Tag: Zuid-Amerika

Boottocht Frans-Guyana naar Suriname

Het was maar twee uur rijden naar de oever vanwaar de illegale bootjes van Suriname naar de EU vertrokken. EU in zuid-Amerika ? Jazeker. Frans-Guyana is een overzees gebiedsdeel van Frankrijk 🇫🇷. Een departement van Frankrijk zelfs. En dus konden we het bootje in keiharde euro’s betalen. Van te voren checkte ik ons even uit bij de Surinaamse ambassade. De beambte stempelde beide paspoorten af en vroeg nog niet eens waar Angelica was. Beetje raar.

Binnen een kwartier waren we aan de overkant van de Marowijne-rivier in Arrondissement Saint-Laurent-du-Maroni van Frans-Guyana 🇬🇫. De taxi-chauffeur had ons net bij het guesthouse afgezet toen ik er achter kwam dat we helemaal niet bij de douane waren geweest om ons in te checken. Dju. Toen zijn we maar te voet helemaal terug gelopen om bij de douane onze stempel te halen. Bleek het niet te hoeven pff. Had het kunnen weten want wij als EU-burgers hoeven dat niet. Maar gelukkig even nagevraagd. Voor hetzelfde geld waren we illegaal in het land en waren we in die gevangenis beland waar Papillon heeft gezeten want die staat er nog steeds 😜😂.  Zo’n vijf dagen voor vertrek naar Nederland is dat niet slim. 

Ik kwam er ook achter dat bijna iedereen hier illegaal de grens over steekt en wel vanwege het feit dat je in Suriname een entrance fee moet betalen van 50€ per persoon. Die euro’s hadden we ons dus kunnen besparen door ons paspoort niet te laten afstempelen bij de Surinaamse douane 🛃. Dat de boottocht niet helemaal ongevaarlijk is blijkt wel uit dit krantenknipsel.

Guesthouse Bella

Leuk guesthouse voor schrik niet 70€ per nacht. Onder de pannen leefde een leguaan die vooral ‘s avonds flink van zich liet horen.

The Transportation Camp

De gevangenis van Saint-Laurent-du-Maroni diende meer dan honderd jaar als de belangrijkste strafkolonie in Frans-Guyana. De gevangenis werd opgericht in 1858 aan de oevers van de Maroni-rivier. Alle zware criminelen uit Frankrijk werden eerst naar deze gevangenis gebracht voordat ze werden overgeplaatst naar andere gevangenissen op bijvoorbeeld Duivelseiland waar de beroemde gevangene Papillon heeft vastgezeten. Mijn vader had het boek gelezen en vertelde er vaker over toen ik kind was.  De gevangenis werd officieel gesloten in 1946, hetzelfde jaar waarin het hele koloniale strafsysteem werd afgeschaft.

Papillon

Henri “Papillon” Charrière, een kluizenkraker uit de Parijse onderwereld, werd beschuldigd van moord en werd veroordeeld tot de beruchte strafkolonie op het Duivelseiland in Frans-Guyana, een helse gevangenis waar nog nooit iemand uit ontsnapt was. Bij zijn derde poging was zijn ontsnapping een succes en was hij een vrij man. Hij schreef hierna zijn memoires hierover die tweemaal verfilmd werden. De Franse regering nodigde hem uit terug te keren naar Frankrijk en vanaf dat moment beterde hij zijn leven en werd hij schatrijk aan de verkoop van zijn boek dat 13 miljoen keer verkocht werd. Hij overleed in Spanje in 1973 op 66-jarige leeftijd. 

Gebouwen

Wat ons meteen opviel waren de vele gebouwen met een typische Franse uitstraling.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Van Guyana naar Paramaribo 🚤 🚌

Het online invullen van ons visum bij de douane duurde erg lang i.v.m. een trage internetverbinding. De douanier vertelde ons dat we ook een stempeltje in ons paspoort konden krijgen zonder de visumaanvraag te hebben ingevuld. Wat een fijne man dacht ik nog toen we in de taxibus zaten. ‘Heb je hem een fooitje gegeven’: zei onze 200 kg zware chauffeur. Met een ‘fooitje’ bedoelen ze hier ‘geld onder de tafel geven’. In principe dus: omkopen.

Dit is het eerste land van de 99 landen die ik bezocht heb waar ik dit meemaakte. Welkom in Suriname haha. Maar -zo bleek later na een gesprek met een vrouwelijke Nederlandse rechter die hier werkt- hier werkt alles met ‘fooitjes’. Van hoog tot laag. We konden hier nergens maar dan ook nergens met ons bankpasje of creditcard betalen. Niet bij de McDonalds, niet in het hotel, nergens. Nadeel: op iedere vrijdag gaat dus driekwart van het land pinnen want er moet gezopen en gefeest worden. Dan zie je overal bij pinautomaten rijen mensen tot op de straat. En toen wij op vrijdag aankwamen waren de pinautomaten dus al leeg. Zeven stuks geprobeerd, alle zeven leeg. Een man uit het hotel heeft ons cash geld moeten voorschieten anders waren we van de honger omgekomen. 

De route van de haven in South Drain helemaal in het westen van Suriname liep via Nieuw Nickery, de derde grootste stad van het land (15.000 inwoners) via Wageningen, Calcutta en Groningen naar Paramaribo. We zouden er in vier uurtjes zijn. Maar bij de eerste pauze moest onze taxiboy wat eten. Hij vrat een hele bak nasi inclusief stukken kip sneller op dan ik mijn sigaret op had. Tijdens het naar binnen duwen van het eten viel ook weer de helft terug in het bakje. De fles cola die hij had gekocht dronk hij wel op tijdens het rijden zei hij. Als ik jullie vertel dat hij een halve literfles cola in één teug leegdronk en dat ie daarna een boer liet met een damp waar je je fiets tegenaan kon zetten en waarna de hele taxibus naar Surinaamse kip rook, geloven jullie het dan ? Onderweg zagen we tweemaal een zwart-gele Koraalslang vanaf de weg terug de berm in springen. Die wilde niet overreden worden. De chauffeur stopte vaker midden op de weg want in de verte zag hij dan een mattie aankomen. Dan maakten ze even snel een praatje. Andere auto’s moeten dan even wachten maar dat vinden ze hier niet erg.

Met het busje van South Drain naar Paramaribo

Onderweg zagen we veel plantages van vroeger. Ze zijn deels verlaten maar deels doen ze nog dienst. Suriname was van 1667 tot 1954 een kolonie van Nederland en daarna een autonoom land binnen ons Koninkrijk. In 1975 werd Suriname onafhankelijk, waarbij ruim een kwart van de inwoners naar Nederland vertrok. In totaal woont nu 40% van alle Surinamers niet in Suriname.

Een dikke 300 jaar heeft Suriname dus te maken gehad met onze overheid en die was zeker de eerste 200 jaar niet echt vriendelijk, om het netjes te houden. Na de ruil van New York tegen Suriname met de Engelsen hadden de ‘Planters’ (plantage-eigenaren) mensen nodig die op de plantages zouden gaan werken om o.a. koffie, suikerriet, cacao, rubber, citrus, pinda’s en hout te verbouwen. De inheemse bevolking had daar geen trek in en dus werden schepen met slaven uit Afrika gehaald. De reden waarom veel mensen hier ook uitzien als Afrikanen.

Toen er nóg meer werk verricht moest worden werden contractarbeiders uit Brits-Indië, China, Nederlands-Indië (Chinezen en Javanen) en het Midden-Oosten naar Suriname gebracht. Dat verklaart ook waarom zoveel Surinamers een Aziatisch uiterlijk hebben.

In principe is Suriname een smeltkroes van Marrons (gevluchte slaven die ze vroeger bosnegers noemden), inheemsen, Hindoestanen, Javanen en Creolen (mix tussen Marrons en blanken) met ieder een apart leefgebied maar ze wonen ook naast elkaar. Tegenwoordig worden deze groepen nog aangevuld met Libanezen en Brazilianen (10%). Europeanen wonen er momenteel maar weinig. Slechts 600 inwoners van de 630.000 komen uit Europa. Deze groep noemen ze de Bakra’s. Dan heb je nog de Boeroe’s. Dat zijn nazaten van kolonisten die de plantages hadden.

Moet je voorstellen. In Nederland leven circa 350.000 Surinamers, van wie velen rond de onafhankelijkheid (1975), na de militaire coup van 1980 of na de Decembermoorden van 1982 uit Suriname vertrokken. Dat is ontzettend veel. 

Guesthouse AlbergoAlberga

Leuk koloniaal guesthouse in het centrum van de binnenstad van Paramaribo voor 40€ per nacht.

Talen

In Suriname worden ongeveer twintig talen gesproken. Het Nederlands is de officiële taal. Samen met het Sranantongo geldt het als ‘lingua franca’ van Suriname.

Ondanks dat 93% van Suriname bestaat uit groene begroeiing besloten we toch alleen in Paramaribo te blijven. We zijn beiden al -ondanks de 50% DEET waarmee we ons inspoten- een paar honderd keer gestoken door muggen en we wilden niet teveel risico meer nemen (10-20 muggensteken per dag is hier normaal). De vrouw van een Tukker bij ons in het hotel lag al drie weken met Dengue in het ziekenhuis en daar hadden we even géén zin in. Daarnaast maakten vier maanden lang reizen en avontuur ons ontzettend moe. We wilden gewoon even rustig aan doen.

