Cinque Terre

Nationaal Park Cinque Terre

Iedere week kwamen Angelica en ik ze wel tegen op social media: die foto’s van een kleurrijke opeenstapeling van gekleurde huisjes in een ieniemienie haventje aan de Ligurische Rivièra ten zuiden van Genua oftewel met een zwoelere omschrijving: de “Riviera di Levante”. Jullie óók trouwens ! Iedere keer weer duiken deze foto’s op.

Pittoreske dorpjes

Nationaal Park Cinque Terre in Italië bestaat uit vijf pittoreske dorpjes langs een grillige kust. De vijf dorpjes betreffen: Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore. Ze zijn héél kleurrijk en liggen op een schitterende plek langs een schilderachtige kuststrook in Ligurië. Zo sprookjesachtig als het op de foto’s uitziet zo mooi zijn de dorpjes ook in het echt. Dorpelingen waren bezig met hun dagelijkse werkzaamheden. Oma’s gingen naar de winkel. Opa’s zaten met een glaasje vino rosso te ouwehoeren op het terras en moeder de vrouw verzorgde de plantenbakken met daarin de meest kleurrijke bloemen.

Het gebied was langs de steile kust moeilijk bereikbaar voor ons busje. We hadden de keus tussen het belopen van het wandelpad dat de vijf dorpjes met elkaar verbind of het treintje oftewel de Cinque Terre Express, een spoorlijn die de vijf dorpjes aandoet. Het is dat onze gang thuis te smal is anders ging ik nog met de auto schijten maar het zegt wel wat over onze keuze: de trein dus !

Cinque Terre Express

We parkeerden ons busje langs de weg in Monterosso. Cinque Terre met een auto bezoeken is niet mogelijk omdat de dorpjes autovrij zijn. Alleen bewoners komen er in. In Monterosso kun je wél het dorp in. Maar alleen om naar de mega parkeerplaats te rijden waar je je karretje kan parkeren voor 2€/uur. Ga er maar van uit dat je zeker 10 uur nodig hebt voor het bezichtigen van alle dorpjes.

We liepen naar het kleine, oude stationnetje en kochten twee dagtickets voor de prijs van 16 euro p.p. We konden dan de hele dag met de trein op en neer zo vaak we wilden. Alles is goed geregeld. Er was zelfs rekening gehouden met rolstoelverkeer. Dus niet zo als in Siberië waar op sommige plekken helemaal geen perrons waren en waar de eerste trede van de trein begon op kinhoogte. Daar had ik een laddertje nodig. Vanuit het treintje hadden we een fantastisch uitzicht op zee en de groene heuvels waar op de heuvelwanden olijf- en citroenboomgaarden te zien waren.

We zagen citrusbomen, olijfbomen en vele Aloë vera planten. De trein reedt door heuvels en terrassen vol wijngaarden en iedere minuut verdween hij weer in een tunneltje. Overal zagen we kleurde huisjes die wel met de Pritt-stift tegen de rotswand aangeplakt leken te zitten. We zagen gekleurde bootjes in kleine lieflijke baaitjes. Het water in de haventjes móest wel lekker warm zijn zo leek het. Kinderen speelden in zee aan het kleine strand bezaaid met stenen. En overal die geweldig mooie, groene natuur.

Monterosso

Dit was het eerste dorpje wat we dus aandeden. Tevens ook het meest noordelijke én grootste. Monterosso al Mare oogt wat minder kleurrijk en lijkt in de verste verte niet op zijn mooie zusjes. Ik plaats het strandje niet bij de top 10 van alle mooie stranden die ik heb bezocht (stranden op de Fiji-eilanden staan nog altijd op numero uno) maar eijj, we komen uit een lockdown. We zijn blij om wat voor een strand dan ook te zien ! Al zou er al wekenlang een gestrande potvis op liggen te rotten. Wij willen lekker warm turquoise water zien, ijskoud bier onze kelen voelen afglijden en drie bollen ijs in onze knuisten. We liepen langs enkele restaurantjes op weg naar het station en vertrokken daarna naar het volgende dorpje Vernazza. Monterosso moet je skippen. Ze hoort erbij maar eigenlijk ook weer niet. Veel mensen zouden een moord doen om nu aan dit strandje te mogen liggen maar ik hou totaal niet van op strandjes liggen. Oersaai.

Vernazza

Binnen enkele minuten kwamen we al aan in misschien wel één van de mooiste dorpjes van alle vijf. Vanaf het station liepen we zo de kleurrijke hoofdstraat van het dorp in met links en rechts knusse, smalle steegjes.

Even verderop zagen we een ieniemienie strandje in een haventje met allemaal gekleurde vissersbootjes. Rond het pleintje lagen een aantal typisch Italiaanse restaurantjes met gekleurde houten stoeltjes die van ellende bijna uit elkaar vielen. Daar wil ik meteen een punt maken voor ons Nederlanders. Wij houden hier van. Die deuren met afgebladerde groene verf in scheve, kromme kozijnen met roestig deurbeslag. We love this shit !

