Masaya hostel
Een prachtig hostel met een schitterend dakterras voor 39€ per nacht. Hadden we een bed genomen in een 12-dorm dan betaalden we 8€ p.n.p.p. 😂
Soms lees je akelige berichten over deze stad. https://www.telegraaf.nl/nieuws/382648911/persoonsverwisseling-colombiaanse-kinderen-vinden-lichaamsdelen-van-italiaanse-bioloog-38-in-koffer-en-plastic-zak
Santa Marta
Boottrip naar Playa Cinto
Boot omgeslagen op een wilde zee. Iedereen gered maar vier mensen in het ziekenhuis met onderkoelingsverschijnselen.
Video’s
https://vm.tiktok.com/ZNdNaMw4n/
Angelica vroeg aan de vrouw van het reisbureau of het veilig was op zee want tijdens de boottrip naar de Rosario-eilanden was het water nogal aan de ruwe kant. ‘Natuurlijk was alles veilig’, zei het vrouwtje nog.
We hadden een boot met twee buitenboordmotoren dus qua power moest het wel goed komen dacht ik nog. We voeren op zo’n 30 meter verwijderd van de rotsen langs de kustlijn. De tocht zou anderhalf uur duren.
Anderhalf uur lang zaten we in een hele wilde zee waarbij de golven over de boot heensloegen en iedereen door en door nat was. In het begin was het nog wel spannend en mensen bleven filmen. Maar toen het bootje alle kanten op ging maakte het zenuwachtig gelach plaats voor angstig geschreeuw van vrouwen en kleine kinderen. Iedereen klampte zich vast aan de handgrepen om maar niet uit de boot geworpen te worden. Jonge vaders hielden hun kinderen stevig vast en de kapitein deed krampachtig zijn best om ons door de golven heen te loodsen. Angelica schreeuwde nog: ‘dit is niet normaal !’ en daar had ze gelijk in. Dit was niet normaal. We hadden weliswaar reddingsvesten aan maar ik had er geen zin in om uit de boot te vallen. Als een golf ons op die rotsen met scherpe punten wierp zou dat rode vlekken geven en daar had ik geen zin in. Niet in dit leven.
Onze eerste stop was bij Playa Cinto. Een strandje zonder faciliteiten als wc of bar. Het strandje was mooi maar de schrik zat er nog goed in niet alleen bij ons maar bij alle toeristen van de boot. Na een uurtje klommen we weer aan boord en wederom was de zee zeer wild ondanks dat de kapitein zei dat het nu rustiger zou zijn. Op de vraag hoelang de rit naar Playa Cristal oftewel Playa del Muerto (!) nog zou duren antwoordde hij: ‘cinco minutos’. Twintig minuten later stoeiden hij nog steeds met de golven. Als ze het hier over tijd hebben is het altijd vijf minuten maar in de praktijk kunnen die vijf minuten ook een half uur zijn. Hoogst ergerlijk.
Eenmaal op het strand aangekomen waren we er klaar mee en wilden niet meer met het bootje mee terug de zeen op. Alleen het probleem was dat achter het strand de ondoordringbare jungle van Parque Nacional Natural Tayrona, lag. Dit was dus géén optie. Ik had hier ook geen bereik dus even internetten was er niet bij. Op mijn reeds gedownloade kaart van Maps.me zag ik een piepsmal weggetje lopen vanaf het strandje even verderop. We moesten alleen daar zien te komen. Vanwege de tussenliggende rotsen ging dat niet te voet dus moesten we toch weer met een bootje gaan.
Een vrouwelijke reisleidster was de enige op het strandje wat een beetje Engels sprak. Ze zou met ons meegaan want ze wist een plek waar toeristenbussen stopten. Nou huppakee. We sprongen met nog tien andere mensen in een bootje en binnen een half uur zaten we in een bus die ons terug bracht naar een buitenwijk van Santa Marta. Van daar uit namen we een Uber-taxi naar het reisbureau om eens flink zeik te bouwen. We waren net vijf minuten onderweg toen een motorrijder achter ons niet oplette en in onze taxi reed. Snel belden we een andere taxi en na tien minuten naast een dode hond op de weg gezeten te hebben kwamen we na een half uur aan bij het reisbureau.
De eigenaar van het reisbureau was niet onder de indruk van ons verhaal en hij zei in het Spaans dat de zee altijd zo wild was dus in zijn ogen was dit wel normaal. Toen zei ik dat ik op google een recensie zou plaatsen en daarin de hele situatie zou beschrijven zodat potentiële klanten zelf konden bepalen of ze dit normaal vonden, want wij vonden dit zeer zeker niet normaal dat dit soort tripjes werd verkocht aan mensen die gewoon een leuke dag op zee wilde hebben. Zelfs toen ik zei dat iedereen in paniek was, wuifde hij dat weg. Hij stond op en liep langs ons door naar een andere ruimte. In het voorbijlopen lichtte hij zijn bloesje even op en we zagen een groot mes achter de broekriem zitten en we voelden ons meteen geïntimideerd. Blijkbaar was dat zijn manier van klachten bespreken. Hierop hebben we het reisbureau maar verlaten. We hadden geen zin in dit soort fratsen.
