De een noemt het een horror-lab, de ander noemt het een plek waar cultuur, natuur en ecologie samenkomen. Hier zagen Angelica en ik het werk van bio-artiesten en van kunstenaars die met levende materialen zoals planten en dieren werkten. Met een spanningsmeter werd er een spanningsverschil gemeten tussen borst en rug van een babylijkje. Ook werd er spanningsverschil gemeten in een afgehakte vinger en tal van dode dieren. Bestaat er dan toch leven na de dood ? Aardig creepy om te zien. Zo ook een afgesneden hoofd van een stier wat in een luchtdicht gemaakte glazen kolf lag. Het rottingsproces maakt dan deel uit van de tentoonstelling. Dit doen ze dan met meerdere beesten. Zo zagen we dus ook de lichaamssappen van een paardenkop in die glazen bak liggen. De bak is luchtdicht afgesloten waardoor het rottingsproces het moet doen met de zuurstof die in de bak zit. Omdat de bak is afgekit komt er geen verse lucht bij. Maar je ruikt dus ook géén lijkengeur of zo. Had in het voorbij lopen wel even de neiging mijn evenwicht te verliezen. Zo’n oeps-momentje waarop een van die glazen bakken van zijn sokkel zou rollen. Maar gelukkig was die gedachte maar eventjes en heb ik het netjes gehouden. We zagen hier veel choquerende absurditeiten. Je houdt er van of je houdt er niet van. In ieder geval sla je hier wel een middagje kapot. Voor degene die het heel laat maken: je kunt hier overnachten in het Casanus hotel: een reuzenkont.
Peuterlijkje op sterk waterBabylijkje op sterk waterBabylijkje op sterk waterBabylijkje op sterk waterDe automatische tatoeëer machine. Een zelfmoord varkenEen ruimte vol grafstenenPalm biertjes !! HmmEen bokszak van de huid van vosjesDe tentoonstellingshallenEen ufoEen kalfjeDe afgehakte vingerEen roofvogelDeath catRottende koppen van dieren0.772 volt spanningsverschil in een dode parkietEen rottende koeienkop
Hotel Casanus
Je slaapt in een stuk darm ! Hotel Casanus inside
Route
Verbeke foundation. Geopend van donderdag tot zondag van 11:00-18:00u. Westakker 1, Kemzeke. Twee uurtjes rijden. GPS: 51.2275976, 4.0544543.
Met schop en bezem gewapend vertrokken Angelica, Carley en ik met een bus vol kleding en voedsel naar Trooz in België. Wederom veel mensen hadden zich de moeite genomen om spullen naar ons thuis te brengen of geld over te maken zodat we zelf inkopen konden doen. Nadat we de spullen in het kerkje van Trooz hadden afgeleverd reden we naar het eveneens getroffen dorpje Pepinster een paar kilometer verderop.
Hel
Wat we hier zagen tartte ons voorstellingsvermogen. Hell on earth. Hier was nog niets opgeruimd. Alles lag er nog zoals op 25 juli, nu zo’n 4 weken geleden. Auto’s lagen op hun kop op straat. Voorgevels van huizen waren weggeslagen door het water. Van onder keken we een in kinderkamer op de eerste etage en we zagen een kinderbedje met twee beren. Even verderop keken we in een badkamer, eveneens op de eerste etage. De hele voorgevel was eveneens weggespoeld. Een kleuterschooltje met de modder tot aan het plafond. Gas-en elektriciteitsleidingen lagen voor het oog open en bloot. Wat een ramp had hier plaatsgevonden 😢. Her en der hielden militairen van de Belgische krijgsmacht een oogje in het zeil om plunderingen te voorkomen.
