Luik 🇧🇪

Luik is Luik. de een vindt het een foeilelijke stad, de ander bewondert het verval van de ooit zo welvarende industriestad.  In de negentiende eeuw floreerde de stad o.a. door de kolenmijnen en de staalindustrie en gedurende deze periode groeide de stad uit tot een van de rijksten van België. Heden ten dage is Luik eigenwijs maar vooral werkeloos en arm. Ondanks het dubieuze imago zien we in deze stad in Wallonië ieder jaar wel weer opnieuw een groot aantal verrassingen en komen we op hele leuke plekjes om er een leuke dag van te maken.

Ik heb ze op een rijtje gezet compleet met GPS-coördinaten en de plekken waar je het beste kunt parkeren zodat er géén minuut verloren gaat en je dus optimaal van je tijd kunt genieten in deze stad.

Voorwaarde voor een leuke dag

Je moet echt op een zondag gaan als je Luik overdag wilt ervaren. De zaterdag is meer geschikt voor het Luikse nachtleven. Als je om 10:00u aanwezig bent op de zondagsmarkt dan komt het helemaal goed.

Place saint Paul

Een gezellig plekje nabij de kathedraal waar de hele week door eet-en drinkkraampjes staan en de Luikenaren ‘jeu de boules’ spelen.

GPS: 50.6396380, 5.5707299

Afrikaans restaurant Yaka Afrotoria

GPS: 50.643669116220636, 5.576313116898296

Namasté Indiaas restaurant

GPS: 50.62731, 5.56516

Gare futuriste (station Luik-Guillemins)

Hier zagen we wellicht één van de allermooiste treinstations die we ooit hebben gezien. Zo kortbij ! Luik is een belangrijke stad voor de hogesnelheidstrein de Thalys. Omdat het oude station perrons had die in een bocht lagen werd voor een nieuw te bouwen station gekozen. Zeg nu zelf. In 2009 was het klaar en zie hier een schitterend staaltje van moderne techniek met staal, glas, wit beton en Belgische blauwe hardsteen. De overkapping, het pronkstuk van het station, is maar liefst 160 m lang en 35 m hoog. Zeker voor hobby-fotografen een must see (!)

GPS: 50.624464408673035, 5.566698670899797. Parkeren: 50.62447655734604, 5.5699778850319195

Sint-Pauluskathedraal

Het huidige kerkgebouw in gotische stijl ontstond van de dertiende tot de vijftiende eeuw en is dus een dikke 800 jaar oud. Op de tweede zondag van de maand kun je de zolder betreden maar daar waren Robert en ik dus te laat voor. De kerk werd zesmaal beschadigd door overstromingen van de Maas en eenmaal in 1755 door de grote aardbeving in Lissabon, Portugal 🇵🇹 (!). Interessante vermelding: die aardbeving was tot in Finland te voelen en vloedgolven van 20 meter bereikten de kust van Marokko.

GPS: 50.6314861, 5.5649356

Rue de Volière

Een héél gezellig, mooi straatje waar de bewoners iedere dag bezig zijn hun bloemen en plantjes te onderhouden. De straatnaam vindt zijn oorsprong in het feit dat héél vroeger op nummer 15 een rijke notabele woonde die in de 16e eeuw met veel passie exotische vogels kweekte en grootbracht.

GPS: 50.64757201894974, 5.571932289533305

Rue de Volière, gezellig straatje.
De Sint-Rochelkapel in Rue de Volière.
Rue de Volière, gezellig straatje.
Rue de Volière, gezellig straatje.

Lou’s bar

Deze op bluesrock georiënteerde bar is zo klein dat op zondagmiddagen wanneer er livemuziek is (vanaf 16.00 uur), de band het grootste deel van de ruimte in beslag neemt, terwijl drinkers vanaf de straat buiten luisteren. We hadden hier even een tussenstop voor wat te drinken.

GPS: 50.64583970732377, 5.5783967640074845. Parkeren: 50.645487873270646, 5.578680951956977

Lou’s bar.
Lou’s bar.
In Lou’s bar met Angelica en schoonzusje Jessica.
Met mijn buddie Robert.
Met Roger en Dreke Rutten.

Opéra Royal de Wallonie

GPS: 50.6434195, 5.5704345

Het is een van de drie grote operahuizen van België, gevestigd in Luik en gebouwd in 1820.

Zangcafé Les Olivettes

Toen Robert en ik het geslenter over de markt moe waren doken we even deze kroeg binnen. Even rustig zitten en je dood lachen met alles wat staat te zingen op het podium. Deze kroeg staat bekend als een zangcafé maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat de meeste mensen die op het podium klimmen hun stem niet meester zijn. Het zijn dan ook meestal mensen van de straat, de uitzonderlinge, markante types die hier hun kunsten vertonen. Maar dat maakt het net zo leuk. Zonder schaamte wordt een lied twee tonen te hoog ingezet waardoor de durfal een minuut later niet meer uit komt en klinkt alsof je een haan op zijn staart trapt. Les Olivettes is een familiekroeg. De grootmoeder van de manager opende de kroeg reeds in 1965 en de gezelligheid staat hier voorop !

