Buzludzha

De weg er naar toe was zwaar. Met 20 km/uur probeerden we al slingerend over het steil oplopend weggetje gaten zo groot en diep als speciekuipen te vermijden. Eenmaal boven was het uitzicht op 1500 meter hoogte overweldigend. Angelica en ik keken uit over het uitgestrekte Central Balkan National Park. Deze bergtop staat bekend als de geboorteplek van het Bulgaars communisme. Ter nagedachtenis aan een geheime bijeenkomst in 1891 waarbij de Bulgaarse communistische partij werd gevormd werd in zeven jaar tijd dit gebouw uit de grond gestampt. Het is geheel gebouwd in de stijl van het brutalisme/modernisme. Het gewapend beton is gewoon ruw gelaten en het geheel kwam heel bombastisch en intimiderend op ons over. Een bouwstijl die we overigens veel in Bulgarije zagen. Op totaal onverwachte plaatsen staat ineens een betonnen kunstwerk zo báf voor je neus. Afgebeeld staan meestal mensen die hard werken met een hamer/sikkel of een geweer in de hand hebben, al dan niet zittend op een paard. Dat is hier nog wel een dingetje. Als je balans kan houden op een paard dan hoor je er zo te zien bij hier in Bulgarije. Het deed me denken aan die foto van de Russische president Poetin. Waar hij met ontbloot bovenlijf op een paard komt aangesjokt. Indruk maken ? Mannelijkheid uitstralen ? Hoe dan ??? Op vandaag toon je je mannelijkheid door je hele hals vol te tatoeëren. Je bent zongebruind en zet iedere maand een spuit in je reet om breed te worden. Op het terras sla je iedere stoel kapot zodat het meisje van je dromen alleen nog maar op jouw schoot kan zitten 🤦🏻‍♂️. Kijk Poetin, op een paard zitten is done, helemaal klaar.

Hoe kom je er binnen ?

Helaas. Dat is onmogelijk. Het is één betonnen klomp zonder ramen en deuren. De enige deur is bij de ingang met een hekwerk ervoor. Naast het hekwerk staat een politie-unit inclusief agent. Rondom het gebouw is professionele camera bewaking aangelegd. Binnenkomen kun je helaas dus wel vergeten.

Toegangstrap
Enige foto van binnen helaas

Buzludzha tijdens het communisme in de jaren ‘80.

Buzludzha gefotografeerd door collega urbexers

Helaas hadden we al jaren geleden hier moeten zijn om binnen te komen. Buzludzha wordt momenteel gerenoveerd en in de staat van de jaren ‘80 teruggebracht. Om toch een indruk te geven hoe fotogeniek deze urbex-spot is plaats ik enkele foto’s die ik tegenkwam op internet.

GPS

De parkeerplaats naast het monument staat op (42.7355997, 25.3963680). De mooiste foto van veraf maak je vanaf het Socialism Monument Социалистически Паметник op (42.7311464, 25.3867570)

Abandoned Olympic Winter Games sites Sarajevo, Bosnia-Herzegovina 1984

Olympische Winterspelen 1984

In 1984 werden nabij Sarajevo, de hoofdstad van Bosnië-Herzegovina de 14e Olympische winterspelen gehouden. Schaatser Hilbert van der Duim droeg de Nederlandse vlag maar helaas wonnen we geen enkele medaille🥇in deze eerste Spelen in een socialistische staat. Tijdens de Balkan-oorlog in 1991 werden deze sportlocaties op de Trebević berg gebruikt door de Bosnisch-Servische guerillastrijders.

Video

Olympische ringen uit 1984 in het centrum van Sarajevo

Bobslee-baan

De 13 gekrulde bochten van de 1300 meter lange olympische bobsleebaan diende als één lange loopgraaf maar dan niet IN de grond maar boven de grond. De Bosnische-Serviërs konden zodoende een groot gebied bestrijken en zich ook nog eens vrij bewegen. Dat de Bosnische Kroaten wel degelijk terugschoten zagen we duidelijk aan de ontelbaar veel kogelgaten in het beton waarvan de baan gemaakt was. Om daar te komen moesten we een bepaald pad gebruiken daar niet alle mijnen waren opgeruimd. Ik vond op youtube nog een filmpje van de bobsleebaan tijdens de Winterspelen uit 1984.

