Rammstein Prison 🇪🇪

Verlaten Sovjet gevangenis

Hoe vet vonden Angelica en ik het om urenlang in deze oude, verlaten Sovjet-gevangenis uit de jaren ‘30 van de vorige eeuw rond te dwalen en vette verhalen uit de allerdiepste laag van de samenleving aan te horen van een collega-urbexer uit Letland 🇱🇻? Zo wisten we niet dat de Duitse industrial metalband Rammstein hier twee videoclips had opgenomen 😍 🎸🤘🏻

Tuig

Hier zat het grootste tuig wat moeders schoot ooit verlaten had. Verkrachters en moordenaars vochten hier iedere dag voor een kommetje ‘vreten’ welke bereid werd in grote stenen ‘ketels’ met een diameter van 2,5 meter en een diepte van anderhalve meter. Het beetje vlees wat ze kregen na een dag lang werken in de naastgelegen kalksteengroeve werd over de muur van de gevangenis gegooid door familie en bekenden. Hier maakte zich niemand druk waar een stukje vlees vandaan kwam zoals dat nu bij ons het geval is als heel groen ‘teenslipper’ internet weer op zijn kop staat als er een zekere aaibaarheidsfactor aan een geslacht beestje verbonden is. Hier werd gevochten om iedere lepel vreten. Hier hadden mannen iedere dag zodanige honger dat ze het behang van de muur knaagde. Aan de top van de keten stond ‘Black Mamba’. Een fors gebouwde crimineel die zijn hele leven al mensen aan zijn mes had geregen. Onder hem stond een hele organisatie ongure types die er geen moeite mee hadden om je het spreekwoordelijke hoekje om te helpen. Géén types zoals sommige ‘voetbalsupporters’ van vandaag die in het stadion vanachter een onverwoestbare doorzichtige wand de supporters van de tegenpartij uitdagen zo van: ‘kom maar eens hier’. Één stap naar voren en de stront in zijn broek zou hem inhalen.

Verpleegafdeling

Om zo nu en dan aan het harde leven te ontsnappen haalde men de raarste dingen uit om op de verpleegafdeling terecht te komen. Er zijn verhalen bekend dat Sovjet-bewakers je helemaal naar de tering sloegen als bleek dat je jezelf verwondingen had toegebracht om naar hier te kunnen komen. Om dat te voorkomen sneden gevangenen met een scherp stuk glas op verborgen plekjes zoals onder hun vingernagel of in hun anus om daarna het bloed op te vangen. Gemengd met water werd dat dan rond hun anus gesmeerd om inwendige bloedingen te faken. Dan had je de garantie op minimaal één week rust op de verpleegafdeling. Zeker voor de verkrachters van celblok 1 was dit een zegen. Uit dit celblok werden immers dagelijks de ‘bitches’ gerecruteerd. Deze mannen zorgden ervoor dat de gangleden van Black Mamba qua seksueel vermaak niets te kort kwamen. Na het incasseren van een avondje inwendige stokslagen dropen ze weer af naar hun eigen blok. De queen-bitch mocht blijven slapen bij Black Mamba in bed. Black Mamba had heel veel te vertellen in deze gevangenis. Zelfs meer dan sommige bewakers. Hij was geen held, hij was een bloedvergieter,hij was een mannenvriend, een geile sodemieter. Hij moest geen vrouw, hij moest geen snol, alleen een ruig behaard mannenhol. Als je de foto’s goed bekijkt zie je de cel van Black Mamba !

Mijn bezoek is gearriveerd.
De cel waar Rammstein de videoclip heeft opgenomen.
Till Lindemann, Rammstein.
Uitzicht vanuit de gevangenis.
Kantoor directeur.
Knuffelkamer voor prostituées, vrouw of vriendin.
Keuken.
Keuken.
Schoolklas.
Ziekenboeg.
Oogmeetinstrument in ziekenboeg.
Gedetineerden hadden allemaal hun eigen foto’s op hun kamer.
Een zelfgemaakte waterkoker van scheermesjes.
Sporthal.
Wc’s.
Ingang gevangenis.
Gedeelte van de gevangenis onder water gelopen.
Kalksteengroeve.
Cel van Black Mamba.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes of een betrouwbaar adresje waar je altijd terecht kunt.

