag tijd ook nog de pygmeeën en een schubdier opvanghuis konden bezoeken. 

Hier zaten zeven families dus de kans was groot dat de ‘trackers’ die ‘s morgens vroeg al om 05:00u  op pad gingen, een familie konden vinden. 

Vanuit onze lodge in Buhoma-town was het vijf minuten rijden naar het UWA Briefing Point. Om 08:00u was de briefing waar we een uitleg kregen over Gorilla’s.

De leider van een familie is meestal een wat oudere Gorilla 🦍 te herkennen aan zijn grijze rug: de Silverback. Joekels van beesten en vijf maal zo sterk als een volwassen man. Mijn abonnementje bij Fitness Reuvers in Munstergeleen zou niet genoeg zijn als zo’n krachtpatser tegenover me zou staan. De gemiddelde Silverback weegt 190 kilo, is 1,70 meter groot, zijn borstomvang is 150 cm en vreet dagelijks een 17 kilo dieet van 100 verschillende soorten planten, vruchten en insecten om genoeg suikers, proteïnen en vezels binnen te krijgen

Do & Don’ts

De gidsen bespraken ons voorafgaande aan de tocht de do’s en de don’ts om er voor te zorgen dat we ons veilig voelden en ze vertelden ons hoe we ons moesten gedragen voor het geval de gorilla’s agressief zouden worden. De kans zou maar héél klein zijn maar de winkansen in de Lotto zijn ook erg klein en iedere keer wint er toch weer iemand de hoofdprijs.

Áls er een Gorilla op ons af zou stormen dan zouden we alle nederigheid moeten betrachten door strak naar de grond te kijken om zodoende ieder oogcontact te vermijden en langzaam achteruit te lopen met het gezicht naar onderen gericht. Het blijven toch wilde dieren en dan ook nog eens de über Alfa onder de zoogdieren waar in één druppel bloed méér testosteron zit dan in mijn hele 115 kilo lichaam. We moesten er voor zorgen dat we altijd een veilige afstand hielden en we moesten accepteren dat de Gorilla ‘in control’ was. Last but not least: niet aanraken (!), het is geen konijntje.

Trackers

Een tweetal mannen ging al om 05:00u ‘s morgens er op uit om een van de zeven families te traceren in dit grote regenwoud. Dit is heel moeilijk want er zijn weliswaar eenpersoons brede paden  maar een Gorilla-familie gaat natuurlijk niet net naast een pad het nest maken. Om te bepalen waar ze zitten gaan ze op zoek naar een oud nest, uitwerpselen of gebroken takken. Omdat een gorilla nooit langer dan één nacht in hetzelfde nest verblijft maakt het zoeken extra moeilijk. Trackers bepalen dan aan de hand van de uitwerpselen in een nest hoe vers het is. Zijn ze redelijk vers dan zijn de gorilla’s 🦍 nog in de buurt. Gorilla’s in Bwindi vertonen minder territoriaal gedrag en kunnen zelfs met andere families samenleven. Dat vergemakkelijkt het zoeken. Als ze de gorilla’s hadden gevonden zouden ze dit doorgegeven aan onze vrouwelijke gids Nancy.

Ochtendvertrek

Rond 09:00u vertrokken we met een gids en twee met AK47 gewapende bewakers en traden in de voetsporen van Dian Fossy. Onze groep bestond verder nog uit twee jonge stellen uit Australië en de UK. Ze deden vrijwilligerswerk in kinderdagopvang in Tanzania en waren een weekje op vakantie in Uganda. Daarnaast hadden we twee ‘porters’ gehuurd. Deze lokale jonge heren droegen onze rugzakken en hielpen ons een handje tijdens de gorilla tracking. Door er eentje in te huren ondersteunden we tevens de lokale bevolking.

Het had de hele nacht geregend en de paden waren vol met zuigende modder. Het ging al snel steil omhoog. 

De tocht kon tussen de twee en acht uur duren, afhankelijk van waar de gorilla’s zich bevonden. Na ongeveer twee uur bergbeklimmen kreeg onze gids een telefoontje: ze hadden de Mubare-familie gevonden maar deze zat nog hoog in een boom. Er nu er naar toe lopen zou de kans verkleinen dat ze er uit kwamen. We moesten nog zeker een uur wachten op het verlossende telefoontje. Een uur wat wel een dag leek te duren maar daarna konden we ook eindelijk onze tocht voortzetten. De vegetatie werd steeds dichter, onze gids maakte de weg vrij met een vlijmscherpe machete. De bewakers verplaatsten hun positie van achteraan in de groep naar helemaal vooraan. Voor het geval er iets zou gebeuren, zou er een waarschuwingsschot in de lucht worden afgevuurd.

