Smurfendorp…

Het blauwe dorpje

Gargamel, Azraël and me !

Een paar jaar geleden was ik in Andalusië. Niet ver van Malaga lag het smurfendorpje Júzcar waar dan ook écht álles blauw is geverfd. Niet alleen de huizen, maar ook de winkels, de kerk en de trappen in het dorpje hadden een blauw likje verf gekregen. Het is dus een echt dorp met 223 gewone mensen zoals jij en ik die iedere dag opstaan om te gaan werken. Het is dus geen locatie waar je entree betaalt of zo.

Grote smurf is het nog ver ?

Waarom blauw ?

In 2011 kwam het dorp spontaan in het nieuws omdat het geheel blauw werd geschilderd voor de wereldpremière van de 3D-film van de Smurfen. Ondanks dat de filmstudio had aangeboden de huizen kosteloos terug over te schilderen, besloot men de blauwe kleur te behouden, omdat dit het toerisme zeer ten goede was gekomen. Door de film wilden ineens heel veel mensen het dorp bezoeken. De inwoners waren daar blij mee, want zo konden ze tijdens de crisis in Spanje toch nog geld verdienen. Uiteraard werd er vanalles bedacht met het thema smurfen en jaarlijks bezochten velen Júzcar.

Trailer the Smurfs

Niet alleen de huizen werden blauw gemaakt maar overal in het dorp waren beelden van smurfen te zien. Al gauw werd Júzcar dan ook door iedereen het smurfendorp genoemd: El pueblo pitufo.

Zelfs de tuintjes zijn blauw

Hoe kom ik er ?

We hadden zelf een auto gehuurd op het vliegveld van Malaga voor maar 4€ per dag incl.verzekering (!!!). Spanje is qua autoverhuur het goedkoopste land ter wereld. Dit is goedkoper dan de bus nemen vanuit Ronda. Een enkeltje kost 3,50€ p.p. en hij gaat maar drie keer per dag. Daarbij gaat hij helaas niet op dezelfde dag heen en terug dus je moet dan ergens overnachten. Je bent in anderhalf uur in het dorpje en de route is héél mooi. Zeker als je binnendoor rijdt.

Mocht je met de auto gaan: kopieer onderstaande GPS-coördinaten in op je Google maps en druk op enter !

(36.6254700, -5.1707699)

Kusje voor smurfin

Walking with a Cheetah

Wat te doen met Cheeta-weesjes ?

IMG_6743.jpg

Wat zou je doen als je deze Cheeta welpjes moederziel alleen in het gras zag liggen ? Het gebeurt maar al te vaak dat de moeders van deze welpjes vroegtijdig komen te overlijden door bijvoorbeeld een ziekte. Aangezien de jonge jachtluipaardwelpjes zich niet kunnen verdedigen belanden ze meestal in de buik van een roofdier.

Gelukkig zijn er in veel landen in Afrika weeshuizen die deze weesjes opvangen. In het Cheeta opvangtehuis van CCF in Namibië worden kleine cheeta-cubs of oudere cheeta’s die niet meer in het wild kunnen leven, opgevangen en verzorgd.

Niemand heeft ze ooit leren jagen. Het vlees dat ze hier iedere dag krijgen gevoerd moet voor ze in stukjes worden gesneden anders krijgen ze het niet afgeslikt. Ze kunnen geen vlees kapotscheuren laat staan een karkas met hun vlijmscherpe kaken en klauwen, open maken. Niemand heeft ze dit ooit geleerd, aldus de Amerikaanse oprichtster van de CCF organisatie, Dr.Laurie Marker waar we een kort gesprek mee hadden. Haar wereldwijde organisatie https://cheetah.org/ heeft tot doel om te voorkomen dat de cheeta wordt uitgeroeid.
Momenteel leven er 3000 cheeta’s in Namibië is daarmee is de populatie hier het hoogst van alle landen van Afrika.

Laurie Marker

Anatolische herdershonden

Zo wordt er hier research gedaan naar niet alleen het gedrag van de cheeta maar ook hoe bepaalde ziektes kunnen worden overwonnen. Namibië noemen ze ook wel de cheeta-hoofdstad van de wereld. In het gebied waar we nu zitten (Otjiwarongo) komen de meeste cheeta’s ter wereld voor. En we hebben er heel wat gezien ! Uit onderzoek bleek dat de meeste cheeta’s afgeschoten werden door locale boeren. Niet vanwege hun vacht of als trofee maar gewoon om hun veestapel te beschermen. Is natuurlijk wat over te zeggen. CCF ontwikkelde een programma waarbij Anatolische herdershonden uit Turkije werden getraind om de veestapel te beschermen.