Todo Diferente Car Rental Dubai

Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Verlaten Sovjet sportpaleis, Vilnius 🇱🇹

Vandaag stonden we voor een verlaten stukje brutalisme, gebouwd in de na-oorlogse Sovjet-Unie. Deze kunststroming kwamen we ook veel tegen in Bulgarije, destijds ook een communistisch land. Gebruik makend van de goedkope materialen staal en beton zorgen ze voor ons voor een bombastische en intimiderende aanblik. Na de Tweede Wereldoorlog verschenen in de Sovjet-Unie talloze sportcentra om Sovjet-soldaten en -burgers af te leiden van de verschrikkingen van de recente oorlog, maar ze werden ook gebruikt om Sovjet-propaganda aan de man te brengen. Dit stadion werd overigens gebouwd met behulp van een troepenmacht van Duitse krijgsgevangenen.

Inside

Helaas waren alle toegangsdeuren hermetisch afgesloten en op iedere hoek stond een camera. Onderstaande foto’s zijn dus van internet geplukt.

GPS

54.690992997131175, 25.29108927010791

Vrienden van Dutch Traveljunk

Vrienden van Dutch Traveljunk. Lekker gezellige restaurantjes en kroegjes of een betrouwbaar adresje waar je altijd terecht kunt.

Todo Diferente Car Rental Dubai

Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.

Local’s, Sittard

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

De ‘geëuthanaseerde’ kinderen van St.Josefsheim

De dokter des doods

‘Hij komt wéér een kind ophalen !’: schreeuwde Maria tegen Gertrude. Ze werden gewaarschuwd door de knarsende kiezel onder de banden van de zwarte Rolls Royce. Dr. Renno stapte uit zijn auto en samen met twee andere artsen liep hij over het beklinkerde pad naar de hoofdingang van het klooster. Beide verpleegsters probeerden snel enkele kinderen te verstoppen. Hierbij moesten ze uitkijken want tussen hun collega’s zaten enkele fervente nazi-aanhangers. Het had ook allemaal eigenlijk géén zin. Ze namen gewoon een ander kind mee als ze het kind boven aan de lijst niet meteen konden vinden. Dr. Renno nam deel aan de experimenten van zijn vakcollega Dr.Nitsche. Dr.Nitsche stond aan der wieg van het Action T4-programma. Een programma waarbij bepaalde bevolkingsgroepen werden vermoord door onvrijwillige euthanasie. Het was de bedoeling om een onopvallende manier te vinden om middels medicijnen mensen te doden. Hij had hierbij vanaf 1941 de volmacht gekregen om deze medicijnen te testen op de zwakbegaafden patiënten in dit klooster. Week in week uit werden andere medicijnen in de aderen van zwakbegaafde patiënten gespoten. Het probleem was dat de meeste patiënten nadat het medicijn was ingespoten of schreeuwden van de pijn of zodanig verminkt uitzagen dat zelfs de meest fanatieke nazi nog medelijden kreeg. Op een dag werd de arts aangenaam verrast nadat hij enkele kinderen het medicijn Luminal (Bayer) had ingespoten. Luminal had een slaapverwekkende werking maar indien je de dosis vijfmaal deed verhogen werd al snel een dodelijke dosis bereikt.

Het klooster

In de jaren ‘40 werden in dit klooster door nazi-arts Dr.Georg Renno 30 zwakbegaafde kinderen geëuthanaseerd. Het complex bestaat uit enkele gebouwen die onderaards met elkaar verbonden zijn en een kerk. Het klooster uit 1910 heet St. Jozefsheim of Waldniel Hostert en huisvestte destijds 600 mensen waarvan het grootste gedeelte bestond uit gehandicapte kinderen. Toen Hitler aan de macht kwam gebruikte hij Waldniel Hostert als euthanasiecentrum. Tussen 1939-1943 zijn hier 512 mensen dood gegaan waarvan zeker 60 kinderen.

