Ik dacht dat clowns waren uitgestorven en alleen nog maar in circussen te zien waren. Maar warempel, hier in de VS lopen er nog genoeg rond. Gewoon los op straat. Zónder begeleiding. Hij stond bij een verkeerslicht in een té strak Rocky Balboa broekje voetbewegingen te maken zoals alléén Muhammad Ali dat kon. De beste kerel zou zich omdraaien in zijn graf als hij deze slechte imitatie had gezien. In zijn handen had hij een bord waarop stond dat je 20% korting kreeg bij de plaatselijke boksschool in Naples. Met zijn 300.000 inwoners natuurlijk concurrentiegevoelig. Hij danste er op los. Toen ik 7 uur later terug kwam van de Everglades stond hij er nog. Weliswaar wat minder fanatiek als vanmorgen maar hij bewoog nog.
Dom volk of ?
De verkeerslichten hebben hier trouwens een beschrijving boven de drukknop. Daar staat voor de voetgangers beschreven wat ze moeten doen bij het oversteken van een zebrapad. In dit land mag je als individu niet meer zelf nadenken. Alles wordt 86 keer voorgekauwd. Je hoeft alleen maar te slikken. Bij de koffieautomaat hangt een bordje dat de koffie heet is. Bij ieder af-of opstapje staat “watch your step”. Op de wc’s van restaurants hangen bordjes dat personeel hun handen moet wassen. Bij een trap staat dat je de leuning moet vasthouden. Langs de weg staan ontelbare borden. Er staat niet alleen geschreven wat je níet mag doen maar zelfs wat je wél mag doen zoals: ”you can turn right here”. “Jezus, dacht ik nog, ik mag hier zomaar naar rechts”. Ik kan nog uren doorgaan. In Amerika stopt men met denken. Natuurlijk heeft de “I sue you”-cultuur hier ook schuld aan. Ik kan me nog herinneren dat iemand 26 miljoen dollar smartegeld kreeg omdat ze haar net gewassen hond wilde drogen in de magnetron. Na twee minuten was het arme beestje dood. Ze had hem net een week. Het stond niet in de beschrijving van het apparaat. Of dit een vooropgezet plan was zullen we nooit te weten komen. Madam is inmiddels miljonair en heeft een nieuw hondje. Enfin, even wennen voor mij. Maar dit zijn nu dingetjes waarom wij de meeste Amerikanen voor dom verslijten. Ze werken daarbij harder als een os. Tien uur per dag voor vadertje staat. Iedere morgen zingen ze collectief het volkslied met hun rechterhand op de borst en moedigen elkaar aan om er een fantastische workday van te maken.
En dan zijn ze al vanaf 05:00u onderweg met de auto. 07:00u beginnen. Een uur onbetaalde pauze en om 17:30u terug in hun Ram Van. 19:30u begint dan quality time. Vijf dagen per week beste mensen. Een heel jaar lang. Behalve dan de weekenden en de 12 verlofdagen. Straatwerkers zie je ook nauwelijks bewegen. Alles wordt gedaan door machines. Ooit een bouwvakker gezien van 130 kg ? Bij ons zijn dat afgetrainde knapen. Daar mag je als vrouw naar kijken. Hier hebben de bouwvakkers de knopen van hun veters aan de binnenzijde van hun schoen i.p.v aan de bovenzijde van hun schoen. Gewoon vanwege het feit dat ze in de zithouding niet aan hun veters komen.