Wij rijden ieder jaar duizenden kilometers om bij deze deuren en kozijnen weg te zwijmelen en ons instagram te vullen met kleurrijke foto’s. Zo van “kijk mij eens een kleurrijk persoon zijn”. Behalve als we weer thuis komen. Dan moet ineens alles recht, hoeken van 90°, spiegelglad gestuukt en het liefst alle kleuren in grijs, wit en zwart. Zo grijs dat het pijn aan je ogen begint te doen van depressiviteit. WHY ?!? Kijk nou naar deze kleuren. Zo vet. Mijn hele boerderij heb ik van buiten geel geverfd en in de woonkamer hebben we paarse muren. Lekker kleur in huis 🎨!

Corniglia

Een uurtje later zaten we weer in het treintje dat ons naar Corniglia bracht. Bohhhhhh, viel dat even tegen. Bijna 400 traptreden klimmen bij 30°C. En dat met een hijgende Angelica in mijn nek. Zolang alles lekker vlak loopt hoor je haar niet maar als het al op vals plat aan gaat begint ze vervalst te snuiven en hoor je al een héél licht gegrom. “Schat doe eens rustig”, heeft bij Angelica als ze uit haar pan gaat hetzelfde effect als een rol mentos in een fles cola. Tja, Italiaanse roots. En haar moeder is zo rustig. Snap er niks van. Alle huisjes plakken tegen de rotswand hetgeen weer heel schattig uit ziet. Vroeger schijnt dit een hippy-plek te zijn geweest met allemaal naaktstranden. Maar nu is het één rustgevend dorpje waar de tijd stil heeft gestaan.

Manarola

Hop ! Op naar het volgende dorpje. En wat voor één ! Met stip op numero uno. Manarola is bruisend en je kunt er heerlijk zwemmen tussen de rotsen. Bij het station namen we een pendelbusje en dat is ook aan te bevelen wil je niet met pijn in je kuiten boven aankomen. We spaarden onze energie want traplopen doe je hier genoeg. Check de foto’s !!! 😍😍😍. Boven op een rots lag een soort club met chille muziek. Je kon er cocktails kopen voor 12€. En natuurlijk stond er een rij met jeugd. Insta-jeugd. Vanuit deze club kon je mooie insta-foto’s maken. En dan betaal je graag 12€ voor een cocktail 😂. Naast de wachtrij voor de club zat zo’n jonge spriet op een bankje. Geclowncounterde wenkies, drie liter oogpotlood op haar bakkes en een roze kibini met bijpassend stringetje. Ze voelde zich dé shit. Ze zat met haar benen zodanig over elkaar dat je haar blote kano nog kon zien. Ik zeg niet dat ze sletterig was maar volgens mij had ze op meer worsten gezeten dan dat een fles Heinz ketchup aan kan. Achja, ze moet zich laten nemen zoals ze is toch ?

Riomaggiore

Dit vissersdorpje heeft ongetwijfeld het mooiste haventje maar tevens ook het kleinste. Overal lagen bootjes op de kant en lagen visnetten te drogen na een lange vermoeiende dag in het water te hebben gehangen. Overal om ons heen van weer van die leuke kleurrijke huisjes. Het moet toch bijna saai worden als lezer maar helaas het is niet anders. We verdwaalden bijna in de kleine steegjes maar ondertussen genoten we wel van de vergezichten. Ik zei nog tegen Angelica: ”Ik denk dat we nu in juli precies in de goede tijd van het jaar zitten. Niet al te druk en lekkere zomerse temperaturen.” Hierna zouden we nog naar Pisa gaan. Het ligt hier niet ver vandaan. Lucca trouwen ook niet maar hier ben ik al eens geweest.

5 jaar Angelica ❤️🇮🇹

Vandaag 5 jaar geleden,
Was ik op Bospop met mijn linkerhand 🤛🏻je broekje ingegleden.
K’s choice zong de stemmen van de hemel,
en jij dacht: héérlijk dat gefriemel van die kerel🙋🏼‍♂️
Ik zei nog:”je bent een lekker stuk”,
het liefste dook ik meteen in je mossel van geluk.
Maar omringd door 5000 man met mijn harde wortel in jouw zoete taart,
vond je het verstandig genoeg geen Dumpertje waard.
Wie had toen kunnen bedenken,
dat we elkaar zoveel genot zouden gaan schenken.
Nog altijd veel gekraak en gepiep in bed,
niets gaat ons boven onze pet.
Ik lief jou met heel mijn hart,
ik vind je een lekker pittig 🌶 wijffie en daarom hééél apart ❤️😘

Je aapje 🦍

Rolladenetje

In navolging van de beeldenstorm in de VS in 2020 beschadigden agressieve vega’s in Sittard een reclamezuil van een McDonald’s vestiging. Toen een 16-jarige demonstrant werd gevraagd waarom ze tijdens de stopvlees-actie stond te klappen antwoordde ze met meeademende snotterbel:” Dat ik vroeger vlees moest eten van mijn ouders is nog tot daar aan toe. Maar omdat mijn vader zei dat er statiegeld op het netje van de rollade zat moesten mijn zus en ik die dus altijd goed schoonmaken tijdens het afwassen en daarna buiten aan het droogrek hangen. Pas tien jaar later vertelde hij me dat dit een grapje was !! Wat een lul, kijk, dan pak ik liever mijn klankschalen en ga in het bos wat bomen knuffelen dan dat ik een stukje vlees eet”.