Kindergrafjes

Er is een aparte begraafplaats voor de vermoorde kinderen. Volgens het grafregister zijn hier tussen 27 januari 1942 en 1 augustus 1943 70 kinderen begraven. Toen men in de jaren ’60 op deze plek bezig was met huizen te bouwen vond men her en der botten van kinderen. Huiseigenaren vonden tijdens het tuinieren vier stukken bot. Forensische specialisten ontdekten dat de stoffelijke resten menselijk waren en daar al minstens vijftig jaar lagen vanwege hun porositeit en laag gewicht. Een fragment werd geïdentificeerd als het misvormde heupbeen van een baby.

Na de oorlog

Dr. Renno woonde na de oorlog in de buurt van Ludwigshafen en werkte voor het farmaceutisch bedrijf Schering. Pas in de jaren zestig moest hij terechtstaan voor de rechtbank. Hij werd niet veroordeeld. In 1975 werd het proces tegen hem opgeschort omdat hij niet capabel was om terecht te staan. Zelfs kort voor zijn dood in 1997 beweerde hij nog dat hij zich “niet schuldig voelde”. Dr.Nitsche werd gearresteerd op 11 maart 1945. Zijn proces vond plaats van 16 juni 1947 tot 7 juli 1947. Hij werd ter dood veroordeeld wegens misdaden tegen de menselijkheid op basis van Wet nr. 10 van de Allied Control Council voor het doden van meer dan duizend mensen. Hij probeerde zijn acties te rechtvaardigen door te zeggen dat ze bedoeld waren om de zieken van pijn te verlossen. Hij werd op 25 maart 1948 in Dresden met de guillotine geëxecuteerd.

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

 

Foto: Verena Reinders, Geleen (mijn nicht).

St.Josefsheim in de jaren ’40

 

De genummerde graven.

 

De ‘killing staff’ van St.Josefsheim. In het midden dr. Reno.

 

Dr. Reno naast zijn vrouw, nicht en neefje in 1983.

GPS

51.209589924144275, 6.308130317726922. Voorzichtig, er zijn camera`s, security en honden aanwezig ! 

Hotel Emma Braun

We parkeerden ons busje tegenover een houtzagerij en liepen richting het elegante herenhuis. In het voorbij rijden hadden we al gezien dat het grote ijzeren toegangshek op een kier stond. We moesten even een paar passen inhouden om het tegenmoet komend verkeer langs te laten gaan. Pas toen de laatste auto gepasseerd was versnelden we weer onze pas en glipten fluks door het hekwerk. We kwamen in een overwoekerde tuin terecht maar we zagen gelukkig een heel smal paadje dat ons leidde naar de toegangstrap van het reusachtige pand. Als je er voor stond deed het enigszins spookachtig aan. De kolos was drie verdiepingen hoog. Binnen zagen we op iedere kamer een wastafel en op iedere etage waren meerdere badkamers. Op de begane grond bevond zich een soort gemeenschappelijke ruimte waar een TV stond. Ook was er een heel klein keukentje waar je je kont niet kon draaien. Overal lagen kaarten met de naam Emma Braun er op. Wie was Emma Braun ? De eigenaresse van dit pand ? De laatste cheque die was uitgeschreven dateerde van november 1997 (25 jaar geleden). De telefoonkosten bedroegen destijds 675 franse Franc. Omgerekend zo’n dikke 100 euro. Met de inflatie meegerekend zou dat nu een waarde vertegenwoordigen van 161 euro. Flink veel geld toch ?

Trashers

Het gebouw was al vaak bezocht door ‘trashers’. Trashers zijn mensen die zich ook bezig houden met het bezoeken van verlaten panden maar zij gaan er heen voor alles kort en klein te meppen. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik die niet tegen moet komen. Overal lagen papieren, boeken, rekeningafschriften, foto’s etc. Vraag me wel eens af welk plezier mensen er aan beleven om kasten leeg te trekken en alles op de grond te gooien. Er was zelfs brand geweest in de zuidhoek van het pand. Zo jammer. In de naastgelegen bijgebouwen vonden we een slaapplek van een zwerver die gelukkig net de deur uit was. Misschien maar goed dat sommige urbex-plekjes ‘bewoond’ worden door zwervers. Zo waren we ooit in het Huntershotel in de Schwarzwald. Een zwerver bewaakte dit mooie hotel en vroeg wat geld om urbexers binnen te laten. Slim. Het hele hotel hield hij mooi in de gaten waardoor niets kapot werd gemaakt 😊.

GPS

48.1762111, 7.0117631

Abandoned Formula 1-hotel

Erik en ik stonden voor het Francorchamps Racing Hotel. Ooit was dit hotel populair bij racefanaten maar nu lag het er troosteloos bij. De ramen waren aan de voorzijde dichtgetimmerd waardoor we gedwongen werden via de achterzijde naar binnen te gaan. Een triest lot voor een plek waar geschiedenis geschreven werd want in dit hotel werd – destijds onder de naam Hôtel des Bruyères- in 1920 de basis gelegd voor één van de meest legendarische racecircuits ter wereld. Door enkele kopstukken werd in dit hotel op de achterzijde van een bierviltje het parcours getekend dat via de wegen tussen Spa, Francorchamps en Stavelot loopt. Het circuit Spa-Francorchamps was geboren. Dat in 1920 de finish van het nieuwe circuit Spa-Francorchamps vlakbij komt te liggen, legde het hotel geen windeieren. In 1922 werd de eerste autorace gereden en vanaf dat moment groeide het hotel uit tot een populaire verblijfplaats voor racetoeristen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er hevige gevochten in en rond het nabijgelegen Malmedy. Hotel des Bruyères werd in die periode door een divisie van Amerikaanse troepen als hoofdkwartier gebruikt. Na de oorlog hernam het de rol van hotel. In 2006 veranderde het hotel van naam en werd het het Francorchamps Racing Hotel. Twee jaar later werd het hotel overvallen waarbij de grote kluis op de bovenverdieping werd gekraakt. De deur stond vandaag nog altijd open. Al het geld werd uit de kluis gestolen waardoor het hotel uiteindelijk failliet ging. Jammer eigenlijk dat een hotel met zo’n mooie geschiedenis zijn deuren moest sluiten. Van de andere kant: voor ons een mooie gelegenheid om lekker onze hobby uit te voeren.

De lege kluis met de deur nog altijd open.
De lege bar.
De trap naar de eerste verdieping van het hotel.
Op de grond lag een lege fles wijn.

GPS

50.452954,5.957577. Als je voor het hotel staat dan dien je links van het hotel te lopen. Via de achterzijde kom je er binnen.

Het hotel héél lang geleden

Urbex. Chateau de Noisy

Ben Murphy

We hadden Ben leren kennen in Kiev, de hoofdstad van de Oekraïne. De 24-jarige Australiër woonde al zijn hele leven in Sydney en wilde eens gedurende een paar maanden een rondreis maken door Europa voordat hij zich ging storten op zijn arbeidsleven. De meeste toeristen uit zijn vaderland concentreerden zich dan op de driehoek Parijs, Rome, Praag maar Ben wilde avontuur en dan moest hij toch echt wel in Oost-Europa zijn. Na ons bezoek aan Tsjernobyl en de verlaten kernwapenlanceerinstallatie in het zuiden van Oekraïne namen we afscheid maar twee weken later stond Ben ineens voor mijn huisdeur. Natuurlijk mocht hij een weekje op rust komen. Hij had zijn eigen kamer en deed iedere dag zijn ding. Ik had echter een urbex-dagje gepland naar België en vroeg of hij misschien mee wilde gaan. Uiteraard wilde hij mee ! In Kiev had ik hem al verteld over de hobby van mijn nichtje Verena en mijzelf en hij was langzaam warm gedraaid en klaar voor een urbex-avontuur. Met zijn zevenen vertrokken we voor dag en dauw in twee auto’s richting Dinant om een van de mooiste verlaten kastelen van België te gaan bezoeken. Het was een gure herfstdag en de mist trok langzaam omhoog uit de bossen waar het kasteel in lag verscholen. We hadden verhalen gehoord over een bewaker die drie keer per dag met zijn geladen jachtgeweer en zijn twee honden zijn ronde zou lopen. Het was dus uitkijken geblazen. Ben was net zoals de rest van de groep zichtbaar gespannen maar ook verheugd. We vonden het bekende gat in het hek en kropen er één voor één door heen. Volgens de GPS waren we nog maar twintig minuten verwijderd van het kasteel dus moesten we even doorstappen. Even later zagen we de bekende torens af en toe tussen het gebladerte tevoorschijn komen. Het duurde niet lang meer. We zaten kortbij. Ik liep een paar meter vooruit en stond al voor de entree van het kasteel. De rest liep een flink stuk achter me en een dikke rij coniferen blokkeerde nog altijd hun zicht op het kasteel. Eenmaal dichterbij keek ik alleen naar het gezicht van Ben hoe hij zou reageren op dit plaatje. Hij stond ineens stil en bij het zien van onderstaand beeld fluisterde hij maar één zin:” Owww my f*cking Godddd”.

