5 jaar Angelica ❤️🇮🇹

Vandaag 5 jaar geleden,
Was ik op Bospop met mijn linkerhand 🤛🏻je broekje ingegleden.
K’s choice zong de stemmen van de hemel,
en jij dacht: héérlijk dat gefriemel van die kerel🙋🏼‍♂️
Ik zei nog:”je bent een lekker stuk”,
het liefste dook ik meteen in je mossel van geluk.
Maar omringd door 5000 man met mijn harde wortel in jouw zoete taart,
vond je het verstandig genoeg geen Dumpertje waard.
Wie had toen kunnen bedenken,
dat we elkaar zoveel genot zouden gaan schenken.
Nog altijd veel gekraak en gepiep in bed,
niets gaat ons boven onze pet.
Ik lief jou met heel mijn hart,
ik vind je een lekker pittig 🌶 wijffie en daarom hééél apart ❤️😘

Je aapje 🦍

Rolladenetje

In navolging van de beeldenstorm in de VS in 2020 beschadigden agressieve vega’s in Sittard een reclamezuil van een McDonald’s vestiging. Toen een 16-jarige demonstrant werd gevraagd waarom ze tijdens de stopvlees-actie stond te klappen antwoordde ze met meeademende snotterbel:” Dat ik vroeger vlees moest eten van mijn ouders is nog tot daar aan toe. Maar omdat mijn vader zei dat er statiegeld op het netje van de rollade zat moesten mijn zus en ik die dus altijd goed schoonmaken tijdens het afwassen en daarna buiten aan het droogrek hangen. Pas tien jaar later vertelde hij me dat dit een grapje was !! Wat een lul, kijk, dan pak ik liever mijn klankschalen en ga in het bos wat bomen knuffelen dan dat ik een stukje vlees eet”.

Buitenspel

Gisteren schreeuwde een vrouwtje in de kroeg heel overtuigend en keihard:”buitenspel, buitenspel, buitenspelllll !”. Op mijn vraag hoe ze zeker wist dat dit buitenspel was kreeg ik heel onsamenhangende verklaringen. Maar ze had zich genoeg verdiept in voetbal zodat ze zeker wist dat dit buitenspel was. Ik vertelde haar dat de spelers bezig waren met een cooling down. Dat doen ze soms 15 minuten na de wedstrijd.

Mijn eerste blauwtje

Basisschool Godfried van Molle Munstergeleen (gemeente Sittard)

We schrijven 1982. Ik was 11 jaar en zat op de Godfried van Molle basisschool in Munstergeleen. In die tijd “vree” ik met Miriam Cremers. Onze wederzijdse liefde beperkte zich tot het handje in handje naar huis toe lopen. Waarom we met elkaar vreëen is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Waarschijnlijk omdat we na school dezelfde richting naar huis gingen. Zelfs een kusje was er niet bij. Laat staan de “tongsjlaag”. Dat vonden we maar vies.

Klojo Feuler


Op die bewuste vrijdag zou het allemaal anders dan normaal lopen. Toen de bel voor de laatste keer die week luidde en iedereen zich naar buiten spoedde moest ik bij de meester komen. Ik kreeg 250 regels strafwerk omdat ik meester Frits Feuler een klojo had genoemd. Uiteindelijk heb ik die ook moeten schrijven van mijn ouders. Bikkelhard. Toen ik terug naar mijn schoolbankje liep zag ik een briefje liggen met daarop een ❤️ getekend. “Ohhhh”,dacht ik. “Die is van Miriam”. Echter, dit briefje was niet van Miriam maar van Liesbeth Limpens. Een hoog-blonde jonge meid waarbij al enigszins borstgroei waar te nemen was. Dit in tegenstelling tot de meeste andere meiden in de klas. De tekst was als volgt:” ❤️❤️Randy❤️❤️. Ik durf het niet te vragen omdat je al een meisje hebt (Miriam). Het verbaast me dat ik dit durf te schrijven maar ……. Ik wil het met je aan maken….. Ik droom wel eens van je…..ik hoop dat je “Ja” zegt…..Laat het niet aan anderen merken, ook niet aan miriam en Shirley. Ps. ik wacht op je na school (om kwart voor vier). Ps ik zit bij jou in de klas. L.Limpens”.

