Resten van de Muur, Berlin 🇩🇪

Door de jaren heen ben ik in Berlijn op veel plekken geweest waar nog een stuk van de Berlijnse muur staat. Van de oorspronkelijke 168 km hebben ze rondom Berlijn maar 1,3 kilometer laten staan (0,8%). Die 168 kilometer stelt natuurlijk niets voor vergeleken bij de Duits-Duitse grens tussen oost-Duitsland en west-Duitsland. Deze was 1378 kilometer lang. Een vijf kilometer brede Sperrzone, een 500 meter brede met prikkeldraad afgesloten Schutzstreifen en een 10 meter brede Kontrollstreifen konden niet voorkomen dat 20% van alle mensen van oost-Duitsland vluchtten naar west-Duitsland. Hierdoor stortte de hele economie van oost-Duitsland in.

Vergelijk dat eens met Nederland. We hebben  2,9 miljoen migranten (in het buitenland geboren) en 2,1 miljoen mensen met minstens één in het buitenland geboren ouder. Stel je voor wat er met onze economie gebeurd als we er -zoals Trump van plan is- 20% over de grens kieperen. Om dat te compenseren moeten we weer méér uren gaan werken. Iemand zin in een 50-urige werkweek ?

Volgens mij heb ik nu alle stukjes Berlijnse muur nu wel gehad. Of heb ik een stuk gemist ?

Puschkinallee/ Schlesischer Busch

GPS: 52.49576536955372, 13.450668412421075

De DDR-barrières liepen ooit parallel aan de overstromingssloot. Langs de lengte van de overstromingssloot is vanaf de voormalige grensstrook tussen Treptow en Kreuzberg een groen gebied gecreëerd. Van de achterlandveiligheidsmuur zijn enkele meters bewaard gebleven, die na de val van de muur zijn geschilderd. De uitkijktoren “Schlesischer Busch Leadership Center” staat nog steeds overeind en wordt nu gebruikt voor wisselende tentoonstellingen.

East Side Gallery

GPS: 52.505257081686096, 13.439557135471238

Het langste overgebleven deel van de Muur, 1,3 kilometer lang, staat aan de Spree. De oostkant van de muur is geschilderd door 118 kunstenaars uit 21 landen, waar de naam van de langste openluchtgalerij ter wereld vandaan komt. Je kunt Honecker en Brezjnev onder meer zien bij de Socialist Brotherly Kiss, een muurschildering van Dimitrji Vrubel.

Potsdamer Platz

GPS: 52.50989690634006, 13.376228412091653

De laatste originele muursegmenten aan de Potsdamer Platz (Stresemannstrasse) werden in 2008 gesloopt. Zes secties werden vervolgens opnieuw gebouwd voor de ingang van het treinstation Potsdamer Platz. Net om de hoek, aan de Erna-Berger-Straße, staat een van de laatste wachttorens in Berlijn.

Mauerdenkmal Niederkirchnerstraße

GPS: 52.50726696958056, 13.38533347468252

Op ongeveer 200 meter hoogte markeerde de Niederkirchnerstrasse tot 1989 de grens tussen Berlin-Mitte (Oost-Berlijn) en Kreuzberg (West-Berlijn). Tegenwoordig bevindt zich achter het lokale deel van de muur de permanente tentoonstelling Topography of Terror, een gebied waar zich tussen 1933 en 1945 de belangrijkste faciliteiten van het nationaal-socialistische vervolgings- en terreurapparaat bevonden.

Checkpoint Charlie

GPS: 52.508026630912, 13.398013466122682

De Amerikanen controleerden drie grensovergangen in Berlijn. De bekendste is Checkpoint Charlie, genoemd naar de derde letter van het internationale spellingsalfabet (Alpha, Bravo, Charlie, …). Het laatste originele overblijfsel van de veiligheidsmuur in het achterland bevindt zich niet ver van het plaatselijke Muurmuseum aan de Schützenstrasse, op de hoek van de Friedrichstrasse.

Berliner Mauerpark

GPS: 52.54289767559698, 13.4040019905155

Het resterende deel van de achterlandveiligheidsmuur in het Mauerpark, gebouwd op de voormalige dodenstrook, is een geliefd object voor graffitikunstenaars. Een normale zondag in het Mauerpark ziet er als volgt uit: Wandel over de vlooienmarkt en zing daarna mee met de openluchtkaraoke. En sinds juni is de uitbreiding van het park voltooid: nieuwe gazons en weiden, tuingebieden en promenades vullen het ontspannende aanbod van het Mauerpark aan.

Watchtower Erna-Berger-Straße

GPS: 52.508553001305366, 13.379684991673237

Bösebrücke

GPS: 52.55483685380854, 13.39968471989283

De grensovergang Bornholmer Straße, aan de oostkant van de brug, was de eerste plaats waar de Berlijnse Muur op de avond van 9 november 1989 werd geopend. Langs de Bornholmer Straße in het noorden strekt zich een woestenij uit, begrensd door de voormalige veiligheidsmuur van het achterland en volkstuinen. Hier staan meer dan 100 sierkersenbomen langs het muurpad. Ze waren een geschenk van het Japanse volk in 1990 als uiting van hun grote sympathie voor het herenigde Duitsland.

Muurresten Parlament der Bäume

GPS: 52.52140250385536, 13.377383829106819

Het Parlement van de Bomen (ook bekend als Het Parlement van de Bomen tegen oorlog en geweld) is een monument voor de slachtoffers van de Berlijnse Muur.

Alter Domfriedhof

GPS: 52.5400171039548, 13.379340210485081

Op de oudste katholieke begraafplaats van Berlijn is een ongeveer 15 meter lang gedeelte van “Border Wall 75” te zien. Het stuk muur bevindt zich aan de noordkant van de St. Hedwig-begraafplaats, in een uitbreiding van de Liesenbrücken, en is nu een monumentaal pand.

The Kieler Eck watchtower

GPS: 52.533738874728016, 13.369318280146121

De wachttoren Kieler Eck is een voormalige commandopost van de DDR-grenstroepen in Berlijn en staat nu bekend als het Günter Litfin-monument. Gelegen in de wijk Mitte, vlakbij het Berlijn-Spandauer kanaal, herdenkt het Günter Litfin, een van de eerste slachtoffers van de Berlijnse Muur, die daar in 1961 werd neergeschoten tijdens een vluchtpoging. Het monument, dat wordt ondersteund door de Stichting Berlijnse Muur, heeft een klein museum in de toren en dient als herinnering aan het grensregime en de slachtoffers ervan.