Bobslee-track
Bobslee-track
Bobslee-track
Kogelgaten in Bobslee-track

Bistrik toren

Via een kaal gelopen pad in het gras liepen we naar de toren. Ook hier was het weer uitkijken dat je op het pad bleef en niet ernaast ging lopen. Hier zagen we wederom de gevolgen van de vele beschietingen. Zowat het hele gebouw was doorzeefd met kogels. Zeker de toren die in de Oostenrijk-Hongaarse tijd was gebouwd.

Bistrik tower
Bistrik tower doorzeefd met kogels en granaten tussen 1992-1995.
Granaatinslag
Verlaten huizen op de berg
Meer kogelgaten
Gemaakt schietgat

Igman Olympisch schansspringen

Onze aandacht werd getrokken door een groot open veld waar we twee skischansen zagen. Hier had men dus vroeger strijd geleverd om wie het verste kon springen. Het Olympisch erepodium stond er ook nog. Tijdens de oorlog voerde men hier standrechtelijke executies uit. Bosnische krijgsgevangenen moesten met de handen in de lucht net doen alsof ze een medaille hadden gewonnen waarna een dof schot in het hoofd een einde maakte aan hun leven. Sadisme puur ! 😡. Géén lekker plekje dus. We konden nog duidelijk zien hoe ze de kogelgaten geprobeerd hebben weg te plamuren. Tijdens het beleg van Sarajevo (1992-1995) werd het gebied rond Igman het toneel van hevige gevechten. Uiteindelijk werd het een deel van de bufferzone van de Verenigde Naties (UNPROFOR) tussen de strijdende partijen van de Bosnische regering en het leger van de Republika Srpska. Dit konden we nog goed zien aan het met verf aangebrachte UN-teken op het gebouwtje van de jury naast de baan.

Igman Olympic Jumps
Igman Olympic Jumps
United Nations logo met verf aangebracht op voormalig jury-kantoor
Erepodium maar ook executieplaats tijdens burgeroorlog
Op deze foto die ik kreeg van een oorlogsveteraan zie je de kogelgaten duidelijk (foto van 1997).
Kogelgaten dichtgeplamuurd.
Olympisch restaurant naast de berg

Igman Olympisch hotel

De Bosnische oorlog heeft niet alleen geleid tot 100.000 doden maar Angelica en ik waren vandaag ook op de plek waar de ergste wreedheden in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog zijn uitgevoerd. Dit hotel, dat werd gebouwd als onderdeel van het Olympisch Dorp, werd tijdens de oorlog omgebouwd tot gevangenis én executieplaats voor Bosnische moslims. Het gebied rondom het hotel was ook nog bezaaid met landmijnen dus ook hier moesten we op het betonnen pad blijven. Angelica zag twee puppies bij de parkeerplaats dus die was meteen verkocht. Ik begon alvast met lopen want een vrijage tussen Angelica en puppies kan maanden duren. Dan om heel kort te zijn: ik kwam niet verder dan de ingang van het voormalige moordcomplex. Hier zag ik een geweer en een camouflage-jack liggen. “Wowww…”: dacht ik nog. ”Dit zit niet goed”. Hier moest ik weg en snel ook. Ik draaide me om en liep de berg weer omlaag richting Angelica. Ik zei:”instappen en wegwezen”. Ze wilde de zwerfpups meenemen maar ik moest even streng zijn. Hoe dan ?? Nog net niet met piepende banden reden we snel weg de berg af op zoek naar een camping om te overnachten. Op de camping lieten we de foto’s zien aan het bedienend personeel. Dit was dus een echte gun ! Een ober vertelde dat soldaten nog vaak oefeningen hielden rond het Igman-hotel. Waarschijnlijk heeft hij zijn wapen vergeten. Maar dat was niet zo erg zei ie. In Bosnië heeft bijna iedereen wel een tweede gun thuis liggen 😳😳😳. In de video hieronder kun je het goed zien.

Skating paradise

Houdini-act (hoe kom je er in ?)

Sluiten oude ijsbaan

In 2011 werd door de veiligheidsverantwoordelijken van de stad Luik besloten om de ijsbaan in Palais des Sports in de arbeiderswijk Coronmeuse definitief te sluiten. De plaatselijke ijshockeyclub was al een tijdje geleden uitgeweken naar de nieuwe ijsbaan van Médiacité in Luik.  Dat zagen we aan de prijslijst van het bier in de kantine. Die was nog in Belgische Franks.