Krappe broek

Ik kan me nog herinneren dat ik het bloedheet kreeg van de zenuwen. Snel propte ik het briefje in mijn broekzak en liep langs de meester de klas uit op zoek naar mijn jas. Eenmaal buiten gekomen zag ik Liesbeth staan praten met een andere meid uit onze klas. In die tijd was ik als het op meiden aankwam héél verlegen dus ik stond op veilige afstand wat te ijsberen, wachtend op een goed moment om aan te vallen. Na me de nodige moed ingesproken te hebben stapte ik met veel te krappe broek richting het meisje waarmee ik de komende tijd handje aan handje naar huis zou gaan lopen. “Hoi Liesbeth”: zei ik. “….. over met dat aanmaken met mij hé……dat vind ik wel goed”, stotterde ik er op los. En dan met mijn meest lompe blik in mijn ogen. Als door een wesp gestoken antwoordde Liesbeth:” wát aanmaken?? met jou zeker sukkel?”. Een doodse stilte……Ik wist niet waar ik moest kijken…. zo overdonderd was ik door haar antwoord……Allemachtig. Dit had ik nooit zien aankomen. Ken je dat gevoel? Dat de grond onder je weg zakt?? Ik wist totaal niet hoe ik hier op moest reageren en helemaal vertwijfeld draaide ik me om en liep richting de uitgang van het schoolplein en daar……. daar stonden Miriam en Shirley zich op de kniëen te slaan van het lachen. Ze kwamen niet meer bij. En wederom maakte dat beschamende gevoel zich meester van mijn gehele lijf. Op twee minuten tijd week de grond voor de tweede maal onder mijn voeten vandaan. De ladies hadden me gewoon beet genomen en zélf dat briefje geschreven.

Overspeltest

Een soort overspel test waar ik dus falikant voor was gezakt. De relatie met Miriam kon ik dus wel shaken en Liesbeth ?? Op de middelbare school kon er gedurende zes jaar nét een lauwe “hoi” vanaf als ik haar voorbij sjokte op de gang en mijn facebookinvitatie van een jaar geleden blijft nog steeds onbeantwoord. Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit, zelfs na 32 jaar wachten niets meer gaat worden😂. ❤️FIN❤️

De originele liefdesbrief

Dé brief

Liesbeth Limpens heden ten dage

Even voorstellen:

“Ik groeide op tussen de heuvels in Zuid Limburg en vertrok naar het westen om te studeren in Rotterdam. Mijn zachte ‘g’ raakte ik kwijt door het werken in Nighttown, de hipste tent in de buurt. Als iemand vroeg wat ik in Rotterdam deed, moest ik minstens drie keer roepen: “rechten studeren!!!”(droge ‘r’ en zachte ‘g’). Lastig over te brengen voor een Limburger. De Nieuwe Binnenweg was jarenlang mijn hotspot en ik kom er nog steeds graag om de leukste plekken in Rotterdam te ontdekken. Na een studenten-penthouse in de Wijnbrugstraat, woonde ik samen met Robert boven de terrassen in de Oude Haven (vast een van de redenen waarom ik gek ben op terrassen aan het water). Met de kinderen erbij (inmiddels zijn onze meiden tieners) zochten we vaker het groen en buiten op in de stad. Voordat jongste werd geboren, verhuisden we naar een plek waar het Bergse Bos om de hoek ligt. Het is hier heus heel mooi wonen, maar een huis in het centrum lonkt nog steeds. Of een strandhuisje aan zee. Of een pied-à-terre in Parijs”.

Kijk ook even op haar website https://www.talksandtreasures.com/ waar ze als het ware alle leuke plekken in haar stad Rotterdam tot in detail beschrijft.