De honden werden zodanig getraind dat ze een cheeta op grote afstand kunnen waarnemen/ruiken. Op dat moment beginnen ze massaal te blaffen waardoor de cheeta niet meer in de buurt durft te komen. De honden leven samen met schapen, geiten, ezels en ander vee zodat ze gewend aan elkaar zijn. Door dit truukje toe te passen werden er ineens bijna geen cheeta’s meer afgeschoten. We spraken met een aantal meiden die hier vrijwilligerswerk deden. Ze kwamen uit Engeland, VS, Duitsland, Australië en een meid uit Den Haag. Dit was natuurlijk wat anders dan 6 weken zomervakantie met je earphones op je hoofd iedere dag op het terras hangen of met je voetjes in het water hangen in een Maasplas. Wil je eens écht wat leuks en spannends maar vooral wat nuttigs doen ? Wordt dan vrijwilliger in een CCF organisatie in Namibië en vul dit formulier in: https://cheetah.org/volunteer-survey/

Zambia

Ook in Zambia heb je een soortgelijke organisatie waarbij ze jonge weesjes trainen om weer in het wild te kunnen worden uitgezet. Om wat geld bij elkaar te harken mag je met een jachtluipaard een wandelingetje maken.

IMG_6767

Je krijgt wel twee dringende adviezen mee:

1. Niet vóór haar gaan lopen want dan kan ze niet goed meer zien. Dan wordt ze pissed en kan ze gaan grommen.

2. Als ze op de grond ligt en je aait haar kan het zijn dat ze zich ineens omdraait. Op dat moment moet je je naar achteren laten vallen of snel opstaan. Zodoende ontwijk je de scherpe klauwen van het beest en spaar je je een armpje want die gaat er geheid vanaf als de nagels jouw huid doorboren.Bekijk het filmpje vooraan in de blog en je ziet me nog net snel opstaan.

IMG_6707
5 seconden voordat ik snel moest opstaan

Wanneer je ooit een kat hebt gehad, weet je dat deze dieren scherpe nagels hebben die ze op ieder moment in en uit kunnen trekken. Dit geldt voor alle katachtigen ter wereld, behalve het jachtluipaard. Bij deze dieren staan de nagels altijd in de “uitstand”. Ze kunnen niet ingetrokken worden. Dat heeft verschillende redenen. Jachtluipaarden gebruiken hun nagels namelijk constant. Zo hebben ze de nagels nodig om extra grip te hebben tijdens een harde sprint, maar ook wanneer ze een prooi willen overmeesteren en wanneer ze rondwandelen over het ruige terrein van de savanne. Zonder hun nagels zouden ze gemakkelijk uitglijden.

Jachtluipaard

IMG_6706.jpgIMG_6818.jpg

Het jachtluipaard is het snelste landzoogdier ter wereld. Hij haalt een topsnelheid van gemiddeld 100 km per uur. In ongeveer drie seconden kan hij een snelheid van tachtig kilometer per uur halen! De topsnelheid houdt hij echter maar ongeveer 30 seconden vast. Het komt niet vaak voor dat een jachtluipaard zo hard rent. Het kost veel energie. Een jachtluipaard haalt deze snelheden door de bouw van zijn lichaam. Hij weegt namelijk niet veel en zijn gewrichten zijn flexibel. Door de lange poten en het kantelen van zijn heupen en schouderbladen kan de jachtluipaard extra grote sprongen maken. Doordat hij zijn nagels niet kan intrekken, dienen deze als grip tijdens de zigzaggende achtervolging. Het zijn eigenlijk een soort noppen die wij hebben onder onze voetbalschoenen!