Als ze twee kruiwagens specie nodig hebben bestellen ze nog een cementwagen. Ongelooflijk. De productiviteit van de gemiddelde Amerikaan is ver beneden het Nederlands gemiddelde. Wij werken superefficiënt. Amerikanen niet. Die doen alles drie keer opnieuw. Weinig zelfkritiek. Gewoon doen wat de baas zegt. En aan het einde van de dag komen we bij elkaar en slaan mekaar op de borst en schreeuwen “woeha” en daarna gaan we tevreden naar huis 😂. Héérlijk volk. Om vanaf een terrasje naar te kijken. Overigens bevestigen uitzonderingen de regel: gisteren had ik een leuk gesprek met een Amerikaan uit Tampa, Jonathan. Hele intelligente, leuke gast. Anti-Trump. Héél belangrijk voor mij. Trumpstemmers kijk ik nog niet eens aan. Low-lives. Het zou deze mensen eens goed doen om ook eens te gaan reizen zodat ze van hun tunnelvisie afkomen en hun intellectuele kompas eens kunnen bijstellen.
Everglades National Park
Ik draaf door: ik vergeet bijna te vertellen dat ik vandaag één van mijn mooiste foto’s ooit heb gemaakt. De Everglades heeft een heel groot off-road wegennetwerk. Hier is echter geen 3G bereik. De wegen liggen vol met platgereden sprinkhanen. Ik heb nog nooit echt een sprinkhaan voor mijn lens gehad. Ik wilde hem liggend op mijn buik shooten omdat ik de vier diagonalen die ik zag goed wilde terug zien in mijn foto. Probleem is dan wel dat mijn kleding vies zou worden. Ik heb er ongeveer 80 (!) gemaakt waarvan er maar vier goed zijn gelukt 🙈. Op het moment dat ik afdrukte ging hij rechtop zitten en keek recht in mijn lens. Geweldig gewoon 😍.
Moeras
De Everglades is een enorm groot moeraslandschap dat vrijwel het hele zuidelijke deel van de staat Florida bedekt. Het Everglades National Park is slechts een deel van het hele natuurgebied. Het ecologisch systeem van de Everglades is complex en van onschatbare waarde voor het hele zuidelijke deel van Florida. Zodra je het gebied vanuit noordelijke richting binnenrijdt zie je de zogenaamde wetlands langs de weg liggen. Grasland met een laagje water dat varieert van enkele centimeters tot ongeveer een halve meter diepte. Je moet je het als volgt voorstellen: overal waar je kijkt zie je drassig land met veel grassen en palmbomen. Af en toe kom je bij een klein dorpje met een hele leuke naam zoals Miccosukee, Chocoloskee of Ochopee.
Kleinste postkantoor ter wereld
In dat laatste dorpje stond trouwens het kleinste postkantoor van de VS. Misschien wel van de wereld. De meneer die dienst had zat in een hokje zo groot als twee Dixie-toiletten. Geweldig haha. In het begin (Miami-zijde) is het vrij saai maar als je naar het westen rijd wordt het indrukwekkender. Er is meer bebossing en de natuur wordt ruiger. Je zit dan in het Mangrove-en Cypressengebied. Het aantal alligators neemt ook toe. Uitstappen mag maar de bordjes langs de weg zeggen dat er je goed moet uitkijken voor Gators. Ze vreten je zo op langs de weg.
