Urbex. Nazi Paper Factory

We waren niet alleen. In de compressorhal stonden op de betegelde vloer twee rugzakken met fotoapparatuur. De mintgroen gekleurde Francis-Spiralturbine stak fel af tegen de grijswit gekleurde vloertegeltjes in de hal. Hier was niemand te zien. Voorzichtig liepen we langs de muur om door het raam naar de ruimte ernaast te kunnen kijken. We hoorden gekraak van glas onder iemands schoenen gevolgd door gevloek in het Duits. Dit konden alleen maar collega-Urbexers zijn. De Duitse soort dan wel. En ja hoor. We zagen twee jonge koppies achter een oven uit komen. Ze keken me verschrikt aan. Ik schatte ze beiden tussen de 20-25 jaar. Allebei hadden ze een dikke Canon met een fish-eye lens om hun nek hangen. Daar kun je inderdaad leuke foto’s mee maken. Vol trots liet hij de catch of the day aan ons zien. Het was hun tweede keer in dit gebouw. Ze waren pas een jaartje bezig met Urban Exploring en vonden het een te gekke hobby. Meteen vroegen ze voor locaties uit te wisselen maar helaas had ik mijn laptop niet bij me. Het is wel eens leuk te zien hoe jongere mensen zich ook bezig kunnen houden met andere zaken dan crossfitten en yoga. Eindelijk eens twee jonge knapen die niet schwanzgesteuert hun leven met een leuke hobby inkleedden. Samen liepen we naar de ovensectie waar twee ovenstraten stonden van wel 10 meter hoog. In deze fabriek werd vroeger papier en karton gemaakt. In 1857 liepen de eerste rollen papier van de band af. In de eerste en tweede wereldoorlog werd hier het papier gemaakt voor de affiches die op de Nazi-reclamezuilen werden geplakt. Op het affiche werden destijds jonge Duitse mannen opgeroepen om voor het vaderland te gaan vechten. Vooral in de papierverwerkingssectie zag je dat het gebouw heel oud was (150 jaar). Op een laboratoriumtafel stonden nog een aantal flessen met chemicaliën zoals zoutzuur. Ineens hoorden we een gezoem en we besloten te gaan kijken waar dat geluid vandaan kwam. We hoefden niet lang te zoeken om de veroorzaker te achterhalen. Men was vergeten de stroom af te schakelen. Er stonden nog een zestal transformators in gebruik ! Dat kon zo maar eens heel lijp worden want onder de urbexers zitten ook wel eens de zogenaamde trashers: mensen die eerst foto’s maken en dan alles kapot maken en zodoende anderen de plek niet te gunnen. Nou, veel succes met de sloop van de transformators. Ik weet wie er gaat winnen 😉.In de ontvangsthal stond een mooie stenen trap die naar het kantoor van directeur Dr. Hermann Dietl leidde. Deze man had luxe huizen laten bouwen op het fabrieksterrein. De ramen waren ingegooid met dikke stenen. Een aantal huizen konden we met gemak binnensluipen. Helaas was er niets meer te vinden: ze waren helemaal leeggehaald.Al met al is deze locatie goed voor drie uurtjes vertier. Toegang heeft een score 9. Heel simpel. Wil je weten waar dit is ? Stuur via facebook een berichtje naar Dutch Traveljunk oet Limburg

Meetinstrument van een pneumatisch meet-en regelsysteem
Flessen chemicaliën (o.a. zoutzuur)
Recorderrollen voor schrijvende meters
Oven met warmtewisselaar
Local panel in compressorhal
Downstairs
Stoomdrum voor turbineaandrijving
At the office
Compressorhal
0-puntsafwijking van 0,75 t/h op debietmeter
Compressorhal met Siemens Compressor
Toerenteller en manometers
Local panel in compressorruimte
Local panel in stoomcircuitplant
Oven

