‘Wat is eigenlijk de evenaar ?’: hoorde ik iemand vragen in de lodge. Een uur geleden hadden we dit punt op aarde doorkruist en net zoals op de evenaar in Ecuador die ik heb bezocht in 2016, kon je er interessante spelletjes spelen. Zo zou water in een wasbak op het noordelijk halfrond de andere kant op draait dan op het zuidelijk halfrond.
De evenaar is een 40.075 km lange denkbeeldige lijn rond het midden van de aarde die de planeet in het noordelijk en zuidelijk halfrond verdeelt. Op deze breedtegraad draait de aarde met maar liefst 1670 km/u. Raar om te beseffen dat we nu met deze snelheid ronddraaiden.
Dicht bij de evenaar zijn er nauwelijks seizoensverschillen. Het is er het hele jaar door warm en de lengte van de dag is vrijwel altijd 12 uur.
De zon staat hier loodrecht op de horizon, waardoor zonsopgangen en zonsondergangen extreem snel verlopen.
Vanwege de uitpuilende vorm van de aarde (de aarde is geen perfecte bol) en de snelle rotatie, is de zwaartekracht op de evenaar iets zwakker dan bij de polen. Joehoe ! Weer een kilo kwijt !
De lijn loopt door 13 landen, waaronder Ecuador (waar de naam vandaan komt), Colombia, Brazilië, Gabon, Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, Oeganda, Kenia, Somalië, Indonesië, Maldiven, Kiribati en Sao Tomé en Principe.
Op de evenaar is het bijna overal tropisch warm, met veel regenwouden.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Na ons verblijf in de jungle was het tijd voor iets heel anders. We gingen naar de Rwenzori Mountains in het westen van Uganda. Deze bergen noemen ze ook wel de ‘Bergen van de Maan’ en staan op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Dit is een plek waar mountaineers worden afgezet en na een week weer worden opgehaald. In plaats van leeuwen en olifanten zoeken avonturiers hier mistige bergtoppen, zeldzame planten en eeuwige sneeuw.
Alle tochten beginnen onderaan de berg in een van die klein dorpjes. Ze slapen dan in eenvoudige houten hutten op de berg zonder stroom of luxe. Heel avontuurlijk dat wel. Maar niks voor ons. We zijn niet zo’n hikers en zeker niet als het bergop gaat. Alleen als het echt moet. Ik vind het al avontuurlijk dat ik, terwijl ik dit verhaal om 04:53u in ons tentje midden in het Queen Elizabeth NP schrijf, een hyena langs onze 4×4 schuifelt. Ik hield me stil maar natuurlijk had hij ons al geroken. We lagen alleen een beetje hoog voor hem. Alleen straks als we zouden opstaan moesten we even uitkijken met naar de wc gaan. Mijn ex-schoonmoeder vond het daarentegen al avontuurlijk als ze op één dag twee verschillende kerstmarkten had bezocht. Ene in Nederland en de ander in Duitsland nog wel. En me dan één minuut lang in mijn ogen kijken zo van: ’doe me dat maar eens na’. Ieder zijn uitdagingen (!).
De wegen in het NP kon je niet eens wegen noemen en leken wel op de weg naar een bergtop in Bolivia 🇧🇴 die we vorig jaar hadden bereden: alleen maar joekels van stenen. Niet echt lekker voor de bandjes van onze 4×4 maar Leo gaf geen krimp. Gedurende een uur zaten we in een kermis attractie zo leek het wel. Een geluk dat we niet van te voren waren gaan eten bij ‘Sushi vandaag’ op de Markt in Sittard 🤮. We staken een mooie rivier over en namen een korte pauze om het moois te bekijken. Even later kwamen we aan in Ruboni village. Wat een bijzondere plek. Hier zagen we een kunstenaar van de lokale Bakonzo-stam die ons uitleg gaf over zijn kunstwerkjes die hij had gemaakt van afvalproducten. Ze draaiden allemaal in het rond en werden aangedreven door het omlaagstromende water van een beekje. Leuk om zijn creativiteit te zien. Helaas waren de mensen in het dorp zelf minder vriendelijk en vroegen al snel om geld. Sommigen zien ons toch als wandelende pinautomaten.
Hierna gingen we verder naar de evenaar.
Ruboni village
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
De keuze voor deze lodge/campsite was op aanraden van onze driver Leo. De tuin rondom het complex was ronduit schitterend, met mooi groen gras, avocado- en ananasplanten, prachtige bloemen en enorme bomen. We hadden een mooi uitzicht over Lake Nyabikere. Nadat we ons daktentje hadden opgezet namen we een heerlijke douche. Na vier dagen eindelijk weer eens warm water om te douchen (!). De service en eten in het restaurant was super. Voor slechts 10$ p.p. konden we hier overnachten en voor 15-20€ hadden we een 3-gangen diner.
Na de weidse savannes van het Murchison park in Uganda, was de aankomst in Kibale National Park een compleet andere wereld. Zodra we de dichte jungle inreden, veranderde alles. Hier was het een stuk koeler maar ook hoorden we andere geluiden. Iedere ochtend werden we in ons tentje getrakteerd op een kakofonie van vogelgeluiden. Ondanks dat we in de Chimpansee hoofdstad van de wereld waren gingen we ze niet bezoeken. Ik heb ze al eens gezien en de prijs van 250$ p.p. vonden we wat te duur.
Wat we wel deden was een drie uur durende trekking door de dichte wouden in de Bigodi Wetland Sanctuary. Deze wandeling door het moerasgebied, beheerd door de lokale gemeenschap, was even uitkijken want er was een pad van houten vlonders gemaakt die deels onder water waren weggezakt. Daarbij waren ze spiegelglad dus iedere stap was even goed uitkijken voordat we met onze klitsen in het water lagen. Als we één druppel binnenkregen liepen we geheid aan twee kanten leeg. Onze jonge gids Godfried was een wandelende encyclopedie. Hij wees ons op de prachtige verschillende soorten vogels en planten. Als de mensen hier ergens pijn hadden plukten ze van een bepaalde boom wat blaadjes en daarna was de pijn weg. We liepen als het ware door een groene apotheek.
Onze dag eindigde met een diner in het restaurant van onze lodge, uitkijkend over de toppen van de bomen terwijl de zon langzaam wegzakte en de mist over het woud terug kwam.
Bospadda vruchten leken op ‘klootjes’.
Bigodi village
Even inkopen doen bij een lokaal winkeltje. Uitzicht vanuit de winkel op straat. Zelfgemaakte bakboter.
Dokter Mkubo
We bezochten Mbuko, een traditionele genezer die ons vertelde over de geneeskrachtige kruiden en lokale geneesmiddelen die hij in het woud plukte.
Koffie maken met Miremba
Deze vrouw liet ons de diverse bewerkingen zien van koffie maken. Van het verhitten van de ruwe koffiebonen, het sorteren van de juiste bonen, het malen van de koffiebonen met een stamper en een houten beker, het afzeven van de koffie zelf en daarna het koffiezetten. Zelf ben ik geen koffiedrinker maar Angelica vond het lekker smaken.
Koffiebonen branden. Koffiebonen klein stampen. Afzeven. Afgezeefde koffie. De verschillende fasen van de koffieboon. Heet water er op en daarna drinken. Zo wonen de locals. De mais ligt te drogen. Durian, de stinkende vrucht.
Kids of Uganda 🇺🇬
Uit alle hoeken en gaten kwamen ze aanrennen. ‘Mzungu !’: klonk het dan, een veelgebruikte Swahili-term voor een blank persoon wat ‘ronddwalen’ betekend. Zoals wij het woord ‘zwarte’ kennen. Discriminerend ? Misschien wel maar hier is het doorgaans niet kwaad bedoeld, maar eerder een beschrijvende term voor iemand met een lichte huidskleur. In het voorbij rijden wilden ze handje klap doen.
Ze gingen ook poseren met bananen en een hakbijl.
Bananen bar
In deze bar werden van bananen sapjes, bananengin en bananenbier gemaakt.
Enkelvoudige destillatie.
Bigodi vrouwen weef groep
Deze groep bestond uit vrouwelijke wevers die mooi handwerk maakten zoals matten, manden, tassen en sieraden van lokale materialen waaronder bananenvezels, palmbladeren en natuurlijke kleurstoffen. Natuurlijk deed Angelica mee. Daarna werden we nog getrakteerd op een dansje.
Straat BBQ 🍗. De keurslager. De aardappelboer.
Kratermeren
Achtereenvolgens bezochten we Lake Nyinabulitwa, Lake nyabikere, Lake Nyamirima, Lake Nyinambug en Lake Kifuruka. Heel lang geleden waren dit vulkanen maar nu zijn ze afgekoeld dus ‘dood’. De hete magma van de laatste uitbarsting heeft de kraterpijp afgesloten en door regeninval zijn daar meren ontstaan. In sommige meren had de regering Tilapia vis uitgezet zodat de bevolking gecompenseerd kon worden omdat huis en haard door een vulkaanuitbraak werd verwoest.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ik was al om 04:00u wakker en keek naar buiten, recht in de duisternis. Iets had me wakker gemaakt maar ik wist niet wat. Met een zaklamp scheen ik naar onderen en niet ver van de voet van de trapladder naar ons tentje op het dak van de 4×4, zaten drie wrattenzwijnen gras te eten. Ohh shit, ik moest plassen maar dat werd even wachten want als ik ze zou storen tijdens hun maaltijd zou ik ook wel eens op hun bordje kunnen belanden.
Eerst tanken ⛽️.
Murchison Falls National Park
Stipt om 08:00u trapte onze gids/chauffeur Leo op het gas en reden we richting Murchison Falls National Park. Bij het stadje Masindi bogen we af naar het noorden en binnen een uur stonden we aan de Murchison Falls Ticket Gate waar we de entree van 45$ p.p. betaalden.
Even verderop betaalden we nog eens 15$ p.p. om een stukje met een ranger mee te mogen lopen rond de Murchison Falls. De beste man vertelde ons een en ander over de twee watervallen. De grote heette ‘Uhuru Falls’ en de kleine ‘Kabarega Falls’. Hij liet ons via een aantal trappen en paden alle uitzichtpunten op de watervallen zien. Het laatste viewpoint heet ‘the shower’ vertelde hij op ‘Alfred Hitchcock-toon’. Nou, ik me onderweg er naar toe toch een potje aan het hoofdbreken wat hij daar toch mee zou bedoelen. Ik vroeg hem zeker drie keer wat hij daar mee wilde zeggen om vooral ZIJN spanning wat op te bouwen. Toen we er eindelijk waren en de nevel van het omlaag stortende water zich verdeelde over onze- van de inspanning- dampende lichamen, lukte het me zowaar een quasi spontaan ‘ohhhhh-wat-doe-je-ons-allemaal-aan’ geluidje uit te braken. Hier had de beste man het voor gedaan zo merkte ik aan zijn verrassende gekir. Héérlijk dit.
Roodkopagame. Termietenheuvel van binnen.
Red Chilli camp ⛺️
Lunch met onze gids Leo.
Hierna begonnen we aan onze eerste game-drive van dit park en Leo besloot een ronde te maken rond Lake Albert. We zagen een olifant helemaal in haar eentje wat we wel raar vonden aangezien het een kuddedier is. Misschien was ze ziek en stervende. Olifanten zonderen zich dan af nadat ze afscheid hebben genomen van hun matties. Ze willen de groep niet tot last zijn en zoeken dan een plekje om rustig te kunnen sterven. Meteen bekeek ik deze lubbes met andere ogen en dacht aan de tiny-handed orange shitgibbon aan de overkant van de oceaan: had hij maar hetzelfde inlevingsvermogen als deze olifant en zocht hij ergens een rustig plekje.
Verder zagen we veel bavianen aan de rand van de weg, grote groepen Rothschild giraffes 🦒, waterbuffels 🐃 , verschillende soorten antilopes, nijlpaarden 🦛 maar ook mooie en aparte vogelsoorten zoals Uganda’s nationale vogel: de GrijzeKroonkraanvogel. Even later zagen we ook de zeldzame Noordelijke hoornraaf met zijn mooie kuif. Een vogel die op de ‘kwetsbare lijst’ staat. Hij liep zomaar voor ons langs de weg over. Wij even blij zeg.
Waterbuffel. Koereigers.Game-drive door het park. Jackson-hartebeest.Sun-downer. Oegandese Kob Antilope. Sundowner in de duinen. Sundowner op het strand. Rothschildgiraffe.Zadelbekooievaar. Hoewel niet direct wereldwijd als ‘bedreigd’ geclassificeerd, zijn ze schaars en hun populaties zijn kwetsbaar.Grijze kroonkraanvogel.
Murchison Giraffe Camp
De eerste nacht in dit park verbrachten we in de Murchison Giraffe camp. De campsite lag echter zo ver van de lodge af dat we toch maar besloten een kamer bij de lodge te nemen want in dit gebied liepen ‘s nachts gevaarlijke nijlpaarden rond. Ze zouden meteen tot de aanval over gaan vanwege het feit dat ze heel territoriaal zijn en ieder stukje grond waar ze op lopen verdedigen. Vanaf onze kamer naar het restaurant aan de rivier en terug werden we dan ook begeleid door de staf. Voor de kamer betaalden we 60$ en het was iedere dollar niet waard. Bij binnenkomst maar meteen drie muggen op de muur doodgemept. Ze waren met een triootje bezig. Ik geen trio, dan zij ook niet ! Op de douche liep een joekel van een kakkerlak dus die kreeg al meteen het afvalemmertje over zijn kop. Verder was het bloody hot 🥵 op dat kamertje bohhh. Toch maar een koude douche genomen (warm water kennen ze hier niet) om wat af te koelen. Vandaag hadden we de 37c aangetikt. Voor 17€ p.p. hadden we een driegangenmenu African style: een héérlijke zoete aardappelsoep, rijst met Nijlbaars in een lekker sausje en als toetje een stuk cake welke niet goed was gelukt.
Buiten in de tuin nabij de Nijl konden we roken maar we mochten niet verder dan de plantenbak want daarachter waren we veroordeeld tot krokodillenvoer, zo waarschuwden ze ons 😳😱. Ze kwamen vliegensvlug uit het water, pakten je vast tussen hun kaken en trokken je het water in. Personeel stond continu op wacht om te checken of alles nog okay was. We kwamen nog een Spaans homo-stel tegen die ook veel reisden en we hadden verrassend veel dezelfde bestemmingen bezocht. Om 22:00u gingen we onder begeleiding naar onze kamer en vielen al snel in slaap.
Restaurant boven. Mooi achter de plantenbak blijven. Vroeg op voor de eerste game-drive. Dorpsbewoners. …. en hun huizen. De was hangt al op.
Game-drive II
Om 06:30u vertrokken we voor onze eerste game-drive vandaag. Het was nog lekker koel dus hadden we een optimale kans om wild te spotten. Roofdieren jagen liever ‘s morgens omdat het dan nog enigszins te doen is qua temperatuur. Later op de dag liggen ze liever onder een boom en dan zoek je je als toerist de pleuris naar die beesten. Al snel hadden we drie leeuwinnen gevonden die hun zinnen hadden gezet op een Kob antilope. Het arme beestje zou snel uit elkaar getrokken worden door de vlijmscherpe klauwen van de leeuwinnen maar op een of andere manier wist het toch te ontkomen. Daar stonden we dan. Een vol uur voor nop gewacht op een ‘live kill’. Balen (!).