Sint-Petrus-en Pauluskathedraal

De Sint Petrus en Pauluskathedraal is een kerk in het centrum van Paramaribo. De kerk aan de Henck Arronstraat is in 1887 gebouwd en is in z’n geheel uit hout opgetrokken. De kerk behoort met de St. George’s Cathedral in Georgetown tot de grootste van hout geconstrueerde kerken van Zuid-Amerika. Op 6 april 2014 is de Sint Petrus en Pauluskathedraal tot basiliek verheven. Het gebouw is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.

Restaurant Zus & Zo

Hier hebben we een aantal keren geluncht en ons favoriete gerecht was Pom. De basis van pom is Tayer. Tayer is een Zuid-Amerikaanse plant waarvan zowel de bladeren als de wortelknollen worden gegeten. Alleen deze laatste worden gebruikt bij de bereiding van pom. We hadden ook nog eens een mooi uitzicht op de Palmentuin.

’t Vat Sidewalk Cafe

Hier aten we samen met Hagenees Jessy ook Pom. Het smaakte anders dan bij Zus & Zo maar dat komt omdat iedere kok er zijn eigen schwung aan geeft. We moesten weliswaar wat langer wachten maar we doodden de tijd met biertjes drinken. Hier komen locale mensen en toeristen samen voor te eten of wat te drinken op het terras.

Notarishuis

Benz huis

Het Benz-huis is een monumentaal pand uit de negentiende eeuw, gelegen aan de Kromme Elleboogstraat 9 in Paramaribo, Suriname. Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.

Friture Vi-ze patat

Vieze patat wordt gemaakt met currysaus, pindasaus, mayonaise en sojasaus.

De Waag

De Waag is een monumentaal pand uit de eerste helft van de negentiende eeuw dat diende als waaggebouw, gelegen aan de Waterkant 5 in Paramaribo (Suriname). Het pand is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die in 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.

Winkel van de Sawpaw’s “Samson”

Hotel Palacio

Mooi hotel in het historisch centrum.

Monument Heerenstraat 24

Huis van Nanette Samson

De familie Samson was een familie van zogenaamde ‘vrije negers’ in het midden van de 18e eeuw. De bekendste leden hiervan waren de halfzussen Nanette en Elisabeth Samson (1715-1771), die eigenaressen waren van een aantal koffieplantages en zeer rijk waren.

Huis van Elisabeth Samson

Monument aan de Henck Arronstraat 

’s Lands Hospitaal

’s Lands Hospitaal in Paramaribo is het oudste ziekenhuis van Suriname. Het werd opgericht als militair hospitaal in de 18e eeuw en opengesteld voor burgers in 1821.

Mirosso Javaans restaurant

Tegen half zeven kwamen we met de taxi aan in Blauwgrond, de Javaanse wijk van Paramaribo. Deze wijk in Noord was volgens Jessy een absolute aanrader om hier ook een hapje te gaan eten. Het voelde alsof we in Indonesië waren. Het wemelt hier van de vele Javaanse restaurants, Warungs genaamd, waar heerlijke rijsttafels worden geserveerd. Met Jessy zijn we gaan eten in Mirosso. Tafeltje vol voor 17,50€ p.p.

Guesthouse Fanna

Brand historische panden Henck Arronstraat

Twee weken na de brand gingen we eens een kijkje nemen. We zagen mannen die tussen het puin aan het zoeken waren naar nog bruikbare spullen. De houten gevels van de historische panden er tegenover werden van een nieuwe laag lak voorzien omdat de oude laag weggesmolten was door de hitte. Kunststof vuilnisbakken in de buurt waren gesmolten evenals de straatverlichting.

https://nos.nl/l/2564003

Hendrikschool

De Hendrikschool is een (M)ULO-school uit 1887, gelegen aan de Henck Arronstraat 34 te Paramaribo, Suriname. Dit gebouw is onderdeel van de historische binnenstad van Paramaribo, die sinds 2002 door UNESCO aan de Werelderfgoedlijst is toegevoegd.

Surinaamsche bank

De Surinaamsche Bank N.V., afgekort DSB, is de grootste handelsbank in Suriname. De bank werd op 19 januari 1865 opgericht door Simon Abendanon (1816-1870) die al vanaf 1861 hieraan had gewerkt. DBS staat genoteerd aan de Suriname Stock Exchange.

Surinaamsche Waterleiding Maatschappij

De SWM is op 20 februari 1930 opgericht door de Nederlandsche Handel-Maatschappij en de Twentsche Bank vanuit Amsterdam. De eerste vestiging van deze onderneming in Suriname vond plaats toen in juni 1931 het pand aan de toenmalige Gravenstraat 9-11, tegenwoordig de Henck Arronstraat, in Paramaribo aangekocht werd als kantoor.

Historisch pand Watermolenstraat 57

Muurschildering op het Belastingkantoor Kerkplein

Er is sinds augustus 2024 een muurschildering op het Belastingkantoor van Paramaribo, Suriname, te zien. Opgeleverd door het Paramaribo Urban Rehabilitation Program (PURP).

NV EnergieBedrijven Suriname

Hier stonden altijd lange rijen met mensen die hun stroom gingen betalen 💰.

Toren ministerie van Financiën op het onafhankelijkheidsplein

Historisch pand Mr Dr J.C. de Mirandastraat 17

Nationale Assemblée

De Nationale Assemblée (DNA) is het parlement van Suriname. Het is een eenkamerparlement.

Kantongerecht

Het kantongerecht is de eerste instantie van de rechterlijke macht in Suriname.

Palmentuin

De tuin staat vol koningspalmen, die daar in opdracht van Cornelis van Aerssen van Sommelsdijck, die van 1683-1688 gouverneur van Suriname was, werden geplant voor zijn overleden vrouw. De zorg van de koningspalmen en de palmentuin wordt sinds 2009 serieus aangepakt, sinds een Nederlandse wandelaar in dat jaar dodelijk werd geraakt door de neerstortende kruin van een verrotte palm.

‘Di strey ben musu strey, den no ben frede’. Deze plaquette en twee bustes van inheemse strijders staan in de Palmentuin ter ere van alle inheemse gevallenen tijdens de kolonisatie van Suriname en dienen als eerbetoon aan de inheemse strijders die zich hebben verzet tegen slavernij, uitbuiting, onderdrukking en overheersing door de koloniale machthebbers.

Presidentieel Paleis

Het presidentieel Paleis van de Republiek Suriname, tot 1975 Gouverneurshuis, staat op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Enkele eeuwen lang resideerde hier de door Nederland aangestelde gouverneur van Suriname.

Kabinet van de President

Het Kabinet van de President is de bestuursdienst van de president van Suriname.

Ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen

Fort Zeelandia

Het vijfhoekige fort ontstond in het begin van de 17e eeuw, toen Nederlandse kolonisten een handelsvestiging stichtten nabij het inheemse dorp Parmurbo, het latere Paramaribo. De Engelsen veroverden het fort in 1651 en in maart 1667 heroverden de Zeeuwen het fort en de nederzetting. Op een van de kruithuizen zagen we nog het Zeeuwse wapen. Fort Zeelandia, gelegen aan de Surinamerivier, werd uitgebreid met vijf bastions. Drie daarvan, bastion Middelburgh, bastion Zierikzee en bastion Veere bestaan nog. Op de laatste werden de Decembermoorden gepleegd. In 1982 werden vijftien politieke tegenstanders van Desi Bouterse in het fort gemarteld en vervolgens, op de ringmuur, aan de kant van de Surinamerivier, gefusilleerd. De kogelgaten zagen we nog in de muur. De grote gaten zijn ontstaan nadat de ingeslagen kogels waren uitgezaagd t.b.v. ballistisch onderzoek.

Tris-monument

Het TRIS-monument is een herinneringsmonument ter nagedachtenis aan de Troepenmacht in Suriname (TRIS), waarbij circa 20.000 militairen dienden, die de taak had vrede, veiligheid en rust in Suriname te bewaken totdat Suriname in 1975 onafhankelijk werd. Het monument is ook ter nagedachtenis aan de 45 militairen die hierbij omkwamen.

Er staat een monument van Mathoora, Ramjanee en Rajgaroo. Dir waren Brits-Indische contractarbeiders uit de periode 1873 tot 1920 die in verzet kwamen tegen de uitbuiting en onderdrukking op de plantages.

Decembermoorden

Op 8 december 1982 werden op Bastion Veere in Fort Zeelandia vijftien critici van dit militaire regime zonder vorm van proces doodgeschoten. De vermoorde personen waren eerder gearresteerd en werden volgens de officiële lezing van de legerleiding neergeschoten toen ze trachtten te vluchten. Volgens critici moest dit de ware toedracht verhullen dat de critici van het militaire regime waren gemarteld en vervolgens standrechtelijk werden geëxecuteerd.

Leerplicht Suriname

In 1876 werd de leerplichtwet in Suriname ingesteld, 24 jaar voordat de leerplichtwet in Nederland er kwam. Eerst werd in Suriname getest of het systeem wel werkte.

Vlaggenveld

Internationale Vlaggenplaats met 38 masten ingehuldigd op 25 februari 2012 op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo, Suriname

Postkantoor

Het Hoofdpostkantoor van Paramaribo uit 1957 is gelegen aan de Grote Kerkstraat en de hoofdzetel van de Surpost.

Klein maar fijn snackbar

Synagoge Neve Shalom

Roopram Roti

Hier konden we voor 140 RSD (3,50€) Roti eten. De borden werden eerst plastic afgedekt. Daarna komt de lekker gekruide kip er op. We aten het met onze handen.