Urbex.Nazi-bakery

In deze verlaten bakkerij werden broden gebakken voor de Joden, zigeuners, gehandicapten en a-socialen die in concentratiekamp Sachsenhausen te werk waren gesteld. In dit concentratiekamp hebben 200.000 mensen gezeten er er zijn 50.000 mensen gestorven door uitputting, marteling en executie. In dit kamp werd de ” nekschotmachine” uitgevonden waarbij gevangenen in hun hoofd werden geschoten terwijl ze dachten dat er een fotootje werd gemaakt. Bij de demonstratie van dit apparaat werden 96 willekeurige Joden onder luid applaus van de aanwezige SS-ers standrechtelijk ” gefotografeerd”. Hierbij werden ze door de SS-ers aangemoedigd om naar het vogeltje te lachen. Toen ze eenmaal lachtten volgde het nekschot. Dit onder luid gebrul van de aanwezigen. Hierna werden met dit apparaat 18.000 russische krijgsgevangenen doodgeschoten.Omdat de beulen psychische klachten kregen werd een gaskamer gebouwd op het terrein. Zodoende werden de beulen niet geconfronteerd met het leed wat ze zelf aanrichtten.De joden in de bakkerij moesten niet alleen het brood bakken voor hun lotgenoten maar deze broden ook kilometers verderop bezorgen. Ze liepen over een weg die was aangelegd met de grote hoeveelheden as van gecremeerde landgenoten.
Het is even zoeken naar deze plek in het bos. De bakkerij binnen komen is niet zo moeilijk. Er zijn inmiddels genoeg raampjes ingetikt. Kopieer deze cijfers in google maps en voila: 52.768109 13.282145

Urbex “Save the last dance for me”.

We waren expres met de metro vroeg vertrokken richting Berlin-Treptow. De zon staat ‘s ochtends in deze tijd van het jaar vrij laag. Waarschijnlijk waren er wat ramen van het gebouw ingekegeld hetgeen dan een leuk effect zou kunnen geven. Via Google Earth had ik thuis gezien dat het pand waarin de oude balzaal zich bevond tussen de rivier de Dahme en een drukke straat lag. Na de verloren eerste wereldoorlog werd in deze Berlijnse club het verdriet weggedanst. In 1942 was de nationaal-socialistische organisatie ‘Kraft durch Freude’ hoofdgebruiker van deze balzaal. Deze club zorgde tijdens de oorlogsjaren voor het nodige vertier zodat de bevolking afgeleid werd van de verschrikkingen van de oorlog. Héél wat nazi-kopstukken waren hier te gast en speelden Heimatslieder op de piano.
Eenmaal ter plekke aangekomen stonden maar liefst drie politieauto’s voor de deur. Wowww. Wat zou er aan de hand zijn? In dit gebied komen geen toeristen dus we zouden al direct opvallen met onze rugzakken. We besloten langs de politiewagens door te lopen. Ons omdraaien zou ons immers al bij voorbaat verdacht maken. Er staan in Duitsland toch wel flinke boetes op onze rare hobby en we hadden geen zin om een nachtje over te blijven op het politiebureau. Het pand via de voorzijde binnengaan was dus geen optie. De gehele locatie was daarbij voorzien van een hoog bouwhekwerk. Na een kwartier zoeken vonden we een gat in het hek zodat we er door heen konden. Daarna volgde een speurtocht door de met onkruid overwoekerde tuin. Op de rivier kwamen continu bootjes voorbij met mensen die zich natuurlijk af vroegen wat we daar uitspookten. Om het uit 1898 stammende oude verlaten pand binnen te komen moest je op twee meter hoogte door een raam waarvan het glas was ingegooid. Dit was enigszins tricky maar à la, we hebben voor hetere vuren gestaan. Eenmaal binnen troffen we de balzaal aan gebouwd in een mix van nieuw-barok en Jugendstill. En ja…. de lichtinval was mooi én er waren wat ruitjes van de ramen van de balzaal kapot. Zoals beloofd. En daar stond ze nog. Ze had 75 jaar gewacht op die ene klik van mijn camera. “Let’s play piano. Save the last dance for me…..”

