‘De Amazone telt méér ogen dan bladeren’ werd me in 2016 toen ik de Amazone voor de eerste keer bezocht, verteld. Vandaag zou ik haar drie dagen gaan bezoeken met Angelica. Drie dagen géén contact met de buitenwereld. Drie dagen géén bereik met de mobieltjes. Normaal gesproken ga ik thuis, als ze haar maandelijkse periode heeft, drie keer per dag kromme spijkers recht meppen of schroeven op kleur sorteren maar hier gaat dat natuurlijk niet. Mijn contacttijd met haar is inmiddels groter dan de schermtijd met mijn tweede vriendin ‘Iphonelotje’. Dus tijd om wat avontuur door onze reis te mixen. Zou Angelica het gaan volhouden in de grootste muggen playground op aarde ? We hadden zes 200 ml flesjes 50% Deet bij ons. Genoeg zou je zeggen. Zou het haar bevallen continu te zweten en dat haar kleding de komende drie dagen niet zou drogen vanwege de extreem hoge luchtvochtigheid ? Zou ze het leuk vinden iedere avond als ze haar bed instapte deze te checken op dikke spinnen ? Zou ze het waarderen iedere dag te moeten douchen met koud water ?
Vertrek naar de Amazone
In Iquitos wemelt het van de lokale reisbureautjes die één-of meerdaagse tripjes naar de primary Amazone aanbieden. Maar buiten die bureautjes krioelt het ook van de mensen die je op straat aanspreken of we interesse hebben in zo’n tripje. Ze hebben dan een vergeeld foldertje bij zich met allemaal mooie foto’s. Vervolgens brengen ze je dan naar zo’n lokaal bureautje en strijken de provisie op. Toerisme is hier de enige bron van inkomsten dus je kunt je wel voorstellen hoe druk we het hadden. We doken een winkel in en kochten een rode pen waarmee we muggebulten op onze armen en benen tekenden. Hét bewijs dat we in de jungle waren geweest. Vanaf dat moment werden we niet meer lastig gevallen door die straatverkopers. Mensen gaan namelijk nooit voor een tweede keer de jungle in behalve ik zegt de gek.
Canoa inn 🏨
Onderweg kwamen we het Engelse stel Adrian en Sara tegen die dezelfde plannen hadden. We besloten met zijn vieren een driedaagse betaalbare trip te boeken in een lodge op zo’n uurtje stroomafwaarts varen van Iquitos. Aangekomen in de ‘haven’ liepen we over planken in het water richting een handgemaakte tropisch hardhouten sloep met buitenboordmotor. De koffers hadden we achter gelaten in het hotel en enkel twee tassen meegenomen met het hoognodige. Dit was onze eerste tocht over de Amazone, de grootste rivier ter wereld met maximaal een breedte van 24 kilometer. Stel je voor: zo breed als de afstand van Sittard naar Maastricht 😳. Nabij Iquitos konden we gelukkig nog de overzijde zien. Onderweg werden we wel eens ingehaald door een zware ferry die mensen van Iquitos naar andere steden bracht. Een ander vervoermiddel is er helaas niet en het vliegtuig nemen is voor deze mensen veel te duur. Die ferry veroorzaakte dan golven en de stuurman moest het bootje in de juiste positie brengen zodat we niet om sloegen. Onderweg zagen we tientallen roze en bruine dolfijntjes die af en toe even boven water kwamen om ‘hallo’ te zeggen. Onze goed getrainde gids probeerde door het maken van bepaalde geluiden contact met hun te maken wat af en toe lukte. Wetenschappers zijn, naar zijn zeggen, een tijdje geleden tot de conclusie gekomen dat dolfijnen tot 30.000 verschillende geluidjes konden maken dus wat onze gids allemaal met hun vertelde moge Joost weten.
Santa Maria de Fatima-community
Toen we aankwamen bij de lodge werden we aan de waterkant welkom geheten door een groepje kinderen die bij de gemeenschap hoorden waartoe de lodge behoorden. Een klein dorpje van 340 mensen die hier langs de Amazone leefden. Ze woonden in zelfgemaakte hutjes op palen en sliepen in hangmatten of gewoon op een stuk karton op de grond want voor matrassen hadden ze geen geld. Er was een klein kerkje en een paar schooltjes voor de allerkleinsten maar de wat oudere jeugd deed al snel hetzelfde als hun ouders deden: kippen en eenden fokken, leven van de visvangst en kinderen maken want zeker de helft van de populatie liep nog met een lolly in de mond. De dorpoudste was een vrouw van 50 en liep wat ongemakkelijk. Ze had zóvéél kinderen aan huis. Ze had waarschijnlijk méér plafonds gezien dan iedere willekeurige stukadoor. Vooruitgang in dit dorpje was aan dovemansoren gericht. Ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Maar eijj, we zagen alleen maar lachende gezichten (!). We namen plaats in de laadbak van een mototaxi en als een soort prins Carnaval werden we naar onze lodge gebracht. Van alle kanten werd naar ons gezwaaid en we kregen nog net geen 5 mei-gevoel.
