De kaartjes voor de helicoptervlucht waren uitverkocht maar er was nog een plekje vrij om mee te vliegen met een Amerikaanse meid en een Zweedse man die een skydive gingen maken. We vlogen met een speciale helicopter met een krachtige turbinemotor, die nodig was om de ijle lucht op 4000 meter hoogte aan te kunnen. De piloot vloog eerst langs de steile noordwand van de Eiger, een bergwand waar we bergbeklimmers zagen. Boven de Aletschgletsjer maakten het duo de skydive en toen ze sprongen maakte de helicopter een zwieper omhoog vanwege het gewicht wat hij kwijtraakte. Tijdens de vrije val bereikten de twee een snelheid van 200 km/u om daarna veilig in het dal te dalen. Ik zag ze ook weer landen. We waren sneller onder dan zij (!).
Video
Skydive 🪂 vanaf 4000m. De skydivers. Ik mocht mee in de helicopter 🚁.Op 4000 meter hoogte boven de wolken. Klaar voor te springen ? Go !
St. Beatus-grotten
Tijdens ons bezoek aan de St. Beatus-grotten aan de Thunersee liepen we door een gangenstelsel van ruim een kilometer lang. Volgens de legende woonde de heilige Beatus hier in de 6e eeuw nadat hij een draak had verjaagd.
Binnen was de temperatuur constant 5 graden dus we hadden onze jassen maar aan gelaten. We zagen prachtige stalactieten en stalagmieten. Deze kalksteenformaties ontstonden door eeuwenlange afzetting van calciumcarbonaat. Het ondergrondse water had de harde rotsen in duizenden jaren volledig uitgesleten en dat zagen we goed.
Thunersee
Dit diepe meer ontstond na de laatste ijstijd door de enorme kracht van de Aare-gletsjer. Het diepblauwe water, dat op sommige plekken wel 217 meter diep was, was vroeger een cruciale handelsroute voor goederenvervoer door de Alpen.
Hotel Mattenhof Resort in Interlaken
Dit hotel werd gebouwd aan het einde van de 19e eeuw in de kenmerkende Belle Époque-stijl. Alle kamers hadden van die hoge plafonds en achter het hotel lag een grote parktuin van 18.000 vierkante meter.
Het hotel diende vroeger als een luxueus kuuroord voor de elite.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Zodra we het dorpje in het Verzasca-dal binnenreden, waren we onder de indruk van de grote grijze stenen huizen en de groene bergen. Uiteraard stopten we even bij de beroemde brug, de Ponte dei Salti. We liepen over de stenen brug naar de overkant en keken naar beneden naar de rivier. Het water was zo helder dat we de stenen op de bodem konden zien. De kleur van het water was prachtig smaragdgroen, precies zoals ik van te voren op de foto’s had gezien.
Ondanks dat het water erg koud was, durfden sommigen mensen toch een verfrissende duik te nemen. Tussen de middag aten we onze broodjes op met uitzicht op de kerk van het dorp. We maakten nog wat foto’s van de omgeving voordat we weer vertrokken.
Video
Ponte dei Salti.
B&B Bosco Fiorito
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Café the Groove, Sittard
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
In totaal bezocht ik de evenaar op vier verschillende plaatsen, eenmaal de poolcirkel en tweemaal een keerkring. Je merkt er niets van maar wel hele interessante plekjes.
Wat is de evenaar ?
Stel je een lijn voor die precies door het midden van onze aarde loopt. Dat is de evenaar. Hoewel je deze lijn in het echt niet kunt zien, is het een van de meest bijzondere plekken op onze planeet.
Op de evenaar is de dag bijna altijd even lang als de nacht. Terwijl wij in Nederland te maken hebben met koude winters en warme zomers, kent de evenaar geen echte seizoenen. Het is er het hele jaar door warm en tropisch. De zon staat hier midden op de dag recht boven je hoofd, waardoor je schaduw bijna verdwijnt.