Urbex.The art of Decay. GPS 52.415588
13.583009

Slettestrand, Denmark

Één van mijn hobby’s is plekjes te bezoeken met een rare naam. Niet zo zeer raar in de zin dat je de naam nooit hoort maar meer in de zin dat de naam van het straatje of dorp even blijft hangen tussen je oren. Zo ook het Slettestrand in het noorden van Denemarken. Meestal beland ik bij mijn zoektocht naar een plek met een rare naam in een of ander kutdorp waar dan ook helemaal niks aan is. Maar hier was dat wel anders. Hier in provincie Jutland schijnt dus één van de mooiste strandjes van Denemarken te liggen. Slettestrand heeft een heerlijk breed zandstrand en de altijd wapperende blauwe vlag is een teken van schoon zwemwater. Het strand wordt afgeschermd door lage duinen en is autovrij. Dit in tegensteling tot vele andere Deense stranden waar je met je auto mag crossen.  Dit strand is ook bij de plaatselijke bevolking zeer geliefd gezien de hoeveelheid auto’s met Deens kenteken. Op weg naar het strand kwamen we door gezellige vissersdorpjes waar veel kunstenaars wonen. Op het strand zelf lagen overal houten vissersbootjes in mooie felle kleuren.  Wil je mijn andere plekjes met rare namen zien ? Klik hier.

Møllestien, Aarhus, Denmark

We hebben het mooiste straatje van héél Denemarken gevonden 😊. Toen we het centrum van havenstadje Aarhus aan het verkennen waren, kwamen we toevallig in Møllestien , een met keien geplaveide straat met schitterende, kleurrijke huizen uit de 18e eeuw en daardoor zéér instagrammable. Het is geen groot toeristisch gebied want we kwamen maar heel weinig mensen tegen en degene die we tegenkwamen waren inwoners van het stadje zelf.  De huisjes zien zo knus en gezellig uit dat je er het liefst een hapje van zou willen nemen. Ieder huisje heeft weer een andere kleur zodat het voor ons heel moeilijk was om te kiezen welk huisje nu het mooist was. De lak van de kozijnen was ook in kleur en die paste goed bij de kleur van de voorgevel. Møllestien betekent Molenstraat en deze oorspronkelijke naam dateert uit de Vikingtijd. Deze huizen echter zijn vakwerkhuizen en werden pas in de 18e en 19e eeuw gebouwd. De huizen waren oorspronkelijk slechts één verdieping hoog gemetseld. Ze zijn gemaakt met slechts één of twee ramen en een deur, maar de meeste huizen hebben tegenwoordig een aanbouw. Ze behouden echter nog steeds de ouderwetse stijl. De straat was eigenlijk langer, maar de huizen gingen in het begin van de 20e eeuw achteruit in kwaliteit doordat ze vanwege geldgebrek onvoldoende werden onderhouden. Hierdoor werden sommige delen van de straat afgebroken om nieuwe huizen te bouwen. Gelukkig is de stad begonnen met het renoveren van de huizen die in de jaren zestig overbleven. Tegenwoordig ziet de straat eruit zoals je haar in het jaar 1870 (!) zou zijn tegengekomen. We houden ervan hoe kleurrijk de huizen in Denemarken zijn en Møllestien was een van de kleurrijkste straten die we ooit hebben gezien. Zeker in de zomer staan de bloemen en planten voor de huizen of op de vensterbanken in volle bloei. Zéér de moeite waard ! 

