Ik zei nog tegen Erik:’ hier komen we niet binnen, we moeten dit vrij hoge muurtje over en het verkeer knalt hier langs als een gek’. In principe zou iedere Jan Doedel ons hier kunnen zien maar voordat ik me had omgedraaid was Erik al over het hek geklommen en kon ik niets anders dan volgen. In mijn linkeroor hoorde ik al sirenes loeien maar het zou goed kunnen dat ik me dat inbeeldde. We liepen stilletjes door de bosjes en ineens hoorden we een hond blaffen. Achter de ruit van de wasserij keek zo’n jonge Mechelse herder ons met een blinkende tandenrij aan zo van:’ daar wil ik wel eens mijn tandjes in zetten’. Ik dacht nog hardop: ‘volgens mij heeft hij vandaag nog niemand op’.
We vonden een deur die open stond en ineens stonden we binnen een verlaten wasserij waar ook kapotte kleding werd hersteld. Er lagen wel honderden stukken bedrijfskleding. Zouden de bedrijven die kleding nog ooit terug zien ?
GPS staat onderaan de blog.
GPS
50.8268063, 5.1990779