IMG_3586.jpg

Haaien knuffelen op de Mamanuca Islands, Fiji

Uitslapen op het strand

’s Morgens kwam een bootje richting het strand gevaren. Sebastian, Sammy (uit Zweden) , Hanna (uit Duitsland) en ik waren al vroeg opgestaan om lekker uit te gaan slapen op het strand. Het geronk van de motor maakte ons wakker. Er stapte een man uit de boot en kwam naar ons toe gelopen om iets te vragen. Hij vroeg ons of we zin hadden om met hem mee te gaan om haaien te gaan knuffelen op open zee. We zouden dan van die rifhaaien zien en we konden ze zelfs een knuffel geven als we er ene te pakken zouden krijgen. Op mijn vraag of die haaien dat wel leuk vonden zei hij dat de haaien het aaien wel lekker vonden aangezien ze nog jong waren en veel jeuk hadden aan hun huid. Door ze te aaien hielpen we ze min of meer van hun jeuk af. Alleen moesten we uitkijken voor hun staart. Dat is hun coördinatiecentrum. Met hun staart controleren ze alles. We mochten dus hun staarten niet aanraken want dan zouden ze heel geïrriteerd raken en zouden ze zelfs kunnen gaan bijten. Het tweede filmpje toont een video van de Nederlandse bioloog Freek Vonk die door eenzelfde haai wordt gebeten.

Rifhaaien

We vertrokken daarna met de beste man in een speedboot naar een plek op open zee. In de verste verte zagen we geen land meer om ons heen. De duiker sprong als eerste in het water om te zien of de haaien zouden bijten. Dit was tenslotte gevaarlijk: haaien knuffelen! Daarna sprong de rest van het bootje in het water. Het water was lekker warm en we zagen zeker vijf haaien maar ze waren nog te ver weg om ze te kunnen aaien. Onze begeleider had een handgemaakte harpoen bij zich en schoot een paar kleine vissen. Hij gebruikte die vissen om de rifhaaien te lokken. Ze waren nog te klein om in open zee te leven want dan zouden ze geheid meteen opgegeten worden door de grotere haaien. Daarom bleven ze liever in de buurt van het rif waar ze zich konden verschuilen in de nauwe spleten en onder de rotsen. Op een gegeven moment zwommen enkele rifhaaien onder me door op een afstand van een meter. Ik probeerde ze met mijn blote handen te vangen, maar ze waren te snel. Na 20 minuten had ik het geluk er wél een te kunnen aaien. De begeleider ving er ene en we mochten hem één voor één knuffelen. Dit was super eng ! Als ik het opnieuw zou moeten doen, zou ik er nog eens over nadenken.

Koraalrif

Na een uurtje in het water te hebben gezwommen werden we naar een heel mooi koraalrif gebracht. Wat we daar zagen was absoluut geweldig. Zelfs op plaatsen als Koh Tao of het Great Barrier Reef heb ik nog nooit zo’n geweldige onderwaterwereld gezien. Zoveel koralen, vissen, zeesterren en nog veel meer in allerlei kleuren en vormen. Gewoon te mooi om met een pen te mogen beschrijven.

Haaien knuffelen

In de video hieronder zie je hoe we onbeschermd het water induiken om op zoek te gaan naar haaien. Zelf vraag ik me wel eens af waarom ik het in godsnaam gedaan heb. Maar als je eenmaal in dat bootje zit wil je wat spannends doen. Gelukkig liep alles goed af 🙂

Freek Vonk gebeten door een haai

De tv-bioloog was op de Bahama’s om opnames te maken voor het tv-programma ‘Freek gaat naar de haaien’. In een video is te zien hoe Freek wordt gebeten door dezelfde haai als die wij hadden geknuffeld. Met een van pijn vertrokken gezicht houdt hij een bebloed verband tegen zijn arm aangedrukt. De stuurman van de boot roept hulp in: “We hebben een beet, de presentator is gebeten, ik kom nu direct terug.” In een vier uur durende operatie, waarbij hij volledig onder narcose was, hebben de chirurgen vervolgens waanzinnig werk verricht aan zijn kapotgebeten bovenarm. Ze hadden meer dan 100 hechtingen nodig om de diepe wonden en loshangende stukken vlees weer netjes vast te zetten.

