Verlaten crematorium uit 1910

Het ijzeren toegangspoortje was gelukkig niet op slot en ging piepend open. De hoofdingang van het gebouw wat uitziet als een kapel kon je alleen bereiken via een oude stenen trap. Boven aangekomen waren helaas alle deuren en ramen dichtgemetseld. Via de achterzijde konden we via een kapot raam naar binnen. We kwamen meteen terecht in het gedeelte waar de ovens stonden.

De invoerzijde van een oven
Urnen waarin de as van de overledene werd gedaan

Hier werden de ovens met lucht en gas tot een temperatuur van 800 graden voorverwarmd om tenslotte het lijk bij een temperatuur van 1100 graden binnen 75 minuten te verbranden. In het midden stond een roterende invoermachine. Hierop stond de lijkenkist die de hele nacht had staan wachten in de naastgelegen gekoelde lijkenruimte. Met dit apparaat werd het koude lichaam in de oven geschoven waarna een alles verzengende hitte met een snelheid van 100 kg/uur het lichaam zou terugbrengen tot drie kilo grijze as. Ernaast stond een oude bottenmolen die er voor diende om de stukken bot die de hete dans hadden weten te ontspringen alsnog tot moes te malen. Nadat ze waren vermalen werden ze bij de volgende crematie alsnog verbrand. Om de hoek stonden tientallen urnen opeen gestapeld. Ernaast stond een vuurpook met een hittebestendige handschoen. Dit crematorium is nog tot in de jaren ‘80 in gebruik geweest. Het is gebouwd in 1910 en heeft dus twee wereldoorlogen en een koude oorlog meegemaakt. Als je uit gaat van vijf lijken per dag per oven (vijf stuks) dan zijn hier in een eeuw tijd een half miljoen lijken gecremeerd. En in die tijd had je geen roet-of geurfilters zoals de moderne crematoria dat op vandaag hebben. Hier in de straat hing dus ‘s zomers en winters continu een soort BBQ-luchtje.

Een roterende invoermachine waarmee de kist in de oven wordt gebracht
Één van de vijf ovens

De grafstenen en omgevallen urnen gaven een spookachtig beeld en de griezelige reliëfs op de stenen droegen bij aan een duistere sfeer. Zeker als je buiten een gedenksteen ziet die mensen herinnert aan de BAMAG-ramp waarbij een munitiefabriek explodeerde en 56 vrouwen en meisjes omkwamen. Mocht je een keer zelf willen gaan kijken, kopieer dan onderstaande cijfers (helemaal onderaan in in de blog in google maps.

Een grafsteen
De plek waar de kist omlaag zakte naar één van de vijf ovens
Een achtergebleven schoen
Achterzijde crematorium
Luchtregelaars bepalen de hitte in de oven
Hittebestendige handschoen en vuurpook
Hoofdingang crematorium
Begraafplaats naast het crematorium

GPS 51.8131193 12.2427469

Verlaten Kurhaus in Hessen

Ik stak mijn rechterhand door het gat in het raam en kon nog net aan de klink komen om deze om te draaien. Met een lichte duw ging het raam open en konden we naar binnen klauteren. Het glas kraakte onder onze schoenen maar verder was het muisstil. Altijd tricky als je een gebouw binnen gaat in het centrum van een stad. Altijd is er wel iemand die je naar binnen ziet gaan en de drang voelt om de politie te bellen. In Duitsland zijn de boetes gelukkig niet zo hoog. Met een paar honderd euro sta je weer op straat. In Tsjechië kun je er echter rustig een 0 achterplakken.

Het Kurhaus is 10 jaar geleden gesloten. Dat zie je nog aan de prijzen op de menukaart in de bar en de PC op het kantoor. Echt zo’n joekel. Overal lagen floppy’s op de grond. Ook is er helaas al veel vernield door de trashers. De bar is echter nog intact: er staan nog enkele lege flessen drank op een plank. Een doos porseleinen attributen voor een neusbehandeling zaten nog in een doos. Veel privé-kamers waren voorzien van behandelingsbaden waar je je schurft kon laten losweken. In het aangrenzende theater konden de 700 gasten kijken naar een mooie voorstelling van een dansgroep. Na een uurtje vonden we het goed geweest en gingen we weer naar buiten.