Puinruimen
We vroegen aan leden van de Civiele Bescherming of we hun konden helpen. Ze kwamen uit Antwerpen en hadden als taak het gezin van een onbewoonbaar verklaard huis te helpen puin te ruimen. “Vele handen maken licht werk”: klonk het en we gingen meteen aan de slag. Maar waar moesten we beginnen ?? Het was zo’n onoverzichtelijke puinzooi. En alles moest met de hand. Geen kruiwagen maar wel een kapotte bobcat. Vóór het huis was een flink gat geslagen. Ongeveer de hele huisraad lag in dat gat en dat moest opgeruimd worden. We klommen omlaag het gat in en vulden gevonden plastic zakken en een rieten mand met boeken, speelsoldaatjes, theedoeken, kinder T-shirts, zeepjes en weet ik niet wat die mensen allemaal in huis hadden liggen. Álles, maar dan ook alles waren die mensen kwijt. Al hun herinneringen, foto’s, spulletjes, kleding, hobbies noem het maar op. En daarbij waren ze ook hun auto en huis kwijt. De eigenaar stond er bij te kijken en het deed hem zichtbaar pijn hoe we -in zijn ogen – respectloos met zijn verdronken spullen omgingen. Welke keuze hadden we ? De onderbroekjes van zijn kinderen, de bh’s van zijn vrouw. Alles hadden we in onze handen. Het was loeizwaar werk. Iedere gevulde plastic zak moest omhoog getild worden en werd 50 meter verderop in een container gegooid. Bakstenen werden één voor één omhoog gegooid naar een plek waar de reservebobcat er wel bij kon. Tijdens het puinruimen roken we iets wat ons deed denken aan een dier wat waarschijnlijk ooit een leuk leventje had gehad. Niet aan denken maar doorgaan ! Gesorteerd werd er niet. Hout, plastic, kleding, stenen, metaal…. Alles verdween in de container. Als hij vol was werd hij weggehaald en kwam er een lege voor terug. Een buurtbewoner kwam ons flesjes limonade brengen en bedankte ons voor het werk wat we deden. Tja… dan word je even stil. Ondanks alle ellende wat ze daar meemaken toch nog het vermogen hebben mensen te bedanken 😢.
Video graafwerkzaamheden
Fotoreportage
Voorgevel weggeslagenDetail van foto hierboven, het kinderbed met de beren.Aangespoelde auto’sBare hand jobWaar te beginnen ??Hele kuil lag vol huisraadEven er doorheenPuin ruimenOnbewoonbaar verklaardVoorgevel weggeslagenDankwoord van pandeigenaarHele infrastructuur wegKijk de badkamer ! Wc begane grondBruggetje kon niet veel meer hebbenWerkplek van boven geziem
In 2011 werd door de veiligheidsverantwoordelijken van de stad Luik besloten om de ijsbaan in Palais des Sports in de arbeiderswijk Coronmeuse definitief te sluiten. De plaatselijke ijshockeyclub was al een tijdje geleden uitgeweken naar de nieuwe ijsbaan van Médiacité in Luik. Dat zagen we aan de prijslijst van het bier in de kantine. Die was nog in Belgische Franks.
Binnenkomen
Mijn vriend Erik en ik stonden voor de voorgevel van de oude ijsbaan. De grote grauwe betonnen muur had wel iets Russisch of in ieder geval een hele communistische inslag. Linksonder was een groot gat in de muur geslagen. Erik had de eer de eerste Houdini-act ter wereld te doen maar dan in tegenovergestelde richting. Niet ergens UIT komen maar ergens IN komen. Kijk even de video en lach je dood haha. Overal lagen nog schaatsspullen, kleding, toeschouwersstoeltjes, kartonnen drinkbekers, consumptiebonnen, supportersstuff etc. Zelfs de ijsdweilmachine voor het onderhoud van de ijsbaan stond in een hoekje klaar om gaten, scheuren en sleuven in het ijs te repareren door eerst een laagje ijs van de baan af te schrapen en er dan een dun laagje warm water op te sproeien. Dit vloeide dan direct in alle oneffenheden en leverde uiteindelijk een spiegelgladde en schone ijsbaan op. Maar nu keek hij troosteloos naar de lege ijsbaan waar ooit de Bulldogs hun kunsten vertoonden. Kijk even op hun website.
