Streetart, Düsseldorf

Place to be

Deze straat in Düsseldorf is the place to be voor liefhebbers van murals. De straat is een kleine tweehonderd meter lang en alle huizen zijn met kleurrijke spuitbussen van boven tot onder versierd. De meeste murals beginnen bij de vloer en lopen door tot de nok van het dak. Ze zijn gemaakt door onbekende artiesten maar er zijn ook kunstwerken van bekende kunstenaars als M05K, Johanna OLGA en Ami One.

Van krakersscene naar toerisme

Deze straat lag er niet altijd zo vredig bij als momenteel het geval is. In de jaren tachtig waren de huizen bezet door krakers. Er vonden regelmatig rellen en demonstraties plaats om te voorkomen dat deze buurt werd omgetoverd tot een commercieel district.

In 2008 werden de krakers met geweld uit hun huizen gezet om plaats te maken voor een dure shoppingmall. Dit leidde tot nieuwe demonstraties en onrusten. Nu echter besloot de gemeenteraad de bewoners van deze straat te beschermen: de krakers mochten en mogen blijven. Tegenwoordig wonen hier ruim 800 mensen van 45 nationaliteiten.

Vandaag was een treurige, regenachtige dag. Angelica en ik liepen door een vrijwel lege buurt. Hier en daar zagen we wel wat mensen maar de meesten schenen lekker binnen te zitten. In de zomer komen we zeker eens terug.

Bezoek de murals

De straat met murals ligt net buiten het centrum van Düsseldorf. Toch is het niet moeilijk om deze street art te bezoeken. Vanuit het centrum van Düsseldorf brengt de metro je naar station Ketwigerstrasse. Dit ligt op 700 meter lopen vanaf de Kiefernstrasse.De metro gaat meerdere keren per uur.

Ga je met de auto ? Kopieer onderstaande GPS in je google maps und losss: 51.2192282, 6.8098476

Kneipe Klo, Berlin

Wil je bier drinken uit een plasfles (0.8 ltr./ 9.90€) ? Zitten op een doodskist of wc-pot midden in de kroeg ? Wil je bij binnenkomst eens helemaal afgezeikt worden door de DJ terwijl iedereen je uit lacht ? De DJ is werkelijk continu bezig om iedereen op zijn Hansje Teeuwen te verarschen. Als je eenmaal rustig zit stort het plafond in elkaar en gaat het licht uit maar dat komt wel weer goed. Op weg naar de wc wordt je vermaakt met snel omlaag kruipende spinnen. Snel doorlopen dus. Als je eenmaal staat te piesen wordt je er door woord en gebaar continu op gewezen hoe klein je Dirkje wel niet is. Op je tafel ligt trouwens een handig meetlatje voor het tegendeel te bewijzen. Ook ligt er een coupon waarmee je flinke korting krijgt bij de “dames” om de hoek. Het eten wat je bestelt krijg je niet opgediend op een bord. Nee, dat krijg je op een poeppan rechtstreeks afkomstig uit het ziekenhuis een eindje verderop. Kortom, als je naar Berlijn gaat is dit wel een leuke hoek van vermaak. Het kroegje op de hoek ligt in stadsdeel Berlin-Charlottenburg nabij de Kurfürstendamm.

Oh ja…. Bij binnenkomst wacht je een leuke verrassing ! Regenjas is géén luxe ! Koop je Berlin welcome-card hieronder. Je kunt met deze kaart in iedere vorm van openbaar vervoer terecht. Superhandig ! https://www.berlin-welcomecard.de/en

Drinken uit een plasfles (0.8 ltr./ 9.90€)
In deze kroeg kijk je je ogen uit. reserveer zeker twee uurtjes voor deze kroeg !
Samen een biertje drinken, zittend op een doodskist.
Het eten wordt geserveerd op een poeppan uit het ziekenhuis.
Bukken ! Met een oorverdovend kabaal stort ineens het plafond in. Géén paniek, er is nog nooit iets gebeurd.
Ogen te kort !
De wc
De entree waar je wordt natgespoten zodra je een voet over de drempel zet.

Bad Münstereifel…

Heino, de zanger, was tot voor kort de grootste attractie van Bad Münstereifel. Maar zijn café is al lang weg en hij zelf is verhuisd naar het Kurhaus, een paar honderd meter de berg op. We konden door twee stadspoorten de houten stadskern binnenwandelen. Omgeven door een metershoge stenen stadswal ligt Duitslands nieuwste outlet shopping centre. Maar gelukkig waren de winkeltjes dicht en konden we genieten van een lege stadskern met allemaal mooie houten vakwerkhuisjes 😍