Landhuis van Noisy

De gronden behoorden al sinds de 11e eeuw toe aan het geslacht Beaufort de Celles (later Liedekerke-Beaufort), die vanaf de 15e eeuw het Kasteel van Vêves bewoonden. In de tweede helft van de 18e eeuw verliet de graaf dit kasteel echter om in een landhuis te gaan wonen, op slechts enkele honderden meters van Vêves. Dit landhuis, dat volgens sommigen best een kasteel genoemd kon worden, stond bekend als het ‘landhuis van Noisy’. Op dit landhuis werd later een meer bescheiden hoeve gebouwd.

Bouw

De kleinzoon van de graaf die het kasteel van Vêves verliet, Hadelin de Liedekerke-Beaufort, besloot om dat oude kasteel niet te restaureren, maar de bouw van een geheel nieuw kasteel te overwegen, dat meer bij de smaak van de 19e eeuw paste. In 1866 gaf hij de opdracht aan de Engelse architect Edward Milner, die in heel Europa bekend was. Deze koos voor de toen erg populaire neogotische stijl voor het interieur en de afwerking van het gebouw, dat tevens ook erg Schots aandoet. Het kasteel van Noisy had oorspronkelijk nog een stuk groter moeten worden, met een oranjerie, een andere toren en een vestingwal die uiteindelijk nooit gebouwd werden. Milner overleed immers nog voor het gebouw gereed was. Een Franse architect, genaamd Pelcher, nam het werk van hem over. Het kasteel werd gedurende een erg lange periode in verschillende fasen gebouwd. In 1907 was het werk uiteindelijk af. Milner ontwierp ook het park rond het Kasteel en maakte, landschapsschilder als hij was, ook verschillende schilderijen van het gebouw.

Na de Tweede Wereldoorlog

Tussen 1939 en 1945 kwam het kasteel in handen van de Duitse bezetter. Na de Tweede Wereldoorlog werd het deels aan de NMBS ter beschikking gesteld. Zij verbouwden de linkervleugel tot vakantieverblijf voor groepen kinderen en jongeren, terwijl de graaf de rechtervleugel bleef bewonen. In 1958 vertrok de graaf definitief uit het kasteel om zich in de nabijgelegen hoeve te vestigen, op de plek van het voormalige landhuis. De NMBS kreeg nu de kans om het gebouw helemaal om te bouwen tot vakantieverblijf en het werd de ‘Home van Noisy’ gedoopt. In 1977 konden de spoorwegen het kasteel niet meer uitbaten, waarop de graaf een vennootschap oprichtte die de functie van het gebouw overnam, waarbij het de vakantiefunctie behield en voortaan een verblijf werd dat door schoolgroepen en jeugdbewegingen gebruikt kon worden. Sinds 1991 staat het gebouw echter leeg.

Verval

Nadat het kasteel leeg was komen te staan, raakte het snel in verval. In 2009 waren nagenoeg alle 550 ruiten in het kasteel gesneuveld en waren in sommige delen van het gebouw complete trappenhuizen ingestort. De gemeente Celles had al enkele malen een bod gedaan om het kasteel en de grond over te nemen, maar de familie wilde nog geen afstand doen van het kasteel. Ondanks de aanwezige boswachter en het grote instortingsgevaar, bleef het kasteel een geliefde locatie voor urban explorers en kunstfotografen. Vanaf 2014 stond er een hek om een deel van het terrein en waren er waarschuwingsborden op de plaats waar de omheining eindigde. Op 5 februari 2015 werd het kasteel geschrapt van de lijst met erfgoed, waardoor het niet meer beschermd was tegen een eventuele sloop. Een maand later werd een sloopvergunning ingediend door de eigenaar van het kasteel zelf.

De afbraakwerken begonnen op 24 oktober 2016, maar begin november werd de sloop alweer stopgezet. In mei 2017 werd de sloop hervat. Door een beslissing van de Raadkamer van Dinant werd de sloop in juni 2017 opnieuw stopgezet omdat de sloopvergunning ongeldig was; er was geen onderzoek gedaan naar de schade die de sloop aan de dieren rond het kasteel zou toebrengen, in het bijzonder de vleermuizen die zich in het kasteel bevonden. De graaf die eigenaar was, ging in hoger beroep en de vergunning werd wederom goedgekeurd. De sloop van de monumentale toren werd voltooid op 5 oktober 2017.

GPS

50.222184734189796, 4.990107262592976 (let op: het kasteel is afgebroken).

Abandoned restaurant Monsanto

Hier stonden we dan: 250 meter boven Lissabon. Wat een mooi uitzicht moeten de gasten hier vroeger hebben gehad tijdens het knagen op een lekkere steak. Woww…. In het Florestal de Monsanto park werd in 1967 dit iconische restaurant gebouwd. Het gebouw bevat nog steeds originele kunstwerken, waaronder muurschilderingen en keramische panelen van verschillende Portugese kunstenaars.  

Ik parkeerde ons busje voor de ingang en samen liepen we richting het restaurantje. Ineens klonk een zware mannenstem. Betrapt ! Ik sloeg meteen linksaf een trap omlaag. Angelica bleef met de bewaker praten. Hij had me gelukkig niet gezien. Ik liep verder richting restaurant voordat hij in de gaten zou krijgen dat we met zijn tweeën waren. Al was het maar om één kiekje te maken. Angelica zou de bewaker wel zolang aan de praat houden. Kon ik er in de tussentijd lekker op los klikken. Na een minuut of vijf vond ik het wel heel erg stil worden. Ik hoorde helemaal niemand meer. Toen ineens schreeuwde Angelica mijn naam.

Langzaam kwam ik tevoorschijn met mijn meest onschuldige gezicht. De bewaker was verdwenen en Angelica keek me heel boos aan. Ik had een aantal gemiste oproepen. Wat bleek nou. De bewaker was daar niet om het pand te bewaken maar moest ervoor zorgen dat de urbexers die daar kwamen om een fotootje te nemen, hun auto op de juiste wijze parkeerden. Ons busje stond verkeerd geparkeerd voor de ingang. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Een parkeerwacht bij een urbex-plek haha. Behalve ons tweetjes waren er nog twee mensen en helemaal onderin het restaurant waren een paar jonge mensen een dansvideo aan het opnemen samen met hun choreograaf. Het was niet echt druk dus we vroegen ons af waarom hier in godsnaam een bewaker nodig was.

GPS: 38.72869975420237, -9.184488464421479

Restaurant vroeger

Uitzicht over Lissabon tijdens dinner

Aceredo, het gezonken spookdorp ☠️

Rámon

Op een slinkse wijze brak Rámon door het ME-kordon en rende de berg af naar zijn geboortedorp bij de rivier. De commandant schreeuwde tegen twee van zijn mannen: “pak hem, ga hem halen voordat hij verdrinkt !”

Het water van het zich vullende stuwmeer stond al tot aan de drempel van de voordeur. Hij opende de deur en stormde naar boven. Op zijn kamer wipte hij een plank uit de vloer omhoog, greep de brieven en verstopte ze snel onder zijn trui. Vlak nadat hij een stoel pakte om op te gaan staan voelde hij het koude metaal om zijn linkerpols en even later hetzelfde gevoel om zijn rechterpols. Hij schreeuwde zo hard als hij kon maar niemand luisterde naar wat hij zei. Zijn moeder stond huilend achter het rood-witte lint en werd vastgehouden door een agente van de Guardia Civil. Zijn vader kon helemaal niets doen want hij was nog te verzwakt vanwege zijn 10-daagse hongerstaking. Niets had geholpen. Alles hadden de bewoners er aan gedaan om te voorkomen dat hun dorpje onder water zou worden gezet. Het grote geld had echter gewonnen. Aceredo zou het Atlantis van Spanje worden.