Invalidenfriedhof

GPS: 52.531652180095, 13.370773527975329

Er was steeds meer ruimte nodig om de grens van de DDR te beveiligen en de invalidenbegraafplaats werd steeds meer overgenomen. In totaal moest ruim 90 procent van de graven plaatsmaken voor de dodenstrook met zijn wachttorens, controlestroken, het wandelgebied voor de waakhonden en het konvooipad. Sommige delen van de achterlandveiligheidsmuur en het colonnepad herinneren nog aan het recente verleden.

Gedenkstätte Bernauer Straße

GPS: 52.5336687, 13.3886909

Tijdens de deling binnen Duitsland liep de gehele lengte van de Berlijnse Muur langs de zuidkant van de Bernauer Strasse. Een deel van deze voormalige grensstrook inclusief de bijbehorende uitkijktoren is nu een openluchttentoonstelling. Er is historisch audio- en beeldmateriaal, evenals een bezoekerscentrum met films en een uitkijktoren.

Muurresten Liesenstraße

GPS: 52.5400171039548, 13.379340210485081

Vlakbij de Liesenstraße in Berlijn bevinden zich de overblijfselen van de Berlijnse Muur bij de Liesenbrücken, een herinnering aan de voormalige deling van Berlijn en de aanwezigheid van de muur in dit gebied. De Liesenbrücken zijn een bekend voorbeeld van een voormalige grens, en ook de begraafplaats aan de nabijgelegen Heerstraße heeft historische banden met de muur.

Flakturm Humboldthain, Berlin 🇩🇪

Hitler’s Nazi-wiskundigen

Als je Checkpoint Charlie, het Brandenburger Tor en East Side gallery hebt gezien en je wilt eens Dark Tourism beleven dan raad ik ‘Berliner Unterwelten’ aan. Een club met energieke en jonge mensen die vol overtuiging hun verhaal doen om datgene wat sommigen willen vergeten, niet te vergeten. 

Vandaag bezochten we met deze club één van de plekken waar Nazi-wiskundigen een sleutelrol vervulden bij de verdediging van Berlijn. Waarom waren mensen met een universitaire wiskunde graad nu bepalend voor het verloop van de verdediging van deze vier miljoen zielen tellende stad ?

Bunkertorens

Na de massale Engelse Royal Air Force aanval op Berlijn in 1940 werden drie FLAK-torens (FLugAbwehrKanon) op persoonlijk bevel van Adolf Hitler, in Berlijn gebouwd, ene in Hamburg en zes in Wenen. Deze enorme bovengrondse bunkertorens beschikten over schuilkelders, ziekenafdeling, militaire commandoposten en ze werden ook uitgerust met zwaar luchtafweergeschut. Per toren konden 10.000 mensen hun toevlucht zoeken bij een luchtaanval.

Afmetingen

De afmetingen van deze kolossen waren 70 bij 70 meter en ze waren 50 meter hoog. Ze werden niet gebouwd op een fundering van beton maar gewoon los gebouwd op zand. Bij een inslag van een vijandelijke granaat op de 3,5 meter dikke muren kon zodoende het immense gebouw een beetje meebewegen omdat er géén stare verbinding met de ondergrond was. Binnen in de Flakturm zagen we géén enkele scheur in het beton (!).

Leitturm

Naast iedere ‘Flak-turm’ stond een ‘Leitturm’ en hier stonden de rekenwonders de godganse dag onder oorverdovende granaatinslagen te rekenen alsof hun leven er van af hing. Ineens schoot me te binnen hoe moeilijk ik me als kind kon focussen als ik mijn huiswerk moest maken met onder in de kroeg van mijn ouders de muziek op standje misthoorn.

Rekenwonders

Ieder Brits RAF-vliegtuig wat naderde werd op een afstand van 80 km (!) met een verrekijker gevolgd. Er werd ingeschat hoe ver ‘der Bomber’ verwijderd was, hoe snel het vloog (hoe bereken je zoiets überhaupt ?) en of er karakteristieke bewegingspatronen te ontdekken waren (de USAAF-en RAF-piloten waren ook niet van gisteren dus die vlogen zigzag en niet in één rechte lijn). Daarna werd de windrichting, windsnelheid en luchtdruk bepaald en dan was het de bedoeling om met papier en pen een supersnelle wiskundige berekening te maken om de uitkomst daarvan te kunnen vertalen naar de cijfers die op de gradenboog van de kanonnen konden worden ingesteld. Deze gegevens werden dan via een elektronische verbinding tussen de twee torens doorgegeven.

Eierwekker

Op één van de vier torens van zo’n Flak-turm stond een team van 22 mensen waarvan twee mensen de eindpositie van het kanon instelden en daarna op een knop duwden. Via een systeem werd de loop van het kanon op elektrische wijze geheel geautomatiseerd op de juiste positie gezet. Vervolgens werd het kanon beladen met een granaat en werd een soort eierwekker ingesteld die bepaalde dat bijvoorbeeld 12 seconden na het afvuren de granaat ontplofte. Het was dan de bedoeling dat de granaat vlak vóór de cockpit zou ontploffen zodat duizenden fragmenten de cockpit en piloten zou verscheuren. 

Dit verhaal en nog veel meer verhalen hoorden we onderin deze betonnen kolos die de geallieerden een aantal keren hebben geprobeerd op te blazen. Het lukte ze niet. Wat een Duitser bouwt blijft eeuwig staan (!). Maar de Flak waar we vandaag waren raakte wel zwaar beschadigd en stortte gedeeltelijk in. Onderin de Turm zagen we nog veel puin liggen dat daar al 80 jaar lang onaangeroerd ligt. We moesten goed uitkijken waar we liepen met een helmpje op ons hoofd en dat was géén overbodige luxe want we konden overal ons hoofd stoten.

