Duga…

Met het busje reden we richting Doega, een OTH-raketradarsysteem van de voormalige Sovjet-Unie. Ten tijde van de Koude Oorlog werd dit systeem ontworpen voor het traceren van afgevuurde kernwapens en het daarna binnen twee tot drie minuten overbrengen van deze informatie aan de Sovjetleiding, zodat tijdig actie zou kunnen worden ondernomen tegen een atoomaanval vanuit het westen en meteen een tegenreactie kon worden genomen. Niet alleen bezorgde de kernwapenwedloop in de jaren ‘60 de Europese bevolking nachtmerries maar natuurlijk ook de mensen die in de Sovjet-Unie woonden. Misschien vind je de ligging een beetje raar maar een kernwapenaanval zou van twee kanten kunnen komen: vanuit Europa maar vanuit de VS konden ook raketten over de noordpool worden afgevuurd (zie kaartje helemaal onderaan). De volledige naam was Zagorizontnaja radiolokatsionnaja stantsia Doega (Загоризонтная радиолокационная станция Дуга; “over-de-horizon-radarstation Doega”). Vanwege de tikkende ruis die het OTH-systeem op de korte golf produceerde, kreeg het onder zendamateurs al snel de Engelse bijnaam “Russian Woodpecker”. Doordat de uitzendfrequenties steeds anders werden gekozen, zorgden ze wereldwijd voor een verstoring van reguliere- en amateuruitzendingen en resulteerden daardoor in duizenden klachten in vele landen wereldwijd. We kwamen in de meetkamer op de eerste verdieping en zagen allemaal kapotte regelpanelen. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dit systeem ooit gewerkt kon hebben. We waren een hele poos onderweg om alles goed te kunnen bekijken. We wandelden om de gehele radar heen. Zo’n 500 meter bedroeg de lengte van het systeem. En dan 110 meter de lucht in. We maakten ook nog een wandeling door het gehuchtje naast de Doega-centrale. Hier woonden de arbeiders met hun gezinnen. Het viel op hoe klein de appartementjes eigenlijk waren. Sommige hadden een badkamer, klein keukentje en een slaapkamer annex woonkamer. Weer anderen hadden er een kamer bij. Van isolatie had men in die tijd nooit gehoord. De centraal geregelde verwarming stookten in de winter de ruimtes op tot 25 graden. Je had niks te willen. Als je het te warm had maakte je gewoon het raam open. Op vandaag kunnen we ons dat niet meer voorstellen. We bezochten ook nog een schooltje voor de arbeiderskinderen, een theater en een sporthalletje met toestellen. Na dit tripje gingen we weer terug naar ons restaurant in Chernobyl, terug naar de nooit-lachende bedienster Katja en voor de derde dag op rij aten we varkensvlees met een glaasje ranja, witte kool en wat aardappeltjes. De maaltijd was goed te noemen. Wel erg vettig maar nu eenmaal gericht op de Russische arbeiders die stukken meer verbranden dan wij. Daarna was het tijd om naar onze cottage in de Exclusion zone te gaan. Maar eerst gingen we nog naar een van de twee winkeltjes die in Chernobyl lagen en kochten bier en wodka in. Maar dat mocht pas na 19:00u anders was het strafbaar. Toen we thuis kwamen zat er een ooievaar op een tak van een boom. Het blijven toch aparte beestjes.

Wil je deze plek bezoeken ? Tik 51.30545, 30.06550 in Google maps

Doega OTH-raketradarsysteem
Doega OTH-raketradarsysteem begint uit elkaar te vallen
Doega OTH-raketradarsysteem
Het kan hele fraaie beelden opleveren
Doega OTH-raketradarsysteem
Doega vanuit de lucht (foto: Dima Tolstoy)
Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Vertaling door Inna:””Vooruitgang bij de uitvoering van socialistische toezeggingen”
Eenvoudige arbeiderswoning
Achtergebleven piano
Sportschool
Toneelzaaltje
Winkeltje Chernobyl
Nog even snel winkelen in Chernobyl
Collega urbexer gefotografeerd on top of Doega
Kernwapenaanval vanuit de VS via de noordpool op de Sovjet-Unie

