De kleurrijkste begraafplaats ter wereld, Chichicastenango

De begraafplaats

We moesten even bergop lopen want op de heuvel voor onze neus lag een van de kleurrijkste begraafplaatsen ter wereld. Onze begraafplaatsen doen meestal grauw aan maar volgens de Maya-traditie wordt de gang naar het hiernamaals begeleid door een regenboog van kleuren. In pastelkleuren geschilderde kruisen staan zij aan zij. Voor mijn neus werd wierook, alcohol en af en toe een kip aan de overledene “geofferd”. Die kip kochten ze dan levend op de markt en op de offerplek werd de kip meteen de nek omgedraaid. Hatseflats. Niet leuk om te zien maar hier koken ze dan weer geen mosselen levend. De kleuren van de graven hebben ook een betekenis. Zo geven witte graven zuiverheid aan. De graven van moeders zijn turquoise geschilderd. Graven van opa’s hebben een gele kleur om aan te geven dat de gouden zon de mensen zal beschermen. Soms hebben de graven een random kleur, gewoon omdat de overledene dat kleurtje graag wilde en nog even vlak voor “vertrek” dit meldde aan de nabestaande in spé.

De aangrenzende markt

Op de grootste markt van midden-Amerika probeerden Maya-verkopers kleurrijke dekens, sjaals, geweven dekens en hangmatten te verkopen. Overal op het marktplein stonden marktkraampjes met heerlijk geurende gerechten uit de lokale keuken. Op zaterdag en dinsdagavond komen families uit het hele land al naar deze markt om hun kraampje in te richten. Ze slapen onder de blote hemel om de dag erna fit aan de slag te kunnen. Ook zag ik veel dieren die te koop werden aangeboden. Voor ons Europeanen is het zielig een kip te zien die zijn kop uit een mand steekt. Denk dan meteen even aan onze legbatterij kip. Dan wordt het al een stuk minder zielig 🤔😉. De lokale bevolking was erg vriendelijk maar af en toe moest je goed op je spullen passen want jatten doen ze hier ook.

Bezoek aan een school in Guatemala

Ik zag een jongetje over een geïmproviseerd voetbalveldje naast een schoolplein kruipen. Ik schatte hem 8 jaar. Angelito kon niet normaal lopen zoals zijn klasgenootjes dat deden. Zijn benen waren ziek. Zo ziek dat deze verstijfden en lopen hem daardoor onmogelijk werd gemaakt. Maar hij wilde meedoen met de kinderen uit zijn klas en hij had er duidelijk zin in.

Ik besefte me dat wij westerlingen heel vaak klagen met gezonde benen. “Hoofdpijn hier en buikpijntje daar”. Buiten het feit dat zo’n rondreis door dit soort ontwikkelingslanden natuurlijk mooi is om de flora en fauna te ervaren, relativeert het natuurlijk ook enorm. Je word weer eens met beide “gezonde” benen op de grond gezet. Niet alleen Angelito raakte me maar ook zijn leeftijdsgenootjes die hem bij de groep betrokken maakten diepe indruk op me. Angelito hoorde er bij ! Kinderen van acht jaar speelden met hem. Daar waar hij met zijn handicap in het westen door zijn leeftijdsgenootjes wellicht verstoten of gepest zou worden, kon hij hier rekenen op een bak empathie waar we in Nederland alleen maar van kunnen dromen. Over een ontwikkelingsland gesproken (!) Ik besloot zijn fysiotherapie gedurende een half jaar te sponsoren. Na die periode kreeg ik een leuke email:

“Hallo Ran,

Allereerst hartelijk dank voor je donatie voor de fysiotherapie van Angelito. Afgelopen maandag was ik in het project Semilla de Esperanza y Amor, na een paar maanden er niet te zijn geweest vanwege verblijf in Nederland. De grote verrassing was dat Angelito, ondersteund door 2 oudere jongens, al lopend mijn kant op kwam en daarvoor ook nog een trap op moest gaan. Hij had een prachtige lach op zijn gezicht en ik de tranen in mijn ogen. Zo mooi om te zien dat er al zoveel vooruitgang is geboekt. Hij zal nooit helemaal zelfstandig kunnen lopen en altijd zijn looprek nodig hebben. Maar van alleen maar kruipen en daarna in een rolstoel en nu tussen 2 jongens in lopend, is een verbetering die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Een vriendin van mij uit Nederland is fysiotherapeute en was vorig jaar 6 weken hier om elke dag met Angelito te werken. Filmpjes werden gemaakt en zij had overleg met meer gespecialiseerde deskundigen in Nederland. Diverse hulpmiddelen werden meegebracht uit Nederland door mensen die op bezoek kwamen en dat heeft allemaal bijgedragen tot dit resultaat. In de nieuwsbrief kun je wat meer lezen over de voortgang van Angelito. Bezoek daarvoor onze website http://www.losninos.info en click op de nieuwsbrief. Nogmaals dank voor uw steun aan Angelito.

Warme groet, Ana-Maria Ackermans

Stichting Los Niños Guatemala

http://www.losninos.info

Ana Dolores Arias school

Angelito in zijn rolstoel.