GPS: 50.644166405023675, 5.577816163466939

Al méér dan 25 jaar bevriend met Robert. Even lekker de kroeg in.

Café Lequet

Je vindt het lekker of je vindt het niet lekker. De gehaktballen smaken zoals bij oma. Iedereen eet hier “boulets liegeois”. De gehaktballen zijn overheerlijk en de in olie gebakken friet met de zure vlaamse mayo gaat er gemakkelijk in. Zorg er voor dat je een tafeltje bij het raam hebt want dan heb je net zoals wij een zeer aangenaam uitzicht over de Maas. Ze willen hier ook nog wel eens vette feestjes houden waarbij het water over de bar klotst.

GPS: 50.64237657294579, 5.576828839589407

Met Roger en Dreke Rutten.

Marché de la Batte (zondagsmarkt aan de Maas)

Lekker vroeg op staan en dan meteen naar Luik karren. Want al héél vroeg begint op de Quai de Maestricht elke zondagmorgen de markt. Aan de oevers van de Maas staan dan over een lengte van vijf kilometer honderden kramen met van alles en nog wat. Van telefoonhoesjes tot kleding, van patatkraam tot fruit. Werkelijk alles wordt er te koop aangeboden, zelfs parkieten, kippen en puppies. De naam ‘Marché de la Batte’ is afkomstig van het Franse woord ‘batte’, wat dijk of kaai betekent. Sinds de 16de eeuw werd hier al een veemarkt gehouden en de veehouders werden al snel vergezeld van fruit- en groentehandelaren. Tegenwoordig is het een van de grootste markten van Europa en alvast de grootste van België.

GPS: 50.645607427206926, 5.58040019065607. Parkeren: 50.645487873270646, 5.578680951956977

Cafe Rock ‘n Roses

GPS: 50.6414191, 5.5687584

Cafe Pot au Lait

GPS: 50.6404615, 5.5733128

Met Roger en Dreke Rutten.

Restaurant Alla Grappa-Pizza

GPS: 50.6457358, 5.5782367

Café Warzone

GPS: 50.6421100, 5.5678079

Iron church

Eén van de blikvangers bij Borgloon (B) is de doorkijkkerk van het Belgische architectenduo Gijs Van Vaerenbergh.

‘Reading Between the Lines’ is een constructie van tien meter hoog en bestaat uit honderd op elkaar gestapelde lagen staal, geplaatst in de vorm van een klein kerkje in Borgloon. Door de unieke manier van bouwen zagen we het landschap altijd door de kerk heen.

GPS

50.794155162835715, 5.351742158422992

Fort Breedonk 🇧🇪

Dit is mijn 11e concentratiekamp welke ik bezoek. Vandaag gingen we naar Fort Breendonk, het voormalige concentratiekamp van de nazi’s en nu een Nationaal Gedenkteken. De verschrikkingen die we zagen zullen wel nooit wennen.

Het Fort van Breendonk was in eerste instantie gebouwd als verdediging rond de stad Antwerpen. In de Eerste Wereldoorlog werd het fort al ingenomen door de Duitsers.  Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Fort gekozen als standplaats voor de koning voor het geval van een aanval op België maar slechts een aantal dagen later moest het fort zich al overgeven.  De Duitsers trokken in het gebouw en maakten er een kamp van voor Joden en politieke gevangenen. Toen de gevangenis steeds voller en voller raakte, werd Fort Breendonk eerder een transitkamp, van waaruit gevangenen op een trein werden gezet naar andere kampen zoals Auschwitz waar ze meteen bij aankomst werden vergast.

In Fort Breendonk zagen we voornamelijk hoe het leven er in het concentratiekamp er aan toe ging. We zagen overal informatieborden en schermen met interviews van getuigen, in ieder geval heel veel documentatie. Wanneer we door de koude lange gangen en ruimtes dwaalden, leek het alsof de tijd hier had stilgestaan. Pijlen zorgen voor een parcours met eenrichtingsverkeer door zowel de buiten- als binnenruimtes van het Fort.  Vooral de slaapbarakken maakten natuurlijk flinke indruk. In de eerste barak telden we 32 bedden. 32 mensen die in één ruimte sliepen is echt veel. Tot we op de foto’s zagen dat één bed vaak door 2 of door 3 mensen werd gedeeld en die 32 mensen in werkelijkheid nog veel meer waren. Bohh zeg.

Richard de Bodt (de beul van Breendonk).
Overzicht van concentratiekampen in Europa.
Stortdouche.
Ouderwetse zeepbakjes in de muur.
Doucheruimte.
Samen met je buurman poepen.
Martelwerktuig.
De originele martelkamer.
Cellenblok.