Tienduizenden soldaten uit Britse gemenebest landen marcheerden tijdens de Grote oorlog oftewel de eerste wereldoorlog over de weg door deze poort (die er destijds natuurlijk nog niet stond) naar het slagveld bij de Meenseweg. Ruim 54.000 mannen en jongens kwamen niet meer terug.
De stoffelijke overschotten van deze soldaten hebben geen bekend graf en liggen ofwel nog ergens verloren in de Ieperse velden, ofwel op een oorlogskerkhof rond Ieper met als vermelding op de grafsteen Known Unto God (alleen gekend bij God). Indien een lichaam geïdentificeerd wordt met een naam vermeld op de Menenpoort (of een ander monument voor vermiste gesneuvelden) wordt in principe zijn naam van de Menenpoort weggehaald.
Meenenpoort
Sinds 1928 wordt iedere dag om 20:00u the Last Post geblazen ten ere van de 250.000 gevallenen in de slag om Ieper (B). Op deze plek werd in België het zwaarst gevochten. Hier vielen de meeste doden per vierkante meter. Stel je voor: in vier veldslagen verdeeld over 175 dagen zijn dat gemiddeld 1400 doden per dag. Aan het héle westfront sneuvelden overigens 3,8 miljoen soldaten.
Meenenpoort
Op de camping waar we bivakkeerden sliepen we op honderden lijken zo verzekerde de campingeigenaar ons. Het was bij wet verboden om ze te gaan zoeken en ze een waardig graf te geven. Gewoon vanwege het feit dat er nog zóveel onontplofte bommen onder de grond lagen dat het té gevaarlijk zou zijn een schop in de grond te steken. Ook een vuurtje stoken mocht niet. De hitte zou een blindganger die nét onder het aardoppervlakte lag, kunnen ontsteken. Alle vuurkorven op de camping stonden op een verhoging van 50 cm: de veilige afstand om wél een vuurtje te kunnen stoken 🔥🤗. Overigens, op de foto’s hieronder zie je het grasveld waaronder de lijken liggen en een kleine vijver, ooit ontstaan door een mortierinslag. Generaals aan beide zijden beschreven destijds het terrein als een hel op aarde. De offensieven werden echter niet afgelast. Hieronder beelden van een gifaanval destijds. De geallieerden hadden geen weet van de uitwerkingen van dit gas. Ze drenkten hun zakdoeken in hun eigen urine om zich tegen het chloorgas te beschermen. Tevergeefs. Pas later kregen zowel soldaten als paarden gasmaskers om zich te beschermen tegen dit dodelijke wapen.
De helft van het terrein bestond uit modder waar men slechts kon lopen door er planken op te leggen; de andere helft was water waarin duizenden halfvergane lijken ronddreven. Gewonden waren reddeloos verloren en zakten in het slijk weg.
Ons busje op de dodenakker vlak voor de vijver die ontstaan is door een mortierinslag. ‘Camping “t hoale Bellewaerde (50.8521276, 2.9401796).Dit is de plek waar nog steeds honderden soldaten liggen. Hier overnachtten we nabij de vijver in ons busje.Sanctuary Wood Cemetery (50.8381038, 2.9439283)Sanctuary Wood CemeteryBosje met veel gevallen soldaten die er nog altijd liggen. Hooge Crater Cemetery (50.8455298, 2.9429340)
Museum Hooge Crater
Angelica en ik bezochten het museum Hooge Crater. Het oorlogsmuseum huisvest de verzamelingen van twee mensen: curator Niek Benoot en Philippe Oosterlinck, een verwoed verzamelaar van oorlogsmateriaal uit de Eerste Wereldoorlog. De elkaar aanvullende verzamelingen omvatten enerzijds het zeer uitgebreide wapentuig en anderzijds de uniformen en uitrustingen van alle legers die aan de vier jaar durende veldslag hebben deelgenomen. We zagen foto’s (zie hieronder) die destijds genomen waren door oorlogsfotografen. Zeker in die tijd een héél riskant beroep.
