Finistère, Bretagne 🇫🇷

Ik rijd nu in Finistère, het meest westelijke departement van de regio Bretagne en bezoek de meest bijzondere plekjes. Ik kom door hele kleine dorpjes 

met witgeschilderde huizen met prachtig geschilderde raamluikjes. Ben zelfs even gestopt om op een lokale markt wat Mimolette Jeune en een Crottin des Alpines geitenkaasje, een Régis Sénan-worst en een fles geitenmelk te kopen. Dit wordt samen met een vers stokbrood mijn ontbijt voor vandaag. En op welke plek kan ik dit beter opeten dan op een gammel , verweerd bankje in een klein dorpje waar je oude mensen hun boodschapjes ziet doen in rieten manden en een praatje ziet maken met elkaar. Jeugd zie ik hier niet veel. Die trekken allemaal naar de grote steden waar het ‘avontuur’ met pillen, paddo’s en lachgas, lonkt. 

Tijdens mijn tocht kwam ik door ontelbaar veel oneindige velden met allemaal mooi gekleurde bloemen. De huizen zijn gebouwd met lokaal gevonden stenen en tussen die stenen groeien dan van die kleine gekleurde rotsplantjes. Machtig mooi om te zien. Daar waar bij ons in de nieuwe wijken RAL9010, zwart en grijs het aanzicht bepaalt is dat hier anders, zó kleurrijk. 

Ik kocht een setje Bretons bier van de merken Sant Erwann, Dremmwel en Britt. Ze liggen nu in mijn koelkastje te koelen voor straks als ik op de volgende camping kom waar dat dan ook moge zijn. We zien wel. 

Het belangrijkste is dat ik alle punten die ik op mijn lijstje heb staan straks kan aftikken. Wáár ik slaap vind ik niet zo belangrijk. Gisteren vond ik geen camping en stond ternauwernood op een parkeerplek voor campers, aan zee. Daar zijn géén wc’s maar ik moest wel poepen ‘s morgens. Van een Frans koppel naast me mocht ik van hun chemisch toilet gebruik maken. Haha, schijten in andermans camper, zo lief 😂.

Een probleem met die wc’s in campers is het plaatsgebrek. Ik ben zo’n wijdbeenspoeperd d.w.z. ik zit met mijn benen UIT elkaar te poepen. Maar op zo’n camper-wc lukt dat niet. Probeer maar eens een bruinerd er uit te duwen met je benen bij elkaar. Héél onnatuurlijk. Dat heb ik dus in vliegtuigen van Aziatische makelij. Daar moet ik met één been buiten de deur mijn kont afvegen anders kom ik er niet eens bij. Aziatische mensen poepen altijd gehurkt, zoals beesten doen. Dan worden de darmen het beste leeggemaakt zodat nooit darmklachten kunnen ontstaan. Toen ik in Australië rondreisde hingen overal bordjes op wc’s om Aziaten te waarschuwen om niet gehurkt met hun schoenen op de wc-bril te gaan zitten want dan ging de plastic bril kapot.

Toen ik in Beijing, China naar een openbaar toilet moest zaten acht Chinezen op hun hurken me aan te lachen toen ik binnen kwam. Ene las de krant en een ander zat op zijn telefoon. Het enige wat hun van elkaar scheidde was een houten schot. Een deur was er dus niet. Ik bedankte voor de eer en draaide me om. Niet dat ik me zou schamen maar mij lukt het niet op mijn hurken te poepen zonder mijn broek uit te trekken. Dan kegel ik hem rechtstreeks mijn pijpen in. De reden waarom ik het niet deed was omdat er geen haakjes waren om mijn broek op te hangen. 

Point de Corsen

La Pointe de Corsen is het meest westelijke puntje van het vaste land van Frankrijk. Ik kijk hier uit over de Atlantische Oceaan en zie in de verte het eilandje Ouessant. De kliffen zijn hier echt ruw en groot en de golven slaan hier op kapot. Wat een geweld, ik hoorde het gewoon. Heel raar dat hier zo weinig mensen zijn. Het is hier heel mooi en je kunt hier hele mooie plaatjes maken maar kroegen en clubs zijn hier niet. Ach, het is een andere manier van leven. Mensen die graag wandelen zie je weer niet op Ibiza. 

