Ligurïe – Dutch Traveljunk oet Limburg

Ronald uit Schiedam was niet gek. Hij voelde zich verstoten door de maatschappij en besloot 12 jaar geleden te vertrekken naar dit spookdorp. Samen met enkele kunstenaars maakte hij van de vervallen huisjes weer een leefbare omgeving. Hij verzamelde spulletjes en zette die buiten neer zodat passanten als wij deze konden bekijken.

Hij was een beer van een vent, zo’n type havenarbeider waar je tijdens een café-ruzie voor schuift. Zijn nagels waren al weken niet geknipt en onder deze nagels zagen we veel bruin. Hij liep op zijn blote eeltklompen de hele dag met een glas wijn 🍷 in zijn hand rondom zijn zelfgebouwde hut. Hij nodigde ons uit om in zijn woonkamer annex slaapkamer te komen babbelen. Net toen we lekker zaten te beppen kwam een jongeman binnen gelopen. Hij wilde ons zijn valiumtabletten verkopen maar hij zag er uit alsof hij er zelf teveel er van had gesnoept. Ronald wees hem de deur want de jongeman was niet vriendelijk maar opdringerig.

Hierna begon hij te vertellen over zijn verleden. Het kwam er per slot van rekening op neer dat hij bijna op alles wat er om hem heen gebeurde tegen was en dat de mens bestuurd werd door een bont gezelschap wereldleiders die ergens vanuit de stratosfeer aan de touwtjes trok. Ik kreeg een com-ple-te vastloper maar hoorde hem wel aan. Dit was niet het moment maar ook niet de persoon om mee te discussiëren. En terwijl ik dit dacht keek ik even over de rand van de rots omlaag. Hmmm. Best diep.

Kijk, ik kon hem wel een béétje volgen. Je mag niet vliegen, je moet vaker je auto laten staan, je moet minder vlees eten, je moet geen melk drinken, humor moet je filteren, je moet een warmtepomp installeren, je moet zonnepanelen nemen, je moet rekening houden met het klimaat, je moet meer sporten, je moet geen frisdrank drinken, je moet niet roken.

Je moet … je moet… je moet… en daar ging het bij Ronald mis. Eigenlijk was het gewoon een arme kerel die niet tegen de druk van de maatschappij kon. En dan ga je dus met gelijkgestemden naar Bussana !

Video

Bussana Vecchia werd op 23 februari 1887 getroffen door een twintig seconden durende aardbeving, die ondanks de korte duur veel doden opeiste – met name omdat de Sacro Cuore-kerk tijdens de druk bezochte ochtendmis instortte. Alleen de klokkentoren bleef fier overeind staan; de rest van het dorpje werd van de kaart geveegd.

Vrienden van Dutch Traveljunk

Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂

Rowan Falchi Jewelry

Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).

Kijk even op haar website: https://falchi-jewelry.com/

Jo Jelmersma massage

Voor sport-,ontspannings- of therapeutische massages moeten jullie bij Jo zijn. Een oude rot in het vak met heul veel ervaring. Jo ken ik van de dance-festivals en we hebben altijd leuke gesprekjes. Ook met zijn dochter Maud ben ik bekend in het stap-circuit. Kijk even op zijn mooie website.

https://www.jojelmersmamassage.nl/

Todo Diferente Car Rental Dubai

Met Nestor heb ik rondgereisd door Guatemala, Honduras, el Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Hij woont nu met zijn gezin in Dubai en verhuurt luxe limousines. Wil je eens lekker een dagje rondkarren in één van onderstaande wagens neem dan even contact met hem op via het contactformulier door op de website hieronder te klikken.

https://td-dubai.com

Local’s, Sittard

Met eigenaresse Natascha heb ik vroeger op school gezeten en drink af en toe nog een kopje koffie met haar. Een hele leuke serieuze dame met een prima zaak. Gewoon eens binnen lopen !

https://www.locals-sittard.nl/

Eetcafé San Blas, Schin op Geul

Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !

https://www.facebook.com/eetcafesanblas

Café the Groove, Sittard

Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !

https://www.facebook.com/cafethegroove

Gastrobar Olijf, Sittard

Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.

https://www.facebook.com/olijfsittard

Restaurant MEDS

https://www.restaurantmeds.nl/

NOUS – Petits Lofts B&B van Angela & Kay Steuns

Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !

https://www.facebook.com/NOUSlofts.France

Nationaal Park Cinque Terre

Iedere week kwamen Angelica en ik ze wel tegen op social media: die foto’s van een kleurrijke opeenstapeling van gekleurde huisjes in een ieniemienie haventje aan de Ligurische Rivièra ten zuiden van Genua oftewel met een zwoelere omschrijving: de “Riviera di Levante”. Jullie óók trouwens ! Iedere keer weer duiken deze foto’s op.

