Het was maar twee uur rijden naar de oever vanwaar de illegale bootjes van Suriname naar de EU vertrokken. EU in zuid-Amerika ? Jazeker. Frans-Guyana is een overzees gebiedsdeel van Frankrijk 🇫🇷. Een departement van Frankrijk zelfs. En dus konden we het bootje in keiharde euro’s betalen. Van te voren checkte ik ons even uit bij de Surinaamse ambassade. De beambte stempelde beide paspoorten af en vroeg nog niet eens waar Angelica was. Beetje raar.
Illegale bootjes Surinaamse zijde.
Binnen een kwartier waren we aan de overkant van de Marowijne-rivier in Arrondissement Saint-Laurent-du-Maroni van Frans-Guyana 🇬🇫. De taxi-chauffeur had ons net bij het guesthouse afgezet toen ik er achter kwam dat we helemaal niet bij de douane waren geweest om ons in te checken. Dju. Toen zijn we maar te voet helemaal terug gelopen om bij de douane onze stempel te halen. Bleek het niet te hoeven pff. Had het kunnen weten want wij als EU-burgers hoeven dat niet. Maar gelukkig even nagevraagd. Voor hetzelfde geld waren we illegaal in het land en waren we in die gevangenis beland waar Papillon heeft gezeten want die staat er nog steeds 😜😂. Zo’n vijf dagen voor vertrek naar Nederland is dat niet slim.
Ik kwam er ook achter dat bijna iedereen hier illegaal de grens over steekt en wel vanwege het feit dat je in Suriname een entrance fee moet betalen van 50€ per persoon. Die euro’s hadden we ons dus kunnen besparen door ons paspoort niet te laten afstempelen bij de Surinaamse douane 🛃. Dat de boottocht niet helemaal ongevaarlijk is blijkt wel uit dit krantenknipsel.
Op weg naar Frankrijk 🇫🇷😂.Uitladen bootjes. Invoerrechten betalen ? Hebben ze nooit van gehoord.Zelfs de scooter gaat mee.
Guesthouse Bella
Leuk guesthouse voor schrik niet 70€ per nacht. Onder de pannen leefde een leguaan die vooral ‘s avonds flink van zich liet horen.
Douane Frans-Guyana 🇬🇫.Consulaat Suriname 🇸🇷. Hier betaalden we de entrance fee. Watertoren. Frans restaurantje. Gebakken camembert hmm.Training dameselftal.Oud bankgebouw.Oud Frans-koloniale stijl.
The Transportation Camp
De gevangenis van Saint-Laurent-du-Maroni diende meer dan honderd jaar als de belangrijkste strafkolonie in Frans-Guyana. De gevangenis werd opgericht in 1858 aan de oevers van de Maroni-rivier. Alle zware criminelen uit Frankrijk werden eerst naar deze gevangenis gebracht voordat ze werden overgeplaatst naar andere gevangenissen op bijvoorbeeld Duivelseiland waar de beroemde gevangene Papillon heeft vastgezeten. Mijn vader had het boek gelezen en vertelde er vaker over toen ik kind was. De gevangenis werd officieel gesloten in 1946, hetzelfde jaar waarin het hele koloniale strafsysteem werd afgeschaft.
Keukengebouw.
Papillon
Henri “Papillon” Charrière, een kluizenkraker uit de Parijse onderwereld, werd beschuldigd van moord en werd veroordeeld tot de beruchte strafkolonie op het Duivelseiland in Frans-Guyana, een helse gevangenis waar nog nooit iemand uit ontsnapt was. Bij zijn derde poging was zijn ontsnapping een succes en was hij een vrij man. Hij schreef hierna zijn memoires hierover die tweemaal verfilmd werden. De Franse regering nodigde hem uit terug te keren naar Frankrijk en vanaf dat moment beterde hij zijn leven en werd hij schatrijk aan de verkoop van zijn boek dat 13 miljoen keer verkocht werd. Hij overleed in Spanje in 1973 op 66-jarige leeftijd.
Cel van Papillon.Now and then.Op de plek gingen de gevangenen aan boord van een schip voor hun definitieve lot: de rest van hun leven stenen hakken op een eiland.
Gebouwen
Wat ons meteen opviel waren de vele gebouwen met een typische Franse uitstraling.
Toagangspoort gevangenis.Now and then.Eten langs de weg. Terug naar Suriname 🇸🇷.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Het online invullen van ons visum bij de douane duurde erg lang i.v.m. een trage internetverbinding. De douanier vertelde ons dat we ook een stempeltje in ons paspoort konden krijgen zonder de visumaanvraag te hebben ingevuld. Wat een fijne man dacht ik nog toen we in de taxibus zaten. ‘Heb je hem een fooitje gegeven’: zei onze 200 kg zware chauffeur. Met een ‘fooitje’ bedoelen ze hier ‘geld onder de tafel geven’. In principe dus: omkopen.
Op de veerboot bij Molson Creek, Guyana 🇬🇾.
Dit is het eerste land van de 99 landen die ik bezocht heb waar ik dit meemaakte. Welkom in Suriname haha. Maar -zo bleek later na een gesprek met een vrouwelijke Nederlandse rechter die hier werkt- hier werkt alles met ‘fooitjes’. Van hoog tot laag. We konden hier nergens maar dan ook nergens met ons bankpasje of creditcard betalen. Niet bij de McDonalds, niet in het hotel, nergens. Nadeel: op iedere vrijdag gaat dus driekwart van het land pinnen want er moet gezopen en gefeest worden. Dan zie je overal bij pinautomaten rijen mensen tot op de straat. En toen wij op vrijdag aankwamen waren de pinautomaten dus al leeg. Zeven stuks geprobeerd, alle zeven leeg. Een man uit het hotel heeft ons cash geld moeten voorschieten anders waren we van de honger omgekomen.
De route van de haven in South Drain helemaal in het westen van Suriname liep via Nieuw Nickery, de derde grootste stad van het land (15.000 inwoners) via Wageningen, Calcutta en Groningen naar Paramaribo. We zouden er in vier uurtjes zijn. Maar bij de eerste pauze moest onze taxiboy wat eten. Hij vrat een hele bak nasi inclusief stukken kip sneller op dan ik mijn sigaret op had. Tijdens het naar binnen duwen van het eten viel ook weer de helft terug in het bakje. De fles cola die hij had gekocht dronk hij wel op tijdens het rijden zei hij. Als ik jullie vertel dat hij een halve literfles cola in één teug leegdronk en dat ie daarna een boer liet met een damp waar je je fiets tegenaan kon zetten en waarna de hele taxibus naar Surinaamse kip rook, geloven jullie het dan ? Onderweg zagen we tweemaal een zwart-gele Koraalslang vanaf de weg terug de berm in springen. Die wilde niet overreden worden. De chauffeur stopte vaker midden op de weg want in de verte zag hij dan een mattie aankomen. Dan maakten ze even snel een praatje. Andere auto’s moeten dan even wachten maar dat vinden ze hier niet erg.
Op de veerboot de Corantijn rivier over. Uitzicht op Vassen Island 🏝️.Haventje bij South Drain, Suriname 🇸🇷.Klep omlaag gelaten. We kunnen er af. Weg naar de douane.Wapperende Surinaamse vlag 🇸🇷.In de rij bij de douane 🛃.Visum 51€ p.p. pér binnenkomst.
Met het busje van South Drain naar Paramaribo
Onderweg zagen we veel plantages van vroeger. Ze zijn deels verlaten maar deels doen ze nog dienst. Suriname was van 1667 tot 1954 een kolonie van Nederland en daarna een autonoom land binnen ons Koninkrijk. In 1975 werd Suriname onafhankelijk, waarbij ruim een kwart van de inwoners naar Nederland vertrok. In totaal woont nu 40% van alle Surinamers niet in Suriname.
Over het platteland.
Een dikke 300 jaar heeft Suriname dus te maken gehad met onze overheid en die was zeker de eerste 200 jaar niet echt vriendelijk, om het netjes te houden. Na de ruil van New York tegen Suriname met de Engelsen hadden de ‘Planters’ (plantage-eigenaren) mensen nodig die op de plantages zouden gaan werken om o.a. koffie, suikerriet, cacao, rubber, citrus, pinda’s en hout te verbouwen. De inheemse bevolking had daar geen trek in en dus werden schepen met slaven uit Afrika gehaald. De reden waarom veel mensen hier ook uitzien als Afrikanen.
Door Surinaamse dorpjes.
Toen er nóg meer werk verricht moest worden werden contractarbeiders uit Brits-Indië, China, Nederlands-Indië (Chinezen en Javanen) en het Midden-Oosten naar Suriname gebracht. Dat verklaart ook waarom zoveel Surinamers een Aziatisch uiterlijk hebben.
Langs palmbomen.