Shirley Muyrers heden ten dage

Even voorstellen:

Shirley Muijrers is een onafhankelijke ontwerpster gespecialiseerd in interieurtextiel en printdesign. In 1995 studeerde ze cum laude af aan de Design Academy in Eindhoven, waar ze nu in het team Man & Identity werkt als tutor. Ze werkt al een flink aantal jaren internationaal voor fabrikanten, redacteuren, retailers en architecten. Naast huishoudtextiel zoals gordijnen en tapijten heeft ze een schat aan ervaring in trendvoorspelling en printdesign. Ze heeft een passie voor texturen, structuren en graphics. Shirley kan het best worden omschreven als een inventieve textielontwerper; nieuwe materialen implementeren en technische mogelijkheden oprekken. Mode, prints en papiertechniek zijn een artistieke en creatieve inspiratie in haar werk. Shirley Muijrers werkt en woont in Amsterdam. Kijk ook even op haar website http://www.shirleymuijrers.com/

Class of 1982 Godfried van Molleschool

In onze klas zaten 9 jongens en 17 gillende meiden. Meneer Feuler was al kaal voordat hij grijs kon worden.

Sjansen

Sjansen vroeger

Vroeger vond je een meid leuk, je glas bier ging van de rechter naar de linkerhand en na een korte intro begon je te kussen. Ondertussen bleef je stoer contact houden met de bar. Of met een voet of met je elleboog. Zo ging dat. Je wisselde geen telefoonnummers uit want bellen deed je alleen met je oma als ze jarig was. Je voegde haar al helemaal niet toe op Facebook want internet bestond simpelweg nog niet. De week erna ging je met je vrienden wéér naar die tent en misschien kwam je haar wel tegen. Misschien stond ze wel te zoenen met een andere jongen. Dat wist je allemaal niet. Misschien was ze wel met vriendinnen naar een andere kroeg gegaan. Misschien kwam je haar een maand later pas weer tegen. Dat was best spannend en soms kwam je haar helemaal niet meer tegen. Dan had je vette pech.

Sjansen anno 2021

En dan nu beste mensen: het sjansen in 2021. Je leert elkaar kennen op een feestje met een DJ. Tegenwoordig heeft ieder feestje een DJ en luister je de hele avond naar de shit wat die gast zélf leuk vindt. Wat jij leuk vindt boeit die gast géén zak. Hij is god for one day en god is de baas. Een dag later zorgt Facebook er zelf wel voor dat die meid op jouw Facebook voorbij komt. Hoe Facebook het voor elkaar krijgt weet geen mens maar het maakt verder ook niet uit voor het verhaal. Je voegt haar toe en het sjansen begint. Overigens zonder dat je elkaar ziet. Alles gaat via dat kleine toetsenbordje op je mobiel.

Snapchat

Om het leuker te maken stelt madam voor om verder te “kletsen” op Snapchat. Wat daarna volgt tart iedere verbeelding. Voordat je het weet ben je aan het kletsen met een meid die een poezenkop met snorharen krijgt of een hondenkop waar een likkende tong uit rolt. Tenenkrommend en hemeltergend. Mag ik hier iets van vinden ? Vind ik het gek dat heden ten dagen de samenleving barst van psychische wrakken en sociaal ontspoorde stumpertjes die iedere dag bezig zijn zichzelf te verkopen aan de hoogste bieder ? Vergeet niet dat méér dan 80 procent van alle jongeren momenteel tegen een burnout aan zit te hikken. Nee, ze hebben niet in een oorlog gevochten. Nee, ze hebben ook géén land opgebouwd. Nee, ze hebben ook geen gezin met 4 kinderen aan de vreet moeten houden. Ze hebben een burnout omdat ze de mooiste of de beste willen zijn voor hun omgeving. Pappa en mamma hebben jou heel hun leven op handen gedragen en je drie keer per dag verteld hoe goed je wel niet was met je kutrapport. Mamma zal wel eens met de leraar gaan praten. Ze hebben je verteld hoe mooi je wel niet was op op die gefilterde profielfoto. Buiten die afgescheurde teennagel in 2010 heb je nooit tegenslag gekend. En nu moet je het allemaal zelf doen. Als je in de spiegel kijkt zie iemand die er alleen maar kutzooi van bakt en iedereen is het schuld behalve jij. Welkom in real life poezenkop !

Babygoudviskiller

Ik heb net een baby goudvis gekilled. Hij is schijnbaar in mijn vijver geboren want babygoudvisjes mag je niet verkopen bij Hornybach. Had een schimmel en zwom hartstikke scheef. Half op zijn rug. Eruit gevist en met een steen zo pats !!

