Vietnam – Pagina 2 – Dutch Traveljunk oet Limburg

Na twee dagen in het chaotische stadsleven van Hanoi te hebben doorgebracht met sightseeing, lekker eten en full body- en voetmassages wilden we ook de andere kant van Vietnam ervaren want dit land heeft een hele mooie natuurlijke schoonheid en gevarieerde etnische cultuur.

Djong stond om 09:00u paraat met zijn transportbus. Een ietwat ouder model dus we zaten niet echt comfortabel. Maar het was nog goed te doen. Djong reed niet snel en stopte regelmatig om iets te drinken, te peuken en om een plasje te doen.

De weg vanuit Hanoi is vlak en toen we de provincie Hoa Binh binnenreden, klom de bus langzaam de kronkelende berg omhoog en veranderde het landschap in bergen en rijstvelden. Vanaf de top van de mistige berg bij de Thung Khe-pas zagen we Mai Chau beneden ons liggen, diep in de vallei verscholen. We zagen door de mist geen hand voor ogen dus ons busje reed heel langzaam.

Door de mist moesten we heel langzaam rijden.

Rijstvelden Mai Chau Valley

Mai Chau ligt 165 km ten westen van Hanoi, op 4 uur rijden. Het is een afgelegen dorp in een vallei omringd door bergen, met terrasvormige rijstvelden en de thuisbasis van 7 etnische stammen: Thai (wit en zwart), Hmong, Zao, Muong, Tay en Hoa a Viet, waarbij de Witte Thai en Hmong de grootste groepen vormen. De lokale bevolking bestaat uit gewone mensen die werken als gidsen, in de horeca en als boeren. De meeste stammen dragen geen traditionele kleding meer, maar alleen voor culturele optredens.

White Thai Minority village

De Thaise vrouwen zijn meesterlijke weefsters en vandaag gingen we naar een Thais vrouwtje die ons liet zien hoe ze weefde en waar ze woonde. Ze had ratten klaar gemaakt boven het vuur in de keuken. Die zou ze straks gaan oppeuzelen. Ze kookte en sliep in dezelfde ruimte. Ze had geen bank om lekker op te liggen als ze TV keek. Ze zat gewoon op de houten vloer en dat vond ze comfi genoeg. De TV stond nooit aan en die had ze dus ergens in een hoekje gezet. Ze had zwarte tanden. Van oudsher deed men tanden zwart maken (nhuộm răng of ohaguro genoemd) door het kauwen van betelnoten en het gebruik van natuurlijke kleurstoffen. Deze kleuren symboliseerden schoonheid, volwassenheid, rijkdom en status en soms werd gedacht dat ze tandbederf tegengingen maar dat schijnt een fabeltje te zijn gezien haar rotte bakkes.

Woonkamer, keuken en slaapkamer in één ruimte.

Haar voorouders worden nog steeds geëerd.

Gerookte ratten hangen nog boven het vuur.

Xóm Chiềng Sại

In dit dorpje met etnische Thais werden we uitgenodigd om een dansje mee te doen. We gingen helemaal los tijdens de Nhảy Sạp oftewel de Bamboo Dance (!).

Chiều Cave Di Tích Hang Chiều

We gingen even de druipsteen grotten in maar daarvoor moesten we even stijl omhoog. Even puffen geblazen (!)

Chopstick workshop

De oude man had een kromme rug van het harde werken. Hij had heel wat ellende gezien in zijn leven. Na de Japanse bezetting begon de Amerikaanse bezetting die zijn land 20 jaar lang in zijn greep hield. Een pensioentje had hij niet maar zo nu en dan stopte een toeristenbusje en liet hij de mensen zien hoe hij chopsticks maakte. Hij moest het hebben van de fooi. Zijn vrouwtje zat boven het eten klaar te maken.

Video

https://youtu.be/1IUV1UjBiBY?feature=shared

De huizen hier bouwen ze op palen. Niet alleen om het water buiten te houden maar ook om bepaalde dieren op een afstand te houden. Het onderste gedeelte fungeert als een carport. Hier is de woonkamer waar men ook eet en gezellig bij elkaar zit. Een voordeel is dat ze zo ook met hun buren kunnen communiceren. Als het lekker weer is, zit iedereen buiten en hebben ze veel plezier.

