Aceredo, het gezonken spookdorp ☠️

Rámon

Op een slinkse wijze brak Rámon door het ME-kordon en rende de berg af naar zijn geboortedorp bij de rivier. De commandant schreeuwde tegen twee van zijn mannen: “pak hem, ga hem halen voordat hij verdrinkt !”

Het water van het zich vullende stuwmeer stond al tot aan de drempel van de voordeur. Hij opende de deur en stormde naar boven. Op zijn kamer wipte hij een plank uit de vloer omhoog, greep de brieven en verstopte ze snel onder zijn trui. Vlak nadat hij een stoel pakte om op te gaan staan voelde hij het koude metaal om zijn linkerpols en even later hetzelfde gevoel om zijn rechterpols. Hij schreeuwde zo hard als hij kon maar niemand luisterde naar wat hij zei. Zijn moeder stond huilend achter het rood-witte lint en werd vastgehouden door een agente van de Guardia Civil. Zijn vader kon helemaal niets doen want hij was nog te verzwakt vanwege zijn 10-daagse hongerstaking. Niets had geholpen. Alles hadden de bewoners er aan gedaan om te voorkomen dat hun dorpje onder water zou worden gezet. Het grote geld had echter gewonnen. Aceredo zou het Atlantis van Spanje worden.

Nu, 30 jaar later, liep Rámon hand in hand met de vrouw uit zijn brieven met vochtige ogen door zijn geboortedorp. Wegen, paden en gebieden van voormalige landbouwgrond waren weer zichtbaar, evenals de voormalige huizen van zijn vriendjes. De stenen muren stonden er nog hoewel de meeste daken waren ingestort en de houten deuren en ramen verrot waren. Ze waren nog één straat verwijderd van zijn geboortehuis. Hij riep met luide stem zijn twee puberende jongens.

Ze mochten niet naar binnen gaan want de vloeren van hun voormalige huis waren door het water waarschijnlijk verrot en ze zouden zomaar kunnen breken. De historische droogte had zijn dorp met 70 huizen weer aan het oppervlakte gebracht en vandaag had hij vrij genomen om met zijn familie zijn vertrouwde omgeving te gaan bezoeken. De rivier de Lima op de grens van Spanje en Portugal had nog nooit zo weinig water aangevoerd. Daarbij wilde het energiebedrijf niet minder water afnemen waardoor het stuwmeer zo goed als leeg was gelopen.

Hij zag de oude auto van meneer Gonzales, zijn buurman. Op de dag van de evacuatie wilde hij niet starten. Alle huizen waren inmiddels leeg gemaakt. Zelfs de dierbaren op het kerkhof waren elders herbegraven. Meneer Gonzales kreeg zijn auto maar niet aan de praat en besloot hem te laten staan. Rámon keek er eens naar. ‘Hoevaak hadden ze wel niet op de achterbank van dit karretje gezeten toen ze een uitwedstrijd moesten voetballen’: vroeg hij zich af.

De groene rand bovenaan verraadt tot hoever het stuwmeer gevuld was met rivierwater.

Zelfs de oude waterpomp tegenover zijn huis spuwde nog steeds een gestage stroom water. Hier dronk hij altijd bij warm weer als niemand thuis was die hem binnen kon laten. Hij liep de stenen trap op en keek zo de keuken in. Het oude gasfornuis stond er nog. Hij sloot zijn ogen en in gedachten rook hij de paella die zijn moeder zo lekker kon maken. 10 jaar geleden hadden ze samen voor de allerlaatste keer paella gegeten. Zijn vader was de hongerstaking nooit te boven gekomen en ook mede door verdriet was hij in zijn slaap ook overleden.

Eenmaal op zijn slaapkamer pakte hij een stevige stoel en trapte er een aantal keer op met zijn voet. Daarna ging hij er op staan en strekte zijn hand tot boven de houten balk. Met zijn wijsvinger wrikte hij in een gat en even later viste hij er iets uit en stopte het in zijn broekzak. Zijn jongste zoon stond ineens achter hem en vroeg wat hij in zijn zak had verstopt. Ràmon schrok en zei hem dat hij dat straks zou vertellen waar iedereen bij was. Samen liepen ze de kamer uit, de trap af, de straat op waar zijn oudste zoon bij zijn moeder stond te wachten.

