Tribute-bandjes krijgen steeds meer onze aandacht. Niet omdat de échte bands bijna onbetaalbaar zijn om heen te gaan maar je hoort qua muziek nauwelijks meer verschil tussen de echte band en een top tribute-band (ik bedoel dus niet die quandoquando-orkestjes op de braderie in Hoensbroek of die bandjes die onder een Kruidvat partytent een of andere ghetto-wedding bij iemand achterom in Helmond opluisteren).
Vergeet daarbij niet dat de artiesten waar wij in de jaren ‘80-‘90 mee zijn opgegroeid ook al 60+ zijn, meestal miljonair en dus begrijpelijkerwijs niet meer vol gas willen gaan of het simpelweg niet meer kunnen en met een vadsig kopstemmetje hun stemnivo van vroeger proberen te halen. Het podium niet meer waardig maar eerder rijp voor bejaardenhuis ‘de laatste adem’.
In plaats daar van zagen we jonge, energieke bands die nog vechten voor erkenning en een plekje op het podium. Ze knallen van links naar rechts over de bühne en dát willen we zien: zjweet op de poekel en sjuim op de moel. Daarbij spelen ze alleen de bekende nummers en géén nieuwe shit die de originele bands in de winter van hun carrière nog proberen te slijten aan hun trouwe schare fans. En dat maakt tribute bandjes dus zo leuk om heen te gaan.
Sjiek om te zien was de massale aanwezigheid van de jeugd die de interesse in deze muziek waarschijnlijk hebben gekregen via hun ouders en helemaal uit hun plaat gingen. Niet de stuiter-of de tranende trekkende singer-songwrite emo-shit van nu maar de vuige no-nonsense rock van weleer hadden hun aandacht. Ons volgende tributeband bezoek wordt Sjloespop in Born ! https://www.facebook.com/share/16u4v7P6Hk/?mibextid=wwXIfr