Berggasthaus Aescher…

De weg er naartoe

Aangekomen in het dorpje parkeerde ik mijn auto vlakbij het vertrekpunt van de gondel. Met de gondel ging ik vervolgens 500 meter omhoog. Boven aangekomen volgde er een steile afdaling waarna ik door een opening het grottenstelsel in liep. Aan de andere kant van de berg kwam ik er weer uit en wandelde verder over een heel smal pad langs de steile rotswand. Het pad was gelukkig afgezet met een houten leuning zodat ik niet naar onderen kon vallen. Na een kleine wandeling kwam ik aan bij dit mooie gasthuis, een 170-jaar oud pension gebouwd tegen de zijkant van de berg. Het uitzicht was adembenemend mooi. De nacht bracht ik door in het “varkenshok”. Door een heel klein deurtje kwam ik in een hok terecht waar een aantal bedjes stonden. Toen ik eenmaal lag moest ik me onder de steile rotswand die boven mijn hoofd hing persen, anders staken mijn voeten achter het bed uit. Ik dacht maar aan één ding: als ik vannacht wakker schrik en ik kom met mijn hoofd omhoog dan heb ik een bult van jewelste.

IMG_2048 2

aescher2

Menukaart

Het bijbehorende prachtige restaurant is letterlijk tegen de bergwand gebouwd en de zijwand bestaat dus uit rotssteen. De menukaart is typisch Zwitsers. Niet echt heel speciaal maar goede kost. Naast ons zaten twee van die Insta-poppetjes hun vreetplankje te fotograferen. Zo van: ”kijk wat ik dalijk allemaal mag uitpoepen”. Ze waren de hele tijd nog niet buiten geweest. Waarschijnlijk omdat er een beetje wind stond. Sucht…

Eigenaars

Het hotel bestaat al 170 jaar en was oorspronkelijk een thuis voor boeren; het gastenboek gaat overigens terug tot 1940. Het is geopend van mei tot november. Het pension gebruikt alleen regenwater en er zijn geen douches. In de weekenden komen vaak rumoerige groepen Zwitserse wandelaars en tokkelen tot laat op hun meegebrachte gitaren. aescher3Het wordt gerund door Claudia en Beny Knechtle-Wyss en hun vijf kinderen. Daarbij is het is de thuisbasis voor 35 schapen, 20 konijnen, 5 kippen, 3 varkens, een ezel en een hond. Het gastenverblijf is slechts een paar honderd meter verwijderd van de grotten van Wildkirchli. Deze grotten werden vroeger bewoond door Neanderthalers, ongeveer 40.000 jaar geleden. Wil je dit hotel bezoeken dan is het raadzaam om van te voren te reserveren. Bel: 00 41 71 799 11 42

Omgeving

Je kunt vanuit het hotel via een stenen trap helemaal omlaag lopen maar denk er aan dat je de trap ook weer omhóóg moet 🤦🏻. Het is best een zware klim dus trek de juiste schoenen aan en neem een flesje water mee. Onderweg kom je mooie vergezichten tegen dus hou je fotoapparaatje klaar ! 📷

Gps

Tik deze code in je google maps: 47.283446, 9.414514

aescher5

Duga…

Met het busje reden we richting Doega, een OTH-raketradarsysteem van de voormalige Sovjet-Unie. Ten tijde van de Koude Oorlog werd dit systeem ontworpen voor het traceren van afgevuurde kernwapens en het daarna binnen twee tot drie minuten overbrengen van deze informatie aan de Sovjetleiding, zodat tijdig actie zou kunnen worden ondernomen tegen een atoomaanval vanuit het westen en meteen een tegenreactie kon worden genomen. Niet alleen bezorgde de kernwapenwedloop in de jaren ‘60 de Europese bevolking nachtmerries maar natuurlijk ook de mensen die in de Sovjet-Unie woonden. Misschien vind je de ligging een beetje raar maar een kernwapenaanval zou van twee kanten kunnen komen: vanuit Europa maar vanuit de VS konden ook raketten over de noordpool worden afgevuurd (zie kaartje helemaal onderaan). De volledige naam was Zagorizontnaja radiolokatsionnaja stantsia Doega (Загоризонтная радиолокационная станция Дуга; “over-de-horizon-radarstation Doega”). Vanwege de tikkende ruis die het OTH-systeem op de korte golf produceerde, kreeg het onder zendamateurs al snel de Engelse bijnaam “Russian Woodpecker”. Doordat de uitzendfrequenties steeds anders werden gekozen, zorgden ze wereldwijd voor een verstoring van reguliere- en amateuruitzendingen en resulteerden daardoor in duizenden klachten in vele landen wereldwijd. We kwamen in de meetkamer op de eerste verdieping en zagen allemaal kapotte regelpanelen. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dit systeem ooit gewerkt kon hebben. We waren een hele poos onderweg om alles goed te kunnen bekijken. We wandelden om de gehele radar heen. Zo’n 500 meter bedroeg de lengte van het systeem. En dan 110 meter de lucht in. We maakten ook nog een wandeling door het gehuchtje naast de Doega-centrale. Hier woonden de arbeiders met hun gezinnen. Het viel op hoe klein de appartementjes eigenlijk waren. Sommige hadden een badkamer, klein keukentje en een slaapkamer annex woonkamer. Weer anderen hadden er een kamer bij. Van isolatie had men in die tijd nooit gehoord. De centraal geregelde verwarming stookten in de winter de ruimtes op tot 25 graden. Je had niks te willen. Als je het te warm had maakte je gewoon het raam open. Op vandaag kunnen we ons dat niet meer voorstellen. We bezochten ook nog een schooltje voor de arbeiderskinderen, een theater en een sporthalletje met toestellen. Na dit tripje gingen we weer terug naar ons restaurant in Chernobyl, terug naar de nooit-lachende bedienster Katja en voor de derde dag op rij aten we varkensvlees met een glaasje ranja, witte kool en wat aardappeltjes. De maaltijd was goed te noemen. Wel erg vettig maar nu eenmaal gericht op de Russische arbeiders die stukken meer verbranden dan wij. Daarna was het tijd om naar onze cottage in de Exclusion zone te gaan. Maar eerst gingen we nog naar een van de twee winkeltjes die in Chernobyl lagen en kochten bier en wodka in. Maar dat mocht pas na 19:00u anders was het strafbaar. Toen we thuis kwamen zat er een ooievaar op een tak van een boom. Het blijven toch aparte beestjes.