Binnenkomen

Mijn vriend Erik en ik stonden voor de voorgevel van de oude ijsbaan. De grote grauwe betonnen muur had wel iets Russisch of in ieder geval een hele communistische inslag. Linksonder was een groot gat in de muur geslagen. Erik had de eer de eerste Houdini-act ter wereld te doen maar dan in tegenovergestelde richting. Niet ergens UIT komen maar ergens IN komen. Kijk even de video en lach je dood haha. Overal lagen nog schaatsspullen, kleding, toeschouwersstoeltjes, kartonnen drinkbekers, consumptiebonnen, supportersstuff etc. Zelfs de ijsdweilmachine voor het onderhoud van de ijsbaan stond in een hoekje klaar om gaten, scheuren en sleuven in het ijs te repareren door eerst een laagje ijs van de baan af te schrapen en er dan een dun laagje warm water op te sproeien. Dit vloeide dan direct in alle oneffenheden en leverde uiteindelijk een spiegelgladde en schone ijsbaan op. Maar nu keek hij troosteloos naar de lege ijsbaan waar ooit de Bulldogs hun kunsten vertoonden. Kijk even op hun website.

GPS

50.6539112 5.6133622

Verlaten Maffia Men’s Club “Death Fox”

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie lijven konden etaleren aan gulzige klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Als de club pas sinds kort gesloten zijn, dan waren die flessen toch al lang weggehaald ? Klik hier voor de flesseninfo.

Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Maffia Men’s Club Death Fox

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie rondingen konden etaleren aan verlekkerde klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Klik hier voor de flesseninfo.

Deze kalender hing aan de muur. Staat de club zolang leeg ?
Deze flessen stonden halfvol op de bar. Ze werden alleen in de jaren ‘70 geproduceerd. Staat de club zolang leeg ?
De lounge
“Uitsmijter”
Achter het glas zaten de vrouwen van plezier
Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Apice Ghosttown

Video bezoek Apice

Aardbeving

In de nacht van 23 november 1980 begon opeens de bodem te bewegen in Irpinia, Campanië, Italië. De aardbeving had een kracht van 6,9 op de schaal van Richter en er vielen bijna 3000 doden en duizenden gewonden te betreuren.

Vlucht

De duizenden inwoners vluchtten na deze enorme aardbeving om nooit meer terug te keren naar hun huizen, café’s en kerk. Al meer dan drie decennia staan de huizen leeg, zijn de straten verlaten en staan gebouwen op instorten. Overigens werden niet alleen de mensen in Apice getroffen door het natuurgeweld. In deze streek raakten meer dan 250.000 mensen dakloos.

Romeinse tijd

Gelegen in de provincie Benevento, werd de stad gebouwd tijdens de dagen van het keizerlijke Rome en dateert het uit de achtste eeuw. De stad dankt zijn naam aan een Romeinse edelman en een populaire gastronoom Marcus Gavius Apicius, auteur van het eerste Romeinse kookboek. Hij kreeg van de Senaat de opdracht om dit landgoed cadeau te doen aan een groep legioensoldaten om hen te belonen voor hun diensten en loyaliteit in de strijd tegen de vijanden van Rome.

Heden ten dage

Momenteel is het dorp niet geheel verlaten. Overal zagen we katten en sommigen kwamen zelfs even vriendelijk dag zeggen. De toegangswegen zijn afgesloten middels een hek maar daar konden we gemakkelijk langs. Ook werden we gewaarschuwd voor videobewaking maar inmiddels hebben we de ervaring dat een waarschuwingsbordje goedkoper is dan een hele bewakingsset. Het effect is namelijk hetzelfde: mensen blijven weg. Via een aantal haarspeldbochten kwamen we bij de ingang van het dorp. Een hond kwam al blaffend naar ons toe gerend maar die had het lef niet om te bijten haha. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het géén pitbull-kaliber hond was. Op de weg terug kwam hij weer aangesneld en toen maakten we meteen ook kennis met zijn baasje. Een oudere man die wat troep op straat stond te verbranden. Ik groette hem vriendelijk en zei hem dat het dorp “very bellissimo” was. Hierop lachte hij vriendelijk en zei er niets op terug.