Het museum in een voormalige kerkOorlogsschrotLoopgraven in ere hersteldNa een mortierinslag onstond een gat in de grond dat met de tijd vol liep met regenwater.Met water volgelopen bunker van 100 jaar oudOorlogstuigOpgegraven engelse soldaatVastgelopen tankWachten op de aanvalEven bijkomenGesneuveld oorlogspaardKameradenInjectiespuiten met een naald tien keer zo dik als de huidigenShrapnells en onklaar gemaakte bomkoppenKogelhulzenJohnnies, Tommies and Sammies oftewel de Canadezen, Engelsen en AmerikanenStraatposters om de bevolking na de oorlog te waarschuwen voor gevaarlijke blindgangers.Treurig oorlogslandschapOorlogsgewonden wachten op medische hulpOnklaar gemaakte handgranatenOnklaar gemaakte bommenOnklaar gemaakte bommenVind de verborgen soldaatAngelica een en al aandachtEerste type tanksDuitse oorlogskerstboom (kijk de kerstballen !)Duitse kerstballen voor in de boom 🌲 Oorlogsinsignes
Een B&B zoals deze hebben we nog nooit gezien ! Dju, wat apart. Alles staat hier in het teken van een grenzeloze fantasie. Het zijn niet alleen de keuzes die de kunstenaar heeft moeten maken maar wat dacht je van de uiteindelijke uitvoering ? Ik zat zo’n 10 minuten in onze slaapkamer stil in het bos rond te kijken. We werden teruggebracht naar de drie bronnen: aarde, water en vuur. De goudvisjes zwommen onder een watervalletje achter het bed door. De vloer was gemaakt van kiezelstenen welke in een bepaald mozaïkpatroon gelegd waren. De muren waren gestukadoord met leem en stro en daarna verzegeld met een coatingslaag. De lichtschakelaars bedienden we met een hendel.
Maar ook aan de buitenzijde van de B&B hoefden we ons niet te vervelen. Buiten staat het paard van Troje. De ophaalbrug welke als toegang dient moet eerst door de receptioniste omlaag gelaten worden en pas dan kun je naar binnen. Zie filmpje hierboven.
Het mooie bed helemaal gemaakt van houtAchterzijde B&BHet bad is uniek, helemaal met de hand gemaakt
Hier draait alles om de details. Vergeet even de standaard stoffige hotelkamer met een ongelezen bijbel in het nachtkastje en blader even door de foto’s van deze prachtige locatie in de Ardennen.
Slapend vosje aan de rand van het bedGoudvisjes zwemmen onder het bedEntree B&BSlapen in het paard van Troje ? Het kan ! Mooi uitzicht vanuit de Pipo-wagen
De andere kamers
In totaal heeft deze B&B een 12-tal kamers met allemaal andere thema’s. Zo word je door twee majestueuze dansers hemels betoverd in een Marokkaanse artisanale lounge of is er een kamer met een organisch eerbetoon aan de Spaanse architect “Gaudi”. Of neem je liever la casa Tireli-rela met bubbelbad in een wijk in een klein “Andalusisch” dorp met gekke vormen en verrassende kleuren ? Ook heel spannend is de kamer in een magisch bos die je deelt met trollen, kabouters en feeën maar je kunt ook buiten slapen in de Latcho-Drom, een soort pipowagen met een wel heel mooi uitzicht.
Kamer: La legende des TrollsKamer: Sur un quartier de luneKamer: Les étoiles du désertKamer: Le désespoir du moineKamer: La route du vinKamer: La casa Tireli-rela
Locatie:
Geef onderstaande GPS in op je google maps en binnen anderhalf uur sta je watertandend voor hun deur: (50.3538601, 5.5404175).