Buitenspel

Gisteren schreeuwde een vrouwtje in de kroeg heel overtuigend en keihard:”buitenspel, buitenspel, buitenspelllll !”. Op mijn vraag hoe ze zeker wist dat dit buitenspel was kreeg ik heel onsamenhangende verklaringen. Maar ze had zich genoeg verdiept in voetbal zodat ze zeker wist dat dit buitenspel was. Ik vertelde haar dat de spelers bezig waren met een cooling down. Dat doen ze soms 15 minuten na de wedstrijd.

Maagdenburg

Hundertwasser haus, die grüne Zitadelle von Magdeburg.

In het stadje Kawakawa op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland stapte ik uit de bus voor een sanitaire stop. Wat ik niet wist was dat ik voor het eerst een publiek toilet van de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser zou gaan bezoeken. Nu, hier in Maagdenburg werden we allebei opnieuw verrast door een creatie van deze meester: een hotel, compleet gebouwd naar zijn hand. Dit hotel ziet kleurrijk, apart en schilderachtig uit. Prachtig !

Jahrtausendturm

We waren op weg naar de Jahrtausendturm, met een hoogte van 60 meter het hoogste houten bouwwerk van Duitsland. Onze navigatie leidde ons naar de achteringang maar dat wisten we toen nog niet. Het hek van het park was gesloten en we vroegen ons af hoe we nu binnenkwamen. Opeens dook een groepje mensen op die via de intercom geregeld kreeg dat het hek zich automatisch opende. Wij er natuurlijk achteraan. Later bleek dat die mensen genodigden waren van een of ander feest. Bij binnenkomst van de Turm hebben we toch maar entree betaald. Omdat we zo eerlijk waren geweest het aan te geven hoefden we maar 10€ te betalen i.p.v. 16€. Binnenin zagen we een museum van maar liefst vijf verdiepingen hoog. We zagen één grote expositie van uitvindingen van beroemdheden die de wereld veranderd hebben zoals bijv. de halve Maagdenburger bollen van de burgemeester van Maagdenburg die het principe van het vacuüm ontdekte. Het hele museum is interactief. Je draait aan knoppen en trekt aan hendels. Zodoende werden we een paar uur meegenomen door de techniek die in de voorgaande eeuwen werd uitgevonden.

Uitzicht over Maagdenburg
Foto genomen met drone

Dom van Maagdenburg

De dom van Maagdenburg is de grootste kerk in Oost-Duitsland. De bouw er van heeft 300 jaar geduurd en men begon met de bouw in de 13e eeuw. Het was vandaag 28c dus de meisjes op de achtergrond speelden lekker in de fonteinen.

Sint-Johanneskerk

De Sint-Johanneskerk is een kerkgebouw gewijd aan de apostel Johannes. De kerk is vier maal herbouwd.

Bezoekje Lucia en Sebas

Lucia heb ik leren kennen in Darwin, Northern Territory, Australië. Ik zat daar een week in een hostel en heb met haar Kakadu NP verkend. Zij leerde daarna Aussi Sebas kennen. Hij zat 10 jaar op een boot in de pacific en heeft ieder bounty eiland inmiddels wel al gezien. Nu zijn ze getrouwd en wonen in Duitsland. Check even zijn fotoalbum toen hij een jacht van 50 meter van Fiji naar Florida moest brengen.

Mijn eerste blauwtje

Basisschool Godfried van Molle Munstergeleen (gemeente Sittard)

We schrijven 1982. Ik was 11 jaar en zat op de Godfried van Molle basisschool in Munstergeleen. In die tijd “vree” ik met Miriam Cremers. Onze wederzijdse liefde beperkte zich tot het handje in handje naar huis toe lopen. Waarom we met elkaar vreëen is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Waarschijnlijk omdat we na school dezelfde richting naar huis gingen. Zelfs een kusje was er niet bij. Laat staan de “tongsjlaag”. Dat vonden we maar vies.

Klojo Feuler


Op die bewuste vrijdag zou het allemaal anders dan normaal lopen. Toen de bel voor de laatste keer die week luidde en iedereen zich naar buiten spoedde moest ik bij de meester komen. Ik kreeg 250 regels strafwerk omdat ik meester Frits Feuler een klojo had genoemd. Uiteindelijk heb ik die ook moeten schrijven van mijn ouders. Bikkelhard. Toen ik terug naar mijn schoolbankje liep zag ik een briefje liggen met daarop een ❤️ getekend. “Ohhhh”,dacht ik. “Die is van Miriam”. Echter, dit briefje was niet van Miriam maar van Liesbeth Limpens. Een hoog-blonde jonge meid waarbij al enigszins borstgroei waar te nemen was. Dit in tegenstelling tot de meeste andere meiden in de klas. De tekst was als volgt:” ❤️❤️Randy❤️❤️. Ik durf het niet te vragen omdat je al een meisje hebt (Miriam). Het verbaast me dat ik dit durf te schrijven maar ……. Ik wil het met je aan maken….. Ik droom wel eens van je…..ik hoop dat je “Ja” zegt…..Laat het niet aan anderen merken, ook niet aan miriam en Shirley. Ps. ik wacht op je na school (om kwart voor vier). Ps ik zit bij jou in de klas. L.Limpens”.

