‘Als we in deze wijk in 1989 op het hoogtepunt van de karteloorlog waren uitgestapt hadden we nog tussen de één en twee minuten geleefd ‘: zei de gids. Ik moest even slikken en keek naar de mensen op straat en de krotten waarin ze woonden.
Toen het Cali-kartel het huis van Pablo Escobar in december 1988 opblies nam hij wraak en liet hij op één dag negen banken opblazen. Hij vocht namelijk niet tegen alleen het Cali-kartel, de CIA, terreurgroep FARC, de Colombiaanse regering maar ook tegen de kapitalisten, de mensen die veel geld op de bank hadden staan. Zo maakte hij zijn statement naar de upper-ten. Hij was de baas en met zijn leger van 17.000 mensen maakte hij alleen de dienst uit. Niet de rijken, niet de politici. Op de plek waar we nu stonden waren iedere dag bomaanslagen en hoorden de mensen continu geweervuur. Colombia was in de jaren ‘80 en ‘90 het land met de meeste moorden, hoofdstad Medellín had de meeste kills en 75% van die moorden werden hier gepleegd, aldus onze gids. Wederom een slikje en een snelle blik over mijn schouders. Zéker toen de gids vertelde dat het blok huizen waar we nu naar keken gebouwd was op een massagraf met tientallen lijken.
Na de dood van Escobar en het uiteenvallen van het Cali-kartel had de regering gewonnen en transformeerde niet het land maar ook Medellín en Comuna 13 tot een wijk waar de mensen weliswaar vechten voor iedere Peso maar ze dat doen door toeristen als ons te vermaken met ‘Wein, Weib und Gesang’. De wijk wordt nu in één adem genoemd met graffiti, street art, dansoptredens en wandeltochten. Nieuwe infrastructuur, waaronder een kabelbaansysteem en roltrappen in de buitenlucht, heeft het leven in Comuna 13 een stuk makkelijker gemaakt voor de bewoners en het gebied is momenteel méér dan ooit opengesteld voor toeristen. Het is een van de meest levendige en intrigerende plekken die we in Medellín hebben bezocht ondanks de vele misvattingen vooral met betrekking tot veiligheid. We hebben ons geen moment onveilig gevoeld tussen de straatschoffies. Iedereen verdient nu op een legale manier geld aan ons toeristen. Één misstap, één beroving en het is weer gedaan. De onderlinge sociale controle weerhoudt daarom kwaadwillende mensen ervan om ons lastig te vallen. Ze flikkeren zo iemand liever de berg af.
Hieronder een foto-reportage:
