Onderweg van Antigua (Guatemala 🇬🇹) naar Suchitoto in El Salvador 🇸🇻 stopte de bus even bij een tankstation bij de plaats Santa Ana. Hier ging ik even naar de wc en ik maakte daarna meteen gebruik om wat kleine versnaperingen te kopen. Pinnen bij de kassa ging hier niet maar gelukkig was er een pinautomaat in de buurt. Helaas moest ik even wachten want de procedure om de automaat bij te vullen was nét in gang gezet. Imagine: de geldwagen werd begeleid door zeker vijf zwaarbewapende guards met ieder een dikke gun in hun knuisten. Daarbij werden ze nog ondersteund door twee man van het leger die even lijp keken als de guards zelfs. Dag 1 in El Salvador, 30 jaar na de burgeroorlog is het nog altijd niet echt veilig in dit land. Met een aantal moorden van 65 per 100.000 inwoners steekt dit toch wel schril af tegen de 1,5 moorden per 100.000 inwoners in Europa.
Leden van Mara Salvatrucha MS13
De meeste overvallen op geldwagens worden trouwens gepleegd door gangleden van MS13 oftewel de Mara Salvatrucha, door de FBI aangemerkt als de gevaarlijkste bende in noord-Amerika met alleen al in de VS méér dan 60.000 actieve leden. Het cijfer 13 verwijst naar de 13 seconden die het inwijdingsritueel duurt. Tijdens dit ritueel wordt het aspirant-lid door de zittende bendeleden helemaal naar de tyfus gemept met stokken. Daarna begint “La vida por Mara”. Als je er uit wilt stappen kom je op een dodenlijst. De minimumleeftijd om mee op pad te gaan roven is acht jaar. Dus nét na je heilige communie kun je je carrière op het verkeerde pad al beginnen. De overheid deelt momenteel zware celstraffen (12 jaar) uit aan bendeleden die opgepakt worden op basis van hun tattoos. Ze hoeven dan nog geen misdaad gepleegd te hebben. Gewoon op basis van een tattoo krijg je al celstraf (plan Harde Hand). Hieronder een paar foto´s geleend van Internet (ben niet malle Pietje)
Wheel-spikes
Ik besloot met een blikje cola in mijn hand zo’n roofoverval eens vanaf een bankje te gaan zitten afwachten. Iets wat je normaal in films ziet kon nu wel eens werkelijkheid worden. Vroeger werden de geldwagens bijna standaard bij het uitrijden al overvallen. Het was zó erg dat de regering besloot om Coca Cola wagens te gaan inzetten om de pinautomaten bij te vullen. Deze waren immers niet verdacht. Tussen de blikjes cola zou dan de geldtas verstopt worden. In El Salvador zie je in iedere vrachtwagen een zwaarbewapende bewaker op de bijrijdersstoel zitten met de gun rechtop staand tussen zijn benen. Of die vrachtauto nu diesel vervoert of tropisch hardhout: er zit een bewaker naast. Als je naar de velgen kijkt dan zie je dat er een setje messen op is gemonteerd (wheelspikes). Deze messen zijn vlijmscherp. Als een vrachtwagen geramd wordt dan zal het rechterwiel van de overvalwagen helemaal aan flarden gesneden worden door die messen. De messen steken soms een halve meter uit dus het is ook even uitkijken met oversteken. Wil je je benen niet tot aan je knieën machinaal geamputeerd hebben: wacht dan gewoon op groen ✅ 😎
Suchitoto
Suchitoto is een koloniaal stadje met veel culturele en historische rijkdom. Al wandelend door de geplaveide straten zag ik de pannendaken van klei, de prachtige balkons, de gekleurde pittoreske huizen en deuren die herinnerden aan een rijk koloniaal verleden.
The square is dominated to the north by the Jose Marti Memorial, which predates the revolution. A 109-meter-tall tower built from gray granite stones stands in front of the Palace of Revolution, the seat of the Cuban Government. The National Library, Cuba’s largest, and several other important government buildings are also located in the vicinity.