De voordeur.

Vlak voor haar knielde hij op de grond en keek haar aan met vochtige ogen. ‘Ik heb hier zó lang op gewacht. Ik heb altijd een voorgevoel gehad dat dit moment zou gaan komen en nu is het zover. Ik wilde je dit al 30 jaar geleden vragen. Hoevaak heb je me in die periode niet gevraagd wanneer ik je zou vragen of ik met je wilde trouwen ? Hoevaak heb ik je teleurgesteld met mijn antwoord dat je geduld moest hebben ? Een jaar lang heb ik hiervoor gespaard en ik was zo bang dat ik het nooit meer zou vinden. Maar vandaag was het lot me gunstig gezind en heb ik datgene gevonden wat ik al die tijd kwijt was. Vandaag komt er eindelijk een einde aan mijn geheim. Met zijn linkerhand pakte hij de pols van de snikkende moeder van zijn dierbare zonen en drukte een mooie gouden ring in de palm van haar bevende hand 💍.

De stenen trap naar de keuken.
Het gasfornuis.
De oude waterpomp.
De auto van buurman Gonzalez.
De gang naar Rámon’s slaapkamer.
De auto van buurman Gonzalez.
De auto van buurman Gonzalez.
De dam.

Aceredo jaren ‘80

Uit hun huizen gejaagd

Deze plek bezoeken ?

Kopieer onderstaande GPS-coördinaten in je google maps (41.8945049, -8.1282296) en parkeer je auto precies op het aangegeven plekje neer (plaats voor twee auto’s). Spring over de rood-witte barricade en wandel via het kapotte asfaltwegdek naar het dorpje onder je.

Abandoned Château des Tours

Pareltje

In de verte zagen we dit vervallen pareltje dat gebouwd werd in de 14e eeuw. Verlaten door de eigenaar raakte het kasteel geleidelijk in verval. Eigenlijk jammer dat hier niet een of andere instantie ingrijpt. In Nederland zou dit nooit kunnen gebeuren. Als je hier je kozijnen en voordeur niet op tijd een likje verf geeft wordt er door de buurtvereniging al een facebook-pagina aangemaakt om je op andere gedachten te brengen.

Renaissance

Het kasteel dateert dus uit de 14e eeuw en bestaat uit drie torens en een donjon binnen. De muren werden in de 16e eeuw vervangen door rechthoekige gebouwen en ter verdediging werden twee ronde torens met kantelen toegevoegd. Tussen de twee ronde torens geven drie openingen toegang tot het kasteel. Op de grote binnenplaats zagen we baaien in Italiaanse stijl zodat je zou kunnen stellen dat de bouw van dit kasteel is beïnvloed door de Renaissance-tijd. De kapel van het kasteel bevindt zich in het oosten buiten de omheining en dateert ook uit de 14e eeuw.

Camping

Tegenwoordig behoort dit kasteel tot een wijndomein van Saint-Emilion. François Marret, de huidige eigenaar, erfde dit kasteel van zijn oom maar laat het gewoon leeg staan. Zo jammer. Geeft het toch gewoon aan ons ? Hoe vet zou het zijn om hier een camping bij te maken en iedere avond op de binnenplaats van het kasteel feestjes te houden met bier en Schwein am Spies ? Ja toch ?

GPS

Wil je dit kasteel eens een keer bezoeken ? Voor twee flesjes bier lieten de aanwezige klusjesmannen van de boerderij ernaast ons binnen. Hieronder de GPS.

44.9252175582703, – 0.11927486330718853

De binnenplaats.
Een brug verschafte ons toegang tot de kasteelpoort. De gracht was opgedroogd.
De ramen zijn dichtgemetseld.
Een oude waterpomp waar de dienstmeiden vroeger hun water omhoogpompten om te kunnen koken en wassen.
Rechts het kapelletje.
Het kapelletje van binnen.