Nijlpaarden 🦛 te water in de witte Nijl. Sunrise 🌅. Kori–trap. Witruggier. Twee leeuwinnen zien hun prooi met succes vluchten. Rothschildgiraffe.Grijze Kroonkraanvogels.
Olifanten op het strand
Rijdend langs het strand van Lake Albert zagen we een groep olifanten baden in een plas modder. Met grote kracht spoot de ‘bull’ de waterige modder over zijn gigantische lijf nadat hij het eerst had opgezogen met zijn slurf. Het was een kleine groep die op onze 4×4 af kwam. Leo bleef rustig ook toen ze wel héél dicht bij kwamen. ‘Ze willen alleen passeren’: zei hij. Hij kon me nog meer vertellen. Tien meter vond ik toch wel genoeg en ik vroeg hem of hij misschien alvast de 4×4 zou kunnen starten. Ik zag me al als een stukje vlees aan die twee gigantische saté-prikkers verdwijnen en het zweet brak me langzaam uit. Hij vertelde me dat hij de 4×4 niet kon starten omdat nét dat geluid de groep zou irriteren. De verwachte aanval bleef gelukkig uit. Leo had gelijk. Ze wilden alleen passeren. Hmpff….
Video
Steenbok antilope.Rothschildgiraffe.
Witte Nijl-cruise
‘s Middags klommen we aan boord van een boot voor een drie uur durende Nijl-cruise. We vaarden richting de watervallen en vandaar uit weer terug. Op de oevers zagen we ontelbaar veel extreem gevaarlijke Nijlpaarden en krokodillen. We kregen ook het verzoek niet voor de lol in de rivier te springen want de kans op overleven was minimaal. We merkten aan zijn stem dat het menens was. Blijkbaar waren er voorheen wat van die randdebielen geweest die een gokje hadden gewaagd. De Nijlpaarden die we zagen lagen bijna de hele dag onder water omdat ze anders oververhit raakten door de felle zon. Huid wat te warm werd zou dan roze kleuren. De krokodillen die we op de oever zagen hielden hun bek wagenwijd open gesperd zodat ze enigszins koeling kregen. We zagen ook fel gekleurde vogeltjes die verdwenen in gemaakte gaten in een kleiwand. Dit waren hun nesten waar ze tweemaal per jaar hun eitjes in kwijt konden.
Afrikaansenimmerzat (ooievaar). Afrikaanseslangenhalsvogel. Afrikaanseslangenhalsvogel.Witkapbijeneter. Nijlkrokodil. Afrikaanseslangenhalsvogel. Onze route door het park.
Red Chilli Rest Camp
Voor 8$ p.p. sliepen we in dit mooie kamp. Het stond vol met kampeerauto’s zoals de onze en verrassend veel Nederlanders. Leo vertelde me dat 70% van zijn klanten uit Nederland kwam. Opmerkelijk (!). Zo was er een gezin uit Nijmegen die een trouwpartij hadden bijgewoond van een neef van de moeder. Ze waren met het hele gezin en aanhang naar de bruiloft gegaan met nog 65 andere mensen uit Nederland en ze wilden daarna nog een weekje safari’s doen. Leuk zeg ! Als avondeten had Angelica een lekkere lasagna en ik ging voor de in boter gebakken kippenpoot. Hmmm. Rond 20:00u klommen we ons tentje in en rond 04:00u werd ik weer wakker. Ik klom naar buiten om een Engels stel mee te helpen hun lekgereden achterband te vervangen. Ze waren vanuit Engeland door oost-Europa naar Griekenland gereden en vanuit Athene naar Uganda gevlogen. Nog een weekje en ze konden weer terug naar Athene om met hun 4×4 Prado naar Engeland te rijden en hun drie kinderen weer in hun armen te sluiten. Geweldig verhaal 😍
Het kamp om 05:00u.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Voor 35€ per dag hadden we een gids gehuurd die ook nog eens een stuur kon vasthouden. De komende drie weken zouden we Leo, de 32-jarige getrouwde vader van drie meisjes en twee zoontjes mentaal helemaal slopen met onze vragen. We gingen hem helemaal uitzuigen zodat we alles te weten zouden komen over ieder beest wat ons pad in de wildparken kruiste.
Zo konden we ons beiden volledig richten op het spotten van neushoorns, leeuwen, giraffes en andere bewoners van de parken zonder dat ik op de zanderige, hobbelige wegen met kuilen zo groot waar een volwassene in kon kruipen, hoefde te letten. Hij wist waar de winkeltjes, pinautomaten en tankstations lagen, hij wist de beste campings in de parken te vinden, hij wist slechte wegen te omzeilen en last but not least: hij sprak niet alleen de talen van het land (Luganda en Swahili) maar ook zijn Engels was van Scandinavisch niveau (!).
Het klonk allemaal te mooi om waar te zijn maar eijj kijk, daar draait een 4×4 de parkeerplaats van ons hotel op. Daar zal je hem hebben. Een dik half uur te laat maar ach, in Afrika telt dat niet.
Goed te merken dat we in Afrika zitten 😂🤌🏿11,30€ voor een pakje salami. Even groot inslaan voordat we de parken in gaan.
Ziwa Rhino and Wildlife Ranch
Ziwa Rhino and Wildlife Ranch is eigenlijk de enige plek in Uganda waar we witte neushoorns in het wild konden zien. Dit reservaat lag gelukkig op de route van ons verblijf in Entebbe naar Murchisons Falls Nationaal Park dus we hoefden niet zo ver om te rijden in onze Toyota Prado 4×4. Volgens Leo hadden we hier een unieke kans om met een ranger te wandelen tussen deze bedreigde reuzen. Het verschil tussen de witte en zwarte neushoorn is niet de huidskleur want ze zijn allebei grijs. De witteneushoorn heeft een brede, vierkante bovenlip speciaal om gras te eten endezwarteneushoorn heeft een spitse puntlip om bladeren en takken van struiken te plukken.
Het reservaat begon in 2005 met slechts 6 neushoorns. Momenteel zijn er al 58 exemplaren door recente geboortes en elke neushoorn wordt 24 uur per dag bewaakt door gewapende rangers om stroperij te voorkomen. Het doel is om de populatie zo ver te laten groeien dat ze uiteindelijk weer uitgezet kunnen worden in nationale parken zoals Murchison Falls.
We betaalden 67,50€ p.p. voor een korte game-drive, een voet-safari met een ranger en een kampeerplekje incl. kampvuur 🔥. Best prijzig maar van dit geld wordt het park bewaakt door rangers met AK47’s. Zij houden de stropers op een afstand. Deze trip was dus iedere euro waard. Het eten in het restaurant in het park was niet duur. Voor 12,50€ p.p. hadden we spare-ribs en een dikke steak 🥩 en een mooi uitzicht op de dieren in het park.
Video voet safari
Entree park. Alle rhino’s zijn bekend en hebben een naam. ‘s Nachts komen wel eens leeuwen het park in (foto rechtsonder). Angelica doet het papierwerk. Ready !Go ! Binnen 10 minuten zagen we al de eerste rhino’s.
Wandelen tussen neushoorns
In de voorbereiding van onze rondreis door Uganda was dit één activiteit in onze top vijf: een bezoek aan de Ziwa Rhino and Wildlife Ranch. Uganda staat bekend als een thuis voor witte neushoorns, maar door stroperij waren ze in de jaren ‘80 bijna uitgestorven in de nationale parken. Ziwa, een indrukwekkend parkproject met een oppervlakte zo groot als de gemeente Sittard-Geleen-Born, heeft hier verandering in gebracht en zorgt ervoor dat deze prachtige dieren weer kunnen leven in de ‘Parel van Afrika’ zoals Winston Churchill deze voormalige Britse kolonie aan het Victoria-meer -het op één na grootste zoetwatermeer op aarde- noemde.
