Verlaten Maffia Men’s Club “Death Fox”

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie lijven konden etaleren aan gulzige klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Als de club pas sinds kort gesloten zijn, dan waren die flessen toch al lang weggehaald ? Klik hier voor de flesseninfo.

Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Maffia Men’s Club Death Fox

Het dode vosje

Ik dacht dat ze lag te slapen en liep voorzichtig naar haar toe. Nu zou het moment daar zijn dat haar ogen open zouden moeten gaan. Ik was zó dichtbij. Helaas. Ze was op de zachte bank ingedut en waarschijnlijk in haar slaap overleden. Helaas niet op de meest elegante plek. In deze hoerentent wil je als getrouwd man je laatste adem niet uitblazen. Stel je voor wat een heisa daarop zou volgen.

Maffia

In de jaren ‘70 stond de maffia op ongeveer elke bordeelloonlijst in het land. Aan de deur zat meestal een uitsmijter op een kruk en telde de klanten. Navenant het aantal klanten werd dan aan het einde van de week bepaald hoeveel geld moest worden afgedragen aan het syndicaat.

Het bordeel

Via een openstaand raam klommen we naar binnen en gingen meteen via de mooie ronde wenteltrap naar de tweede verdieping waar de kamers van plezier waren. Iedere kamer was voorzien van een bed en een eigen badkamer. Op de derde verdieping waren de hokjes waar de dames vanachter een raam hun mooie rondingen konden etaleren aan verlekkerde klanten. Vanaf de derde etage had je tevens een heel mooi uitzicht over het meer van Viveroni. Het viel ons meteen op hoe weinig graffiti er op de muren was aangebracht. Aan de muur hing een kalender met het jaartal 1974. Zou het dan al 47 jaar leeg staan ? Het meubilair gaf ons al zo zo’n seventies gevoel. Maar toen ik de twee flessen drank op de bar nader inspecteerde en een check deed via google was de uitkomst verrassend: beide flessen werden in de jaren ‘70 gemaakt en zijn al decennia niet meer verkrijgbaar. Klik hier voor de flesseninfo.

Deze kalender hing aan de muur. Staat de club zolang leeg ?
Deze flessen stonden halfvol op de bar. Ze werden alleen in de jaren ‘70 geproduceerd. Staat de club zolang leeg ?
De lounge
“Uitsmijter”
Achter het glas zaten de vrouwen van plezier
Angelica nam ook even plaats achter het raam. Stond haar niet slecht 😜🤪

De wijnopslag

We zagen een bijzondere kamer. Tegen de muur stonden terracotta wijnrekken met plek voor wel honderden flessen drank. Op een avondje bij de meisjes worden natuurlijk de nodige flesjes wijn meester gemaakt. Boven de wijnrekken hingen kaartjes met namen van de drank zoals Merlot zodat niet iedere fles eruit genomen hoefde te worden om te kunnen zien om welke fles het ging. Wil je ook eens naar deze plek ? Hieronder staat de GPS. Gewoon even invoeren in je google maps en klaar.

GPS

45.4316947, 8.0343352

Apice Ghosttown

Video bezoek Apice

Aardbeving

In de nacht van 23 november 1980 begon opeens de bodem te bewegen in Irpinia, Campanië, Italië. De aardbeving had een kracht van 6,9 op de schaal van Richter en er vielen bijna 3000 doden en duizenden gewonden te betreuren.

Vlucht

De duizenden inwoners vluchtten na deze enorme aardbeving om nooit meer terug te keren naar hun huizen, café’s en kerk. Al meer dan drie decennia staan de huizen leeg, zijn de straten verlaten en staan gebouwen op instorten. Overigens werden niet alleen de mensen in Apice getroffen door het natuurgeweld. In deze streek raakten meer dan 250.000 mensen dakloos.