Residence of the failed state

De burgeroorlog in Somalië in 1991 maakte niet alleen een einde aan het bestaan van een land maar ook aan de activiteiten van zijn ambassade. Werkelijk alles hebben ze destijds laten liggen in dit pand, gelegen in een chique woonwijk. Typemachines, diplomatieke postzakken, fotorolletjes, asielaanvragen etc. Makelaars waren bezig om het eens zo statige pand verkocht te krijgen maar ze kregen géén antwoord op hun brieven en emails aan de Afrikaanse staat die eigenlijk alleen nog maar op papier bestond. Het pand had destijds gemakkelijk voor één miljoen gulden verkocht kunnen worden. Zeker op deze A-locatie. Maar nu is het te laat. Wanden zijn beschimmeld, het dak vertoont gaten, vloeren zijn door de regen nat geworden en staan nu bol vanwege het vocht. Momenteel helpen zo’n zevenhonderd Amerikaanse militairen Somalië in de strijd tegen terreurorganisatie Al Shabaab, een aan Al Qaeda gelieerde organisatie. President Donald Trump heeft in december 2020 de opdracht gegeven voor het vertrek van vrijwel alle Amerikaanse troepen uit Somalië. Voor 15 januari 2021 moet het aantal Amerikaanse militairen in het Afrikaanse land fors zijn verkleind, meldt het Pentagon. De voormalige ambassade is via de achterzijde te betreden. In de overwoekerde tuin vonden we een hekje wat we zodanig plaatsten dat de spijlen een trapje vormden. Binnen in het gebouw vonden we allemaal leuke spulletjes uit begin jaren ’90 zoals oude telefoons en verlopen paspoorten.

GPS:50.690234 7.158239

Op de foto de laatste president van Somalië: Siad Barre. Mensen die hem niet steunden – zoals 82 hoge officieren werden vermoord . Zijn bewind heeft meer dan 200.000 mensen het leven gekost.

Airport von Stauffenberg

Hitler moest dood. Maandenlang had von Stauffenberg gewerkt aan het plan Walküre om de Fuhrer uit de weg te ruimen. Om 07:00u zou het vliegtuig vanaf vliegveld Rangsdorf vertrekken. Zenuwachtig liep hij op en neer door de verkeerstoren, wachtend op zijn maat Werner von Haeften. Hij was al 20 minuten te laat. Toen stopte een wagen met piepende banden vlak voor de ingang. Hij was er ! Eindelijk konden ze vertrekken richting Hitler’s bunker Wolfsschanze.

Inmiddels weten we dat de aanslag op Hitler mislukte en dat er meer dan 200 mensen hiervoor werden geëxecuteerd. Hieronder 19 generaals, 26 kolonels en 7 diplomaten. Von Stauffenberg en von Haeften werden op de binnenplaats van het Bendlerblock in Berlijn doodgeschoten. Het gaf ons een raar gevoel hier te mogen rondlopen. Wederom zoveel geschiedenis. Na 1945 deed deze luchthaven dienst als militair vliegveld van de Sovjet-Unie. Overal zagen we nog russische teksten. Ik heb ze vandaag laten vertalen door een russische kennis van me: Inna Negulyaeva.

GPS: 52.2826, 13.4290

Uitzicht vanuit de verkeerstoren van luchthaven Rangsdorf
Oude rolstoel
“Piloten, ken en volg de regels”
Letterlijk vertaald:” de weg naar winst is recht, vertrouwd. En het allerbelangrijkste is altijd en overal een hoge productiviteit”
Deze foto is genomen uit de netflixfilm “Stauffenberg” met Sebastian Koch in de hoofdrol. Je kunt duidelijk zien dat de film niet op locatie is opgenomen. Kijk alleen al naar de trappen links van de verkeerstoren. In het echt zijn die trappen er niet.
Controletoren
Vliegtuig hal
von Stauffenberg helemaal links

Nazi hospital Buch

In totaal werden tijdens het nazi-regiem 698 hersenen van vermoorde tbc-patiënten afgeleverd bij het in dit complex gevestigde Kaiser Wilhelm Institut für Hirnforschung.