Uganda wordt overigens omringd door de landen Zuid-Soedan, Kenia, Tanzania, Rwanda en Congo-Kinshasa en alleen Rwanda zouden we nog gaan bezoeken in de laatste week.
Op zes meter (!) afstand van de neushoorns. Pootafdruk rhino 🦏. Grijskopijsvogel of grey-headed kingfisher.
De ontmoeting
Na een rit van ongeveer vijf uur vanaf Entebbe, bereikten we de ranch. Na een korte briefing door een deskundige ranger, begon de ‘rhino-trekking’. In tegenstelling tot andere safari’s, stapten we hier uit onze 4×4 en gingen te voet verder op zoek naar de witte neushoorns. Het voelde spannend, maar de rangers wisten precies waar de dieren uithingen en hoe ze veilig benaderd konden worden. Plotseling stonden ze daar: een moeder met haar jong, rustig grazend. Het was schitterend om deze dieren, joekels van beesten van zo dichtbij te zien. Sommige neushoorns wegen wel 3000 kilo (!), zwaarder dan onze Toyota Land Cruiser Prado. Ze leken zich weinig aan te trekken van onze aanwezigheid, waardoor we prachtige foto’s konden maken. De rangers vertelden honderduit over hun namen, gewoontes en de bescherming die zij 24 uur per dag krijgen tegen stropers. Opmerkelijk om er achter te komen dat ze van zowat iedere neushoorn de naam weten.
Iedere neushoorn at 65 kilo per dag aan gras en dronk 50 liter water.
Ranger met gun.
Camping
De camping stond midden in het park en was door een ijzeren omheining omgeven zodat de rhino’s en andere dieren niet bij ons konden komen. Alleen een drietal wrattenzwijnen waren er doorheen gebroken en blokkeerden ‘s nachts onze gang naar het toilet omdat ze rond de ladder van de tent van onze 4×4 aan het grazen waren. Het was even uitkijken want vooral de onderste 30 cm lange slagtanden waren vlijmscherp en konden diepe steekwonden veroorzaken. Ook konden ze drager zijn van de Afrikaanse varkenspest, of konden ze tseetseevliegen bij zich dragen, die de slaapziekte op mensen kunnen overbrengen. Dat zou bij mij niet verkeerd zijn. Gisternacht de hele nacht niet geslapen puur uit opwinding over de trektocht van vandaag zoals een kind dat heeft op de dag voor Sinterklaas. En vandaag weer om 03:00u wakker om mijn foto’s te kunnen bekijken en om een blogje te schrijven. Ik scheen met mijn zaklamp door het venster van de tent en zag allemaal oogjes. Beneden aan de ladder naar de tent toe graasden drie wrattenzwijnen. Woww ! Gelukkig had ik mijn plasfles bij me want ik kon niet naar buiten. ‘s Morgens vroeg om 06:00u stonden op 10 meter afstand vier rhino’s te grazen. Overal op de campsite zag ik mooie gekleurde vogeltjes. ‘Géén verkeerde keuze deze plek dacht ik nog’. We stonden helemaal alleen. GE-WEL-DIG !!
Over een paar uurtjes begint weer een nieuwe dag en gaan we naar Murchison NP ! 😍
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vanuit Brussel vlogen we met Brussels Airlines naar ons geliefde continent Afrika. Na Egypte 🇪🇬,Tunesië 🇹🇳, Marokko 🇲🇦, Gambia 🇬🇲, Kenia 🇰🇪, Namibië 🇳🇦, Zimbabwe 🇿🇼, zuid-Afrika 🇿🇦 en Zambia 🇿🇲 waren nu Uganda 🇺🇬 en Rwanda 🇷🇼 aan de beurt.
Na 8,5 uur vliegen landden we voor een tussenstop op de luchthaven van Kigali, Rwanda 🇷🇼, waar we even bijtankten. Daarna vlogen we terug en binnen 40 minuten landden we op Entebbe, Uganda 🇺🇬.
Naast ons in het vliegtuig zat een 29-jarige Ugandese jongen die een half jaar ‘statistieken’ had gestudeerd in Italië. Hij verwonderde zich dat hij op zijn appartement altijd bier in zijn koelkast had. Thuis in Uganda dronk hij nooit bier maar onder de maatschappelijke druk van zijn mede-studenten deed hij toch maar mee. Ook de openbare vrijpartijen tussen man-vrouw, man-man en vrouw-vrouw konden er bij hem maar moeilijk in. Hij accepteerde het wel maar in zijn thuisland was dit not done. Hij had een fantastische tijd in Europa gehad maar zijn ogen waren ook open gegaan. ‘Afrikanen kunnen moeilijk slagen in Europa’, zei hij. ‘De prestatiedruk ligt zo hoog dat dit voor de meeste Afrikanen een struikelblok zou worden’. Wij merken dat hier ook. Hier in Afrika gaat alles op de Afrikaanse manier: lekker rustig aan en niemand maakt zich druk. Planning staat niet hoog aangeschreven maar flexibiliteit en vindingrijkheid daarentegen weer wel.
Zo kwam ik vroeger in Kenia een visser tegen die van de spaken van een fiets vlijmscherpe pijlen had gemaakt en deze met een zelf gemaakte kruisboog in zee afschoot om vissen te vangen. Van het blad van een kettingzaag had hij een machete gemaakt waarmee hij de vis doodde en fileerde. Van een groot boomblad maakte hij een bord en vanaf dat bord aten we onze heerlijke verse vis. En dan échte verse vis. Niet het begrip ‘vers’ zoals wij in het westen hanteren: zalm uit Alaska wordt ingevroren, naar China getransporteerd, ontdooid, ontgraten, ingevroren en weer naar de VS gestuurd waar de Amerikanen het twee maanden later bij de Wallmart kopen in een verpakking waar nog altijd ‘vers’ op staat.
Lakeshore B&B
Voor 45€ per nacht sliepen we in een knusse B&B. Onze kamer was eenvoudig maar schoon. Tevens konden we hier eten en drinken.
Entree.Ontbijt.Uitzicht op Lake Victoria vanaf het balkon. Eenvoudig maar schoon.Tuin met prachtige bloemen.Kipspiesjes.
Lake Victoria Entebbe beach🏝️
Vanaf het balkon hadden we uitzicht op het tweede grootste zoetwatermeer van de wereld: Lake Victoria, even groot als België en Nederland samen. Interessant wiki-weetje: in het Victoriameer vindt men ca. 2.500 verschillende vissoorten, terwijl er in heel Europa bijvoorbeeld slechts 200 soorten zoetwatervissen zijn. Tevens voedt het meer de witte Nijl die vervolgens over gaat in de Nijl, ‘s werelds tweede grootste rivier (op de Amazone na)
Ook in Uganda heb je van die yoga sprieten.Strandstoelen maken ze van afgedankte autobanden. Beachbar.De weg van onze B&B naar het strand.
UN.Tombs of Buganda Kings at Kasubi
Vandaag brachten we een bezoek aan de Kasubi Tombs in Kampala. We liepen eerst naar de Muzibu-Azaala-Mpanga. Dat is het hoofgebouw, gemaakt van natuurlijke materialen zoals hout, stro en riet. Onze gids vertelde ons dat hier vier koningen begraven liggen. We vonden het indrukwekkend om te zien hoe de koepel zonder moderne machines met gras was gebouwd. Binnen moesten we onze schoenen uitdoen uit respect voor de geschiedenis. Beetje jammer dat de gids aan het eind zijn schilderijen aan ons wilde slijten.
Entebbe Palm Hotel
De laatste drie dagen vonden Angelica en ik hier een prima plek om te verblijven voor onze terugvlucht. Er was een mooi zwembad en gezellige gemeenschappelijke ruimte. Vóór het boeken had ik thuis even op hun menukaart gekeken en ze hadden een Thaise keuken !