We hadden een superleuke en interessante rondleiding. Dit is overigens al de vijfde od zesde tour die ik bij hun boek. Kijk maar eens op hun site https://www.berliner-unterwelten.de/index.html

Ps: de vereniging kan in de problemen komen als de eigenaar van de foto’s andere foto’s op internet tegen komt. Daartoe heb ik besloten geen fotos te maken maar foto’s te gebruiken van hun website.

Vroeger

Flakturm tijdens de bouw.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

De tunnels van Berlijn

Het is nu tweede keer dat ik dit doe en het blijft fascinerend. Via www.Berliner-Unterwelten.de had ik een ticket gekocht voor een rondleiding bij de tunnels en ik had zo gehoopt dat ik net zoals bij mijn eerste rondleiding lang geleden, Burkhart Veigel zou ontmoeten. Een gids met ervaring daar hij in de jaren ‘60 ongeveer 650 mensen van oost naar west heeft helpen vluchten. Hij bouwde niet alleen een Cadillac DeVille om, om vluchtelingen in te verstoppen, ook zette hij met anderen een nep-reisburo op om vluchtelingen de grens over te krijgen maar hij ontwikkelde en bouwde zelf ook ontsnappingstunnels. Nee, Burkhart stond niet de hele dag met vlaggetjes aandacht te trekken op een groot plein met muziek en bier, hij stond niet uit protest te dansen tot de wormen uit de grond omhoog kwamen, ook plakte hij zich niet zoals die pindabreinen van vandaag vast aan de straat. Burkhart deed iets wat hout sneed en daarom werd hij ook door de Duitse overheid geridderd.

Burkhart Veigel 2023.
Burkhart Veigel vroeger.
Burkhart in actie.
De omgebouwde Cadillac.

De tunnels

We waren met een groep van 20 man en werden door twee gidsen rondgeleid. Via een aantal trappen liepen we allereerst een nog steeds bestaande schuilkelder uit WOII in. We zagen de bedden en stoelen staan waar de Berlijnse bevolking schuilden tijdens een luchtaanval van de geallieerden.

Er waren alleen al tien ontsnappingstunnels gegraven in de Bernauer Strasse. Maar slechts drie waren succesvol. Moeilijke bouwomstandigheden, verraad en tegenmaatregelen van de Staatssicherkeitsdienst (MfS) leidden tot het mislukken van verschillende tunnelprojecten. Zo liet de dienst contratunnels graven om de vluchttunnels te ontdekken. Ze plaatsten geluidsdetectie om graafgeluiden na te gaan. Ze onderzochten een aantal maal per week de kelders van huizen in de buurt van de muur. In west-Berlijn deden spionnen ook hun werk en deden zich voor als medewerkers van een ontsnappingsclubje en legden contact met oost-Duitsers. Als die hapten verdwenen ze voor jaren achter slot en grendel.

Tunnels van west naar oost ?

Overigens werden er meer tunnels van west naar oost-Berlijn gegraven dan andersom. Dat had er mee te maken dat men de grond die vrij kwam bij het graven, ook ergens kwijt moest. In west-Berlijn boeide het niemand als je een paar kuub aarde ergens dumpte. In oost-Berlijn zouden alle bellen al gaan rinkelen als je met een emmer aarde over straat liep. Daarbij wisten mensen in oost-Berlijn niet wie ze konden vertrouwen. Je beste vriend of zelfs je vader kon bij de Stasi werken en je aangeven als hij hoorde dat je tegen het regiem was. Laat staan dat je een tunnel aan het graven was (!). Noord-Koreaanse toestanden op zeven uurtjes rijden.

Bierkelder

We kwamen in een grote bierkelder op 8 meter diepte. Achter een grote deur begon de tunnel die onder de Bernauerstrasse doorliep. De grond was hier vrij kleiachtig waardoor men maar één meter op een dag kon graven. Als de tunnel klaar was konden altijd maar een paar mensen tegelijkertijd vluchten want destijds hield iedereen iedereen in de gaten. Zag men teveel mensen een bepaald huis in gaan dan was het prijs.

Duur

Daarbij kostte het veel geld om iemand te laten vluchten. In die tijd zo’n 7000 Ostmark. Mensen moesten worden omgekocht met zwijggeld. De gravers moesten betaald worden (alleen voor de commerciële tunnels). De opgegraven grond moest weggebracht worden etc.etc. Om aan geld te komen werden daarom videobeelden gemaakt die na de vlucht voor veel geld werden verkocht aan de smullende media. Via deze tunnel waar we nu waren kropen in twee nachten tijd 29 vluchtelingen door modder en sijpelend water naar West-Berlijn. Een filmploeg van de Amerikaanse omroep NBC documenteerde hun aankomst. De beelden van de dramatische ontsnapping gingen de wereld rond. De Stasi hoorde via de westerse pers over de tunnel. Elf dagen later werd de tunnel ontdekt.

Aanbeveling

Ik kan deze tour iedereen aanbevelen. Uiteraard is dit alleen interessant voor mensen die iets verder willen kijken dan de Ku’damm. Ook leuk om heen te gaan maar dan om te shoppen.

Hier stond het huisnummer Brunnenstrasse 139. Nog altijd op google maps aanwezig maar in de werkelijk bestaat het huis al heel lang niet meer. Dit huis stond bijna tegen de muur aan.
De rode lijn geeft de plek aan waar de Berlijnse muur liep.
Op de plek van deze stapstenen liep een tunnel. De ijzeren pinnen in de grond duiden de plek aan waar de muur liep.
Onder deze stapstenen liep een tunnel.
Hier liep de postweg, een gebied langs de muur waar soldaten liepen.
Hier stond een signaaldraad die bij aanspreken er op duidde dat iemand probeerde de muur over te klimmen.
Vanuit de schuilkelder kwamen we uit in de metro.
De toegang naar de tunnel.
De trap naar de tunnel.
DE TUNNEL !!!
Hier ook een stuk van de tunnel.
In de kelder van dit huis werd een tunnel gegraven.
In de kelder van dit huis werd een tunnel gegraven.
Een oude foto van een tunnel destijds.
Waar de streep liep was een tunnel.
De tunnel.

Urbex. Bunkercomplex Koralle

Na een tip van mijn vriend Erik vertrok ik naar een plek midden in een bos zo’n 25 km boven Berlijn. Via Google Earth had ik al wat vooronderzoek gedaan en ik zag inderdaad wat ‘rare’ gebouwen. Raar in de zin van: ik wist dat ik een verlaten Nazi-bunker zou bezoeken maar wie bouwt er nu een bunker waarin het oppercommando van de Duitse Kriegsmarine is gehuisvest, midden in een bos waar via de satelliet geen toegangswegen zichtbaar waren.