Wil je deze plek bezoeken ? Tik 51.30545, 30.06550 in Google maps

Doega OTH-raketradarsysteem
Doega OTH-raketradarsysteem begint uit elkaar te vallen
Doega OTH-raketradarsysteem
Het kan hele fraaie beelden opleveren
Doega OTH-raketradarsysteem
Doega vanuit de lucht (foto: Dima Tolstoy)
Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Vertaling door Inna:””Vooruitgang bij de uitvoering van socialistische toezeggingen”
Eenvoudige arbeiderswoning
Achtergebleven piano
Sportschool
Toneelzaaltje
Winkeltje Chernobyl
Nog even snel winkelen in Chernobyl
Collega urbexer gefotografeerd on top of Doega
Kernwapenaanval vanuit de VS via de noordpool op de Sovjet-Unie

Nicaragua

Volcano boarding

Een tijdje terug besloot ik na het lezen van een activiteitenfolder om niet alleen langs de binnenzijde van een actieve vulkaan af te dalen maar ook om over de rand van deze vulkaan te lopen en deze vervolgens met een rotvaart op een houten plankje omlaag te glijden. Nabij León in Nicaragua scheen de enige vulkaan ter wereld te liggen waar je dit zou kunnen doen. Na een goed ontbijt vertrokken m’n reismattie Sabine en ik richting de asvulkaan Cerro Negro. Halverwege de beklimming van de 728 meter hoge vulkaan kreeg ik echter last van het bonenontbijt en voor mijn gevoel rustte er zes bar op mijn sluitspier. Nee, hier waren geen wc’s dus ik moest nog even volhouden. Er was ook geen pad naar boven gemaakt dus we maakten onze eigen route. We liepen over kleine en grote brokken puimsteen. Zo nu en dan zwikte ik om. Balanceren was hier heel moeilijk. Boven aangekomen keek je omlaag naar het binnenste van de 170 jaar jonge vulkaan. We moesten nog eventjes omhoog zodat we eenmaal over de rand geklommen weer konden afdalen maar dan aan de hete zijde van de vulkaan. Aan de binnenzijde zag je overal pluimpjes hete stoom uit de grond omhoog komen. In 1999 was hij voor de laatste keer uitgebarsten en hij dampte nog altijd na. In 2004 had hij nog eens de hik maar dat was het dan ook. 20 jaar stelt in vulkaantaal natuurlijk niets voor en betekent zoiets als de dag van gisteren. Onze gids sprong ineens omhoog en toen zijn voeten weer de bodem raakten klonk er een dof geluid. Alsof je op een houten vloer sprong. Ik besefte ineens dat we op een soort natuurlijk gevormd dak stonden. Onder dat dak bevond zich natuurlijk de hete lava ! En die maf stond op het hard geworden korstje te springen. Heel voorzichtig liep ik weer terug naar de zijkant van de vulkaan. Onze gids moest er mee lachen. Eijj ! Ik ben hier niet opgegroeid ! Ik heb de ballen verstand van vulkanen haha. Snel weg hier !