De Dodendraad

Op 4 augustus 1914 viel het Duitse leger zonder formele oorlogsverklaring België binnen. Om de grens tussen België en het neutrale Nederland hermetisch af te sluiten, begon het Duitse bezettingsleger vanaf 1915 met het plaatsen van 450 kilometer elektrische draad tussen Knokke en het vierlandenpunt bij Vaals. De draad moest het onmogelijk maken voor spionnen, verzetslui, smokkelaars en vrijwilligers voor het Belgische leger om via Nederland berichten en personen tot aan het front te krijgen. We gingen op diverse plekken de herinneringen aan destijds bekijken.

Doden

Elektriciteit was in het begin van de 20e eeuw voor veel mensen een onbekend fenomeen, en dat leidde ondanks de waarschuwingen tot onvoorzichtigheid, en dus meer slachtoffers. Schattingen van het aantal aan de Draad gedode mensen variëren van enkele honderden tot enkele duizenden. Hoeveel precies zal altijd onduidelijk blijven.

Foto’s uit 1915

Slachtoffer van de draad.
Iemand probeerde te ontsnappen en het liep slecht af.

Video

Den Dodendraad, Maasmechelen

GPS: 50.95440455859919, 5.73290852388389.

Triest is het verhaal van de kleine Hendrik-Jacob Opsteyn die hier in Maasmechelen tragisch de dood vond. Eén dag na wapenstilstand, op 12 november 1918, zou zijn vader via Nederland terugkeren naar huis. Hier, op Geneuth, stond de 10-jarige Hendrik met de hele familie zijn papa op te wachten toen zijn vader op het veerpont stapte, rukte Hendrik zich los uit de hand van zijn moeder. Blij van vreugde kroop hij onder de draad om als eerste bij zijn vader te zijn. Ongelukkigerwijs bleek de stroom nog niet uitgeschakeld en werd de kleine Hendrik geëlektrocuteerd voor de ogen van zijn familie 😢.

Dodendraad WOI site Molenbeersel

GPS: 51.172617426331385, 5.773749547040346

De Ophovense smid en landbouwer Joseph Brouns had 21 kinderen en stiefkinderen uit twee verschillende huwelijken. Twee van zijn kinderen overleden aan de elektrische draad. Zijn zoon Pieter overleed op 30 mei 1916 op 23-jarige leeftijd in Molenbeersel. Volgens het parochieregister is hij “onverwacht en door elektrocutie overleden”, vermoedelijk als een van de eerste slachtoffers van de draad in deze streek.

De tweede was zijn dochter Maria Elisabeth (Betje van de Masterd). Zij overleed op 8 januari 1918 op 27-jarige leeftijd. In het overlijdensregister schreef pastoor van Ophoven dat ze geëlektrocuteerd was. Op het einde van zijn leven was Joseph Brouns “aangedaan van krankzinnigheid”…

Den Doodendraad Hamont Achel

GPS: 51.28204000442966, 5.528227550767588

Dodendraad, Reusel

GPS: 51.32508787226338, 5.199756581824159

Schakelhuisjes van Dodendraad, Baarle-Hertog

GPS: 51.40438672998254, 4.9085918805345425

Dodendraad, Wuustwezel

GPS: 51.42193825450642, 4.534197799827888

Dodendraad Kalmthout

GPS: 51.38737048191825, 4.448347814769002

Duiker onder ‘Doodendraad’ door

GPS: 51.2732201565854, 3.7226614023416227

Met ballonnen werden overdag de grenzen vanuit de lucht bewaakt.

Dodendraad Assenede

GPS: 51.2729248259354, 3.721926477118335

De route duurt vijf uur en beslaat 250 km.

Ontsnappen

Door dit houten blok tussen de draden te zetten kon men er door heen kruipen zonder geëlectrocuteerd te worden (passeursramen).

Gent 🇧🇪

Sarah’s appartementje

Angelica was om 17:00u klaar met werken. De koffers, fietsen en boodschappen had ik al in ons busje gedropt zodat we meteen konden vertrekken. Rond 19:30u kwamen we aan op de Engelstraat in Gent bij het appartement van Sarah. Ze verhuurt haar stekkie in het weekend aan toeristen en verdient zo een paar eurootjes bij. Van de ene kant voelde het een beetje raar om tussen de spulletjes van iemand die je niet kent, te mogen verblijven. Van de andere kant wekte het wel onze nieuwsgierigheid wie zij is want we zagen o.a. welke boeken en tijdschriften ze leest. Ze had geen TV maar wel twee gitaren en een keyboard. Een muzikant ! Ze was wel nog van de patatgeneratie want ik zag een hele stapel CD’s. Wat een tijd was dat toch. Ik betaalde vroeger 39 gulden voor 1 CD met 12 nummers waarvan er maar twee goed waren. Zoomers denken vaker dat hun leven moeilijk is. Ze hebben echt totaal geen idee. Ze betalen verdorie €9,99 per maand voor een Deezer-abonnementje met een miljard liedjes. En natuurlijk verdwijnen alleen de leuke liedjes in hun ‘favorieten’. Zij hoeven géén liedje te skippen.

Ene drinken bij de Django bar-restaurant.

Sint-Baafskathedraal

Het is maar goed dat we de fietsen hadden meegenomen. Zodoende konden we de dure hotels in het centrum vermijden en het zoeken naar een parkeerplek was ook niet nodig. Gent was dit weekend absoluut niet autovriendelijk. Op veel plekken werd aan de weg gewerkt en er was met de auto geen doorkomen aan. Binnen 10 minuten stonden we met onze fietsen bij de St.Baafskathedraal, een Rooms-Katholieke Kerk uit de 12e eeuw welke De aanbidding van het Lam Gods van de gebroeders van Eyck uit 1432 herbergt. Toch wel een van de beroemdste schilderijen van de westerse kunstgeschiedenis. 

Belfort van Gent

Het Belfort is de middelste toren van de beroemde torenrij, tussen de Sint-Baafskathedraal en de Sint-Niklaaskerk en staat op de Unesco werelderfgoederenlijst.

Sint-Niklaaskerk

Gotische kerk uit de 13e eeuw.

Navalny nagedachtenis.

Omgeving St-Michiels brug

De Sint-Michielsbrug is een stenen boogbrug in het centrum van de Belgische stad Gent. Vanaf de brug hadden we een leuk uitzicht naar beide kanten.

Begijnhof Sint-Elisabeth

Begijnen waren alleenstaande vrouwen die samen in een ‘begijnhof’ leefden. Ze legden geen geestelijke geloften af maar moesten beloven de regels van het hof te volgen zolang ze begijn bleven. De drie voornaamste regels waaraan ze zich moesten houden waren gehoorzaamheid aan de oversten, kuisheid en sober leven. In tegenstelling tot kloosterlingen moesten begijnen gewoon keihard werken. Ook deze begijnenhof staat op de Unesco-werelderfgoederenlijst.

Kasteel Gravensteen

In deze middeleeuwse burcht in het hartje van de stad maakten we een excursie over de smalle torentrappen, forse kantelen, tot de verbeelding sprekende vertrekken en hadden we een machtig uitzicht over het St.Veerleplein met zijn mooie huisjes.

St.Veerleplein.

Grasbrug

Op deze metalen draaibrug over de Leie keken we over de Pensmarkt en de Hooiaard en zagen we allemaal schitterende huisjes.

Graslei omgeving

Alle invoer van graan in het Graafschap Vlaanderen verliep via Gent en de Gras- en Korenlei samen met de Korenmarkt het centrum van de graanhandel in Vlaanderen.

Vrijdagmarkt

De “wekelijkse” markt wordt sinds 1199 op vrijdagmorgen gehouden. Hier speelde zich het grootste deel van het openbare leven af en werden allerlei spulletjes aan de man gebracht.

Het Torenke

Op deze plek hadden in de 14de-eeuw de pelswerkers hun ambachtshuis.

Werregarenstraat (Graffiti Street)

In dit Graffitistraatje zagen we een straatkunstenaar die bezig was met zijn pittige ‘spuitbuskunst’.

Cafe Dulle Griet

In De Dulle Griet is het gebruikelijk, als men een Max van ’t Huis bestelt, een schoen in te leveren als onderpand voor het glas waaruit men drinkt. De schoen wordt sinds jaar en dag in een mand buiten handbereik omhoog gehesen met behulp van een touw dat bediend wordt van achter de toog. De koetsiersglazen worden speciaal geblazen voor De Dulle Griet en hebben een inhoud van 1.2 liter en je betaalt 13,70€. Opgelet glasbreuk = € 90,00!

Beurs kwijt

Ik was onder het fietsen in Gent m’n beurs verloren. Door het gewiebel over die kinderkopjes was hij waarschijnlijk uit m’n achterzak gewipt en had ik dat met 1,2 liter speciaal bier achter mijn kiezen niet gemerkt. Wij als een gek de hele weg teruggefietst. Op een gegeven moment zijn we maar gestopt want er waren zoveel mensen op de been dat de kans wel heel erg klein was hem terug te vinden. Stap ik af zie ik m’n beurs op de bagagedrager liggen. Heeft hij daar de hele rit gelegen !! Hij lag er gewoon nog losjes op hahaha. 👼

Are you a Sinner or a Saint? 🇧🇪

Een schaars geklede meid swingend op stelten, burleske grieten die dansen alsof hun leven er van af hangt, een jonge man die met messen jongleert, uitdagend kijkende danseressen waarbij ik even stopte met aan mijn Australian ribeye te knagen. Zie daar het unieke concept van het adults only-restaurant op nog geen half uurtje rijden. Wij gingen proeven en beleefden een bijzondere avond !

Video

Occult

Parkeren konden we onder het restaurant in de parkeergarage. We waren als eerste binnen en we proefden meteen al de occulte sfeer. Overal skulls en uitdagende spreuken. Niet verwonderlijk !!

Kapel

Omstreeks het jaar 800 stond er op deze plek een houten kapel, die om onbekende redenen verdween in het holst van de nacht. Het volk sprak over een grondverzakking, één die niemand hoorde, voelde of zag. Mogelijk door een occult ritueel of andere hekserij, iets wat geen mensenoog mocht zien. Dit alles herleeft in dit restaurant op nog geen half uurtje rijden (!).