Albina

Vanuit deze plaats staken we de Marowijne rivier over. We waren eerst naar het douanekantoor gereden om uit te checken. Angelica bleef in het busje achter en met twee paspoorten liep ik naar binnen. De douanebeambte vroeg niet eens waar Angelica was, hij stempelde meteen af. Bij terugkomst uit Frans-Guyana kregen we weer een stempeltje in ons paspoort én een rekening van 104€ voor de entry fee. Maar dit doet dus niemand hier. Iedereen die naar Frans-Guyana gaat doet dit illegaal. Er is ook geen controle. De bootjes liggen aan de kant en het is maar een 10 minuten varen. 

Slachting van Moiwana

Het Bloedbad van Moiwana was een bloedbad dat op 29 november 1986 werd aangericht in het Oost-Surinaamse marrondorp Moiwana door het Nationaal Leger van Suriname. Troepen van Bouterse waren geïnformeerd dat rebellenleider Ronnie Brunswijk zich in het dorpje bevond. Maar toen de militairen Brunswijk niet konden vinden en geen van de dorpelingen kon of wilde vertellen waar hij was, schoten de militairen ten minste 39 onschuldige dorpelingen, onder wie voornamelijk vrouwen en kinderen, dood. Ook werden veel huizen in het dorp (waaronder dat van Brunswijk) in brand gestoken.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Het vliegtuig landde ‘s nachts om 03:00u in Guyana, een relatief klein land in het noorden van zuid-Amerika, ingeklemd tussen Suriname in het oosten, Venezuela in het westen en Brazilië in het zuiden. Als voormalige Britse en Nederlandse kolonie is het het enige Engelstalige land op het zuid-Amerikaanse continent. In zuid-Amerika spreken ze dus -naast de inheemse talen- Spaans, Portugees, Engels, Frans en Nederlands (ABC-eilanden en Suriname). 

Voor mij was Guyana een vrij onbekend land waarbij alleen het bloedbad van Jonestown waarbij bijna 1000 aanhangers van een Amerikaanse sekte collectief in de jungle zelfmoord pleegden en de arrestatie van een Nederlands maffialid door Interpol in een nachtclub, herinneringen opriep. 

Cheddi Jagan International Airport

Hoofdstad Georgetown

Het Indiaanse woord “Guiana” betekent ‘land van vele wateren’ en werd oorspronkelijk gebruikt voor het hele gebied tussen de Orinoco en de Amazone. Eigenlijk waren het vroeger tijdens de kolonisatieperiode vier landen: Portugees Guyana (nu een provincie van Brazilië), Nederlands Guyana (nu Suriname), Frans Guyana (nu nog steeds dezelfde naam) en Spaans Guyana (nu een provincie van Venezuela).

Uiteraard zijn drie dagen véél te kort om de zeer waterrijke wereld van Guyana te zien. De talloze rivieren en de modderige, met mangroven omzoomde kustlijn, het extreme tropische klimaat en het ruige regenwoud in het achterland lieten we achter ons want dat hadden we in de laatste vier maanden wel genoeg bijtgrage muggen gezien.

Vooral de kolonisatie van alle drie de Guyana’s door de Nederlanders tussen 1581-1954 (373 jaar !) lieten veel zichtbare sporen na. We zagen niet alleen Nederlandstalige plaats- en straatnamen maar ook veel afwateringskanalen waarmee de laaggelegen kustgebieden werden voorzien van water voor de voornamelijk suikerrietplantages. Deze werden destijds door slaven gebouwd. Misschien is dat de reden dat we in de hoofdstad Georgetown door zowat iedereen met de nek werden aangekeken. Sommige mannen schreeuwden in mijn bijzijn naar Angelica woorden erger dan vrouwonvriendelijk. De prijs die wij nu moesten betalen voor de daden van onze voorouders. Eigenlijk terecht maar wij kunnen de geschiedenis helaas niet meer veranderen. De mensen zien ook totaal niet uit als de oorspronkelijke bewoners (indianen) maar lijken op Afrikaanse mensen. Logisch ook. In die tijd werden net als in Brazilië, het zuiden van de VS en een groot deel van het Caribisch gebied miljoenen zwarte Afrikanen “geïmporteerd” via de internationale slavenhandel en zij moesten het zware werk op de plantages doen.

Er waren ook slavenopstanden, en de bekendste in Guyana is die van de Berbice-opstand in 1763. De leider ervan, een West-Afrikaan genaamd Cuffy, wordt in Guyana nog steeds beschouwd als een nationale held. 

Onafhankelijk

Guyana werd onafhankelijk in 1966 en werd een republiek in 1970. Naast suiker, goud en Bauxiet heeft men voor de kust van Guyana veel olie gevonden en vanaf dat moment is de economie van Guyana de snelst groeiende ter wereld. Sinds de economie van buurland Venezuela in vrije val is geraakt, kampt Guyana ook met een toestroom van vluchtelingen wat het land zwaar onder druk zet. Overigens worden de grenzen van Guyana betwist, aangezien Venezuela aanspraak maakt op bijna 70% van Guyana, namelijk de hele regio ten westen van de Essequibo rivier. 

Oasis restaurant

Club Palm Court

Vitesh Jamnapersad Guptar, een 50-jarige man Nederlandse man werd in deze club opgepakt door Interpol. Hij was lid van de grootste maffia-club ter wereld: Ndrangheta uit Calabria, Sicilië 🇮🇹. Even snel kijken.

https://sme.ttt.mybluehost.me/2024/03/18/interpol-wanted-man-arrested-in-guyana/

Sacred Heart Church

Guyana, dat ongeveer zo groot is als Groot-Brittannië is qua oppervlakte nog steeds het derde kleinste land van Zuid-Amerika (na Suriname en Uruguay). Het heeft een van de grootste ongerepte stukken Amazone-regenwoud, dat meer dan 80% van het landoppervlak beslaat en zeer dunbevolkt is, als het überhaupt al bevolkt is. Meer dan 90% van de totale bevolking van ongeveer 825.000 mensen woont in de smalle kuststrook aan de Atlantische Oceaan, en met name in en rond de hoofdstad Georgetown aan de monding van de Demerara. In principe is het een peuleschilletje voor Venezuela om dit land in te nemen. De vraag is alleen wanneer dit gaat gebeuren. 

St. Georges Cathedral

Stabroek Market

Georgetown ligt net als de helft van Nederland onder de zeespiegel en is daarom afhankelijk van het afwateringskanaalsysteem dat door de Nederlanders vroeger is aangelegd. Veel huizen zijn hier in de hoofdstad op palen gebouwd vanwege het risico op overstromingen.

Shithole

Het toerisme in Guyana is zo goed als nihil. Daar we een zware reis langs de kuststreek naar Suriname voor de boeg hadden besloten we alleen Georgetown te bezoeken. Dit was overigens niet echt een succes. Het Engels wat ze hier spreken is onverstaanbaar. Af en toe vang je een woordje op maar dat was het dan ook. Bij zebrapaden stoppen de auto’s niet en oversteken is een ware overlevingstocht. Sommige automobilisten minderen vaart en wuiven met hun hand dat we konden oversteken. Op het moment dat we een voet op straat zetten gaven ze ineens gas zodat we of terug moesten springen of vooruit moesten rennen.

Hier werden we géén restaurants binnen getrokken door ‘proppers’ en een magneetje voor op de koelkast vonden we hier ook nergens. De prijzen zijn hier abnormaal hoog. Zo betaalden we in een restaurant omgerekend 25€ voor een normale lunch. Aangezien Aziatische restaurants altijd -relatief gezien- goedkoop zijn  besloten we de menukaart van de plaatselijke Chinees eens door te spitten.   Voor een simpel gerecht zouden we tussen de 8000-12000 GYD (35-51€) per persoon moeten betalen. No way !

Even verderop werden we gered door een Thais restaurant waar we twee wok-to-go curries konden kopen voor 20€ in totaal. Sjieww. Even zweten. Niet dat we het geld er niet voor hebben maar het is me dat geld gewoon niet waard. Maar eenmaal binnengekomen lagen jongeren over tafels om te genieten van de koele airco. Niet dat ze opstonden om ons te laten eten. Neuuu. Klanten van het restaurant gooiden servetjes op de grond zodat de schoonmaker continu bezig was met vegen. Ook op straat zagen we nergens vuilnisbakken. Men gooide alle troep op straat of in de slootjes langs de weg. Misschien moet Greenpeace hier eens gaan kijken voordat ze in het westen dopjes aan flesjes vast laten maken. 

En dan de onvriendelijkheid waarmee we te maken kregen. Dat willekeurige mannen op straat Angelica nariepen was niet leuk maar dan denk je: hersenlozen kun je dat niet kwalijk nemen. Maar als zo’n klaphark met zijn rechterhand zijn broek in gaat om met zijn dirkje te gaan lopen spelen terwijl Angelica voor hem stond ging mij té ver.  Ik kon helaas niet reageren want het enige wat hij wilde was intimideren en escaleren. Zou ik er wat van hebben gezegd dan was dat voor hem een legitieme reden geweest om zijn matties te roepen en ons te beroven onder het mom: eigen schuld, dikke bult.

Een man uit Nieuw-Zeeland die in hetzelfde hotel als ons verbleef hadden ze onder bedreiging van een mes geprobeerd zijn beurs te jatten maar dat was ze gelukkig niet gelukt. Als de bediening je in een restaurant nog niet eens goedendag zegt of als een ‘tot ziens’ bij het verlaten van een restaurant nog teveel is dan rest ons maar één ding te zeggen: kom nooit naar deze shithole met de naam Georgetown. 