GPS-coördinaten helemaal onderaan

Wil je hier ook eens heen ? GPS 51.114236 9.109798

Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven

Urbex.Nazi-bakery

In deze verlaten bakkerij werden broden gebakken voor de Joden, zigeuners, gehandicapten en a-socialen die in concentratiekamp Sachsenhausen te werk waren gesteld. In dit concentratiekamp hebben 200.000 mensen gezeten er er zijn 50.000 mensen gestorven door uitputting, marteling en executie. In dit kamp werd de ” nekschotmachine” uitgevonden waarbij gevangenen in hun hoofd werden geschoten terwijl ze dachten dat er een fotootje werd gemaakt. Bij de demonstratie van dit apparaat werden 96 willekeurige Joden onder luid applaus van de aanwezige SS-ers standrechtelijk ” gefotografeerd”. Hierbij werden ze door de SS-ers aangemoedigd om naar het vogeltje te lachen. Toen ze eenmaal lachtten volgde het nekschot. Dit onder luid gebrul van de aanwezigen. Hierna werden met dit apparaat 18.000 russische krijgsgevangenen doodgeschoten.Omdat de beulen psychische klachten kregen werd een gaskamer gebouwd op het terrein. Zodoende werden de beulen niet geconfronteerd met het leed wat ze zelf aanrichtten.De joden in de bakkerij moesten niet alleen het brood bakken voor hun lotgenoten maar deze broden ook kilometers verderop bezorgen. Ze liepen over een weg die was aangelegd met de grote hoeveelheden as van gecremeerde landgenoten.
Het is even zoeken naar deze plek in het bos. De bakkerij binnen komen is niet zo moeilijk. Er zijn inmiddels genoeg raampjes ingetikt. Kopieer deze cijfers in google maps en voila: 52.768109 13.282145

Urbex “Save the last dance for me”.

We waren expres met de metro vroeg vertrokken richting Berlin-Treptow. De zon staat ‘s ochtends in deze tijd van het jaar vrij laag. Waarschijnlijk waren er wat ramen van het gebouw ingekegeld hetgeen dan een leuk effect zou kunnen geven. Via Google Earth had ik thuis gezien dat het pand waarin de oude balzaal zich bevond tussen de rivier de Dahme en een drukke straat lag. Na de verloren eerste wereldoorlog werd in deze Berlijnse club het verdriet weggedanst. In 1942 was de nationaal-socialistische organisatie ‘Kraft durch Freude’ hoofdgebruiker van deze balzaal. Deze club zorgde tijdens de oorlogsjaren voor het nodige vertier zodat de bevolking afgeleid werd van de verschrikkingen van de oorlog. Héél wat nazi-kopstukken waren hier te gast en speelden Heimatslieder op de piano.
Eenmaal ter plekke aangekomen stonden maar liefst drie politieauto’s voor de deur. Wowww. Wat zou er aan de hand zijn? In dit gebied komen geen toeristen dus we zouden al direct opvallen met onze rugzakken. We besloten langs de politiewagens door te lopen. Ons omdraaien zou ons immers al bij voorbaat verdacht maken. Er staan in Duitsland toch wel flinke boetes op onze rare hobby en we hadden geen zin om een nachtje over te blijven op het politiebureau. Het pand via de voorzijde binnengaan was dus geen optie. De gehele locatie was daarbij voorzien van een hoog bouwhekwerk. Na een kwartier zoeken vonden we een gat in het hek zodat we er door heen konden. Daarna volgde een speurtocht door de met onkruid overwoekerde tuin. Op de rivier kwamen continu bootjes voorbij met mensen die zich natuurlijk af vroegen wat we daar uitspookten. Om het uit 1898 stammende oude verlaten pand binnen te komen moest je op twee meter hoogte door een raam waarvan het glas was ingegooid. Dit was enigszins tricky maar à la, we hebben voor hetere vuren gestaan. Eenmaal binnen troffen we de balzaal aan gebouwd in een mix van nieuw-barok en Jugendstill. En ja…. de lichtinval was mooi én er waren wat ruitjes van de ramen van de balzaal kapot. Zoals beloofd. En daar stond ze nog. Ze had 75 jaar gewacht op die ene klik van mijn camera. “Let’s play piano. Save the last dance for me…..”