Pittoreske dorpjes

Nationaal Park Cinque Terre in Italië bestaat uit vijf pittoreske dorpjes langs een grillige kust. De vijf dorpjes betreffen: Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore. Ze zijn héél kleurrijk en liggen op een schitterende plek langs een schilderachtige kuststrook in Ligurië. Zo sprookjesachtig als het op de foto’s uitziet zo mooi zijn de dorpjes ook in het echt. Dorpelingen waren bezig met hun dagelijkse werkzaamheden. Oma’s gingen naar de winkel. Opa’s zaten met een glaasje vino rosso te ouwehoeren op het terras en moeder de vrouw verzorgde de plantenbakken met daarin de meest kleurrijke bloemen.

Het gebied was langs de steile kust moeilijk bereikbaar voor ons busje. We hadden de keus tussen het belopen van het wandelpad dat de vijf dorpjes met elkaar verbind of het treintje oftewel de Cinque Terre Express, een spoorlijn die de vijf dorpjes aandoet. Het is dat onze gang thuis te smal is anders ging ik nog met de auto schijten maar het zegt wel wat over onze keuze: de trein dus !

Cinque Terre Express

We parkeerden ons busje langs de weg in Monterosso. Cinque Terre met een auto bezoeken is niet mogelijk omdat de dorpjes autovrij zijn. Alleen bewoners komen er in. In Monterosso kun je wél het dorp in. Maar alleen om naar de mega Fegina-parkeerplaats te rijden waar je je karretje kan parkeren voor 2€/uur (GPS: (44.1445101, 9.6468112). Ga er maar van uit dat je zeker 10 uur nodig hebt voor het bezichtigen van alle dorpjes.

We liepen naar het kleine, oude stationnetje en kochten twee dagtickets voor de prijs van 16 euro p.p. We konden dan de hele dag met de trein op en neer zo vaak we wilden. Alles is goed geregeld. Er was zelfs rekening gehouden met rolstoelverkeer. Dus niet zo als in Siberië waar op sommige plekken helemaal geen perrons waren en waar de eerste trede van de trein begon op kinhoogte. Daar had ik een laddertje nodig. Vanuit het treintje hadden we een fantastisch uitzicht op zee en de groene heuvels waar op de heuvelwanden olijf- en citroenboomgaarden te zien waren.

We zagen citrusbomen, olijfbomen en vele Aloë vera planten. De trein reedt door heuvels en terrassen vol wijngaarden en iedere minuut verdween hij weer in een tunneltje. Overal zagen we kleurde huisjes die wel met de Pritt-stift tegen de rotswand aangeplakt leken te zitten. We zagen gekleurde bootjes in kleine lieflijke baaitjes. Het water in de haventjes móest wel lekker warm zijn zo leek het. Kinderen speelden in zee aan het kleine strand bezaaid met stenen. En overal die geweldig mooie, groene natuur.

Monterosso

Dit was het eerste dorpje wat we dus aandeden. Tevens ook het meest noordelijke én grootste. Monterosso al Mare oogt wat minder kleurrijk en lijkt in de verste verte niet op zijn mooie zusjes. Ik plaats het strandje niet bij de top 10 van alle mooie stranden die ik heb bezocht (stranden op de Fiji-eilanden staan nog altijd op numero uno) maar eijj, we komen uit een lockdown. We zijn blij om wat voor een strand dan ook te zien ! Al zou er al wekenlang een gestrande potvis op liggen te rotten. Wij willen lekker warm turquoise water zien, ijskoud bier onze kelen voelen afglijden en drie bollen ijs in onze knuisten. We liepen langs enkele restaurantjes op weg naar het station en vertrokken daarna naar het volgende dorpje Vernazza. Monterosso moet je skippen. Ze hoort erbij maar eigenlijk ook weer niet. Veel mensen zouden een moord doen om nu aan dit strandje te mogen liggen maar ik hou totaal niet van op strandjes liggen. Oersaai.