Na de oprichting van Salve Mater in Lovenjoel (voor vrouwelijke geesteszieken) kochten de Broeders van Liefde op 26 mei 1928 het domein Krijkelberghof in Bierbeek van de Belgische staat voor de ronde som van 1,5 miljoen Belgische frank. Tussen de eerste en de tweede wereldoorlog werd hier een gesticht gebouwd voor 800 krankzinnige mannen die psychiatrische zorg nodig hadden. De hele site probeerde ook in zijn eigen behoefte te voorzien: de boerderij achteraan het gesticht voorzag de patiënten van groenten, fruit en vlees. Verder was er een grootkeuken en een wasserij.
Achtergelaten kinderschoentjeOveral kwamen we onderdelen van poppen tegenBinnenbrandje
Patiënten
Het patiëntenaantal ging op en neer. Na de Tweede Wereldoorlog verbleven er meer dan 1000 patiënten, méér dan in het hele dorp Bierbeek bij elkaar.
19361936NuHer en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?Her en der kwamen we matrassen tegen. Overnacht hier iemand ?
Merkwaardig
Uit rapporten blijkt dat ruim 75% van de mensen die stierven in de dorpjes Bierbeek en Lovenjoel psychiatrische patiënten waren in deze dorpjes.
Action T4 ?
Verder valt het direct op dat tijdens de bezetting van de Duitsers een frappante stijging optreedt van het aantal sterfgevallen. In Bierbeek stijgt het aantal in 1941 plots naar 218, waarvan 180 in Sint-Kamillus. In 1942 idem dito: van de 198 overlijdens zijn er 171 in Sint-Kamillus. Of dit verband houdt met het duitse euthanasieprogramma Action T4 is nooit bekend geworden. Action T4 was er o.a. op gericht om zoveel mogelijk mensen met een psychiatrische aandoening te doden d.m.v. vergassing of een dodelijke fenolinjectie in het hart.
Controle
Het is een heel groot gebouwencomplex waarvan de meeste gebouwen nog steeds in gebruik zijn van de huidige eigenaar: zorggroep st.Kamillus. Men geeft er ook psychiatrische hulp aan delinquenten die het in de gevangenis even niet zagen zitten. Dat het betreden van het verlaten gebouw niet zonder risico’s was hadden we al snel in de gaten. Het zorgpersoneel in de omringende gebouwen hield constant een oogje in het zeil. Op de bezoekersparkeerplaats hingen zes camera’s die ook alles in de gaten hielden.
“Ongewenst seksueel gedrag op het werk”
Naar binnen
Eenmaal bij het gebouw aangekomen kwamen we gemakkelijk binnen want aan de zijkant stond gewoon een raam open. Op de begane grond was het één grote opslagruimte van spulletjes als oude bureau’s, bedden, stoelen en oneindig veel kinderspeelgoed en kledij. Aan het plafond was te zien dat er een kleine brand had gewoed. De bovenverdieping was erg mooi. Veel kleine kamertjes waar ooit psychiatrische patiënten de nacht doorbrachten. Achter het complex ligt nog een begraafplaats waar men vroeger de mensen die hier stierven een laatste rustplaats gaf.
Hoe kom je hier ?
Kopieer onderstaande GPS-code in je google maps en kijk uit dat je niet gepakt wordt 😇
Het hotel werd in 1934 gebouwd als jeugdhotel. Het originele complex was relatief klein. Het hotel was zeer gekend in de streek en genoot een goede naam. In de jaren ‘60 tot ‘80 was het een heel bekende plaats voor jongeren.