Het werd Angelica en mij niet gemakkelijk gemaakt om binnen te komen. Om het complex stond een stevig, hoog hekwerk en alle ramen en deuren op de begane grond waren dichtgelast met ijzeren platen. Via een klein gat in het hek en via een kelderingang kwamen we uiteindelijk in het gebouw waarvan de bouw in 1901 startte en nu al 30 jaar leeg staat. We zagen een pand gebouwd in een barokke stijl in een T-vorm met drie vleugels. De indrukwekkende gang was ontworpen volgens de kenmerken van de binnenplaats van een Italiaans Renaissance-paleis, met zijn gewelfde plafond, balustrades en kolommen, samen met sculpturen en bloemmotieven langs de balustrades. We hoorden voetstappen in het gebouw maar deze waren ver weg. We waren dus niet alleen, waarschijnlijk mede-urbexers. We liepen de brede, mooie trap omhoog naar de eerste verdieping waar tot 1942 tbc-,en tyfuspatiënten werden verzorgd. Het door de nazi’s geïntroduceerde “Action Brandt” zorgde voor de lugubere massamoord op ongeveer 200.000 zieke Duitsers. Ze moesten plaats maken voor gewonde soldaten. De oorlogsmachine moest immers blijven draaien. Aan het hoofd hiervan stond Julius Hallervorden. Hij ging na de oorlog verder als directeur van het Max Planck Instituut voor Hersenonderzoek en kreeg in 1956 zelfs het Federale Kruis van Verdienste. Hij stond bekend om de volgende uitspraak:

Hallervorden: “Kijk hier nu, jongens. Als je al die mensen gaat vermoorden, haal dan in ieder geval de hersenen eruit zodat het materiaal kan worden gebruikt.” Ze vroegen me: “Hoeveel kunt u er onderzoeken?” en dus vertelde ik ze … hoe meer hoe beter “. 

Kun je je dit voorstellen ? Het gebouw is in redelijk goede staat, vermoedelijk omdat er zoveel moeite is gedaan om het te behouden en te voorkomen dat mensen binnenkomen. Wil je hier eens naar toe ? Kopieer dan de onderstaande GPS naar Google maps:

52.637364, 13.503723

Het hele gebouw is voorzien van mooi murals
De eerste etage waar tbc-patiënten lagen
Een wasbak uit 1901
De zolder
De dienstlift

Villa Heil

Op een kille winterdag bezochten we deze verlaten notarispraktijk uit 1909 die er al vanaf 2005 verlaten bij ligt. Overal lagen persoonlijke spullen zoals agenda’s en notitieblokjes maar ook zaten er nog cliëntendossiers (sommige van de jaren ‘20) opgeslagen in kartonnen dozen. De wachtkamer van deze praktijk zag er het meest desolaat uit. De rest van de kamers had flink wat waterschade opgelopen veroorzaakt door gaten in het dak. Er was een mooie trap naar de 2e verdieping en de mooie glas in lood ramen schepten een apart sfeertje. Op diverse plekken in het huis stonden van die oude televisies. Van die echte oude bakken. Waarschijnlijk was de voormalige bewoner een jager want op zolder vonden we een aantal patroonhulzen. Een leuke plek om twee uurtjes door te brengen.

Verlaten crematorium uit 1910

Het ijzeren toegangspoortje was gelukkig niet op slot en ging piepend open. De hoofdingang van het gebouw wat uitziet als een kapel kon je alleen bereiken via een oude stenen trap. Boven aangekomen waren helaas alle deuren en ramen dichtgemetseld. Via de achterzijde konden we via een kapot raam naar binnen. We kwamen meteen terecht in het gedeelte waar de ovens stonden.