Het was sowieso warm op die plek. Wel 65 graden vertrouwde de gids ons toe. Snel liepen we over de rand van de vulkaan naar boven en kleedden we ons om om te beginnen met de afdaling waarbij snelheden van 70 km/uur zouden worden bereikt. Met een dikke overall over onze kleding en een veiligheidsbril over onze ogen zaten we klaar om omlaag te knallen. Toen klonk een harde GO ! Hierop trok ik hard aan het touw en kwam al meteen goed op snelheid. De zwarte as vloog in mijn gezicht. Het deed niet echt pijn maar je voelde het wél. Nu begrepen we meteen waarom we een bril moesten dragen. Het scheen dat mensen tijdens de afdaling wel eens een armpje of een beentje braken. Ook dat geloof ik wel. Kijk maar eens naar het filmpje 🤦🏻😂. Gelukkig gebeurde er niets en konden we heelhuids terug naar León mét een hele leuke ervaring in onze achterzak 🤗🍀🇳🇮

Denmark, Freestate Christiania

Mocht je ooit naar Denemarken gaan dan is vrijstaat Christiania hét plekje om eens te bezoeken. Het is een zelfverklaarde semi-onafhankelijke enclave in de Deense hoofdstad Kopenhagen en er hangt een wietlucht zo dik dat je de fiets ertegen aan kunt zetten. Krakers, hippies, anarchisten, kunstenaars en drugdealers bepalen het straatbeeld in dit voormalig kazernecomplex uit 1617 maar alles gaat er heel vredig aan toe.

Pusherstreet
Pusherstreet
Een rommelmarkt
Christiania aan het water

Christiania heeft geen eigen school, wel kinderopvang, en enkele kruidenierswinkeltjes, een postkantoor voor lokale post, een bibliotheek, een stedelijk museum en een eigen vuilnisdienst. In het centrum van Christiania zijn verschillende kroegjes en restaurantjes te vinden. Er zijn diverse ingangen tot deze wijk waar 1000 mensen wonen.

Dingetjes om niet bij je te hebben
Een rommelmarkt
Een winkeltje met drugsattributen

We namen de zuidingang en liepen onder een bakstenen rondboog naar de locatie. Overal was kleurrijke graffiti op de muren van gebouwen aangebracht. Over straat liepen of fietsen mensen met een zaligmakende blik in hun ogen. Vandaag gingen we weer eens na lange tijd zo’n rijke ervaringsdag tegemoet waarin ‘gewoon zwijgen’ beter zou zijn voor onze gezondheid. De laatste keer tussen veroordeelde moordenaars in de gevangenis zonder muren in Palawan, Filipijnen ging dat maar nét goed. Ik heb er dus een probleem mee dat je overal wordt geconfronteerd met het feit dat je geen foto’s mag maken. En die drugdealers hebben er een probleem mee dat er mensen zijn die daar schijt aan hebben. Aan mij dus ! 🤦🏻😂. Dussss…. een mogelijke optie zou kunnen zijn dat ik stiekem zou moeten fotograferen. Maar wat zou er met me gebeuren als iemand me toch zou zien fotograferen ? 110 kg op de kop houden lijkt me erg lastig. Misschien een draai om mijn oren ? Even spookten een aantal Mexicaanse filmpjes door mijn hoofd maar gelukkig zitten we hier in Europa waar je niet wordt uitgebeend voor een JPG.-tje.

We hadden bij één van de tientallen eetkraampjes op Pusherstreet wat vis en een flesje cola besteld. In een hoek stond een tafeltje met twee bankjes en een parasol. Er tegenover zat een junkie op haar billen met haar benen wijd de stoep te vegen, het zand waaide rechtstreeks, nou ja, rechtstreeks…..via broekspijpjes en slip, zo haar kruis in. Nu nog even een strak broekje aantrekken zodat je een cameltoe zag en het leek of ze rechtstreeks van de Sahara was gekomen.