Kasteel vroeger

Verder in de buurt

Aérotrain d’Orléans Test Track

Angelica en ik stonden onder aan het treinplatform en keken omhoog naar het spoor in de lucht. De futuristische luchttrein was een Franse uitvinding uit de jaren ’60. Net als de magnetische trein, was de Aérotrain ontworpen om boven de sporen te glijden. In plaats van magnetische weerstand te gebruiken, zou de Aérotrain op een kussen van lucht drijven. Helaas werd dit project stop gezet toen de centjes op waren en de uitvinder, Jean Bertin, was gestorven. Daarna werd de TGV ontwikkeld (Train à Grande Vitesse, hogesnelheidstrein) en deze trein werd wél een succes en bestaat nu nog altijd. Hoewel het project werd stopgezet, werden de testbanen nooit afgebroken en zijn ze nog steeds hoog op het platteland te vinden. We kwamen door hele kleine dorpjes waar ze al zeker 75 jaar géén Duits nummerbord hadden gezien. Dat was dus even schrikken voor ze. ‘s Avonds sliepen we aan de rivier de Loire.

Foto’s uit jaren ’60

GPS

Het eerste platform is in Ruan, Loiret: 48.1157, 1.904. Het middenstation is in Chevilly, Loiret: 48.0282, 1.884. Het laatste platform is in Saran, Loiret: 47.9581, 1.892.

Steel, steel, steel

Seraing wordt samen met andere steden langs de Maas beschouwd als een van de bakermatten van de Europese industriële revolutie. De opkomst van de zware industrie werd in gang gezet door de Britse ondernemer John Cockerill, die al in 1817 de eerste ijzerertssmelterij bouwde. Na zijn dood in 1840 werd de plant genationaliseerd en bleef groeien onder de naam “Société anonyme John Cockerill”. In 1955 werden de werken samengevoegd met de naburige fabriek in Ougrée en al snel werd een geïntegreerde fabriek “Cockerill-Ougrée” met meer dan 45.000 werknemers gevormd. In de jaren ‘90 veranderden de eigenaren van de fabriek snel. Het eerste nieuwe bedrijf “Cockerill-Ougrée-Providence et Espérance Longdoz” werd opgericht, later overgenomen door Arbed en Usinor en uiteindelijk gefuseerd met Arcelor Mittal in 2010. Het ging echter niet goed met de productie van staal in Europa hetgeen in 2009 leidde tot een definitieve stopzetting. Voor ons een mooie locatie om onze hobby fotografie een paar uurtjes uit te oefenen.

De GPS staan onder deze blog.

Video

Als die mafklapper valt dan is hij morsdood.

Control room (meet-en regelkamer)

Procesflowdiagram.
Werkinstructie.
Procedureblad.

De onderhoudswerkplaats

Koelwerk.

How to get there ?

Kopieer onderstaande cijfertjes gewoon in google, klik vervolgens op ‘maps’ en klik op ‘starten’. Parkeer je auto op GPS 50.6037586, 5.5423283. Loop in drie minuten naar het gat in het hek op GPS 50.6041008, 5.5430793. Vervolgens ben je op het fabrieksterrein waar géén bewaking is. Het interessantste gedeelte is de ‘control room’ vanwaar uit alle productieprocessen werden bestuurd. Deze bevindt zich op de bovenste etage boven GPS 50.6053000, 5.5482020.