Julian Guest House

Julian is een aardige man echter de kamers van zijn hotel zijn een ramp. Voor 60€ per nacht verbleven we in een krot. Onze kamer was klein en erg oncomfortabel. Gelukkig was er wel een airco anders was het hier niet uit te houden. De douche had alleen koud water. De betere hotels vragen al snel 150€ per nacht. In New York is dat normaal maar in een ontwikkelingsland als Guyana vonden wij van niet. ‘s Avonds was het wel leuk om vanaf het balkon omlaag te kijken. Zo kregen we een hele show van een Flakka-verslaafde 😂.

Naar Suriname 🇸🇷

We werden al om 04:00u ‘s nachts opgepikt door onze chauffeur die ons in vier uur tijd naar de haven van Moleson Creek bracht. Onderweg werd het licht en zag we de mooiere kant van Guyana 🇬🇾.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Waarom staan de airco’s in die touringscars altijd op standje diepvries ? Ik had de chauffeur nog vriendelijk gevraagd om de temperatuur wat hoger in te stellen. Hij was echter zo’n ‘ik-heb-deze-tasje-aan-type’ en onverbiddelijk. Nein, nein, nein. Je zag nog net geen ijs op de binnenzijde van de ruitjes. Flinke kou op mijn longen gehad. Vier dagen hoestte ik mijn kringspier zowat uit mijn reet en had zoveel snot dat ik zo groen was als de Hulk. Dan ben ik ietsiepietsie geïrriteerd en dan kan ik bijvoorbeeld héél moeilijk reggae-muziek aanhoren. Ik laat liever van die vette knepper op mijn trommelvliezen knoeien. Die hangmatmuziek is overigens wel goed te kanen op zo’n ieniemienie-eilandje als hier op San Pedro als je je gewoon okay voelt hoor. We hoorden hier trouwens alle soorten muziek want ieder golfkarretje wat we tegenkwamen had een luide speaker on-board. 

Video

Haven Chetumal 🇲🇽

Aankomst haven San Pedro, Belize 🇧🇿

Madonna bezong het eiland al in 1986 in haar lied ‘La Isla Bonita’ van het album True Blue. ‘I fell in love with San Pedro,Warm wind carried on the sea, he called to me’. En inderdaad, over dit hele eiland hing een heerlijk warm briesje wat ons goed van pas kwam terwijl we in ons golfkarretje door het loeihete zand langs de turquoise zee richting de onbewaakte grens met Mexico reden. Links en rechts van ons zagen we wuivende palmen en aan de rechterkant zagen we de Caribische zee met het rif dat er voor zorgde dat de golven gebroken werden.

Ah een strandbarretje. Even stoppen om iets te drinken. De man achter de bar en zijn vrouw kwamen uit Turkije en hadden samen een stuk grond gekocht en daar twee condo’s op gebouwd. Er verbleef een familie uit Pennsylvania 🇺🇸 die de verjaardag vierde van een net 40 jaar geworden vrouw. Zo te zien hingen ze al wat langer aan de bar en het was reuzegezellig.

Ze stonden er versteld van dat we vier talen spraken. Voor een Amerikaan is dit onvoorstelbaar maar in Europa spreekt 25% van de inwoners drie of méér talen. Het is voor hun ook moeilijk te begrijpen dat we evenveel landen hebben als de VS staten hebben alleen hier in Europa spreken we 25 officiële talen i.p.v. twee in de VS en als je de minderheidstalen als het Catalaans en het Limburgs ook nog eens meetelt zijn het er honderden.

Maar ze vonden het allemaal heel bijzonder en toen ze erachter kwamen dat we bijna 100 landen hadden bezocht vielen de hamburgers zowat uit hun gezichten. Amerikanen reizen niet graag in het buitenland. De meeste Amerikanen zijn niet eens de eigen staat uit geweest.  Zeker Republikeinen blijven over het algemeen kort bij de hut. Dus die 100 landen vonden ze wel een heel apart idee. We werden meteen uitgenodigd om de hele familie te vergezellen naar een restaurant maar helaas moesten we voordat het donker werd weer vertrekken want hier is geen straatverlichting en we moesten zeker nog een uur in de Trump-mobiel. Nu ik de naam noem: het viel me op dat iedere Amerikaan die we tot nu toe waren tegengekomen weigert om hun kleur kenbaar te maken of over de huidige situatie in de VS te spreken. Alsof ze bang zijn kleur te bekennen of omdat ze zich schamen ?

Ik vond het nogal een uitdagende onderneming van dit stel. ‘In het begin was het best tricky’: zei de Turkse vrouw. Vlak langs de kust kwamen van die kleine drugsbootjes langs. Helemaal volgestouwd met cocaïne bestemd voor de Amerikaanse markt. Als ze dan door de kustwacht betrapt werden gooiden ze die pakketjes overboord. Die kwamen ze dagen erna zoeken natuurlijk en dan bleven we even binnen. Zo’n gast die al drie dagen naar een kilopakketje van 50K aan het zoeken is, kan wat heftig reageren op een vraag als: ‘ben je soms iets verloren ?’

We hadden het ook over de kaping van het vliegtuigje gisteren. Dit was natuurlijk hét gesprek van de week op dit eilandje zo groot als éénderde van het kleinste waddeneilandje Vlieland. De Amerikaanse kaper had de piloot en anderen neergestoken omdat de piloot weigerde hem naar de VS te brengen. Een gewonde passagier schoot de man in de lucht dood met zijn pistool en de zwaargewonde piloot kon het kistje gelukkig nog aan de grond zetten. 

https://nos.nl/l/2564011

We kwamen een Nederlandse man tegen in een rolstoel. Hij had een hele aparte ziekte waarvan ik de naam kwijt ben. In ieder geval werd de zouthuishouding in zijn lichaam niet gereguleerd. Na een besmetting met een parasiet op de Dominicaanse republiek werden de klachten erger.  Hij kwam voor zijn werk heel vaak in oorlogs-en conflictgebieden maar dat werk kon hij nu niet meer uitvoeren. Hij heet Michel Baljet en eenmaal op onze kamer sloeg ik meteen aan het googlen. Zijn werk bestaat als het ware uit het in kaart brengen van de veiligheid in een oorlogsgebied zoals nu de Oekraïne. Als alle plussen en minnen op papier staan geeft hij advies aan de journalisten of hulporganisaties of ze kunnen gaan of niet. In landen als Venezuela waar je als toerist beter niet kunt komen is hij nog vaak te gast. Uiteraard onder de nodig bewaking. Dit is zijn website: https://michelbaljet.com/

We hebben niet héél Belize gezien maar alleen dit eilandje. Belize bestaat uit veel oerwoud en veel Maya-tempels. Misschien een terug gaan als we iets langer de tijd hebben. 

Tropical Palace hotel

Gezellig goed onderhouden hotel met zwembadje op de Coconut drive voor 90€ per nacht. We huurden ook een golfkarretje om ons te kunnen verplaatsen voor 54€ per dag. Iedere toerist heeft hier een eigen golfkarretje.

Ramon’s Beach Divers

Palapa Bar and Grill

Boca del Rio Drive

Secret Beach 🏝️

Ramon’s Village resort

Black Pearl restaurant

El Norte Bar & Grill

Caramba ! restaurant

Terug naar Chetumal, Mexico 🇲🇽

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

We hadden flinke honger en bezochten een klein Italiaans restaurantje in dezelfde straat waar we overnachtten. Er was maar één tafeltje bezet zagen we toen we binnen kwamen: een Amerikaans stelletje met hun jonge kids. Een hele smalle man en een hele dikke vrouw. Hij paste zeker drie keer in dat vrouwtje. Waar we ook gingen zitten, we zaten altijd naast haar. De kinderen waren heel luid. Ik heb niets tegen kinderen maar wel als hun volumeknop kapot is. Mijn ex had vroeger ook van die schreeuwerige neefjes. Als die bleven logeren zette ik meteen na het eten altijd een vooraf opgenomen videoband van Tiktak op TV. Dat hadden ze op hun leeftijd toch niet in de gaten. Hun vertrouwde ritme was: na Tiktak naar bed. Alleen was het nu niet zoals bij hun ouders om 20:00u maar al om 17:30u. En dat zonder gemekker ! Geen geschreeuw aan mijn kop (!).

Maar goed. We hadden er heel lekker gegeten. De spaghettisaus was zelfs lekkerder dan die wat ik thuis maakte zei Angelica. Daar zat ik dan met mijn masterdiploma in zelfgemaakte spaghettisaus. Daar ging ik niet goed op en enigszins gepikeerd wierp ik een blik op de TV. In veel restaurants hier staat de TV aan en het is dan gebruikelijk dat je er dan ook naar kijkt. Aldus keken we naar een tenniswedstrijd. Tennis vind ik best een leuke sport om naar te kijken maar het liefst kijk ik toch naar voetbal en rugby. Jaaa rugby. Geweldig. Man tegen man. Échte mannen ! Zeker vergeleken met die tennissers. Ooit een rugbyer gehoord die zat te mekkeren dat ie al een half uur in hetzelfde bezweette shirt rondliep ? Of dat ie al 10 minuten geen banaantje had gegeten? 

Na het afrekenen trok ik de deur van het restaurant achter ons dicht en toen ik me omdraaide keek ik recht naar het goud in de mond van de locale rapper Sjors. Hij zette zijn draagbare versterker op standje ‘tandartsboor’ en begon als een volleerd Eminem te rappen alsof zijn leven er van af hing. Maar bij best veel restaurantjes zagen we dit soort rappers rondhangen zoals de scootmobiele brigade ook altijd rondhangt bij de Action in Limbrichterveld. 