Alle lodges waren gebouwd op palen van één meter hoogte want bij regen of bij het overstromen van de Amazone rivier zou anders iedere lodge onder water komen te staan. Ze waren middels houten looppaden met elkaar verbonden. De inrichting was eenvoudig maar okay. Boven ieder bed hing een klamboe en de ramen van de lodge bestonden niet uit glas maar uit vliegengaas zodat muggen en dikke spinnen niet naar binnen konden komen. Ondanks dat en de 26 liter Deet die we op onze lijven hadden gespoten werden we het ‘s nachts toch nog vaak gestoken. Angelica had ‘s morgens een joekel van een muggenbult op haar enkel. Ik zei al: ‘die is niet gewoon aan komen vliegen maar die zat in zijn F16’.
In een gezamenlijke ruimte kregen we iedere dag ontbijt, lunch en diner en van 19:00 tot 22:00 werd er een dieselgenerator gestart zodat we ook nog stroom hadden voor de verlichting aan te maken. We hadden blikjes bier meegenomen, maar in die drie uur tijd kregen we die natuurlijk niet gekoeld.
Tochtje Amazon-river
Amazon Sunset
Piranha-vissen
Een uurtje later zaten we in een ander bootje zónder reddingsvesten en werden we naar een platform in een zijrivier van de Amazone gebracht. Hier gingen we op piranhas vissen. De gids had vier zelfgemaakte hengels bij zich en slachtafval van een kip diende als lokaas. De stukjes kip maakte hij vast aan een scherp haakje en nog voordat de kip het water had bereikt probeerden de piranhas er al van gekkigheid in te happen. Het duurde niet lang of Angelica had al haar eerste vangst. Ramblij met haar eerste piranha (!). We konden op deze plek in de Amazone ook gaan zwemmen vertelde de gids maar dat leek ons niet zo een goed idee. De gids verzekerde ons dat er niets zou gebeuren want dat piranhas mensen zouden opeten is maar een fabeltje. Ze zijn immers maar heel klein maar toen ik het haakje uit de gevangen piranha wilde halen, waarschuwde hij mij wel uit te kijken voor de tanden, want die zijn vlijmscherp. Toen ik de piranha van het haakje had losgemaakt kon ik hem eens goed bekijken en inderdaad: scheermesjes. Ik besloot de piranha maar snel terug in de Amazone te gooien voordat ik een hap uit mijn vinger miste. We vingen ook een aantal sardientjes. De gids vertelde me dat ik ze in stukjes moest snijden, want dat vonden de piranhas ook lekker. Ik heb vervolgens drie gevangen sardientjes hun leven ontnomen door ze met een Zwitsers zakmes in stukjes te snijden en de stukjes heb ik daarna aan het haakje gedaan. Helaas wilde de piranhas niet bijten dus stapten we weer over op kip of we maakten er een kipvis mix-schotel van. Eenmaal thuis wachtte het dinner wat altijd koud was. Lekker met tomaatjes en vers fruit. Gelukkig had de kok verstand van zaken. Kennis is te weten dat een tomaat een fruitsoort is. Wijsheid is om te weten dat je een tomaat niet in de fruitmand legt.
Nightwalk Amazon jungle
Het ‘s avonds hadden we een nightwalk door de jungle. We trokken een lange broek aan met daaronder een paar stevige laarzen en een jas met lange mouwen. Onderweg kregen we uitleg over het leven in de jungle en we zagen heel veel spinnen, kikkers, duizendpoten en andere insecten. Ook zagen we een tarantula die op het hoofd van een toerist was beland. Waarschijnlijk door een gids er op gezet. Het was wel even uitkijken want vooral de tarantulas konden heel agressief worden. Adrian ging iets te dichtbij met zijn camera en meteen gingen de haren op de poten van het diertje omhoog staan. Die haren konden ze dan afvuren en als ze op je huid kwamen zou dat best pijn doen. Ook wilden we niet gebeten worden door de scherpe kaken van zo’n beest dus deden we even een stapje terug. We zagen ook de kogelmier. Deze mier was drie centimeter lang en als hij ons zou bijten zou dat het hetzelfde gevoel geven als dat we werden getroffen door een kogel uit een pistool.
Muggen
Bij de lodge gekomen was het licht al uit dus even buiten op het terras een biertje doen was er niet bij. De muggen hier vreten zich door alles heen. Zelfs de 50%-Deet, een klamboe en een brandend citronellaspiraaltje voorkwam niet dat ze ons staken. Het is te hopen dat er geen mug bij zat met malaria of dengue want dan waren we ondanks de malariapillen en denguevaccin vet de Sjaak. Alles met vleugels, hoe klein het insect ook was probeerde een hapje van ons bloed te nemen. Na één uur waren we de tel al kwijt hoevaak we geprikt waren. Het was voor ons een raadsel hoe de mensen van het dorp zich beschermden tegen deze insecten want hun hutjes hadden geen ramen. Alles wat in de jungle leefde kon zomaar naar binnen klimmen: slangen, spinnen noem maar op. Maar als ik zie met welk gemak een gids hier een tarantula op pakt dan denk ik dat mens en dier hier zodanig aan mekaar gewend zijn geraakt dat ze gewoon naast elkaar in harmonie leven en mekaar de kop niet gek maken.
Yagua stam
Bij deze stam mochten we met een blaaspijp pijltjes schieten. Als ze zelf gaan jagen doen ze een verdovingsmiddel (curare) op een pijl en verlammen daarmee de prooi. Meestal wrijven ze de punt van de pijl over de rug van een pijlgifkikker. Als de prooi eenmaal slaapt wordt het gedood.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
