Tribute-bandjes krijgen steeds meer onze aandacht. Niet omdat de échte bands bijna onbetaalbaar zijn om heen te gaan maar je hoort qua muziek nauwelijks meer verschil tussen de echte band en een top tribute-band (ik bedoel dus niet die quandoquando-orkestjes op de braderie in Hoensbroek of die bandjes die onder een Kruidvat partytent een of andere ghetto-wedding bij iemand achterom in Helmond opluisteren).
Vergeet daarbij niet dat de artiesten waar wij in de jaren ‘80-‘90 mee zijn opgegroeid ook al 60+ zijn, meestal miljonair en dus begrijpelijkerwijs niet meer vol gas willen gaan of het simpelweg niet meer kunnen en met een vadsig kopstemmetje hun stemnivo van vroeger proberen te halen. Het podium niet meer waardig maar eerder rijp voor bejaardenhuis ‘de laatste adem’.
In plaats daar van zagen we jonge, energieke bands die nog vechten voor erkenning en een plekje op het podium. Ze knallen van links naar rechts over de bühne en dát willen we zien: zjweet op de poekel en sjuim op de moel. Daarbij spelen ze alleen de bekende nummers en géén nieuwe shit die de originele bands in de winter van hun carrière nog proberen te slijten aan hun trouwe schare fans. En dat maakt tribute bandjes dus zo leuk om heen te gaan.
Sjiek om te zien was de massale aanwezigheid van de jeugd die de interesse in deze muziek waarschijnlijk hebben gekregen via hun ouders en helemaal uit hun plaat gingen. Niet de stuiter-of de tranende trekkende singer-songwrite emo-shit van nu maar de vuige no-nonsense rock van weleer hadden hun aandacht. Ons volgende tributeband bezoek wordt Sjloespop in Born ! https://www.facebook.com/share/16u4v7P6Hk/?mibextid=wwXIfr
niet opgemengd met water. Met de gehuurde scooter reden we naar Leopard Valley, een afgelegen plekje ergens in een bos. Na binnenkomst vielen we natuurlijk al meteen op bij de aanwezigen: we zagen er immers nog onbevlekt uit. Maar daar maakten ze meteen korte metten mee. Gretig zochten een zestal handen hun weg naar de bakjes met gekleurd poeder. Tien seconden later zat de kleurstof tot tegen mijn trommelvliezen en zelfs de inhoud van mijn onderbroek had nog nooit zoveel tinten gezien ondanks het feit dat ik de eerste week zeven kleuren stront heb gescheten na het drinken van een Lassi yoghurt-drankje. 
Hier kende men geen genade. Hier gingen we gigantisch voor de bijl. “Happy Holi”: werd ons nog van een afstandje nageroepen. Binnen tien seconden zagen we beiden uit als de schildersezel van Bob Ross. Er waren ook genoeg westerse bezoekers. Stoere mannen met haarknotjes, woeste baarden en armen zo dik als kachelpijpen. Duizend jaar geleden sloegen deze types met hun worst nog een oudbakken roggebrood doormidden. Tegenwoordig geven ze je advies over verschillende soorten handcrême. 
Maar er waren ook héle mooie vrouwen. Als de toch al hitsige locale jeugd onderbroeken van de Action aan had gehad zou alleen nog de elastiek om hun kont hebben gezeten. Veel mensen die India bezoeken doen dat omdat ze wat Yoga-lessen willen nemen. Dat vinden ze fijn en rustgevend. Ik kan me daar niets bij voorstellen. Dat iemand het leuk vindt om urenlang niks te doen. Om urenlang in een bepaalde kronkel gevouwen te zitten en aan niks te denken. Maar het feit dat genoeg mensen het wél doen bewijst mijn ongelijk. 
Wat ik me wél kan voorstellen is dat mensen die yoga beoefenen dit doen om een bepaalde balans te vinden. Dat ze vroeger een tikkie gehad hebben en even van het padje zijn geraakt. En dat yoga, een vorm van meditatie, ervoor heeft gezorgd dat ze weer in balans kwamen. Dat ze in de yoga-sport blijven hangen als ze er eenmaal van hebben geproefd begrijp ik. Ik heb datzelfde gevoel maar dan met bier drinken. Misschien heb ik er gewoon te weinig verstand van. Ik heb me ooit op advies van een vriendin ingeschreven voor een Reiki-les. In de wachtkamer las ik een artikel over Eco-sex. Eco-sex ?? Ja Eco-sex. Gepraktiseerd door skinny-dippende stargazers die midden in een bos, zuigend op een muntblaadje, zich helemaal onnozel schuren tegen jonge berkenboompjes…. ik voelde mijn maagzuur in mijn keel en liep naar buiten. Ik heb absoluut niks tegen yoga-mensen. Maar wel tegen die überlinkse grassprietvretende wannabees die me de kont uithangen met die eeuwige go green shit op social media. Iedereen wijsmaken hoe lekker ze zich voelen bij hun nieuwe leefstijl en ondertussen kruipen ze tegen de muur op van ellende. Man….pak je klankschalen en ga lekker de bossen in bomen of koeien knuffelen maar gun mij mijn vettige steak.
