Ik kan maar géén afstand doen van mijn derde generatie Commodore 64 spelcomputer waar ik als kind af en toe eens op speelde als ik voor straf binnen moest blijven en niet naar buiten mocht om te voetballen. In plaats daarvan besloot ik mijn 8-bittertje zijn laatste jaartjes maar eens goed te verwennen. Ik gaf haar iedere dag drie blikjes Red-Bull en een zakje Cheetos-chips. ’s Morgens vroeg ik haar héél lief hoe ze de nacht had ervaren. Ik complimenteerde haar dat ze er zo goed uit zag en ik vertelde haar dat ik van haar hield from the moon and back. Ik vertelde haar wel vijf keer per dag hoe trots ik op haar was. Ze tikte al de 20 aan en het was ongelofelijk om te zien hoe ze na drie burn-outs toch steeds weer opstartte als ik het start-knopje indrukte. Nee, ik had haar nooit meegenomen naar trendy koffietentjes, creatieve broedplaatsen en hippe marketingbureaus. Ik had haar niet echt misbruikt zoals de meeste laptops nu worden afgeleefd door hun Qwerty-warriors. Ik speelde in de jaren ’90 alleen met haar als ik me verveelde of als het zo hard regende dat mijn vingers het niet bijhielden mijn ogen droog te vegen. Waren pa en ma tenminste van mijn getier af. #Sarcasm off.
Nee, maar kijk dan nu toch ! Na drie weken flink verwennen groeit er al een heuse brugpieper uit !