Arguably one of the most iconic images in Cuba is a giant mural of Cuba’s revolutionary hero Che Guevara. The can be found on the eastern facade of the Ministerio del Interior, a grey concrete monolith situated to the northern side of the plaza. The steel sculpture is modeled in the likeness of Che’s 1960 photograph captured by Alberto Koda — the very same one to be found in every backpacker hangout the world over. Below, you can see his most famous utterance “Hasta La Victoria Siempre.” 
At night, the mural is lit from behind with a golden glow that is said to symbolize the spirit of Cuba’s revolution.In 2009, Che’s mural gained a companion. A portrait of Camilo Cienfuegos was installed on the adjacent Telecommunications Building with the words “Va Bien, Fidel” emblazoned below.The Plaza de la Revolución is the administrative focal point of Cuba — the buildings, ministries and governmental divisions that operate from the plaza form an integral part of present-day Cuba. 
When Pope Jean Paul II had held Mass in the Plaza back in January 1998, nearly a million Cubans congregated at the location.The plaza captures the raw spirit and heritage of Cuba. A few memorials and sculptures like the contemplative man in front of the Jose Marti Memorial and the Monumento El Legado Cultural Hispánico behind the National Library capture the varied and long cultural heritage of the Communist nation. A trip to the country would be incomplete without visiting this square.
Het plein beslaat 11 hectare en is ontworpen door de Franse urbanist Jean Claude Frostier en gebouwd op de heuvel Loma de los Catalanes tijdens het Batista-tijdperk. Tot 1959 stond het bekend als Plaza Civica, maar na de Cubaanse revolutie werd het plein omgedoopt tot Fidel Castro-plein. Het uitgestrekte Plaza de la Revolución wordt omringd door grijze, kolossale gebouwen die tegenwoordig enkele van de belangrijkste kantoren van de enorme overheidsbureaucratie van Cuba huisvesten. Op het plein worden politieke bijeenkomsten gehouden en de broers Castro hebben, samen met de andere leiders van de Cubaanse regering, miljoenen Cubanen toegesproken. Het plein wordt in het noorden gedomineerd door het Jose Marti-gedenkteken dat dateert van vóór de revolutie. Een 109 meter hoge toren gebouwd met grijze granieten stenen staat voor het Paleis van Revolutie, de zetel van de Cubaanse regering. 
De Nationale Bibliotheek, de grootste en andere belangrijke overheidsgebouwen van Cuba bevinden zich ook in de buurt. Een van de meest iconische afbeeldingen op Cuba is een gigantische muurschildering van Cuba’s revolutionaire held Che Guevara. Het is te vinden aan de oostelijke gevel van het Ministerio del Interior, een grijze betonnen monoliet gelegen aan de noordzijde van het plein. De stalen sculptuur is gemodelleerd in de gelijkenis van Che’s foto die in 1960 gemaakt is door Alberto Koda. Deze foto is zowat te vinden in elke backpacker hangout over de hele wereld. Hieronder zie je zijn beroemdste uiting “Hasta La Victoria Siempre.” ’s Nachts wordt de muurschildering van achteren verlicht met een gouden gloed die de geest van de Cubaanse revolutie zou symboliseren.
In 2009 kreeg de muurschildering van Che een collega. Een portret van Camilo Cienfuegos werd geïnstalleerd in het aangrenzende telecommunicatiegebouw met de woorden “Va Bien, Fidel” eronder. Het Plaza de la Revolución is het administratieve middelpunt van Cuba. De gebouwen, ministeries en overheidsafdelingen die opereren vanuit deze plek zijn een integraal onderdeel van het hedendaagse Cuba. Toen paus Johannes Paules II de mis
Callejon de Hamel is a narrow alley in Havana filled with lively colorful murals and sculptures made from bathtubs, hand pumps, and pinwheels. 
It offers visitors to Cuba’s capital a taste of the city’s local art.