Nu, 30 jaar later, liep Rámon hand in hand met de vrouw uit zijn brieven met vochtige ogen door zijn geboortedorp. Wegen, paden en gebieden van voormalige landbouwgrond waren weer zichtbaar, evenals de voormalige huizen van zijn vriendjes. De stenen muren stonden er nog hoewel de meeste daken waren ingestort en de houten deuren en ramen verrot waren. Ze waren nog één straat verwijderd van zijn geboortehuis. Hij riep met luide stem zijn twee puberende jongens.

Ze mochten niet naar binnen gaan want de vloeren van hun voormalige huis waren door het water waarschijnlijk verrot en ze zouden zomaar kunnen breken. De historische droogte had zijn dorp met 70 huizen weer aan het oppervlakte gebracht en vandaag had hij vrij genomen om met zijn familie zijn vertrouwde omgeving te gaan bezoeken. De rivier de Lima op de grens van Spanje en Portugal had nog nooit zo weinig water aangevoerd. Daarbij wilde het energiebedrijf niet minder water afnemen waardoor het stuwmeer zo goed als leeg was gelopen.

Hij zag de oude auto van meneer Gonzales, zijn buurman. Op de dag van de evacuatie wilde hij niet starten. Alle huizen waren inmiddels leeg gemaakt. Zelfs de dierbaren op het kerkhof waren elders herbegraven. Meneer Gonzales kreeg zijn auto maar niet aan de praat en besloot hem te laten staan. Rámon keek er eens naar. ‘Hoevaak hadden ze wel niet op de achterbank van dit karretje gezeten toen ze een uitwedstrijd moesten voetballen’: vroeg hij zich af.

De groene rand bovenaan verraadt tot hoever het stuwmeer gevuld was met rivierwater.

Zelfs de oude waterpomp tegenover zijn huis spuwde nog steeds een gestage stroom water. Hier dronk hij altijd bij warm weer als niemand thuis was die hem binnen kon laten. Hij liep de stenen trap op en keek zo de keuken in. Het oude gasfornuis stond er nog. Hij sloot zijn ogen en in gedachten rook hij de paella die zijn moeder zo lekker kon maken. 10 jaar geleden hadden ze samen voor de allerlaatste keer paella gegeten. Zijn vader was de hongerstaking nooit te boven gekomen en ook mede door verdriet was hij in zijn slaap ook overleden.

Eenmaal op zijn slaapkamer pakte hij een stevige stoel en trapte er een aantal keer op met zijn voet. Daarna ging hij er op staan en strekte zijn hand tot boven de houten balk. Met zijn wijsvinger wrikte hij in een gat en even later viste hij er iets uit en stopte het in zijn broekzak. Zijn jongste zoon stond ineens achter hem en vroeg wat hij in zijn zak had verstopt. Ràmon schrok en zei hem dat hij dat straks zou vertellen waar iedereen bij was. Samen liepen ze de kamer uit, de trap af, de straat op waar zijn oudste zoon bij zijn moeder stond te wachten.

De voordeur.

Vlak voor haar knielde hij op de grond en keek haar aan met vochtige ogen. ‘Ik heb hier zó lang op gewacht. Ik heb altijd een voorgevoel gehad dat dit moment zou gaan komen en nu is het zover. Ik wilde je dit al 30 jaar geleden vragen. Hoevaak heb je me in die periode niet gevraagd wanneer ik je zou vragen of ik met je wilde trouwen ? Hoevaak heb ik je teleurgesteld met mijn antwoord dat je geduld moest hebben ? Een jaar lang heb ik hiervoor gespaard en ik was zo bang dat ik het nooit meer zou vinden. Maar vandaag was het lot me gunstig gezind en heb ik datgene gevonden wat ik al die tijd kwijt was. Vandaag komt er eindelijk een einde aan mijn geheim. Met zijn linkerhand pakte hij de pols van de snikkende moeder van zijn dierbare zonen en drukte een mooie gouden ring in de palm van haar bevende hand 💍.