Pusherstreet

Een drugsdealer kwam richting het tafeltje waaraan we zaten. Naast het tafeltje stond zo’n groene vuilcontainer. Hij bukte zich en verschoof twee bakstenen die er onder lagen. Daarna zocht hij met zijn arm naar iets maar hij vond het niet. Binnen drie seconden ging hij helemaal Gilles de la Tourette. Even later trok hij een klomp hasj zo groot als een baksteen onder de container vandaan er brak er een groot stuk van af. Hij duwde het weer op zijn plek en kwam naar ons tafeltje gelopen. Hier lag een hele stapel van die plastic drugszakjes waar hij de hasj in deed.

Plastic drugszakjes op een tafel

Ik meende Afghaan te herkennen. Een donkere en neutrale hasj, hoog uit de bergen maar wel met een THC-gehalte van 38%. Ik heb het vroeger wel eens geprobeerd. Maar helaas blijkt het nemen en genieten van drugs niets voor mij te zijn. Reeds een half uur na een jointje zat ik al op een Dixie te genieten van een anale regendans. De klomp paste er maar net in. Hiermee liep hij naar vermoedelijk de baas van de straat. En grote, brede Deense jongeman. Begin dertig. Stereotype druggangsta: sportschoenen, joggingbroek met een Mocro-tasje en een dure bijpassende sweater. En dan heel zwaar kijkend alsof ie de hele dag daydreamed over bushokjes een pak rammel geven. Gelukkig had hij niet in de gaten dat ik in het geniep foto’s maakte en zelfs video’s. Angelica begon zich druk te maken en zei dat ik moest stoppen. “Kom op zei ze, stop nu, dalijk hebben we big shit, doe gewoon als iedereen, go with the flow en maak het je niet zo moeilijk !” Weet je wie met de flow meegaat ? Dooie visjes. Ik niet. Ik maak liever wat foto’s. Gelukkig had de grote baas niets in de gaten. Dat was ook niet mogelijk met zo’n setje ogen. Hij keek niet scheel maar zijn ogen keken allebei dermate naar buiten dat als hij bij de bakker stond meteen kon zien wat de slager in de aanbieding had.

Ingang zuidzijde

Nadat we het visje opgegeten hadden struinden we nog even over het gigagrote complex. Tip: je kunt hier rustig naar toe komen en wat rondwandelen. Maar een aantal keer per maand valt de politie dit gebied binnen. In 2016 werden bij een routinecontrole door de politie agenten beschoten: twee agenten en een omstander raakten gewond. In 2005 waren er schietpartijen tussen strijdende groepen van drugshandelaren, en op 24 april 2005 werd een man doodgeschoten en drie anderen verwond. Toch even uitkijken dus 🤗☠️🇩🇰

Politieagenten doen een inval

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl

Het hoogst gelegen restaurant van Europa, Le 3842

De weg naar het restaurant waar je ook nog eens in the Void kon stappen (een glazen kooi die 1000 meter boven de grond hangt)

Het hoogst gelegen restaurant van Europa ligt in Frankrijk en wel op de berg Aiguille du Midi. Deze berg is niet alleen het hoogste punt in de Alpen waar een kabelbaan nog naar toe gaat maar ook dé plek waar je het beste zicht hebt op de Mont Blanc, de hoogste berg van Europa. Het restaurant heet Le 3842 en je raadt het al: dit is tevens de hoogte waarop de kok frietjes staat te bakken. Er staan maar 10 tafeltjes en er zijn maar twee bedienden. That´s it. Het eten is super en goed betaalbaar. In ieder geval stukken goedkoper als vorige week in Zwitserland waar de ribben vanzelf uit mijn lijf vielen toen ik de rekening kreeg. Eindelijk zagen we weer eens een gerecht zonder Quinoa-zaadjes of pompoenpitten maar gewoon met een lekker dik stuk vlees. En zoals jullie weten: onder de 500 gram gaat bij mij op de boterham.