GPS:

41.119822, 14.931249

Russian military ghosttown

Vorig jaar betrapt

Vorig jaar in de herfst werden we door een boswachter betrapt toen we op een zandpad liepen, op weg naar deze Russische legerbasis, een van de meest belangrijke Russische militaire standplaatsen in de DDR-tijd. Deze plek ligt goed en diep verstopt in de Brandenburger bossen. We waren al heel vaak door bordjes gewaarschuwd dat we op militair terrein zaten. De eerst keer toen we zijn jeep zagen naderen konden we nog wegduiken in de bosjes . Nog géén vijf minuten later zoefde hij wéér voorbij maar dan met hoge snelheid. De boswachter had blijkbaar ons in de bosjes geparkeerd busje gezien. Als hij ons nu zou aanhouden dan hadden we een groot probleem. We besloten een jaartje te wachten en ons urbex-tripje voor die dag te cancellen. Omdat we niet gepakt wilden worden hadden we besloten om niet over het zandpad te lopen maar midden door het bos en de struiken. Een helse tocht. Helemaal achteraan deze blog zie je de GPS-coördinaten van deze plek.

Een jaar later

Vandaag parkeerden we ons busje na een trip van 70 km vanuit Berlijn, op een andere plek, bij een oud treinstation. Ik gebruikte nu een ander kaartenprogramma waarop ook bospaden getekend stonden. Google maps doet het hier niet altijd i.v.m. het slechte bereik dus we moesten onze routekaart inladen via het programmaatje maps.me. Op onze hotelkamer had ik ‘s avonds de route bekeken en de meest eenvoudige er uit gepikt. Vanaf het treinstation hoefden we maar even over de rails te lopen waarna er een bospad zou moeten opduiken. Vanaf dat punt was het nog maar een uurtje lopen tot we de eerste Russische gebouwen zouden gaan zien. We hadden genoeg te drinken meegenomen want inclusief op en neer lopen had ik toch een uurtje of zes voor dit urbex-avontuur uitgetrokken.

Het verlaten treinstationnetje

Het spookdorp

Na een uur stonden we midden in de Russische militaire basis wat eigenlijk een klein dorp was. Compleet met een school, een wasserette, een sporthal, woonhuizen, garages en bunkers. Een echt spookdorp. Héél bizar en interessant ! Het was soms heel moeilijk te zien waar de paden lagen. Vergeet niet dat deze paden zo’n 40 jaar geleden twee meter breed waren. Nu had de natuur de paden weer opgeslokt. Soms reikte het hoge gras tot aan onze knieën. Via maps.me konden we goed zien waar gebouwen stonden en waar een pad verborgen lag onder het gras. De verf op de muren van de gebouwen bladerde overal af. Op de muren die behangen waren zag je het behang gewoon loskomen. Ruitjes waren ingegooid en op veel plekken zagen we mooie maar ook lelijke graffiti. Ook zagen we overal Russisch propaganda materiaal maar niet meer dan dat we zouden zijn tegengekomen in een Amerikaanse of Duitse legerbasis. Ieder land doet natuurlijk iets om de soldaten moed in te spreken en te motiveren. Zo zingt men in de VS iedere morgen op het werk of op school collectief het nationale volkslied en hijsen ze de vlag. Hier zagen we afbeeldingen van spelende kinderen of van werkende mensen. Je zag duidelijk dat men in Rusland in die tijd veel waarde hechtte aan arbeid. Verder zagen we afbeeldingen van tanks, soldaten, stoere, sterke Russische mannen en Lenin. Enkele teksten heb ik laten vertalen door een Russische vriendin die ik ooit in Barcelona heb ontmoet en jaren later heb bezocht in Moskou: Inna Negulyaeva.

Hondenhok

De video van ons urbex-avontuur

Achtergelaten soldatenschoen in de kantine.
Russische propaganda
Russische propaganda
Afbeelding van Lenin welke momenteel ergens veilig staat opgeslagen.

GSSD

Deze kazerne was één van de grootste in de DDR. Hier zat de Russische GSSD (Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland). Een heel offensief ingestelde militaire eenheid compleet uitgerust met kernwapens. Deze troepen waren belast met het handhaven van de voorwaarden van de Overeenkomst van Potsdam. Bovendien waren ze het gezicht van de militair-politieke aanwezigheid van de Sovjet-Unie. De troepen van de GSSD stonden boven de NVA en andere militaire organisaties in de DDR. De taak van de GSSD was om de DDR tegen het Westen te beveiligen. Met hun offensieve bewapening, waaronder kernwapens, konden ze een bedreiging vormen voor de Bondsrepubliek Duitsland. Alleen al in de voormalige DDR verbleven tussen 1945-1994 rond de 10 miljoen Russische soldaten met hun gezinnen (!). In het dorpje waar we nu waren hebben in totaal 15.000 mensen gewoond. Over de hele DDR zaten in totaal 280 Russische legerkazernes verdeeld. Strategisch natuurlijk zodat men snel kon toeslaan bij een aanval vanuit het westen. Tijdens de koude oorlog en zeker tijdens de Cuba-crisis in 1962 toen de Amerikanen de staat van paraatheid hadden opgeschaald tot Defcon-2.