Wist je dat de aarde bij de evenaar een beetje dikker is? Door het draaien van de planeet ontstaat er een soort bolling. Ook voor de wetenschap is deze plek belangrijk: raketten worden vaak dicht bij de evenaar gelanceerd. Omdat de aarde daar het snelst draait, krijgen ze een gratis extra zetje de ruimte in.
Het truukje is wat ze op de evenaar doen door water in een trechter te laten doen mislukte. Het water zou op het zuidelijk halfrond naar rechts bewegen en op het noordelijk halfrond naar links. Het enige verschil wat we in Uganda merkte was het rare geluid van onweer. Hetzelfde geluid als dat je door een holle PVC-buis zou blazen.
Het Corioliseffect is op de evenaar nul voor horizontale bewegingen. Omdat de aarde hier de grootste rotatiesnelheid heeft en luchtstromen evenwijdig aan de aardas draaien, treedt er geen zijdelingse afbuiging op. Pas verder van de evenaar af buigt de lucht naar rechts (noord) of links (zuid)
Equator Monument La Mitad del Mundo Quito, Ecuador 🇪🇨
Equator Monument nabij Kayabwe, Uganda 🇺🇬
Equator bier op Isla Isabela Galapagos, Ecuador 🇪🇨
Landen waar de evenaar door heen loopt
De evenaar loopt door 13landen verspreid over drie continenten. In de meeste van deze landen loopt de lijn over land, maar bij enkele eilandstaten loopt de evenaar alleen door hun territoriaal water. Hier zijn de landen per werelddeel:
Zuid-Amerika
Ecuador: De naam van het land betekent letterlijk ‘evenaar’.
Colombia.
Brazilië.
Afrika
Sao Tomé en Principe.
Gabon.
Congo-Brazzaville (Republiek Congo).
Congo-Kinshasa (Democratische Republiek Congo).
Oeganda.
Kenia.
Somalië.
Azië en Oceanië
Malediven: De evenaar loopt hier door het water tussen de eilanden.
Indonesië.
Kiribati: Ook hier loopt de lijn door het water van de eilandengroep.
Equator Monument nabij Kikorongo, Uganda 🇺🇬
Wat is een keerkring ?
De aarde staat een beetje scheef, en dat is precies de reden waarom we keerkringen hebben. Er zijn er twee: de Kreeftskeerkring in het noorden en de Steenbokskeerkring in het zuiden. Je kunt ze zien als de onzichtbare grenzen van de tropen.
Vandaag de dag zijn deze lijnen nog steeds heel belangrijk voor ons klimaat. Tussen deze twee lijnen staat de zon namelijk twee keer per jaar recht boven je hoofd. Hierdoor is het in dit gebied altijd warm en schijnt de zon fel. Het is de plek waar je de mooiste regenwouden en de warmste stranden vindt.
De zon staat op of rond 21 juni loodrecht boven de Kreeftskeerkring. Verder gaat de zon niet. Daarna gaat hij terug richting de evenaar. Op het noordelijk halfrond zijn dan de dagen het langst en is het midzomer.
Bij het passeren van de evenaar, op ongeveer 21 maart of 21 september wisselen de seizoenen van zomer naar winter of omgekeerd. Vervolgens staat de zon op ongeveer 22december loodrecht boven de Steenbokskeerkring, zijn de dagen het langst op het zuidelijkhalfrond en is het daar dan midzomer en op het noordelijk halfrond midwinter.
Wist je dat deze lijnen niet precies op dezelfde plek blijven liggen? Door kleine bewegingen van de aarde verschuiven ze elk jaar ongeveer 15 meter. Dat lijkt weinig, maar over honderden jaren maakt het een groot verschil voor waar de tropische hitte het sterkst is.
De keerkringen herinneren ons eraan hoe bijzonder de beweging van onze planeet is. Zonder die “scheve” stand van de aarde zouden we geen seizoenen hebben zoals de lente of de herfst.