Le 3842 - Altitude 3 842 m in Chamonix-Mont-Blanc - French Alps - Savoie  Mont Blanc
Zie je het restaurantje liggen ?
In het midden boven: de top van de Mont Blanc

Naast ons zat zo’n verliefd stel. Zo begin 30. Ze vertelden in het Frans tegen elkaar. De blonde meid was aan zet. Ze ratelde sneller dan de pitcrew van Red Bull. Het Frans is een taal die ik niet totaal niet begrijp. Ik spreek redelijk goed Engels en Duits en het Spaans kan ik wel enigszins begrijpen. Bij het volgen van dit gesprek had ik echter geen kennis van de Franse taal nodig. Ondanks de grote hoogte werd hier een jonge meid vakkundig bedklaar geluld door een hitsige Fransoos. Ze kon geen kant meer op. Hier zat ze gevangen in zijn holle retoriek. Maar ze had er blijkbaar geen moeite mee. Het was leuk om naar te kijken. Ze schuurden als egeltjes tegen elkaar. De jonge man was helemaal klaar om haar eitjes te besprenkelen. Ze zat continu met haar handen in haar haar. Er zat blijkbaar iets niet goed of iets irriteerde haar. En dan net nu op dit moment dat ze geschaakt werd. Haar haararchitect kon ze niet bereiken op deze plek. Nu moest ze zelf aan de slag. Hier zagen we een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen maken zich niet zo druk om hun haar. Ze hebben ook geen make-up, pruiken, nepnagels of nepwenkbrauwen nodig. Als je haar niet goed zit of je hebt zo’n witte op je kin dan accepteer je dat als een vent. Dan ga je niet lopen kloemelen met je gezicht maar dan vertrouw je gewoon op je hard kloppende Boris in je broek  😇

Mooi uitzicht over het dak van de Alpen
Vanuit hier heb je een mooi zicht over Chamonix
Step into the Void

Oh ja, hoe kom je nu in dat restaurantje ? Zet je auto in de parkeergarage Mont Blanc in Chamonix (GPS 45.924808, 6.872304). Loop naar de kassa van de kabelbaan van de Aiguille du Midi (GPS 45.918600, 6.870056) en koop je kaartje. Let op: er zijn meerdere kabelbanen in Chamonix dus pak de juiste. Op het kaartje staat een nummer welke correspondeert met het nummer van jouw karretje. Als jouw karretje aan de beurt is verschijnt het nummer op een display. Dan heb je nog tien minuten de tijd. Tot die tijd kun je je vermaken op het grote plein voor de vertrekhal. Bij de eerste stop dien je over te stappen in een andere kabelbaan. Daarna kom je aan op de Aiguille du Midi. Hier heb je allerlei attracties zoals the Void, een glazen kast waar je 1000 meter boven de grond op een glazen plaat staat.

Tip: het is moeilijk te plannen want je weet niet wat het weer doet. Het beste is om er gewoon heen rijden en te kijken of het mooi weer is. Als het geen mooi open weer is dan hang je in de wolken en heb je een uitzicht van twee meter ver en dan is het er heuuuul koud. Misschien is het restaurant dan ook dicht want dan gaat er bijna niemand naar boven. Onder bij de kassa hangt een camera en kun je het uitzicht zien wat je boven hebt.

De menukaart

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

https://www.finatics.nl/

https://instagram.com/bij_nummer_81?igshid=ravvlnb92tt1

https://www.restaurantmeds.nl/

https://Www.bodyandbeing.nl

https://www.facebook.com/Margiestaartenkoek/

Het allersmalste straatje ter wereld (31 cm)

Vandaag kwamen we langs de Spreuerhofstrasse in Reutlingen (D). Volgens het Guinness World book of Records de smalste straat ter wereld. Het straatje is op zijn smalst 31 centimeter. Nét genoeg voor mijn hoofd maar mijn buik moest ik inhouden 😂🙏🏻. De laan werd in 1727 aangelegd tijdens de wederopbouw van de stad nadat ze was verwoest door een brand. Kijk even hoe ik doorheen moet lopen ! Lachen….

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

https://www.finatics.nl/

https://instagram.com/bij_nummer_81?igshid=ravvlnb92tt1

https://www.restaurantmeds.nl/

https://Www.bodyandbeing.nl

https://www.facebook.com/Margiestaartenkoek/

Eating cuy (Guinea pig)

Eating Guinea pig in Ecuador

The guinea pig also known as cavy is despite their common name not native to Guinea, nor are they closely biologically related to pigs, and the origin of the name is still unclear. They originated in the Andes of South America and they were originally domesticated as livestock, as a source of food, and continue to be. I can’t say it was very tasty but it was a good meal. It was very greasy. That’s why I got gloves on while eating. Let’s have a look in the kitchen.

Click here for video “Eating tarantula’s and scorpions 

Click here for video “Eating a complete sheep-head”

Click here for video “Eating a giant bug”