Nà Phòn, Mai Châu

Het was lunchtime en onze chauffeur bracht ons naar een klein dorpje waar wij konden lunchen op een terrasje met uitzicht over de rijstvelden. Inclusief drank waren we € 5,70 per persoon kwijt.

Dorpsfeest Bàn Lác

Na wat slangencider, schorpioenenwijn en hagedissenlikeur was Peter de held van de dag en werd hij op een dorpsfeest binnengehaald als de herboren Fred Astaire. Hij werd door de Thaise inwoners bejubeld, omarmd en gekust en moest met iedereen op de foto. Peter wil nooooit meer naar huis 🏡🇻🇳🤌🏻

Video

https://vm.tiktok.com/ZNR8tmbCf/

La Luna – Mai Chau Moonlight hotel

41€ per nacht. Het uitzicht over de rijstterrassen is heel mooi. Supervriendelijk personeel. Ik kreeg 3 blikjes bier mee en Paola en Angelica een handgeweven sjaal. Tevens bleven ze maar foto’s van ons maken.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Pascal Verjans

Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Via een tussenlanding in Qatar 🇶🇦 kwamen we aan in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam 🇻🇳. Op de luchthaven stond onze gids Duc en chauffeur Dyong al klaar om ons op te pikken. Duc had zich prima voorbereid op onze komst en had zijn beste KNVB-pet opgezet. We waren al langer dan 24 uur wakker en de wallen onder onze ogen begonnen serieuze vormen aan te nemen. Maar Duc had een verrassing voor ons: we zouden niet gaan slapen want het was pas 14:00u. We konden even fluks onder de douche springen en daarna begon het middagprogramma.

Old Quarter

Vietnamese poppetje bij het Hoan Kiem meer.

Train street

Hanoi Train Street was een van die plekken die ik al jaren op Tiktok video’s voorbij zag komen. Eerlijk gezegd wisten Paola en Peter niet wat ze konden verwachten toen we er eindelijk naar toe gingen. Onze chauffeur Dyong stopte er rond 14:00u. Tijd genoeg om iets te eten en te drinken op de vele smalle terrasjes aan weerszijden van het enkele spoor en we keken toe hoe het leven zich om ons heen ontvouwde.

We pakten het eerste terrasje wat we tegenkwamen maar we kwamen al snel er achter dat dit een verkeerde keuze was want als de trein zou komen en ik zou filmen dan was de achtergrond niet mooi. We besloten dus alleen iets te drinken, te betalen en daarna 100 meter verder te lopen zodat we een beter uitzicht hadden . Toen we klaar waren met eten klonk het harde geluid van een scheepshoorn, het moment dat iedereen opstond en in de richting van het spoor keek. De trein kwam eraan ! Ons tafeltje moest 25cm naar achteren want anders kon je het naar het milieupark brengen.

Toeschouwers werden zenuwachtig: zouden ze alles goed in beeld kunnen brengen ? Werden ze niet geraakt door de trein ? Niet voor niets had de burgermeester vorige maand alle restaurantjes laten sluiten omdat toeristen tot op het laatste moment op de rails bleven staan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Het was zo’n surrealistisch en onvergetelijk moment. Een van die ‘only in Vietnam’-ervaringen die een plekje op onze Vietnam-reisroute verdiende. Sommigen hadden hun iphone in een houten staander op de rails gezet om beelden van onder te maken. Een tip van mij is dan ook: neem een oud fotoapparaat mee om op de rails te zetten (!).

Restaurant Hanoi Food Culture

Hier zien we tweemaal gaan eten op aanraden van onze gids Duc. Hier aten we héérlijke Vietnamese lekkernijen. Het restaurant is gevestigd in een uniek oud Frans gebouw, verborgen in een klein steegje, en een beetje weg van het bruisende Hanoi. We waren hier op de tweede dag wéér geweest voor een zeer indrukwekkend diner. Het eten was uitzonderlijk en we waren dol op de mix van traditionele smaken en moderne gerechten in het 3-gangen diner dat Angelica had uitgekozen. Wat een geweldige keuze was dit. De buffelsteak was voortreffelijk en we betaalden voor eten en drinken samen maar 18,75€ per persoon. In Nederland waren we zeker 75-100€ p.p.kwijt geweest.