En inderdaad. Eenmaal aangekomen kwam ik mijn busje nergens kwijt. Er waren wel wat bospaadjes vrij naast de weg maar die moest ik vrij laten voor de brandweer zo stond er te lezen op een bordje. Ach ja, hoe groot was de kans op een vlammenzee zo midden in een zeiknatte herfst ? Gewoon parkeren dus.

Na een wandeling van 10 minuten door het bos zag ik tussen de bomen en takken de contouren van een betonnen constructie.

Bouw van het Lager Koralle

Tegen het einde van 1939 verwierf de Kriegsmarine hier in dit bos 54 hectare grond en plaatste prompt een twee meter hoog hekwerk met prikkeldraad rond hun nieuwe stuk land. Eindeloze rijen vrachtwagens begonnen daarna materiaal vanuit Bernau aan te voeren om te beginnen met de bouw van een joekel van een bunker met ondergelegen faciliteiten.

Het bleek dat het gebied perfect gelegen was voor een militaire faciliteit waar radiosignalen van en naar de Duitse marine konden worden verzonden en ontvangen. Daarbij lag het ook nog eens dichtbij Berlijn.

In wezen waren ze dus een geheim bunkercomplex aan het bouwen voor het Duitse Marinecommando. Tot april 1945 bleef het in gebruik door de Kriegsmarine. Ook was hier het Befehlshabers der U-Boote (BdU) gevestigd die alle U-boot activiteiten vanuit deze bunker coördineerde. Vanaf mei 1945 werd het hoofdkwartier verplaats naar een andere plek en liet men het hele complex achter voor wat het was. Na de oorlog werd het complex grotendeels vernietigd door het Rode Leger. Helemaal onderaan het artikel de GPS-coördinaten.

GPS: 52.739013 13.574284

Villa Joseph Goebbels 🇩🇪

Vandaag leidde mijn speurtocht naar een stukje geschiedenis waar Duitsland nog altijd moeite mee heeft. Het heeft een zekere bruine nasmaak, vooral in tijden als deze, waarin rechtse populisten in Duitsland (AfD) opnieuw op recordniveaus afstevenen. Vooral de ferventste aanhangers van de grootste dictatuur welke Europa ooit heeft gehad hielden ervan om aan de poorten van Berlijn te wonen, te eten en zich te vermaken.

Kerkrade

De stad Berlijn schonk dit landgoed aan Nazi-propagandaminister Joseph Goebbels. Deze man met Nederlands bloed (zijn opa woonde in Waubach) doorbracht zijn jeugd in een internaat in Kerkrade. Daarna begon hij zijn carrière bij de Nazi-partij NSDAP. Hij was één van Hitler’s trouwste mannen. Hij kreeg als zodanig steeds meer macht en beheerste ten slotte alle media: pers, radio en film, alsook de kunstwereld. In dit zomerverblijf kwam hij samen met zijn vrouw Magda en zijn zes kinderen tot rust. Hier besprak hij bij het knapperend haardvuur ook het plan om mocht Berlijn vallen, collectief zelfmoord te plegen middels blauwzuurcapsules. Dit deed hij ook één dag na de zelfmoord van zijn grote voorbeeld.

De villa

Het voelde raar om hier rond het huis te lopen zoals 80 jaar geleden zijn bewakers deden. Door het raam te kijken waar vroeger zijn privé-bioscoop was. De trap te zien die leidde naar de ondergrondse bunker onder het huis. Rond de bijgebouwen te lopen waar de 30 gastenkamers waren gevestigd. Alle ramen en deuren waren goed vergrendeld. Ok, het breekijzer in mijn busje zou me toegang naar binnen verschaffen maar die tijd ligt achter me gelukkig. Voor de mensen die deze villa ook eens willen bezoeken staat helemaal onderaan de GPS-code.

Tegenwoordig verspreidt zandstenen liefde waar ooit hatelijke tirades werden geschreven.

GPS: 52.7742512, 13.5262231

Now and then, Berlin 🇩🇪

De Berlijnse Muur werd op 13 augustus 1961 gebouwd door het communistische regime van Oost-Duitsland en het verdeelde Berlijn 28 jaar lang. Hieronder op de foto verwijderen Oost-Duitse politieagenten prikkeldraad van een bakstenen muur terwijl andere politieagenten (op de achtergrond) de muur optrekken tot 4,5 meter hoogte bij de grens tussen de Franse en Russische sector aan de Bernauer Strasse. Op de foto onder sta ik op dezelfde plek waar de voormalige Berlijnse Muur liep.

De foto hieronder is genomen op hetzelfde kruispunt alleen aan de overkant ervan.

GPS: 52.540084 13.401721

Hieronder een vijfluikje. Alle foto’s zijn genomen in dezelfde richting als de foto linksboven.

GPS: 52.540084 13.401721

De Amerikaanse president Richard Nixon kijkt in 1969 over de communistische muur naar Oost-Duitsland tijdens zijn verblijf in de verdeelde stad. De foto onder maakte ik op dezelfde plek van de voormalige Berlijnse Muur bij de Checkpoint Heinrich-Heine-Strasse.

Lankestrasse

GPS: 52.4092258, 13.1014206

Wannseestrasse

GPS: 52.4094810, 13.1062583

Wannseestrasse

‘Was machen sie ?’, vroeg het oude mannetje. Heinrich was 85 jaar en had als peuter WWII meegemaakt en vanaf zijn 21e tot zijn 49e keek hij iedere dag tegen de Berlijnse muur aan die drie meter achter zijn voortuintje was geplaatst. Ik legde hem uit dat we met de fiets een soort speurtocht aan het houden waren. Dat we aan de hand van oude foto’s van de 160 kilometer lange Berlijnse muur op zoek waren naar de situatie nu. Er staat nog ongeveer 1.316 meter van de Berlijnse Muur (0,8%) maar in het gebied waar we nu waren stond helaas niets meer.