Daarna moesten we proberen ons een weg zien te banen door al die massa’s prostituees. Zowel vrouwen als mannen keken me aan. Jonge meisjes van 20 boeit het hier geen zak hoe oud je bent. De jonge mannen in principe ook niet. Een tientje is een tientje. Ze hielden gelukkig een acceptabele afstand. Maar diegene die in mijn anjer probeerde te peuteren had een probleem zo had ik me al voorgenomen. 

Politieagenten op straat stonden gewoon op de hoek bij het standje van een straatverkoper een hapje te eten en het leek ze allemaal niet zo te boeien. Iedereen moet vreten leken ze te denken. Behalve als er een busje van ‘immigracion’ aan kwam rijden dan moesten ze allemaal meedoen en werd ieder meisje op straat gefouileerd en hun ID gecontroleerd. Er liepen hier genoeg illegale Peruaanse meisjes van plezier rond. De broekjes die ze droegen waren zó kort dat het principe overbodig was om überhaupt een broekje te dragen.

We speelden onderweg naar het hostel een spelletje: ‘wie is de snol’. Dat ging zo. Eigenlijk heel simpel. We moesten proberen de prostituees te onderscheiden van de andere meisjes die rondliepen op straat. Dit was best moeilijk want op het eerste oog zag je geen verschil. Om het iets gemakkelijker te maken verzocht ik Angelica 10 meter achter me te lopen. Heel slim want ineens zag je wél het verschil. Prostituees keken me ineens wél aan omdat ze dachten dat ik alleen was. Ik ging er dan gemakshalve van uit dat die meisjes van 20 geen serieuze bedoelingen hadden met dit overjarig repelsteeltje. Tadaaa, huppakee.

Carrera 10

Heel leuk versierd straatje waar we Frank en Sabrina tegenkwamen. Ik ken Frank al vanaf 2002 toen ik Weert een meisje had. Hij speelde destijds in rockbands wat hij nu nog steeds doet. Ik zie hem nog geregeld bij concertjes en festivals. We dronken gewoon een blik bier die we voor 1,10€ kochten in de super achter ons. Die dronken we als pubers zittend op de stoeprand lekker op en hadden de hele avond genoeg te kijken en te vertellen. De super had zelfs wc’s 😂. Het stapgebied werd van twee kanten goed bewaakt door de politie dus alles safe hier (!).

República Hostel Cartagena

Leuk hostelletje in het centrum van oldtown voor 18€ per nacht per persoon. Incl. zwembadje wat we ook wel nodig hadden want de temperatuur lag hier om 16:00u rond de 35-40 graden.

Ábaco Libros y Café

Museo de Cartagena de Indias

Walls of Cartagena

Marina Bocagrande

Rooftopbar Townhouse

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

We hadden na de lunch in de skybar van  Las Terrazas Iquitos afscheid genomen van Sarah en Adrian die naar de Galapagos eilanden zouden vertrekken. We hadden een hele leuke week in dit gebied in de Amazone met hun doorgebracht. 

Om 16:00u zou de boot vertrekken dus we waren lekker op tijd ter plekke. Naast de 100 passagiers werd er ook een hoop vracht meegenomen zoals voedsel, drank, kippen en kuikens in kartonnen dozen. Deze pakketten werden afgeleverd in kleine nederzettingen langs de Amazone waar hele kleine communes woonden die in principe niets met de buitenwereld te maken wilden hebben, behalve dan dat ze af en toe eens een pakketje over de schutting gooiden. Pas rond 17:15u vertrokken we en meteen schafte ik maar een wifi-abonnementje aan want 12 uur zonder internet trek ik niet.Peruanen betaalden 5 SOL en buitenlanders betaalden het dubbele bedrag (2,50€ voor de hele rit). Akwasi zou zeggen:’ terecht dat je méér betaalt want ik voel nog steeds de zweepslagen op de rug van mijn bedovergrootopa’. 

Ze hadden ons verteld dat op de route die we moesten afleggen veel drugstransporten werden georganiseerd in drugsboten. We waren net een half uurtje aan het varen tot we ineens midden in de jungle stopten. We hebben daar zeker een klein uurtje stopgestaan onder het mom van: de motor is defect. Gingen ze midden op de Amazone de motor reviseren. Dit soort klussen neemt normaal gesproken in Nederland twee á drie dagen in beslag. Hier werd dat klusje in een uurtje geklaard. Ondertussen gingen wel wat dozen met onbekende inhoud de boot af 😂🤦🏻‍♂️. Bij het dorpje Oran stopten we even maar hier was géén steiger. Een jongeman die niet alleen zijn gezicht maar ook zijn armen en benen in het verband had liep met veel pijn in zijn gezicht een taludje omlaag om op de boot te komen. We waren in shock. Deze jongen moest á la minute naar het ziekenhuis maar dat was nog zeker 10 uur varen (!). Och germ, waarschijnlijk een brandbare vloeistof in de fik gevlogen en hij stond er te dicht bij. Het verse wondvocht kwam door het verband heen en moest dringend vervangen worden. 

Rond 01:00u minderde de boot bij het paaldorpje Mangual vaart en met een zoeklicht werd in de jungle gezocht naar iemand die mee moest. Hij stond op de passagierslijst dus ergens moest hij zich bevinden, maar waar ? Na vijf minuten zoeken hadden ze hem bij een boom gespot. Over een aantal loopplanken liep hij naar onze boot en daarna vertrokken we weer. 

01:20. Een vrachtboot naderde ons en veroorzaakte flinke golven. De hele boot ging met een flink gekraak op een neer en omdat iedereen die lag te knorren in het donker wakker schrok brak er lichtelijke paniek uit. Mensen schreeuwden maar er was eigenlijk niets aan de hand. Toen de kapitein het licht aanmaakte hadden sommigen zich al vastgebeten in een zwemvest. Grappig om die bescheten gezichten te zien 😂. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook wel even schrok. Het zou al veel helpen als er een centrale omroep was waarmee mensen uit voorzorg eventueel wakker werden gemaakt. 

Rond 11:30u kwamen we aan op het Peruaanse eiland Santa Rosa de Yavari en mochten we er af. De jongen met het verbrande gezicht bedankte me voor de 50$ die ik hem had toegestopt. Nieuw verband is hier best duur. 

De steiger stond half onder water en via enkele loopplankjes liepen we naar de vaste vlonder op het water. Met een sloep werden we door de mangrove naar de emigratiedienst van Peru gevaren. We hadden geen Peruaans geld meer maar een Chileens vrouwtje en haar Italiaanse man schoot het ritgeld even voor ons voor. In Leticia zou ik ze met Colombiaanse pesos terugbetalen. Na de uitcheck stapten we weer in de sloep en werden we door de mangrove terug naar het vaste land gevaren waar de immigratiedienst van Colombia lag. Via een tweetal steigerplanken over het water liep Angelica met haar paspoort voor haar stempeltje en ik bekeek ondertussen een rare vent die met zijn mond in de Amazone hing en zijn dorst leste. Ik dacht alleen maar aan alle bacteriën die morgenvroeg zouden leiden tot flinke racekak.

De 18 uur durende trip in twee minuten

Aankomst Leticia, Colombia 🇨🇴

Hostel Casa de las Palmas

Leuk hostelletje met veel jonge mensen en veel Nederlanders. 23,50€ per nacht incl. ontbijt.

Leticia

Leticia is een klein stadje, qua inwonertal vergelijkbaar met Sittard (35.000 inwoners) en een soort gateway naar het Amazonegebied. De enige verbinding is een weg naar het naastgelegen Braziliaanse dorpje Tabatinga (vergelijkbaar met Geleen). Voor de rest zijn ze aangewezen op vliegtuigjes en bootjes. Dit maakte het ook dat toen wij gisteren naar Brazilië liepen we onze paspoorten niet bij ons hoefden te hebben. Dit was indigenous area en paspoorten waren overbodig. Grappig toch ? Het idee is eigenlijk dat je toch géén kant op kan.

We staken lopend de grens over en stopten bij het eerste de beste restaurantje en kochten twee halve liters caipirinha voor twee euro elk. 100 meter verder aten we allebei een flinke kom maaltijdsoep Brazilian art. Daarna liepen wij weer terug naar ons hostel aan de Colombiaanse zijde want vanavond speelde Brazilië tegen Colombia en de spanningen in het stadje waren voelbaar.  Overmorgen gaan we met het vliegtuig naar de hoofdstad Bogotá 🇨🇴

Restaurant Tierras Amazonicas

Drielandenpunt Colombia-Peru-Brazilië 🇨🇴🇵🇪🇧🇷

Lopend de grens over naar Tabatinga 🇧🇷

Restaurant Restaurante San Jorge, Tabatinga 🇧🇷

Fans bekijken Brazilië-Colombia 2-1 ⚽️.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

‘De Amazone telt méér ogen dan bladeren’ werd me in 2016 toen ik de Amazone voor de eerste keer bezocht, verteld. Vandaag zou ik haar drie dagen gaan bezoeken met Angelica. Drie dagen géén contact met de buitenwereld. Drie dagen géén bereik met de mobieltjes. Normaal gesproken ga ik thuis, als ze haar maandelijkse periode heeft, drie keer per dag kromme spijkers recht meppen of schroeven op kleur sorteren maar hier gaat dat natuurlijk niet. Mijn contacttijd met haar is inmiddels groter dan de schermtijd met mijn tweede vriendin ‘Iphonelotje’. Dus tijd om wat avontuur door onze reis te mixen. Zou Angelica het gaan volhouden in de grootste muggen playground op aarde ? We hadden zes 200 ml flesjes 50% Deet bij ons. Genoeg zou je zeggen. Zou het haar bevallen continu te zweten en dat haar kleding de komende drie dagen niet zou drogen vanwege de extreem hoge luchtvochtigheid ? Zou ze het leuk vinden iedere avond als ze haar bed instapte deze te checken op dikke spinnen ? Zou ze het waarderen iedere dag te moeten douchen met koud water ?