In principe is Suriname een smeltkroes van Marrons (gevluchte slaven die ze vroeger bosnegers noemden), inheemsen, Hindoestanen, Javanen en Creolen (mix tussen Marrons en blanken) met ieder een apart leefgebied maar ze wonen ook naast elkaar. Tegenwoordig worden deze groepen nog aangevuld met Libanezen en Brazilianen (10%). Europeanen wonen er momenteel maar weinig. Slechts 600 inwoners van de 630.000 komen uit Europa. Deze groep noemen ze de Bakra’s. Dan heb je nog de Boeroe’s. Dat zijn nazaten van kolonisten die de plantages hadden.
Onze chauffeur.
Moet je voorstellen. In Nederland leven circa 350.000 Surinamers, van wie velen rond de onafhankelijkheid (1975), na de militaire coup van 1980 of na de Decembermoorden van 1982 uit Suriname vertrokken. Dat is ontzettend veel.
Plaspauze. Het taxi-busje. Even een biertje.Even tanken ⛽️.Coppename river oversteken via de brug.Bootticket Guyana 🇬🇾- Suriname 🇸🇷.
Guesthouse AlbergoAlberga
Leuk koloniaal guesthouse in het centrum van de binnenstad van Paramaribo voor 40€ per nacht.
Het muskietennet hadden we wel nodig. Kleine irritante, bijtgrage mugjes die de infectieziekte Chikungunya of Dengue konden verspreiden, hielden we zodoende op afstand.De hal op de bovenverdieping met een krakende houten vloer. Lekker zwembadje om iedere dag rond 14:00u als het echt niet meer uit te houden is, af te koelen. Iedere avond biertje drinken op het balkon.Het hotel aan de straatzijde.Entrée.
Talen
In Suriname worden ongeveer twintig talen gesproken. Het Nederlands is de officiële taal. Samen met het Sranantongo geldt het als ‘lingua franca’ van Suriname.
Ondanks dat 93% van Suriname bestaat uit groene begroeiing besloten we toch alleen in Paramaribo te blijven. We zijn beiden al -ondanks de 50% DEET waarmee we ons inspoten- een paar honderd keer gestoken door muggen en we wilden niet teveel risico meer nemen (10-20 muggensteken per dag is hier normaal). De vrouw van een Tukker bij ons in het hotel lag al drie weken met Dengue in het ziekenhuis en daar hadden we even géén zin in. Daarnaast maakten vier maanden lang reizen en avontuur ons ontzettend moe. We wilden gewoon even rustig aan doen.
Sint-Petrus-en Pauluskathedraal
De Sint Petrus en Pauluskathedraal is een kerk in het centrum van Paramaribo. De kerk aan de Henck Arronstraat is in 1887 gebouwd en is in z’n geheel uit hout opgetrokken. De kerk behoort met de St. George’s Cathedral in Georgetown tot de grootste van hout geconstrueerde kerken van Zuid-Amerika. Op 6 april 2014 is de Sint Petrus en Pauluskathedraal tot basiliek verheven. Het gebouw is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.
Restaurant Zus & Zo
Hier hebben we een aantal keren geluncht en ons favoriete gerecht was Pom. De basis van pom is Tayer. Tayer is een Zuid-Amerikaanse plant waarvan zowel de bladeren als de wortelknollen worden gegeten. Alleen deze laatste worden gebruikt bij de bereiding van pom. We hadden ook nog eens een mooi uitzicht op de Palmentuin.
Pom met kippeboutjes. Binnenkomst.Veel Nederlandse toeristen maar voornamelijk stagiaires.
’t Vat Sidewalk Cafe
Hier aten we samen met Hagenees Jessy ook Pom. Het smaakte anders dan bij Zus & Zo maar dat komt omdat iedere kok er zijn eigen schwung aan geeft. We moesten weliswaar wat langer wachten maar we doodden de tijd met biertjes drinken. Hier komen locale mensen en toeristen samen voor te eten of wat te drinken op het terras.
Pom met kippeboutjes.Met Jessy uit Den Haag. Jessy is een kunstenaar met Suri-roots.
Notarishuis
Benz huis
Het Benz-huis is een monumentaal pand uit de negentiende eeuw, gelegen aan de Kromme Elleboogstraat 9 in Paramaribo, Suriname. Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.
Friture Vi-ze patat
Vieze patat wordt gemaakt met currysaus, pindasaus, mayonaise en sojasaus.
De Waag
De Waag is een monumentaal pand uit de eerste helft van de negentiende eeuw dat diende als waaggebouw, gelegen aan de Waterkant 5 in Paramaribo (Suriname). Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.
Winkel van de Sawpaw’s “Samson”
Hotel Palacio
Mooi hotel in het historisch centrum.
Monument Heerenstraat 24
Huis van Nanette Samson
De familie Samson was een familie van zogenaamde ‘vrije negers’ in het midden van de 18e eeuw. De bekendste leden hiervan waren de halfzussen Nanette en Elisabeth Samson (1715-1771), die eigenaressen waren van een aantal koffieplantages en zeer rijk waren.
Huis van Elisabeth Samson
Monument aan de Henck Arronstraat
’s Lands Hospitaal
’s Lands Hospitaal in Paramaribo is het oudste ziekenhuis van Suriname. Het werd opgericht als militair hospitaal in de 18e eeuw en opengesteld voor burgers in 1821.
Mirosso Javaans restaurant
Tegen half zeven kwamen we met de taxi aan in Blauwgrond, de Javaanse wijk van Paramaribo. Deze wijk in Noord was volgens Jessy een absolute aanrader om hier ook een hapje te gaan eten. Het voelde alsof we in Indonesië waren. Het wemelt hier van de vele Javaanse restaurants, Warungs genaamd, waar heerlijke rijsttafels worden geserveerd. Met Jessy zijn we gaan eten in Mirosso. Tafeltje vol voor 17,50€ p.p.
Guesthouse Fanna
Brand historische panden Henck Arronstraat
Twee weken na de brand gingen we eens een kijkje nemen. We zagen mannen die tussen het puin aan het zoeken waren naar nog bruikbare spullen. De houten gevels van de historische panden er tegenover werden van een nieuwe laag lak voorzien omdat de oude laag weggesmolten was door de hitte. Kunststof vuilnisbakken in de buurt waren gesmolten evenals de straatverlichting.
De Hendrikschool is een (M)ULO-school uit 1887, gelegen aan de Henck Arronstraat 34 te Paramaribo, Suriname. Dit gebouw is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.
Surinaamsche bank
De Surinaamsche Bank N.V., afgekort DSB, is de grootste handelsbank in Suriname. De bank werd op 19 januari 1865 opgericht door Simon Abendanon (1816-1870) die al vanaf 1861 hieraan had gewerkt. DBS staat genoteerd aan de Suriname Stock Exchange.
Surinaamsche Waterleiding Maatschappij
De SWM is op 20 februari 1930 opgericht door de Nederlandsche Handel-Maatschappij en de Twentsche Bank vanuit Amsterdam. De eerste vestiging van deze onderneming in Suriname vond plaats toen in juni 1931 het pand aan de toenmalige Gravenstraat 9-11, tegenwoordig de Henck Arronstraat, in Paramaribo aangekocht werd als kantoor.
Historisch pand Watermolenstraat 57
Muurschildering op het Belastingkantoor Kerkplein
Er is sinds augustus 2024 een muurschildering op het Belastingkantoor van Paramaribo, Suriname, te zien. Opgeleverd door het Paramaribo Urban Rehabilitation Program (PURP).
De Surinaamse vlag.
NV EnergieBedrijven Suriname
Hier stonden altijd lange rijen met mensen die hun stroom gingen betalen 💰.
Toren ministerie van Financiën op het onafhankelijkheidsplein
Historisch pand Mr Dr J.C. de Mirandastraat 17
Nationale Assemblée
De Nationale Assemblée (DNA) is het parlement van Suriname. Het is een eenkamerparlement.
Kantongerecht
Het kantongerecht is de eerste instantie van de rechterlijke macht in Suriname.
Palmentuin
De tuin staat vol koningspalmen, die daar in opdracht van Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck, die van 1683-1688 gouverneur van Suriname was, werden geplant voor zijn overleden vrouw. De zorg van de koningspalmen en de palmentuin wordt sinds 2009 serieus aangepakt, sinds een Nederlandse wandelaar in dat jaar dodelijk werd geraakt door de neerstortende kruin van een verrotte palm.
‘Di strey ben musu strey, den no ben frede’. Deze plaquette en twee bustes van inheemse strijders staan in de Palmentuin ter ere van alle inheemse gevallenen tijdens de kolonisatie van Suriname en dienen als eerbetoon aan de inheemse strijders die zich hebben verzet tegen slavernij, uitbuiting, onderdrukking en overheersing door de koloniale machthebbers.