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
In 1938 richtte Jan de Groot senior (10-10-1911 tot 23-1-1978) samen met zijn vrouw Marie de Groot-van Gaal (3-4-1910 tot 29-5-1997) Banketbakkerij Jan de Groot op waar hij de Bossche bol tot een groot succes heeft gemaakt. Generaties later zorgt een team van 50 enthousiaste medewerkers ervoor dat ze nog altijd de lekkerste Bossche bollen maken.
‘Zoete Lieve Gerritje’
Het is de eerste zin van een oud liedje, dat vooral als kinderliedje bekend staat. Onderzoekers zijn erachter gekomen dat het al in 1854 werd gezongen – als drinkeliedje – bijvoorbeeld door matrozen. Zoete lieve Gerritje zou volgens de overlevering een moordenaar zijn die ter dood werd veroordeeld in Den Bosch (en voordat hij werd opgehangen mocht hij nog één borreltje drinken). Hier op de Lepelstraat waar we nu stonden staat een standbeeld van zoete lieve Gerritje als vrolijk boerinnetje.
Binnendieze
De Binnendieze is het eeuwenoude stelsel van waterlopen en grachten binnen de stadsmuren. Jammer dat het nu geen zomer was want dan hadden we met een open boot langs de stadswallen kunnen varen richting de binnenstad waar de rivieren de Aa en Dommel samen komen.
De Moriaan
De Moriaan is het oudste bakstenen woonhuis van Nederland en dateert uit 1220.
Stadhuis
Hoewel het huidige uiterlijk grotendeels uit 1670 dateert, zetelt het stadsbestuur al sinds 1366 op deze plek. Het gebouw is ontstaan uit drie samengevoegde middeleeuwse woonhuizen. Momenteel wordt het alleen maar gebruikt voor huwelijken.
Puthuis
In de 15e eeuw werd op deze plek een openbare waterput aangelegd. Om het drinkwater te beschermen tegen vervuiling, werd er in de 16e eeuw een huisje overheen gebouwd. Het huisje wat we nu zagen is acht jaar geleden gerenoveerd.
Jeroen Bosch standbeeld
Jeroen Bosch heette eigenlijk Jeroen van Aken, maar noemde zichzelf als schilder Jeroen Bosch. Hij woonde en werkte zijn hele leven in ’s-Hertogenbosch. Dit was ten tijde van de middeleeuwen een rijke stad, wat niet alleen handelslieden, maar ook kunstenaars aantrok.
Huis van Bosch (Jheronimus Bosch)
In 1462 kocht schilder Anthonis van Aken, de vader van Jheronimus van Aken, alias ‘Bosch’ dit huis dat daarna gedurende enkele decennia als schildersatelier diende. Jheronimus heeft hier zijn jeugdjaren doorgebracht en het is aannemelijk dat hij hier, in het atelier van zijn vader, zijn schildersopleiding kreeg. Jeroen zou zich omdraaien in zijn graf als hij zou weten dat naast zijn huis een winkel lag met producten die werden gekocht door vrouwen die hun aankoop liever IN hun prutje duwden dan ernaast.
1922.
Dieske en Minnepaar
Dit “Bossche Manneke Pis” is volgens de legende een jongetje uit de 15e eeuw. Terwijl Dieske in de Binnendieze plaste, zag hij vijandelijke Geldersen in het riet sluipen en sloeg alarm, waardoor de stad werd gered. Hetminnepaarendenar staan aan de voet van de fontein. Het ontwerp is gebaseerd op een 15e-eeuwse prent
Waterpoort
Bij het Herman Moerkerkplein zagen we de fundamenten en een gereconstrueerd segment van de 13e-eeuwse waterpoort te zien. Dit was onderdeel van de eerste stadsomwalling van Den Bosch in 1225.
Knillispoort
Het is geen echte stadspoort maar een voormalig koetshuis uit 1916 dat al decennia dienst doet als ontmoetingsplek voor maatschappelijk betrokken Bosschenaren.
Zwanenbroedershuis
Het Zwanenbroedershuis in ‘s-Hertogenbosch is het historische hoofdkwartier van de Illustere Lieve Vrouwe Broederschap, opgericht in 1318. De leden worden ‘Zwanenbroeders’ genoemd vanwege een traditie uit 1384, waarbij een zwaan als feestmaal werd gegeten. Vandaag de dag is het lidmaatschap een exclusieve eretitel, vaak voor leden van het Koninklijk Huis, zoals koning Willem-Alexander en prinses Beatrix.
Sint Janskathedraal
We liepen rond 11:00 de kathedraal binnen en werden verwelkomd door een overijverige gids die meteen los ging. Hij vertelde dat de Sint-Janskathedraal in ‘s-Hertogenbosch een imposant meesterwerk van de Brabantse gotiek was en een van de belangrijkste topmonumenten van Nederland. Met haar 73 meter hoge toren, rijke luchtbogen en gedetailleerde beeldhouwwerk was de toren best een klim waard zo verzekerde de grijsaard maar we bedankten hartelijk voor de eer. Na een half uur vonden we het genoeg. De beste man sprak met consumptie en vooral Angelica had het moeten ontgelden want ze zat helemaal onder. Toen de gids even werd afgeleid door een andere gast slopen we stiekem langs de slanke pijlers en onder de hoge gewelven door naar de uitgang en na een laatste blik geworpen te hebben op een prachtig glas-in-lood raam verlieten we de kathedraal en hoorden de kerkdeur achter ons dicht slaan.
Café Tijl Uilenspiegel
Leuk terrasje, vriendelijk personeel en een heerlijke Bossche bol gegeten. Binnen is het erg knus en doet het naam van deze schavuit eer aan.
Bouwstijl binnenstad
We liepen vanuit het station over de Stationsweg via de Wilhelminabrug over de Dommel richting de Visstraat en aan het eind sloegen we rechts af de Hooge Steenweg op die ons naar de Markt leidde. In principe zouden we dus vanaf spoor 2 binnen 10 minuten aan het bier kunnen zitten maar dat deden we niet. We gingen voor de bouwkunst.
De Stationsstraat en de Visstraat vormden voor ons een mooie entree van ‘s-Hertogenbosch. De Stationsstraat typeert zich door 19e-eeuwse herenhuizen en de Visstraat is wat kleinschaliger en historischer. Hier staan smalle binnenstadspanden met diverse geveltypen zoals de 17e-eeuwse trapgevel van het pand aan de Visstraat 6. Wat ons opviel was dat veel panden nog historische namen dragen zoals De Roggebloem.
Wijk Uilenburg
We liepen door de wijk Uilenburg en vonden dit toch een van de meest sfeervolle wijken van ’s-Hertogenbosch. Ooit was dit het plekje voor handelaren en nog steeds heeft de buurt de charme van destijds met de prachtig gerenoveerde gebouwen en historische smalle steegjes.
Tramkade
We parkeerden voor de Tramkade, met z’n roestige silo’s en graffiti als street-art-sprookjes, lijkt het op een vergeten scène uit een cyberpunkfilm. De industriële omgeving vol creatieve hotspots geeft het zeer zeker een stoer contrast. Het leek ons leuk om hier in de zomer terug te komen en een woonbootje te huren op het kabbelende water.
Bolwoningen
De in 1984 gebouwde bolwoningen hebben een zelfdragende buitenwand, bestaande uit een door DSM ontwikkeld bouwmateriaal (Polymeren) Glasvezel Versterkt Cement (P)GVC.