Zijn ogen begonnen te sprankelen want dit vond hij schijnbaar leuk. Hij vertelde dat hier inderdaad géén muurresten te zien waren maar dat we hier wel in het meest speciale stukje oost-Duitsland waren.

Hij maakte ons nieuwsgierig. Eigenlijk was dit stukje oost-Duitsland een soort enclave in west-Berlijn. Deze enclave bestond uit vijf kleine straatjes die omringd waren door VIER i.p.v. TWEE muren en er was slechts één kleine doorgang waardoor ze uit de enclave konden komen en die was op de plek waar hij woonde nl. op de Wannseestrasse. Als Heinrich en zijn vrouw boodschappen gingen doen moesten ze dus over dit drie meter brede straatje, over het bruggetje over het Glienickermeer naar Potsdam. De doorsnee ‘Berlijnse muur’ had inclusief alle obstakels een breedte van 100 meter maar hier was hij maar drie meter (!) en ook nog eens voorzien van een Todesstreifen, het gebied tussen de twee muren waarin je zonder pardon werd neergeknald als je je daarin begaf. Tussen 1961 en 1989 lieten 138 personen het leven tijdens hun verblijf in de Todesstreifen. 

Ik wees op een paal zonder bordje in de grond. Hij vertelde dat daar altijd een bordje had gehangen met de tekst ‘American sector’. Maar iemand had dat ooit na ‘die Wende’ als aandenken er af geschroefd en nu stond alleen de paal er nog. Hij nodigde ons uit om bij hem binnen te komen. Om te komen proeven van zijn zelfgemaakte jam maar we hadden geen tijd. We gaven hem een hand en hij wenste ons nog een goed leven zoals hij -ondanks de muur- ook had gehad. Ik noteerde zijn adres en wellicht gaan we volgend jaar op bezoek. 

GPS: 52.4096765, 13.1070163

Wannseestrasse

GPS: 52.4095694, 13.1071166

Wannseestrasse

52.4093941, 13.1097515)

Wannseestrasse

GPS: 52.4093941, 13.1097515

Mövenstrasse

52.4105642, 13.0988081

Engelbeckenhof

GPS: 52.505045, 13.418561

Bernauerstrasse

Op de foto boven verdringen Oost-Berlijnse burgers zich in de nieuwe doorgang aan de Bernauer Strasse naar West-Berlijn, waar de Oost-Duitse grenspolitie op 11 november 1989 delen van de muur neerhaalde. De middelste foto maakte ik op 2-11-23. De onderste foto stamt uit 1975.

Drieluikje GPS: 52.540509 13.404650

Conrad Schumann-plek

In 1961 sprong de 19-jarige Conrad Schumann over de prikkeldraad nadat hij gezien had dat een klein meisje die haar oma in oost-Berlijn had bezocht niet meer terug naar west-Berlijn mocht van de politie. Dit terwijl haar ouders uit wanhoop aan de andere kant van de draad stonden te schreeuwen. Hier werd een kind van zijn ouders gescheiden. Dit brak hem en hij vluchtte. De video hiervan werd wereldnieuws in die tijd en haalde alle journaals ter wereld. Het was een klap in het gezicht van de DDR; als je eigen soldaten al vluchten. In 1998 pleegde Conrad zelfmoord. Hieronder een video van de vlucht. De plek is nu helemaal veranderd.

Glinkastrasse

Naast de Dreifaltigkeitskirche werden in 1738 drie woonhuizen gebouwd en gebruikt als pastorie voor de predikanten van de kerk. De drie gebouwen overleefden de bombardementen maar één werd in 1945 door het Rode Leger verwoest.

GPS: 52.512798 13.386508

Checkpoint Charlie-area

GPS: 52.5075477, 13.3905041
GPS: 52.5075477, 13.3905041

Brandenburger Tor

GPS: 52.515922 13.379360
GPS: 52.517215 13.377190
GPS: 52.517206 13.377090
GPS: 52.516637 13.379721

Wollinerstrasse

GPS: 52.539594 13.401664
GPS: 52.5403505, 13.4044067. De rode pijl geeft de plek aan waar de muur heeft gestaan.

Brunnenstrasse

GPS: 52.5499000, 13.3856000

Villa Marlier (hoe vermoorden we alle Joden)

Op 20 januari 1942 vergaderden, onder voorzitterschap van SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich, veertien top-SS-ers over hoe ze het uitmoorden van alle Europese joden konden bewerkstelligen. Deze vergadering wordt ook wel de Wannseeconferentie genoemd omdat de villa naast de Wannsee, een groot meer, lag. De notulen van deze conferentie van de hand van Adolf Eichmann kunnen hier ingelezen worden. Op de krakende houten vloer van de villa waar Angelica en ik nu stonden werden niet alleen plannen gemaakt om de Joden uit te moorden maar ook hoe ze de Joden zoveel mogelijk financieel konden uitbuiten. Daarbij moest de uitroeiing zo weinig mogelijk geld kosten.

Proces van vernietiging van de Joden

Het proces van vernietiging verliep in de zes concentratiekampen in Duitsland en Oostenrijk eigenlijk overal volgens hetzelfde concept:

  1. Joden zaten verspreid door heel Europa. In alle grote steden werden Judenviertels uit de grond gestampt. Een Judenviertel was de enige plek in een stad waar Joden mochten wonen. Dit bleek later een gouden zet te zijn geweest. Als de ovens in Auschwitz om lichamen vroegen werd uit de ‘voorraad’ Joden die in het concentratiekamp verbleven in de behoefte voorzien. De vrijgekomen plekken werden vervolgens weer aangevuld met Joden die waren opgepakt tijdens een razzia in een Judenviertel ergens in een Europese stad.
  2. Hierna werd familie aangeschreven om geld over te maken om hun familielid vrij te kopen. Na een aantal weken werd een tweede brief geschreven dat het geld niet was aangekomen. Het familielid werd verzocht het geld nogmaals over te maken. Uiteraard werd er niemand vrijgelaten. Het geld ging naar de Deutsche Reichsbank. Hiermee werd de oorlog gefinancieerd.
  3. Joden moesten bij aankomst in een concentratiekamp hun waardevolle spullen inleveren. Deze spullen werden verkocht aan Duitse handelaren die deze spullen weer met winst doorverkochten.  De winst ging naar de Deutsche Reichsbank.
  4. Joden moesten zich geheel ontkleden (inbeslagname van kleding en verborgen sieraden).
  5. Joden in werkkampen moesten keihard werken. Het eten wat ze kregen bestond uit caloriearme waterige koolsoep en brood. Soms was het eten niet eens gaar, andere keren was het bedorven. Mensen hadden zo’n honger dat ze alles aten wat ze kregen. Gevangenen stalen zelfs eten van elkaar. In heel extreme gevallen werd een Jood ’s nachts door medegevangenen vermoord en daarna werd zijn lichaam opgegeten. In kamp Bergen-Belsen zijn hier veel verhalen van bekend.
  6. Kinderen, vrouwen en ouderen gingen eerst ‘douchen’ om hun lichamen te ontdoen van luizen. Maar eerst werden ze kaal geschoren. De bergen haar werden verkocht aan handelaren die er pruiken, kussens of dekbedden van maakten.
  7. Ze werden met zoveel mogelijk mensen tegelijkertijd in de gaskamers gepropt om zo weinig mogelijk lucht over te laten. Het gebruik van gaskamers was al in 1942 bekend dus men wist wat er ging gebeuren. Velen schreeuwden dan ook uit wanhoop toen hun gedachten bevestigd werden. Leden van het Sonderkommando hebben later verteld dat moeders met kinderen soms als eerste in de gaskamers waren, misschien omdat ze toch vermoedden wat er komen ging en wilden dat het snel voorbij was. Overigens probeerde men in eerste instantie de Joden op andere manieren zoals massa-executies en met explosies, te vermoorden. Ook werden machines gebruikt om de lichamen te vermalen. De zogenaamde bottenbreekmachines.
  8. In eerste instantie werd gebruik gemaakt van het dure CO-gas. Hierna werd gebruik gemaakt van het goedkopere gewasbestrijdingsmiddel Zyklon-B. Het gas kwam van onderen, dus iedereen klom op elkaar om lucht te krijgen. De aanblik als de deur openging was gruwelijk. De lichamen waren in elkaar verstrengeld, ze hadden allemaal wanhopig gevochten voor een beetje lucht.
  9. Als de dood ingetreden was stripte het Sonderkommando de slachtoffers van alles wat bruikbaar was: juwelen, prothesen, gouden tanden.
  10. De graven liepen schuin af, zodat het menselijke vet dat bij de verbranding vrijkwam, kon worden opgevangen in een vat aan het uiteinde.Als het vuur uit dreigde te gaan, moesten de leden van het Sonderkommando wat vet uit het vat op de brandstapel gooien om het vuur te voeden.

Opzet concentratiekampen

De opzet van alle kampen was nagenoeg gelijk. Vanaf het aankomstplatform gingen de Joden over een smal en aan het oog onttrokken pad (“de sluis”), naar het gedeelte dat voor de vernietiging was ingericht. Hier stonden de gaskamers, de verbrandingsovens en daarachter de graven voor de as. De SS en de Trawniki’s woonden in een apart gedeelte. Hetzelfde gold voor de Joodse opzichters. Prikkeldraadafzettingen, deels gecamoufleerd met dennentakken, stonden rond het kamp. De afzetting stond niet altijd onder stroom, zoals in Auschwitz. Het geheel werd gecompleteerd door houten wachttorens. Er waren in een kamp niet veel SS-ers. De bewaking van gevangenen werd meestal uitgevoerd door mede-gevangenen die daarvoor een aardappel méér in hun soep kregen. Na een aantal maanden werden de bewakers vermoord en kwamen er weer nieuwe voor in de plaats.

Wir haben es gewusst

Al op 17 augustus 1941 kraakte de Engelse decodeermachine Enigma een bericht van een SS Cavalerie Brigade dat 7.819 executies in de buurt van Minsk waren uitgevoerd en dat diezelfde dag een rapport was ondertekend waarin melding werd gemaakt van 30.000 executies. Churchill had niets met deze info gedaan omdat hij bang was dat de Duitsers erachter zouden komen dat de Engelsen de Duitsers konden afluisteren. Pas in november dat jaar repte hij over de uitroeiing van de Joden. Pas in 1945 werden de Joden uit de kampen bevrijd. Vier jaar lang konden de Nazi’s zonder weerstand Joden vermoorden.

Dit alles werd besloten in deze kamer op de begane grond van dit huis.

Een plaquette naast de toegangspoort van Villa Marlier.
Het voorfront van Villa Marlier.
Dit was de woonkamer van de villa. Dit was de ruimte waar de Nazi’s vergaderden.
Uitzicht op de Wannsee.
De brief waarin gevraagd wordt om met ideeën te komen hoe de Joden kunnen worden uitgeroeid.
De uitnodigingsbrief om op 9-12-1941 om 12:00u aanwezig te zijn om de uitroeiingsplannen te komen bespreken. Uiteraard met ontbijt !
Zwarte mensen, oost-Europese mensen en Joden stonden op de lijst om vermoord te worden. Op het pamflet staat: wil je ze kwijt ? Stem dan Duitsnationaal.
Joodse winkels werden met pamfletten beplakt waarop stond dat ze in deze zaak geen produkten meer mochten kopen omdat het een Joodse zaak betrof.
Richard Stern was een Duitse soldaat en riep op om de Joden niet te vermoorden. O.a. zei hij dat er al 12.000 Joodse frontsoldaten voor Duitsland in de oorlog waren gevallen.
Joden werden te schande gemaakt.
Zieken die niet meer zouden herstellen konden op basis van deze brief uit hun lijden worden verlost. In de praktijk kwam het er op neer dat ze een spuitje kregen.
De originele brief die Plan Barbarossa voorstelt.
Op deze foto werden gevangengenomen Joden in een massagraf doodgeschoten. Ze moesten eerst hun eigen graf graven.
Foto van de Hitler Jugend.
Tot 1951 stond er op het belastingformulier van Joden een ‘J’ gedrukt.
Zoveel boeken over Adolf Hitler die er geschreven zijn.
Entree Villa Marlier.
Tuin van Villa Marlier.
Tuin van Villa Marlier.