Het wasgebouw waar de was centraal werd gedaan.
Theaterzaal
WC waar je op je hurken moest schijten.

Kernraketten

Deze militaire basis was uitgerust met diverse kernraketten met een bereik van 1200 km. Ver genoeg dus om Nederland te raken (Amsterdam-Berlijn is 700 km). Vergeleken met deze kernraketten deelden de atoombommen die op Hiroshima en Nagasaki waren gevallen maar speldenprikjes uit. Op onze terugweg zag Angelica een stenen gebouwtje uit de grond steken. Aan de vorm zagen we dat hier een trap omlaag moest gaan. Toen we dichterbij naderden hadden we meteen in de gaten waar deze trap heen ging: de nucleaire bunker !! We hadden hem gevonden ! Kijk hieronder het filmpje hoe ik naar binnen glipte.

De toegangstrap naar de nucleaire bunker

De video van de nucleaire bunker van binnen

Sloop complex

Nadat in 1989 de muur viel was het over en uit voor de Russische invloeden in de DDR. De Russen werden afgekocht en ze kregen genoeg tijd om hun kazernes leeg te maken. In 1994 was er geen enkele Russische soldaat meer in de voormalige DDR. Inmiddels zijn hier in de Brandenburger bossen al een aantal gebouwen gesloopt. Ze staan weliswaar nog op maps.me maar in werkelijkheid zijn ze al verdwenen. Voor diegene die dit grote openluchtmuseum nog wil verkennen: ben er snel bij !

Verlaten soldatenkamer met meubilair
Garage
Ingang theater
Achtergelaten legerkistjes
Russische staatspropaganda.
Russische schilderingen op de muur.
Hier zat vroeger een winkeltje. Op de muren Russische schilderingen.
Dit was het huis van de Russische commandant die de leiding had over de kazerne.
Het centrale verwarmingsgebouw. Van hieruit werden alle gebouwen op de kazerne voorzien van warm water en warm CV-water.
WC’s. Je zat dus letterlijk naast je collega te poepen. Er waren geen tussenwandjes. Dit zorgde voor een goede band tussen de soldaten.
Afbladerend behang zorgt voor een leuke foto.
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Een lekkage in het dak zorgt voor mosgroei op de houten vloer
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
Oude verkeersborden
Uitkijktoren
“En het leven is ook zo mooi omdat we kunnen reizen 🌍”, aldus Dhr.Przewalski, een Russische reiziger. Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva.
Basketbalveld in de sporthal
Socialistische tekst “oprichting en versterking van de staat van de dictatuur van het proletariaat.
afschaffing van uitbuitende klassen.
vorming van een nieuwe klassenstructuur van de samenleving.
de vorming en ontwikkeling van socialistische naties.” Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva
Mooie murals
Een waslokaal

Hoe kom je er ?

Tik de volgende GPS-coördinaten in in google maps: 53.037545, 13.386077. Je smartphone brengt je dan precies naar de parkeerplaats vóór het treinstationnetje. Vervolgens zet je maps.me aan (van te voren installeren op je smartphone) en geef je de volgende coördinaten in: 53.05370372220076, 13.375764902073163. Je zult dan de eerste gebouwen zien verschijnen. Dit echter na 45 minuten lopen.

Dental practise

De praktijk

De tandartswoning is een villa met een tandartsenpraktijk aangebouwd.Het huis zelf staat helemaal leeg op wat kasten en stoelen na. De tandartspraktijk is nog duidelijk zichtbaar. Jarenlang hebben urbexers kunnen genieten van deze locatie tot er op een dag brand uitbrak. Momenteel kun je gewoon binnenlopen. Ben snel want volgend jaar wordt het gesloopt en komt er nieuwbouw.

Brand

Hieronder een krantenartikel over de brand

https://www.hln.be/temse/brandstichting-in-leegstaande-villa~ae5699a3/

Hoe kom je er ?

GPS invoeren in je google maps en go !

51.126810 4.222619

Psychoclinic…

Wat is hier gebeurd ?