Urbex.The art of Decay. GPS 52.415588
13.583009

Villa de Vecchi

Op onze rondreis door Italië kwamen Angelica en ik langs deze oude villa gebouwd in de 19e eeuw. Villa De Vecchi, bijgenaamd Casa Rossa vanwege zijn originele roze kleur, werd gemaakt in opdracht van Felice De Vecchi. De graaf had de villa destijds versierd met veel voorwerpen uit verschillende delen van de wereld. Naast de vele meubels die op de drie verdiepingen zijn geplaatst, had de villa een aangrenzend park met een grote buitentuin met, naar het schijnt, een fontein die nu op mysterieuze wijze is verdwenen. De villa werd in 1938 officieel verlaten door de erven van de familie De Vecchi. In de daaropvolgende jaren werd het bewoond door enkele zwervers en in 1959 werd het landgoed gekocht door de Medici van Marignano.

Begin jaren tachtig werd het complex overgenomen door enkele families van lokale ondernemers. Ondertussen werd de villa geplunderd en vernield. Al decennia lang verkeert het in een staat van verwaarlozing. Het gebouw is gelegen in het Valsassinesi-gebergte en staat lokaal bekend als “de Villa van de Geesten”, aangezien het verlaten gebouw vermoedelijk de plaats was van een moord. Degene die vermoord zou zijn zou hier nog rondlopen volgens de dorpsbewoners. Uiteraard geloven wie hier niet in dus gingen we op ons gemakje naar de achterzijde van het gebouw waar een flink gat in het hek was gemaakt.

Mensen uit de omgeving vertellen dat tijdens de zwoele zomernachten een vrouwelijke klaagzang van binnenuit te horen is, vermoedelijk behorend tot de minnares van de historische eigenaar, die binnen de muren is vermoord. Verder wordt gezegd dat het huis de plaats is waar in de loop der jaren zelfmoorden hebben plaatsgevonden welke nooit opgehelderd zijn geworden. Daarnaast doet het verhaal van de spelende piano de ronde. Buurtgenoten zweren dat ze een piano hebben horen spelen. Het kan kloppen want op de begane grond is een piano te zien maar deze is defect. Tegenwoordig verkeert het gebouw in een staat van verwaarlozing en om de veiligheid te beschermen heeft de gemeente hekken rond het huis geplaatst. De oude eigenaren waren bereid de villa gratis weg te geven. Er is ongeveer 6 miljoen euro nodig. Iets voor jou ?

https://www.ilgiorno.it/lecco/cronaca/2013/08/18/935835-Villa-De-Vecchi-Cortenova.shtml

Urbex. Chateau Lumiere

Kijk dit verlaten kasteel dan van binnen ! Geheel in die mooie oude neo-Barokstijl. Zo af en toe pak ik tijdens mijn reizen nog wel eens mijn oude hobby Urbexen op. Ik kan het niet laten omdat het zó leuk en spannend is. Kijk eens naar die juweeltjes van badmeubels uit het begin van de 20e eeuw ! Alles staat er nog zoals een familie van rijke industriëlen het tijdens WOI in 1915 heeft moeten afstaan aan de Duitse bezetter. Na WOII werd dit prachtige kasteel van 900 m2 en 30 kamers groot gebruikt als school voor invalide oorlogsofficieren. Sinds 1993 is het gebouw in de Vogezen een historisch monument maar de Franse regering wil geen geld vrij maken om het op te knappen. Tegenover het grote toegangshek zat een oude man op een bankje naast een bushalte en keek ons voortdurend aan. Het dichtstbijzijnde politiebureau was 15 minuten rijden dus veel tijd hadden we niet mocht de oude baas het zich in zijn hoofd halen de gendarmerie te bellen. Op het moment dat de bus stopte en zijn zicht op ons belemmerd was klommen we vliegensvlug over het hek en door de door onkruid overwoekerde voortuin liepen we naar het vier verdiepingen hoge kasteel. Eenmaal binnen was goed te zien dat diegene die hier gewoon had over heel veel geld beschikte. De toenmalige eigenaar heette Maurice Burrus (1882 – 1959) en was begin 20e eeuw minister van zijn land geweest en was tevens bezitter van enkele tabaksfabrieken. Nadat hij tijdens WOI de Duitsers weigerde tabak te geven belandde de man voor een week in de gevangenis. Toen de Duitsers hem na zijn vrijlating opriepen voor de militaire dienst vluchtte hij naar het neutrale Zwitserland. Na de oorlog werd hij door de Franse regering geëerd met verschillende medailles voor de trouw aan zijn vaderland. Zijn gezicht werd afgebeeld op een postzegel.