Presidentieel Paleis
Het presidentieel Paleis van de Republiek Suriname, tot 1975 Gouverneurshuis, staat op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Enkele eeuwen lang resideerde hier de door Nederland aangestelde gouverneur van Suriname.
Kabinet van de President
Het Kabinet van de President is de bestuursdienst van de president van Suriname.
Ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen
Fort Zeelandia
Het vijfhoekige fort ontstond in het begin van de 17e eeuw, toen Nederlandse kolonisten een handelsvestiging stichtten nabij het inheemse dorp Parmurbo, het latere Paramaribo. De Engelsen veroverden het fort in 1651 en in maart 1667 heroverden de Zeeuwen het fort en de nederzetting. Op een van de kruithuizen zagen we nog het Zeeuwse wapen. Fort Zeelandia, gelegen aan de Surinamerivier, werd uitgebreid met vijf bastions. Drie daarvan, bastion Middelburgh, bastion Zierikzee en bastion Veere bestaan nog. Op de laatste werden de Decembermoorden gepleegd. In 1982 werden vijftien politieke tegenstanders van Desi Bouterse in het fort gemarteld en vervolgens, op de ringmuur, aan de kant van de Surinamerivier, gefusilleerd. De kogelgaten zagen we nog in de muur. De grote gaten zijn ontstaan nadat de ingeslagen kogels waren uitgezaagd t.b.v. ballistisch onderzoek.
Executieplek Decembermoorden (kogelgaten in de muur).
Tris-monument
Het TRIS-monument is een herinneringsmonument ter nagedachtenis aan de Troepenmacht in Suriname (TRIS), waarbij circa 20.000 militairen dienden, die de taak had vrede, veiligheid en rust in Suriname te bewaken totdat Suriname in 1975 onafhankelijk werd. Het monument is ook ter nagedachtenis aan de 45 militairen die hierbij omkwamen.
Er staat een monument van Mathoora, Ramjanee en Rajgaroo. Dir waren Brits-Indische contractarbeiders uit de periode 1873 tot 1920 die in verzet kwamen tegen de uitbuiting en onderdrukking op de plantages.
Het Standbeeld van Koningin Wilhelmina staat aan de oever van de Surinamerivier bij Fort Zeelandia. Het standbeeld werd in 1923 onthuld op het Gouvernementsplein (het huidige Onafhankelijkheidsplein) in Paramaribo, ter gelegenheid van het 25-jarig regeringsjubileum van koningin Wilhelmina. Het beeld is gemaakt van brons.
Decembermoorden
Op 8 december 1982 werden op Bastion Veere in Fort Zeelandia vijftien critici van dit militaire regime zonder vorm van proces doodgeschoten. De vermoorde personen waren eerder gearresteerd en werden volgens de officiële lezing van de legerleiding neergeschoten toen ze trachtten te vluchten. Volgens critici moest dit de ware toedracht verhullen dat de critici van het militaire regime waren gemarteld en vervolgens standrechtelijk werden geëxecuteerd.
De namen van de 15 geëxecuteerden. Iederer die één dag of langer hier blijft is verpligt de baas 3x daags rauwe kost te geven.Zo zag een organisatie van een jungle-expeditie er uit. Apotheek.
Leerplicht Suriname
In 1876 werd de leerplichtwet in Suriname ingesteld, 24 jaar voordat de leerplichtwet in Nederland er kwam. Eerst werd in Suriname getest of het systeem wel werkte.
Schoolbankje.
Vlaggenveld
Internationale Vlaggenplaats met 38 masten ingehuldigd op 25 februari 2012 op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo, Suriname
Postkantoor
Het Hoofdpostkantoor van Paramaribo uit 1957 is gelegen aan de Grote Kerkstraat en de hoofdzetel van de Surpost.
De nog steeds aanwezige verbondenheid met Nederland wordt ook hier duidelijk. De kluisjes.
Klein maar fijn snackbar
Swiet bontjie (switbonki)
Synagoge Neve Shalom
Roopram Roti
Hier konden we voor 140 RSD (3,50€) Roti eten. De borden werden eerst plastic afgedekt. Daarna komt de lekker gekruide kip er op. We aten het met onze handen.
En daarna natuurlijk een ijsje bij de McDonalds. Kijk hoe blij ze is 😂🫶🏻.
Albina
Vanuit deze plaats staken we de Marowijne rivier over. We waren eerst naar het douanekantoor gereden om uit te checken. Angelica bleef in het busje achter en met twee paspoorten liep ik naar binnen. De douanebeambte vroeg niet eens waar Angelica was, hij stempelde meteen af. Bij terugkomst uit Frans-Guyana kregen we weer een stempeltje in ons paspoort én een rekening van 104€ voor de entry fee. Maar dit doet dus niemand hier. Iedereen die naar Frans-Guyana gaat doet dit illegaal. Er is ook geen controle. De bootjes liggen aan de kant en het is maar een 10 minuten varen.
Wat BTW betekent weet niet iedereen. Slechts 50% van de werkenden betaald hier inkomstenbelasting.
Slachting van Moiwana
Het Bloedbad van Moiwana was een bloedbad dat op 29 november 1986 werd aangericht in het Oost-Surinaamse marrondorp Moiwana door het Nationaal Leger van Suriname. Troepen van Bouterse waren geïnformeerd dat rebellenleider Ronnie Brunswijk zich in het dorpje bevond. Maar toen de militairen Brunswijk niet konden vinden en geen van de dorpelingen kon of wilde vertellen waar hij was, schoten de militairen ten minste 39 onschuldige dorpelingen, onder wie voornamelijk vrouwen en kinderen, dood. Ook werden veel huizen in het dorp (waaronder dat van Brunswijk) in brand gestoken.
Jules Wijdenbosch brug.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Het vliegtuig landde ‘s nachts om 03:00u in Guyana, een relatief klein land in het noorden van zuid-Amerika, ingeklemd tussen Suriname in het oosten, Venezuela in het westen en Brazilië in het zuiden. Als voormalige Britse en Nederlandse kolonie is het het enige Engelstalige land op het zuid-Amerikaanse continent. In zuid-Amerika spreken ze dus -naast de inheemse talen- Spaans, Portugees, Engels, Frans en Nederlands (ABC-eilanden en Suriname).
Voor mij was Guyana een vrij onbekend land waarbij alleen het bloedbad van Jonestown waarbij bijna 1000 aanhangers van een Amerikaanse sekte collectief in de jungle zelfmoord pleegden en de arrestatie van een Nederlands maffialid door Interpol in een nachtclub, herinneringen opriep.
Cheddi Jagan International Airport
Stempeltje halen bij de douane.Om 03:30u wachten op de taxi. Taxi gevonden. Let’s go ! 04:30u aankomst Georgetown. Even pinnen. Nachtwaker van de bank maar laten slapen. 05:00u aankomst hotel. Zwaar beveiligd. We krijgen wat we verdienen (60€ per nacht !! 😩).
Hoofdstad Georgetown
Het Indiaanse woord “Guiana” betekent ‘land van vele wateren’ en werd oorspronkelijk gebruikt voor het hele gebied tussen de Orinoco en de Amazone. Eigenlijk waren het vroeger tijdens de kolonisatieperiode vier landen: Portugees Guyana (nu een provincie van Brazilië), Nederlands Guyana (nu Suriname), Frans Guyana (nu nog steeds dezelfde naam) en Spaans Guyana (nu een provincie van Venezuela).
Uiteraard zijn drie dagen véél te kort om de zeer waterrijke wereld van Guyana te zien. De talloze rivieren en de modderige, met mangroven omzoomde kustlijn, het extreme tropische klimaat en het ruige regenwoud in het achterland lieten we achter ons want dat hadden we in de laatste vier maanden wel genoeg bijtgrage muggen gezien.
Vooral de kolonisatie van alle drie de Guyana’s door de Nederlanders tussen 1581-1954 (373 jaar !) lieten veel zichtbare sporen na. We zagen niet alleen Nederlandstalige plaats- en straatnamen maar ook veel afwateringskanalen waarmee de laaggelegen kustgebieden werden voorzien van water voor de voornamelijk suikerrietplantages. Deze werden destijds door slaven gebouwd. Misschien is dat de reden dat we in de hoofdstad Georgetown door zowat iedereen met de nek werden aangekeken. Sommige mannen schreeuwden in mijn bijzijn naar Angelica woorden erger dan vrouwonvriendelijk. De prijs die wij nu moesten betalen voor de daden van onze voorouders. Eigenlijk terecht maar wij kunnen de geschiedenis helaas niet meer veranderen. De mensen zien ook totaal niet uit als de oorspronkelijke bewoners (indianen) maar lijken op Afrikaanse mensen. Logisch ook. In die tijd werden net als in Brazilië, het zuiden van de VS en een groot deel van het Caribisch gebied miljoenen zwarte Afrikanen “geïmporteerd” via de internationale slavenhandel en zij moesten het zware werk op de plantages doen.