Na het avondeten besloot ik eens rond te neuzen op internet en jawel hoor de vrouw die ons naar de bus had gebracht had gelijk. Ze zei al op het strand dat ze het heel onverstandig vond dat men dit soort tripjes nog steeds verkocht want de zee was hier altijd wild. Op TikTok vond ik tientallen filmpjes van mensen die hun tochtje hadden gefilmd. Ik heb de beelden achter elkaar gezet en een videocompilatie gemaakt. Nu moet ik bekennen dat de zee bij ons stukken wilder was dan de beelden van andere momenten laten zien. Dat is ook logisch want de mensen staken hun telefoon weg op het moment dat het héél wild werd. Wat bleek nou ? Het lokale nieuws zond een bericht uit dat vandaag een toeristenbootje midden op zee was omgeslagen en dat alle 22 opvarenden in het water waren beland. Iedereen was gered maar vier mensen moesten met onderkoelingverschijnselen naar het ziekenhuis. Vorig jaar was ook een bootje omgeslagen en toen waren er twee toeristen verdronken. Voorlopig dus even geen boot reisjes meer voor ons maar die review gaat er zeer zeker komen (!).
Journey hostel
Dit hostel lag op een wel heel mooi plekje in het Tayrona National Park. Voor 18€ p.p.p.n. konden we hier slapen.
De jongeman uit Cambridge (UK) kwam naast ons zitten en keek warrig uit zijn ogen. Zijn vrienden ondersteunden hem en hielpen hem om te gaan zitten op het bankje waar wij een sigaretje aan het roken waren. Hij was net ontslagen uit het ziekenhuis waar hij drie dagen had gelegen. Politieagenten hadden hem in zijn hotelkamer bewusteloos gevonden.
Onderzoek had uitgewezen dat hij vergiftigd was geworden met de hier alom bekende drug: Dragon’s breath. Scopolamine of Duivelsadem wordt gebruikt als geneesmiddel maar bij inname van grotere hoeveelheden word je heel welwillend en raak je versuft (zombiedrug). Naderhand kun je je niets meer herinneren. En dat is nu precies datgene wat die jongen mooie Colombiaanse meid had gewild. Hem verdoven en hem dan beroven. Het leek hem te mooi om waar te zijn om deze beauty mee te nemen naar zijn eigen hotelkamer. Zijn twee vrienden hadden hem nog gevraagd het niet te doen, want hun overheid had hun via hun webpagina nog zo gewaarschuwd om vooral niet in zee te gaan met Colombiaanse meiden die ze tegen zouden komen op datingsites als Tinder. Hij had het toch gedaan en nu zat hij met de gebakken peren. Diep in de namiddag werd hij gevonden door hotelpersoneel die de politie waarschuwde. Die bracht hem meteen naar het ziekenhuis waar een antigif werd toegediend. Hij was zijn telefoon kwijt, zijn geld en creditcardpasjes. Zijn voet zag er verschrikkelijk uit. Het leek wel alsof er een vrachtwagen overheen was gereden. Hij vertelde ons dat hij verschrikkelijk veel spijt had van zijn daad. Stomkop.
https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/dieven-beroven-fransen-met-duivelsadem
Parque Nacional Natural Tayrona
Angelica voelde zich niet zo lekker en bleef alleen in het hostel achter. Ik besloot een paar uurtjes alleen te gaan lopen door het immens grote Tayrona NP. Niet té ver natuurlijk want ik moest ook nog terug en dat was bergop. De eerste paar kilometer liep ik langs de openbare weg. Soms kwam ik vrachtwagens tegen met aan de uiteinden van de wielas van die uitsteeksels bevestigd die – in het geval dat een andere wagen hem van de weg probeerde te drukken- de banden van die wagen naast hem aan gort zou scheuren. Een soort anti-inbraakbeveiliging dus.
In het park aangekomen zag ik mooie stranden en een woeste zee. Bij een barretje liet een Vlaamse meid me foto’s zien van een volwassen Boa Constrictor die ze bij het wakker worden tegenkwam achter haar backpack.
Een uurtje lopen verderop zag ik een groep aasgieren bij elkaar zitten en ze maakten veel tamtam. Toen ik dichterbij kwam vlogen ze de bomen in en ik zag meteen waarom ze daar zaten. Een volwassen leguaan had de geest gegeven en die gieren waren hem aan het opeten. De Vlaamse meid had me verteld dat op de plek waar de rivier de zee instroomde ik moest uitkijken want er zaten krokodillen 🐊 op de oever. Ik zocht een dikke bamboestok en probeerde een paadje te vinden richting de rivier. Op maps.me moest er op de plek waar ik nu stond een pad zijn maar dat zag ik dus niet. Het enige pad wat ik zag leidde naar een hut ergens boven op een berg. Daar aangekomen bleek het het de verkeerde route te zijn want die hut werd bewoond door een oud vrouwtje. Ze kreeg blijkbaar niet vaak bezoek want haar grote hond ging flink te keer tegen me en kwam met ontblote tanden naar me toe gelopen. Met mijn stok kon ik hem nog net van me af houden. Pas toen het vrouwtje haar commando gaf werd hij rustig. Ik besloot de krokodillen maar te laten voor wat het was en terug te keren naar het hostel. Het was echt bloody hot en ik was moe geworden. De dag ervoor hadden we met Engelse jongens flink wat bier gedronken en dat speelde me parten.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