La Chapelle, Genk 🇧🇪

Reserveren: 100 dagen van te voren en alléén een show op maandag.

Leeftijd: Adults only (21 jaar en ouder)

www.lachapelle.one

Enkele foto’s van hun site

Now and Then, Battle of the Bulge 🇧🇪

Bastogne (Bastenaken)

101st Airborne Infantry Division op de weg tussen Bastogne en Houffalize terwijl ze oprukken om de Duitse opmars tegen te gaan.

GPS: 50.00706868399134, 5.720866319565523

Generaal Troy H. Middleton schudt op 18 januari 1945 de hand van generaal Maxwell D. Taylor van de 101st Airborne Division in Bastogne.

GPS: 50.001093928515346, 5.71447792157457

Infanteristen van het 1e Amerikaanse leger verzamelen zich in Bastenaken, België, om zich te hergroeperen nadat ze door Duitsers van hun regiment zijn afgesneden tijdens de vijandelijke opmars in dit gebied.

GPS: 50.00143832403921, 5.713758315567434

Vijandelijk granaatvuur landt op een gebouw in Bastogne, de stad die de 101st Airborne Division tien dagen lang tegen de Duitsers stand hield. Let op de nonchalante houding van mensen op straat ondanks granaatvuur.

GPS: 50.00303594215921, 5.718385412892669

M-4 Sherman Tank, 101st Airborne Division in december 1944.

GPS: 50.007921, 5.727966

Duitse krijgsgevangenen begraven gesneuvelde soldaten op de gemeentelijke begraafplaats van Bastogne.

GPS: 50.0083855552396, 5.716755420685775

Malmedy

M4 Sherman uitgerust met een sneeuwschuiver in december 1944.

GPS: 50.42443369555313, 6.032245388267788

Stavelot

Königstiger 105 van SS-Obersturmführer Jürgen Wessel van Schwere SS-Panzer-Abteilug 501. Achtergelaten op 18 december 1944.

GPS: 50.39347883682376, 5.929466475083568

Dode Duitser op het marktplein

GPS: 50.3948673, 5.9300392

Ligneuville

Drie Amerikaanse soldaten staan ​​voor Hotel des Ardennes achter een uitgeschakelde Panther in december 1944.

GPS: 50.37507281148026, 6.05469964921398

Verlaten tank voor een hotel waar Amerikaanse soldaten door de SS werden geëxecuteerd.

GPS: 50.37512606792664, 6.0549699659137985

Foy

Ambulances geparkeerd op straat in Foy, België, januari 1945. De foto is hoogstwaarschijnlijk genomen bovenop de vernietigde Panzer IV-tank. Zie foto onder.

GPS: 50.044763658788085, 5.748858927748187

Vernietigde Panzer IV-tank midden op het kruispunt in Foy

GPS: 50.044763658788085, 5.748858927748187

Vernietigde Panzer IV-tank midden op het kruispunt in Foy

GPS: 50.044763658788085, 5.748858927748187

Battle of the Bulge, Bastogne 🇧🇪

Video

Bastogne

Ieder haar rond het weekend van 16 december barst Bastogne uit zijn voegen met duizenden mensen die de slag om de Ardennen komen herdenken. Restaurantjes en kroegen zitten vol en op straat lopen mensen uitgedost in originele WW2-kledij. Hier en daar zie je nog originele voertuigen die ooit Europa hebben bevrijd van dat rare mannetje. Dit jaar waren mijn vriend Sven en ik uitgenodigd om mee te doen aan een ‘display’.

Display

Ik had nog nooit gehoord van ‘display’ en ‘re-enactors’. Als je ‘display’ gaat dan sta je in principe met je boeltje ergens langs de straat of in een wei en mensen brengen een bezoek aan jouw standplaats waar ze kunnen kijken naar datgene wat je aanbied. Daarbij hoort dan ook het beantwoorden van lastige en domme vragen. Re-enactors zijn daarentegen wat actiever en spelen bijvoorbeeld een veldslag na. Zij leven zich geheel in in hun rol. Zo zagen we vier jaar geleden deze veldslag met flink wat explosies:

📸 https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=2795410637148732&id=100000394687150&mibextid=KsPBc6

Dag 1

Ik was nog aan het herstellen van Corona dus besloot die drie uur durende rit in de originele Dodge naar Bastogne niet mee te rijden maar gewoon in mijn eigen busje te gaan. De wind had vrij spel in het 80 jaar oude voertuig en ik klonk al niet lekker. No way. De anderen hadden enkele interessante tussenstops die ik helaas moest missen. Ik besloot mijn verzameling Now and Then-foto’s te raadplegen en op zoek te gaan naar de locaties. Rond 15:30u zou ik Sven, William en Mario treffen in restaurant Il Canto waar we een Choufke gingen drinken.

Mario de kok

‘s Avonds ontpopte Mario zich tot een ware kok door van een pak rijst, vier blikken hachée van de Jumbo, een blikje mais en een blikje onbekende inhoud, nog iets te maken wat goed binnen te houden was. Hollandse hachée. Mijn oma rochelde vroeger haar zakdoek vol en geloof me: daar zat écht alles in. Vervolgens veegde ze met die lap door je gezicht om alle chocolade- en jamresten te verwijderen. Nee. Lekker vond ik dat als kind ook niet maar eij, alle gluten, nootjes, lactose en hachée van de Jumbo passen er bij mij in zonder leeg te hoeven lopen. Zijn eigen gemaakte en meegenomen gerstennat scoorde echter beter. Het meegebrachte vaatje bier had echter nog last van de lange rit en aangezien we geen zin hadden in sjüümke trikke bood mijn standaard kratje bier in mijn busje uitkomst. Kijk nou.

Mijn anjer

Er waren twee slaapkamers. Één met een twee persoonsbed en één met een éénpersoonsbed en een stapelbed voor kinderen. Daar zou ik geheid uit lazeren. Naast Mario in een twee persoonsbed gaan liggen vertrouwde ik ook nog niet zo. Ik ken hem nog niet zo goed. Hij is weliswaar getrouwd en heeft kinderen maar het feit al dat ik een seksegenoot de keuze zou bieden aan mijn anjer te kunnen peuteren deed me iets anders overwegen. Ik besloot maar onder op de bank te gaan liggen want ik mag dat thuis van Angelica ook vaker. Géén probleem. Wat wel teringirritant was, was die houten vloer. Die kraakte harder als mijn rug de dag erna.

Going display

Ik had nog nooit gehoord van ‘display’ en ‘re-enactors’. Als je ‘display’ gaat dan sta je in principe met je boeltje ergens langs de straat of in een wei en mensen brengen een bezoek aan jouw standplaats waar ze kunnen kijken naar datgene wat je aanbied. Daarbij hoort dan ook het beantwoorden van lastige en domme vragen. Re-enactors zijn daarentegen wat actiever en spelen bijvoorbeeld een veldslag na. Zij leven zich geheel in in hun rol. Zowel re-enactors als displayers weten heel veel te vertellen over hun hobby.

Dodge WC51

Rond 08:00u vertrokken we richting een verlaten watertoren in een veld ten noorden van Bastogne. Hier liep een wandelroute waar veel bezoekers van het NUTS-weekend zouden langs lopen. Mario parkeerde de Dodge WC51 handig achteruit een bosje in. 80 jaar geleden produceerde Chrysler bijna 400.000 van deze ongeveer 2,5 ton wegende wapenvervoerders. Het pronkstuk van de verzameling van Mario en dat bleek al snel. Zowat iedere wandelaar bleef wel even staan om wat kiekjes te nemen. Voeg daar nog aan toe de rookbommen van William, vijf in originele kledij gehulde woest kijkende mannen, een luchtgekoelde Browning M1919 met wat kogelhulzen en je begrijpt dat we de handen vol hadden om op de foto te gaan met mannen, vrouwen en hele hordes kinderen al dan niet vergezeld door hun leraar.

Vuurtje stoken

Met de meegenomen army-schep haalde ik alles wat kon fikken uit het verlaten kantoortje naast de watertoren en al snel hadden we een vuurtje gemaakt om koffie te maken en hamburgers te bakken.

Oekraïne

Net toen ik stond te piesen in het bosje achter de Dodge kwam een man naast me staan om ook zijn behoefte te doen. Hij was in Oekraïne geweest om te vechten beet hij me toe. Hij leek niet in orde maar dat kon komen door de lange wandeltocht. in ieder geval luisterde ik naar Harry zijn verhaal. Het klonk allemaal zo mooi wat ze hem hadden beloofd: een eigen tank met op eigen verzoek een extra kussentje voor onder zijn Tour of Duty game-kont. Met klassieke Rambo pijl en boog en een opgeschmuckte M60 zou Harry het verschil gaan maken in Oekraïne en de geel-blauwe steden ontdoen van rood tuig. Maar het werd een verschrikking voor hem. Nog geen automaat waar hij een bonnetje kon trekken zoals hij dat thuis deed bij de slager. Iedereen liep maar wat door elkaar. Wat een chaos in dit land. ‘En dat wil lid worden van de NAVO’: dacht Harry nog. Ook begreep hij niet wat ze tegen hem zeiden. Sprak dan niemand Urks dialect ?

Ran, Sven, Mario en Danny. William maakt de foto.
William uit Voorthuizen en ik.
Sven en ik.
Amerikaanse kids krijgen schietles van Sven 🔫.
De Dodge WC51.
De Dodge WC51.
Burgertime !
Making coffee !
Wandelaars willen op de foto.
Selfie !
La Chouffe !
Foxholes van lang geleden.
Foxholes van lang geleden.