Steenbokskeerkring Sendero Inca, Chili 🇨🇱
Steenbokskeerkring Kauchas, Namibië 🇳🇦
Landen waar de keerkringen door heen lopen
Kreeftskeerkring (Noorden)
Deze lijn loopt door Noord-Amerika, Afrika en Azië:
Noord-Amerika: Mexico en de Bahama’s.
Afrika: Onder andere de Westelijke Sahara, Mauritanië, Mali, Algerije, Libië en Egypte.
Azië: Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman, India, Bangladesh, Myanmar, China en Taiwan.
Steenbokskeerkring (Zuiden)
Deze lijn loopt door Zuid-Amerika, Afrika en Oceanië:
Zuid-Amerika: Chili, Argentinië, Paraguay en Brazilië.
Afrika: Namibië, Botswana, Zuid-Afrika, Mozambique en Madagaskar.
Oceanië: Australië en Frans-Polynesië.
Het is interessant dat Brazilië een heel bijzonder land is: het is het enige land ter wereld waar zowel de evenaar als een keerkring (de Steenbokskeerkring) doorheen loopt.
Wat zijn poolcirkels ?
Wist je dat er op aarde twee denkbeeldige lijnen zijn waar de natuur zich heel anders gedraagt? Dit zijn de poolcirkels: de Noordpoolcirkel en de Zuidpoolcirkel.
In de zomer gebeurt er iets bijzonders. De zon gaat dan helemaal niet onder. Dit noemen we de middernachtzon. Je kunt midden in de nacht buiten wandelen terwijl het nog licht is. In de winter is het precies andersom. Dan blijft het 24 uur per dag donker, de poolnacht.
Poolcirkel Santa Claus Village Rovaniemi, Finland 🇫🇮
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Op weg naar Rwanda 🇷🇼 bezochten we het prachtige Lake Bunyonyi om daar te overnachten. De reis naar hoofdstad Kigali was té lang om in één keer te doen. Het meer lag verscholen tussen groene heuvels en wat ons opviel was de enorme stilte. We hebben héérlijk van de grill gegeten in het restaurant van de lodge.
Grensovergang Uganda 🇺🇬- Rwanda 🇷🇼
Bij de Ugandese grens ging alles rustig. Wij lieten onze paspoorten zien en kregen een stempel. Gelukkig hadden we een visum voor oost-Afrika aangeschaft waar niet alleen Uganda maar ook Rwanda bij zat. Daarna liepen wij een stukje naar de Rwandese kant. Het verschil was meteen merkbaar: alles zag er heel schoon en georganiseerd uit en de beambten waren erg vriendelijk.
De douane controleerde onze koffers met een scanapparaat, maar dat was zo gebeurd. In Rwanda viel ons direct op hoe netjes de wegen waren. De heuvels leken nog groener dan in Uganda.
Eerst handen desinfecteren. Dan temperatuur opmeten. En go !
Kigali Genocide Memorial Centre
Hoe ontstond de Genocide in Rwanda in 1994 ?Een terugblik:
1. In 1933 voerden de Belgen verplichte identiteitskaarten in waarop werd vermeld of je Tutsi of Hutu was. Iemand met meer dan tien koeien werd als Tutsi geregistreerd, iemand met minder als Hutu. Daarbij waren Tutsi’s blanker en stonden ze volgens de Belgen dichterbij het Europese ras en dus hadden de Tutsi’s een hogere intelligentie en een aangeboren talent voor leiderschap
Kwibuka 31 (2025) markeert de 31e herdenking van de genocide in Rwanda in 1994 tegen de Tutsi.
2. Er heerste chronische ondervoeding door overbevolking en er waren misoogsten door erosie.
Jong kind met ingeslagen schedel.
3. Er groeide een aversie van arm tegen rijk: verarmde jongere boerenzonen die niets meer te verliezen hadden vonden al snel hun weg naar radicale Hutu-milities.
Voordat de doden werden begraven werden ze ontdaan van kleding.