Nederlandse straat-en plaatsnamen.
Er waren ook slavenopstanden, en de bekendste in Guyana is die van de Berbice-opstand in 1763. De leider ervan, een West-Afrikaan genaamd Cuffy, wordt in Guyana nog steeds beschouwd als een nationale held.
Onze route door de drie Guyana’s.
Streets of Georgetown.
Onafhankelijk
Guyana werd onafhankelijk in 1966 en werd een republiek in 1970. Naast suiker, goud en Bauxiet heeft men voor de kust van Guyana veel olie gevonden en vanaf dat moment is de economie van Guyana de snelst groeiende ter wereld. Sinds de economie van buurland Venezuela in vrije val is geraakt, kampt Guyana ook met een toestroom van vluchtelingen wat het land zwaar onder druk zet. Overigens worden de grenzen van Guyana betwist, aangezien Venezuela aanspraak maakt op bijna 70% van Guyana, namelijk de hele regio ten westen van de Essequibo rivier.
Oasis restaurant
Club Palm Court
Vitesh Jamnapersad Guptar, een 50-jarige man Nederlandse man werd in deze club opgepakt door Interpol. Hij was lid van de grootste maffia-club ter wereld: Ndrangheta uit Calabria, Sicilië 🇮🇹. Even snel kijken.
Guyana, dat ongeveer zo groot is als Groot-Brittannië is qua oppervlakte nog steeds het derde kleinste land van Zuid-Amerika (na Suriname en Uruguay). Het heeft een van de grootste ongerepte stukken Amazone-regenwoud, dat meer dan 80% van het landoppervlak beslaat en zeer dunbevolkt is, als het überhaupt al bevolkt is. Meer dan 90% van de totale bevolking van ongeveer 825.000 mensen woont in de smalle kuststrook aan de Atlantische Oceaan, en met name in en rond de hoofdstad Georgetown aan de monding van de Demerara. In principe is het een peuleschilletje voor Venezuela om dit land in te nemen. De vraag is alleen wanneer dit gaat gebeuren.
St. Georges Cathedral
Queen Victoria standbeeld bij het gerechtsgebouw.
Stabroek Market
Georgetown ligt net als de helft van Nederland onder de zeespiegel en is daarom afhankelijk van het afwateringskanaalsysteem dat door de Nederlanders vroeger is aangelegd. Veel huizen zijn hier in de hoofdstad op palen gebouwd vanwege het risico op overstromingen.
Paspoppen bij het vuil. Lokale supermarkt.
Shithole
Het toerisme in Guyana is zo goed als nihil. Daar we een zware reis langs de kuststreek naar Suriname voor de boeg hadden besloten we alleen Georgetown te bezoeken. Dit was overigens niet echt een succes. Het Engels wat ze hier spreken is onverstaanbaar. Af en toe vang je een woordje op maar dat was het dan ook. Bij zebrapaden stoppen de auto’s niet en oversteken is een ware overlevingstocht. Sommige automobilisten minderen vaart en wuiven met hun hand dat we konden oversteken. Op het moment dat we een voet op straat zetten gaven ze ineens gas zodat we of terug moesten springen of vooruit moesten rennen.
Verfresten geloosd op riool. Kijk het gras (!)
Hier werden we géén restaurants binnen getrokken door ‘proppers’ en een magneetje voor op de koelkast vonden we hier ook nergens. De prijzen zijn hier abnormaal hoog. Zo betaalden we in een restaurant omgerekend 25€ voor een normale lunch. Aangezien Aziatische restaurants altijd -relatief gezien- goedkoop zijn besloten we de menukaart van de plaatselijke Chinees eens door te spitten. Voor een simpel gerecht zouden we tussen de 8000-12000 GYD (35-51€) per persoon moeten betalen. No way !
Even verderop werden we gered door een Thais restaurant waar we twee wok-to-go curries konden kopen voor 20€ in totaal. Sjieww. Even zweten. Niet dat we het geld er niet voor hebben maar het is me dat geld gewoon niet waard. Maar eenmaal binnengekomen lagen jongeren over tafels om te genieten van de koele airco. Niet dat ze opstonden om ons te laten eten. Neuuu. Klanten van het restaurant gooiden servetjes op de grond zodat de schoonmaker continu bezig was met vegen. Ook op straat zagen we nergens vuilnisbakken. Men gooide alle troep op straat of in de slootjes langs de weg. Misschien moet Greenpeace hier eens gaan kijken voordat ze in het westen dopjes aan flesjes vast laten maken.
En dan de onvriendelijkheid waarmee we te maken kregen. Dat willekeurige mannen op straat Angelica nariepen was niet leuk maar dan denk je: hersenlozen kun je dat niet kwalijk nemen. Maar als zo’n klaphark met zijn rechterhand zijn broek in gaat om met zijn dirkje te gaan lopen spelen terwijl Angelica voor hem stond ging mij té ver. Ik kon helaas niet reageren want het enige wat hij wilde was intimideren en escaleren. Zou ik er wat van hebben gezegd dan was dat voor hem een legitieme reden geweest om zijn matties te roepen en ons te beroven onder het mom: eigen schuld, dikke bult.
Een man uit Nieuw-Zeeland die in hetzelfde hotel als ons verbleef hadden ze onder bedreiging van een mes geprobeerd zijn beurs te jatten maar dat was ze gelukkig niet gelukt. Als de bediening je in een restaurant nog niet eens goedendag zegt of als een ‘tot ziens’ bij het verlaten van een restaurant nog teveel is dan rest ons maar één ding te zeggen: kom nooit naar deze shithole met de naam Georgetown.
Julian Guest House
Julian is een aardige man echter de kamers van zijn hotel zijn een ramp. Voor 60€ per nacht verbleven we in een krot. Onze kamer was klein en erg oncomfortabel. Gelukkig was er wel een airco anders was het hier niet uit te houden. De douche had alleen koud water. De betere hotels vragen al snel 150€ per nacht. In New York is dat normaal maar in een ontwikkelingsland als Guyana vonden wij van niet. ‘s Avonds was het wel leuk om vanaf het balkon omlaag te kijken. Zo kregen we een hele show van een Flakka-verslaafde 😂.
Flakka verslaafde in Georgetown. We krijgen wat we verdienen (60€ per nacht !! 😩).
Naar Suriname 🇸🇷
We werden al om 04:00u ‘s nachts opgepikt door onze chauffeur die ons in vier uur tijd naar de haven van Moleson Creek bracht. Onderweg werd het licht en zag we de mooiere kant van Guyana 🇬🇾.
Onze taxi. Deze brug dreef op het water. Toen we er over heen reden gingen we op en neer.Bootticket van Guyana 🇬🇾 naar Suriname 🇸🇷.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Waarom staan de airco’s in die touringscars altijd op standje diepvries ? Ik had de chauffeur nog vriendelijk gevraagd om de temperatuur wat hoger in te stellen. Hij was echter zo’n ‘ik-heb-deze-tasje-aan-type’ en onverbiddelijk. Nein, nein, nein. Je zag nog net geen ijs op de binnenzijde van de ruitjes. Flinke kou op mijn longen gehad. Vier dagen hoestte ik mijn kringspier zowat uit mijn reet en had zoveel snot dat ik zo groen was als de Hulk. Dan ben ik ietsiepietsie geïrriteerd en dan kan ik bijvoorbeeld héél moeilijk reggae-muziek aanhoren. Ik laat liever van die vette knepper op mijn trommelvliezen knoeien. Die hangmatmuziek is overigens wel goed te kanen op zo’n ieniemienie-eilandje als hier op San Pedro als je je gewoon okay voelt hoor. We hoorden hier trouwens alle soorten muziek want ieder golfkarretje wat we tegenkwamen had een luide speaker on-board.
Video
Haven Chetumal 🇲🇽
Inchecken.We waren de eersten. Even wachten op een stempeltje.In de rij voor een stempeltje.De watertaxi van Mexico 🇲🇽 naar Belize (90 minuten 🛥️).
Aankomst haven San Pedro, Belize 🇧🇿
Madonna bezong het eiland al in 1986 in haar lied ‘La Isla Bonita’ van het album True Blue. ‘I fell in love with San Pedro,Warm wind carried on the sea, he called to me’. En inderdaad, over dit hele eiland hing een heerlijk warm briesje wat ons goed van pas kwam terwijl we in ons golfkarretje door het loeihete zand langs de turquoise zee richting de onbewaakte grens met Mexico reden. Links en rechts van ons zagen we wuivende palmen en aan de rechterkant zagen we de Caribische zee met het rif dat er voor zorgde dat de golven gebroken werden.
Weer in de rij voor een stempeltje.