Stockholm

Rond 12:00 uur vertrokken we vanuit Oslo naar Stockholm. Het zou een oersaaie rit van zes uur lang worden. Als je twee weken gewend bent om met een maximale snelheid van 50 km/uur alleen maar leuke, scherpe bochten te snijden en als je alleen maar tussen de hoge bergen hebt gereden dan valt het wel tegen om alleen maar op vlak wegdek te rijden en alleen maar dennenboompjes te zien. ’s Avonds kwamen we aan op het eiland Färentuna, op een uurtje rijden van Stockholm. Gelukkig was het lang licht zodat we nog konden zien waar we reden. Onze vrienden Andreas, Thalita en hun kinderen Bam en Pixie wonen op een prachtig eiland. Een aantal jaren geleden hebben ze Limburg uitgezwaaid en zijn vanuit Weert naar Zweden verhuisd. Het leek net alsof je zo’n gezellig vakantiepark op reed. Overal stonden van die gezellige houten huisjes en hadden ze een lap grond achter de hut waar we in Nederland alleen maar jaloers op zouden kunnen zijn. Achter in de tuin stonden twee boten. Ze deden het niet maar Andreas is een klusser eerste klas dus het zou me niet verwonderen als hij binnenkort aanmeert in de haven van Stein zo van:”joehoeee…we zijn er !”. Hun huiskamer is heel knus ingericht en overal hangen of liggen wel spulletjes die me aan festivals doen denken. Het zijn twee echte gadget lovers. Je komt ze overal wel tegen in huis. Achter in de tuin stonden ook nog drie tuinhuisjes. In ene daar van slaapt Bam. Bam vond het niet erg om twee nachten bij zijn zusje Pixie te moeten slapen om zodoende zijn tuinhuisje aan ons af te staan. Ik zag een hele verzameling autootjes staan en zei op blijde toon:” kijk, Bam heeft op iedere auto oogjes getekend met een stift”. Angelica moest al lachen en vertelde me dat die oogjes er standaard op zitten en dat die auto’s mee doen in de animatiefilm “Cars”. Tja…. aan dit soort dingen merk ik dat ik ouder word haha. Qua water en stroom zijn ze bijna zelfvoorzienend en in de winter lijkt het me heel gezellig zo met zijn alleen voor een met hout gestookte kachel.

Achtertuin met helemaal rechts het knusse tuinhuis waarin we sliepen
Limburgers in Zweden
Bospop 2018
Hier wonen Andres en Thalita met hun kids Bam en Pixie
Riddarholmen church

Gamla Stan

Gamla Stan betekent letterlijk oude stad. Hier namen we een lekkere lunch in één van de vele bistrootjes op het oergezellige plein Stortorget dat omgeven wordt door kleurrijke huizen. In de omgeving liggen nauwe straten en stegen die een middeleeuwse aanblik hebben. Toch is dat een niet helemaal realistisch beeld. De nauwe straten stammen inderdaad uit de Middeleeuwen, maar de meeste huizen zijn jonger. Maar wat maakt het uit, in dit romantische deel van de stad maakten we een leuke wandeling en kwam we toch weer wat verrassingen tegen.

Gamla Stan
Gamla Stan
Gamla Stan
Riddarholmen church
Stockholms ström

De stadsbibliotheek

We gingen op zoek naar de stadsbibliotheek zoals je die alleen in sprookjesboeken tegen komt. Met van die boekenkasten waarbij je een ladder nodig hebt om bij de bovenste plank te komen. Zo’n soort bibliotheek bestaat echt, en hij staat hier in Stockholm! De Stadsbibliotheek, gebouwd in 1928, heeft boeken in meer dan 100 talen. Woww…

Stockholm Public Library
Stockholm Public Library

Koninklijk domein Drottningholm

Het Koninklijk Domein van Drottningholm is een kasteel met bijgebouwen en tuinen in de gemeente Ekerö, net buiten Stockholm. Het is gelegen op het eiland Lovön, een van de vele eilanden in het Mälarmeer en is sinds 1981 de privéwoning van de Zweedse koninklijke familie. Het werd in 1991 opgenomen als cultureel erfgoed op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het zuidelijke deel van het kasteel is gereserveerd voor de koninklijke familie.

Koninklijk domein Drottningholm

Denmark, Freestate Christiania

Mocht je ooit naar Denemarken gaan dan is vrijstaat Christiania hét plekje om eens te bezoeken. Het is een zelfverklaarde semi-onafhankelijke enclave in de Deense hoofdstad Kopenhagen en er hangt een wietlucht zo dik dat je de fiets ertegen aan kunt zetten. Krakers, hippies, anarchisten, kunstenaars en drugdealers bepalen het straatbeeld in dit voormalig kazernecomplex uit 1617 maar alles gaat er heel vredig aan toe.

Pusherstreet
Pusherstreet
Een rommelmarkt
Christiania aan het water

Christiania heeft geen eigen school, wel kinderopvang, en enkele kruidenierswinkeltjes, een postkantoor voor lokale post, een bibliotheek, een stedelijk museum en een eigen vuilnisdienst. In het centrum van Christiania zijn verschillende kroegjes en restaurantjes te vinden. Er zijn diverse ingangen tot deze wijk waar 1000 mensen wonen.

