Dit is mijn 11e concentratiekamp welke ik bezoek. Vandaag gingen we naar Fort Breendonk, het voormalige concentratiekamp van de nazi’s en nu een Nationaal Gedenkteken. De verschrikkingen die we zagen zullen wel nooit wennen.
Het Fort van Breendonk was in eerste instantie gebouwd als verdediging rond de stad Antwerpen. In de Eerste Wereldoorlog werd het fort al ingenomen door de Duitsers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Fort gekozen als standplaats voor de koning voor het geval van een aanval op België maar slechts een aantal dagen later moest het fort zich al overgeven. De Duitsers trokken in het gebouw en maakten er een kamp van voor Joden en politieke gevangenen. Toen de gevangenis steeds voller en voller raakte, werd Fort Breendonk eerder een transitkamp, van waaruit gevangenen op een trein werden gezet naar andere kampen zoals Auschwitz waar ze meteen bij aankomst werden vergast.
In Fort Breendonk zagen we voornamelijk hoe het leven er in het concentratiekamp er aan toe ging. We zagen overal informatieborden en schermen met interviews van getuigen, in ieder geval heel veel documentatie. Wanneer we door de koude lange gangen en ruimtes dwaalden, leek het alsof de tijd hier had stilgestaan. Pijlen zorgen voor een parcours met eenrichtingsverkeer door zowel de buiten- als binnenruimtes van het Fort. Vooral de slaapbarakken maakten natuurlijk flinke indruk. In de eerste barak telden we 32 bedden. 32 mensen die in één ruimte sliepen is echt veel. Tot we op de foto’s zagen dat één bed vaak door 2 of door 3 mensen werd gedeeld en die 32 mensen in werkelijkheid nog veel meer waren. Bohh zeg.