4. In de jaren ‘40 ontstond een dramatische hongersnood, waarbij meer dan 300.000 mensen (15% van de toenmalige bevolking) stierven.
Foto’s van de vermoorde mensen.
5. Hutu’s werden kwaad en in de jaren ‘60 werden tienduizenden Tutsi’s vermoord. Tussen de 40-70% van de overlevende Tutsi’s ontvluchtten Rwanda.
Sommige schedels vertonen gaten, veroorzaakt door knuppels.
6. Zij waren niet overal welkom en in Uganda werden ze op grote schaal vervolgd en wilden daarom terug naar Rwanda maar mochten het land niet in.
7. In 1990 viel vanuit Oeganda het door Tutsi-vluchtelingen geleide RPF Rwanda binnen met de bedoeling zich er blijvend te vestigen.
Verbrijzelde schedel.
8. Twee maanden na de invasie van het RPF, publiceerde de krant Kangura de “Hutu Tien Geboden”. Zowel Tutsi-burgers als Hutu’s die zich niet aan de geboden hielden waren vanaf nu verdacht.
9. Vanaf juli 1993 werden Hutu’s verder opgehitst via de Radio Télévision Libre des Mille Collines (RTLM)
10. Januari 1994 komen de eerste berichten aan bij het VN-hoofdkwartier over geheime voorbereidingen voor volkerenmoord.
Er liggen 250.000 mensen begraven in deze memorial.
11. Op 6 april 1994 werd een vliegtuig met daar in o.a. de zittende Hutu-president van Uganda uit de lucht geschoten. De president kwam daarbij om het leven. Er werd aangenomen dat Tutsi’s de aanslag hadden gepleegd.
Tuzahora tukwibuka = Wij zullen je altijd herinneren
12. Meteen daarna begon het regeringsleger op grote schaal Tutsi’s te vermoorden.
13. Duizenden mensen verzamelden zich in kerken, scholen, ziekenhuizen en overheidsgebouwen. Dat gebeurde in veel gevallen op aanwijzing van plaatselijke leiders en geestelijken die ze bescherming beloofden. In werkelijkheid liepen de slachtoffers daarmee in de val en speelden ze de milities alleen maar in de kaart. De slachtoffers werden systematisch vermoord met machetes, met kogels en handgranaten, door de gebouwen waarin ze zaten opgesloten in brand te steken of met bulldozers met de grond gelijk te maken. Vrouwen en kinderen werden niet gespaard. In veel gevallen werden slachtoffers eerst gemarteld en verkracht.
14. De genocide in Rwanda eindigde op 18 juli met de overwinning van het RPF en de vlucht van de interim-regering, de milities en het leger naar de omliggende landen.
Onder deze stenen platen rusten 250.000 vermoorde mensen.
15. Van de Tutsi’s die tijdens de genocide in Rwanda woonden is 70 à 75% vermoord (675.000). Ook 50.000 Hutu’s en 10.000 Twa (Pygmeeën) stierven.
De rozentuin.
16. Behalve gewone burgers zijn zo’n 100 medewerkers van het Internationale Rode Kruis, 500 rechters en juristen en 48 journalisten vermoord.
De 10-jarige David werd doodgemarteld. De 4-jarige Ariane werd met een mes door haar oog doodgestoken. Ze hield van cake.
De Hutu geboden
Deze geboden werden gepubliceerd in het Kangura magazine in 1990. Vier jaar vóór de genocide.
Alle Hutu’s zijn verraders als ze een Tutsi-vrouw of minnares nemen.
Alle Hutu’s moeten weten dat onze Hutu-dochters waardiger en gewetensvoller zijn dan Tutsi-vrouwen.
Alle Hutu’s moeten weten dat de Tutsi oneerlijk is in zaken. Zijn enige doel is etnische superioriteit.
Een Hutu wordt als verrader gezien als hij of zij een een zakelijke alliantie aangaat met een Tutsi.
