Ik houd van grensovergangen. Zeker als ik deze te voet mag doen. Bij ieder land waar ik dit meemaak ervaar ik weer andere rituelen waar ik de achtergrond niet van ken. Bij de grensovergang Frontera Las Manos tussen Honduras en Nicaragua moest ik de bus verlaten omdat deze gedesinfecteerd werd met één of ander verdelgingsmiddel. Ik weet niet welk goedje ze de bus in hebben gespoten maar de mannen droegen pakken met adembescherming (?!). Er zat een dame achter een houten tafeltje die thermometers uitdeelde. Deze thermometer hield ik onder mijn oksel en de douanebeambte schreef daarna de temperatuur op. Deze procedure vond allemaal in de buitenlucht plaats. Daarna werden enkele koffers uit de bus gehaald en onderworpen aan een serieus onderzoek. Echter, we gingen van noord naar zuid en de drugs gaan in die landen echt wel de andere kant op nl. van midden-Amerika naar de Verenigde Staten. Een uurtje later was iedereen die in de bus zat gecontroleerd en konden we weer instappen. De damp was inmiddels opgetrokken. Je rook wel nog een en ander maar we moesten verder. Het leuke in dit soort landen is dat lokale verkopers een paar minuten de tijd krijgen om hun koopwaar aan te bieden. Vrouwelijke verkopers maken zich dan overdadig op met make-up en zien uit alsof ze een paintball wedstrijd hebben verloren. Met een grote sombrero op lachtte ze iedereen toe en verkocht snoepjes en zakjes chips voor onderweg. Maar er kwam ook een verkopen in de bus die in iedere hand vijf levende kippen vasthield. Helaas was er deze keer geen passagier die een lekker kippetje op het menu had staan 🙂