Verval
Het originele gebouw Kosmos werd voor de eerste keer uitgebreid in 1965 met een café/restaurant. In 1974 werd de cafetaria grondig uitgebreid en in 1992 werd de veranda aangebouwd. Dit gebouw werd in 2004 geklasseerd als beschermd monument. Deze erkenning was een streep door de rekening van de eigenaar, die grootse plannen had, waar dit gebouw niet in paste. Sinds 2005 werd het complex aan haar lot overgelaten. Het gebouw werd al ettelijke keren gekraakt en er werd al heel wat ontvreemd. De politie verzegelde het gebouw tevergeefs. Er werd zelfs een Bruggeling opgepakt, die betrapt was op het stelen van een koffiemachine. Sindsdien hebben de curatoren beslist om alles van waarde op te slaan.
Curator
Zelfs na tientallen petities en discussies bleef het complex nog steeds verlaten. De curatoren probeerden om het complex te verkopen, maar de biedingen waren steeds te laag. Ook vandaag stond het hotel er mistroostig bij. Voor een urbexer géén eer te behalen helaas.
Hoe kom je er ?
GPS: 50.7873, 2.7616 parkeren kan op de er tegenover liggende grote parkeerplaats.
Our friends Tinka, Sven and Sander asked Angelica and me to join them to the NUTS weekend at the Bastogne Barracks. Bastogne is always worth a visit, and I would like to make you discover one big seasonal event of Belgium in Bastogne. From our place in Hillensberg it’s only about a two hour drive. As a child my family went to Bastogne only once to do some shopping, as there’s a huge street market, where you can buy fresh food, fruits, vegetables, but also plants and flowers, biscuits and chocolates. Due to the tourists shopping or having dinner in Bastogne is not cheap ! Traditionally in mid-December Bastogne celebrates the commemoration of the Battle of the Bulge, which is the name of the horrible and frightful battles taking place in and around Bastogne, the Ardennes, northeast France and Luxembourg between December 16th 1944 and January 25th 1945. The second weekend of December is called “Nuts weekend” at the “Bastogne Barracks”. There are some exhibitions to visit, as well as the vehicle exhibition and vehicle restoration centre.
After a two hours drive and a coffee pitstop we arrived in Bastogne where we found a parking lot very quickly. My friends had plans to have a 12 km walk in the fields around Bastogne but it was very, very cold and a bit windy so we changed plans and visited some venues in the village with 15.000 inhabitants. In this particular weekend they even organize convoys through Bastogne and to other sites in the surroundings and many enthusiasts dressed in historical uniforms are present with or without vehicle.
We visited several halls where different vehicles such as tanks and jeeps were renovated. There were also buildings where people had reconstructed daily life during a war. You could see a lot of original stuff from that time. There were even people who walked around in original army clothes, such as a NAZI pastor. We also saw children’s toys from that time such as Playmobil but with specific war puppets. Congrats to all those volunteers to do their very best to perform such a realistic presentation to show what the circumstances have been like.
After visiting the military venue we headed to Bastogne centre to see the parade. In this parade some old soldiers were driven around in wheelchairs. These men must have been between 90-100 years old. The massive public along the road began to clap spontaneously for these war heroes. These men have ensured our liberation. The mental scars have dragged them all their lives. We had all the respect for these heroes. Then we looked for a local restaurant to eat something. In a shop we bought la Chouffe beer which we drank in our cozy AirBnb. We played card games the whole evening and it started snowing outside. What a great day in Bastogne! Absolutely to be recommended and to notice in your agenda for the next years.
Why is the weekend called: NUTS ?
In Bastogne the besieged garrison began to worry seriously about the slow advance of the 3rd army. General Anthony McAuliffe, the garrison commander, had confidently rejected an ultimatum by Heinrich von Lüttwitz on 22 December with a legendary short answer: “Nuts!“. The German general threatened to throw the city into ruins if the 101st Airborne Division did not surrender “honorably” within two hours. The American General McAuliffe found the ultimatum utterly absurd, for he was convinced that his troops were winning this battle against the Germans and he was not worried about the fact that they were surrounded.
Where to stay ?
Check this lovely, cozy Airbnb and get a local bottle of beer for free when you book this place: https://abnb.me/pDdiUJ6kDS