Nu twee dagen later zit die kleurstof nog altijd op mijn porem. Ik heb m’n handen al zo vaak gewassen dat er warempel nog een stempeltje van discotheek het Kelderke uit Sittard tevoorschijn kwam. Maar mijn pan krijg ik maar niet schoon. Damn, volgende week weer werken. Mijn kleurrijke collega’s zullen vast wel een nieuwe bijnaam verzinnen 🤦🏻♂️😂🤗
De Cayan Tower, voor de opening bekend als Infinity Tower, is een wolkenkrabber die gerealiseerd wordt door het bedrijf Palma Real Estate in Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten. De constructie van het 330 meter hoge gebouw begon in februari 2006 en was klaar in 2012. Het gebouw telt 73 verdiepingen en zal ’s werelds hoogste gebouw worden dat 90° draait om zijn eigen as.
Deze morgen was ik al om 06:00u opgestaan en had de avond ervoor de eigenaresse van de B&B in Valencia gevraagd of ze al een ontbijtje voor me zou willen klaarzetten. Maria was een oud vrouwtje met diepe rimpels in haar getekende, zongebruinde gezicht. Haar eerste en laatste liefde was jaren geleden gestorven en het karige pensioentje dat hij haar had nagelaten was bij lange na niet genoeg om van rond te komen. Om deze uitkering aan te vullen verhuurde ze een aantal kamers van haar huis. Al twee dagen keek ik vanuit mijn houten bed naar een grote zwart wit foto van haar en haar man aan de muur. Op de foto stond het jaargetal 1962. Ze zullen ten tijde van het maken van deze prent rond de 18 jaar zijn geweest rekende ik snel. Hij had destijds glanzend, pikzwart haar en zij zag er uit als een temperamentvolle jonge vrouw met alles op haar plek. 
Ik trok de grote Jugendstil-voordeur achter me dicht en haalde het grote hangslot van mijn gehuurde fiets die ik aan een lantaarnpaal had vastgemaakt. Het was al 20 graden en nog op mijn broodje kauwend kwam ik na tien minuten aan bij treinstation 
And it was a perfect decision as the event turned out to be amazing. Colors of Ostrava was awarded the Festival Award in 2017 in the ‘best location’ category.
What a cool venue ! In the middle of an abandonned Coal plant. There were 21 different stages offering more than 350 programme items – concerts, theatre, films, workshops, discussions and art / design. There wasn’t just one kind of the music played but a big variety so everyone could find something for themselves, from hard rock to jazz and indie to electro. The artists weren’t only a local bunch but came from all over the world, including some big names like …… and even a band very famous in my country the Netherlands: Kensington.
But music wasn’t the most important thing for us at Colours of Ostrava. The fact why this festival stole our hearts was a great atmosphere and an amazing location. The industrial site really work well for such events and Dolni Oblast Vitkovice, a former iron and steel mill, was just incredible. 
The other advantage of the location was that all the stages were fairly close to each other yet the concerts didn’t interrupt each other. Walking around all the amazing industrial remnants was an excellent experience, the one we will not forget for a long time.
We were so impressed with the laid back, chillout atmosphere at the site. Everybody was so relaxed, enjoying the good music with friends. Unlike on the Dutch festivals there was an excellent choice of drinks and food, including many delicious meat options. A festival for meatlovers. 
There was even a map telling where you can get each kind of beer (dark, pilsner, wheat). What’s even better the prices were really affordable, no one took an advantage of the big event and didn’t charge three times more than usual. After buying an empty 0.3 liter glass for 0,75€ you can fill and refill it for 1,40€.
How to get there ? 
Aftermovie Colours of Ostrava 
Het was een juiste beslissing, want het evenement bleek geweldig te zijn. Colours of Ostrava is in 2017 bekroond met de Festival Award in de categorie ‘beste locatie’. Wat een gave locatie ! In het midden van een verlaten kolencentrale. Er waren 21 verschillende podia met meer dan 350 programma-items bestaande uit concerten, theater, films, workshops, discussies en kunst / design.
Er was een grote verscheidenheid van muziekstijlen zodat iedereen iets voor zichzelf kon vinden. Van hard-rock tot jazz en van indie tot electronic music. De artiesten kwamen niet alleen uit de regio maar ook uit het buitenland, waaronder enkele grote namen zoals Paul Kalkbrenner, London Grammar en N.E.R.D. en zelfs een band die erg beroemd is in mijn eigen land, Nederland: Kensington.
Maar muziek was niet het belangrijkste voor ons bij Colors of Ostrava. Het feit dat dit festival onze harten heeft gestolen was een geweldige sfeer en een geweldige locatie. De industriële site past echt goed bij dit evenement en Dolni Oblast Vitkovice, een voormalige ijzer- en staalfabriek, was gewoon heel apart om te zien. 
Zodoende kon ik twee hobby’s combineren: Urban Exploring met op de achtergrond lekkere muziek. Het andere voordeel van de locatie was dat alle podia redelijk dicht bij elkaar lagen en dat de concerten elkaar niet beïnvloedden qua geluid. 
Wandelen rond alle verbazingwekkende industriële overblijfselen was een uitstekende ervaring die we niet snel zullen vergeten. We waren erg onder de indruk van de relaxte, ontspannen sfeer. Iedereen genoot met zijn vrienden van de goede muziek. Anders dan op de Nederlandse festivals was er een ruime variatie aan keuze spijs en drank, waaronder veel heerlijke vleesopties. Een festival voor vleesliefhebbers. 
Er was zelfs een kaart die je kon vertellen waar je welk soort bier (donker, pilsener, tarwe) kon krijgen. De prijzen waren goed betaalbaar en niemand liep er echt stomdronken rond. Na het kopen van een leeg 0,3 liter glas voor 0,75 € kon je het opnieuw laten vullen voor 1,40 €.
Hoe kom je daar ?
