De kleurrijkste begraafplaats ter wereld, Chichicastenango

De begraafplaats

We moesten even bergop lopen want op de heuvel voor onze neus lag een van de kleurrijkste begraafplaatsen ter wereld. Onze begraafplaatsen doen meestal grauw aan maar volgens de Maya-traditie wordt de gang naar het hiernamaals begeleid door een regenboog van kleuren. In pastelkleuren geschilderde kruisen staan zij aan zij. Voor mijn neus werd wierook, alcohol en af en toe een kip aan de overledene “geofferd”. Die kip kochten ze dan levend op de markt en op de offerplek werd de kip meteen de nek omgedraaid. Hatseflats. Niet leuk om te zien maar hier koken ze dan weer geen mosselen levend. De kleuren van de graven hebben ook een betekenis. Zo geven witte graven zuiverheid aan. De graven van moeders zijn turquoise geschilderd. Graven van opa’s hebben een gele kleur om aan te geven dat de gouden zon de mensen zal beschermen. Soms hebben de graven een random kleur, gewoon omdat de overledene dat kleurtje graag wilde en nog even vlak voor “vertrek” dit meldde aan de nabestaande in spé.

De aangrenzende markt

Op de grootste markt van midden-Amerika probeerden Maya-verkopers kleurrijke dekens, sjaals, geweven dekens en hangmatten te verkopen. Overal op het marktplein stonden marktkraampjes met heerlijk geurende gerechten uit de lokale keuken. Op zaterdag en dinsdagavond komen families uit het hele land al naar deze markt om hun kraampje in te richten. Ze slapen onder de blote hemel om de dag erna fit aan de slag te kunnen. Ook zag ik veel dieren die te koop werden aangeboden. Voor ons Europeanen is het zielig een kip te zien die zijn kop uit een mand steekt. Denk dan meteen even aan onze legbatterij kip. Dan wordt het al een stuk minder zielig 🤔😉. De lokale bevolking was erg vriendelijk maar af en toe moest je goed op je spullen passen want jatten doen ze hier ook.

Bezoek aan een school in Guatemala

Ik zag een jongetje over een geïmproviseerd voetbalveldje naast een schoolplein kruipen. Ik schatte hem 8 jaar. Angelito kon niet normaal lopen zoals zijn klasgenootjes dat deden. Zijn benen waren ziek. Zo ziek dat deze verstijfden en lopen hem daardoor onmogelijk werd gemaakt. Maar hij wilde meedoen met de kinderen uit zijn klas en hij had er duidelijk zin in.

Ik besefte me dat wij westerlingen heel vaak klagen met gezonde benen. “Hoofdpijn hier en buikpijntje daar”. Buiten het feit dat zo’n rondreis door dit soort ontwikkelingslanden natuurlijk mooi is om de flora en fauna te ervaren, relativeert het natuurlijk ook enorm. Je word weer eens met beide “gezonde” benen op de grond gezet. Niet alleen Angelito raakte me maar ook zijn leeftijdsgenootjes die hem bij de groep betrokken maakten diepe indruk op me. Angelito hoorde er bij ! Kinderen van acht jaar speelden met hem. Daar waar hij met zijn handicap in het westen door zijn leeftijdsgenootjes wellicht verstoten of gepest zou worden, kon hij hier rekenen op een bak empathie waar we in Nederland alleen maar van kunnen dromen. Over een ontwikkelingsland gesproken (!) Ik besloot zijn fysiotherapie gedurende een half jaar te sponsoren. Na die periode kreeg ik een leuke email:

“Hallo Ran,

Allereerst hartelijk dank voor je donatie voor de fysiotherapie van Angelito. Afgelopen maandag was ik in het project Semilla de Esperanza y Amor, na een paar maanden er niet te zijn geweest vanwege verblijf in Nederland. De grote verrassing was dat Angelito, ondersteund door 2 oudere jongens, al lopend mijn kant op kwam en daarvoor ook nog een trap op moest gaan. Hij had een prachtige lach op zijn gezicht en ik de tranen in mijn ogen. Zo mooi om te zien dat er al zoveel vooruitgang is geboekt. Hij zal nooit helemaal zelfstandig kunnen lopen en altijd zijn looprek nodig hebben. Maar van alleen maar kruipen en daarna in een rolstoel en nu tussen 2 jongens in lopend, is een verbetering die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Een vriendin van mij uit Nederland is fysiotherapeute en was vorig jaar 6 weken hier om elke dag met Angelito te werken. Filmpjes werden gemaakt en zij had overleg met meer gespecialiseerde deskundigen in Nederland. Diverse hulpmiddelen werden meegebracht uit Nederland door mensen die op bezoek kwamen en dat heeft allemaal bijgedragen tot dit resultaat. In de nieuwsbrief kun je wat meer lezen over de voortgang van Angelito. Bezoek daarvoor onze website http://www.losninos.info en click op de nieuwsbrief. Nogmaals dank voor uw steun aan Angelito.

Warme groet, Ana-Maria Ackermans

Stichting Los Niños Guatemala

http://www.losninos.info

Ana Dolores Arias school

Angelito in zijn rolstoel.

Antigua, Guatemala

We arriveerden ‘s middags in het stadje Antigua en ik proefde en voelde meteen al de sfeer van deze historische, prachtige, voormalige hoofdstad van Guatemala welke uiteraard op de Unesco-werelderfgoederenlijst staat (!). Wandelend door de geplaveide straatjes leek het wel een schilderij met al die gevels die in mooie pastelkleuren geschilderd waren. Op de achtergrond bromde en rookte de nog steeds actieve Fuego vulkaan en een paar kilometer verderop lagen zijn zusjes de Agua en de Acatenango vulkaan in een diepe slaap. Het hele dorp, gebouwd in 1553, ademde de oude Spaanse koloniale sfeer uit. Hier had de tijd stil gestaan. Wat gingen we hier allemaal doen ? Eerst maar eens die mooie kerken, pleintjes, restaurants en barretjes bezoeken. Voor de koffiefanaten is dit the place to be. Werkelijk overal zag ik coffeeshops maar dan in de oorspronkelijke vorm en niet de Amsterdamse. We sliepen in het vroegere paleis van de dochter van een Spaanse conquistador van de nieuwe wereld: Pedro de Alvarado. Een schitterend hotel gebouwd in de koloniale sfeer van 600 jaar geleden.

Acatenango vulkaan.

Posada del hermano pedro

.
Stadsbus.
Volcán de Agua
Rock cactus.
San Francisco el Grande.
El Portal de las Panaderas.
Convento de la Compania de Jesus.
Convento de la Compania de Jesus.
Santa Catalina Arch.
Iglesia de la Merced.
Stadsbus.
Stadsbus.
Gezellige restaurantjes.
Rosa ‘Louis de Funès’
Strelitzia reginae.
Stadsbus.
Real Palacio de los Capitanes Generales.
Stadsbus.
Centro Cultural Santo Tomas de Aquino.
Mijn medereizigers Ina, Lotte, Ellen en en Peter.
Gezellige restaurantjes.
Even een drankje doen.
Cerro de La Cruz.
Gezellige restaurantjes.
Maisbrood wordt ter plekke gebakken.