Antigua, Guatemala

We arriveerden ‘s middags in het stadje Antigua en ik proefde en voelde meteen al de sfeer van deze historische, prachtige, voormalige hoofdstad van Guatemala welke uiteraard op de Unesco-werelderfgoederenlijst staat (!). Wandelend door de geplaveide straatjes leek het wel een schilderij met al die gevels die in mooie pastelkleuren geschilderd waren. Op de achtergrond bromde en rookte de nog steeds actieve Fuego vulkaan en een paar kilometer verderop lagen zijn zusjes de Agua en de Acatenango vulkaan in een diepe slaap. Het hele dorp, gebouwd in 1553, ademde de oude Spaanse koloniale sfeer uit. Hier had de tijd stil gestaan. Wat gingen we hier allemaal doen ? Eerst maar eens die mooie kerken, pleintjes, restaurants en barretjes bezoeken. Voor de koffiefanaten is dit the place to be. Werkelijk overal zag ik coffeeshops maar dan in de oorspronkelijke vorm en niet de Amsterdamse. We sliepen in het vroegere paleis van de dochter van een Spaanse conquistador van de nieuwe wereld: Pedro de Alvarado. Een schitterend hotel gebouwd in de koloniale sfeer van 600 jaar geleden.

Acatenango vulkaan.

Posada del hermano pedro

.
Stadsbus.
Volcán de Agua
Rock cactus.
San Francisco el Grande.
El Portal de las Panaderas.
Convento de la Compania de Jesus.
Convento de la Compania de Jesus.
Santa Catalina Arch.
Iglesia de la Merced.
Stadsbus.
Stadsbus.
Gezellige restaurantjes.
Rosa ‘Louis de Funès’
Strelitzia reginae.
Stadsbus.
Real Palacio de los Capitanes Generales.
Stadsbus.
Centro Cultural Santo Tomas de Aquino.
Mijn medereizigers Ina, Lotte, Ellen en en Peter.
Gezellige restaurantjes.
Even een drankje doen.
Cerro de La Cruz.
Gezellige restaurantjes.
Maisbrood wordt ter plekke gebakken.

Sámara beach 🏖, Costa Rica 🇨🇷

Na een vier uur lange tocht over allemaal hobbelige paadjes en weggetjes met kraters kwamen we aan in het kleine dorpje Sámara aan de Pacifische oceaan of zoals de meesten haar kennen: de Grote oceaan. Het was 34 graden en de hele reis had ik met m’n linkerarm buiten het raampje gehangen. Vandaar het kleurverschil; mijn rechterarm is mooi bruin en mijn linkerarm is zowat aan het afsterven, bijna zwart. We reden Sámara binnen en ik herkende meteen een aantal restaurantjes en hotelletjes. Ik probeerde een kamer te reserveren in een hotel waar ik al twee keer eerder was geweest. Helaas was alles vol. Damn. Die met dat leuke zwembadje dan ? Bingo ! Drie nachtjes met ontbijt en een hele leuke deal kunnen maken qua prijs.

Warm zeewater

Het gezellige aan Sámara vind ik de restaurantjes die aan het strand zijn gebouwd. Helaas hadden ze gemeld dat er van die stekende kwallen in het water zouden zitten. Toch hadden we besloten om een duik te gaan nemen. Met de uitstraling van vertrouwen van een 4-jarige in een Superman-pakje stapten we vanuit onze luie strandstoel op en renden zo de zee in voor een lekkere frisse duik in het warme Pacifische zeewater. Om ons heen kregen jonge mensen surfles van zongebruinde surfdudes met knotjes in hun haar. We kwamen hier wederom Paul en zijn dochter Sarah tegen. Hier zouden we de laatste week van onze reis gaan volmaken. Onze trip naar Manuel Antonio NP in het zuiden van Costa Rica hadden we maar geskipt i.v.m. tegenvallende ervaringen met andere parken waar we nauwelijks dieren hadden gespot. Dan maar lekker een kleine week strandhangen. Ook niet slecht toch ? Daarbij hadden ze in het hotel goede wifi-verbinding zodat we het zorgwekkende nieuws in Europa goed konden volgen. En natuurlijk konden feestboeken. Nu we het over feestboek hebben. Kreeg net zo’n vriendschapsverzoekje van iemand (zal haar naam niet noemen) waar ik in de MSN-tijd even mee gechat had. Want dat deed je in dit tijdperk vóórdat Facebook bestond: chatten via MSN.

MSN

Het eerste wat ik deed als ik thuis kwam was de pc aanzetten en kijken of ik berichtjes had gekregen. En jawel hoor. Een berichtje van deze jongedame die ik me nog wel kon herinneren. Na wat gechat te hebben gaf ze al aan niet echt knap te zijn. Ook dat ze niet veel te makken had qua geld. Na een uurtje msn-verkeer kon ik ook nog de conclusie trekken dat ze fukking dom was. Nu begreep ik ineens haar keuze voor haar huidige profielfoto: een dubbel D-verrassing met twee stevige punters en zo’n Samantha-kettinkje om haar nek wat in een donkere spleet verdween. Achja. Ik hoop voor haar dat ze op een goede plek terecht is gekomen. Ik ben nu ook 50. Ik word met de week kaler. Het overgebleven haar wordt niet alleen grijzer maar het zit ook niet meer zoals het vroeger zat. Het gaat liggen i.p.v. krullen en het voelt alsof ik rondloop met een vagina uit 1968 op mijn hoofd. Het wordt er allemaal niet beter op. Maar weet je wat er wel beter op wordt ? Het weer ! In de nationaal parken in de bergen stond continu wind en was het niet al te warm en soms zelfs koud maar hier bij de oceaan was het heerlijk warm. We gaan er van genieten ! ☀️ 🌊 🏝 Bye bye

Zandvlooibeten op zijn kuiten. Altijd uitkijken met in slaap vallen op het strand.
Net wakker, zou ik ?
Lekker zwembadje.
Zwembad naast ons bed 😇.
Ontbijtzaal buiten.
Samara strand.
Huisjes op palen 🥰.
Leguaan.
Restaurant Gusto.
Met Canadees Paul.
Eekhoorntje bij onze kamer.
Met Paul en Sarah biertje drinken bij Gusto.