Romeinse tijd

Gelegen in de provincie Benevento, werd de stad gebouwd tijdens de dagen van het keizerlijke Rome en dateert het uit de achtste eeuw. De stad dankt zijn naam aan een Romeinse edelman en een populaire gastronoom Marcus Gavius Apicius, auteur van het eerste Romeinse kookboek. Hij kreeg van de Senaat de opdracht om dit landgoed cadeau te doen aan een groep legioensoldaten om hen te belonen voor hun diensten en loyaliteit in de strijd tegen de vijanden van Rome.

Heden ten dage

Momenteel is het dorp niet geheel verlaten. Overal zagen we katten en sommigen kwamen zelfs even vriendelijk dag zeggen. De toegangswegen zijn afgesloten middels een hek maar daar konden we gemakkelijk langs. Ook werden we gewaarschuwd voor videobewaking maar inmiddels hebben we de ervaring dat een waarschuwingsbordje goedkoper is dan een hele bewakingsset. Het effect is namelijk hetzelfde: mensen blijven weg. Via een aantal haarspeldbochten kwamen we bij de ingang van het dorp. Een hond kwam al blaffend naar ons toe gerend maar die had het lef niet om te bijten haha. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het géén pitbull-kaliber hond was. Op de weg terug kwam hij weer aangesneld en toen maakten we meteen ook kennis met zijn baasje. Een oudere man die wat troep op straat stond te verbranden. Ik groette hem vriendelijk en zei hem dat het dorp “very bellissimo” was. Hierop lachte hij vriendelijk en zei er niets op terug.

GPS:

41.119822, 14.931249

Russian military ghosttown

Vorig jaar betrapt

Vorig jaar in de herfst werden we door een boswachter betrapt toen we op een zandpad liepen, op weg naar deze Russische legerbasis, een van de meest belangrijke Russische militaire standplaatsen in de DDR-tijd. Deze plek ligt goed en diep verstopt in de Brandenburger bossen. We waren al heel vaak door bordjes gewaarschuwd dat we op militair terrein zaten. De eerst keer toen we zijn jeep zagen naderen konden we nog wegduiken in de bosjes . Nog géén vijf minuten later zoefde hij wéér voorbij maar dan met hoge snelheid. De boswachter had blijkbaar ons in de bosjes geparkeerd busje gezien. Als hij ons nu zou aanhouden dan hadden we een groot probleem. We besloten een jaartje te wachten en ons urbex-tripje voor die dag te cancellen. Omdat we niet gepakt wilden worden hadden we besloten om niet over het zandpad te lopen maar midden door het bos en de struiken. Een helse tocht. Helemaal achteraan deze blog zie je de GPS-coördinaten van deze plek.

Een jaar later

Vandaag parkeerden we ons busje na een trip van 70 km vanuit Berlijn, op een andere plek, bij een oud treinstation. Ik gebruikte nu een ander kaartenprogramma waarop ook bospaden getekend stonden. Google maps doet het hier niet altijd i.v.m. het slechte bereik dus we moesten onze routekaart inladen via het programmaatje maps.me. Op onze hotelkamer had ik ‘s avonds de route bekeken en de meest eenvoudige er uit gepikt. Vanaf het treinstation hoefden we maar even over de rails te lopen waarna er een bospad zou moeten opduiken. Vanaf dat punt was het nog maar een uurtje lopen tot we de eerste Russische gebouwen zouden gaan zien. We hadden genoeg te drinken meegenomen want inclusief op en neer lopen had ik toch een uurtje of zes voor dit urbex-avontuur uitgetrokken.