De bolwoningen die even buiten ‘s-Hertogenbosch zijn geplaatst zijn bestemd voor één- en tweepersoons huishoudens zonder kinderen. Het model heeft een ruime binnendoorsnede van 5,5 meter en bij een inhoud van 124 m³ bieden de “Bossche Bollen” een totale vloeroppervlakte van 55m². Veel te klein voor ons want zo groot is onze woonkamer alleen al 😂.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Ik dacht dat clowns waren uitgestorven en alleen nog maar in circussen te zien waren. Maar warempel, hier in de VS lopen er nog genoeg rond. Gewoon los op straat. Zónder begeleiding. Hij stond bij een verkeerslicht in een té strak Rocky Balboa broekje voetbewegingen te maken zoals alléén Muhammad Ali dat kon. De beste kerel zou zich omdraaien in zijn graf als hij deze slechte imitatie had gezien. In zijn handen had hij een bord waarop stond dat je 20% korting kreeg bij de plaatselijke boksschool in Naples. Met zijn 300.000 inwoners natuurlijk concurrentiegevoelig. Hij danste er op los. Toen ik 7 uur later terug kwam van de Everglades stond hij er nog. Weliswaar wat minder fanatiek als vanmorgen maar hij bewoog nog.
Dom volk of ?
De verkeerslichten hebben hier trouwens een beschrijving boven de drukknop. Daar staat voor de voetgangers beschreven wat ze moeten doen bij het oversteken van een zebrapad. In dit land mag je als individu niet meer zelf nadenken. Alles wordt 86 keer voorgekauwd. Je hoeft alleen maar te slikken. Bij de koffieautomaat hangt een bordje dat de koffie heet is. Bij ieder af-of opstapje staat “watch your step”. Op de wc’s van restaurants hangen bordjes dat personeel hun handen moet wassen. Bij een trap staat dat je de leuning moet vasthouden. Langs de weg staan ontelbare borden. Er staat niet alleen geschreven wat je níet mag doen maar zelfs wat je wél mag doen zoals: ”you can turn right here”. “Jezus, dacht ik nog, ik mag hier zomaar naar rechts”. Ik kan nog uren doorgaan. In Amerika stopt men met denken. Natuurlijk heeft de “I sue you”-cultuur hier ook schuld aan.Ik kan me nog herinneren dat iemand 26 miljoen dollar smartegeld kreeg omdat ze haar net gewassen hond wilde drogen in de magnetron. Na twee minuten was het arme beestje dood. Ze had hem net een week. Het stond niet in de beschrijving van het apparaat. Of dit een vooropgezet plan was zullen we nooit te weten komen. Madam is inmiddels miljonair en heeft een nieuw hondje. Enfin, even wennen voor mij. Maar dit zijn nu dingetjes waarom wij de meeste Amerikanen voor dom verslijten. Ze werken daarbij harder als een os. Tien uur per dag voor vadertje staat. Iedere morgen zingen ze collectief het volkslied met hun rechterhand op de borst en moedigen elkaar aan om er een fantastische workday van te maken.
En dan zijn ze al vanaf 05:00u onderweg met de auto. 07:00u beginnen. Een uur onbetaalde pauze en om 17:30u terug in hun Ram Van. 19:30u begint dan quality time. Vijf dagen per week beste mensen. Een heel jaar lang. Behalve dan de weekenden en de 12 verlofdagen. Straatwerkers zie je ook nauwelijks bewegen. Alles wordt gedaan door machines. Ooit een bouwvakker gezien van 130 kg ? Bij ons zijn dat afgetrainde knapen. Daar mag je als vrouw naar kijken. Hier hebben de bouwvakkers de knopen van hun veters aan de binnenzijde van hun schoen i.p.v aan de bovenzijde van hun schoen. Gewoon vanwege het feit dat ze in de zithouding niet aan hun veters komen.
Als ze twee kruiwagens specie nodig hebben bestellen ze nog een cementwagen. Ongelooflijk. De productiviteit van de gemiddelde Amerikaan is ver beneden het Nederlands gemiddelde. Wij werken superefficiënt. Amerikanen niet. Die doen alles drie keer opnieuw. Weinig zelfkritiek. Gewoon doen wat de baas zegt. En aan het einde van de dag komen we bij elkaar en slaan mekaar op de borst en schreeuwen “woeha” en daarna gaan we tevreden naar huis 😂. Héérlijk volk. Om vanaf een terrasje naar te kijken. Overigens bevestigen uitzonderingen de regel: gisteren had ik een leuk gesprek met een Amerikaan uit Tampa, Jonathan. Hele intelligente, leuke gast. Anti-Trump. Héél belangrijk voor mij. Trumpstemmers kijk ik nog niet eens aan. Low-lives. Het zou deze mensen eens goed doen om ook eens te gaan reizen zodat ze van hun tunnelvisie afkomen en hun intellectuele kompas eens kunnen bijstellen.
Everglades National Park
Ik draaf door: ik vergeet bijna te vertellen dat ik vandaag één van mijn mooiste foto’s ooit heb gemaakt. De Everglades heeft een heel groot off-road wegennetwerk. Hier is echter geen 3G bereik. De wegen liggen vol met platgereden sprinkhanen. Ik heb nog nooit echt een sprinkhaan voor mijn lens gehad. Ik wilde hem liggend op mijn buik shooten omdat ik de vier diagonalen die ik zag goed wilde terug zien in mijn foto. Probleem is dan wel dat mijn kleding vies zou worden. Ik heb er ongeveer 80 (!) gemaakt waarvan er maar vier goed zijn gelukt 🙈. Op het moment dat ik afdrukte ging hij rechtop zitten en keek recht in mijn lens. Geweldig gewoon 😍.
Moeras
De Everglades is een enorm groot moeraslandschap dat vrijwel het hele zuidelijke deel van de staat Florida bedekt. Het Everglades National Park is slechts een deel van het hele natuurgebied. Het ecologisch systeem van de Everglades is complex en van onschatbare waarde voor het hele zuidelijke deel van Florida. Zodra je het gebied vanuit noordelijke richting binnenrijdt zie je de zogenaamde wetlands langs de weg liggen. Grasland met een laagje water dat varieert van enkele centimeters tot ongeveer een halve meter diepte. Je moet je het als volgt voorstellen: overal waar je kijkt zie je drassig land met veel grassen en palmbomen. Af en toe kom je bij een klein dorpje met een hele leuke naam zoals Miccosukee, Chocoloskee of Ochopee.
Kleinste postkantoor ter wereld
In dat laatste dorpje stond trouwens het kleinste postkantoor van de VS. Misschien wel van de wereld. De meneer die dienst had zat in een hokje zo groot als twee Dixie-toiletten. Geweldig haha. In het begin (Miami-zijde) is het vrij saai maar als je naar het westen rijd wordt het indrukwekkender. Er is meer bebossing en de natuur wordt ruiger. Je zit dan in het Mangrove-en Cypressengebied. Het aantal alligators neemt ook toe. Uitstappen mag maar de bordjes langs de weg zeggen dat er je goed moet uitkijken voor Gators. Ze vreten je zo op langs de weg.