Krappe broek

Ik kan me nog herinneren dat ik het bloedheet kreeg van de zenuwen. Snel propte ik het briefje in mijn broekzak en liep langs de meester de klas uit op zoek naar mijn jas. Eenmaal buiten gekomen zag ik Liesbeth staan praten met een andere meid uit onze klas. In die tijd was ik als het op meiden aankwam héél verlegen dus ik stond op veilige afstand wat te ijsberen, wachtend op een goed moment om aan te vallen. Na me de nodige moed ingesproken te hebben stapte ik met veel te krappe broek richting het meisje waarmee ik de komende tijd handje aan handje naar huis zou gaan lopen. “Hoi Liesbeth”: zei ik. “….. over met dat aanmaken met mij hé……dat vind ik wel goed”, stotterde ik er op los. En dan met mijn meest lompe blik in mijn ogen. Als door een wesp gestoken antwoordde Liesbeth:” wát aanmaken?? met jou zeker sukkel?”. Een doodse stilte……Ik wist niet waar ik moest kijken…. zo overdonderd was ik door haar antwoord……Allemachtig. Dit had ik nooit zien aankomen. Ken je dat gevoel? Dat de grond onder je weg zakt?? Ik wist totaal niet hoe ik hier op moest reageren en helemaal vertwijfeld draaide ik me om en liep richting de uitgang van het schoolplein en daar……. daar stonden Miriam en Shirley zich op de kniëen te slaan van het lachen. Ze kwamen niet meer bij. En wederom maakte dat beschamende gevoel zich meester van mijn gehele lijf. Op twee minuten tijd week de grond voor de tweede maal onder mijn voeten vandaan. De ladies hadden me gewoon beet genomen en zélf dat briefje geschreven.

Overspeltest

Een soort overspel test waar ik dus falikant voor was gezakt. De relatie met Miriam kon ik dus wel shaken en Liesbeth ?? Op de middelbare school kon er gedurende zes jaar nét een lauwe “hoi” vanaf als ik haar voorbij sjokte op de gang en mijn facebookinvitatie van een jaar geleden blijft nog steeds onbeantwoord. Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit, zelfs na 32 jaar wachten niets meer gaat worden😂. ❤️FIN❤️

De originele liefdesbrief

Dé brief

Liesbeth Limpens heden ten dage

Even voorstellen:

“Ik groeide op tussen de heuvels in Zuid Limburg en vertrok naar het westen om te studeren in Rotterdam. Mijn zachte ‘g’ raakte ik kwijt door het werken in Nighttown, de hipste tent in de buurt. Als iemand vroeg wat ik in Rotterdam deed, moest ik minstens drie keer roepen: “rechten studeren!!!”(droge ‘r’ en zachte ‘g’). Lastig over te brengen voor een Limburger. De Nieuwe Binnenweg was jarenlang mijn hotspot en ik kom er nog steeds graag om de leukste plekken in Rotterdam te ontdekken. Na een studenten-penthouse in de Wijnbrugstraat, woonde ik samen met Robert boven de terrassen in de Oude Haven (vast een van de redenen waarom ik gek ben op terrassen aan het water). Met de kinderen erbij (inmiddels zijn onze meiden tieners) zochten we vaker het groen en buiten op in de stad. Voordat jongste werd geboren, verhuisden we naar een plek waar het Bergse Bos om de hoek ligt. Het is hier heus heel mooi wonen, maar een huis in het centrum lonkt nog steeds. Of een strandhuisje aan zee. Of een pied-à-terre in Parijs”.

Kijk ook even op haar website https://www.talksandtreasures.com/ waar ze als het ware alle leuke plekken in haar stad Rotterdam tot in detail beschrijft.

Shirley Muyrers heden ten dage

Even voorstellen:

Shirley Muijrers is een onafhankelijke ontwerpster gespecialiseerd in interieurtextiel en printdesign. In 1995 studeerde ze cum laude af aan de Design Academy in Eindhoven, waar ze nu in het team Man & Identity werkt als tutor. Ze werkt al een flink aantal jaren internationaal voor fabrikanten, redacteuren, retailers en architecten. Naast huishoudtextiel zoals gordijnen en tapijten heeft ze een schat aan ervaring in trendvoorspelling en printdesign. Ze heeft een passie voor texturen, structuren en graphics. Shirley kan het best worden omschreven als een inventieve textielontwerper; nieuwe materialen implementeren en technische mogelijkheden oprekken. Mode, prints en papiertechniek zijn een artistieke en creatieve inspiratie in haar werk. Shirley Muijrers werkt en woont in Amsterdam. Kijk ook even op haar website http://www.shirleymuijrers.com/

Class of 1982 Godfried van Molleschool

In onze klas zaten 9 jongens en 17 gillende meiden. Meneer Feuler was al kaal voordat hij grijs kon worden.