Het verlaten treinstationnetje

Het spookdorp

Na een uur stonden we midden in de Russische militaire basis wat eigenlijk een klein dorp was. Compleet met een school, een wasserette, een sporthal, woonhuizen, garages en bunkers. Een echt spookdorp. Héél bizar en interessant ! Het was soms heel moeilijk te zien waar de paden lagen. Vergeet niet dat deze paden zo’n 40 jaar geleden twee meter breed waren. Nu had de natuur de paden weer opgeslokt. Soms reikte het hoge gras tot aan onze knieën. Via maps.me konden we goed zien waar gebouwen stonden en waar een pad verborgen lag onder het gras. De verf op de muren van de gebouwen bladerde overal af. Op de muren die behangen waren zag je het behang gewoon loskomen. Ruitjes waren ingegooid en op veel plekken zagen we mooie maar ook lelijke graffiti. Ook zagen we overal Russisch propaganda materiaal maar niet meer dan dat we zouden zijn tegengekomen in een Amerikaanse of Duitse legerbasis. Ieder land doet natuurlijk iets om de soldaten moed in te spreken en te motiveren. Zo zingt men in de VS iedere morgen op het werk of op school collectief het nationale volkslied en hijsen ze de vlag. Hier zagen we afbeeldingen van spelende kinderen of van werkende mensen. Je zag duidelijk dat men in Rusland in die tijd veel waarde hechtte aan arbeid. Verder zagen we afbeeldingen van tanks, soldaten, stoere, sterke Russische mannen en Lenin. Enkele teksten heb ik laten vertalen door een Russische vriendin die ik ooit in Barcelona heb ontmoet en jaren later heb bezocht in Moskou: Inna Negulyaeva.

Hondenhok

De video van ons urbex-avontuur

Achtergelaten soldatenschoen in de kantine.
Russische propaganda
Russische propaganda
Afbeelding van Lenin welke momenteel ergens veilig staat opgeslagen.

GSSD

Deze kazerne was één van de grootste in de DDR. Hier zat de Russische GSSD (Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland). Een heel offensief ingestelde militaire eenheid compleet uitgerust met kernwapens. Deze troepen waren belast met het handhaven van de voorwaarden van de Overeenkomst van Potsdam. Bovendien waren ze het gezicht van de militair-politieke aanwezigheid van de Sovjet-Unie. De troepen van de GSSD stonden boven de NVA en andere militaire organisaties in de DDR. De taak van de GSSD was om de DDR tegen het Westen te beveiligen. Met hun offensieve bewapening, waaronder kernwapens, konden ze een bedreiging vormen voor de Bondsrepubliek Duitsland. Alleen al in de voormalige DDR verbleven tussen 1945-1994 rond de 10 miljoen Russische soldaten met hun gezinnen (!). In het dorpje waar we nu waren hebben in totaal 15.000 mensen gewoond. Over de hele DDR zaten in totaal 280 Russische legerkazernes verdeeld. Strategisch natuurlijk zodat men snel kon toeslaan bij een aanval vanuit het westen. Tijdens de koude oorlog en zeker tijdens de Cuba-crisis in 1962 toen de Amerikanen de staat van paraatheid hadden opgeschaald tot Defcon-2.

Het wasgebouw waar de was centraal werd gedaan.
Theaterzaal
WC waar je op je hurken moest schijten.

Kernraketten

Deze militaire basis was uitgerust met diverse kernraketten met een bereik van 1200 km. Ver genoeg dus om Nederland te raken (Amsterdam-Berlijn is 700 km). Vergeleken met deze kernraketten deelden de atoombommen die op Hiroshima en Nagasaki waren gevallen maar speldenprikjes uit. Op onze terugweg zag Angelica een stenen gebouwtje uit de grond steken. Aan de vorm zagen we dat hier een trap omlaag moest gaan. Toen we dichterbij naderden hadden we meteen in de gaten waar deze trap heen ging: de nucleaire bunker !! We hadden hem gevonden ! Kijk hieronder het filmpje hoe ik naar binnen glipte.

De toegangstrap naar de nucleaire bunker

De video van de nucleaire bunker van binnen

Sloop complex

Nadat in 1989 de muur viel was het over en uit voor de Russische invloeden in de DDR. De Russen werden afgekocht en ze kregen genoeg tijd om hun kazernes leeg te maken. In 1994 was er geen enkele Russische soldaat meer in de voormalige DDR. Inmiddels zijn hier in de Brandenburger bossen al een aantal gebouwen gesloopt. Ze staan weliswaar nog op maps.me maar in werkelijkheid zijn ze al verdwenen. Voor diegene die dit grote openluchtmuseum nog wil verkennen: ben er snel bij !