Een Hutu wordt als verrader gezien als hij of zij een geld investeert in een Tutsi-bedrijf.
Een Hutu wordt als verrader gezien als hij of zij geld leent aan een Tutsi.
Een Hutu wordt als verrader gezien als hij of zijn zakelijke gunsten verleent aan Tutsi’s (het verlenen van importvergunningen, bankleningen, bouwgrond, het toekennen van overheidsopdrachten, enz.).
De strategische politieke, administratieve, economische, militaire en veiligheidsposities moeten voor Hutu’s gereserveerd zijn.
De onderwijssector (leerlingen, docenten) moet een Hutu-meerderheid hebben.
De Rwandese strijdkrachten moeten uitsluitend uit Hutu’s bestaan. De oorlogservaring van 1990 leert ons dit. Geen enkele militair mag met een Tutsi-vrouw trouwen.
Hutu’s moeten stoppen met medelijden te hebben met Tutsi’s.
Hutu’s, waar ze zich ook bevinden, moeten verenigd, onderling afhankelijk en bezorgd zijn over het lot van hun Hutu-broeders.
Ze moeten zich voortdurend verzetten tegen Tutsi-propaganda.
Hutu’s moeten sterk en waakzaam zijn tegen hun gemeenschappelijke Tutsi-vijand.
Nyamata Church, Genocide Memorial
De Rwandese Genocide begon in dit gedeelte van het land in april 1994. Vele Tutsi’s zochten toen bescherming in kerken. Ongeveer 10.000 mensen kwamen in de katholieke kerk van Nyamata samen en sloten zichzelf in. In de muren van de kerk zijn gaten zichtbaar die de daders maakten om zo granaten in de kerk te gooien. De resten van het -inmiddels zwart geworden- bloed zagen we tot op het plafond. De aanwezigen in de kerk werden daarna volgens de gids gedood door kogelschoten of machetes. In het plafond van de kerk zijn de kogelgaten nog steeds zichtbaar. Het witte kleed over het altaar vertoont nog bloedvlekken omdat een baby uit een levende, zwangere vrouw werd gesneden. De stoffelijke resten van de mensen werden begraven, de kledij en identiteitskaarten bleven over waardoor het mogelijk werd om mensen te identificeren als Hutu of Tutsi. Veel mensen uit de omgeving werden gedood na het bloedbad in de kerk. De overblijfselen van 50.000 mensen liggen er begraven.
Het altaar met daarop het bebloede kleed. Op het kleed werd de baby met een mes uit de buik van een levende, zwangere vrouw gesneden. De schedels van de 50 000 mensen die begraven liggen in de kerk.Ingang kerk. Het hangslot zit er nog op. Met een mortier werd de ijzeren deur opengeblazen. De vloertegels zijn daardoor vernield.
Persoonlijke verhalen
Mensen vonden me toen ze naar de kerk kwamen op zoek naar overlevenden. Ze vroegen of ik met een machete was geraakt. Ik zei ‘nee’, maar ze zeiden: ‘Je bent verwond.’ Ze brachten me naar het nabijgelegen kraamziekenhuis. De Interahamwe kwamen daar de volgende dag en begonnen te hakken en te doden. Ik bedekte mezelf en mijn zusje met het bloed van de doden en kroop onder een bed. ’s Middags klonk er weer gefluit en getrommel. De dag van het doden was voorbij. Ik nam mijn zusje mee en vluchtte naar het Muzi-moeras.In 1992 reed ik in mijn taxi toen een auto uit Gako op een landmijn reed. Ze hielden me tegen en zeiden dat ik het had gedaan. Ze namen me mee naar Gako met anderen en noemden ons infiltranten. Overdag werd er geslagen, ’s nachts werd er gemoord. Als Silas nachtdienst had, vertelde hij degenen die kwamen moorden dat hij orders had gekregen om te wachten op de majoor, die de gevangenen zelf wilde doden. De majoor was aan het front. Elke nacht dat