Quedlinburg

Op onze tocht door voormalig oost-Duitsland kwamen we in deelstaat Sachsen-Anhalt bij het stadje Quedlinburg. Hier staan meer dan 1200 vakwerkhuizen die tezamen een periode van meer dan 500 jaar bouwgeschiedenis beslaan. De naam van het stadje vonden we ook al apart: Quedlinburg. Hoevaak kom je een stad of dorp tegen waarvan de naam begint met de letter Q ? Na de Tweede Wereldoorlog kwam Quedlinburg in de DDR te liggen. In die jaren raakte de stad danig in verval. Na de hereniging met west-Duitsland werd er weer met de geldbuidel gerammeld en momenteel is dit stadje weer helemaal opgeknapt en zelfs opgenomen op de Unesco werelderfgoederenlijst. Het middeleeuwse centrum van Quedlinburg is bijna volledig bewaard gebleven en liet Angelica en mij kennis maken met zijn veelbewogen geschiedenis. De meeste huisjes dateren uit de 17e eeuw en zijn nog in originele staat. De straten zijn geplaveid met dikke keien waarover een aap zich nog zijn poten breekt. Niet om op te rolschaatsen dus. Zelfs met lopen gingen we een paar keer bijna op ons bakkes.

St.Nikolaikirche
St.Nikolaikirche
Kijk die kleine deurtjes dan !
het gildehuis ‘Zur Rose’ uit 1612

Café zum Roland

“Uniek in Duitsland, een café in 7 huizen” staat boven de voordeur van Café Roland, midden in het centrum van Quedlinburg aan de Marktkirchhof. Dat wekte natuurlijk onze nieuwsgierigheid. De kamers zijn verdeeld over zeven verschillende oude gerestaureerde huizen uit de 16e en 17e eeuw. Destijds waren ze niet met elkaar verbonden. Naderhand wél. Op het gezellige terrasje dronken we een biertje en genoten van het mooie uitzicht op de oude vakhuisjes.

Russian military ghosttown

Vorig jaar betrapt

Vorig jaar in de herfst werden we door een boswachter betrapt toen we op een zandpad liepen, op weg naar deze Russische legerbasis, een van de meest belangrijke Russische militaire standplaatsen in de DDR-tijd. Deze plek ligt goed en diep verstopt in de Brandenburger bossen. We waren al heel vaak door bordjes gewaarschuwd dat we op militair terrein zaten. De eerst keer toen we zijn jeep zagen naderen konden we nog wegduiken in de bosjes . Nog géén vijf minuten later zoefde hij wéér voorbij maar dan met hoge snelheid. De boswachter had blijkbaar ons in de bosjes geparkeerd busje gezien. Als hij ons nu zou aanhouden dan hadden we een groot probleem. We besloten een jaartje te wachten en ons urbex-tripje voor die dag te cancellen. Omdat we niet gepakt wilden worden hadden we besloten om niet over het zandpad te lopen maar midden door het bos en de struiken. Een helse tocht. Helemaal achteraan deze blog zie je de GPS-coördinaten van deze plek.

Een jaar later

Vandaag parkeerden we ons busje na een trip van 70 km vanuit Berlijn, op een andere plek, bij een oud treinstation. Ik gebruikte nu een ander kaartenprogramma waarop ook bospaden getekend stonden. Google maps doet het hier niet altijd i.v.m. het slechte bereik dus we moesten onze routekaart inladen via het programmaatje maps.me. Op onze hotelkamer had ik ‘s avonds de route bekeken en de meest eenvoudige er uit gepikt. Vanaf het treinstation hoefden we maar even over de rails te lopen waarna er een bospad zou moeten opduiken. Vanaf dat punt was het nog maar een uurtje lopen tot we de eerste Russische gebouwen zouden gaan zien. We hadden genoeg te drinken meegenomen want inclusief op en neer lopen had ik toch een uurtje of zes voor dit urbex-avontuur uitgetrokken.

Het verlaten treinstationnetje

Het spookdorp

Na een uur stonden we midden in de Russische militaire basis wat eigenlijk een klein dorp was. Compleet met een school, een wasserette, een sporthal, woonhuizen, garages en bunkers. Een echt spookdorp. Héél bizar en interessant ! Het was soms heel moeilijk te zien waar de paden lagen. Vergeet niet dat deze paden zo’n 40 jaar geleden twee meter breed waren. Nu had de natuur de paden weer opgeslokt. Soms reikte het hoge gras tot aan onze knieën. Via maps.me konden we goed zien waar gebouwen stonden en waar een pad verborgen lag onder het gras. De verf op de muren van de gebouwen bladerde overal af. Op de muren die behangen waren zag je het behang gewoon loskomen. Ruitjes waren ingegooid en op veel plekken zagen we mooie maar ook lelijke graffiti. Ook zagen we overal Russisch propaganda materiaal maar niet meer dan dat we zouden zijn tegengekomen in een Amerikaanse of Duitse legerbasis. Ieder land doet natuurlijk iets om de soldaten moed in te spreken en te motiveren. Zo zingt men in de VS iedere morgen op het werk of op school collectief het nationale volkslied en hijsen ze de vlag. Hier zagen we afbeeldingen van spelende kinderen of van werkende mensen. Je zag duidelijk dat men in Rusland in die tijd veel waarde hechtte aan arbeid. Verder zagen we afbeeldingen van tanks, soldaten, stoere, sterke Russische mannen en Lenin. Enkele teksten heb ik laten vertalen door een Russische vriendin die ik ooit in Barcelona heb ontmoet en jaren later heb bezocht in Moskou: Inna Negulyaeva.