Ah een strandbarretje. Even stoppen om iets te drinken. De man achter de bar en zijn vrouw kwamen uit Turkije en hadden samen een stuk grond gekocht en daar twee condo’s op gebouwd. Er verbleef een familie uit Pennsylvania 🇺🇸 die de verjaardag vierde van een net 40 jaar geworden vrouw. Zo te zien hingen ze al wat langer aan de bar en het was reuzegezellig.
Ze stonden er versteld van dat we vier talen spraken. Voor een Amerikaan is dit onvoorstelbaar maar in Europa spreekt 25% van de inwoners drie of méér talen. Het is voor hun ook moeilijk te begrijpen dat we evenveel landen hebben als de VS staten hebben alleen hier in Europa spreken we 25 officiële talen i.p.v. twee in de VS en als je de minderheidstalen als het Catalaans en het Limburgs ook nog eens meetelt zijn het er honderden.
Maar ze vonden het allemaal heel bijzonder en toen ze erachter kwamen dat we bijna 100 landen hadden bezocht vielen de hamburgers zowat uit hun gezichten. Amerikanen reizen niet graag in het buitenland. De meeste Amerikanen zijn niet eens de eigen staat uit geweest. Zeker Republikeinen blijven over het algemeen kort bij de hut. Dus die 100 landen vonden ze wel een heel apart idee. We werden meteen uitgenodigd om de hele familie te vergezellen naar een restaurant maar helaas moesten we voordat het donker werd weer vertrekken want hier is geen straatverlichting en we moesten zeker nog een uur in de Trump-mobiel. Nu ik de naam noem: het viel me op dat iedere Amerikaan die we tot nu toe waren tegengekomen weigert om hun kleur kenbaar te maken of over de huidige situatie in de VS te spreken. Alsof ze bang zijn kleur te bekennen of omdat ze zich schamen ?
Ik vond het nogal een uitdagende onderneming van dit stel. ‘In het begin was het best tricky’: zei de Turkse vrouw. Vlak langs de kust kwamen van die kleine drugsbootjes langs. Helemaal volgestouwd met cocaïne bestemd voor de Amerikaanse markt. Als ze dan door de kustwacht betrapt werden gooiden ze die pakketjes overboord. Die kwamen ze dagen erna zoeken natuurlijk en dan bleven we even binnen. Zo’n gast die al drie dagen naar een kilopakketje van 50K aan het zoeken is, kan wat heftig reageren op een vraag als: ‘ben je soms iets verloren ?’
We hadden het ook over de kaping van het vliegtuigje gisteren. Dit was natuurlijk hét gesprek van de week op dit eilandje zo groot als éénderde van het kleinste waddeneilandje Vlieland. De Amerikaanse kaper had de piloot en anderen neergestoken omdat de piloot weigerde hem naar de VS te brengen. Een gewonde passagier schoot de man in de lucht dood met zijn pistool en de zwaargewonde piloot kon het kistje gelukkig nog aan de grond zetten.
We kwamen een Nederlandse man tegen in een rolstoel. Hij had een hele aparte ziekte waarvan ik de naam kwijt ben. In ieder geval werd de zouthuishouding in zijn lichaam niet gereguleerd. Na een besmetting met een parasiet op de Dominicaanse republiek werden de klachten erger. Hij kwam voor zijn werk heel vaak in oorlogs-en conflictgebieden maar dat werk kon hij nu niet meer uitvoeren. Hij heet Michel Baljet en eenmaal op onze kamer sloeg ik meteen aan het googlen. Zijn werk bestaat als het ware uit het in kaart brengen van de veiligheid in een oorlogsgebied zoals nu de Oekraïne. Als alle plussen en minnen op papier staan geeft hij advies aan de journalisten of hulporganisaties of ze kunnen gaan of niet. In landen als Venezuela waar je als toerist beter niet kunt komen is hij nog vaak te gast. Uiteraard onder de nodig bewaking. Dit is zijn website: https://michelbaljet.com/
Michel Baljet (links).
We hebben niet héél Belize gezien maar alleen dit eilandje. Belize bestaat uit veel oerwoud en veel Maya-tempels. Misschien een terug gaan als we iets langer de tijd hebben.
Tropical Palace hotel
Gezellig goed onderhouden hotel met zwembadje op de Coconut drive voor 90€ per nacht. We huurden ook een golfkarretje om ons te kunnen verplaatsen voor 54€ per dag. Iedere toerist heeft hier een eigen golfkarretje.
Ramon’s Beach Divers
Palapa Bar and Grill
Te voet de supermarkt in.
Boca del Rio Drive
Secret Beach 🏝️
Ramon’s Village resort
Black Pearl restaurant
El Norte Bar & Grill
Caramba ! restaurant
Red Snapper.
Terug naar Chetumal, Mexico 🇲🇽
Bootticket kopen. Douane stempeltje halen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Koffers inladen op busstation Cartagena voor de reis naar Santa Marta (5 uur). We betaalden 14€ p.p.).Busstation. Iedere busmaatschappij heeft zijn eigen loket.Veel eettentjes in Carera 3.Catedral Basílica de Santa Marta.Haven Santa Marta. Pelikanen dobberen in het water op zoek naar visjes.
Boottrip naar Playa Cinto
Boot omgeslagen op een wilde zee. Iedereen gered maar vier mensen in het ziekenhuis met onderkoelingsverschijnselen.
Angelica vroeg aan de vrouw van het reisbureau of het veilig was op zee want tijdens de boottrip naar de Rosario-eilanden was het water nogal aan de ruwe kant. ‘Natuurlijk was alles veilig’, zei het vrouwtje nog.
We hadden een boot met twee buitenboordmotoren dus qua power moest het wel goed komen dacht ik nog. We voeren op zo’n 30 meter verwijderd van de rotsen langs de kustlijn. De tocht zou anderhalf uur duren.
Anderhalf uur lang zaten we in een hele wilde zee waarbij de golven over de boot heensloegen en iedereen door en door nat was. In het begin was het nog wel spannend en mensen bleven filmen. Maar toen het bootje alle kanten op ging maakte het zenuwachtig gelach plaats voor angstig geschreeuw van vrouwen en kleine kinderen. Iedereen klampte zich vast aan de handgrepen om maar niet uit de boot geworpen te worden. Jonge vaders hielden hun kinderen stevig vast en de kapitein deed krampachtig zijn best om ons door de golven heen te loodsen. Angelica schreeuwde nog: ‘dit is niet normaal !’ en daar had ze gelijk in. Dit was niet normaal. We hadden weliswaar reddingsvesten aan maar ik had er geen zin in om uit de boot te vallen. Als een golf ons op die rotsen met scherpe punten wierp zou dat rode vlekken geven en daar had ik geen zin in. Niet in dit leven.
Onze eerste stop was bij Playa Cinto. Een strandje zonder faciliteiten als wc of bar. Het strandje was mooi maar de schrik zat er nog goed in niet alleen bij ons maar bij alle toeristen van de boot. Na een uurtje klommen we weer aan boord en wederom was de zee zeer wild ondanks dat de kapitein zei dat het nu rustiger zou zijn. Op de vraag hoelang de rit naar Playa Cristal oftewel Playa del Muerto (!) nog zou duren antwoordde hij: ‘cinco minutos’. Twintig minuten later stoeiden hij nog steeds met de golven. Als ze het hier over tijd hebben is het altijd vijf minuten maar in de praktijk kunnen die vijf minuten ook een half uur zijn. Hoogst ergerlijk.
Eenmaal op het strand aangekomen waren we er klaar mee en wilden niet meer met het bootje mee terug de zeen op. Alleen het probleem was dat achter het strand de ondoordringbare jungle van Parque Nacional Natural Tayrona, lag. Dit was dus géén optie. Ik had hier ook geen bereik dus even internetten was er niet bij. Op mijn reeds gedownloade kaart van Maps.me zag ik een piepsmal weggetje lopen vanaf het strandje even verderop. We moesten alleen daar zien te komen. Vanwege de tussenliggende rotsen ging dat niet te voet dus moesten we toch weer met een bootje gaan.
Een vrouwelijke reisleidster was de enige op het strandje wat een beetje Engels sprak. Ze zou met ons meegaan want ze wist een plek waar toeristenbussen stopten. Nou huppakee. We sprongen met nog tien andere mensen in een bootje en binnen een half uur zaten we in een bus die ons terug bracht naar een buitenwijk van Santa Marta. Van daar uit namen we een Uber-taxi naar het reisbureau om eens flink zeik te bouwen. We waren net vijf minuten onderweg toen een motorrijder achter ons niet oplette en in onze taxi reed. Snel belden we een andere taxi en na tien minuten naast een dode hond op de weg gezeten te hebben kwamen we na een half uur aan bij het reisbureau.