‘Shifty Powers’

Op 13 januari 1945, toen Easy Company Foy aanviel, werden verschillende mannen doodgeschoten door een sluipschutter die niemand kon lokaliseren. Plotseling riep Powers: ‘Ik zie hem!’ en vuurde zijn geweer af, waarbij hij de sluipschutter doodde. Later, toen Carwood Lipton en Wynn het lijk van de sluipschutter vonden, waren ze geschokt toen ze het kogelgat in het midden van zijn voorhoofd zagen. Wynn merkte op: “Weet je, het loont gewoon niet om op Shifty te schieten als hij een geweer heeft.” Powers’ bijnaam “Shifty” kwam voort uit zijn basketbaldagen en zijn vermogen om ‘sluw’ ter been te zijn.

Kogelgaten van sniper Sergeant D.’Shifty’ Powers.
Kogelgaten van sniper Sergeant D.’Shifty’ Powers rechtsonder. In het raampje helemaal boven zat een Duitse sniper die hij midden in zijn voorhoofd trof.

Het huisje

Abandoned Formula 1-hotel

Erik en ik stonden voor het Francorchamps Racing Hotel. Ooit was dit hotel populair bij racefanaten maar nu lag het er troosteloos bij. De ramen waren aan de voorzijde dichtgetimmerd waardoor we gedwongen werden via de achterzijde naar binnen te gaan. Een triest lot voor een plek waar geschiedenis geschreven werd want in dit hotel werd – destijds onder de naam Hôtel des Bruyères- in 1920 de basis gelegd voor één van de meest legendarische racecircuits ter wereld. Door enkele kopstukken werd in dit hotel op de achterzijde van een bierviltje het parcours getekend dat via de wegen tussen Spa, Francorchamps en Stavelot loopt. Het circuit Spa-Francorchamps was geboren. Dat in 1920 de finish van het nieuwe circuit Spa-Francorchamps vlakbij komt te liggen, legde het hotel geen windeieren. In 1922 werd de eerste autorace gereden en vanaf dat moment groeide het hotel uit tot een populaire verblijfplaats voor racetoeristen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er hevige gevochten in en rond het nabijgelegen Malmedy. Hotel des Bruyères werd in die periode door een divisie van Amerikaanse troepen als hoofdkwartier gebruikt. Na de oorlog hernam het de rol van hotel. In 2006 veranderde het hotel van naam en werd het het Francorchamps Racing Hotel. Twee jaar later werd het hotel overvallen waarbij de grote kluis op de bovenverdieping werd gekraakt. De deur stond vandaag nog altijd open. Al het geld werd uit de kluis gestolen waardoor het hotel uiteindelijk failliet ging. Jammer eigenlijk dat een hotel met zo’n mooie geschiedenis zijn deuren moest sluiten. Van de andere kant: voor ons een mooie gelegenheid om lekker onze hobby uit te voeren.

De lege kluis met de deur nog altijd open.
De lege bar.
De trap naar de eerste verdieping van het hotel.
Op de grond lag een lege fles wijn.

GPS

50.452954,5.957577. Als je voor het hotel staat dan dien je links van het hotel te lopen. Via de achterzijde kom je er binnen.

Het hotel héél lang geleden

Urbex. Chateau de Noisy

Ben Murphy

We hadden Ben leren kennen in Kiev, de hoofdstad van de Oekraïne. De 24-jarige Australiër woonde al zijn hele leven in Sydney en wilde eens gedurende een paar maanden een rondreis maken door Europa voordat hij zich ging storten op zijn arbeidsleven. De meeste toeristen uit zijn vaderland concentreerden zich dan op de driehoek Parijs, Rome, Praag maar Ben wilde avontuur en dan moest hij toch echt wel in Oost-Europa zijn. Na ons bezoek aan Tsjernobyl en de verlaten kernwapenlanceerinstallatie in het zuiden van Oekraïne namen we afscheid maar twee weken later stond Ben ineens voor mijn huisdeur. Natuurlijk mocht hij een weekje op rust komen. Hij had zijn eigen kamer en deed iedere dag zijn ding. Ik had echter een urbex-dagje gepland naar België en vroeg of hij misschien mee wilde gaan. Uiteraard wilde hij mee ! In Kiev had ik hem al verteld over de hobby van mijn nichtje Verena en mijzelf en hij was langzaam warm gedraaid en klaar voor een urbex-avontuur. Met zijn zevenen vertrokken we voor dag en dauw in twee auto’s richting Dinant om een van de mooiste verlaten kastelen van België te gaan bezoeken. Het was een gure herfstdag en de mist trok langzaam omhoog uit de bossen waar het kasteel in lag verscholen. We hadden verhalen gehoord over een bewaker die drie keer per dag met zijn geladen jachtgeweer en zijn twee honden zijn ronde zou lopen. Het was dus uitkijken geblazen. Ben was net zoals de rest van de groep zichtbaar gespannen maar ook verheugd. We vonden het bekende gat in het hek en kropen er één voor één door heen. Volgens de GPS waren we nog maar twintig minuten verwijderd van het kasteel dus moesten we even doorstappen. Even later zagen we de bekende torens af en toe tussen het gebladerte tevoorschijn komen. Het duurde niet lang meer. We zaten kortbij. Ik liep een paar meter vooruit en stond al voor de entree van het kasteel. De rest liep een flink stuk achter me en een dikke rij coniferen blokkeerde nog altijd hun zicht op het kasteel. Eenmaal dichterbij keek ik alleen naar het gezicht van Ben hoe hij zou reageren op dit plaatje. Hij stond ineens stil en bij het zien van onderstaand beeld fluisterde hij maar één zin:” Owww my f*cking Godddd”.