Maar laat wel al voor het derde jaar het duivennest in de regengoot zitten zodat er steeds kleine duifjes geboren kunnen worden. Ondanks het feit dat de goot wel eens verstopt accepteer ik dit toch maar effe. Zit ik vandaag gewoon weer goed qua karma of wat vind jij ?

Zandkastelen

Iedereen die naar deze foto kijkt zie ik in gedachten al bezig met zijn meetstokje van 1,5 meter. Maar ik kijk stiekem verder dan mijn neus lang is en zie héle andere dingen. Ik kijk namelijk naar al die kinderen die maar onneembare zandkastelen bouwen langs de vloedlijn. Leren ze dan nooit dat het vloed wordt en dat alles kapot gaat? En morgen beginnen ze gewoon weer opnieuw. Als dít later onze planeet moet gaan redden 😇.

Babylijkjes

Als Angelica ook maar even in de gaten heeft dat ik niet luister als ze iets verteld dan gebruikt ze de laatste tijd een controle zin om te checken of ik wel geluisterd heb. Vandaag vertelde ze me over een pakketje dat morgen bezorgd zou worden. Haar controle zin was “…..daar zitten drie babylijkjes in, die mogen meteen in de vriezer.” Zoals gewoonlijk zat ik weer eens met mijn hoofd dagdromerig in een wild jongensavontuur en antwoordde heel geroutineerd:”is goed schatje” 🤦🏻‍♂️

Masterplan

Haar doortrapte plan was me al héél snel duidelijk. Als 16-jarig poetsmeisje moest ze vroeger natuurlijk heel wat uurtjes bij mij thuis poetsen om die dure sandaaltjes die ze in de etalage gezien had te kunnen betalen. Deze zomer zou het anders lopen dan andere zomers als ze nieuwe schoenen van haar pa mocht uitzoeken. Ze zou sluwheid een andere dimensie geven. Simone was niet het type meid dat als ze ging stappen méér talent buiten haar bh had hangen dan er binnen. Siem is een nette meid maar met die superstrakke sandaaltjes zou ze dé shit zijn in het Sittardse uitgaansleven.
En papa Frans zou helaas de klos zijn. Hij had haar nieuwe schoenen beloofd vanwege haar mooie rapportcijfers. Voor een bepaald budget mocht ze een paar nieuwe patta’s uitzoeken. In de eerste schoenenwinkel had ze in een slordig uurtje meerdere schoenen gepast. Maar niets kon haar bekoren. Ook in winkel twee keek Frans lijdzaam toe hoe zijn dochter de één na de andere schoen terug in de doos stopte. Hij had gehoopt binnen een uurtje terug te zijn zo had hij tegen zijn vrouw gezegd. Ook in schoenenwinkel drie liep alles volgens plan: géén enkel schoentje stond haar mooi. Na vier uur winkelen was Frans het helemaal zat en zei tegen Simone dat ze maar naar huis gingen want dat “gezellig met zijn dochter shoppen” was toch niet zijn ding. Op de terugweg kwamen ze natuurlijk langs die winkel met die mooie sandaaltjes in de etalage. “Pap, veer goan nog eine keer probeere”: smeekte Simoontje haar vader. Met een diepe zucht drukte Frans de klink omlaag en Simone die de sandaaltjes natuurlijk al tig keer met haar vriendinnen de maand ervoor had gepast, liep meteen de juiste richting op. Na een paar keer met de sandaaltjes op en neer te hebben gelopen verscheen er een glimlachje op haar gezicht. “Pap, dees passen perfekt ! Deze wil ich hubbe !”. Frans slaakte een zucht van verlichting en dacht aan zijn pijnlijke voeten. “Eindelijk dacht ie. Eindelijk naar huis met een tevreden dochter”. Echter, bij de kassa aangekomen kreeg Frans een tekort aan zuurstof toen hij de rekening zag. Met een sneaky glimlachje op haar lippen zag Simoontje haar vader’s bankpasje door het pinapparaatje glijden. Haar plannetje was gelukt, de onbetaalbare buit was binnen 🙏🏻🍀

Moraal van het verhaal: Time is precious, waste it wisely….