Cuban artist Salvador Gonzáles Escalona describes his Afro-Cuban style as a mix of surrealism, cubism, and abstract art. 
After spending more than two decades producing artworks in Cuba, as well as the U.S., Norway, Italy, and Venezuela, the self-taught artist began adorning the alley outside his apartment with art in 1990.
After filling the alley, which stretches for about two blocks, with mosaics, paintings, and sculptures, including a throne that bestows good luck and a bench made of old bathtubs, his works started spilling out onto street and up the sides of the buildings.
The area was once rather desolate, but the colorful street now provides an eccentric backdrop for musicians and rumba dancers who entertain the increasing crowds of tourists and locals. 
Sunday afternoon rumba sessions are popular with tourists. A local children’s art program meets in the alley. 
The surrounding Cayo Hueso neighborhood once had a dangerous reputation, but Salvador’s art has helped to change perceptions of the area. In the evening, however, it remains an area where you can better stay away. Right around the corner I had my for $ 4 a night. With a rooftop view ! !
Een kleurrijk smal steegje in Cuba staat vol met straatkunst en sculpturen. GPS: 23.1386 -82.3757 Callejon de Hamel is een smal steegje in Havana vol met levendige kleurrijke muurschilderingen en sculpturen gemaakt van badkuipen, handpompen en wieltjes die ronddraaien. Het biedt bezoekers van de hoofdstad van Cuba, een voorproefje van de lokale kunst van de stad.De Cubaanse kunstenaar Salvador Gonzáles Escalona beschrijft zijn Afro-Cubaanse stijl als een mix van surrealisme, kubisme en abstracte kunst. 
Na meer dan twee decennia te hebben besteed aan het produceren van kunstwerken in Cuba, evenals de VS, Noorwegen, Italië en Venezuela, begon de selfmade kunstenaar in 1990 het appartement met kunst te vullen.Na het vullen van het steegje, dat zich uitstrekt over ongeveer twee blokken, met mozaïeken, schilderijen en sculpturen, waaronder een troon die veel geluk brengt en een bank gemaakt van oude badkuipen, begonnen zijn werken zich naar de zijkanten van de gebouwen uit te breiden.
Het gebied was ooit nogal verlaten, maar de kleurrijke straat biedt nu een excentrieke achtergrond voor muzikanten en rumba-dansers die de toeristen en de lokale bevolking vermaken. Rumbasessies op zondagmiddag zijn populair bij toeristen. 
Een lokaal kinderkunstprogramma wordt ook in het steegje vertoond. De wijk Cayo Hueso had ooit een gevaarlijke reputatie, maar de kunst van Salvador heeft deze reputatie kunnen veranderen. Het ’s avonds blijft het echter een gebied waar je beter weg kan blijven.Ik had hier trouwens mijn hostel voor 4 dollar per nacht. Met een rooftop uitzicht ! Bookinglink: https://www.dutch.hostelworld.com/hosteldetails.php/Hamel-Hostel/Havana/269571
Wat me wel opviel is dat bij de banken mensen stonden met een plastic zak helemaal vol met geld. Die werden dan met een telapparaatje geteld en voorzien van een elastiekje verdween zo’n heel pakketje in een metalen koffertje achter de bankemployée. Op mijn vraag waarom er twee munteenheden in één land circuleerden gaf hij geen antwoord.
Het was warm in Havana. Heel warm. De hitte kan niet weg in deze stad. Iedereen loopt te zweten. Het zweet droogde niet op maar liet een blinkende laag achter op je armen en gezicht. Ik pakte mijn fotocamera en ging meteen op pad in de achterbuurten van Havana, de plek waar mijn hostel lag.