Huis van Claus Schenk von Stauffenberg

Claus Schenk Graf von Stauffenberg was een Duits edelman . Tijdens het naziregime was hij kolonel en verzetsstrijder, die in samenwerking met anderen een bomaanslag pleegde op Adolf Hitler. De aanslag mislukte en Von Stauffenberg werd gearresteerd en geëxecuteerd. Voor mij is graaf Von Stauffenberg een icoon  van het verzet tegen het naziregime. Reden genoeg om eens naar het huis te rijden waar hij samen met zijn vrouw en kinderen woonde in de jaren ’30. Het huis staat er nog steeds en wel in een hele deftige buurt met allemaal huizen uit dezelfde tijd. De tuin zag er wat verwilderd uit. Naast het toegangspoortje hing een bordje met een tekst welke herinnert aan het feit dat deze held hier heeft gewoond. ZDe bomaanslag is verfilmd in de film Valkyrie, een Amerikaanse film uit 2008 waarin Tom Cruise Graf von Stauffenberg speelt.

De plaquette naast het poortje.
Het huis waar hij woonde in de jaren ’30.

Reichstag, Berlin 🇩🇪

Vandaag waren Angelica en ik twee van de dagelijks 8.200 gasten die het Rijksdaggebouw in Berlijn bezochten.  Het Rijksdaggebouw is het Duitse parlementsgebouw in de hoofdstad Berlijn aan der Platz der Republik. Het huidige gebouw dateert van 1894. Tot 1933 zetelde hier de Rijksdag, een voorganger van het huidige parlement, de Bondsdag. Het gebouw heeft het Duitse keizerrijk, de Weimarrepubliek en het ‘Derde Rijk’ meegemaakt. We wandelden via een rond looppad schuin omhoog naar de koepel van het gebouw en vanaf dit plekje genoten we van het panoramisch uitzicht over de hoofdstad. Maar niet alleen het uitzicht vanaf de Reichstag bood ons een prachtig uitzicht. We keken goed naar de honderden ornamenten, zandstenen figuren en reliëfs. Onder de gevelfries staat het opschrift “Aan het Duitse volk” over een lengte van 16 meter in letters van 60 centimeter. In 1915, tijdens de eerste wereldoorlog werden deze letters geplaatst. De letters werden gemaakt door de Joodse gebroeders Loevy die een bronsgieterij hadden. Tijdens de oorlog werden ze vermoord in Auschwitz. Het Rijksdaggebouw zelf wordt gekenmerkt door de vier hoektorens, die staan ​​voor de vier koninkrijken Pruisen, Saksen, Beieren en Württemberg die in 1871 hebben bijgedragen aan de eenwording van het Duitse Rijk. Het gebouw werd beschadigd in de Rijksdagbrand van 1933. De Nederlandse communist Marinus van der Lubbe werd toen opgepakt voor het aansteken van de brand. Hitler maakte dankbaar gebruik van deze gebeurtenis door de noodtoestand uit te roepen waardoor de NSDAP de macht kon overnemen.

Arrestaties

Naast vele arrestaties gingen de autoriteiten en SA over tot het massaal en willekeurig arresteren, intimideren en afranselen van communisten en andere tegenstanders van de nazi’s. Goebbels buitte de brand uit als propagandastunt, terwijl Göring de arrestaties dirigeerde. Er werd gebruikgemaakt van het proces om eens en voor altijd met communistische aanhangers af te rekenen. De Rijksdagzetels van de communisten werden vervallen verklaard en hun partij werd verboden. Van der Lubbe werd uiteindelijk op 10 januari 1934 te Leipzig onthoofd. Op 10 januari 2008 is het doodvonnis tegen Marinus van der Lubbe per direct opgeheven. Er bestond al decennia het vermoeden dat de nazi’s zelf de Rijksdag in brand hadden gestoken en dat Van der Lubbe slechts een zondebok was om de communisten aan te pakken.

Video

Op der Platz der Republik waar de Reichstag (nu Bundestag) staat.
Ingang Reichstag.
Gemoderniseerde ingang.
De koepel boven op de Reichstag.
De koepel boven op de Reichstag.
Mooi uitzicht over Berlijn.
Via een schuin omhoog lopend wandelpad kom je boven bij de koepel.
Kogelgaten uit WOII zijn nog altijd zichtbaar.
DEM DEUTSCHEN VOLKE.
Rijksdagbrand op 27-2-1933.

Gedenkteken ter ere van de Sovjet-soldaten die gevallen zijn bij de Slag om Berlijn

Sovjet-monument met tanks en houwitsers ter nagedachtenis aan soldaten gesneuveld in de Slag om Berlijn.
Sovjet-monument met tanks en houwitsers ter nagedachtenis aan soldaten gesneuveld in de Slag om Berlijn.

Stasimuseum Berlin 🇩🇪

Vandaag brachten we een bezoekje aan het Stasi-museum welke gevestigd is in Haus 1 op het voormalige terrein van het hoofdkantoor van het DDR-ministerie voor Staatsveiligheid (MfS). Het huis werd in 1960/61 gebouwd als ambtswoning van Erich Mielke, die van 1957 tot het einde van de DDR minister van Staatsveiligheid was. Het hoogtepunt van deze historische locatie vonden we de kantoorverdieping van Erich Mielke, die in originele staat bewaard is gebleven. We zagen welke truukjes zijn gebruikt om burgers af te luisteren. De Stasi ging daar héél ver in. Zo zagen we fototoestellen verborgen achter een knoop van een jas, verstopt in een stropdas of afluisterapparatuur weggewerkt in een horloge. Je kan het zo gek niet bedenken of de Stasi zette de middelen in om hun burgers te kunnen controleren.

Haus 1

Al 8 jaar is in Haus 1 de permanente tentoonstelling “Staatsveiligheid in de SED-dictatuur” te zien. We zagen vooral veel documentatie en spionageapparatuur. De tentoonstellingen in het museum zijn onderverdeeld in drie verdiepingen in het voormalige ministerie:

  • Eerste verdieping: Geschiedenis van de Stasi en verzet
  • Tweede verdieping: Werkruimtes van Erich Mielke, de laatste minister van staatszekerheid
  • Derde verdieping: Foto’s en observatieverslagen die tonen hoe Stasi-medewerkers te werk gingen

Erich Mielke

Op de tweede etage liggen de werkvertrekken van Erich Mielke, de laatste minister van staatszekerheid. Hij heeft hier tot 1989 kantoor gehouden en had hier ook een appartement waar hij kon slapen en ontspannen. Mielke bracht menig nacht door in het hoofdkantoor van de Stasi. De inrichting is zeer sober en de televisie en bandrecorder waren in 1989 al zwaar gedateerd. Op dezelfde verdieping is een koffieruimte waar video’s worden vertoont van het leven in de DDR en de val van de muur. In en rond het museum werden opnamen gemaakt voor oscarwinnaar “Das leben der anderen“. Rondom Haus 1, waar het hoofdkantoor van de Stasi was gehuisvest, bevinden zich noch een aantal panden die allemaal in handen waren van de Stasi. Veel van de panden werden gebruikt als archief.