Verlaten soldatenkamer met meubilair
Garage
Ingang theater
Achtergelaten legerkistjes
Russische staatspropaganda.
Russische schilderingen op de muur.
Hier zat vroeger een winkeltje. Op de muren Russische schilderingen.
Dit was het huis van de Russische commandant die de leiding had over de kazerne.
Het centrale verwarmingsgebouw. Van hieruit werden alle gebouwen op de kazerne voorzien van warm water en warm CV-water.
WC’s. Je zat dus letterlijk naast je collega te poepen. Er waren geen tussenwandjes. Dit zorgde voor een goede band tussen de soldaten.
Afbladerend behang zorgt voor een leuke foto.
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Een lekkage in het dak zorgt voor mosgroei op de houten vloer
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
Oude verkeersborden
Uitkijktoren
“En het leven is ook zo mooi omdat we kunnen reizen 🌍”, aldus Dhr.Przewalski, een Russische reiziger. Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva.
Basketbalveld in de sporthal
Socialistische tekst “oprichting en versterking van de staat van de dictatuur van het proletariaat.
afschaffing van uitbuitende klassen.
vorming van een nieuwe klassenstructuur van de samenleving.
de vorming en ontwikkeling van socialistische naties.” Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva
Mooie murals
Een waslokaal

Hoe kom je er ?

Tik de volgende GPS-coördinaten in in google maps: 53.037545, 13.386077. Je smartphone brengt je dan precies naar de parkeerplaats vóór het treinstationnetje. Vervolgens zet je maps.me aan (van te voren installeren op je smartphone) en geef je de volgende coördinaten in: 53.05370372220076, 13.375764902073163. Je zult dan de eerste gebouwen zien verschijnen. Dit echter na 45 minuten lopen.

Dental practise

De praktijk

De tandartswoning is een villa met een tandartsenpraktijk aangebouwd.Het huis zelf staat helemaal leeg op wat kasten en stoelen na. De tandartspraktijk is nog duidelijk zichtbaar. Jarenlang hebben urbexers kunnen genieten van deze locatie tot er op een dag brand uitbrak. Momenteel kun je gewoon binnenlopen. Ben snel want volgend jaar wordt het gesloopt en komt er nieuwbouw.

Brand

Hieronder een krantenartikel over de brand

https://www.hln.be/temse/brandstichting-in-leegstaande-villa~ae5699a3/

Hoe kom je er ?

GPS invoeren in je google maps en go !

51.126810 4.222619

Psychoclinic…

Wat is hier gebeurd ?

Geschiedenis

Na de oprichting van Salve Mater in Lovenjoel (voor vrouwelijke geesteszieken) kochten de Broeders van Liefde op 26 mei 1928 het domein Krijkelberghof in Bierbeek van de Belgische staat voor de ronde som van 1,5 miljoen Belgische frank. Tussen de eerste en de tweede wereldoorlog werd hier een gesticht gebouwd voor 800 krankzinnige mannen die psychiatrische zorg nodig hadden. De hele site probeerde ook in zijn eigen behoefte te voorzien: de boerderij achteraan het gesticht voorzag de patiënten van groenten, fruit en vlees. Verder was er een grootkeuken en een wasserij.

Achtergelaten kinderschoentje
Overal kwamen we onderdelen van poppen tegen
Binnenbrandje

Patiënten

Het patiëntenaantal ging op en neer. Na de Tweede Wereldoorlog verbleven er meer dan 1000 patiënten, méér dan in het hele dorp Bierbeek bij elkaar.

1936
1936
Nu
Her en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?
Her en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?

Merkwaardig

Uit rapporten blijkt dat ruim 75% van de mensen die stierven in de dorpjes Bierbeek en Lovenjoel psychiatrische patiënten waren in deze dorpjes.