Om de hoek was een straatje waar een community van kunstenaars zich had gehuisvest: Callejon de Hamel. De barretjes zijn super leuk ingericht met spulletjes die je op straat gewoon kan vinden. Zelfs van een versleten autoband weten ze wat leuks te maken. Dit deed me denken aan de clubs in Berlijn zoals zur Wilden Renate. Ik bezocht een lokaal waar volwassenen Engelse les kregen. Gewoon met de peuk in hun mondhoek en de fles bier naast hun schriftje. Lachen man. Old school Engels. Daarna liep ik naar Old Havana, het oudste gedeelte van de stad. Wat me meteen opviel was dat hier niemand met een smartphone rond liep. Nergens was internet te bekennen. Ik had op de luchthaven een internet kaartje gekocht maar in de praktijk bleek deze niet te werken. In sommige hotels heb je internet maar heel traag. Daarbij staan er rijen mensen voor deur die allemaal een uurtje willen facebooken. Dus geen internet voor mij😊. Maar wél veel zien 😍
Je voelt je dan echt zo’n prins in zo’n vette bak uit de jaren ‘50-‘60. Er rijden er hier massa’s van rond. Het verhaal gaat dat het eigenlijk te laat is om het échte Cuba te zien. Maar wat is echt ?? Cuba was heel vroeger heel rijk. Dat kun je nog zien aan de mooie, traditionele gebouwen.
Na de decennia lange Amerikaanse economische blokkade raakte het land in verval. Fidel Castro hield een stevige greep op zijn volk. Maar iedereen had het goed. Het volk hield van hem. Nu nog. Overal in de woonkamers zie je posters van hem. Of van Ché Guevara, de Argentijnse vrijheidsstrijder uit Rosaria. Mijn kamergenoot Pablo komt toevallig ook uit Rosario en weet veel over hem te vertellen.
Sinds 2013 is het aantal oude Amerikaanse maar ook Russische auto’s (Volga’s !) uit de jaren ‘50-‘60 verdubbeld. Het worden er alleen maar méér vertrouwde een local me toe. Natuurlijk ook vanwege de commerciële belangen. Iedere toerist wil natuurlijk voor een paar euro van links naar rechts worden gereden in zo’n dikke bak.
Er rijden ook normale taxi’s maar die hebben niet veel te doen. Ik bezocht Bacardi building, Revolution Square met enorme beeltenissen van Ché Guevara en El Commandante Fidel Castro, een sigarenwinkel met súperdure sigaren, Plaza Vieja en Gran Teatro de la Habana. ‘s Middags ging ik weer op fotojacht. Havana is een uitstekende plek voor hobby fotografen zoals ik. Hier kan ik me lekker uitleven.
Ik liep ‘s avonds na het bieren in het donker alleen terug naar mijn hostel. Mijn hostelkameraden gingen nog clubben maar daar was ik te moe voor. Mijn 4$-per nacht hostel lag in de wijk Hamel. Die wijk stond nu niet bepaald bekend om zijn gastvrijheid. Overdag had ik links en rechts al wat gepeupel gespot. Je kan er gif op innemen dat dat aantal tijdens de donkere uurtjes van de dag alleen maar zal toenemen. Op zo’n 30 meter afstand zag ik een groepje Cubaanse jongeren naderen. Een man of zes. Zwaar getattoueerd, petje achterste voren op hun hoofd, hemdje laconiek hangend uit de broek en allemaal een sigaret in de rechtermondhoek. Bijna allemaal liepen ze naast elkaar over de volle breedte van de straat. Zoals in de clip van Michael Jacksons “Beat it”. Alleen had ik het donkerbruine vermoeden dat onze ontmoeting hier op straat niet zou eindigen in een sullig paardansje waarbij diegene met de vetste heupswing het mooiste meisje mocht beglücken. Dansen is sowieso niet aan mij besteed. Verder dan ritmisch met mijn hoofd op en neer slaan kom ik niet. Zo’n 10 meter vóór me sloegen ze rechtsaf een straatje in. Had ik me voor niets voorbereid op een dansje🙈. Gelukkig maar.