Hondenhok

De video van ons urbex-avontuur

Achtergelaten soldatenschoen in de kantine.
Russische propaganda
Russische propaganda
Afbeelding van Lenin welke momenteel ergens veilig staat opgeslagen.

GSSD

Deze kazerne was één van de grootste in de DDR. Hier zat de Russische GSSD (Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland). Een heel offensief ingestelde militaire eenheid compleet uitgerust met kernwapens. Deze troepen waren belast met het handhaven van de voorwaarden van de Overeenkomst van Potsdam. Bovendien waren ze het gezicht van de militair-politieke aanwezigheid van de Sovjet-Unie. De troepen van de GSSD stonden boven de NVA en andere militaire organisaties in de DDR. De taak van de GSSD was om de DDR tegen het Westen te beveiligen. Met hun offensieve bewapening, waaronder kernwapens, konden ze een bedreiging vormen voor de Bondsrepubliek Duitsland. Alleen al in de voormalige DDR verbleven tussen 1945-1994 rond de 10 miljoen Russische soldaten met hun gezinnen (!). In het dorpje waar we nu waren hebben in totaal 15.000 mensen gewoond. Over de hele DDR zaten in totaal 280 Russische legerkazernes verdeeld. Strategisch natuurlijk zodat men snel kon toeslaan bij een aanval vanuit het westen. Tijdens de koude oorlog en zeker tijdens de Cuba-crisis in 1962 toen de Amerikanen de staat van paraatheid hadden opgeschaald tot Defcon-2.

Het wasgebouw waar de was centraal werd gedaan.
Theaterzaal
WC waar je op je hurken moest schijten.

Kernraketten

Deze militaire basis was uitgerust met diverse kernraketten met een bereik van 1200 km. Ver genoeg dus om Nederland te raken (Amsterdam-Berlijn is 700 km). Vergeleken met deze kernraketten deelden de atoombommen die op Hiroshima en Nagasaki waren gevallen maar speldenprikjes uit. Op onze terugweg zag Angelica een stenen gebouwtje uit de grond steken. Aan de vorm zagen we dat hier een trap omlaag moest gaan. Toen we dichterbij naderden hadden we meteen in de gaten waar deze trap heen ging: de nucleaire bunker !! We hadden hem gevonden ! Kijk hieronder het filmpje hoe ik naar binnen glipte.

De toegangstrap naar de nucleaire bunker

De video van de nucleaire bunker van binnen

Sloop complex

Nadat in 1989 de muur viel was het over en uit voor de Russische invloeden in de DDR. De Russen werden afgekocht en ze kregen genoeg tijd om hun kazernes leeg te maken. In 1994 was er geen enkele Russische soldaat meer in de voormalige DDR. Inmiddels zijn hier in de Brandenburger bossen al een aantal gebouwen gesloopt. Ze staan weliswaar nog op maps.me maar in werkelijkheid zijn ze al verdwenen. Voor diegene die dit grote openluchtmuseum nog wil verkennen: ben er snel bij !

Verlaten soldatenkamer met meubilair
Garage
Ingang theater
Achtergelaten legerkistjes
Russische staatspropaganda.
Russische schilderingen op de muur.
Hier zat vroeger een winkeltje. Op de muren Russische schilderingen.
Dit was het huis van de Russische commandant die de leiding had over de kazerne.
Het centrale verwarmingsgebouw. Van hieruit werden alle gebouwen op de kazerne voorzien van warm water en warm CV-water.
WC’s. Je zat dus letterlijk naast je collega te poepen. Er waren geen tussenwandjes. Dit zorgde voor een goede band tussen de soldaten.
Afbladerend behang zorgt voor een leuke foto.
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Russische staatspropaganda
Een lekkage in het dak zorgt voor mosgroei op de houten vloer
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
De kamer van een soldaat. Hij had 13 m2 om op te wonen, douchen gebeurde in het gezamenlijke bad. Eten deed men ook gezamenlijk in de eetzaal.
Oude verkeersborden
Uitkijktoren
“En het leven is ook zo mooi omdat we kunnen reizen 🌍”, aldus Dhr.Przewalski, een Russische reiziger. Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva.
Basketbalveld in de sporthal
Socialistische tekst “oprichting en versterking van de staat van de dictatuur van het proletariaat.
afschaffing van uitbuitende klassen.
vorming van een nieuwe klassenstructuur van de samenleving.
de vorming en ontwikkeling van socialistische naties.” Tekst is vrij vertaald door mijn Russische vriend Inna Negulyaeva
Mooie murals
Een waslokaal

Hoe kom je er ?

Tik de volgende GPS-coördinaten in in google maps: 53.037545, 13.386077. Je smartphone brengt je dan precies naar de parkeerplaats vóór het treinstationnetje. Vervolgens zet je maps.me aan (van te voren installeren op je smartphone) en geef je de volgende coördinaten in: 53.05370372220076, 13.375764902073163. Je zult dan de eerste gebouwen zien verschijnen. Dit echter na 45 minuten lopen.