Video

Samara 2014

In 2004 en 2014 was ik hier ook. Sindsdien heeft het dorpje zich goed ontwikkeld. Er zijn veel restaurantjes bijgekomen en het dorpje is wat bruisender.

Het Samara strand is toch wel één van de mooiere stranden van Costa Rica.
Schildpadden legden ’s avonds hun eieren hier op het strand.
Toekan mooi met de grote lens dichtbij getrokken.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Hippie dorpjes in Costa Rica 🇨🇷

Veerboot

Met de veerboot staken we de golf van Nicoya over. De tocht van Puntarenas naar Paquera duurde ongeveer een uurtje. Eenmaal aan land gekomen besloten we Marco en Audrey met onze auto te volgen naar Montezuma, een hippie-dorpje op het grote schiereiland Nicoya.

Op de veerboot met Marco en Audrey die we hebben leren kennen in Rincon de la Vieja NP.
Kaartje kopen bij het loket.

Hippie-dorpje Montezuma

Aangekomen in Montezuma was het even zoeken naar een overnachtingsplekje. Onder aan de voet van het dorp vonden we een knus hotelletje met een hele kleurrijke inrichting en niet te duur qua prijs. Het ieniemienie dorpje ligt aan de zuidelijke kust van het schiereiland Nicoya. Dit deel van het land ligt heel afgelegen, waardoor Montezuma niet snel te bereiken is en daarom waarschijnlijk ook niet overdreven druk. De mensen die hier naar toe komen zijn meestal backpackers die niet veel te makken hebben.

Wat ons verbaasde was de grote hoeveelheid aan restaurantjes die Montezuma rijk is. Niet alleen kon je er pizza eten maar ook aan de grasetende veggies was gedacht. Een prima plekje om twee nachten te blijven. Daarna zou het wellicht zijn gaan jeuken

Strandvuurtje.
Strandtentje.
De plek bij de kroeg waar iedere avond werd gedanst.
Dorpsstraatje.
De supermarkt.
Surfschooltje.
Vliegend hert.
Paardjes in de straat.
Ons hotelletje Aurora.

Strand Montezuma

Het strand ligt op een steenworp afstand van het hotel. Zo ontstaan natuurlijk die kiezelstranden.

Montezuma vanaf de berg.

Feestje Montezuma

Er was een kroegje welke iedere avond een DJ aan het werk zette en hiermee een leuke sfeer bracht. Op het achtergelegen rustige maar mooie strand werd onder een palmboom een vreugdevuurtje gemaakt. De locale ridders kwamen iedere avond met een scootertje hierheen gereden om wat blonde Amerikaanse meisjes bloemetjes achter hun oren te proppen en een of ander romantisch verhaal uit hun joint te zuigen. Een schatje uit ieder stadje.

Eten langs de weg

Ik had vandaag een beetje mot met Angelica. Ze mist af en toe een beetje een vrouwelijke touch in me. Dat “I feel you”, dat “begrijpende”. Maar in plaats daarvan zette ik wel efkes onze 4×4-pinda pardoes tegen een paaltje en zweeg de hele dag tegen haar. Overigens zonder reden 😉.

Hippie-dorpje Mal País

Voordat we hier een oogje dicht deden werd eerst de hele kamer ontmugd door Angelica. Sinds dit jaar is de bagagechecklist dan ook uitgebreid met een vliegenmepper. Een checklist hoor ik je denken ? Ik weet dat chaos een hogere vorm is van iets geordend krijgen maar dan heb ik het niet over haar kledingkast. Als je daar een dolle dorpsstier doorheen zou jagen dan zag het er beter geordend uit dan momenteel het geval is. Met deze checklist pak ik altijd mijn koffer in vergeet daardoor bijna nooit iets. Dit aan Angelica voorlezende proestte ze het uit van het lachen. Ik begreep niet waarom.

Na het ontmuggen van de kamer werd mijn lichaam van alle kanten met Deet-50 ingesmeerd om zodoende te voorkomen dat ik ‘s nachts geprikt werd door een of andere dengue-mug die hier laatst werd gesignaleerd.

Onze lodge Indigo yoga surf lodge.
Kijk die bamboe boom.
Angelica op muggenjacht.
Pelikanen op een rots.
Cayennebosral (soort waterhoentje).
Golden silk orb-weaver.

Video leguanen

Lobster Claw Flower.
Anatolische herderpup in de lodge.

Howler monkeys bij onze lodge

Op de dag van vertrek waren we net bezig met onze pinda in te pakken toen een familie brulaapjes langs trok door de hoge bomen. Snel haalde ik mijn camera om de aapjes van dichtbij te fotograferen.

Hippie-dorpje Santa Teresa

Dit dorpje werd maar even door ons aangedaan maar ook hier dezelfde gezellige uitstraling als in Montezuma hetzij iets drukker en zeker duurder !

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Monteverde National Park, Costa Rica 🇨🇷

‘s Morgensvroeg vertrokken we al vroeg uit het winderig plaatsje Liberia. We konden de korte route of de lange route nemen. De lange route ging over de bergen en dit zou natuurlijk altijd leuker zijn dan de snellere route over de autosnelweg. We reden door hele kleine bergdorpjes waar de wegen niet meer in beste staat waren. Het uitzicht was prachtig en we stopten vaak genoeg voor een kiekje. Na 3 1/2 uur rijden kwamen we in Monteverde aan.