Dingetjes om niet bij je te hebben
Een rommelmarkt
Een winkeltje met drugsattributen

We namen de zuidingang en liepen onder een bakstenen rondboog naar de locatie. Overal was kleurrijke graffiti op de muren van gebouwen aangebracht. Over straat liepen of fietsen mensen met een zaligmakende blik in hun ogen. Vandaag gingen we weer eens na lange tijd zo’n rijke ervaringsdag tegemoet waarin ‘gewoon zwijgen’ beter zou zijn voor onze gezondheid. De laatste keer tussen veroordeelde moordenaars in de gevangenis zonder muren in Palawan, Filipijnen ging dat maar nét goed. Ik heb er dus een probleem mee dat je overal wordt geconfronteerd met het feit dat je geen foto’s mag maken. En die drugdealers hebben er een probleem mee dat er mensen zijn die daar schijt aan hebben. Aan mij dus ! 🤦🏻😂. Dussss…. een mogelijke optie zou kunnen zijn dat ik stiekem zou moeten fotograferen. Maar wat zou er met me gebeuren als iemand me toch zou zien fotograferen ? 110 kg op de kop houden lijkt me erg lastig. Misschien een draai om mijn oren ? Even spookten een aantal Mexicaanse filmpjes door mijn hoofd maar gelukkig zitten we hier in Europa waar je niet wordt uitgebeend voor een JPG.-tje.

We hadden bij één van de tientallen eetkraampjes op Pusherstreet wat vis en een flesje cola besteld. In een hoek stond een tafeltje met twee bankjes en een parasol. Er tegenover zat een junkie op haar billen met haar benen wijd de stoep te vegen, het zand waaide rechtstreeks, nou ja, rechtstreeks…..via broekspijpjes en slip, zo haar kruis in. Nu nog even een strak broekje aantrekken zodat je een cameltoe zag en het leek of ze rechtstreeks van de Sahara was gekomen.

Pusherstreet

Een drugsdealer kwam richting het tafeltje waaraan we zaten. Naast het tafeltje stond zo’n groene vuilcontainer. Hij bukte zich en verschoof twee bakstenen die er onder lagen. Daarna zocht hij met zijn arm naar iets maar hij vond het niet. Binnen drie seconden ging hij helemaal Gilles de la Tourette. Even later trok hij een klomp hasj zo groot als een baksteen onder de container vandaan er brak er een groot stuk van af. Hij duwde het weer op zijn plek en kwam naar ons tafeltje gelopen. Hier lag een hele stapel van die plastic drugszakjes waar hij de hasj in deed.

Plastic drugszakjes op een tafel

Ik meende Afghaan te herkennen. Een donkere en neutrale hasj, hoog uit de bergen maar wel met een THC-gehalte van 38%. Ik heb het vroeger wel eens geprobeerd. Maar helaas blijkt het nemen en genieten van drugs niets voor mij te zijn. Reeds een half uur na een jointje zat ik al op een Dixie te genieten van een anale regendans. De klomp paste er maar net in. Hiermee liep hij naar vermoedelijk de baas van de straat. En grote, brede Deense jongeman. Begin dertig. Stereotype druggangsta: sportschoenen, joggingbroek met een Mocro-tasje en een dure bijpassende sweater. En dan heel zwaar kijkend alsof ie de hele dag daydreamed over bushokjes een pak rammel geven. Gelukkig had hij niet in de gaten dat ik in het geniep foto’s maakte en zelfs video’s. Angelica begon zich druk te maken en zei dat ik moest stoppen. “Kom op zei ze, stop nu, dalijk hebben we big shit, doe gewoon als iedereen, go with the flow en maak het je niet zo moeilijk !” Weet je wie met de flow meegaat ? Dooie visjes. Ik niet. Ik maak liever wat foto’s. Gelukkig had de grote baas niets in de gaten. Dat was ook niet mogelijk met zo’n setje ogen. Hij keek niet scheel maar zijn ogen keken allebei dermate naar buiten dat als hij bij de bakker stond meteen kon zien wat de slager in de aanbieding had.