Vịt Om Sấu (gestoofde eend met Tamarind saus en Draconto meloen).

Water puppet show

Duc kende géén genade. Meteen nadat we ons verfrist hadden sprongen we in de grote tourbus die ik had geregeld voor onze rondreis. De eeuwenoude poppenvoorstelling mochten we niet missen. Deze unieke voorstelling vond plaats in een bassin gevuld met water. Gekleed in kleurrijke kostuums bedienden poppenspelers de poppen die gracieus over het wateroppervlak bewogen. Midden in een verhaal over boeren, vissers en mythische figuren gingen me helaas de luiken dicht en werd ik een half uur later wakker van een daverend applaus. Een onvergetelijke ervaring voor jong en oud had ik gemist maar ik had wel weer genoeg energie om me een half uur lang door de oude wijk rond te laten fietsen op een Riksja, een typische Vietnamese fietstaxi, waarbij we in een bakje voor op de fiets zaten en die trapgast zich de longen uit zijn lijf trapte.

Rickshaw-ride

Angelica en Paula deelden samen één bakje maar Peter en ik moesten van onze gids gezien ons postuur één Riksja voor ons apart regelen. Die gasten zijn ondanks hun kleine figuur weliswaar héél sterk en afgetraind maar helaas bestaan wonderen ook in Vietnam niet. Maar we zagen wel een groot deel van de bruisende oude wijk. Verkeersregels kennen zie hier niet en Duc daagde ons uit om te proberen de drukke straat over te steken. In Nederland krijgen kinderen net het tegenover gestelde geleerd maar hier werd ons toegebeten ‘vertrouwen in onszelf’ en ‘doorzettingsvermogen’ te hebben. Altijd wel in voor een geintje stelde ik dan maar voor om te beginnen met over te steken. En jawel hoor, het lukte. Auto’s, busjes, Riksha en brommertjes ontweken me handig en niemand schold me uit of gaf me de vinger 🖕🏻. Daar waar ik in Nederland al op drie verschillende socials tot op het bot was afgemaakt verliep hier alles gesmeerd en volgden Peter, Paola en Angelica al snel. Na afloop gingen we op advies van Duc eten bij Hanoi Food Culture. Voor 13,50€ p.p. hadden we een voor-en hoofdgerecht met drie drankjes de man. Hééééerlijk, zeker toen Peter en Paola me vertelden dat zij trakteerden voor mijn verjaardag haha.

Chi Minh’s Mausoleum

Rond 09:00u werden we opgepikt door Djong en Duc. Duc was bang dat er een lange wachtrij zou staan maar dat viel gelukkig mee. Voordat we het mausoleum binnen gingen moesten we onze zakken leegmaken en door een scanner lopen. Overal stonden bewakers en ze keken heel streng. Foto’s maken was verboden en je handen mochten niet in je zakken verdwijnen. Zelfs toen ik met mijn armen over elkaar liep omdat het koud was, kreeg ik de opmerking dat ik mijn armen langs mijn lichaam moest houden. We liepen langs de plek waar hij sinds 1969 lag opgebaard in een geconserveerde open glazen kist die continu werd bewaakt door vier wachten van de elite garde. Iedereen hier in Vietnam is trots op deze man omdat hij veel voor het land heeft betekend. Zo was hij de leider die Vietnam bevrijdde van de Franse en Japanse koloniale heerschappij en daarna de Democratische Republiek Vietnam (Noord-Vietnam) stichtte. In die tijd had je dus een communistisch noord-Vietnam gesteund door de Russen en een anti-communistisch zuid-Vietnam gesteund door de Amerikanen. Daarna begon hij de strijd tegen de VS in de Vietnamoorlog die hij na 20 jaar won. Hij verenigde de Vietnamezen onder de communistische vlag en leidde het land naar onafhankelijkheid. Een beetje de Vietnamese variant van Willem van Oranje dus.

Alle schoolkinderen gaan eenmaal in hun leven naar de vader des vaderlands.