Hier boekte ik een airboatride. Omdat het water zo ondiep is kun je geen buitenboordmotor gebruiken. Achter op de boot hebben ze een joekel van een propeller gebouwd. Die maakt een dermate tering lawaai dat je oorkappen op moet zetten. Naast me zat een jong Chinees stel. Ze hadden gehoord van de vele muggen hier dus hadden ze een flesje Deet gekocht. Alleen was hen het gebruik van Deet niet bekend want ze stond die hele bus Deet om zich heen in de lucht leeg te spuiten. Ik zei:” schattebout, dat moet je op je huid spuiten. Niet in de lucht”. Te laat. De bus was leeg. Sucht. Hier houd ik nu van. De boot maakte vaker een laffe 180 graden spin. De kapitein achter het stuur gilde zelf het hardst 😂. Ach, Amerikanen. Ze komen nooit de grens over dus alles wat ze hier doen bestaat nergens anders op de wereld. Lekker in hun waarde laten. Aan het einde van de tour stond hij er op dat we zijn naam vernoemden op Tripadvisor 😂. De komende twee dagen mag ik door dit mooie gebied heen rijden 🚗. ‘s Avonds zat ik aan de bar naast een Amerikaans stel. Ze hadden net hun baby gekregen. Een spiksplinternieuwe. Ik vroeg of ze nóg ene wilden. De kersverse moeder in kwestie gebaarde al bierwegslikkend: “nee !”. Ze had tijdens de bevalling zoveel pijn gehad dat het voor haar niet meer hoefde. Pappalief knikte instemmend. Hij was het helemaal met haar eens. Hij was de gehele geboorte aanwezig geweest en het had ook bij hem zijn sporen nagelaten. Zelf was ik destijds uiteraard ook aanwezig bij de geboorte van mijn dochter Ymàra. Een hele mooie indrukwekkende gebeurtenis die hele bevalling. Op het puntje van mijn tenen stond ik te kijken naar wat er te gebeuren stond. Vaders die dit ook hebben meegemaakt kunnen het misschien bevestigen. Het lijkt alsof je favoriete kroeg afbrandt. Maar mijn kind wat ik daarna in mijn handen hield was één van mijn mooiste ervaringen ooit. Vandaag heb ik wederom mooie dagtochten gemaakt door de Everglades. Het Cypressenbos is een mooi gedeelte hiervan. Hier kun je een boardwalk maken dwars door de mangroves.
Skunk Ape
Ik kwam bij de Skunk Ape uit. Dit is een soort vieze aap zoals de Yeti of de Big Foot die hier de moerassen onveilig hoort te maken. Een soort swamp-monster waar je als kind aan dacht voordat je naar bed ging. Skunk Ape is een officieel research center beheerd door een koekwaus. Van de regering krijgt hij per jaar 30.000$ subsidie (read my lips) om onderzoek te doen naar het bestaan van Skunk Ape. Dave Shealy is de Jane Goodall van de Florida Everglades en heeft zijn hele leven lang een stinkende aap bestudeerd. Shealy voert studies uit, onderzoekt rapporten over waarnemingen en brengt het ongrijpbare wezen van de Everglades tot leven. Shealy is zich ervan bewust dat de Skunk Ape – net als zijn vermeende verre verwant, Big Foot, door velen als een verzinsel van verbeelding wordt beschouwd. De National Park Service van de Verenigde Staten verwijst zelfs naar het schepsel als niets meer dan een “lokale mythe.” Ondanks het gebrek aan serieuze aandacht die aan zijn zaak wordt besteed, benadrukt Shealy dat er momenteel 7-9 Skunk Apes in de Everglades wonen en hij heeft zich onvermoeibaar ingezet om hun bestaan te documenteren. De Skunk Ape is trouwens nog nooit gezien. Als we dit soort mensen in Nederland zouden hebben zaten ze ergens drie hoog in een verpleeghuis.
Achterin zijn zaak staan allemaal kooien met papegaaien en terraria met dikke wurgslangen. Die vent is een creep. Hij kan wel lekker vertellen. Dat dan weer wel. Hier houden Amerikanen van: helden en bullshit.
Schildpad
Ik ging off-road. Dit zijn toch altijd de leukste plekjes om met een autootje te rijden. Ik reed door allemaal kleine dorpjes ver verwijderd van de grote steden als Naples en Miami. Dit zijn dorpjes met misschien 200 inwoners of zo. Maar wel met een eigen gemeentehuisje en kerk. De plaatselijke supermarkt had alleen pingping-maaltijden. Géén verse groenten of fruit. Alleen blikvoer. Even verderop zag ik iets op de weg kruipen. Links en rechts zoefde het verkeer langs hem door. Ik besloot te stoppen. Midden op de weg zat een joekel van een schildpad. Lelijk dat ie was !! Maar ik vond hem zielig. Ik maande het verkeer om te stoppen en begeleidde hem naar de berm. Daar kon hij lekker verder met het zoeken naar een vrouwtje. Het paringsseizoen komt er aan. Hij moet voort maken want erg snel zijn ze niet.