Walmart Liberia.
Lunchroom Liberia.
Leuke winkeltjes langs onze route.
Mooie provincie Guanacaste in het noorden van Costa Rica 🇨🇷.
Mooie provincie Guanacaste in het noorden van Costa Rica 🇨🇷.
Mooie provincie Guanacaste in het noorden van Costa Rica 🇨🇷.

Monteverde

We kwamen aan in dit gezellige dorpje met veel local Art winkeltjes, barretjes en restaurantjes. Een eigen autootje is hier wel handig maar we zagen hier ook genoeg taxi’s rijden.

Sunset Monteverde

Langs de grote weg stonden een aantal mensen met de camera’s in de aanslag te wachten op de sunset. En niet voor niets ! Kijk de foto’s. Machtig mooi !

Canopy/zipline

Monteverde is de geboorteplaats van de zipline. De zipline schijnt te zijn uitgevonden als een manier om de lunch aan lokale arbeiders te bezorgen. In 2014 deed ik hier de langste zipline van heel Latijns Amerika. Ik vloog door de jungle als een superman en slingerde op de tarzan swing. Spannend en héél leuk !

Nevelwoud Bosque Nuboso Monteverde

Vóór het kraaien van de huishaan van het hostel stonden we al met de tandenborstel in onze mond voor de spiegel. Als we lekker vroeg zouden vertrekken zouden we die bussen met Amerikaanse backpackers vóór zijn en genoeg dieren kunnen zien. In 2006 was ik ook al eens hier en zag toen heel veel mooie zoogdieren, vogels, joekels van vlinders, toekans en ara’s 🦜. Angelica was er ook helemaal klaar voor om dit alles te gaan zien. We kozen de gele hike, een wandeling van twee uurtjes met niet al te veel bergop of bergafjes. Op het keerpunt stonden we op een sort of bergkam. Het regenwater wat links van de berg viel kwam uiteindelijk in de Grote oceaan terecht en het water wat rechts van de berg viel kwam in de Caribische zee terecht. Grappig. En toch klopte hier iets niet. Waar waren de apen ? De ara’s ? De leguanen ? Gedurende de hike van twee uur zagen we géén enkel beestje. Ook andere toeristen die we tegen kwamen hadden niets gezien. Enkele gidsen verklaarden angstvallig dat ze ergens verderop zaten maar zo lust ik ze ook wel. Ook op diverse forums over Monteverde las ik dat er bijna geen dieren meer waren. Ook in het dorpje zelf waar ik jaren geleden nog papegaaien zag vliegen, zag ik géén enkele vogel. Sommige gidsen schreven dit toe aan ‘climate change’ maar ik denk eerder dat dit te maken heeft met de groei van het toerisme. Erg jammer. Ik had me er erg op verheugd om Angelica de plek waar ik me al twee keer erg heb geamuseerd, te kunnen laten zien. Nou moet ik ook niet overdrijven natuurlijk. Zo’n nevelwoud blijft natuurlijk supermooi om doorheen te lopen. Het Monteverde Cloud Forest Reserve staat wereldwijd bekend om zijn grote biodiversiteit. We hadden maar drie van de zes hike-paden gelopen maar voor ons doen was dit genoeg. Iemand heeft ooit meer dan 2500 soorten planten geteld. Ik weet niet of we ze allemaal gezien hebben maar in ieder geval hebben we er een groene neus aan over gehouden. Het was al met al een leuk dagje maar ik had meer dieren verwacht. Onderstaande foto’s van de dieren zijn dan ook uit 2006 toen ik hier voor het eerst was. ‘s Avonds hadden we nog een gezellig etentje met Marco en Audrey uit Malaga in het Treehouse restaurant 😊.

Toekan.
Capucijneraapjes.
Groene leguaan.
Amerikaanse purperhoen.
Geelvleugelara.
Groene leguaan.
Geelvleugelara.
Nevelwoud.

Kolibrie café

Bij dit koffietentje hebben ze suikerwater in drinkbakjes voor de kolibries bij het terras opgehangen. De kolibries komen op het water af en ik kon eindelijk die foto van een kolibrie van dichtbij maken, sjiek man. Gewoon een kolibrie spotten op twee meter afstand.

Monkey-hostel

Voor 31$ per nacht hadden we een goede deal vonden we. Zéker in een toeristisch gebied als Monteverde. Wat we niet in de gaten hadden was dat de platen op het dak niet goed waren vastgemaakt. Omdat het in dit dorpje altijd waait met snelheden tussen de 25-35 km/uur zaten we ‘s nachts rechtop in bed. Wat een geluid zeg. Alsof de fanfare langs kwam. Ik ben toen op zoek gegaan naar een andere kamer in het shared-room gedeelte en vond gelukkig een kamertje voor ons alleen. Helaas wilde Angelica niet mee -ze vond het aso om dit zonder te vragen te doen- maar ik had minder moeite met dit idee. Ik wilde knorren.

Aapje voor ons slaapkamerraam.
Aapje op het balkon.