Vertrek naar de Amazone

In Iquitos wemelt het van de lokale reisbureautjes die één-of meerdaagse tripjes naar de primary Amazone aanbieden. Maar buiten die bureautjes krioelt het ook van de mensen die je op straat aanspreken of we interesse hebben in zo’n tripje. Ze hebben dan een vergeeld foldertje bij zich met allemaal mooie foto’s. Vervolgens brengen ze je dan naar zo’n lokaal bureautje en strijken de provisie op. Toerisme is hier de enige bron van inkomsten dus je kunt je wel voorstellen hoe druk we het hadden. We doken een winkel in en kochten een rode pen waarmee we muggebulten op onze armen en benen tekenden. Hét bewijs dat we in de jungle waren geweest. Vanaf dat moment werden we niet meer lastig gevallen door die straatverkopers. Mensen gaan namelijk nooit voor een tweede keer de jungle in behalve ik zegt de gek. 

Canoa inn 🏨

Onderweg kwamen we het Engelse stel Adrian en Sara tegen die dezelfde plannen hadden. We besloten met zijn vieren een driedaagse betaalbare trip te boeken in een lodge op zo’n uurtje stroomafwaarts varen van Iquitos. Aangekomen in de ‘haven’ liepen we over planken in het water richting een handgemaakte tropisch hardhouten sloep met buitenboordmotor. De koffers hadden we achter gelaten in het hotel en enkel twee tassen meegenomen met het hoognodige. Dit was onze eerste tocht over de Amazone, de grootste rivier ter wereld met maximaal een breedte van 24 kilometer. Stel je voor: zo breed als de afstand van Sittard naar Maastricht 😳. Nabij Iquitos konden we gelukkig nog de overzijde zien. Onderweg werden we wel eens ingehaald door een zware ferry die mensen van Iquitos naar andere steden bracht. Een ander vervoermiddel is er helaas niet en het vliegtuig nemen is voor deze mensen veel te duur. Die ferry veroorzaakte dan golven en de stuurman moest het bootje in de juiste positie brengen zodat we niet om sloegen. Onderweg zagen we tientallen roze en bruine dolfijntjes die af en toe even boven water kwamen om ‘hallo’ te zeggen. Onze goed getrainde gids probeerde door het maken van bepaalde geluiden contact met hun te maken wat af en toe lukte. Wetenschappers zijn, naar zijn zeggen, een tijdje geleden tot de conclusie gekomen dat dolfijnen tot 30.000 verschillende geluidjes konden maken dus wat onze gids allemaal met hun vertelde moge Joost weten. 

Santa Maria de Fatima-community

Toen we aankwamen bij de lodge werden we aan de waterkant welkom geheten door een groepje kinderen die bij de gemeenschap hoorden waartoe de lodge behoorden. Een klein dorpje van 340 mensen die hier langs de Amazone leefden. Ze woonden in zelfgemaakte hutjes op palen en sliepen in hangmatten of gewoon op een stuk karton op de grond want voor matrassen hadden ze geen geld. Er was een klein kerkje en een paar schooltjes voor de allerkleinsten maar de wat oudere jeugd deed al snel hetzelfde als hun ouders deden: kippen en eenden fokken, leven van de visvangst en kinderen maken want zeker de helft van de populatie liep nog met een lolly in de mond. De dorpoudste was een vrouw van 50 en liep wat ongemakkelijk. Ze had zóvéél kinderen aan huis. Ze had waarschijnlijk méér plafonds gezien dan iedere willekeurige stukadoor. Vooruitgang in dit dorpje was aan dovemansoren gericht. Ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Maar eijj, we zagen alleen maar lachende gezichten (!). We namen plaats in de laadbak van een mototaxi en als een soort prins Carnaval werden we naar onze lodge gebracht. Van alle kanten werd naar ons gezwaaid en we kregen nog net geen 5 mei-gevoel.

Alle lodges waren gebouwd op palen van één meter hoogte want bij regen of bij het overstromen van de Amazone rivier zou anders iedere lodge onder water komen te staan. Ze waren middels houten looppaden met elkaar verbonden. De inrichting was eenvoudig maar okay. Boven ieder bed hing een klamboe en de ramen van de lodge bestonden niet uit glas maar uit vliegengaas zodat  muggen en dikke spinnen niet naar binnen konden komen. Ondanks dat en de 26 liter Deet die we op onze lijven hadden gespoten werden we het ‘s nachts toch nog vaak gestoken. Angelica had ‘s morgens een joekel van een muggenbult op haar enkel. Ik zei al: ‘die is niet gewoon aan komen vliegen maar die zat in zijn F16’. 

In een gezamenlijke ruimte kregen we iedere dag ontbijt, lunch en diner en van 19:00 tot 22:00 werd er een dieselgenerator gestart zodat we ook nog stroom hadden voor de verlichting aan te maken. We hadden blikjes bier meegenomen, maar in die drie uur tijd kregen we die natuurlijk niet gekoeld.

Tochtje Amazon-river

Amazon Sunset

Piranha-vissen

Een uurtje later zaten we in een ander bootje zónder reddingsvesten en werden we naar een platform in een zijrivier van de Amazone gebracht. Hier gingen we op piranhas vissen. De gids had vier zelfgemaakte hengels bij zich en slachtafval van een kip diende als lokaas. De stukjes kip maakte hij vast aan een scherp haakje en nog voordat de kip het water had bereikt probeerden de piranhas er al van gekkigheid in te happen. Het duurde niet lang of Angelica had al haar eerste vangst. Ramblij met haar eerste piranha (!). We konden op deze plek in de Amazone ook gaan zwemmen vertelde de gids maar dat leek ons niet zo een goed idee. De gids verzekerde ons dat er niets zou gebeuren want dat piranhas mensen zouden opeten is maar een fabeltje. Ze zijn immers maar heel klein maar toen ik het haakje uit de gevangen piranha wilde halen, waarschuwde hij mij wel uit te kijken voor de tanden, want die zijn vlijmscherp. Toen ik de piranha van het haakje had losgemaakt kon ik hem eens goed bekijken en inderdaad: scheermesjes. Ik besloot de piranha maar snel terug in de Amazone te gooien voordat ik een hap uit mijn vinger miste. We vingen ook een aantal sardientjes. De gids vertelde me dat ik ze in stukjes moest snijden, want dat vonden de piranhas ook lekker. Ik heb vervolgens drie gevangen sardientjes hun leven ontnomen door ze met een Zwitsers zakmes in stukjes te snijden en de stukjes heb ik daarna aan het haakje gedaan. Helaas wilde de piranhas niet bijten dus stapten we weer over op kip of we maakten er een kipvis mix-schotel van. Eenmaal thuis wachtte het dinner wat altijd koud was. Lekker met tomaatjes en vers fruit. Gelukkig had de kok verstand van zaken. Kennis is te weten dat een tomaat een fruitsoort is. Wijsheid is om te weten dat je een tomaat niet in de fruitmand legt. 

Nightwalk Amazon jungle

Het ‘s avonds hadden we een nightwalk door de jungle. We trokken een lange broek aan met daaronder een paar stevige laarzen en een jas met lange mouwen. Onderweg kregen we uitleg over het leven in de jungle en we zagen heel veel spinnen, kikkers, duizendpoten en andere insecten. Ook zagen we een tarantula die op het hoofd van een toerist was beland. Waarschijnlijk door een gids er op gezet. Het was wel even uitkijken want vooral de tarantulas konden heel agressief worden. Adrian ging iets te dichtbij met zijn camera en meteen gingen de haren op de poten van het diertje omhoog staan. Die haren konden ze dan afvuren en als ze op je huid kwamen zou dat best pijn doen. Ook wilden we niet gebeten worden door de scherpe kaken van zo’n beest dus deden we even een stapje terug. We zagen ook de kogelmier. Deze mier was drie centimeter lang en als hij ons zou bijten zou dat het hetzelfde gevoel geven als dat we werden getroffen door een kogel uit een pistool. 

Muggen

Bij de lodge gekomen was het licht al uit dus even buiten op het terras een biertje doen was er niet bij. De muggen hier vreten zich door alles heen. Zelfs de 50%-Deet, een klamboe en een brandend citronellaspiraaltje voorkwam niet dat ze ons staken. Het is te hopen dat er geen mug bij zat met malaria of dengue want dan waren we ondanks de malariapillen en denguevaccin vet de Sjaak. Alles met vleugels, hoe klein het insect ook was probeerde een hapje van ons bloed te nemen. Na één uur waren we de tel al kwijt hoevaak we geprikt waren. Het was voor ons een raadsel hoe de mensen van het dorp zich beschermden tegen deze insecten want hun hutjes hadden geen ramen. Alles wat in de jungle leefde kon zomaar naar binnen klimmen: slangen, spinnen noem maar op. Maar als ik zie met welk gemak een gids hier een tarantula op pakt dan denk ik dat mens en dier hier zodanig aan mekaar gewend zijn geraakt dat ze gewoon naast elkaar in harmonie leven en mekaar de kop niet gek maken.