De invoerzijde van een oven
Urnen waarin de as van de overledene werd gedaan

Hier werden de ovens met lucht en gas tot een temperatuur van 800 graden voorverwarmd om tenslotte het lijk bij een temperatuur van 1100 graden binnen 75 minuten te verbranden. In het midden stond een roterende invoermachine. Hierop stond de lijkenkist die de hele nacht had staan wachten in de naastgelegen gekoelde lijkenruimte. Met dit apparaat werd het koude lichaam in de oven geschoven waarna een alles verzengende hitte met een snelheid van 100 kg/uur het lichaam zou terugbrengen tot drie kilo grijze as. Ernaast stond een oude bottenmolen die er voor diende om de stukken bot die de hete dans hadden weten te ontspringen alsnog tot moes te malen. Nadat ze waren vermalen werden ze bij de volgende crematie alsnog verbrand. Om de hoek stonden tientallen urnen opeen gestapeld. Ernaast stond een vuurpook met een hittebestendige handschoen. Dit crematorium is nog tot in de jaren ‘80 in gebruik geweest. Het is gebouwd in 1910 en heeft dus twee wereldoorlogen en een koude oorlog meegemaakt. Als je uit gaat van vijf lijken per dag per oven (vijf stuks) dan zijn hier in een eeuw tijd een half miljoen lijken gecremeerd. En in die tijd had je geen roet-of geurfilters zoals de moderne crematoria dat op vandaag hebben. Hier in de straat hing dus ‘s zomers en winters continu een soort BBQ-luchtje.

Een roterende invoermachine waarmee de kist in de oven wordt gebracht
Één van de vijf ovens

De grafstenen en omgevallen urnen gaven een spookachtig beeld en de griezelige reliëfs op de stenen droegen bij aan een duistere sfeer. Zeker als je buiten een gedenksteen ziet die mensen herinnert aan de BAMAG-ramp waarbij een munitiefabriek explodeerde en 56 vrouwen en meisjes omkwamen. Mocht je een keer zelf willen gaan kijken, kopieer dan onderstaande cijfers (helemaal onderaan in in de blog in google maps.

Een grafsteen
De plek waar de kist omlaag zakte naar één van de vijf ovens
Een achtergebleven schoen
Achterzijde crematorium
Luchtregelaars bepalen de hitte in de oven
Hittebestendige handschoen en vuurpook
Hoofdingang crematorium
Begraafplaats naast het crematorium

GPS 51.8131193 12.2427469

Verlaten Kurhaus in Hessen

Ik stak mijn rechterhand door het gat in het raam en kon nog net aan de klink komen om deze om te draaien. Met een lichte duw ging het raam open en konden we naar binnen klauteren. Het glas kraakte onder onze schoenen maar verder was het muisstil. Altijd tricky als je een gebouw binnen gaat in het centrum van een stad. Altijd is er wel iemand die je naar binnen ziet gaan en de drang voelt om de politie te bellen. In Duitsland zijn de boetes gelukkig niet zo hoog. Met een paar honderd euro sta je weer op straat. In Tsjechië kun je er echter rustig een 0 achterplakken.

Het Kurhaus is 10 jaar geleden gesloten. Dat zie je nog aan de prijzen op de menukaart in de bar en de PC op het kantoor. Echt zo’n joekel. Overal lagen floppy’s op de grond. Ook is er helaas al veel vernield door de trashers. De bar is echter nog intact: er staan nog enkele lege flessen drank op een plank. Een doos porseleinen attributen voor een neusbehandeling zaten nog in een doos. Veel privé-kamers waren voorzien van behandelingsbaden waar je je schurft kon laten losweken. In het aangrenzende theater konden de 700 gasten kijken naar een mooie voorstelling van een dansgroep. Na een uurtje vonden we het goed geweest en gingen we weer naar buiten.