Action T4 ?

Verder valt het direct op dat tijdens de bezetting van de Duitsers een frappante stijging optreedt van het aantal sterfgevallen. In Bierbeek stijgt het aantal in 1941 plots naar 218, waarvan 180 in Sint-Kamillus. In 1942 idem dito: van de 198 overlijdens zijn er 171 in Sint-Kamillus. Of dit verband houdt met het duitse euthanasieprogramma Action T4 is nooit bekend geworden. Action T4 was er o.a. op gericht om zoveel mogelijk mensen met een psychiatrische aandoening te doden d.m.v. vergassing of een dodelijke fenolinjectie in het hart.

Controle

Het is een heel groot gebouwencomplex waarvan de meeste gebouwen nog steeds in gebruik zijn van de huidige eigenaar: zorggroep st.Kamillus. Men geeft er ook psychiatrische hulp aan delinquenten die het in de gevangenis even niet zagen zitten. Dat het betreden van het verlaten gebouw niet zonder risico’s was hadden we al snel in de gaten. Het zorgpersoneel in de omringende gebouwen hield constant een oogje in het zeil. Op de bezoekersparkeerplaats hingen zes camera’s die ook alles in de gaten hielden.

“Ongewenst seksueel gedrag op het werk”

Naar binnen

Eenmaal bij het gebouw aangekomen kwamen we gemakkelijk binnen want aan de zijkant stond gewoon een raam open. Op de begane grond was het één grote opslagruimte van spulletjes als oude bureau’s, bedden, stoelen en oneindig veel kinderspeelgoed en kledij. Aan het plafond was te zien dat er een kleine brand had gewoed. De bovenverdieping was erg mooi. Veel kleine kamertjes waar ooit psychiatrische patiënten de nacht doorbrachten. Achter het complex ligt nog een begraafplaats waar men vroeger de mensen die hier stierven een laatste rustplaats gaf.

Hoe kom je hier ?

Kopieer onderstaande GPS-code in je google maps en kijk uit dat je niet gepakt wordt 😇

50.8540836, 4.7524459

Hotel Kosmos

Het hotel

Het hotel werd in 1934 gebouwd als jeugdhotel. Het originele complex was relatief klein. Het hotel was zeer gekend in de streek en genoot een goede naam. In de jaren ‘60 tot ‘80 was het een heel bekende plaats voor jongeren.

Verval

Het originele gebouw Kosmos werd voor de eerste keer uitgebreid in 1965 met een café/restaurant. In 1974 werd de cafetaria grondig uitgebreid en in 1992 werd de veranda aangebouwd. Dit gebouw werd in 2004 geklasseerd als beschermd monument. Deze erkenning was een streep door de rekening van de eigenaar, die grootse plannen had, waar dit gebouw niet in paste. Sinds 2005 werd het complex aan haar lot overgelaten. Het gebouw werd al ettelijke keren gekraakt en er werd al heel wat ontvreemd. De politie verzegelde het gebouw tevergeefs. Er werd zelfs een Bruggeling opgepakt, die betrapt was op het stelen van een koffiemachine. Sindsdien hebben de curatoren beslist om alles van waarde op te slaan.

Curator

Zelfs na tientallen petities en discussies bleef het complex nog steeds verlaten. De curatoren probeerden om het complex te verkopen, maar de biedingen waren steeds te laag. Ook vandaag stond het hotel er mistroostig bij. Voor een urbexer géén eer te behalen helaas.

Hoe kom je er ?

GPS: 50.7873, 2.7616 parkeren kan op de er tegenover liggende grote parkeerplaats.