Yagua stam

Bij deze stam mochten we met een blaaspijp pijltjes schieten. Als ze zelf gaan jagen doen ze een verdovingsmiddel (curare) op een pijl en verlammen daarmee de prooi. Meestal wrijven ze de punt van de pijl over de rug van een pijlgifkikker. Als de prooi eenmaal slaapt wordt het gedood. 

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Na de vernietiging van de 7 klassieke wereldwonderen ging men op zoek naar de 7 post-klassieke wereldwonderen en kwam men uit op Chichén Itzá (Mexico), Cristo Redentor (Brazilië), Chinese Muur (China ✅), Machu Picchu (Peru), Rotswoningen in Petra (Jordanië), Taj Mahal (India ✅) en het Colosseum (Italië ✅). 

Vandaag zouden we mijn totaal aan wereldwonderenbezoeken op vijf brengen maar we moesten er wel iets voor doen. 

Eerst met de bus naar treinstation Ollantaytambo (1,5 uur)

We hadden sowieso al een busreis van 15 uur er op zitten van Arequipa naar Cusco. Wie naar Cusco gaat, gaat ook naar Machu Piccho. Dit is een ongeschreven regel. Ik ken niemand die het niet heeft gedaan. Zeker in het hoofdseizoen kan men hier over de koppen lopen maar nu viel dat gelukkig mee. Niet dat het niet druk was. Géén Efteling toestanden. Dat gelukkig niet.

Aldus stonden we om 03:00u op voor het hoofddoel van onze reis. We hadden ponchos bij ons want het kon gaan regenen. Het is hier net regenseizoen dus het kon nog alle kanten op gaan. Voor 450€ hadden we de hele dagtrip geboekt. Niet goedkoop maar daarvoor gingen we wel naar een van ‘s werelds bekendste trekpleisters.

Om 04:00u zou het busje komen maar om 04:30u was hij er nog niet dus ik besloot te bellen naar de tuup van het hostel waarbij ik het al in oktober vorig jaar geboekt had. Die stond binnen een kwartier met een taxi bij ons hostel en verontschuldigde zich. Met de taxi werden we vervolgens naar het busstation in Cusco gevlogen en met een 8-persoons auto werden we in anderhalf uur tijd via een wilde rit naar het treinstation in Ollantaytambo gebracht.

Met de trein van Ollantaytambo naar Aguas Calientes

Op het station werd er alles aan gedaan om iedereen in de stemming te brengen. Mannen en vrouwen verkleed als Inca’s liepen zingend en dansend rond. De treintocht ging tussen de groene bergen door langs een wilde rivier, Rio Urubamba. Het had afgelopen nacht veel geregend dus ze was extra wild. Leuk om te zien was de hoeveelheid blanken die als Inca verkleed was. Zeker die Hollandse meid die het tot influencer had geschopt. Ze had zelfs een kip wat veren van haar rug getrokken en deze geverfd net zo als haar gezicht. Ze zag er heel Inca-woest uit met haar pakje. Ze zaten naast ons in de trein en haar ingedutte vriend was jarig blijkbaar.

Volgens Duitse kwaliteitskrant Bild is Nederland het enige land ter wereld waar we iemand feliciteren met de verjaardag van zijn of haar moeder, vader, vriend, man, vrouw, kind, hond, kat of parkiet. Zo van, ik vind dat ik JOU moet feliciteren omdat JOUW man -die ik overigens niet ken- jarig is. Ik vraag me dan altijd af hoe kneiterblij zo’n niet-jarige zich dan moet voelen. Zo hoorde ik die parel naast me tegen haar net wakker geworden vriend vertellen dat ze wel liefst 412 verjaardagswensen gericht aan hem had gekregen. Ze had een fotootje geplaatst van haar jarige hubbie en daarbij ook nog eens iedere reply persoonlijk beantwoord met een stevig ‘dankjewel’. Wat had ze een fantastisch leuke dag gehad. Ze voelde zich bijna zelf jarig. Toen ze haar vriend complimenteerde met hoeveel reacties ze wel niet had gekregen antwoordde hij met:’ ja echt ?’, en hij sloot zijn ogen weer. Het boeide hem allemaal geen zak. Hij had geen social media.

Treinongeluk

Dat het niet altijd goed gaat in de bergen blijkt uit dit bericht van bijna een jaar later. Op oudejaarsdag 2025 knalden twee treinen op elkaar.

Met de bus van Aguas Calientes naar Machu Piccho hoog in de bergen

Deze rit duurt ongeveer 20 minuten. Houd je goed vast want de vele haarspeldbochten vindt niet iedereen even leuk ! 

Machu Picchu

Eindelijk aangekomen in Machu Picchu (in totaal vanuit Cusco 14 uur reizen om een uurtje rond te dwalen).

Deze Inca ruïnestad is door de Spanjaarden nooit ontdekt maar waarschijnlijk is een Europese ziekte wel kunnen doordringen tot de bevolking waardoor deze uitstierf. De stad zou in de loop van de eeuwen begroeid raken en daardoor steeds moeilijker te zien. Deze stad die op een bergtop in de Andes in 1420 werd gebouwd werd pas in 1866 door een Duitse goudzoeker ontdekt en sinds 1983 staat deze stad op de UNESCO-werelderfgoedlijst en trekt jaarlijks 1,5 miljoen bezoekers (Efteling 5 miljoen). Het doel van de stad is nog een raadsel want de Inca’s konden niet schrijven waardoor er niks op papier staat. Onderzoek wees uit dat er maar maximaal 750 mensen konden wonen dus van een stad was niet echt sprake. Uit onderzoek naar menselijke botten blijkt dat de bewoners uit verschillende delen van het Incarijk kwamen. Was het dan toch een heilige stad ? 

Terrassen

Op de hellingen rondom de stad liggen terrassen bedoeld voor landbouw. Hierop werden grotendeels aardappelen en mais verbouwd. De terrassen hadden een drainagesysteem om overtollig water af te voeren omdat de hoeveelheid regen die hier viel te veel was voor de verbouwde groenten. Enkele terrassen zijn destijds verschoven en weer gerepareerd. De terrassen waren niet genoeg voor de gehele voedselvoorziening van de stad.

Temple of the Condor

De Tempel van de Condor in Machu Picchu stelt eigenlijk een condor voor die de Inca’s uit een enorme rots uitgehouwen hebben. Het lijkt op de vleugels van de condor, met de kop en nek gevormd uit kleinere stenen op de grond. 

Terug van Aguas Callantas naar Ollantaytambo

Hoe kom je daar ?

Er zijn drie manieren om bij Machu Picchu te komen:

1. De Inca trail lopen (minimaal 4 dagen) of een alternatieve trail (2 dagen)
2. Met de trein en vervolgens met de pendelbus of lopend naar MP
3. Met de minibus van Cusco naar Hydroelectrica en dan nog 2 uur lopen naar Aguas Calientes

Aguas Calientes, ook wel bekend als Machu Picchu Pueblo, is het dorp onderaan de ruïnes van Machu Picchu. Vanuit Aguas Calientes is Machu Picchu zelf alleen per bus of te voet te bereiken! Aguas Calientes ligt op 2100 meter hoogte en Machu Picchu op 2400 meter. Te voet is het zeker 2,5 uur lopen (berg op). Met de pendelbus ben je er binnen 20 minuten en je betaalt $12 voor een enkeltje ($24 retour). De kaartjes voor de pendelbus kun je kopen bij het kantoortje in Aguas Calientes of online via deze website. Deze staan langs de weg, in dezelfde straat als de bussen. Zodra je het station uitloopt zul je de bussen al zien staan! Het kantoortje is open vanaf 05.00u tot 21.50u. Met de bustickets ben je niet gebonden aan een bepaalde tijd, maar wil je vroeg bij Machu Picchu zijn, dan moet je vroeg in de rij gaan staan. De pendelbus vertrekt elke 10 minuten. In Cusco kun je de bustickets kopen op Av. Infancia 433 – Wanchaq.

Entree tickets kun je hier boeken. Er zijn 10 circuits waar uit je kunt kiezen. Wij kozen voor circuit 3A. 

Circuits and routes – Machupicchu

Gevaarlijk

De route lopend afleggen kan gevaarlijk zijn. Niet alle hekwerken die moeten voorkomen dat iemand naar beneden valt zijn veilig.

https://www.nu.nl/buitenland/6396793/toerist-valt-door-kapotte-reling-300-meter-tijdens-hike-in-machu-picchu.html?fbclid=IwZnRzaAR-DZhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe41QecIWPtfC6Z3zjg-1HkN3pSU1Zg2Uc0dmCcfsfBsarGZnHnHhJ-qivTSE_aem_ZCykxRXjCvA_qBCxIUEN3A

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

De stad Cusco is eigenlijk voor veel reizigers het vertrekpunt voor een dagtrip naar Machu Picchu. Voor ons was het eigenlijk totaal onbekend maar één ding staat vast: het overtrof Arequipa in de zin van ‘mooie, steile, kleurrijke straatjes’. Maar qua restaurantkeuzes doet Cusco weer zwaar onder voor Arequipa. We vonden het echter zonde om Cusco helemaal over te slaan. We hadden ons verblijf zelfs ingekort omdat we terug naar onder, terug naar de warmte en de zon wilden.

Hostel Dragonfly, Cusco

Leuk hostelletje midden in het centrum en dichtbij alle ‘must sees’. Voor 39,50€ nét binnen ons budget van 40€ per nacht.

