Isla Ometepe, Nicaragua 🇳🇮

Vanuit Granada gingen we met de bus naar San Jorge, Rivas om vanuit dit havendorpje met de boot naar het eiland Isla de Ometepe te varen. Dit eiland in het grootste meer van Nicarague, Lago Cocibolca, wordt gevormd door de twee vulkanen Concepción en Maderas. Ik zag mensen die een eenvoudig leven leidden en alles ging hier net een tikkeltje langzamer dan op het vaste land. Deze plek deed nog lekker authentiek aan en we konden er lekker aan het strandje ontspannen.

Charco Verde

De dag erna maakten we een korte hike door Charco Verde, een beschermd natuurgebied op Ometepe. Hier zag ik van die dikke kikkers, middelgrote schildpadden en zelfs brulapen! Vooral de vergezichten waren erg mooi om te zien. ’s Avonds in ons beachhotel hadden we een heerlijk dinner.

vulkaan Concepción.
Ons beach hotel.
Met mijn medereiziger Lotte.
Met mijn reisgenoten.
Veters strikken van de kapitein van de boot.

Masaya National Park, Nicaragua 🇳🇮

Van de hoofdstad Managua reden we richting het zuiden naar de grens met Costa Rica. Onderweg stopten we bij het Masaya Volcano National Park, het eerste nationale park van het land. In dit 54 vierkante kilometer grote park zagen we twee vulkanen, de Nindirí en de Masaya en konden we de majestueuze krater Santiago, een van de grootste ter wereld, bekijken.

Ambachtelijke markt Masaya

Nadat we hadden genoten van het Nationaal Park, bezochten we de ambachtelijke markt van Masaya. Hierna trokken we verder richting Granada, de oudste stad van Amerika die gebouwd is op de fundering van de stad die de Spaanse kapitein Francisco Hernandez de Cordoba bouwde in 1524.

Heliconia latispatha plant.
Heliconia latispatha plant.
Greta Oto vlinder.
Majestueuze krater Santiago.
Ambachtelijke markt Masaya.
Nicaraguaanse pipian zomerpompoen (witte cushaw).
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.
Ambachtelijke markt Masaya.

Bordercrossing Honduras 🇭🇳- Nicaragua 🇳🇮

Ik houd van grensovergangen. Zeker als ik deze te voet mag doen. Bij ieder land waar ik dit meemaak ervaar ik weer andere rituelen waar ik de achtergrond niet van ken. Bij de grensovergang Frontera Las Manos tussen Honduras en Nicaragua moest ik de bus verlaten omdat deze gedesinfecteerd werd met één of ander verdelgingsmiddel. Ik weet niet welk goedje ze de bus in hebben gespoten maar de mannen droegen pakken met adembescherming (?!). Er zat een dame achter een houten tafeltje die thermometers uitdeelde. Deze thermometer hield ik onder mijn oksel en de douanebeambte schreef daarna de temperatuur op. Deze procedure vond allemaal in de buitenlucht plaats. Daarna werden enkele koffers uit de bus gehaald en onderworpen aan een serieus onderzoek. Echter, we gingen van noord naar zuid en de drugs gaan in die landen echt wel de andere kant op nl. van midden-Amerika naar de Verenigde Staten. Een uurtje later was iedereen die in de bus zat gecontroleerd en konden we weer instappen. De damp was inmiddels opgetrokken. Je rook wel nog een en ander maar we moesten verder. Het leuke in dit soort landen is dat lokale verkopers een paar minuten de tijd krijgen om hun koopwaar aan te bieden. Vrouwelijke verkopers maken zich dan overdadig op met make-up en zien uit alsof ze een paintball wedstrijd hebben verloren. Met een grote sombrero op lachtte ze iedereen toe en verkocht snoepjes en zakjes chips voor onderweg. Maar er kwam ook een verkopen in de bus die in iedere hand vijf levende kippen vasthield. Helaas was er deze keer geen passagier die een lekker kippetje op het menu had staan 🙂

Willkommen in Nicaragua.
In de rij voor een temperatuur check.
37,5 graden, ik mocht het land in.
Desinfecteren van de bus met een verdelgingsmiddel.
Even zwaaien naar de fotograaf.
Het desinfectie kanon.
Een lokale verkoopster.
Drugscheck van de koffers.