Geschiedenis

Na de oprichting van Salve Mater in Lovenjoel (voor vrouwelijke geesteszieken) kochten de Broeders van Liefde op 26 mei 1928 het domein Krijkelberghof in Bierbeek van de Belgische staat voor de ronde som van 1,5 miljoen Belgische frank. Tussen de eerste en de tweede wereldoorlog werd hier een gesticht gebouwd voor 800 krankzinnige mannen die psychiatrische zorg nodig hadden. De hele site probeerde ook in zijn eigen behoefte te voorzien: de boerderij achteraan het gesticht voorzag de patiënten van groenten, fruit en vlees. Verder was er een grootkeuken en een wasserij.

Achtergelaten kinderschoentje
Overal kwamen we onderdelen van poppen tegen
Binnenbrandje

Patiënten

Het patiëntenaantal ging op en neer. Na de Tweede Wereldoorlog verbleven er meer dan 1000 patiënten, méér dan in het hele dorp Bierbeek bij elkaar.

1936
1936
Nu
Her en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?
Her en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?

Merkwaardig

Uit rapporten blijkt dat ruim 75% van de mensen die stierven in de dorpjes Bierbeek en Lovenjoel psychiatrische patiënten waren in deze dorpjes.

Action T4 ?

Verder valt het direct op dat tijdens de bezetting van de Duitsers een frappante stijging optreedt van het aantal sterfgevallen. In Bierbeek stijgt het aantal in 1941 plots naar 218, waarvan 180 in Sint-Kamillus. In 1942 idem dito: van de 198 overlijdens zijn er 171 in Sint-Kamillus. Of dit verband houdt met het duitse euthanasieprogramma Action T4 is nooit bekend geworden. Action T4 was er o.a. op gericht om zoveel mogelijk mensen met een psychiatrische aandoening te doden d.m.v. vergassing of een dodelijke fenolinjectie in het hart.

Controle

Het is een heel groot gebouwencomplex waarvan de meeste gebouwen nog steeds in gebruik zijn van de huidige eigenaar: zorggroep st.Kamillus. Men geeft er ook psychiatrische hulp aan delinquenten die het in de gevangenis even niet zagen zitten. Dat het betreden van het verlaten gebouw niet zonder risico’s was hadden we al snel in de gaten. Het zorgpersoneel in de omringende gebouwen hield constant een oogje in het zeil. Op de bezoekersparkeerplaats hingen zes camera’s die ook alles in de gaten hielden.

“Ongewenst seksueel gedrag op het werk”

Naar binnen

Eenmaal bij het gebouw aangekomen kwamen we gemakkelijk binnen want aan de zijkant stond gewoon een raam open. Op de begane grond was het één grote opslagruimte van spulletjes als oude bureau’s, bedden, stoelen en oneindig veel kinderspeelgoed en kledij. Aan het plafond was te zien dat er een kleine brand had gewoed. De bovenverdieping was erg mooi. Veel kleine kamertjes waar ooit psychiatrische patiënten de nacht doorbrachten. Achter het complex ligt nog een begraafplaats waar men vroeger de mensen die hier stierven een laatste rustplaats gaf.

Hoe kom je hier ?

Kopieer onderstaande GPS-code in je google maps en kijk uit dat je niet gepakt wordt 😇

50.8540836, 4.7524459

Hotel Kosmos

Het hotel

Het hotel werd in 1934 gebouwd als jeugdhotel. Het originele complex was relatief klein. Het hotel was zeer gekend in de streek en genoot een goede naam. In de jaren ‘60 tot ‘80 was het een heel bekende plaats voor jongeren.

Verval

Het originele gebouw Kosmos werd voor de eerste keer uitgebreid in 1965 met een café/restaurant. In 1974 werd de cafetaria grondig uitgebreid en in 1992 werd de veranda aangebouwd. Dit gebouw werd in 2004 geklasseerd als beschermd monument. Deze erkenning was een streep door de rekening van de eigenaar, die grootse plannen had, waar dit gebouw niet in paste. Sinds 2005 werd het complex aan haar lot overgelaten. Het gebouw werd al ettelijke keren gekraakt en er werd al heel wat ontvreemd. De politie verzegelde het gebouw tevergeefs. Er werd zelfs een Bruggeling opgepakt, die betrapt was op het stelen van een koffiemachine. Sindsdien hebben de curatoren beslist om alles van waarde op te slaan.

Curator

Zelfs na tientallen petities en discussies bleef het complex nog steeds verlaten. De curatoren probeerden om het complex te verkopen, maar de biedingen waren steeds te laag. Ook vandaag stond het hotel er mistroostig bij. Voor een urbexer géén eer te behalen helaas.

Hoe kom je er ?

GPS: 50.7873, 2.7616 parkeren kan op de er tegenover liggende grote parkeerplaats.