Vernazza

Binnen enkele minuten kwamen we al aan in misschien wel één van de mooiste dorpjes van alle vijf. Vanaf het station liepen we zo de kleurrijke hoofdstraat van het dorp in met links en rechts knusse, smalle steegjes.

Even verderop zagen we een ieniemienie strandje in een haventje met allemaal gekleurde vissersbootjes. Rond het pleintje lagen een aantal typisch Italiaanse restaurantjes met gekleurde houten stoeltjes die van ellende bijna uit elkaar vielen. Daar wil ik meteen een punt maken voor ons Nederlanders. Wij houden hier van. Die deuren met afgebladerde groene verf in scheve, kromme kozijnen met roestig deurbeslag. We love this shit !

Wij rijden ieder jaar duizenden kilometers om bij deze deuren en kozijnen weg te zwijmelen en ons instagram te vullen met kleurrijke foto’s. Zo van “kijk mij eens een kleurrijk persoon zijn”. Behalve als we weer thuis komen. Dan moet ineens alles recht, hoeken van 90°, spiegelglad gestuukt en het liefst alle kleuren in grijs, wit en zwart. Zo grijs dat het pijn aan je ogen begint te doen van depressiviteit. WHY ?!? Kijk nou naar deze kleuren. Zo vet. Mijn hele boerderij heb ik van buiten geel geverfd en in de woonkamer hebben we paarse muren. Lekker kleur in huis 🎨!

Corniglia

Een uurtje later zaten we weer in het treintje dat ons naar Corniglia bracht. Bohhhhhh, viel dat even tegen. Bijna 400 traptreden klimmen bij 30°C. En dat met een hijgende Angelica in mijn nek. Zolang alles lekker vlak loopt hoor je haar niet maar als het al op vals plat aan gaat begint ze vervalst te snuiven en hoor je al een héél licht gegrom. “Schat doe eens rustig”, heeft bij Angelica als ze uit haar pan gaat hetzelfde effect als een rol mentos in een fles cola. Tja, Italiaanse roots. En haar moeder is zo rustig. Snap er niks van. Alle huisjes plakken tegen de rotswand hetgeen weer heel schattig uit ziet. Vroeger schijnt dit een hippy-plek te zijn geweest met allemaal naaktstranden. Maar nu is het één rustgevend dorpje waar de tijd stil heeft gestaan.

Manarola

Hop ! Op naar het volgende dorpje. En wat voor één ! Met stip op numero uno. Manarola is bruisend en je kunt er heerlijk zwemmen tussen de rotsen. Bij het station namen we een pendelbusje en dat is ook aan te bevelen wil je niet met pijn in je kuiten boven aankomen. We spaarden onze energie want traplopen doe je hier genoeg. Check de foto’s !!! 😍😍😍. Boven op een rots lag een soort club met chille muziek. Je kon er cocktails kopen voor 12€. En natuurlijk stond er een rij met jeugd. Insta-jeugd. Vanuit deze club kon je mooie insta-foto’s maken. En dan betaal je graag 12€ voor een cocktail 😂. Naast de wachtrij voor de club zat zo’n jonge spriet op een bankje. Geclowncounterde wenkies, drie liter oogpotlood op haar bakkes en een roze kibini met bijpassend stringetje. Ze voelde zich dé shit. Ze zat met haar benen zodanig over elkaar dat je haar blote kano nog kon zien. Ik zeg niet dat ze sletterig was maar volgens mij had ze op meer worsten gezeten dan dat een fles Heinz ketchup aan kan. Achja, ze moet zich laten nemen zoals ze is toch ?

Riomaggiore

Dit vissersdorpje heeft ongetwijfeld het mooiste haventje maar tevens ook het kleinste. Overal lagen bootjes op de kant en lagen visnetten te drogen na een lange vermoeiende dag in het water te hebben gehangen. Overal om ons heen van weer van die leuke kleurrijke huisjes. Het moet toch bijna saai worden als lezer maar helaas het is niet anders. We verdwaalden bijna in de kleine steegjes maar ondertussen genoten we wel van de vergezichten. Ik zei nog tegen Angelica: ”Ik denk dat we nu in juli precies in de goede tijd van het jaar zitten. Niet al te druk en lekkere zomerse temperaturen.” Hierna zouden we nog naar Pisa gaan. Het ligt hier niet ver vandaan. Lucca trouwen ook niet maar hier ben ik al eens geweest.