Nicaragua

Volcano boarding

Een tijdje terug besloot ik na het lezen van een activiteitenfolder om niet alleen langs de binnenzijde van een actieve vulkaan af te dalen maar ook om over de rand van deze vulkaan te lopen en deze vervolgens met een rotvaart op een houten plankje omlaag te glijden. Nabij León in Nicaragua scheen de enige vulkaan ter wereld te liggen waar je dit zou kunnen doen. Na een goed ontbijt vertrokken m’n reismattie Sabine en ik richting de asvulkaan Cerro Negro. Halverwege de beklimming van de 728 meter hoge vulkaan kreeg ik echter last van het bonenontbijt en voor mijn gevoel rustte er zes bar op mijn sluitspier. Nee, hier waren geen wc’s dus ik moest nog even volhouden. Er was ook geen pad naar boven gemaakt dus we maakten onze eigen route. We liepen over kleine en grote brokken puimsteen. Zo nu en dan zwikte ik om. Balanceren was hier heel moeilijk. Boven aangekomen keek je omlaag naar het binnenste van de 170 jaar jonge vulkaan. We moesten nog eventjes omhoog zodat we eenmaal over de rand geklommen weer konden afdalen maar dan aan de hete zijde van de vulkaan. Aan de binnenzijde zag je overal pluimpjes hete stoom uit de grond omhoog komen. In 1999 was hij voor de laatste keer uitgebarsten en hij dampte nog altijd na. In 2004 had hij nog eens de hik maar dat was het dan ook. 20 jaar stelt in vulkaantaal natuurlijk niets voor en betekent zoiets als de dag van gisteren. Onze gids sprong ineens omhoog en toen zijn voeten weer de bodem raakten klonk er een dof geluid. Alsof je op een houten vloer sprong. Ik besefte ineens dat we op een soort natuurlijk gevormd dak stonden. Onder dat dak bevond zich natuurlijk de hete lava ! En die maf stond op het hard geworden korstje te springen. Heel voorzichtig liep ik weer terug naar de zijkant van de vulkaan. Onze gids moest er mee lachen. Eijj ! Ik ben hier niet opgegroeid ! Ik heb de ballen verstand van vulkanen haha. Snel weg hier want de zolen van mijn gympen zijn gesmolten (!)

Sabine en ik laar voor de klim. We moeten helemaal omhoog in een paar uur tijd.
Ready to take off !
Lekker steil !

Het was sowieso warm op die plek. Wel 65 graden vertrouwde de gids ons toe. Snel liepen we over de rand van de vulkaan naar boven en kleedden we ons om om te beginnen met de afdaling waarbij snelheden van 70 km/uur zouden worden bereikt. Met een dikke overall over onze kleding en een veiligheidsbril over onze ogen zaten we klaar om omlaag te knallen. Toen klonk een harde GO ! Hierop trok ik hard aan het touw en kwam al meteen goed op snelheid. De zwarte as vloog in mijn gezicht. Het deed niet echt pijn maar je voelde het wél. Nu begrepen we meteen waarom we een bril moesten dragen. Het scheen dat mensen tijdens de afdaling wel eens een armpje of een beentje braken. Ook dat geloof ik wel. Kijk maar eens naar het filmpje 🤦🏻😂. Gelukkig gebeurde er niets en konden we heelhuids terug naar León mét een hele leuke ervaring in onze achterzak 🤗🍀🇳🇮

On top of the Cerro Negro.
In de vulkaan (!). Wat een hitte pff.
Beschermende kleding was wel nodig bij de afdaling. Veel mensen houden schaafwonden over aan dit avontuur. Onze reisbegeleider Sape vond het eigenlijk niet goed dat we hier aan mee deden want in zijn vorige groep had iemand een arm gebroken en de hele reisgroep moest daardoor wachten. Maar we hebben het toch gedaan haha.
Lekker steil vulkaantje.