Duga…

Met het busje reden we richting Doega, een OTH-raketradarsysteem van de voormalige Sovjet-Unie. Ten tijde van de Koude Oorlog werd dit systeem ontworpen voor het traceren van afgevuurde kernwapens en het daarna binnen twee tot drie minuten overbrengen van deze informatie aan de Sovjetleiding, zodat tijdig actie zou kunnen worden ondernomen tegen een atoomaanval vanuit het westen en meteen een tegenreactie kon worden genomen. Niet alleen bezorgde de kernwapenwedloop in de jaren ‘60 de Europese bevolking nachtmerries maar natuurlijk ook de mensen die in de Sovjet-Unie woonden. Misschien vind je de ligging een beetje raar maar een kernwapenaanval zou van twee kanten kunnen komen: vanuit Europa maar vanuit de VS konden ook raketten over de noordpool worden afgevuurd (zie kaartje helemaal onderaan). De volledige naam was Zagorizontnaja radiolokatsionnaja stantsia Doega (Загоризонтная радиолокационная станция Дуга; “over-de-horizon-radarstation Doega”). Vanwege de tikkende ruis die het OTH-systeem op de korte golf produceerde, kreeg het onder zendamateurs al snel de Engelse bijnaam “Russian Woodpecker”. Doordat de uitzendfrequenties steeds anders werden gekozen, zorgden ze wereldwijd voor een verstoring van reguliere- en amateuruitzendingen en resulteerden daardoor in duizenden klachten in vele landen wereldwijd. We kwamen in de meetkamer op de eerste verdieping en zagen allemaal kapotte regelpanelen. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dit systeem ooit gewerkt kon hebben. We waren een hele poos onderweg om alles goed te kunnen bekijken. We wandelden om de gehele radar heen. Zo’n 500 meter bedroeg de lengte van het systeem. En dan 110 meter de lucht in. We maakten ook nog een wandeling door het gehuchtje naast de Doega-centrale. Hier woonden de arbeiders met hun gezinnen. Het viel op hoe klein de appartementjes eigenlijk waren. Sommige hadden een badkamer, klein keukentje en een slaapkamer annex woonkamer. Weer anderen hadden er een kamer bij. Van isolatie had men in die tijd nooit gehoord. De centraal geregelde verwarming stookten in de winter de ruimtes op tot 25 graden. Je had niks te willen. Als je het te warm had maakte je gewoon het raam open. Op vandaag kunnen we ons dat niet meer voorstellen. We bezochten ook nog een schooltje voor de arbeiderskinderen, een theater en een sporthalletje met toestellen. Na dit tripje gingen we weer terug naar ons restaurant in Chernobyl, terug naar de nooit-lachende bedienster Katja en voor de derde dag op rij aten we varkensvlees met een glaasje ranja, witte kool en wat aardappeltjes. De maaltijd was goed te noemen. Wel erg vettig maar nu eenmaal gericht op de Russische arbeiders die stukken meer verbranden dan wij. Daarna was het tijd om naar onze cottage in de Exclusion zone te gaan. Maar eerst gingen we nog naar een van de twee winkeltjes die in Chernobyl lagen en kochten bier en wodka in. Maar dat mocht pas na 19:00u anders was het strafbaar. Toen we thuis kwamen zat er een ooievaar op een tak van een boom. Het blijven toch aparte beestjes.

Wil je deze plek bezoeken ? Tik 51.30545, 30.06550 in Google maps

Doega OTH-raketradarsysteem
Doega OTH-raketradarsysteem begint uit elkaar te vallen
Doega OTH-raketradarsysteem
Het kan hele fraaie beelden opleveren
Doega OTH-raketradarsysteem
Doega vanuit de lucht (foto: Dima Tolstoy)
Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Controlekamer Doega OTH-raketradarsysteem
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Eenvoudige arbeiderswoning
Vertaling door Inna:””Vooruitgang bij de uitvoering van socialistische toezeggingen”
Eenvoudige arbeiderswoning
Achtergebleven piano
Sportschool
Toneelzaaltje
Winkeltje Chernobyl
Nog even snel winkelen in Chernobyl
Collega urbexer gefotografeerd on top of Doega
Kernwapenaanval vanuit de VS via de noordpool op de Sovjet-Unie