Hier boekte ik een airboatride. Omdat het water zo ondiep is kun je geen buitenboordmotor gebruiken. Achter op de boot hebben ze een joekel van een propeller gebouwd. Die maakt een dermate tering lawaai dat je oorkappen op moet zetten. Naast me zat een jong Chinees stel. Ze hadden gehoord van de vele muggen hier dus hadden ze een flesje Deet gekocht. Alleen was hen het gebruik van Deet niet bekend want ze stond die hele bus Deet om zich heen in de lucht leeg te spuiten. Ik zei:” schattebout, dat moet je op je huid spuiten. Niet in de lucht”. Te laat. De bus was leeg. Sucht. Hier houd ik nu van. De boot maakte vaker een laffe 180 graden spin. De kapitein achter het stuur gilde zelf het hardst 😂. Ach, Amerikanen. Ze komen nooit de grens over dus alles wat ze hier doen bestaat nergens anders op de wereld. Lekker in hun waarde laten. Aan het einde van de tour stond hij er op dat we zijn naam vernoemden op Tripadvisor 😂. De komende twee dagen mag ik door dit mooie gebied heen rijden 🚗. ‘s Avonds zat ik aan de bar naast een Amerikaans stel. Ze hadden net hun baby gekregen. Een spiksplinternieuwe. Ik vroeg of ze nóg ene wilden. De kersverse moeder in kwestie gebaarde al bierwegslikkend: “nee !”. Ze had tijdens de bevalling zoveel pijn gehad dat het voor haar niet meer hoefde. Pappalief knikte instemmend. Hij was het helemaal met haar eens. Hij was de gehele geboorte aanwezig geweest en het had ook bij hem zijn sporen nagelaten. Zelf was ik destijds uiteraard ook aanwezig bij de geboorte van mijn dochter Ymàra. Een hele mooie indrukwekkende gebeurtenis die hele bevalling. Op het puntje van mijn tenen stond ik te kijken naar wat er te gebeuren stond. Vaders die dit ook hebben meegemaakt kunnen het misschien bevestigen. Het lijkt alsof je favoriete kroeg afbrandt. Maar mijn kind wat ik daarna in mijn handen hield was één van mijn mooiste ervaringen ooit. Vandaag heb ik wederom mooie dagtochten gemaakt door de Everglades. Het Cypressenbos is een mooi gedeelte hiervan. Hier kun je een boardwalk maken dwars door de mangroves.
Skunk Ape
Ik kwam bij de Skunk Ape uit. Dit is een soort vieze aap zoals de Yeti of de Big Foot die hier de moerassen onveilig hoort te maken. Een soort swamp-monster waar je als kind aan dacht voordat je naar bed ging. Skunk Ape is een officieel research center beheerd door een koekwaus. Van de regering krijgt hij per jaar 30.000$ subsidie (read my lips) om onderzoek te doen naar het bestaan van Skunk Ape. Dave Shealy is de Jane Goodall van de Florida Everglades en heeft zijn hele leven lang een stinkende aap bestudeerd. Shealy voert studies uit, onderzoekt rapporten over waarnemingen en brengt het ongrijpbare wezen van de Everglades tot leven. Shealy is zich ervan bewust dat de Skunk Ape – net als zijn vermeende verre verwant, Big Foot, door velen als een verzinsel van verbeelding wordt beschouwd. De National Park Service van de Verenigde Staten verwijst zelfs naar het schepsel als niets meer dan een “lokale mythe.” Ondanks het gebrek aan serieuze aandacht die aan zijn zaak wordt besteed, benadrukt Shealy dat er momenteel 7-9 Skunk Apes in de Everglades wonen en hij heeft zich onvermoeibaar ingezet om hun bestaan te documenteren. De Skunk Ape is trouwens nog nooit gezien. Als we dit soort mensen in Nederland zouden hebben zaten ze ergens drie hoog in een verpleeghuis.
Achterin zijn zaak staan allemaal kooien met papegaaien en terraria met dikke wurgslangen. Die vent is een creep. Hij kan wel lekker vertellen. Dat dan weer wel. Hier houden Amerikanen van: helden en bullshit.
Schildpad
Ik ging off-road. Dit zijn toch altijd de leukste plekjes om met een autootje te rijden. Ik reed door allemaal kleine dorpjes ver verwijderd van de grote steden als Naples en Miami. Dit zijn dorpjes met misschien 200 inwoners of zo. Maar wel met een eigen gemeentehuisje en kerk. De plaatselijke supermarkt had alleen pingping-maaltijden. Géén verse groenten of fruit. Alleen blikvoer. Even verderop zag ik iets op de weg kruipen. Linksen rechts zoefde het verkeer langs hem door. Ik besloot te stoppen. Midden op de weg zat een joekel van een schildpad. Lelijk dat ie was !! Maar ik vond hem zielig. Ik maande het verkeer om te stoppen en begeleidde hem naar de berm. Daar kon hij lekker verder met het zoeken naar een vrouwtje. Het paringsseizoen komt er aan. Hij moet voort maken want erg snel zijn ze niet.
Florida is zes keer zo groot als Nederland maar heeft ongeveer evenveel inwoners als wij hebben. Vandaag ben ik naar het Kennedy Space Center geweest. Dit is de lanceerbasis en een ruimtevaartindustriecomplex van NASA bij Cape Canaveral op Merritt Island in Florida. Het eilandje is zo groot als Flevoland. Vanaf deze lanceerbasis werden in het verleden de Apollo-vluchten voorbereid. Ook werden er de spaceshuttles gelanceerd.
Volkslied
Om 09:00u klonk eerst het volkslied en alle Amerikanen zongen met hun rechterhand op hun linkerborst en het schuim op hun bovenlip alsof het hun laatste liedje was. Ik neuriede heel zachtjes en stiekem het ‘Limburg mijn vaderland’. Verder dan het eerste couplet kwam ik echter niet. Wij Nederlanders hebben het denk ik niet zo nodig omiedere dag die verbintenis aan te gaan met onze regering. De gemiddeld Amerikaan (gelukkig niet alle) heeft sturing nodig. Iedere dag willen ze horen dat ze in het beste land ter wereld wonen. En dat ze het beste volk op aarde zijn. Daarbij vinden ze het ook nog eens geruststellend dat God of zijn zoon over hen waakt. Stel je zou hier eens de stekker uit trekken dan wordt het één groot fiasco.
Duur
De toegangsprijs is niet mis. 57$ entree en 25$ voor een additionele tour. Samen toch een dikke 70€. En daar sta je dan als Amerikaan met twee koters. Even een dagje weg. Daar komt nog bij: viermaal een 300 gram NASA-burgertje met een diet-coke. Inclusief vier NASA T-shirts en bijpassende baseballpetjes én een stoere pluche Space-knuffel voor de twee blagen. Kom je afgerond uit op 500€. Gelukkig hebben de Amerikanen maar twaalf dagen vrij per jaar en kunnen ze dit soort uitjes niet vaak doen 😜. Dat scheelt dan wel weer. En met 50-60 uur per week werken kijken ze niet op een Dollartje 😂✌🏻. Ik schrijf dit met een knipoog natuurlijk. Ik wil de Amerikanen niet voor de kop stoten maar in godsnaam: waarom 60 uur per week voor een bedrijf werken als het ook nog niet eens je eigen bedrijf is ?
Rondtour
Ik ga niet graag met een rondtour mee. Ik wil altijd een escape hebben als het me de kont uit hangt. Daarbij kan ik moeilijk naar gidsen luisteren. Ze zijn me heel snel kwijt. Maar vandaag kon ik niet anders. Ik stond in de rij. Voor me stond een jonge meid. Op haar revers had ze een naamplaatje vast gespeld: Jessica Horni, senior staff. Arme meid. Je zult zo maar heten. Het grietje was nog geen twintig jaar oud. Het enige wat ze hoefde te doen was het kettinkje van de afzetting los te maken als de tourbus er aan kwam. Zodoende hoefden we er niet overheen te springen om bij de bus te komen. Ze maande eerst iedereen tot stilte en riep toen dat we pas mochten instappen als de bus stil stond. Ach gut. Ik had te doen met de tourguide Ernie. Een man van 55-60. Waarschijnlijk voor de 1000 keer vertelde hij zijn verhaal met dito grapjes. Ze kwamen niet echt aan. Tenminste, er werd niet veel gelachen. Ik krijg dan altijd een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Als iemand een grapje verteld gevolgd door een korte stilte die eigenlijk bedoeld is om deze in te vullen met het gelach van de mensen. En dan wordt er niet gelachen. Desalniettemin was de tour interessant. Ik werk al 26 jaar in de techniek dus ik kijk toch wat anders naar deze raketjes dan iemand die niet in de techniek werkt. Naast me stond een Amerikaanse automonteur. Die bekijkt het natuurlijk weer vanuit zijn professie. Dan denk ik na over een aantal kwesties zoals:
Hoe krijg je een 3,5 miljoen kg wegende Saturnus raket in 2,5 minuut de ruimte in ? Antwoord: met vijf F1 motoren die samen 2 miljoen liter kerosine verbruiken. In de ruimte is géén zuurstof. Dus hoe onderhoud je het verbrandingsproces ? Ik bedoel: hier heb je zuurstof voor nodig. Antwoord: je neemt de zuurstof mee. Van nature is zuurstof gasvormig. Dan zou je wel een hele grote tank moeten meenemen. Maar dan comprimeer je de zuurstof tot 200 bar zodat hij vloeibaar wordt. Allemaal dit soort vragen schieten door mijn hoofd en al snel zoek ik naar antwoorden. Dit is gewoon smullen.