GPS-coördinaten helemaal onderaan

Wil je hier ook eens heen ? GPS 51.114236 9.109798

Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven

Urbex.Nazi-bakery

In deze verlaten bakkerij werden broden gebakken voor de Joden, zigeuners, gehandicapten en a-socialen die in concentratiekamp Sachsenhausen te werk waren gesteld. In dit concentratiekamp hebben 200.000 mensen gezeten er er zijn 50.000 mensen gestorven door uitputting, marteling en executie. In dit kamp werd de ” nekschotmachine” uitgevonden waarbij gevangenen in hun hoofd werden geschoten terwijl ze dachten dat er een fotootje werd gemaakt. Bij de demonstratie van dit apparaat werden 96 willekeurige Joden onder luid applaus van de aanwezige SS-ers standrechtelijk ” gefotografeerd”. Hierbij werden ze door de SS-ers aangemoedigd om naar het vogeltje te lachen. Toen ze eenmaal lachtten volgde het nekschot. Dit onder luid gebrul van de aanwezigen. Hierna werden met dit apparaat 18.000 russische krijgsgevangenen doodgeschoten.Omdat de beulen psychische klachten kregen werd een gaskamer gebouwd op het terrein. Zodoende werden de beulen niet geconfronteerd met het leed wat ze zelf aanrichtten.De joden in de bakkerij moesten niet alleen het brood bakken voor hun lotgenoten maar deze broden ook kilometers verderop bezorgen. Ze liepen over een weg die was aangelegd met de grote hoeveelheden as van gecremeerde landgenoten.
Het is even zoeken naar deze plek in het bos. De bakkerij binnen komen is niet zo moeilijk. Er zijn inmiddels genoeg raampjes ingetikt. Kopieer deze cijfers in google maps en voila: 52.768109 13.282145

Urbex “Save the last dance for me”.

We waren expres met de metro vroeg vertrokken richting Berlin-Treptow. De zon staat ‘s ochtends in deze tijd van het jaar vrij laag. Waarschijnlijk waren er wat ramen van het gebouw ingekegeld hetgeen dan een leuk effect zou kunnen geven. Via Google Earth had ik thuis gezien dat het pand waarin de oude balzaal zich bevond tussen de rivier de Dahme en een drukke straat lag. Na de verloren eerste wereldoorlog werd in deze Berlijnse club het verdriet weggedanst. In 1942 was de nationaal-socialistische organisatie ‘Kraft durch Freude’ hoofdgebruiker van deze balzaal. Deze club zorgde tijdens de oorlogsjaren voor het nodige vertier zodat de bevolking afgeleid werd van de verschrikkingen van de oorlog. Héél wat nazi-kopstukken waren hier te gast en speelden Heimatslieder op de piano.
Eenmaal ter plekke aangekomen stonden maar liefst drie politieauto’s voor de deur. Wowww. Wat zou er aan de hand zijn? In dit gebied komen geen toeristen dus we zouden al direct opvallen met onze rugzakken. We besloten langs de politiewagens door te lopen. Ons omdraaien zou ons immers al bij voorbaat verdacht maken. Er staan in Duitsland toch wel flinke boetes op onze rare hobby en we hadden geen zin om een nachtje over te blijven op het politiebureau. Het pand via de voorzijde binnengaan was dus geen optie. De gehele locatie was daarbij voorzien van een hoog bouwhekwerk. Na een kwartier zoeken vonden we een gat in het hek zodat we er door heen konden. Daarna volgde een speurtocht door de met onkruid overwoekerde tuin. Op de rivier kwamen continu bootjes voorbij met mensen die zich natuurlijk af vroegen wat we daar uitspookten. Om het uit 1898 stammende oude verlaten pand binnen te komen moest je op twee meter hoogte door een raam waarvan het glas was ingegooid. Dit was enigszins tricky maar à la, we hebben voor hetere vuren gestaan. Eenmaal binnen troffen we de balzaal aan gebouwd in een mix van nieuw-barok en Jugendstill. En ja…. de lichtinval was mooi én er waren wat ruitjes van de ramen van de balzaal kapot. Zoals beloofd. En daar stond ze nog. Ze had 75 jaar gewacht op die ene klik van mijn camera. “Let’s play piano. Save the last dance for me…..”

Urbex.The art of Decay. GPS 52.415588
13.583009