Teufelsberg

Teufelsberg

We parkeerden ons busje op de parkeerplaats naast het oude Amerikaanse afluisterradarstation. 40 jaar lang luisterden de Amerikanen hier de Russen af. 24 uur per dag draaide men hier in ploegendiensten. Tot begin jaren ‘90 kreeg je een waarschuwingsschot voor je voeten als je met een vinger het hek aanraakte. Nu konden we gelukkig gewoon naar binnen en gingen op zoek naar het plekje waar we geschiedenis, avontuur, uitzicht, sfeer en kunst op een paar vierkante meter zouden vinden. Overigens, als je de berg te voet op loopt zie je hier en daar nog brokstukjes zoals stukjes glas en oranje dakpan. Langzaam geeft de berg zijn verleden prijs.

WOII

In 1937 begonnen de nazi’s hier bouwwerkzaamheden voor een militaire school. De plannen werden gemaakt door de belangrijkste architect van Hitler: Albert Speer. Geallieerde bombardementen beschadigden tijdens WOII de onvoltooide gebouwen, waarvan de bouw vanwege de oorlog was uitgesteld. In 1950 werd de locatie gebruikt om 75 miljoen kubieke meter puin van de kapotgebombardeerde Berlijnse gebouwen te dumpen. De heuvel in Grünewald groeide uit tot 55 meter hoogte en werd daarmee het hoogste punt van Berlijn.

Koude oorlog

Op een dag zagen de Berlijners champignonvormige torens ver boven de bomen uitsteken. Dit mysterieuze bouwwerk maakte deel uit van een Amerikaans afluisterstation. In 1957 kwam het Amerikaanse National Security Agency (NSA) erachter dat dit de uitgelezen plek was om het radarstation neer te planten, aangezien de ontvangst hier beduidend beter was dan elders in de stad. Vanaf deze locatie werden militaire gesprekken in Oost-Berlijn en de Sovjetunie afgeluisterd. Stel je eens voor je bent hier operator en je moet alle gesprekken die je hoort gaan filteren. Welk gesprek is interessant en welk niet ? Ik kan me ook voorstellen dat van de 1,2 miljoen oost-Berlijners er altijd wel twee bezig waren met wel héél lief voor mekaar te zijn. Ik wist dan wel wie ik zou gaan afluisteren haha. De torens zijn nu verlaten, alle apparatuur is verwijderd, maar de radar koepels zijn nog in tact.

360° dakterras

Het torengebouw van het oude afluisterstation is een van de belangrijkste gebouwen van de hele site. Op een hoogte van 140 meter boven zeeniveau konden Angelica en ik genieten van een panoramisch uitzicht over heel Berlijn. We waren net iets te vroeg voor de zonsondergang in deze sfeer mee te maken. Deze had ik al eens meegemaakt zo’n 8 jaar geleden: onvergetelijk !

Street Art

Teufelsberg Berlijn is een van de grootste straatkunstgalerijen ter wereld. Op de hele site vind je kunst van internationale kunstenaars uit de street art scene. Graffitikunstwerken bereiken soms wel afmetingen tot 270 vierkante meter.

Rechtsboven kantoren van Amerikaans personeel van de NSA.

Teufelberg vroeger

1988
Begin jaren ‘90
Begin jaren ‘90

Hoe kom je gratis binnen ?

Zet je auto op GPS 52.4965931, 13.2408750 en loop de trap omhoog zoals hieronder aangegeven.

Dresden

Joe Cockerwiese

Tijdens een wandeling kwamen Angelica en ik langs een groot park met de bijnaam: Joe Cockerwiese. Op 2 juni 1988 gaf Woodstock-legende en vader van de witte blues, Joe Cocker een legendarisch concert in dit park. Niemand geloofde dat dit ging gebeuren maar toch vlogen 80.000 kaartjes voor 14,50 oostduitse Marken als zoete broodjes over de toonbank. Joe Cocker werd ook hier een held !

GPS: 51.0445, 13.7520

Brühlsche Terrasse

We liepen over de Brühlsche Terrasse langs de rivier in de richting van de Theaterplatz. Het fraaie uitzicht op de rivier de Elbe staat bekend als hét balkon van Europa. We kwamen bijna niemand tegen. Het was vandaag 30 graden dus veel mensen zochten verkoeling binnen. In 1945 is dit gebied van Dresden bijna helemaal platgebombardeerd door de geallieerden. Datgene wat we zagen was dus herbouwd geworden. Maar dan op exact dezelfde manier zoals het vroeger uitzag (!)

GPS: 51.05331961570256, 13.743671320601699

Frauenkirche

Kathedraal Hofkirche

We liepen door richting het hart van de Altstadt en zagen op een paar meter afstand van de Elbe, de Hofkirche. Een oase van rust tussen alle kleine straten. Het exterieur zag weelderig uit. Dit in tegenstelling tot het interieur welke vrij sober te noemen was met uitzondering van het spreekgestoelte welke in Rococo-stijl was gemaakt.

Gps: (51.0535090, 13.7373588)

Semperoper

Op de Theaterplatz (vroeger Adolf Hitler-platz) zagen we het opera-gebouw oftewel de Semperoper. Na de bouw in 1838 werd het gebouw door brand tweemaal vernietigd. Tijdens het bombardement op Dresden in de nacht van 13 op 14 februari 1945 werd de Semperoper volledig verwoest. In 1977 werd de eerste steen voor de wederopbouw gelegd. Na 8 jaar bouwen heropende de Semperoper op 13 februari 1985. Op de opera staan nog aanwijzingen tot hoe hoog het water heeft gestaan tijdens de watersnoodramp in midden-Europa in 2002.