De eigenaar van het reisbureau was niet onder de indruk van ons verhaal en hij zei in het Spaans dat de zee altijd zo wild was dus in zijn ogen was dit wel normaal. Toen zei ik dat ik op google een recensie zou plaatsen en daarin de hele situatie zou beschrijven zodat potentiële klanten zelf konden bepalen of ze dit normaal vonden, want wij vonden dit zeer zeker niet normaal dat dit soort tripjes werd verkocht aan mensen die gewoon een leuke dag op zee wilde hebben. Zelfs toen ik zei dat iedereen in paniek was, wuifde hij dat weg. Hij stond op en liep langs ons door naar een andere ruimte. In het voorbijlopen lichtte hij zijn bloesje even op en we zagen een groot mes achter de broekriem zitten en we voelden ons meteen geïntimideerd. Blijkbaar was dat zijn manier van klachten bespreken. Hierop hebben we het reisbureau maar verlaten. We hadden geen zin in dit soort fratsen.
Na het avondeten besloot ik eens rond te neuzen op internet en jawel hoor de vrouw die ons naar de bus had gebracht had gelijk. Ze zei al op het strand dat ze het heel onverstandig vond dat men dit soort tripjes nog steeds verkocht want de zee was hier altijd wild. Op TikTok vond ik tientallen filmpjes van mensen die hun tochtje hadden gefilmd. Ik heb de beelden achter elkaar gezet en een videocompilatie gemaakt. Nu moet ik bekennen dat de zee bij ons stukken wilder was dan de beelden van andere momenten laten zien. Dat is ook logisch want de mensen staken hun telefoon weg op het moment dat het héél wild werd. Wat bleek nou ? Het lokale nieuws zond een bericht uit dat vandaag een toeristenbootje midden op zee was omgeslagen en dat alle 22 opvarenden in het water waren beland. Iedereen was gered maar vier mensen moesten met onderkoelingverschijnselen naar het ziekenhuis. Vorig jaar was ook een bootje omgeslagen en toen waren er twee toeristen verdronken. Voorlopig dus even geen boot reisjes meer voor ons maar die review gaat er zeer zeker komen (!).
De reisleider zit op een stoeltje. Geen plek meer voor hem 😂.De vrouw die ons uit de benarde positie bevrijdde en de terugweg regelde.We zitten net vijf minuten in de taxi en bam: rijdt een motorrijder achterop de taxi.
Journey hostel
Dit hostel lag op een wel heel mooi plekje in het Tayrona National Park. Voor 18€ p.p.p.n. konden we hier slapen.
Een 16-dorm delen met 14 vrouwen ziet er zó uit 😂. Kost geen drol.
De jongeman uit Cambridge (UK) kwam naast ons zitten en keek warrig uit zijn ogen. Zijn vrienden ondersteunden hem en hielpen hem om te gaan zitten op het bankje waar wij een sigaretje aan het roken waren. Hij was net ontslagen uit het ziekenhuis waar hij drie dagen had gelegen. Politieagenten hadden hem in zijn hotelkamer bewusteloos gevonden.
Onderzoek had uitgewezen dat hij vergiftigd was geworden met de hier alom bekende drug: Dragon’s breath. Scopolamine of Duivelsadem wordt gebruikt als geneesmiddel maar bij inname van grotere hoeveelheden word je heel welwillend en raak je versuft (zombiedrug). Naderhand kun je je niets meer herinneren. En dat is nu precies datgene wat die jongen mooie Colombiaanse meid had gewild. Hem verdoven en hem dan beroven. Het leek hem te mooi om waar te zijn om deze beauty mee te nemen naar zijn eigen hotelkamer. Zijn twee vrienden hadden hem nog gevraagd het niet te doen, want hun overheid had hun via hun webpagina nog zo gewaarschuwd om vooral niet in zee te gaan met Colombiaanse meiden die ze tegen zouden komen op datingsites als Tinder. Hij had het toch gedaan en nu zat hij met de gebakken peren. Diep in de namiddag werd hij gevonden door hotelpersoneel die de politie waarschuwde. Die bracht hem meteen naar het ziekenhuis waar een antigif werd toegediend. Hij was zijn telefoon kwijt, zijn geld en creditcardpasjes. Zijn voet zag er verschrikkelijk uit. Het leek wel alsof er een vrachtwagen overheen was gereden. Hij vertelde ons dat hij verschrikkelijk veel spijt had van zijn daad. Stomkop.
Angelica voelde zich niet zo lekker en bleef alleen in het hostel achter. Ik besloot een paar uurtjes alleen te gaan lopen door het immens grote Tayrona NP. Niet té ver natuurlijk want ik moest ook nog terug en dat was bergop. De eerste paar kilometer liep ik langs de openbare weg. Soms kwam ik vrachtwagens tegen met aan de uiteinden van de wielas van die uitsteeksels bevestigd die – in het geval dat een andere wagen hem van de weg probeerde te drukken- de banden van die wagen naast hem aan gort zou scheuren. Een soort anti-inbraakbeveiliging dus.
In het park aangekomen zag ik mooie stranden en een woeste zee. Bij een barretje liet een Vlaamse meid me foto’s zien van een volwassen Boa Constrictor die ze bij het wakker worden tegenkwam achter haar backpack.
Een uurtje lopen verderop zag ik een groep aasgieren bij elkaar zitten en ze maakten veel tamtam. Toen ik dichterbij kwam vlogen ze de bomen in en ik zag meteen waarom ze daar zaten. Een volwassen leguaan had de geest gegeven en die gieren waren hem aan het opeten. De Vlaamse meid had me verteld dat op de plek waar de rivier de zee instroomde ik moest uitkijken want er zaten krokodillen 🐊 op de oever. Ik zocht een dikke bamboestok en probeerde een paadje te vinden richting de rivier. Op maps.me moest er op de plek waar ik nu stond een pad zijn maar dat zag ik dus niet. Het enige pad wat ik zag leidde naar een hut ergens boven op een berg. Daar aangekomen bleek het het de verkeerde route te zijn want die hut werd bewoond door een oud vrouwtje. Ze kreeg blijkbaar niet vaak bezoek want haar grote hond ging flink te keer tegen me en kwam met ontblote tanden naar me toe gelopen. Met mijn stok kon ik hem nog net van me af houden. Pas toen het vrouwtje haar commando gaf werd hij rustig. Ik besloot de krokodillen maar te laten voor wat het was en terug te keren naar het hostel. Het was echt bloody hot en ik was moe geworden. De dag ervoor hadden we met Engelse jongens flink wat bier gedronken en dat speelde me parten.
Kalabas.Slang op de kamer van een Belgische meid.Aasgieren deden zich tegoed aan een gestorven leguaan. De dode leguaan.Toen ik aan kwam lopen vlogen ze allemaal de boom in. Mini banaantjes.Lekker zwembadje. Rio Piedra.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Colombianen houden van geluidjes. Irritante geluidjes welteverstaan. In die drie weken dat we door het land zijn rondgereisd namen we vaak de bus. Ze spelen spelletjes op hun telefoon, luisteren hun favoriete muziekje of kijken een gedownloade film. Maar dan wel met het geluid op standje misthoorn. Als je dan met 30 mensen in één bus zit dan weet je het wel: het is één kakofonie van verschillende geluidjes. En het meest verwonderlijke is dan dat niemand er wat van zegt of zich er aan stoort. Ze lijken het zelfs niet eens te horen zo apathisch blijven ze kijken naar hun eigen schermpje. Zelfs toen ik in het kader van een welgemeende payback ‘Master of Puppets’ van Metallica op standje vijf zowat in het oor van de jongen voor me duwde bleef hij stoïcijns, bijna tot op het debiele af, op zijn telefoon kijken. Hier was gewoon niets aan te doen. Ik besloot ten einde raad maar een zakje chips open te trekken. De zoveelste deze rit. In Bolivia 🇧🇴 was ik zeker 10 afgevallen dus ik had weer wat chipsruimte gecreëerd. De verloren kilo’s zaten er bijna weer aan. Kijk maar naar de fotos. Op die van Bolivia zie ik uit alsof ik een heel jaar alleen maar groenten heb gegeten.
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming liepen we naar de bootjes die ons naar de Rosario-eilanden zouden brengen. Op het eerste eiland Tierra Bomba kregen we ontbijt op een mooi strandje en keken we naar de skyline van Cartagena. Het tweede stoppunt was bij een oud Spaans fort. Ons was een Engelstalige gids beloofd maar de man werd niet gehinderd door enige vorm van kennis van deze taal. Niet erg. Inmiddels wisten we wel waarom dit soort forten destijds gebouwd werden. Niet omdat ze zich verveelden.