Nazi submarine bunker

“Snel, geef me het brood”, smeekte Raymond het Duitse jongetje langs de weg. Het jongetje gaf hem vlug twee sneetjes oudbakken brood en kreeg er een houten speelautootje voor terug. Het rantsoen voor gevangenen was heel karig en bevatte niet meer dan 500 kcal per dag. Héél wat minder dan de 2500 kcal die een volwassen man dagelijks nodig had. Hij deed zwaar werk in de bouw van Albert Speer’s onderzeebootfabriek. Hij moest zakken cement van 50 kg op zijn schouder een ladder omhoog sjouwen en deze in één van de tien betonmengtrommels handmatig leegmaken. Ondanks dat Raymond minder woog dan een zak cement lukte hem dit te doen gedurende tien uur per dag. Om het beton goed vloeibaar te houden werd er een geelkleurige stof aan toegevoegd zodat het beton de te bouwen fabriek in kon worden gepompt. Saboteurs lieten de toevoeging van deze stof vaak achterwege zodat de leidingen verstopt raakten en kapot scheurden. Ze deden er alles aan om te voorkomen dat er straks iedere 56 uur een onderzeeboot gemonteerd zou kunnen worden. Raymond had dan een halve dag vrij die hij vervolgens goed benutte om autootjes van hout te maken. Na een dag hard werken liepen de 12.000 dwangarbeiders vanaf de fabriek in anderhalf uur tijd door een aantal dorpjes naar hun barakken. Onderweg ruilde hij het autootje tegen een paar sneeën brood bij Duitse jongetjes. Raymond Portefaix werd in april 1945 door de Britten bevrijd en keerde terug naar Frankrijk waar hij tot 1989 advocaat was in Parijs. Hij stierf in 1995 op 69-jarige leeftijd.

Angelica en ik bezochten deze interessante plek en waren erg onder de indruk. Mocht je hier heen willen kopieer dan onderstaande GPS-coördinaten in google maps.

53.2168530, 8.5062500

Raymond Portefaix
De fabriek in aanbouw
12.000 dwangarbeiders werkten 10 uur per dag
De u-boot die in de fabriek geassembleerd zou worden
Schade aan de fabriek tijdens een luchtaanval

Cemetery King Size Dick

“Houd je doekje voor je mond”: beet de monnik zijn pupil toe toen hij zich over het stervende lichaam van de plaatselijke scharenslijper boog. Net op dat moment kwam het stervende lichaam met een droge hoest weer even tot leven. Het was te laat. Kleine bacteriën drongen door in de mond van de 18-jarige monnik Andulf. Hij werkte net twee weken in de leprozerie de Melatenhof in Keulen. Snel spoelde hij zijn mond met bier op advies van zijn leermeester. Hierna moest hij 30 dagen wegblijven van anderen om verdere verspreiding te voorkomen. Was hij besmet met deze rare ziekte ? Zou hij binnen nu en twee jaar klauwhanden of stompvoeten krijgen ? Zou hij blind worden zoals vele andere monniken die hier werkten ? Sinds de Arabieren in 1056 delen van Spanje hadden bezet had lepra kans gezien west-Europa binnen te dringen. Miljoenen mensen raakten sindsdien invalide. Anno 2021 is er nog steeds géén vaccin. Nederland telt per jaar 5-10 Leprapatiënten die de ziekte hebben meegenomen uit het buitenland.  De melaatsen die in de 12e eeuw stierven in deze leprozerie werden begraven op het kerkhof waar we vandaag waren. Wel liefst 55.000 graven zijn in dit mooie park van bijna 90 voetbalvelden groot, te bewonderen. Je kunt gerust je boterhammen meenemen want je bent hier wel een paar uurtjes zoet. In de derde grootste stad van Duitsland met bijna drie keer zoveel inwoners als Amsterdam ligt een grote groene oase van rust. Door één van de acht ingangen wandelden we het park binnen. Hier was weinig deutsche structuur te herkennen want buiten de rechte hoofdpaden heb je ook veel kleine paadjes tussen de graven door. Veel graven liggen verstopt achter dichtbegroeide struiken of bomen. Overledenen zijn niet alleen onder een stele, een zerk of in een graftombe begraven maar sommigen liggen gewoon onder een dikke kei of onder een hoopje aarde. De arme sloebers liggen aan de buitenzijde van het immens grote kerkhof. De notabelen en rijkeren hebben mooie praalgraven en liggen dicht bij het kruispunt van de twee hoofdwegen van het park. We vonden het raar dat er complete gezinnen met kleine kinderen of verliefde jongeren hand in hand rondliepen. Gewoon, ter ontspanning. Het is dan wel een kerkhof maar de mensen in Keulen zien het meer als een gigantisch park waar je gewoon een wandeling maakt en je kleine kinderen leert fietsen. Er zijn ook hele bijzondere graven. Zo zijn de baby-en kindergrafjes uitbundig versierd met speelgoed in alle kleuren. Maar er zijn ook grappige grafteksten te lezen zoals die van de “Familie KING SIZE DICK”. Ook zagen we een graf met allemaal vlaggetjes boven een fraai uitgedost hoopje aarde van waarschijnlijk een heel geliefd iemand vanwege het feit dat ze hem de König der Körnerstrasse noemden. Kortom: houd je zoals ik méér van kerkhoven dan van stijve babyborrels dan is dit je plek.