Apollo project
Op 25 mei 1961 kondigde president John F. Kennedy het Apollo project aan met de woorden: “dit land moet zich verplichten om de mens nog voor het einde van dit decennium op de maan te laten landen en hem weer veilig naar aarde te brengen”. In een hoekje stond een bejaarde man. Hij is nog altijd beroemd. Hij was één van de wetenschappers van dit 20 miljard dollar kostende project dat maar één doel had: de Russen te overtreffen in de ruimtevaart. Uiteindelijk hebben maar 12 mensen ooit op de maan mogen lopen.Na hier urenlang te hebben besteed stapte ik in mijn huurauto en reed ik naar Naples, Everglades.
Al heel vroeg vertrokken we met een bootje om de Phi Phi-eilanden te bezoeken. In het hotel was een groepje meiden bezig met yoga. Ik begrijp nog altijd niet wat men leuk vindt aan yoga. Eind jaren ‘90 kwam de yoga pas écht in opmars. Deze Indiase traditie speelt al sinds duizenden jaren blijkt uit een nieuwe studie van oude geschriften in het Sanskriet. Oorspronkelijk was dit in de Indiase cultuur een straf voor vrouwen die de lippen maar niet op elkaar konden houden. Vrij vertaald betekent Yoga dan ook:”kalme vrouw”. Grappig om te lezen dat mannen vroeger ook al last hadden van dat oeverloze getetter. Voor straf moesten ze niet alleen zwijgen maar ze moesten ook eerst hun schoenen uit trekken. Die schoenen werden vervolgens in een hoekje geplaatst. De vrouw werd vervolgens in een voor mannen onmogelijke positie geknoopt zodat ze alleen naar háár schoenen en niet naar die van anderen kon kijken. Dat scheen duizenden jaren geleden te werken om de vrouw te laten zwijgen.Op vandaag worden Yoga-lessen gegeven onder het mom: breng geest en lichaam in balans. Je reinste bull-shit dus. Maar goed, ik moet kappen, ik krijg al van Angelica de opmerking waarom ik zo vrouwonvriendelijk ben vandaag. Ik ga er overigens wel van uit dat dit met een knipoog gelezen wordt. Het positieve aan de yoga: toch alweer 13 meiden om 07:00u uit de veren om oefeningen te doen. Een wonder !
De Phi Phi-eilanden bestaan uit het hoofdeiland Phi Phi Don en nog vier andere eilandjes. Hier is géén gemotoriseerd verkeer met uitzondering van het caddy-wagentje van de eerste hulp post. Daarnaast hebben een aantal mensen een vergunning om met een brommertje te mogen rijden zoals de vuilnisbrommer. Met een gemonteerde zijspan haalt de goede man de zakken vuilnis op. Voor de rest doet iedereen zijn dingetje te voet. Bagage en handelswaar wordt verplaatst met een handkar. Wil je van het zuiden van het eiland naar het noorden dan pak je de watertaxi: voor een paar Baht start de man de motor.Buiten het hoofdeiland zijn er nog de andere eilandjes: Phi Phi Lee met Maya Bay waar de film The Beach is opgenomen met Leonardo DiCaprio. Tevens is hier een mooie grot met de naam the Viking Cave. Dan nog Ko Yung, Ko Mai Phai en nog een eilandje waarvan ik de naam ben vergeten. Op al deze eilanden zie je nu bordjes met de evacuatieroute aangegeven voor het geval zich een Tsunami voordoet. Velen zullen zich de beelden van Tweede Kerstdag nog kunnen herinneren. Golven van soms wel 6 meter hoog sloegen met een snelheid van 900 km/uur over de eilandjes heen met als gevolg wereldwijd 230.000 doden. Op Koh Phi Phi werden vrijwel alle gebouwen en constructies weggevaagd. Hieronder een kort filmpje van de Tsunami op Koh Phi Phi. De beelden zijn best heftig. De twee mannen die dachten veilig te staan voor de naderende vloedgolf werden helaas meegesleurd door de kracht van het water. Het is niet bekend of ze het overleefd hebben.Als afsluiter gingen we naar de Reggae bar. In deze tent staat een originele boksring. Hier staan echte Muay Thai fighters zich af te matten. Kromme ruggen, dampende lijven: hier worden klappen uitgedeeld. Nondeju. Maar hier mag ook het gewone volk het tegen elkaar opnemen. Bezopen of niet. Je mag de ring in. Uiteraard met bokshelmpje op. Dan zie je ook hele rare situatie’s. Je ziet van die bitchfights waarbij twee jonge kippen elkaar naar het leven staan maar ook twee van die opgespoten haantjes die met zes bokslessen ervaring de ander wel eens een lesje willen leren. Meestal is het wel lachen maar soms loopt het uit de hand. Zo werd één partij van te voren afgebroken omdat de één zich wat te grimmig opstelde tegenover de ander. Die wilde hem echt slopen en ging heel gemeen te keer. De scheidsrechter zag dat en maakte er meteen een eind aan. Morgen gaan we een eilandtour maken. We zijn benieuwd !
Momenteel is het eiland gelukkig weer helemaal hersteld van een van de grootste rampen uit de geschiedenis.De tocht langs de eilandjes was erg mooi. De rotsen kwamen loodrecht uit de zee en waren helemaal bedekt met een groene laag struiken en bomen. De eilandjes hebben witte stranden en vooral de remote beaches zijn erg schoon. Maya beach was ook heel mooi. Vooral van de entree in de baai werden we heel stil. Het leven onder water is hier niet zo interessant. We zagen veel dood koraal en maar een paar visjes. Al met al duurde de tocht veel te lang. Een hele dag is niet nodig. De kapitein vroeg wie de sunset NIET wilde zien. We zaten op dat moment al acht uur op het water en hadden alleen water, een bakje rijst en een schijf ananas gehad. Niemand durfde zijn vinger op te steken. We hadden honger als een paard en ik verlangde naar een ijskoud biertje. De kapitein stelde voor dat hij Angelica en ik eerst zou afzetten op het strand en dan met de rest zou terugvaren voor de sunset te gaan zien. We kwamen aan op Monkey Beach. Hier lopen de aapjes gewoon los op het strand. Ze zijn gewend aan toeristen dus ze kunnen wel eens brutaal doen en je koekjes afpakken of bovenop je gaan zitten. Omdat ik mijn fotorugtas om had dachten de aapjes dat ik daar voedsel in had verborgen. Meteen werd ik besprongen door een flinke aap maar met een flinke zwieper gooide ik hem van me af. Voor hem niet mijn laatste Rolo. Sommige toeristen die niet snel genoeg hun boterhammen wilden afgeven werden zelfs gebeten door de aapjes. Even uitkijken dus. Uiteindelijk gingen maar drie van de dertien mensen mee terug. We waren klaar voor vandaag. Na een lekkere douche genomen te hebben gingen we uit eten in het haventje. Lekker tonijn van de grill ! 🍺. Morgen gaan we weer terug naar Phuket voor een dagje en daarna weer naar Bangkok. We hebben weer twee weekjes kunnen genieten van een aantal mooie plekjes op Aarde🌎. We hopen dat we nog lang kunnen reizen en iets van de wereld kunnen zien ❤️.