Een superleuke buurt met de hele dag vertier en muziek. Er zijn hele leuke barretjes en overal voert kunst de boventoon. Een man vult op straat de aanstekers van voorbijgangers bij. Je aansteker wordt dan helemaal uit elkaar geschroefd en bijgevuld. Ook kun je je aansteker hier laten repareren. Bij ons flikker je hem in de vuilnisbak. Ik heb het nu over gewone aanstekers en niet over die dure Zippers of zo.
Mijn vriendin Angelica had via haar werk wat speelgoed ingezameld. Dat wilde ik naar een schooltje brengen. Helaas voor mij hadden de kinderen schoolvakantie. Ik had het kunnen weten 🙈. Toen heb ik maar alles aan een jongetje op straat gegeven. Hij was superblij met zijn nieuwe bal.
Tegenover het hostel ligt een bakkerij. Van hieruit worden de broodjes over de winkels van de wijk verdeeld. Ik ging zo’n winkel naar binnen. Je kon er vier dingen kopen: eieren, brood, boter en vlees. Dat vlees werd ter plekke van het varken afgesneden. Weinig keuze dus maar er stond een hele lange rij geduldige mensen voor de deur. Ze doodden de tijd door een vriendelijk gesprek met elkaar aan te gaan. Iedereen scheen elkaar te kennen. Een buurtwinkeltje dus. Je hebt ook luxere winkeltjes. Daar liggen nog drie stukken zeep of vijf flacons shampoo, twee nagelsschaartjes, zeven potjes waxgel en wat T-shirts met de beeltenis van Ché. Een bus scheerschuim kost hier 4,50$. Heel veel geld dus in verhouding.
Er tegenover lag een ijssalon. Er waren twee rijen. Ik kan aansluiten bij de CUP-rij of bij de CUC-rij. Je raad het al: bij de CUC-rij stond niemand. Je betaalde wel de “hoofdprijs” van 1,50€ voor drie bolletjes ijs. Stond je in de CUP-rij dan betaalde je 25x minder, dus 0,06€ voor drie bolletjes ijs. Dit is dé manier van de Cubaanse regering om hun eigen volk ook mee te laten genieten van de geneugdes des levens. Je moest alleen in de rij staan. Westerlingen mochten trouwens ook in de CUP-rij staan. Maar wie van ons wil nu wachten voor een ijscoup voor 1,50€ ?
‘s Avonds bezocht ik eerst het 5-sterren Hotel Nacional de Havana. Een optrekje met Spaans-Moorse invloeden afgedressed met een Art Deco-topping, ooit toevluchtsoord voor graag geziene Amerikaanse gangsters als Meyer Lansky, Lucky Luciano en Frank Costello. Ik vervolgde daarna mijn avond aan de bar van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway: El Floridita. De beste man keek me zeker een uur lang statend aan. Met een arm leunend op de bar stond hij in de hoek van de kroeg met een glas Mojito voor zijn neus. Alles geheel van brons.
Er heerste een authentieke sfeer. Achterin de zaak ligt het restaurant gedeelte welke erg muf ruikt. Voorin de bar speelt een meidenbandje jazz muziek. De sfeer is alleraardigst. Toeristen met hoge brede rieten hoeden laten zich afzetten in een dikke Amerikaanse Chevy uit 1957. Even wanen ze zich terug in de goede oude Rock ‘n Roll-tijd.
Ondanks dat deze bar bekend staat om zijn superieure Daiquiris waren de cocktails niet al te best. Ze werden niet “shaken not stirred” gemaakt, alle ingrediënten verdwenen in een krakende blender. Ook werd er ontzettend veel geknoeid. Met bier mag je knoeien maar met cocktails niet. Beetje jammer maar dat mocht de pret niet drukken. Deze zaak is een gelegenheid om vooral zien en gezien te worden. Het zijn de Amerikanen die de sfeer bepalen (OMG, oh goshh 😂).
Ik pakte een fietskarretje terug naar mijn hostel. Hier bierde ik de avond af met wat leuke mensen die ik had leren kennen🍺🍺🍺.