Abandoned Hunter hotel in Schwarzwald Germany

Rond 13:00u vertrokken we met ons oude busje naar het Zwarte woud in zuid-Duitsland. Ik heb gehoord dat daar midden in het uitgestrekte bos een verlaten hotel, gebouwd in 1840, ligt. Na vijf uur rijden stonden we voor de ingang van de eens goed bezochte lobby welke in 1892 ook door onze eigen koningin Wilhelmina betreden werd. Door de lichte regen hing er een dikke sluier van mist over het oude, houten gebouw. Een oude zwerver kwam naar buiten. Het paarse -3.5 stickertje plakte nog op zijn bril. Hij vroeg welke mamut-boom we wilden kopen. “Ohhh, verkoopt U bomen ?”, vroeg ik verbaasd. “Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in een slaapplek in uw verlaten hotel, woont U hier ?”. Het oude mannetje had een soort Kerstman-gezicht met van die bolle wangetjes en sprankelende ogen. Hij vond het geen goed idee om in het krakende, verlaten hotel te slapen want buiten het feit dat er geen water en stroom was kwamen er ‘s nachts allemaal rare mensen die geluiden maakten. Dat wilde hij ons besparen. Aldus sliepen we op het luchtbed in ons busje naast het hotel in het Zwarte woud in Baden-Württemberg. De 31-jarige duitse Wald-Rambo Yves Rausch uit Oppenau zat gelukkig in een gebied nog 22 km van ons verwijderd dus no worries.

De volgende morgen was ik al om 05:30u wakker. Ik kon als kind al niet meer slapen als ik wist dat ik iets leuks zou gaan doen. Mij moest je op vrijdagavond niet vertellen dat we zaterdagmorgen naar de Efteling zouden gaan. Dan bleef ik de hele nacht wakker, bang dat mijn pa en ma zich zouden verslapen. Nu ook. We stonden op en sprongen meteen in onze schoenen . De oude man opende de deuren en voilá….. every urban explorer’s wet dream…. een dikke 10 !! Reeds in 1994 gesloten maar alle spulletjes van vroeger waren nog aanwezig. Zelfs hele oude Apple computers. Bekijk de foto’s en het filmpje maar 😍😍😍

Deze reis wordt mogelijk gemaakt door:

Www.finatics.nl

https://instagram.com/bij_nummer_81?igshid=ravvlnb92tt1

http://www.restaurantmeds.nl/

https://www.facebook.com/Margiestaartenkoek/

https://www.bodyandbeing.nl/

Urbex.Underground cannabisbunker

Vandaag waren we op een locatie waar de politie in 2011 in een voormalig pompstation van de Waterleidingmaatschappij Limburg in het Meinweggebied een grote hennepkwekerij gevonden had. De kwekerij was toegankelijk via een soort tunnel. De vondst werd bij toeval gedaan, tijdens de zoektocht naar de vermiste militair Laurens Fritz, die al bijna een week spoorloos was (later werd hij dood gevonden). In het pompstation bij Herkenbosch stonden destijds ruim 6.000 hennepplanten. Er was een aparte waterput geslagen en de stroom werd illegaal afgetapt. Kijk het filmpje ! Wil je deze locatie bezoeken vraag dan naar de GPS-locatie.

Abandoned village Morschenich (D)

Huizen zonder mensen, een snelweg zonder verkeer, een kroeg zonder bier, wat moet je op zaterdagavond hier ? Het huis van God gesloten, mensen wonen in tenten, een voetbalclub zonder ballen waarom zijn alle huizen vervallen ?

Het gehuchtje Morschenich moest plaats maken voor de Hambach dagbouwactiviteiten van de RWE bruinkoolcentrale. De 494 inwoners verkochten één voor één hun huis aan deze energiereus en kregen een nieuw huis aangewezen in Morschenich-Neu, een nieuw uit de grond gestampt Duits dorpje, 7 km verderop. Een leuke bezigheid in deze Corona-tijd. Géén mensen dus safe ! Kopieer onderstaande getallen in Google Maps en je smartphone wijst je de weg. In de omgeving is nog méér te zien. Zelfs een verlaten buitenkartbaan.

50.8660366, 6.5440157

1