Buzludzha

De weg er naar toe was zwaar. Met 20 km/uur probeerden we al slingerend over het steil oplopend weggetje gaten zo groot en diep als speciekuipen te vermijden. Eenmaal boven was het uitzicht op 1500 meter hoogte overweldigend. Angelica en ik keken uit over het uitgestrekte Central Balkan National Park. Deze bergtop staat bekend als de geboorteplek van het Bulgaars communisme. Ter nagedachtenis aan een geheime bijeenkomst in 1891 waarbij de Bulgaarse communistische partij werd gevormd werd in zeven jaar tijd dit gebouw uit de grond gestampt. Het is geheel gebouwd in de stijl van het brutalisme/modernisme. Het gewapend beton is gewoon ruw gelaten en het geheel kwam heel bombastisch en intimiderend op ons over. Een bouwstijl die we overigens veel in Bulgarije zagen. Op totaal onverwachte plaatsen staat ineens een betonnen kunstwerk zo báf voor je neus. Afgebeeld staan meestal mensen die hard werken met een hamer/sikkel of een geweer in de hand hebben, al dan niet zittend op een paard. Dat is hier nog wel een dingetje. Als je balans kan houden op een paard dan hoor je er zo te zien bij hier in Bulgarije. Het deed me denken aan die foto van de Russische president Poetin. Waar hij met ontbloot bovenlijf op een paard komt aangesjokt. Indruk maken ? Mannelijkheid uitstralen ? Hoe dan ??? Op vandaag toon je je mannelijkheid door je hele hals vol te tatoeëren. Je bent zongebruind en zet iedere maand een spuit in je reet om breed te worden. Op het terras sla je iedere stoel kapot zodat het meisje van je dromen alleen nog maar op jouw schoot kan zitten 🤦🏻‍♂️. Kijk Poetin, op een paard zitten is done, helemaal klaar.

Hoe kom je er binnen ?

Helaas. Dat is onmogelijk. Het is één betonnen klomp zonder ramen en deuren. De enige deur is bij de ingang met een hekwerk ervoor. Naast het hekwerk staat een politie-unit inclusief agent. Rondom het gebouw is professionele camera bewaking aangelegd. Binnenkomen kun je helaas dus wel vergeten.

Toegangstrap
Enige foto van binnen helaas

Buzludzha tijdens het communisme in de jaren ‘80.

Buzludzha gefotografeerd door collega urbexers

Helaas hadden we al jaren geleden hier moeten zijn om binnen te komen. Buzludzha wordt momenteel gerenoveerd en in de staat van de jaren ‘80 teruggebracht. Om toch een indruk te geven hoe fotogeniek deze urbex-spot is plaats ik enkele foto’s die ik tegenkwam op internet.

GPS

De parkeerplaats naast het monument staat op (42.7355997, 25.3963680). De mooiste foto van veraf maak je vanaf het Socialism Monument Социалистически Паметник op (42.7311464, 25.3867570)

Abandoned Olympic Winter Games sites Sarajevo, Bosnia-Herzegovina 1984

Olympische Winterspelen 1984

In 1984 werden nabij Sarajevo, de hoofdstad van Bosnië-Herzegovina de 14e Olympische winterspelen gehouden. Schaatser Hilbert van der Duim droeg de Nederlandse vlag maar helaas wonnen we geen enkele medaille🥇in deze eerste Spelen in een socialistische staat. Tijdens de Balkan-oorlog in 1991 werden deze sportlocaties op de Trebević berg gebruikt door de Bosnisch-Servische guerillastrijders.

Video

Olympische ringen uit 1984 in het centrum van Sarajevo

Bobslee-baan

De 13 gekrulde bochten van de 1300 meter lange olympische bobsleebaan diende als één lange loopgraaf maar dan niet IN de grond maar boven de grond. De Bosnische-Serviërs konden zodoende een groot gebied bestrijken en zich ook nog eens vrij bewegen. Dat de Bosnische Kroaten wel degelijk terugschoten zagen we duidelijk aan de ontelbaar veel kogelgaten in het beton waarvan de baan gemaakt was. Om daar te komen moesten we een bepaald pad gebruiken daar niet alle mijnen waren opgeruimd. Ik vond op youtube nog een filmpje van de bobsleebaan tijdens de Winterspelen uit 1984.

Bobslee-track
Bobslee-track
Bobslee-track
Kogelgaten in Bobslee-track

Bistrik toren

Via een kaal gelopen pad in het gras liepen we naar de toren. Ook hier was het weer uitkijken dat je op het pad bleef en niet ernaast ging lopen. Hier zagen we wederom de gevolgen van de vele beschietingen. Zowat het hele gebouw was doorzeefd met kogels. Zeker de toren die in de Oostenrijk-Hongaarse tijd was gebouwd.