Watersnoodramp 2002

GPS: 51.05455, 13.73527

Dresdner Zwinger

Hier zagen we een paradijselijke tuin op aarde omgeven door mooie gebouwen gebouwd in 18e eeuwse Barok-stijl hetgeen ons het gevoel gaf alsof we in mediterraans gebied zaten. De Zwinger werd bijna volledig verwoest door de bombardementen op Dresden in februari 1945. De wederopbouw begon meteen al na de overgave van Hitler-Duitsland. Na 15 jaar herstelwerkzaamheden konden de eerste delen van het gebouw alweer geopend worden voor het publiek.

GPS: 51.053117594725244, 13.73394805767035

Zwinger na het bombardement in 1945

Skybar Felix

Direct aan de Postplatz, met uitzicht op de Dresden Zwinger, bevindt zich een gezellig zitje midden in het stadscentrum. Het schijnt een van de beste dakterrassen in de stad te zijn maar we vonden qua uitzicht de skybar van Yenidze weliswaar mooier maar de ambiance en inrichting in de Felix was weer chiquer.

Gps: (51.0516538, 13.7346712)

Yenidze

Een must do voor ons was een bezoek aan het voormalige fabrieksgebouw van de sigarettenfabriek Yenidze. Ooit heeft iemand me eens getagged in een berichtje over dit uitzonderlijk mooi architectonisch hoogstandje. Het werd gebouwd in het begin van de 20e eeuw en heeft wel een heel interessant verhaal te vertellen. In het centrum van Dresden mochten destijds geen als zodanig herkenbare fabrieksgebouwen worden gebouwd. De ondernemer Hugo Zietz, eigenaar van de oosterse tabaks- en sigarettenfabriek Yenidze, opgericht in 1886, liet daarom zijn fabriek bouwen in oosterse stijl, wat het gebouw de bijnaam “Tabaksmoskee” opleverde. Vandaag gingen we met de lift naar de skybar om een drankje te doen en te genieten van een mooi uitzicht op de oude binnenstad van Dresden. Kijk maar naar het filmpje hieronder.

GPS: 51.0589, 13.7267

Kunsthofpassage

De Kunsthofpassage bestaat uit vijf kleine hofjes met elk een eigen ontwerp. Er liggen een aantal cafeetjes en winkeltjes met artistieke spulletjes. Bij de fontein ligt een ijszaakje met een hele leuke inrichting. Het is wel één grote “groene shizzle” bedoeling. Alles is hier milieubewust. Bijna freaky. Beste mensen, laten we af en toe eens even een stapje terug doen en proberen fatsoenlijke kartonnen rietjes te maken. Vraag me af wie dit idee ooit uit zijn joint gezogen heeft. Probeer hier loeihete chocolademelk door een verlept dichtgezogen kartonnen rietje van mijn mok naar mijn mond te krijgen. Lukt voor geen meter. En nu ? 200cc half kokende massa mijn keel af atten ? Vraag me sowieso af hoe mijn plastic rietje vroeger als ik hem in de vuilnisbak gemieterd had in de grote oceaan zou kunnen belanden.

Enfin, een kunstzinnig, geplaveid gebied met chille zitplaatsen buiten en coole graffiti en kunst op de gebouwen. Neem bijvoorbeeld de Singing Drainpipes. Ze vormen een unieke installatie van regenpijpen die zijn bevestigd aan een blauw geschilderd huis in de passage. Het systeem, dat volledig functioneel is, maakt leuke geluidjes als het regent. Luister maar:

Singing drainpipes
Singing drainpipes
Binnenhofje met ijszaak
De ijszaak van binnen
Overal kunst

GPS: 51.067986 13.75409

Neustadt

Het tweede gezicht van Dresden. Hier zagen we “andere” mensen. Ze waren méér casual en alternatief. Dönerkebab tenten staan naast shisha-bars, pubs en platenwinkeltjes. De muren zitten vol graffiti (hehe….. eindelijk🤗🙏🏻). We brachten een aantal uurtjes door met slenteren door de straten van het trendy, eigenzinnige deel van Dresden. Yep, weer een stad met een Art area die nu “the place to be” is. Het gebied ademt een jeugdige sfeer en hoewel het ’s middags vrij stil was ken ik het ook van een paar jaar geleden toen ik met mijn vriend Erik enkele bandjes bezocht in Katy’s garage. Er was destijds erg druk en er zat een goede sfeer in deze sort of indyhangout-tent.

Katy’s Garage ! 😍
Katy’s Garage ! 😍
Katy’s Garage ! 😍

GPS: 51.066657 13.751685

Overigens zijn de Alaunstrasse en de Louisenstrasse de leukste straatjes om te bekijken. Ik ben absoluut dol op het bekijken van straatkunst, dus het gebied rond de Alaunstrasse was een absolute must-see, met zijn enorme geschilderde muurschilderingen.

Louisenstrasse
Louisenstrasse
Louisenstrasse
Louisenstrasse
Louisenstrasse

GPS: (51.0662598, 13.7542831)