Ingang zuidzijde

Nadat we het visje opgegeten hadden struinden we nog even over het gigagrote complex. Tip: je kunt hier rustig naar toe komen en wat rondwandelen. Maar een aantal keer per maand valt de politie dit gebied binnen. In 2016 werden bij een routinecontrole door de politie agenten beschoten: twee agenten en een omstander raakten gewond. In 2005 waren er schietpartijen tussen strijdende groepen van drugshandelaren, en op 24 april 2005 werd een man doodgeschoten en drie anderen verwond. Toch even uitkijken dus 🤗☠️🇩🇰

Politieagenten doen een inval

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl

Oslo, Norway

Nu zitten we hier in Oslo en krijg ik van een volger de vraag waarom ik het verkennen van de wereld zo leuk vind. Welnu. De interesse in de wereld begon bij mij al op hele jonge leeftijd. Op mijn achtste kon ik al alle landen van de wereld benoemen. Inclusief hun hoofdsteden. De landen herkende ik aan hun contouren. Op mijn 13e ging ik voor de eerste keer op tienertour. In mijn up naar Amsterdam. Ik kreeg geld van mijn moeder mee om een Coolcat jas te kopen. In Amsterdam stond in de jaren ‘80 de enige Coolcat winkel van Nederland. Die winkel heb ik helaas nooit gevonden. Ik heb er ook niet lang naar gezocht. Ik meende bij thuiskomst dat in heel Amsterdam de straatverlichting rood was. Tot zover mijn Amsterdam-ervaring in die tijd. Mijn vriendje van toen had dezelfde fascinatie. Die schreeuwde vanaf zijn vijfde iedere dag :”Sjinaaahhh !!”. Hij wilde met zijn fietsje naar China 🇨🇳. Na drie maanden was het geduld van zijn vader op. Ze fietsten via het dorpscentrum naar de Chinees en aten er een loempia. Zijn vader maakte hem wijs dat ze in China waren. Met dichtgeknepen ogen als een Chinees at hij zijn bordje leeg. Niet alleen zijn honger maar ook zijn wanderlust was sindsdien gestild. Frankie vertaalt tegenwoordig in zijn stoffig kantoor in Utrecht al 32 jaar teksten van het Latijn naar het Nederlands. Spannender gaat het de komende 17 jaar van zijn carrière niet worden vrees ik.

Oslo stond oorspronkelijk niet op onze route maar op weg naar onze vrienden Andreas en Thalita in Zweden kwamen we hier langs en besloten twee nachten op een camping te verblijven. Ik heb me nooit echt verdiept in de stad Oslo maar eenmaal in het stadsdeel Sentrum lagen er toch een paar leuke plekjes zoals de Deichman bibliotheek Bjørvika. Je kunt er niet alleen boeken lenen maar er is ook een bioscoop. Zo worden er media workshops gegeven en zijn er gaming zones, lounges en is er zelfs een restaurant. Daarbij kijk je uit op het naastgelegen iconische Opera House. In de Noorse natuur mag iedereen vrij wandelen en de in 2008 geopende Opera van Oslo is gebouwd in diezelfde gedachtegang. Ook het uitzicht is fantastisch. Aan je rechterhand: de fjordenarchipel met kleine, traditionele zomerhuisjes in heldere, optimistische kleuren. Aan onze linkerhand: een snel overzicht van het hart van Oslo. Daarachter: de sprookjesachtige heuvels en bergen rondom de snelst groeiende hoofdstad van Europa.

Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Op het dak van de opera
Opera huis
Centraal station
Bibliotheek

Aan de overzijde van het water lag Vippa, een levendige foodcourt met smaken van over de hele wereld. Vippa Oslo is een eet-en cultuurcentrum aan de rand van Vippetangen, direct aan de Oslofjord. We gingen er heen met een electrische step. Angelica achterop en ik voorop. Een kwestie van even een app-je downloaden, je creditcardgegevens invoeren en gas geven. Naast het gebouw waren Noorse jongens een potje aan het voetballen. Ik daagde hen uit. Ze moesten zich allemaal bukken en diegene waarvan ik met de bal zijn kont raakte moest een rondje bier halen. Deal ! Weet je wie ik raakte ? Check video hieronder.

Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa
Foodcourt Vippa

Langs de Havnepromenade lagen drijvende sauna’s in het water. Via het platte dak kwam je aan boord en zo kon je meteen de sauna in. De sauna’s waren gebouwd op een soort vlot/bootje. De eigenaar startte de motor en voer van de kade af. Na een saunarondje sprong je dan vanaf het dak voor een frisse duik het water in. Morgen vertrekken we voor twee dagen naar Stockholm in Zweden en daarna gaan we nog naar de vrijstaat Christiania in Denemarken 🇩🇰.

Haven Oslo

Onderweg door het centrum kwamen we ook nog in een heuse demonstratie terecht van moslims tegen extreem rechtse partijen. De ME moets tussenbeiden komen maar het liep gelukkig met een sisser af.

Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Demonstratie van moslims tegen extreem rechtse partijen
Binnenstad Oslo
Binnenstad Oslo

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl

Ålesund-Bergen

Soms nemen we wel eens een kamertje bij mensen thuis. Zoals hier in het mooie Bergen, de stad met de meeste neerslag van Europa. Een stad waar het maandenlang aan één stuk door kan regenen.

Vent met een topbaan. Koters groot, ze studeren en hebben de haard inmiddels verlaten. Moeders verveelt zich onnozel en begint een B&B. Potje latex met ‘Zo Wonen’ jankkleuren op de muur, kamertje beetje optrutten met poppenkastspullen. En dan het belangrijkste: het gastenboek ! Meestal vraagt ze of we iets leuks willen schrijven. Of er ligt een geschreven verzoekje bij met dito tekst. Onderschat dit s.v.p. niet, lieve volgers. Dit is het huidige levenswater van moeders. Hier draait het om en doet ze het voor. Ik kan me dan nooit van de gedachte lostrekken dat ze zelf ook stiekem met een andere pen wat leuks over niet alleen haar kamer maar ook over haar rol als gastvrouw geschreven heeft. Na het schrijven van mijn recensie blader ik er altijd even doorheen op zoek naar de tekst van een medelander en dan las ik dit stukje tekst van klaagkuttende Ingrid🤦🏻 (heb het even vertaald):

“We vonden het erg jammer dat er zo weinig koffiekopjes waren en we steeds moesten afwassen. De vogels waren erg lawaaiig. Ook sluit het raampje in de badkamer niet goed. Maar voor de rest was het fijn.

Groeten uit Leerdam, Nederland 🇳🇱 Ingrid en Henk

Ingrid, je bent een klaphark….

Denkt U ook eens aan de ondernemers die de loterij van Dutch Traveljunk mogelijk maken:

Restaurant San Blas in Schin op Geul. Www.eetcafesanblas.nl. De San Blas eilanden naast Panama behoren tot de mooiste eilanden ter wereld. Mijn vriend John en zijn vrouw Sonja van het gelijknamige eetcafé in Schin op Geul laten de Latijns-Amerikaanse sfeer herleven in hun wel heel erg mooi ingericht zaak met buitenterras. En mocht je niet winnen, wat kan jou het schelen, gewoon eens even langsgaan voor een lekkere steak of een lekkere pot bier. Vraag Johnny naar het panty-verhaal na onze Amsterdamse kroegentocht of de stage-dive vanaf de bar recht in mijn armen en de tranen lopen over je wangen 😂👌🏻🍺. Smakelijk !

Gedichtenbundels. Samen met Vera heb ik toch wel wat avonden de binnenstad van Sittard onveilig gemaakt. Vera is nu schrijfster en wilde heel graag een drietal boeken beschikbaar stellen. Haar teksten zijn uit het hart geschreven en berusten allemaal op een stuk ervaring en waarheid waarin je je wellicht kunt vinden of zelfs aangetrokken door kunt voelen. Bij de bijlage van dit bericht zit een mooi gedicht wat ze voor me maakte. Héél lief ! Voor diegene die het boek niet gaan winnen: je kunt het ook gewoon bestellen op https://veraschrijftpuur.wordpress.com/bestelformulier/

www.veraschrijftpuur.nl