Vóór het hoofdkantoor van het DDR-ministerie voor Staatsveiligheid (MfS).
Afluisterapparatuur verborgen in een deur.

Verraadster Tatjana Besson

In 1990 was Besson medeoprichter van de anarchistische vereniging Autonome Aktion WYDOKS, waarvoor ze zich aansloot bij gelijkgestemde mensen en stelde zich kandidaat voor de verkiezingen in de DDR. Ze haatte alles wat de DDR uitstraalde. Ze wilde vrij zijn. Haar fans adoreerden haar en volgde haar gedachtegoed. In januari 1990 nam Besson deel aan de bezetting van een huis aan de Rosenthaler Strasse 68 in Berlin-Mitte.  In dit huis repeteerde ook Rammstein. Begin jaren negentig werd bekend dat Besson een onofficiële medewerker (IM) was van het Ministerie van Staatsveiligheid (MfS) van de DDR (de Stasi). Tatjana Besson was getrouwd met de huidige Rammstein-gitarist Richard Kruspe.

Tatjana Besson in haar jeugdjaren in der DDR.
Controleapparatuur werd opgesteld.
Propaganda voor het Sovjet-rijk.
Bands als Iron Maiden waren in de ogen van de Statsi vergif voor de DDR-mensen.
Protesten waren er geregeld.
De gang in Haus 1.
Kantoorpanden.

Werkruimte Erich Mielke

Keukenblok.
Zo wilde Erich Mielke zijn ontbijt geserveerd krijgen.
Vergaderzaal.
Bed van Erich Mielke. Hij bleef vaak op zijn werk slapen.
Badkamer van Erich Mielke.

Spionageapparatuur

Afluisterapparatuur.
Foto-apparatuur achter een knoop van een jas.
Zelfs reukmonsters van stukken kleding van mensen werden bewaard.
Punky arrestant.
Dit zicht had Erich Mielke als hij uit zijn kantoor keek.
Alle post die de DDR binnenkwam werd stiekem opengemaakt en na de brief gelezen te hebben weer dichtgeplakt.
Het openmaken van de brieven ging het snelst met een damptoestel.
Werkverslag van een informant die een dag lang iemand had gevolgd.
Van buiten zag dit busje uit als een gewoon busje maar het was een arrestantenwagen.
Hele kleine mini-cellen in de arrestantenwagen.
Entree Haus 1.

Val van de Muur

Blijde gezichten van DDR-bewoners nadat ze in Alsfeld (west-Duitsland) aankwamen met de trein.
Welkom spandoek voor de DDR-burgers op het treinstation.
Tekening gemaakt door een kind. Bestemd voor de DDR-burgers.
Vlucht van DDR-burgers naar het vrije westen.
De val van de Muur.
Doorkijkje naar ingang Haus 1.

Design Panoptikum, the “Museum of Extraordinary Objects,”

Tussen de smalle straatjes en gezellige huizen in het idyllische Nikolaiviertel zagen we een verzameling industriële objecten die op een hele eigenwijze manier waren samengesteld door de Russische kunstenaar Vlad Korneev. Er stonden etalagepoppen versierd met allemaal dingetjes. Heel veel afgedankte medische apparatuur kregen een tweede leven als surrealistische kunstwerk. Alle items in het museum maakten ooit deel uit van het dagelijkse leven, maar Vlad zette ze in een nieuw industrieel licht. We hadden even een gesprekje met hem en zijn bedoeling was om alles wat ooit functioneel was geweest hier een tweede leven te geven. Decennia lang verzamelde de kunstenaar uit Moskou oude medische apparaten, ongebruikelijke industriële voorwerpen en alledaagse dingen. De meeste hiervan vond hij op lokale vlooienmarkten of op rare plekken in de stad.

DesignPantotikum

We mochten tegen een kleine vergoeding rondlopen in zijn DesignPantotikum. Het museum is gevestigd in een oud DDR-gebouw. Achter de grijze façade zorgen de vreemde objecten voor een kleurrijke en verwarrende verzameling. Maar de tentoonstelling is niet zo random ingericht als Angelica en ik in eerste instantie dachten. Het creatieve concept is goed doordacht. Korneev wilde eigenlijk dat wij op ontdekkingsreis gingen en over alles wat we zagen goed nadachten. We stonden stil bij hele vreemde apparaten, beschermende pakken en zelfs een kattenonderzeeër. Bij binnenkomst vroegen we ons af: wat is de functie van deze objecten en uit welk tijdperk stammen ze? Sommige dingen zagen eng uit zoals de ijzeren long (een ventilatiemachine voor mensen met een longziekte). De ingenieuze verlichting met designlampen zorgde voor een surrealistische sfeer. De kamers in de kelder zien er ook apart uit. Op de muren zie je nog steeds de karakters van een voormalig Chinees DDR-restaurant haha.

Nikolaiviertel

En dit alles even buiten de brullende grote stad. Lekker tussen de kleine huisjes in plaats van de grote wolkenkrabbers, lopend over smalle straatjes in plaats van brede boulevards. Alleen de Berlijnse tv-toren boven de daken herinnerde ons eraan dat het Nikolaiviertel geen romantisch stadje is maar midden in het levendige Berlijn ligt .

Nikolaiviertel.
Nikolaiviertel.
Nikolaikirche. Een 13e-eeuwse kerk die na de verwoesting in WO II is herbouwd tot feestlocatie.
St. George, the Dragonslayer.
Nikolaiviertel.
Nikolaikirche.

Design Panoptikum (kijk en huiver)

Kogelgaten uit WOII in gebouwen in Berlijn