Residence of the failed state

De burgeroorlog in Somalië in 1991 maakte niet alleen een einde aan het bestaan van een land maar ook aan de activiteiten van zijn ambassade. Werkelijk alles hebben ze destijds laten liggen in dit pand, gelegen in een chique woonwijk. Typemachines, diplomatieke postzakken, fotorolletjes, asielaanvragen etc. Makelaars waren bezig om het eens zo statige pand verkocht te krijgen maar ze kregen géén antwoord op hun brieven en emails aan de Afrikaanse staat die eigenlijk alleen nog maar op papier bestond. Het pand had destijds gemakkelijk voor één miljoen gulden verkocht kunnen worden. Zeker op deze A-locatie. Maar nu is het te laat. Wanden zijn beschimmeld, het dak vertoont gaten, vloeren zijn door de regen nat geworden en staan nu bol vanwege het vocht. Momenteel helpen zo’n zevenhonderd Amerikaanse militairen Somalië in de strijd tegen terreurorganisatie Al Shabaab, een aan Al Qaeda gelieerde organisatie. President Donald Trump heeft in december 2020 de opdracht gegeven voor het vertrek van vrijwel alle Amerikaanse troepen uit Somalië. Voor 15 januari 2021 moet het aantal Amerikaanse militairen in het Afrikaanse land fors zijn verkleind, meldt het Pentagon. De voormalige ambassade is via de achterzijde te betreden. In de overwoekerde tuin vonden we een hekje wat we zodanig plaatsten dat de spijlen een trapje vormden. Binnen in het gebouw vonden we allemaal leuke spulletjes uit begin jaren ’90 zoals oude telefoons en verlopen paspoorten.

GPS:50.690234 7.158239

Op de foto de laatste president van Somalië: Siad Barre. Mensen die hem niet steunden – zoals 82 hoge officieren werden vermoord . Zijn bewind heeft meer dan 200.000 mensen het leven gekost.

Airport von Stauffenberg

Hitler moest dood. Maandenlang had von Stauffenberg gewerkt aan het plan Walküre om de Fuhrer uit de weg te ruimen. Om 07:00u zou het vliegtuig vanaf vliegveld Rangsdorf vertrekken. Zenuwachtig liep hij op en neer door de verkeerstoren, wachtend op zijn maat Werner von Haeften. Hij was al 20 minuten te laat. Toen stopte een wagen met piepende banden vlak voor de ingang. Hij was er ! Eindelijk konden ze vertrekken richting Hitler’s bunker Wolfsschanze.

Inmiddels weten we dat de aanslag op Hitler mislukte en dat er meer dan 200 mensen hiervoor werden geëxecuteerd. Hieronder 19 generaals, 26 kolonels en 7 diplomaten. Von Stauffenberg en von Haeften werden op de binnenplaats van het Bendlerblock in Berlijn doodgeschoten. Het gaf ons een raar gevoel hier te mogen rondlopen. Wederom zoveel geschiedenis. Na 1945 deed deze luchthaven dienst als militair vliegveld van de Sovjet-Unie. Overal zagen we nog russische teksten. Ik heb ze vandaag laten vertalen door een russische kennis van me: Inna Negulyaeva.

GPS: 52.2826, 13.4290

Uitzicht vanuit de verkeerstoren van luchthaven Rangsdorf
Oude rolstoel
“Piloten, ken en volg de regels”
Letterlijk vertaald:” de weg naar winst is recht, vertrouwd. En het allerbelangrijkste is altijd en overal een hoge productiviteit”
Deze foto is genomen uit de netflixfilm “Stauffenberg” met Sebastian Koch in de hoofdrol. Je kunt duidelijk zien dat de film niet op locatie is opgenomen. Kijk alleen al naar de trappen links van de verkeerstoren. In het echt zijn die trappen er niet.
Controletoren
Vliegtuig hal
von Stauffenberg helemaal links