Krokodillen-brug

Even voorbij Orotina ligt een brug over de Tarcoles rivier. Toeristen stappen hier massaal uit om te zien waarom je hier niet moet gaan zwemmen. Juist, alleen maar krokodillen die we zagen. Hap hap ! 🐊. Ook zagen we mooie leguanen.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Rincón de la Vieja National Park, Costa Rica 🇨🇷

Feitjes over Costa Rica 🇨🇷

Enkele leuke feitjes over Costa Rica die ons hebben verrast vandaag.

Het nationale dier is niet de luiaard zoals we dachten maar gewoon een hertje. Tadaa.

In het broedseizoen kunnen meer dan 100.000 schildpadden een héél strand in één dag overnemen.

Costa Rica is er trots op dat ze géén leger hebben. Sinds het einde van de burgeroorlog in 1948 werd het leger afgeschaft. Persoonlijk gezien vind ik een leger ook maar onzin. Beetje het verlengstuk van machtige mannen met kleine plassertjes.

Costa Rica heeft vijf actieve vulkanen, de Poás, Irazú, Arenal, Rincón de la Vieja en Turrialba. En ze zijn allemaal spectaculair om te zien !

Onderweg van La Fortuna naar Liberia

Onderweg van La Fortuna naar Liberia krulde de weg mooi om Lake Arenal heen. De Arenal vulkaan bleef zodoende altijd mooi in het zicht. We reden door typisch midden-Amerikaanse slaperige dorpjes waar de locale slager de worst nog met de hand draaide.

Lake Arenal.
Lake Arenal.
Villa aan het meer.
Betegelde kerk in Canãs.
Watermeloentje gescoord langs de weg.
Ons hotel voor twee nachten in Liberia (hotel del Rio).
De wijk waar we sliepen werd ‘s nachts goed bewaakt door een dude in een hokje. Angelica had weer eens een hondje opgedoken.
Restaurant Bagatzi in Liberia met lekkere filet Mignon.

Het park

We waren vandaag lekker vroeg opgestaan om naar dit mooie park te gaan. Eerst gingen we even langs de winkel om ontbijt te halen. Me helemaal vergist. Had ik vegetarische worstjes gekocht i.p.v. normale. Ze zagen er verdomd goed uit, net echt, knapperig velletje, mooie kromming en elegant roodbruine kleur. Volgens Angelica lagen ze ook goed in de mond. Maar dan die smaak eijj. Gadverdamme… 🤮

Rincon de la Vieja Nationaal Park herbergt een grote verscheidenheid aan veel dieren in het wild zoals de poema, de jaguar en de boa constrictor. Laten we die nu net vandaag gemist hebben. Daarbij zouden we de beschikking hebben over een collectie van 300 verschillende gekleurde vogeltjes die we zouden kunnen zien. Uiteindelijk hebben we twee vogels gespot. Twee duiven ook nog (!). Nou kijk ik gelukkig nog liever naar twee tegen elkaar aan schurende duifjes dan naar een betoncentrale. Maar ik heb altijd gezegd: Costa Rica is een vogeltjes land. Ik ben er nu drie keer geweest en ik heb hier de meest prachtige vogels gezien. De kans dat we een poema of een jaguar zouden gaan zien achtte ik verwaarloosbaar klein omdat deze diertjes je al vanaf twee kilometer horen komen aansjokken.

Het park ging al om 08:00u open dus we moesten echt op tijd zijn. Met een gewone auto was de ingang niet te bereiken stond op diverse fora beschreven. We hadden i.v.m. onze veiligheid even getwijfeld een gids te nemen vanwege de actieve geisers en warmwaterbronnen rond de vulkaan maar het was prima zelf te doen. Weer wat centjes bespaard. Als ik op zoek ben naar diertjes in het wild schakelen mijn oren zich automatisch uit. Een gids zou dus weinig zin hebben gehad.

De sector Las Pailas van het park ligt aan de zijde van de Stille Oceaan. We zagen veel vulkanische activiteit in de vorm van kokende modderpoelen en naar rotte eieren stinkende dampen die opstegen uit de grond. Deze hike duurde 2 1/2 uur. We konden aansluitend nog naar de bekendste waterval lopen maar dan zouden we vier uur aan de wandel zijn geweest en dit was bij deze hete temperaturen (33c) niet te doen. Ja ja mensen. Deze 50-plussert kent inmiddels zijn grenzen 😊

Joekels van Agave planten.
La rosa amarilla.
Kokende modderpoelen.
Brulaapjes.
La Cangreja waterfall welke we dus gemist hebben. Eigenlijk toch best jammer.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

La Fortuna & Arenal Volcano National Park, Costa Rica 🇨🇷

Grensovergang Sixaola Panama-Costa Rica

Nadat we met een busje in de haven waren opgehaald stuitten we een half uur later op een demonstratie op een brug. Iedereen moest te voet verder want verkeer werd niet doorgelaten. Alle koffers moesten dus van het dak af en een kilometer verder op weer op het dak van een ander busje vastgemaakt worden. Arme backpackers. Een kilometer lang zeulen met hun zware backpack. Onze koffers hadden gelukkig wieletjes 😊.

Dinky-toy

Onze dinky-toy stond al klaar. Gelukkig was er niet ingebroken. Je weet maar nooit wat er had kunnen gebeuren als je eventjes drie dagen weg bent. We gingen even tanken voordat we de lange trip naar La Fortuna, Arenal gingen maken. Leuk detail: de vrouwelijke pompbediende bewaarde haar wisselgeld op de benzinepomp. Bij ons zou dit binnen de minuut verdwenen zijn 😂.