De Gorilla’s

Terwijl we steeds dieper de jungle in gingen, viel er een stilte in onze groep. Nancy vertelde ons dat de trackers op ons stonden te wachten. We voelden dat de Gorilla’s dicht bij waren. Het zou niet lang meer duren.

We bleven door de struiken ploeteren toen we plotsklaps even verderop bladeren zag ritselen in de bomen. Een flits van zwarte vacht. Gorilla’s. Berggorilla’s ! De grootste van de vier bekende gorillaondersoorten.

We moesten onze stokken afgeven want dat zou ze afschrikken. We zetten onze mondmaskers op om de gorilla’s niet te besmetten met onze eventueel meegebrachte ziektes. Het DNA van een gorilla is immers voor 98% gelijk aan die van ons. Een overdracht van een simpel griepje zou voor een gorilla fataal kunnen zijn want zij hebben een ander immuunsysteem. We liepen richting een dikke woudreus waar de ‘trackers’ ons al  opwachtten. Plotseling begonnen de grote primaten zich te tonen. Twee hingen in de struiken voor ons, takken bewogen mee met hun 170 kg zware lichamen. Ineens zagen we de Silverback, de baas van de groep. Nu we hem in het echt zagen begreep ik meteen de betekenis van zijn naam: het uiterlijk van de zilverrug is grijs van kleur, de kleur die hij krijgt naarmate hij volwassener wordt. Hij was huge, bijna twee meter lang (hoewel hij op zijn knokkels liep) en woog 140 tot 180 kilo. Zonder twijfel zou hij me met zijn hand kunnen verpletteren als hij het probeerde. Ik was niet bang maar voelde wel de spanning tot in de puntjes van mijn tenen en ook mijn bovenkamer maakte overuren. Ik keek naar Angelica en zij naar mij. Alsof zij haar hoofd op orde had 😂. Dit was gewoon genieten (!). De vrouwtjes in de groep waren heel gehoorzaam en nederig naar hun alfa toe. Hij was de baas. Hij bepaalde. Al honderden zo niet duizenden jaren zorgde de vrouwen voor hun alfa en hun gezamenlijke familie. Een alfa zou hier niet op het idee komen om op een dag zijn lul weg te vouwen en met zijn linkertepel voor het gezicht van een baby gorilla te gaan wiebelen onder het mom van: ik voel me vandaag eens vrouw. Ben je mal. Ook het feminisme stond in het apenrijk op een heel laag pitje. De vrouw werkte en de alfa lag onder een boom een banaan te lezen. Er was zelfs een baby-gorilla bij die alleen maar wilde spelen. Zijn moeder en tante speelden lekker mee maar pappa had hier geen zin in. Hij over waakte de situatie.

Ineens stond hij op en kwam onze kant op. Onze vrouwelijke gids begon naar hem te grommen. Ze communiceerde met hem (!). Hij liep tussen ons door en ging ergens naast ons aan een ander struikje sabbelen. Hij raakte een lid van de groep aan maar de Australiër was wijs genoeg hem niet terug aan te raken. Hij had tijdens de briefing gelukkig niet met zijn telefoon zitten spelen.

Geweldige ervaring

Gorilla’s zijn voor 98% genetisch identiek aan mensen. Enkel de  chimpansee en de bonobo moet hij voor zich laten gaan. We keken toe hoe de gorilla’s voorzichtig bladeren van de takken plukten om te eten. Toen hij met zijn hand reikte naar de stam van een klein boompje trok hij het uit de grond alsof het niets was. De moeders verzorgden hun baby, plukten insecten uit elkaars haar terwijl de baby rechtop probeerde te lopen. We bleven een uur lang kijken naar de gorilla’s voordat het tijd was om weer naar boven te gaan.

Video

Terug naar Buhoma village

Eenmaal verder op de terugweg lijkt het allemaal sneller te gaan. Al is de heuvel nog even bikkelen. We genieten van het mooie uitzicht over de bergachtige omgeving met hier en daar een lemen huisje. Een paar lokale kinderen in vieze, kapotte kleding kijken ons van een afstandje nieuwsgierig aan. Ze hebben tekeningen gemaakt en die wilden ze ons verkopen.

Duur of veel geld

De Gorilla trekking was een van de meest echte, rauwe natuurervaringen die ik heb gehad. Ik heb in Fiji in zee haaien geknuffeld, in Zambia met een Cheetah gewandeld, in Nieuw-Zeeland door een smalle tunnel 10 meter onder een gletsjer gekropen, twee keer bijna verzopen in een flip tijdens White Water Rafting op de wildste rivier ter wereld en ik kan nog wel even doorgaan maar deze ‘meet and greet’ was subliem.