Bistrik tower
Bistrik tower doorzeefd met kogels en granaten tussen 1992-1995.
Granaatinslag
Verlaten huizen op de berg
Meer kogelgaten
Gemaakt schietgat

Igman Olympisch schansspringen

Onze aandacht werd getrokken door een groot open veld waar we twee skischansen zagen. Hier had men dus vroeger strijd geleverd om wie het verste kon springen. Het Olympisch erepodium stond er ook nog. Tijdens de oorlog voerde men hier standrechtelijke executies uit. Bosnische krijgsgevangenen moesten met de handen in de lucht net doen alsof ze een medaille hadden gewonnen waarna een dof schot in het hoofd een einde maakte aan hun leven. Sadisme puur ! 😡. Géén lekker plekje dus. We konden nog duidelijk zien hoe ze de kogelgaten geprobeerd hebben weg te plamuren. Tijdens het beleg van Sarajevo (1992-1995) werd het gebied rond Igman het toneel van hevige gevechten. Uiteindelijk werd het een deel van de bufferzone van de Verenigde Naties (UNPROFOR) tussen de strijdende partijen van de Bosnische regering en het leger van de Republika Srpska. Dit konden we nog goed zien aan het met verf aangebrachte UN-teken op het gebouwtje van de jury naast de baan.

Igman Olympic Jumps
Igman Olympic Jumps
United Nations logo met verf aangebracht op voormalig jury-kantoor
Erepodium maar ook executieplaats tijdens burgeroorlog
Op deze foto die ik kreeg van een oorlogsveteraan zie je de kogelgaten duidelijk (foto van 1997).
Kogelgaten dichtgeplamuurd.
Olympisch restaurant naast de berg

Igman Olympisch hotel

De Bosnische oorlog heeft niet alleen geleid tot 100.000 doden maar Angelica en ik waren vandaag ook op de plek waar de ergste wreedheden in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog zijn uitgevoerd. Dit hotel, dat werd gebouwd als onderdeel van het Olympisch Dorp, werd tijdens de oorlog omgebouwd tot gevangenis én executieplaats voor Bosnische moslims. Het gebied rondom het hotel was ook nog bezaaid met landmijnen dus ook hier moesten we op het betonnen pad blijven. Angelica zag twee puppies bij de parkeerplaats dus die was meteen verkocht. Ik begon alvast met lopen want een vrijage tussen Angelica en puppies kan maanden duren. Dan om heel kort te zijn: ik kwam niet verder dan de ingang van het voormalige moordcomplex. Hier zag ik een geweer en een camouflage-jack liggen. “Wowww…”: dacht ik nog. ”Dit zit niet goed”. Hier moest ik weg en snel ook. Ik draaide me om en liep de berg weer omlaag richting Angelica. Ik zei:”instappen en wegwezen”. Ze wilde de zwerfpups meenemen maar ik moest even streng zijn. Hoe dan ?? Nog net niet met piepende banden reden we snel weg de berg af op zoek naar een camping om te overnachten. Op de camping lieten we de foto’s zien aan het bedienend personeel. Dit was dus een echte gun ! Een ober vertelde dat soldaten nog vaak oefeningen hielden rond het Igman-hotel. Waarschijnlijk heeft hij zijn wapen vergeten. Maar dat was niet zo erg zei ie. In Bosnië heeft bijna iedereen wel een tweede gun thuis liggen 😳😳😳. In de video hieronder kun je het goed zien.

Skating paradise

Houdini-act (hoe kom je er in ?)

Sluiten oude ijsbaan

In 2011 werd door de veiligheidsverantwoordelijken van de stad Luik besloten om de ijsbaan in Palais des Sports in de arbeiderswijk Coronmeuse definitief te sluiten. De plaatselijke ijshockeyclub was al een tijdje geleden uitgeweken naar de nieuwe ijsbaan van Médiacité in Luik.  Dat zagen we aan de prijslijst van het bier in de kantine. Die was nog in Belgische Franks.