I.v.m. een staking moesten we helemaal te voet de brug over.
Demonstratie van de gele hesjes.
Het wisselgeld ligt gewoon klaar op de benzinepomp.
Bewijs dat alle covid-papieren in orde zijn en dat ik de grens over mag.
Grens Panama-Costa Rica 🇨🇷

Arenal vulkaan

We kwamen steeds meer in de richting van la Fortuna want in de verte zagen we al de Arenal vulkaan. We kwamen nu in het meest toeristische gebied van Costa Rica. Hier was het meeste te doen. Het grootste deel van het nationaal park is begroeid met nevelwoud en regenwoud, rijk aan plant- en diersoorten, rivieren, watervallen en warmwaterbronnen. De Arenal staat in de top 10 van meest actieve vulkanen. De laatste keer dat ie knalde was in 2010. Sinds die tijd rookt ie als een ketter. Het park wordt veel bezocht door toeristen vanwege de voortdurende vulkanische activiteit van de Arenal. Vooral ’s nachts zijn de kleine uitbarstingen van de vulkaan zeer spectaculair om te bekijken. Maar als je de hele dag in touw bent geweest ben je blij dat je op tijd in je nest ligt. Dit feestje hebben we dus gemist. Overigens is de klim niet zonder gevaren. Vijf jaar geleden raakten nog een aantal provinciegenoten gewond bij een uitbarsting.

https://www.limburger.nl/cnt/dmf20171106_00050240

Arenal vulkaan gezien vanuit het dorpje La Fortuna.
Arenal vulkaan.
Arenal vulkaan.

Overnachten bij een kippenboer 🐓

We overnachtten bij een kippenboer. Met de opbrengst van de verkoop van 1000 eieren per dag had hij wat kamers verbouwd die hij verhuurde. ‘s Morgens maakte ik een rondje door de tuin en gilde heel enthousiast:” Angelicaaaa, kom kijken, een wilde papegaai”. Met de tandenborstel nog in haar mond stond ze naast me. De papegaai begon toen wat Spaanse woordjes te praten. Dit was geen wilde papegaai maar hij hoorde bij het boeren gezin. De papegaai had me blij gemaakt met een dode mus.

Ons verblijf bij de kippenboer.
Het kiezelstraatje naar de kippenboer.
Grote Amazone papegaai in de tuin van de boer.
Grote Amazone papegaai.

Vogeltjes 🦜 en viervoeters 🦝

We kwamen heel wat beestjes tegen in deze omgeving. Kijk hieronder. De namen heb ik uiteraard moeten googlen maar die vergeet ik niet meer 😊.

Franje-amazilia (kolibrie).
Groene leguaan.
Groene leguaan.
Zwartkeel Mango (kolibrie).
Breedsnavelmotmot.
Witsnuitneusbeertjes.
Witsnuitneusbeertje.
Witsnuitneusbeertje.

Hanging bridges Mystico Arenal

En toen zaten we ineens in een toeristisch gebied. Zo’n halve Amerikaanse enclave. Toen ik hier in 2006 voor het eerst was stonden er een paar hotels en waren er drie of vier restaurantjes. In 2014 was ik hier voor de tweede keer en waren het er al veel meer. Maar nu zien we tussen de Amerikanen de Costa Ricanen niet meer 😂. Het eten is nu ook American style. Over de groenten zie je nog ketchup en we konden gerust één flesje cola voor ons beiden bestellen zonder dorst te lijden. Voor ons zat een vrouw die al aan haar derde burgertje bezig was. Ze was bezig met de voorrondes van de Costa Ricaanse kampioenschappen “hoe maak ik van drie onderkinnen één grote”. Zo te zien zat ze aardig op koers. Het vet drupte vanuit haar linkermondhoekje linea recta haar medium cola in. Normaal wil ik nog wel eens binnensmonds een fatshamende opmerking maken. Mijn vader was daar overigens wereldkampioen in. Al jaren trouwens. Ik heb het deze keer maar gelaten. Ze had al genoeg op haar bordje liggen.

Het was wel even een verschil met gisteren in ons hostel in Panama waar de surfdudes ook bleken te beschikken over een yoga-mentaliteit. Hier werden de vrouwtjes van ons hostel geleerd hoe ze moesten yoga-en. Met veel handopleggingen viel me op. In ‘ondersteunende’ zin dan.

Lekker yoni doen met biologische herbals en als het niet te veel werk was geweest wellicht een buttholesunning er op volgend. Ik wil niet de bewaker van de goede smaak uithangen maar dan zit ik toch liever hier. Gisteren gingen we naar de Mistico hanging bridges in Arenal. We betaalden 27$ entree per persoon. 27$ voor in twee uur tijd over een paar bruggen te mogen lopen. In eerste instantie dachten we dat we mede-eigenaar waren geworden van dit park. Dat we een stukje land hadden gekocht of zo. Nee hoor. Helaas pindakaas. Dit park waar ik 16 jaar geleden nog voor nop binnen kwam was nu opgekocht door een Amerikaanse investeerder en die willen geld zien. Het park an sich was natuurlijk heel mooi en bij iedere brug stond een Costa Ricaantje die ons een goedendag wenste. Heel lief. We hadden genoeg te babbelen want we waren twee leuke mensen tegen gekomen. Marco en Audrey uit Amsterdam. Twee landgenoten die net als wij jaren geleden de grens waren overgehupt. Wij naar de Selfkant voor het lekkere weer. Zij naar Malaga voor het goedkope bier 😇. Vandaag trekken we weer verder door dit mooie land. Fijne dag mensen ! ☀️

Hanging bridges.
Hanging bridges.
Hanging bridges.