Op het eiland Isla Grande mochten we op een luxe bedje liggen en konden we genieten van het mooie uitzicht. Even verderop was een groepje meiden bezig zich in een bocht te wringen om content te maken voor hun insta-pagina. Altijd lachen. Ze rolden zich in allerlei bochten om die ene goede foto te kunnen maken. Zo te zien hadden ze er zelf ook veel plezier in want net als ze een goede positie hadden ingenomen werden ze door een golf twee meter verder geworpen en kon alles weer van voor af aan beginnen.
Nadat we weer in de boot waren gestapt zetten we koers naar een open spot in zee waar het ondiep was. Hier konden we snorkelen en het onderwaterleven verkennen. Ik zag op de bodem twee bankbiljetten liggen en viste ze uit het water. Waarschijnlijk had iemand in het water de zakken van zijn zwembroek niet goed leeggemaakt. Weer terug aangekomen bij de boot hield ik ze triomfantelijk in de lucht. Toen ik zei dat er nog véél meer lagen dook de halve boot weer terug in het water. Zodoende kon ik met Angelica een goed zitplekje bemachtigen voor de terugweg 😇😜
Verlaten villa van Pablo Escobar.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Via een hele slingerende, bumpy weg door de jungle reden met een 4×4 naar een hostel op een berg. Onderweg zagen we reuze bamboebomen. Zo mooi om te zien. Eenmaal boven bij het hostel aangekomen leek het wel het paradijs. In de berg waren lodges gemaakt van hout. Er vlogen allemaal tropische volgels en ik spotte voor de eerste keer in mijn leven een vliegende toekan. Het verwarmde zwembad nodigde uit voor een vette plons en een lekkere cocktail in mijn hand maakte het helemaal af. Dit soort hostels is de reden dat veel jonge toeristen maandenlang en sommigen zelfs jarenlang rondreizen door zuid-Amerika. 13€ per nacht voor een bed en met een 250ml beker vers vruchtensap voor 1€ wordt de portie streetfood van 3€ weggespoeld. Ik vind het geweldig dat die jonge mensen dit doen. Een beetje de wereld ontdekken en wat morgen brengt zien ze morgen wel.
Na hier drie uurtjes vertoefd te hebben reden we weer terug naar Santa Marta.
Lewis en een vriend die Engels sprak waren onze chauffeurs. Nog even snel een koffie voordat we de jungle in gingen. Barretje in Minca.Reuzenbamboe.
Cascada de Marinka
De Marinka Watervallen in Minca verrasten me enigszins. Als een van de populairste attracties van Minca verwachtte ik rijen wachtenden om te kunnen plonzen maar er zaten maar een paar mensen op een bankje. Snel mijn broek uitgedaan en mijn zwembroek aangetrokken en via een houten vlonder het water ingestapt. Wat fris !!! 🥶
Hostal Sierra Minca
Schitterende locatie vanaf 13€ p.p.p.n. incl. ontbijt.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
We hadden flinke honger en bezochten een klein Italiaans restaurantje in dezelfde straat waar we overnachtten. Er was maar één tafeltje bezet zagen we toen we binnen kwamen: een Amerikaans stelletje met hun jonge kids. Een hele smalle man en een hele dikke vrouw. Hij paste zeker drie keer in dat vrouwtje. Waar we ook gingen zitten, we zaten altijd naast haar. De kinderen waren heel luid. Ik heb niets tegen kinderen maar wel als hun volumeknop kapot is. Mijn ex had vroeger ook van die schreeuwerige neefjes. Als die bleven logeren zette ik meteen na het eten altijd een vooraf opgenomen videoband van Tiktak op TV. Dat hadden ze op hun leeftijd toch niet in de gaten. Hun vertrouwde ritme was: na Tiktak naar bed. Alleen was het nu niet zoals bij hun ouders om 20:00u maar al om 17:30u. En dat zonder gemekker ! Geen geschreeuw aan mijn kop (!).
Maar goed. We hadden er heel lekker gegeten. De spaghettisaus was zelfs lekkerder dan die wat ik thuis maakte zei Angelica. Daar zat ik dan met mijn masterdiploma in zelfgemaakte spaghettisaus. Daar ging ik niet goed op en enigszins gepikeerd wierp ik een blik op de TV. In veel restaurants hier staat de TV aan en het is dan gebruikelijk dat je er dan ook naar kijkt. Aldus keken we naar een tenniswedstrijd. Tennis vind ik best een leuke sport om naar te kijken maar het liefst kijk ik toch naar voetbal en rugby. Jaaa rugby. Geweldig. Man tegen man. Échte mannen ! Zeker vergeleken met die tennissers. Ooit een rugbyer gehoord die zat te mekkeren dat ie al een half uur in hetzelfde bezweette shirt rondliep ? Of dat ie al 10 minuten geen banaantje had gegeten?
Na het afrekenen trok ik de deur van het restaurant achter ons dicht en toen ik me omdraaide keek ik recht naar het goud in de mond van de locale rapper Sjors. Hij zette zijn draagbare versterker op standje ‘tandartsboor’ en begon als een volleerd Eminem te rappen alsof zijn leven er van af hing. Maar bij best veel restaurantjes zagen we dit soort rappers rondhangen zoals de scootmobiele brigade ook altijd rondhangt bij de Action in Limbrichterveld.
Daarna moesten we proberen ons een weg zien te banen door al die massa’s prostituees. Zowel vrouwen als mannen keken me aan. Jonge meisjes van 20 boeit het hier geen zak hoe oud je bent. De jonge mannen in principe ook niet. Een tientje is een tientje. Ze hielden gelukkig een acceptabele afstand. Maar diegene die in mijn anjer probeerde te peuteren had een probleem zo had ik me al voorgenomen.
Politieagenten op straat stonden gewoon op de hoek bij het standje van een straatverkoper een hapje te eten en het leek ze allemaal niet zo te boeien. Iedereen moet vreten leken ze te denken. Behalve als er een busje van ‘immigracion’ aan kwam rijden dan moesten ze allemaal meedoen en werd ieder meisje op straat gefouileerd en hun ID gecontroleerd. Er liepen hier genoeg illegale Peruaanse meisjes van plezier rond. De broekjes die ze droegen waren zó kort dat het principe overbodig was om überhaupt een broekje te dragen.
We speelden onderweg naar het hostel een spelletje: ‘wie is de snol’. Dat ging zo. Eigenlijk heel simpel. We moesten proberen de prostituees te onderscheiden van de andere meisjes die rondliepen op straat. Dit was best moeilijk want op het eerste oog zag je geen verschil. Om het iets gemakkelijker te maken verzocht ik Angelica 10 meter achter me te lopen. Heel slim want ineens zag je wél het verschil. Prostituees keken me ineens wél aan omdat ze dachten dat ik alleen was. Ik ging er dan gemakshalve van uit dat die meisjes van 20 geen serieuze bedoelingen hadden met dit overjarig repelsteeltje. Tadaaa, huppakee.
Carrera 10
Heel leuk versierd straatje waar we Frank en Sabrina tegenkwamen. Ik ken Frank al vanaf 2002 toen ik Weert een meisje had. Hij speelde destijds in rockbands wat hij nu nog steeds doet. Ik zie hem nog geregeld bij concertjes en festivals. We dronken gewoon een blik bier die we voor 1,10€ kochten in de super achter ons. Die dronken we als pubers zittend op de stoeprand lekker op en hadden de hele avond genoeg te kijken en te vertellen. De super had zelfs wc’s 😂. Het stapgebied werd van twee kanten goed bewaakt door de politie dus alles safe hier (!).
Vervoer van cash gaat hier niet onbewaakt.
Rappers Delight 😂
República Hostel Cartagena
Leuk hostelletje in het centrum van oldtown voor 18€ per nacht per persoon. Incl. zwembadje wat we ook wel nodig hadden want de temperatuur lag hier om 16:00u rond de 35-40 graden.
Met zijn zessen op één kamer maar wel een eigen hok met gordijntje.
Ábaco Libros y Café
Boekenwinkel waar je kon lunchen.
Museo de Cartagena de Indias
Walls of Cartagena
Marina Bocagrande
Rooftopbar Townhouse
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Het landgoed van Pablo Escobar was verlaten. We zagen overal gaten in plafonds en muren. Na zijn dood in 1993 gingen mensen op zoek naar de 60 miljard $ die er lagen verstopt. Dit was slechts één van de 500 landgoederen van Pablo Escobar, de beruchte Colombiaanse drugsbaron, die een van de rijkste mensen ter wereld werd. In 1975 had hij als 26-jarige gezien dat cocaïne razendsnel populair werd in de Verenigde Staten. Escobar groeide uit tot de grootste drugshandelaar van de wereld, én de rijkste. Eind jaren tachtig verhandelde Escobars kartel tachtig procent van alle cocaïne wereldwijd. De verkoop levert 70 miljoen dollar per dag op. In de jaren ‘80-‘90 werd ik als puber geconfronteerd met TV-beelden uit Colombia waar bomaanslagen en moorden iedere dag aan de orde waren. Iedere dag stond er wel iets in de krant over Colombia 🇨🇴.