De stenen trap naar de keuken.
Het gasfornuis.
De oude waterpomp.
De auto van buurman Gonzalez.
De gang naar Rámon’s slaapkamer.
De auto van buurman Gonzalez.
De auto van buurman Gonzalez.
De dam.

Aceredo jaren ‘80

Uit hun huizen gejaagd

Deze plek bezoeken ?

Kopieer onderstaande GPS-coördinaten in je google maps (41.8945049, -8.1282296) en parkeer je auto precies op het aangegeven plekje neer (plaats voor twee auto’s). Spring over de rood-witte barricade en wandel via het kapotte asfaltwegdek naar het dorpje onder je.

Abandoned Château des Tours

Pareltje

In de verte zagen we dit vervallen pareltje dat gebouwd werd in de 14e eeuw. Verlaten door de eigenaar raakte het kasteel geleidelijk in verval. Eigenlijk jammer dat hier niet een of andere instantie ingrijpt. In Nederland zou dit nooit kunnen gebeuren. Als je hier je kozijnen en voordeur niet op tijd een likje verf geeft wordt er door de buurtvereniging al een facebook-pagina aangemaakt om je op andere gedachten te brengen.

Renaissance

Het kasteel dateert dus uit de 14e eeuw en bestaat uit drie torens en een donjon binnen. De muren werden in de 16e eeuw vervangen door rechthoekige gebouwen en ter verdediging werden twee ronde torens met kantelen toegevoegd. Tussen de twee ronde torens geven drie openingen toegang tot het kasteel. Op de grote binnenplaats zagen we baaien in Italiaanse stijl zodat je zou kunnen stellen dat de bouw van dit kasteel is beïnvloed door de Renaissance-tijd. De kapel van het kasteel bevindt zich in het oosten buiten de omheining en dateert ook uit de 14e eeuw.

Camping

Tegenwoordig behoort dit kasteel tot een wijndomein van Saint-Emilion. François Marret, de huidige eigenaar, erfde dit kasteel van zijn oom maar laat het gewoon leeg staan. Zo jammer. Geeft het toch gewoon aan ons ? Hoe vet zou het zijn om hier een camping bij te maken en iedere avond op de binnenplaats van het kasteel feestjes te houden met bier en Schwein am Spies ? Ja toch ?

GPS

Wil je dit kasteel eens een keer bezoeken ? Voor twee flesjes bier lieten de aanwezige klusjesmannen van de boerderij ernaast ons binnen. Hieronder de GPS.

44.9252175582703, – 0.11927486330718853

De binnenplaats.
Een brug verschafte ons toegang tot de kasteelpoort. De gracht was opgedroogd.
De ramen zijn dichtgemetseld.
Een oude waterpomp waar de dienstmeiden vroeger hun water omhoogpompten om te kunnen koken en wassen.
Rechts het kapelletje.
Het kapelletje van binnen.

Kasteel vroeger

Verder in de buurt

Aérotrain d’Orléans Test Track

Angelica en ik stonden onder aan het treinplatform en keken omhoog naar het spoor in de lucht. De futuristische luchttrein was een Franse uitvinding uit de jaren ’60. Net als de magnetische trein, was de Aérotrain ontworpen om boven de sporen te glijden. In plaats van magnetische weerstand te gebruiken, zou de Aérotrain op een kussen van lucht drijven. Helaas werd dit project stop gezet toen de centjes op waren en de uitvinder, Jean Bertin, was gestorven. Daarna werd de TGV ontwikkeld (Train à Grande Vitesse, hogesnelheidstrein) en deze trein werd wél een succes en bestaat nu nog altijd. Hoewel het project werd stopgezet, werden de testbanen nooit afgebroken en zijn ze nog steeds hoog op het platteland te vinden. We kwamen door hele kleine dorpjes waar ze al zeker 75 jaar géén Duits nummerbord hadden gezien. Dat was dus even schrikken voor ze. ‘s Avonds sliepen we aan de rivier de Loire.

Foto’s uit jaren ’60

GPS

Het eerste platform is in Ruan, Loiret: 48.1157, 1.904. Het middenstation is in Chevilly, Loiret: 48.0282, 1.884. Het laatste platform is in Saran, Loiret: 47.9581, 1.892.