Landhuis van Noisy

De gronden behoorden al sinds de 11e eeuw toe aan het geslacht Beaufort de Celles (later Liedekerke-Beaufort), die vanaf de 15e eeuw het Kasteel van Vêves bewoonden. In de tweede helft van de 18e eeuw verliet de graaf dit kasteel echter om in een landhuis te gaan wonen, op slechts enkele honderden meters van Vêves. Dit landhuis, dat volgens sommigen best een kasteel genoemd kon worden, stond bekend als het ‘landhuis van Noisy’. Op dit landhuis werd later een meer bescheiden hoeve gebouwd.

Bouw

De kleinzoon van de graaf die het kasteel van Vêves verliet, Hadelin de Liedekerke-Beaufort, besloot om dat oude kasteel niet te restaureren, maar de bouw van een geheel nieuw kasteel te overwegen, dat meer bij de smaak van de 19e eeuw paste. In 1866 gaf hij de opdracht aan de Engelse architect Edward Milner, die in heel Europa bekend was. Deze koos voor de toen erg populaire neogotische stijl voor het interieur en de afwerking van het gebouw, dat tevens ook erg Schots aandoet. Het kasteel van Noisy had oorspronkelijk nog een stuk groter moeten worden, met een oranjerie, een andere toren en een vestingwal die uiteindelijk nooit gebouwd werden. Milner overleed immers nog voor het gebouw gereed was. Een Franse architect, genaamd Pelcher, nam het werk van hem over. Het kasteel werd gedurende een erg lange periode in verschillende fasen gebouwd. In 1907 was het werk uiteindelijk af. Milner ontwierp ook het park rond het Kasteel en maakte, landschapsschilder als hij was, ook verschillende schilderijen van het gebouw.

Na de Tweede Wereldoorlog

Tussen 1939 en 1945 kwam het kasteel in handen van de Duitse bezetter. Na de Tweede Wereldoorlog werd het deels aan de NMBS ter beschikking gesteld. Zij verbouwden de linkervleugel tot vakantieverblijf voor groepen kinderen en jongeren, terwijl de graaf de rechtervleugel bleef bewonen. In 1958 vertrok de graaf definitief uit het kasteel om zich in de nabijgelegen hoeve te vestigen, op de plek van het voormalige landhuis. De NMBS kreeg nu de kans om het gebouw helemaal om te bouwen tot vakantieverblijf en het werd de ‘Home van Noisy’ gedoopt. In 1977 konden de spoorwegen het kasteel niet meer uitbaten, waarop de graaf een vennootschap oprichtte die de functie van het gebouw overnam, waarbij het de vakantiefunctie behield en voortaan een verblijf werd dat door schoolgroepen en jeugdbewegingen gebruikt kon worden. Sinds 1991 staat het gebouw echter leeg.

Verval

Nadat het kasteel leeg was komen te staan, raakte het snel in verval. In 2009 waren nagenoeg alle 550 ruiten in het kasteel gesneuveld en waren in sommige delen van het gebouw complete trappenhuizen ingestort. De gemeente Celles had al enkele malen een bod gedaan om het kasteel en de grond over te nemen, maar de familie wilde nog geen afstand doen van het kasteel. Ondanks de aanwezige boswachter en het grote instortingsgevaar, bleef het kasteel een geliefde locatie voor urban explorers en kunstfotografen. Vanaf 2014 stond er een hek om een deel van het terrein en waren er waarschuwingsborden op de plaats waar de omheining eindigde. Op 5 februari 2015 werd het kasteel geschrapt van de lijst met erfgoed, waardoor het niet meer beschermd was tegen een eventuele sloop. Een maand later werd een sloopvergunning ingediend door de eigenaar van het kasteel zelf.

De afbraakwerken begonnen op 24 oktober 2016, maar begin november werd de sloop alweer stopgezet. In mei 2017 werd de sloop hervat. Door een beslissing van de Raadkamer van Dinant werd de sloop in juni 2017 opnieuw stopgezet omdat de sloopvergunning ongeldig was; er was geen onderzoek gedaan naar de schade die de sloop aan de dieren rond het kasteel zou toebrengen, in het bijzonder de vleermuizen die zich in het kasteel bevonden. De graaf die eigenaar was, ging in hoger beroep en de vergunning werd wederom goedgekeurd. De sloop van de monumentale toren werd voltooid op 5 oktober 2017.

GPS

50.222184734189796, 4.990107262592976 (let op: het kasteel is afgebroken).