Binnenkomen

Mijn vriend Erik en ik stonden voor de voorgevel van de oude ijsbaan. De grote grauwe betonnen muur had wel iets Russisch of in ieder geval een hele communistische inslag. Linksonder was een groot gat in de muur geslagen. Erik had de eer de eerste Houdini-act ter wereld te doen maar dan in tegenovergestelde richting. Niet ergens UIT komen maar ergens IN komen. Kijk even de video en lach je dood haha. Overal lagen nog schaatsspullen, kleding, toeschouwersstoeltjes, kartonnen drinkbekers, consumptiebonnen, supportersstuff etc. Zelfs de ijsdweilmachine voor het onderhoud van de ijsbaan stond in een hoekje klaar om gaten, scheuren en sleuven in het ijs te repareren door eerst een laagje ijs van de baan af te schrapen en er dan een dun laagje warm water op te sproeien. Dit vloeide dan direct in alle oneffenheden en leverde uiteindelijk een spiegelgladde en schone ijsbaan op. Maar nu keek hij troosteloos naar de lege ijsbaan waar ooit de Bulldogs hun kunsten vertoonden. Kijk even op hun website.

GPS

50.6539112 5.6133622

Verlaten Maffia Men’s Club “Death Fox”

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie lijven konden etaleren aan gulzige klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Als de club pas sinds kort gesloten zijn, dan waren die flessen toch al lang weggehaald ? Klik hier voor de flesseninfo.

Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Maffia Men’s Club Death Fox

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie rondingen konden etaleren aan verlekkerde klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Klik hier voor de flesseninfo.

Deze kalender hing aan de muur. Staat de club zolang leeg ?
Deze flessen stonden halfvol op de bar. Ze werden alleen in de jaren ‘70 geproduceerd. Staat de club zolang leeg ?
De lounge
“Uitsmijter”
Achter het glas zaten de vrouwen van plezier
Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Apice Ghosttown

Video bezoek Apice

Aardbeving

In de nacht van 23 november 1980 begon opeens de bodem te bewegen in Irpinia, Campanië, Italië. De aardbeving had een kracht van 6,9 op de schaal van Richter en er vielen bijna 3000 doden en duizenden gewonden te betreuren.

Vlucht

De duizenden inwoners vluchtten na deze enorme aardbeving om nooit meer terug te keren naar hun huizen, café’s en kerk. Al meer dan drie decennia staan de huizen leeg, zijn de straten verlaten en staan gebouwen op instorten. Overigens werden niet alleen de mensen in Apice getroffen door het natuurgeweld. In deze streek raakten meer dan 250.000 mensen dakloos.

Romeinse tijd

Gelegen in de provincie Benevento, werd de stad gebouwd tijdens de dagen van het keizerlijke Rome en dateert het uit de achtste eeuw. De stad dankt zijn naam aan een Romeinse edelman en een populaire gastronoom Marcus Gavius Apicius, auteur van het eerste Romeinse kookboek. Hij kreeg van de Senaat de opdracht om dit landgoed cadeau te doen aan een groep legioensoldaten om hen te belonen voor hun diensten en loyaliteit in de strijd tegen de vijanden van Rome.

Heden ten dage

Momenteel is het dorp niet geheel verlaten. Overal zagen we katten en sommigen kwamen zelfs even vriendelijk dag zeggen. De toegangswegen zijn afgesloten middels een hek maar daar konden we gemakkelijk langs. Ook werden we gewaarschuwd voor videobewaking maar inmiddels hebben we de ervaring dat een waarschuwingsbordje goedkoper is dan een hele bewakingsset. Het effect is namelijk hetzelfde: mensen blijven weg. Via een aantal haarspeldbochten kwamen we bij de ingang van het dorp. Een hond kwam al blaffend naar ons toe gerend maar die had het lef niet om te bijten haha. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het géén pitbull-kaliber hond was. Op de weg terug kwam hij weer aangesneld en toen maakten we meteen ook kennis met zijn baasje. Een oudere man die wat troep op straat stond te verbranden. Ik groette hem vriendelijk en zei hem dat het dorp “very bellissimo” was. Hierop lachte hij vriendelijk en zei er niets op terug.

GPS:

41.119822, 14.931249