Bertheaume Fort

Fort de Bertheaume is een fort in Plougonvelin en ligt op een eilandje dat via een loopbrug met het vasteland verbonden is. Het fort ligt ver boven de zeespiegel en de steile kliffen hebben het eeuwenlang gemakkelijk verdedigd. Sinds de 17e eeuw diende het fort als bewaking van de Straat van Brest. Nu ligt er een maritiem museumpje waar een meid die toerisme heeft gestudeerd iedere klant die naar binnen komt op een hele enthousiaste manier probeert over te halen dat je het fort écht een keer in je leven gezien moet hebben.

Rue Saint-Malo, Brest

De Rue Street Malo staat bekend als de enige middeleeuwse straat in Brest die niet is gebombardeerd tijdens WWII. Ik zag veel drugsverslaafden die er rondhingen. Het leek een beetje op zo’n cultuurdingetje waar vooral verslaafden hun artistieke ei kwijt konden. Ik had een kort gesprekje met ene. Hij was helemaal de weg kwijt. Als hij alleen in zijn onderbroek had gestaan had hij het niet eens in de gaten gehad. 

Château de Brest

Ik kwam langs het Kasteel van Brest waarin een militaire vesting aan de haven van Brest is gelegen. In het kasteel ligt het museum van de marine gevestigd maar die heb ik geskipt. 

Camping Les pieds dans l’eau

Megalieten van Lagatjar

Op dit schiereiland ten zuiden van Brest liggen voorbij Crozon bij het dorp Cameret-Sur-Mer deze menhirs. Er zijn drie rijen met menhirs. De langste rij is 203 meter lang. In totaal zijn er nog ongeveer honderd menhirs die rond 2500 v.Chr. zijn gemaakt. Losse menhirs zouden als heiligdom zijn gebruikt waar een religie werd beoefend maar heel zeker is men hier niet over. Ze liggen door heel west-Europa.

Plage du Corréjou

Spookschepen Port du Styvel, Camaret-sur-Mer

Schitterend om deze houten schepen te zien. Ik mocht er alleen niet op. Logisch ook. Ze staan op instorten.

Pointe de Pen-Hir 

Op deze mooie plek staat het Monument voor de Bretoenen van Vrij Frankrijk ook wel bekend als het Kruis van Pen-Hir wat ingewijd werd door generaal Charles de Gaulle in 1960.

Chapelle Sainte-Marie-du-Ménez-Hom

Treguennec Nazi kiezelstenen breker fabriek

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Frankrijk bezet door Duitsland. De Duitsers begonnen met de bouw van de Atlantikwall: hun doel was om duizenden bunkers te bouwen langs de westkust van Europa om geallieerde aanvallen vanuit het Verenigd Koninkrijk af te weren. Voor de bouw van deze bunkers waren onder andere grote hoeveelheden grind nodig. Op deze plek lag zoveel kiezel op het strand wat de Duitsers voorzag van een overvloedige voorraad grondstoffen.

Rond het enorme laadperron van 8 meter hoog en 200 meter lang bevonden zich spoorlijnen, een kiezelbreker en silo’s. Vanaf juni 1942 werkten hier tussen de 350 en 400 dwangarbeiders.

Een bulldozer duwde de kiezelstenen vanaf de kustlijn naar een graafmachine, die ze in wagons laadde. Deze wagons werden vervolgens door een kleine locomotief over een lange, zanderige helling naar het laadperron getrokken. Vervolgens werd de inhoud in enorme zeven gestort om de kiezelstenen te sorteren: kleinere kiezelstenen vielen direct in de klaarstaande kiepwagens onder het perron; grotere kiezelstenen, die te groot waren voor direct gebruik, werden vermalen en in de silo’s opgeslagen. Dagelijks reden er 4 tot 6 treinen naar het station van Quimper, vanwaar ze werden herverdeeld naar verschillende locaties in Bretagne waar de bouw van de Atlantikwall plaatsvond.

Op 4 augustus 1944 verlieten de Duitsers de fabriek. In twee jaar tijd had Ero Vili 400.000 m³ aan kiezelstenen verloren, ongeveer 1 miljoen ton.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France