Onderweg naar mijn bestemming kwam ik een aantal wel hele mooie kastelen tegen. Mijn navigatie leidde me door kleine dorpjes, kerken, boerderijtjes, gehuchtjes van drie huisjes groot maar ook langs kastelen waar huizen gebouwd waren binnen de stevige, dikke slotmuren.
Château des Milandes
Het Château des Milandes is een plek vol avontuur en geschiedenis. Dit prachtige kasteel, gelegen in de Dordogne-vallei, bood mij de kans om terug in de tijd te reizen en het leven van de vroegere bewoners te leren kennen. Van middeleeuwse kamers tot prachtige tuinen, er viel hier voor mij zoveel te ontdekken.
Château de Castelnaud-la-Chapelle
Op deze zonnige ochtend vertrok ik vol opwinding naar het adembenemende Château de Castelnaud-la-Chapelle hier vlak in de buurt waar ik had overnacht. Het kasteel, gelegen op een heuveltop, straalde een mystieke sfeer uit die me meteen betoverde. Bij het betreden van het kasteel werd ik overweldigd door de rijke geschiedenis die in de muren was gebeiteld. Ik dwaalde door eeuwenoude zalen, terwijl ik me voorstelde hoe het leven hier vroeger moet zijn geweest. De prachtige middeleeuwse architectuur en verdedigingstorens deden me denken aan een tijd van ridders en koningen. Terwijl ik verder verkende, ontdekte ik de wapenkamer, gevuld met zwaarden, harnassen en boogschuttersuitrusting. Het voelde alsof ik getransporteerd was naar een tijdperk van heroïsche gevechten en middeleeuwse avonturen. Met een mix van avontuur en verwondering verliet ik uiteindelijk het Château de Castelnaud-la-Chapelle. Het was een ervaring die me nog lang zal bijblijven en me deed verlangen naar meer avonturen in deze historische schatten van de wereld.
Les Jardins de Marqueyssac
Alle huizen hier zijn gebouwd met stenen uit de streek. Niet gebouwd met gebakken stenen zoals bij ons. Zelfs de dakpannen zijn gemaakt van natuursteen. In iedere tuin zie je een kleurenpracht van bloemen. Ik weet niet meer hoevaak ik gestopt ben om even alles te bekijken en om een kiekje te maken. Iedere morgen koop ik in een lokaal winkeltje een vers stokbrood en een smakelijk uitziende streekworst. Deze eet ik dan op naast een kwakkelend beekje. Heerlijk vind ik dat. Op de mooie dag besloot ik de betoverende tuinen van Les Jardins de Marqueyssac te verkennen. Zodra ik de poorten binnenliep, werd ik overweldigd door de magie van deze plek. De geur van bloemen en het geluid van kwetterende vogels vulden de lucht. Ik begon mijn avontuur door kronkelende paden te volgen, omgeven door prachtige hagen en weelderige groene bomen. Elke bocht onthulde een nieuw adembenemend uitzicht over de vallei. Terwijl ik hoger klom, opende de panorama’s zich voor mijn ogen, waardoor ik de adembenemende schoonheid van de omringende natuur kon bewonderen. De hoogtepunten waren de beroemde belvédères, waar ik stilletjes stond en genoot van het panorama. De uitgestrekte rivier en het weelderige landschap creëerden een onvergetelijk uitzicht dat mijn hart sneller deed kloppen. Het leek alsof ik vandaag een sprookjestuin was binnengestapt, vol geheime hoekjes en romantische plekjes.
De grotten van Padirac
Onderweg stopte ik even bij de grotten van Padirac. Ik heb al heel wat grotten mogen zien maar deze zijn toch de mooiste. Van de buitenzijde zag ik een groot gapend gat met een diameter van 35 meter en 55 meter diep. Met een lift ging ik vervolgens omlaag en na een kleine wandeling stapte ik in een bootje om een tochtje te doen op een ondergrondse rivier. Ik kan wel ellenlange verhalen gaan vertellen over 100 miljoen jaar geleden zus en zo maar dat zal jullie worst wezen. Dus gewoon even foto’s kijken lijkt me het beste. De grotten van Padirac in Frankrijk zijn echt een betoverende bestemming voor natuurliefhebbers. Bij het betreden van de grotten werd ik al overweldigd door de adembenemende schoonheid. Druppelstenen en stalactieten vormden voor mijn ogen een magisch schouwspel, gevormd door de tijd. De kristalachtige formaties creëren als het ware een betoverende sfeer. Terwijl ik dieper de grotten in liep, werd ik omringd door pure stilte, alleen onderbroken door het zachte geluid van druipend water. Ik ben toch blij dat ik even de grotten binnen ben geweest want ik vond het een unieke en mystieke ervaring.
