De vlucht van Montevideo naar Buenos Aires duurde maar 45 minuten omdat die twee steden praktisch tegenover elkaar liggen met alleen een plas water ertussen (vergelijk Amsterdam en Londen). We zouden eerst een wachttijd hebben van drie uur maar de vliegmaatschappij had pardoes besloten twee uur eerder te vertrekken. Daar doen ze hier niet moeilijk om. We kregen dus last minute te verwerken dat we ons als een dulle konden gaan jagen hier op het vliegveld. Twee keer douane-shizzle regelen (wel weer een stempeltje dat dan weer wel), koffer van de bagagebelt trekken en via de arrival-deur naar buiten en via de departure-deur weer naar binnen en weer inchecken. En dat alles binnen een uur. Hoppakeee !
Susana
Maar om 02:00u ‘s nachts stond in Puerto Iguazú-bij het drielandenpunt Argentinië, Brazilië en Paraguay- Susana met haar 11-jarige zoon te wachten. Susana sprak totaal geen Engels -zoals de meesten hier- maar haar zoon sprak gelukkig wél een paar woordjes over de grens. Susana was heel vriendelijk en ook sociaal-romantisch gezien had ze vroeger in de schoolbanken haar ogen wijd open kunnen houden want ieder informatief appje wat ik haar stuurde werd steevast met hartjes 💕 😍beantwoord. Uiteraard was Angelica nieuwsgierig waar al die ‘zuid-Amerikaanse liefde’ vandaan kwam en ik liet haar de profielfoto van Susana op haar whatsapp zien. Hier poseerde ze in een kort rokje voor een in de bloei staande rozenstruik. Ik kon nog net het oud-Hollands gezegde ‘Hoe korter de rok des te natter het hok’ inslikken. Dat zou gezien de timing niet goed zijn gevallen en daar had ik bij Angelica zeer zeker géén punten mee gescoord.
Maar we waren dik tevreden over haar stuurmanskunsten. Zeer zeker gezien het feit dat ze ‘s nachts tweemaal een half uur op een onverlichte weg door de jungle wilde karren voor 11,50€.
Drielandenpunt
Eerst even dit om een beeld te geven hoe het hier geografisch in elkaar steekt. Vlak bij de watervallen van Iguazú bevinden zich twee steden. De grootste ligt in Brazilië en heet Foz do Iguaçu (265.000 inwoners), de andere stad is Puerto Iguazú (32.000 inwoners) in Argentinië. Niet veel verder is ook de Paraguayaanse stad Ciudad del Este (300.000 inwoners) zodat we hier te maken hebben met een druk drielandenpunt tussen Argentinië, Brazilië en Paraguay.
Benteveo hostel Puerto de Iguazú 🇦🇷
Het hostel was gedateerd maar wel heel schoon. Peto uit Cordoba 🇦🇷 danste de hele tijd op zijn eigen meegebrachte muziek en wij probeerden een gesprek aan te gaan met de 3-jarige dochter van de eigenaresse Luciana wiens poesje Fiona een vogeltje had gevangen en deze probeerde op te peuzelen. ‘Het poesje heeft gewoon honger’: zei ze. Dit zijn nu de hostelletjes wat we leuk vinden heen te gaan. Niet veel luxe maar héél gezellig en héle leuke mensen waar we mee spraken. Ook de eigenaar en de eigenaresse waren hele leuke mensen die ons met van alles hielpen zoals een wasje draaien.
Grens oversteken
‘Tuuttuuutttuuut’, klonk het een dag later. Daar waren Susana en Sylvia die ons naar Saltos del Monday in Paraguay zouden brengen. Ik had deze tour tijdens de taxirit vanaf de luchthaven naar ons hostel kunnen fixen. Een niet lichtzinnige onderneming want we moesten eerst de Argentijnse douane passeren, daarna op een veerboot de Iguaçu-river oversteken en aan de andere kant de Paraguayaanse douane zien te passeren. De Argentijnse grens-militairen keken ons aan zo van: wat komen die bleekscheten hier doen ? Die zien ze hier natuurlijk niet zo veel. Eenmaal aan de andere kant van de rivier stond een busje half in het water geparkeerd en de speakers draaiden zuid-Amerikaanse boom-boom muziek. De eigenaar van het busje stond tot aan zijn middel in het rivierwater met een blikje bier in zijn hand te dansen. Tja, 37c vandaag. Wat wil een mens nog méér ?
Het oversteken van de grens ging heel rustig. Ik stond gewoon met een peuk in mijn hand de douanier te woord. Hij rookte trouwens ook een sigaretje. Hij bewonderde alle stempeltjes in mijn paspoort en bulderde lachend: ‘viajero’ wat zoiets betekende als ‘reiziger’.
Véél Argentijnen gaan hier de grens over om vooral elektronische producten in Paraguay te kopen omdat ze hier de helft goedkoper zijn. Ze mogen echter maar voor 400$ per maand taxfree invoeren. Daar houdt zich natuurlijk géén hond aan waardoor de zwarthandel welig tiert. Een man in ons hostel had er zelfs zijn beroep van gemaakt zei hij.
Saltos del Monday
In het park was welgeteld één waterval te zien. Een langzaam opwarmertje voor de honderden watervallen die we morgen zouden gaan zien. We lunchten in een restaurantje in het park en aten hier een soort gnocchi met tomatensaus. Niet echt lekker maar we hadden iets in onze maag. Voor de rest stelde het park niet zo veel voor. Voor wat betreft de wildlife liepen wat kippen en schildpadden rond. Niet echt een combi waarvan ik zou zeggen daar rijd ik twee uurtjes voor om. Maar eii ! We hebben een landje erbij en weer een stempeltje in ons paspoort ! 🇵🇾🇵🇾🇵🇾
Puerto Iguazú
‘s Avonds wilden we lopend naar de binnenstad. Ik hoorde een jonge meid uit het hostel vragen of het veilig was op straat. Goede vraag want zowat ieder huis in onze buurt had stroom op het hek staan. Ik zei haar (Mercedes 👧) dat ze gerust met ons kon meelopen. Uiteindelijk liepen we met zijn vijven naar de binnenstad van Puerto Iguazú en aten we bij een Mexicaan. Van buiten zag het restaurant geweldig uit met al die kleuren maar toen de gitarist begon te spelen konden we alleen nog met onze handen communiceren. Ik dacht nog:’ ik knal hem dadelijk zo hard met mijn soeplepel op zijn knokkels dat ie de hele week met links zou moeten piesen. Het eten was ook niet lekker. Het vlees smaakte naar niets en de burritos zelf smaakten naar wc-rol. Daarna hadden we wel nog een leuke avond met de andere gasten in het hostel.
Restaurant El Quincho del Tio Querido
Dit is een typisch Parrilla restaurant met vooral vlees 🥩. We pakten beiden een steak van 600 gram ‘mercada’ gebakken (rood). Smolt op de tong ! Het uit eten hier werd begeleid door een orkestje en een dansstel dans 💃.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/
Pascal Verjans
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
https://www.facebook.com/eetcafesanblas
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
https://www.facebook.com/cafethegroove
Gastrobar Olijf, Sittard
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
https://www.facebook.com/olijfsittard
Restaurant MEDS
https://www.restaurantmeds.nl/
NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
https://www.facebook.com/NOUSlofts.France