Video luiaard.

Drievingerige luiaard.
Drievingerige luiaard.
Midden-Amerikaanse Agoeti.
Zware Amerikaanse afdankertjes zie je hier overal.

Bloemen 🌺 & Planten 🪴

Engelentrompet.
Heliconia psittacorum.
Bananenplant.
Geluksplanten.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Bocas del Toro Archipel, Panama 🇵🇦

Lopend de grens over 🇨🇷🇵🇦

Al vroeg vertrokken we met ons jeepje naar de grens bij Sixaola. We besloten de jeep ter plekke langs de weg te parkeren want deze mochten we van de verhuurder niet over de grens meenemen. We zagen sowieso geen verkeer bij deze grensovergang. Beetje raar. Waarschijnlijk i.v.m. Corona. Allereerst moesten we ons melden bij de douane van Costa Rica voor een exit-stempeltje in ons paspoort (alez wéér een stempel 😊). Via een brug over Rio Sixaola kwamen we Panama binnen. Hier stonden drie bazen die ons paspoort controleerden. Een jongetje stond te wachten om ons naar het immigratiekantoor te brengen. Het duurde een dik half uur om alle paperassen in orde te maken. Het jongetje bracht ons vervolgens naar een busje dat klaar stond om ons naar het haventje in Almirante te brengen. Hier pakten we een watertaxi en 45 minuten later stonden we op Isla Colón, het grootste eiland van Bocas del Toro. Het is een eilandengroep heel dicht bij de grens met Costa Rica 🇨🇷 en Panama 🇵🇦. Het is Caribisch gebied, vandaar de schitterende stranden die we hier zouden gaan zien. Deze eilanden staan bekend om hun ongelooflijke biodiversiteit en zo te zien was het erg populair bij eco-reizigers op blote voeten die zich helemaal de tyfus hadden geyogad. Maar ook zagen we veel backpackers en surfdudes met knotjes. In ons hostel zaten alleen maar surfdudes. Allemaal hadden ze wel ergens een pleistertje of een bandage. Om de hoek ligt Punta Kurva. Een plek waar deze dudes hun kunsten vertonen. Leuk om maar te kijken maar ik moest er niet aan denken om een kwartier in het water te liggen wachten op die mooie golf die me 5 seconden plezier zou gunnen op mijn plankje. Langer dan vijf seconden heb ik niemand overeind zien blijven staan overigens. Qua tijd een slechte investering maar eerlijk is eerlijk: als je zo’n golf kunt bedwingen dan ben je een baas en daar mag je best trots op zijn 🌊

Video grensovergang

In de rij bij de douane van Costa Rica 🇨🇷.
Een exit-stempeltje bij het verlaten van Costa Rica 🇨🇷.
In de rij voor de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.
Aanmelden bij de immigratiedienst van Panama 🇵🇦.
In het busje naar de haven van Barrio Frances.
In het busje naar de haven van Barrio Frances.
Wachten op de speedboat.

Bocas town

Bocas Town is een klein gezellig dorpje met een haventje, kleine winkeltjes en restaurantjes geschilderd in hele vrolijke Caribische kleuren. Ik heb even mijn best gedaan maar hier krijg je niemand wild gemaakt. Iedereen lijkt wel gevangen in zo’n trance-momentje, vol op de kokos. Hier vind je géén kansloze slissers met Gucci-tasjes en bontkraagjes maar voornamelijk veel surfdudes die hun leven op het spel zetten voor die ene goeie golf. Bocas del Toro is de ultieme eilandbestemming voor een ontspannen, tropisch uitje. Lekker de hele dag naar de golfjes kijken en op leuke strandjes lopen met een blikje bier in je knuisten.

Het pittoreske haventje van isla Colón 🥰.

Tesoro Escondido Lodge Cabinas 😍

Dit hostel is één van de mooiste hostels waar ik ooit ben geweest. Voor 55€ per nacht (!) weliswaar ver boven ons budget maar eijjj…. Kijk even waar we drie nachten mogen slapen. Zoveel betaal je bij ons in Nederland voor een Formule 1 krikhotel. Het hostel is gebouwd op een rots en ligt naast het beroemde Bluff-strand. De weg er naar toe is zanderig en op sommige plekken is de weg door de golven weggeslagen. We konden ons eigen eten meenemen maar we konden ter plekke ook eten wat de pot schafte. Voor gemiddeld 13,50$ hadden we een dinner en voor 5,50$ maakten ze ons een ontbijtje met ei. Surfers van over de hele wereld kwamen hierheen om de zee te bedwingen. Twee hondjes en een kat maakten de staf compleet. De staf bestond uit jonge mensen die hier een zakcentje bijverdienden. Super aardige gasten. We liepen de trap omlaag en kwamen terecht op een privé-strandje helemaal omgeven door de zee. Morgen vertrekken we weer naar Costa Rica richting Monteverde in het midden van het land 😊👌🏻.

Luiaard.
Uitzicht vanuit onze cabin.

Video lodge

Onze kleurrijke cabin.
Ontbijtje met uitzicht op de zee.

De stranden

De stranden hier zijn supermooi. Zeer zeker Bluff-beach (!). Houd je echter van gerepte stranden zoals bij resorts waar ze ieder uur de aangewaaide blaadjes uit het zand harken dan is dit niks voor jou. Wat hier op het strand aanspoelt blijft ook liggen. Zeewier, wreckwood, stukken boom noem het maar op. Aangezien ik sowieso niet graag op stranden lig vind ik het natuurlijk mooier om de ongerepte stranden te zien. Het liefst zonder bedjes, parasols en verkopers van zonnebrilletjes 😊.