We gaan niet naar dierentuinen omdat een stuk glas tussen mens en dier de ervaring heel anders maakt. Je ziet het dier en je kan het misschien ruiken. Maar je voelt het niet. Dat is het verschil. En om dat gevoel op de juiste plek te krijgen hebben mensen daar veel geld voor over. Ze gaan dan naar bijv. Afrika om datgene wat ze thuis in de dierentuin kunnen zien in levende lijve te mogen aanschouwen. Hier zien ze beesten die niet van ellende rondjes lopen in hun kooi. Hier zien ze beesten die ook eens om 08:45u een banaantje op hun borst kapot slaan i.p.v. iedere dag om 06:00u. ‘Maar ze worden goed verzorgd’, hoor ik vaker. Stel je voor ik breng jou iedere dag eten en drinken op je kamer waar je niet uit mag. Ok. Duidelijk.

De Gorilla’s zijn gewend aan mensen, aangezien toeristen dagelijks door hun gebied reizen. Voor hen zijn ons mensen gewoon een andere diersoort, een deel van de omgeving die hen géén overlast bezorgd. Ze zijn niet bedreigend of een last. Ze komen even een uurtje met een groepje langs, nemen wat foto’s en dan zijn ze weer weg.

Door aan gorillatrekkingen deel te nemen dragen we juist bij aan het behoud van de gorilla’s en hun omliggende gemeenschappen. Als er geen toerismegeld was om het gebied te onderhouden, zou het regenwoud kunnen worden gekapt en veranderd worden in landbouwgrond, of zouden stropers de prachtige dieren kunnen vangen om hun vlees duur te verkopen aan Chinese mannen die kampen met hun potentie. De Gorilla’s zijn een ernstig bedreigde diersoort, maar door voortdurende inspanningen is hun aantal de afgelopen jaren toegenomen.

Nadat de Amerikaanse biologe Dian Fossey wereldwijd de aandacht wist te vestigen op berggorilla’s, ging het jaar na jaar beter met de populatie. Helaas bracht de Rwandese Genocide in 1994 hier een abrupt einde aan. Naar schatting 500.000 tot 1 miljoen mensen werden vermoord en honderdduizenden vluchtten naar de grens met buurland Zaïre (nu Congo-Kinshasa 🇨🇩 ). En dus ook naar het leefgebied van de Gorilla’s. Door deze gevolgen stierven véél Gorilla’s 🦍. Maar nu is gelukkig weer de stijgende lijn zichtbaar.

Wat kost een gorilla tracking?

De prijs van een gorilla tracking permit in Uganda voor foreign non-residents is hetzelfde voor Bwindi Impenetrable NP en Mgahinga Gorilla NP: USD 800 per persoon (sinds januari 2026). Dit is de prijs voor een reguliere gorilla tracking, waarbij je maximaal 1 uur bij de gorilla’s blijft, in een groep van maximaal 8 bezoekers (plus porters). Het aantal uitgegeven permits voor Bwindi Impenetrable NP is wel groter dan voor Mgahinga Gorilla NP. Dit simpelweg omdat in Bwindi meer gorillagroepen zijn die bezocht kunnen worden.

Denk je dat 1 uur bij de gorilla’s voor jou te kort is, overweeg dan een Gorilla Habituation (mits beschikbaar). Tijdens deze 3-jarige training raken de wilde berggorilla’s geleidelijk aan gewend aan de aanwezigheid van mensen. Tijdens een Gorilla Habituation Tour in Bwindi Impenetrable NP verblijf je – als onderdeel van een groep van maximaal 4 bezoekers – maximaal 4 uur bij de gorilla’s. Kosten: USD 1,500 per persoon per dag.

Totaal:

Permit:800$

Porter: 20$

Regelen permit vanuit Nederland: 80$

Fooi voor gids, bewaking en porters: 25$

Overnachting Bwindi Forest Lodge: 35$

Lunchbox: 10$

Diner: 25$

Totaal dagje Gorilla trekking: 995$

Welke spullen neem je mee tijdens een gorilla tracking?

In een lekker zittende dag-rugzak (ca. 20L) neem je mee:

Je telefoon en paspoort

Lunchpakket en energierepen

Minimaal 2 liter water p.p. (eventueel in drinkrugzak met mondstuk)

Fijne camera met flinke optische zoom (30x of meer), waar je goed mee om kunt gaan

2 volledig opgeladen camerabatterijen, geheugenkaartje(s) met voldoende ruimte en een schoon lensdoekje

Tuinhandschoenen

Pakje zakdoekjes

Optioneel: wandelstok(ken), poncho, verrekijker, kleine verpakking zonnebrandcrème en deet, klein handdoekje of tennispolsbandje (zweet)

Bwindi Forest Lodge

Voor 70€ per nacht lagen we vlakbij de ingang van het nationaal park. Het uitzicht was prachtig. De berg op de foto zijn we helemaal opgeklommen. Daarachter zitten de gorilla’s.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France