Loulou stay
Vannacht blijf ik slapen bij Loulou. Een wat ouder vrouwtje die samen met haar man had besloten om hun pensioentje wat aan te vullen met de verhuur van een kamer van hun huisje. De onderverdieping zou hélemaal voor mezelf zijn. Het huisje ziet er erg knus uit maar na vijf minuten had ik al in de gaten dat er geen zak van klopte. In mijn kamer staat een houten vaste trap met een luik. Als ik het luik open kom ik uit naast de tafel in hun woonkamer waar ook de deur naar hun slaapkamer zit. Dan moet ik twee meter lopen om op de badkamer annex wc uit te komen. Ik zie het al gebeuren. Hij ligt op de bank voetbal te kijken en net als een goal gaat vallen zwiep ik dat luik open met de tekst:”effe poepen ! ”. Dit kun je toch niet menen ? De keuken ligt ook op de begane grond, net naast mijn slaapkamer. Dus iedere keer als die vent zijn fles bier leeg heeft moet ie door dat luikje naar de koelkast in de keuken of wat ?
Ik heb net een pizza gegeten in het enige restaurantje wat hier open was. Ik zat daar helemaal alleen aan een tafeltje van vier. Om me heen stonden zeker twaalf tafeltjes leeg. Kwam er ineens een vent binnen en ging aan het tafeltje naast me zitten. Vervolgens bleef ie me aangapen. Dit was zo gênant. Ik bedoel. Er waren genoeg tafeltjes vrij. En me dan zo aankijken ? Ik spreek geen woord Frans en hij begon in die taal zijn verhaal af te steken. En ik maar “ja” knikken. Ik was zó begripvol. Nadat ie me zo’n 10 minuten had aan liggen malsen zei ik ineens:” je ne parle pas Francais”. Dat was mijn redding. Hij zweeg. Ik stond op, betaalde mijn rekening en ging terug naar mijn hol. Ik mis mijn mancave 😩.
Update: ik werd wakker om 04:00u en de pizza meldde zich terstond. Ik vind het nooit leuk om bij mensen thuis te moeten schijten. Verschrikkelijk. Ik weet niet hoeveel verjaardagen ik al vroegtijdig heb afgebroken door eerder naar huis te gaan gewoon omdat de grote boodschap zich aandiende en ik geen zin had om mensen met een kleine boodschap voor een gesloten deur te laten wachten totdat meneer uitgedampt was. Ik knipte het nachtlampje aan en stond heel voorzichtig op uit het krakende bed. Alles kraakt en piept hier want deze hele hut is van hout gemaakt. Trede voor trede klom ik omhoog totdat mijn hoofd het luik raakte. Heel voorzichtig maakte ik het luikje open en duwde het langzaam omhoog. Toen het bijna rechtop stond klapte het ineens naar achteren en sloeg met een luide bonk tegen de slaapkamermuur van Loulou en haar man. Zo dan. Waren die nu ook even wakker zeg. Het was een veel te kleine pot. Zo ene met een maalsysteem omdat de afvoerbuis natuurlijk te smal was. Voordat ik lekker rustig zat wiebelde de hele pot tweemaal heen en weer. Naast me stond een wasmachine. Daarboven waren horizontale plankjes gemonteerd die allemaal doorgebogen waren en bijna bezweken onder het gewicht van talloze flesjes en potjes met pilletjes.Hier woonde een medisch wonder. “Om door te kunnen trekken hoef je alleen maar op dit knopje te duwen”: had Loulou me nog uitgelegd. Maar bij mij gaan de meest simpele dingen altijd fout. Er gebeurde helemaal niets. De stekker zat er toch goed in ? Jawel hoor. Wederom duwde ik op het knopje. En wéér gebeurde er niets. Verdomme. Ik kon dit toch niet zomaar achter laten ? Maar er zat niets anders op. Met een diepe zucht daalde ik maar weer de houten trap af richting mijn bed. Vijf minuten later hoorde ik iemand naar de badkamer lopen en jawel: de wc maakte een ratelend geluid. Hij deed het weer 🙈.