Hier woonde Nguyễn Sinh Cung die later Ho Chi Minh werd genoemd: ‘hij die verlicht is’.

Deze lag de beste man er bij. De foto heb ik van internet geplukt want fotograferen is streng verboden.

One Pillar Pagoda

De One Pillar Pagoda is een van Hanoi’s meest iconische bezienswaardigheden, beroemd om zijn unieke lotus-geïnspireerde architectuur en diepe spirituele betekenis. Deze historische boeddhistische tempel, oorspronkelijk gebouwd in 1049, staat op een enkele stenen pilaar.

UN. Imperial Citadel of Thang Long

De Keizerlijke Citadel van Thang Long in Hanoi staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO en we hadden deze plek last minute verkozen boven een uur ronddwalen in een pottenbakkerij die ik eerlijk gezegd over het hoofd had gezien. Pottenbakkerijen gaan wij nooit bezoeken, dat laten wij aan andere mensen over die daar veel blijer van worden. Wij bezoeken liever dit historisch koninklijk complex dat meer dan 13 eeuwen lang, van de 11e tot de 19e eeuw, dienstdeed als het Nederlandse Binnenhof. We zagen spulletjes van Nguyen-dynastieën maar ook van de Franse koloniale periode.

Museum of Ethnology

In het Vietnamese Museum voor Volkenkunde zagen we de tradities en levensstijlen van de 54 etnische gemeenschappen van Vietnam. Hier zagen we veel Vietnamese poppetjes die een fotoshoot kwamen doen om hun instagram te vullen.

Zo zagen vroeger de huizen van binnen eruit.

Temple of Literature

Duc vertelde dat dit een historisch complex gewijd aan de Chinese filosoof Confucius was en in 1070 werd gesticht. 700 jaar lang was het de eerste nationale universiteit van Vietnam en het is nog steeds een belangrijk symbool van de Vietnamese cultuur.

Deze tempel staat afgebeeld op een bankbriefje van 100.000 Dong (3,25€).

Teddy bear theme cafe

Moonlight Sky bar

La Dolce Vita hotel

Ellen

Toen las ik een berichtje van Ellen op mijn facebook.11 jaar geleden deed ik mee aan een groepreis door Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Ellen zat daar ook bij. Blijkt ze nu ook in Hanoi te zitten. Zelfs in hetzelfde hotel in een stad met bijna 10 miljoen inwoners 😂. Over toeval gesproken. Even bijgekletst 🍻

Met de trein van Hanoi naar Hué 🚂

Om 12:00u vertrokken we uit Halong Bay en rond 16:00u klopten we op de poort van UNESCO hotspot Keizerlijke Citadel van Thang Long in Hanoi. Rond 17:00u reed onze trouwe chauffeur Djong ons voor de laatste keer naar het treinstation om ons af te zetten op de nachttrein naar Hué, een grote stad in het midden van Vietnam. We maakten hem meteen miljonair met een fooi van twee miljoen Dong en voor de laatste keer liet hij zijn stevige, gele theetanden zien.

Op advies van de VIP-room tante mochten we de koffers laten staan en konden we op ons gemakkie gaan eten in het ernaast gelegen hotel. Onder het mom ‘nooit je koffer alleen achter laten’ splitsten we ons op in twee groepjes. Eerst ging ik met Peter bikken en daarna Angelica met Paola. Weer terug gekomen in de wachtruimte ging Peter op mijn backpack zitten en sprong de dop van een flesje water waardoor zijn broek zeikesnat werd. Hierna gaf hij mij natuurlijk de schuld zo van ‘je kunt geen dopjes op flesjes draaien’. Ik had de boef meteen door gna.

Eenmaal in de trein lagen we al snel in onze cabines, mooi versierd met een romantisch lampje wat ik van Angelica meteen uit moest maken omdat ze door de weerspiegeling van het licht moeilijk naar buiten kon kijken. Het leuke was dat we ook weer door trainstreet reden maar nu zaten we zelf in de trein (!).

In de trein zelf is het altijd wel moeilijk slapen want het is natuurlijk een gehobbel van jewelste maar met de nodige hazenslaapjes haalde ik mijn slaapuren ook wel.