Video Bluff-beach

Metershoge golven beuken op de kust.
Met babbi aan de wandel.
Surfdude zonder knotje.
Wachten op de golf.
Duiken !!
Bluff-road door de jungle. Leuk om over te wandelen.
Shoeflower langs Bluff-road.
Leuk doorkijkje.
Hotel aan zee.
Onze vlag is er weer bij 😊.
Killer waves 🌊☠️.
Ongerepte stranden met weinig toerisme.
Strandhuisje only the lonely.
Mooie foto met een drone gemaakt.
Bocas del Toro.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

Puerto Viejo de Talamanca, Costa Rica 🇨🇷

De reis

Eindelijk zijn we op de eerste plaats van bestemming aangekomen. Eerst hadden we een vlucht van 11 uur naar Panama-city. Daar moesten we 17 uur wachten om onze vlucht naar San José in Costa Rica 🇨🇷 te halen. Na wat gedoe bij het autoverhuurbedrijf konden we eindelijk in ons Suzuki-jeepje stappen om in zes uur tijd helemaal naar het zuiden van Costa Rica, naar het bekende hippie-dorpje Puerto Viejo, te rijden.

Video

Sex, wiet en merengue

Alhoewel hippie-dorpje, noem het maar rustig een drugshol. Toen we vanuit het noorden het dorpje binnenreden leek het wel als of je bij de vroegere coffeeshop Babylon in Sittard naar binnen liep. Wat een walm op straat. Dealers deden rustig hun werk op het drukke kruispunt van avenue 71 bij de Hot Rocks bar. Ene zat gisteren zelfs naast ons aan de bar te eten en onder het knagen vroeg hij zeker drie keer of we wat lekkers wilden voor in onze neus. Achter hem probeerde een jonge meid ook haar shit te verkopen. Een jonge, zwangere moeder met haar peuter achter op de fiets kwam even snel wat lekkers halen voor vanavond. De politie reed heel vaak voorbij maar volgens mij werd hier e.e.a. gedoogd zoals ze dat bij ons in Nederland ook doen. Snollen stonden naast de weg hun ‘koopwaar’ aan te bieden en natuurlijk hing er meer borst buiten hun bh dan er binnen. Gezien de vele jonge surfdudes en dreadlock-chicas zal het met de sex hier ook wel snor hebben gezeten. Gezien onze zware heenreis deden Angelica en ik wat dat betreft maar even rustig aan. Het kortste bij zaten we vlak voor de landing toen Angelica last kreeg van oorsuizen. De stewardess vroeg of ze niet iets bij zich had om op te zuigen. Meteen keek ze me verlekkerd aan waarop ik zei:”nee,nee, niet hier !” ‘s Nachts zaten we ineens rechtop in bed toen we pistoolschoten hoorden. Ohjee dachten we nog. Wat nu ? Gelukkig bleef het daarbij en konden we rustig verder slapen.

Hot Rocks bar met live muziek.
Hot Rocks bar.
Hot Rocks bar. Rechts ons jeepje. Hier staan iedere dag de dealers.
750 ml flesje bier 😊
Het centrale kruispunt van het dorpje om 08:00u ‘s morgens.
Strandje in Puerto Viejo.
Onze rooftopkamer in hostel Casa Wolaba, Puerto Viejo.
Lokaal winkeltje waar we inkopen konden doen.

Stranden

De weg van Limon naar Puerto Viejo loopt vlak langs de kust zodat we continu een mooi uitzicht hadden over de wuivende palmbomen en de Caribische zee. Vanaf Puerto Viejo naar Manzanillo liep de weg langs andere leuke dorpjes en stapten we geregeld uit om al het moois te bekijken. Natuurlijk kwamen we voor de mooie strandjes. Het waren natuurlijke stranden waar de palmbomen overheen waaiden. Niet de opgeruimde stranden zoals we die kennen bij de resorts. Bij Punta Uva reden we over een kiezelweg totdat we niet meer verder konden. Het laatste stukje wandelden we over een paadje door het groene woud. Even later stonden we helemaal alleen op een strand waar grote golven tekeer gingen. Machtig mooi om te zien. Op het strand van Manzanillo zagen we zelfs een scheepswrak liggen welke flink onder handen was genomen door graffiti-kunstenaars. Een mooi momentje voor Angelica om er eens op te klimmen en bij de eerste de beste golf die er op kapotsloeg zeikesnat te worden. Lachen haha. “Let even op mijn tasje” had ze nog gezegd. Wat ik niet wist was dat ze haar tas op haar slippers had gezet. Bij de eerste golf daarna pakte ik haar tas op zodat deze niet nat werd en zag de slippers natuurlijk niet. Gelukkig kon ze deze tien minuten later nog uit zee vissen.

Pelikaan wachtend op een visje.
Mooi strandjes bij Punta Uva.
Punta Uva beach.
Punta Uva beach.
Bananenspin.
Visje gezien en er op af !
Manzanillo beach.
Shipwreck. My

Eten

Er waren ontelbaar veel leuke barretjes en restaurantjes waar we konden eten maar we besloten langs de weg te gaan bikken. Op de terugweg van Punta Manzanillo zagen we namelijk iemand grillen op een joekel van een BBQ. Voor 20$ aten we van alles wat en hadden we ook nog wat te drinken erbij.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes. Altijd wel wat te doen 🙂

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/