Organika Bakery & Coffee

Hier aten we een Peruaanse omelet met veel avocados 🥑.

Plaza Regocijo

Plaza Regocijo was een van de plekken die we niet wilden missen als we in het historische centrum van Cusco waren. Het staat ook bekend als Plaza Kusipata, wat letterlijk ‘kleine stap van vreugde’ betekent. Het werd tijdens het koloniale tijdperk gescheiden van de Plaza de Armas in Cusco door de bouw van grote huizen, zo stond er geschreven op een plaquette. In dit park werden vroeger vaak stierengevechten georganiseerd. 

Plaza de Armas de Cusco

Toen de Spanjaarden in 1533 arriveerden, bestond dit plein al maar alleen met een andere naam: Haucaypata. In de Quechua-taal betekent dit letterlijk ‘de plek waar rust heerst’. Deze toestand zagen we ook de drie dagen dat we hier waren. Mensen zaten heerlijk rustig op een bankje met elkaar te vertellen. Gratis socializen, het bestaat nog (!). In Haucaypata vond voornamelijk ruilhandel plaats en er werden belangrijke politieke beslissingen genomen door de Inca-leiders. In de Spaanse tijd werd het plein omgedoopt tot Plaza de Armas en werd er niet meer geruild maar werden er muntstukken geïntroduceerd. Ook vonden er openbare executies plaats. Maar vandaag werd er een katholiek feest gevierd: Carnaval (!).

Convento de Santo Domingo de Guzmán

Dit complex werd gebouwd tussen de 16e en 17e eeuw en werd bewoond door monniken nadat het klooster van San Pablo was ingestort door een aardbeving.

Twelve-angled-stone

De meeste mensen lopen hier aan voorbij maar voor iemand met ook maar een beetje interesse in bouwkunst staat even stil bij dit architectonische meesterschap van de grote Inca-beschaving. Tot op de dag van vandaag verbazen archeologen van over de hele wereld zich over de vindingrijkheid van de Inca’s, 700 jaar geleden. Stel je voor: een steen van twee meter diep en 600 kilo zwaar met twaalf hoeken die naadloos in de omringende muur passen. Ik kreeg er geen papiertje tussen gepropt. Men had zelfs geen mortel nodig om het passend te maken. Welke metselaar op vandaag kan een muur metselen zonder mortel ?

Calle Choquechaka

Lopende door de stad Cusco was dit straatje toch wel een van de meest interessantste straten om te verkennen. Calle Choquechaka is niet zomaar een straat maar staat sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Terwijl we hier wandelden konden we de oude stenen gebouwen bewonderen die de duizendjarige geschiedenis van Cusco vertelden. Vanaf het uitkijkpunt op San Blas hadden we een mooi overzicht over Cusco.  

Square San Blas

Vroeger was dit de  ‘ambachtsliedenbuurt’ van Cusco. Hier werd veel houtwerk gemaakt en nu nog zagen we mensen die kettinkjes en armbandjes maakten. Om hier te komen moesten we vier blokken, gezien vanaf de Plaza de Armas, klimmen. 

Bar Den Lounges

Kijk dit uitzicht dan !

Calle Siete Borreguitos

Calle Siete Borreguitos in de wijk San Cristóbal is een van de meest pittoreske en Instagram-waardige straatjes in heel Cusco en dat zagen we ook. Allemaal van die Insta-wijven die niet één maar 100 foto’s van zichzelf aan het schieten waren en ons ook nog eens scheef aankeken omdat we in beeld stonden. Hier was ik in staat om ene de trap af te flikkeren. Het is me wel een partij klimmen zeg maar de charmante huisjes met de aan de buitenmuren bevestigde bloemenpotten waren een lust voor ons oog.

Cristo Blanco

Nu we toch al zover geklommen waren wilden we ook het acht meter hoge standbeeld van Jezus Christus op de nabijgelegen heuvel van Pukamoq bekijken want Cristo Blanco (Spaans voor ‘witte Christus’) is toch wel een van de meest herkenbare bezienswaardigheden van de stad. Dju, een uur lopen. Toch maar een taxi gepakt haha. Hoewel Cristo Blanco nog niet in de hoek mag ruiken waar Christus de Verlosser in Rio de Janeiro gepiest heeft vonden we het toch leuk om er even te zijn geweest. 

Iglesia de San Cristóbal viewpoint

Calle Waynapata

Ook een heel leuk straatje met huisjes in allerlei felle kleuren.

Carnaval

Carnaval in Peru vindt zijn oorsprong in de koloniale tijd, toen dit feest vanuit Europa werd geïntroduceerd. Wij vieren carnaval voornamelijk met kostuums, parodieën op de politieke klasse, muziek en er wordt zoveel gezopen dat men nog niet meer weet in welke billetjes men zit te knijpen 😉. Hier in het Andes-gebergte in de stad Cusco zagen we niet veel mensen bier of wijn dronken maar we zagen wel mensen die water, meel en talkpoeder naar elkaar gooiden en mekaar volspoten met schuim uit een spuitbus (Spuma) die ze ter plekke konden kopen. Ze namen ook deel aan de Yunza waarbij een boom werd omgehakt. Diegene die om beurten met het laatste hakje de boom velde moest de drank betalen voor de omstanders. Daarna werd hij uitgelachen omdat hij zoveel geld uit gaf aan mensen die hij niet kende. Hij hoopte dan in de gunst te vallen bij dit publiek. Eigenlijk een Peruaanse variant van onze prins Carnaval. 

Siete Cuartones

Restaurant Morena Peruvian kitchen

Hier bestelde ik 400 gram Osobuco (kalfsschenkel) welke acht uur gegaard was in lokale kruiden, specerijen en wijn. Als bijlage had ik Andes aardappelpuree, frisse groenten en gegrilde champignons. Als nagerecht koos ik voor een in chocolade gedoopte brownie gevuld met drie lagen chocolademousse, geserveerd met chocolade-ijs en gekonfijte sinaasappel en hazelnoten.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Of we drie uur in een busje heen en drie uur terug er voor over hadden om op één van de beste plekken op aarde te zijn om de grootste roofvogel ter wereld te spotten ? ‘Ja natuurlijk’: zeiden we. Om 02:00u hadden we de wekker gezet en een uurtje later zaten we in een veel te krap busje vol met slapende mensen op weg naar het Cruz del Condor viewpoint waar we de gigantische condors konden gaan spotten. Deze plek lag in de op één na diepste canyon ter wereld en is daarmee zelfs twee keer zo diep als de Grand Canyon in Amerika die we twee jaar geleden bezochten. Stel je voor: vier kilometer naar beneden kijken.

Maca village

Op de heenweg stopten we even bij het dorpje Maca waar het leven nog heerlijk authentiek was en het leek alsof de tijd hier had stilgestaan. De vrouwen droegen allemaal kleurrijke traditionele kleding en je kon er op de foto met een baby-lama. We bedankten vriendelijk voor de eer. 

Mirador de Tunturpay

Een jongetje die naast Angelica in de bus zat kreeg in de Colca Canyon last van hoogteziekte en ging helemaal los in zijn plastic zakje. Daarna werd hij weer bijgevoerd door zijn Peruaanse ouders waardoor we de indruk kregen dat ze vonden dat het zakje helemaal vol moest. We hebben altijd Coca-bladeren tegen de hoogteziekte bij ons maar om nu zo’n kind van 8 al aan de coke te zetten is ook weer zo’n dingetje. 

Mirador Cruz de Condor

Toen we een half uurtje later op 3800 meter hoogte uit het busje stapten hadden we meteen prijs: we zagen een mannetje en vrouwtje condor boven ons vliegen. In al die tijd dat we hem zagen sloegen ze géén enkele keer met hun vleugels. Ze vlogen puur op de warme thermiekbellen  die ze opzochten. ‘s Avonds op de hotelkamer werd ik toch wel nieuwsgierig en las dat tijdens een onderzoek naar de Andes condor er méér dan 250 vluchturen werden geregistreerd. De onderzoekers stonden versteld van het resultaat. De condors vlogen gemiddeld 3 uur per dag, waarvan ze minder dan 2 minuten spendeerden aan het slaan met hun vleugels, slechts 1 procent van hun tijd in de lucht. En dan vooral nog tijdens het opstijgen. Een van de vogels vloog meer dan 5 uur, een afstand van ongeveer 172 kilometer, zonder dat hij een keer met zijn vleugels met een spanwijdte van dik 3 meter, sloeg. Onze parkiet slaat alleen al 25x met zijn vleugels als ie weer eens van zijn stokje aflazert. Wéér een once-in-a-lifetime momentje om af te vinken: de Andes condor live gezien (!).

Mirador de Wayrac Punku

Onze reisleidster Sol had een oogje op me. Iedere keer dat ze wat vertelde moest ze mijn naam noemen. Een groepje Zwitserse meiden en jongens keken me al aan zo van: hulp nodig ? Het meest pijnlijke moment kwam toen ze me in een volle bus vroeg of ik monogaam was 😂. Jezus zeg, hoe direct kan iemand zijn. Ik antwoordde met:’ la gente esta muy loca, WTF (!) maar het leek haar niet te boeien. Ze bleef de hele rit doorgaan. Om nu te voorkomen dat ze bij terugkomst in Arequipa in mijn armen zou springen maakte ik me heel snel uit de bus toen ze in haar tasje stond te graaien. 

Baños Termales de Chacapi

Hier konden we in de thermaal baden duiken.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France