Finca la Manuela
Het voelde dan ook erg raar dat we nu door een huis liepen waar Pablo met zijn kinderen en vrouw ook samen hebben rondgelopen. De wc waar hij heeft geplast, de sauna waar ze hebben gerelaxed, het zwembad buiten waar hij heeft gespeeld met zijn kinderen. Het landgoed La Manuela werd gebouwd door Pablo ter ere van zijn dochter, die dezelfde naam draagt. Aan de oevers van het stuwmeer El Peñol, in het plaatsje Guatapé, liet hij dit enorme vakantiehuis bouwen. Hij zou het schenken aan zijn dochter op haar 15e verjaardag maar helaas was een kogel hem voor. Er werd na zijn dood veel geld gevonden in de daarvoor speciaal gemaakte kluizen onder de grond in de paardenstallen.
Het hoofdgebouw met de uitkijktoren. Vanuit de woonkamer keek Pablo uit over het stuwmeer. In dit gebouw werd gedronken en gefeest. Woonkamer. Aan de overzijde van het meer lag dit gebouw waar het kartel vergaderde. Is nog steeds bewoond. Naar de keuken. Overal gaten in muren en plafonds. Na zijn dood gingen mensen op zoek naar de miljarden aan cash geld.Binnenpleintje. Het zwembad.Slaapkamers.Uitzicht vanaf de uitkijktoren. Op de uitkijktoren. Wc.Sauna.Er lag nog iets te snuiven 😂De tennisbaan.Paardenstallen.Helipad.Naar de paardenstallen.Paardenstallen.In dit gat lag voor 50 miljoen $ aan contanten.Uitzicht over het stuwmeer.Voetbalveld waar hij professionele voetbalteams liet komen voetballen. De bar waar het bier werd getapt.
Comuna 9, Medellín
Hier liepen Angelica en ik door de straten van het 9e district van Medellín waar elke hoek van de straat een verhaal herbergde en herinneringen aan het verleden opriep. In ieder huis zat wel een kogelgat. Boven aan in dit district lag de wijk ‘Pablo Escobar’ en werd in 1984 opgericht door Pablo himself. Hij besloot midden op de vuilnisbelt met drugsgeld 250 huizen te bouwen voor de allerarmste gezinnen. Escobar gebruikte talloze jongeren uit de stad om hen te rekruteren als huurmoordenaars om de ambtenaren die belast waren met de afbraak van deze illegale huizen, een kogel door de kop te jagen. Toen Pablo stierf stonden er 4000 huizen met 16.000 inwoners. We bezochten in de Pablo wijk een klein museumpje waar we foto’s van vroeger konden bekijken. De graffiti met afbeeldingen van Pablo werd iedere keer weer door de gemeente verwijderd en iedere keer weer werd een nieuwe laag aangebracht met de afbeelding van Pablo.
Een van de vele bijnamen van Pablo.Dit is de laatste versie van een Pablo-afbeelding. Omdat het niet geheel zichtbaar is dat dit Pablo voorstelt mocht het van de gemeente zichtbaar blijven.Mugshot Pablo met zijn pistool. Zijn landgoed Napoles. ‘zilver of lood’, hetgeen betekent ‘accepteer het smeergeld of je krijgt een kogel’.Handgeschreven brieven van Pablo.Comuna 9 vroeger (een vuilnisbelt).Comuna 9 nu.De gevangenis die hij voor zichzelf mocht bouwen. Pablo met zijn dochter Manuela, zijn zoon Sebastián Marroquín en zijn vrouw Maria Isabel Santo. Griselda Blanco.
Antioquia
We liepen naar het dak waar Pablo zelfmoord pleegde. De avond te voren vierde hij zijn verjaardag bij familie in huis en was er blijven slapen. De politie had er lucht van gekregen en de dag erna lokten ze Pablo in een hinderlaag. Hij vluchtte via het dak maar werd in zijn been door een kogel getroffen. Met een pistool schoot hij zich in zijn hals en stierf. De man in het zwart verwisselde de pistolen om zodoende de 20 miljoen $ die de CIA had uitgeloofd te kunnen cashen. Er zou niet worden betaald bij zelfmoord.
Boven Escobar hurkt Steve Murphy. Hij is een Amerikaanse antidrugsagent en maakte samen met collega-agent Javier Peña jarenlang jacht op Escobar.De man in het zwart die het geld wilde opeisen. Voorzijde
Jardines Montesacro
Hier stonden we oog in oog met één van de vele huurmoordenaars van Pablo. Zijn naam was Carieton. Hij pleegde tientallen moorden uit naam van het kartel en na de dood van Pablo vluchtte hij naar Spanje. Hij was onbekend voor justitie en werd daarom ook niet vervolgd. Toen hij weer terug ging naar Colombia kon niemand hem iets maken. De moordzaken waren immers verjaard en alle bewijzen waren weg. Nu verkoopt hij gesigneerde boeken van Pablo en foto’s waar hij samen met hem vereeuwigd is.
Graf Pablo met de tekst: Je was een overwinnaar van onmogelijke dromen, voorbij de legende die je vandaag de dag symboliseert, weinigen kennen de ware essentie van je leven,Het graf van Pablo samen met zijn vader en moeder en neven. Wel een mooi uitzicht. Grafsteen Griselda Blanco. Zij was een Colombiaanse drugsbarones en speelde een prominente rol in de cocaïnehandel en onderwereld in Miami in de Verenigde Staten in de jaren 1970 en jaren 1980.Op de foto met Carieton, een huurmoordenaar van Pablo.
Inflexión Memorial Park
Escobar liet veel bomaanslagen plegen. Hij liet een kansrijke presidentskandidaat doden, blies een passagiersvliegtuig op omdat een andere presidentskandidaat daar aan boord zou gaan (107 dodelijke slachtoffers), en pleegde een bomaanslag op een antidrugsdienst (52 doden). Voor elke politieagent die werd doodgeschoten, loofde Escobar honderd dollar uit. In totaal werden 700 politieagenten op straat vermoord. In 1992 vielen er 29.000 doden in de Colombiaanse drugsoorlog.
Monument ter ere van de 700 vermoorde politieagenten. Bomaanslag Hilton-hotel. Op iedere plaquette staat een bomaanslag vermeld.Bomaanslag bank (in totaal negen op een dag. Bomaanslag apotheek.
Ieder gat representeert een dode.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ons hotel lag in de wijk El Poblado op maar vijf minuutjes lopen van het bruisende nachtleven en de vele hippe cafeetjes. Dit grote uitgaansgebied was afgezet en werd bewaakt door mensen die ervoor zorgen dat verslaafden, bedelaars en prostituées hier niet binnen kwamen. Binnen in deze zone lagen de sjieke restaurantjes en barretjes waar de toeristen uit binnen-en buitenland konden eten en drinken of een dansje konden wagen. 95% van de toeristen kwamen uit Colombia en Spaans was hier de voertaal. Engels was het personeel niet echt machtig wat wel eens frustreerde. Op de terugweg naar het hotel kwamen we rond 00:00u op vijf minuten tijd tientallen zowel mannelijke als vrouwelijke prostituees tegen. Militairen stonden met hun machinegeweer klaar, met de vinger losjes aan de trekker. Politieagenten maakten een praatje met de mensen. Drugsdealers sisten ons ‘marihuana’ toe. Babies kropen nog laat over de stoep. Hun Peruaanse moeders zaten op een stuk karton en bedelden om wat geld. ‘Waarom vier kinderen op de wereld zetten als je niet voor ze kan zorgen’, dacht ik nog. Iedereen heeft wensen maar je hoeft niet iedere wens te laten uitkomen. Zo erg.
We hebben ons totaal niet onveilig gevoeld in deze voormalige moordstad. Dat is zeker niet altijd zo geweest, want Medellín stond nog niet zo heel lang geleden bekend als de gevaarlijkste stad ter wereld. Dat kwam doordat het kartel van Pablo Escobar hier aan de macht was en jaarlijks werden er meer dan 4000 moorden gepleegd. Gelukkig is het tegenwoordig niet meer in handen van het kartel en heeft Medellín een gigantische transformatie doorgemaakt.
Buskaartje kopen.Zwembad van ons eerste hotel. Na één nachtje hielden we het daar voor gezien.Rooftop !
Uitgaansgebied.Coke lepeltjes. Murals in Medellín.
Socialtel Medellín
Voor 30€ per nacht was dit zeker geen miskoop.
Arepa (maiskoek met kaas overbakken). Babies op straat.Bedelende moeder met haar vijf kinderen. Sushi.Straathoertjes.Alcohol te koop bij de apotheek (!)
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