mensen het overleefden, bad Silas hardop. Hij loog voor ons; hij keerde zich tegen hen. En door daarna te bidden, kregen we vertrouwen in hem. Hij riskeerde zijn eigen leven voor ons. Ik heb Gako overleefd, dankzij Silas. Na de genocide was ik chauffeur voor het RPF en herkende ik Silas, die bij het benzinestation in Gako werkte. Stel je voor, hij was lid geworden van het RPF!In 1994 probeerde ik met mijn gezin naar Burundi te vluchten. Maar ik zag hoe mijn man werd vermoord en mijn kinderen werden verspreid. Dagenlang liep ik met mijn nichtje op mijn rug. Ik raakte volledig de weg kwijt en wist niet meer waar ik was. Een auto met soldaten stopte. Toen kwamen er enkele Interahamwe naar de soldaten toe en vroegen: “Zullen wij voor haar zorgen?” Een van de soldaten was Silas, en hij zei: “Nee, ik zal haar zelf doden. Jullie kunnen gaan.” Nadat de anderen waren vertrokken, zei Silas tegen me: “Ik ga doen wat ik kan, zodat jouw bloed niet aan mijn handen zal kleven, in Godsnaam.” Hij pakte mijn hand en bracht me naar een nabijgelegen bosje, en zei dat ik niet mocht bewegen tot hij terugkwam. Ik dacht dat Silas niet meer terug zou komen, maar dat deed hij wel. Hij hielp het kind dragen en we liepen een flink stuk. Bij de grens met Burundi zwaaide hij me gedag. Ik zocht meteen een struikje in de buurt op en viel in slaap. De volgende ochtend stak ik de grens over. Na de genocide nodigde Silas mij en anderen die hij had gered uit in zijn huis, waar we verhalen deelden. Later heb ik hem gesteund toen hij zijn oudste zoon verloor.Ubumuntu – menselijkheid, grootmoedigheid – was mijn drijfveer. Het kwam voort uit wat mijn ouders me hadden geleerd en uit mijn lidmaatschap van de Pinksterkerk. Hoe kon ik als christen iemand kwaad doen? Dit alles gaf me energie. Ook al wist ik dat ik mijn leven riskeerde, ik zou het proberen. Op een nacht brachten een andere soldaat en ik achttien mensen naar Burundi. Ik kende ze niet. We liepen in de stromende regen en complete duisternis door een bos en dichte struiken met doornen. Mijn grootste angst was dat we mensen zouden verliezen tijdens de reis. Om bij elkaar te blijven, liepen we hand in hand op elkaars schouder. We zetten ze af bij een bord dat de grens aangaf. Een andere nacht nam ik een vrouw en het kind dat ze droeg mee. Toen werd ik ontdekt en moest ik de reis naar een veilige plek zelf maken. Vandaag de dag zijn sommige mensen die ik heb geholpen als mijn kinderen; sommigen als mijn ouders.De overblijfselen werden gewoon in zakken gepropt.
Antonia Locatelli
In maart 1992 was ze getuige van de massamoorden op Tutsi’s in de regio Bugesera, ten zuiden van Kigali. In een poging om 300 tot 400 Tutsi’s te redden, belde ze de Belgische ambassade, de Franse radiozender RFI en de BBC.
“Ik weet dat de mensen die deze moorden hebben gepleegd van buitenaf kwamen. Ze werden met regeringsvoertuigen aangevoerd. In tegenstelling tot wat er wordt beweerd, is het geen volkswoede tegen de Tutsi, maar een opzettelijke actie van de regering om politieke moorden te plegen.”
Antonia Locatelli in een telefoongesprek met de Franse zender RFI, 9 maart 1992[1]
In de nacht van 9 op 10 maart 1992 werd ze doodgeschoten door een groep presidentiële lijfwachten die vanuit Kigali waren gearriveerd. Haar moord werd de volgende ochtend op RFI bekendgemaakt.
Haar begraafplaats naast de kerk.De overdekte begraafplaats.De grafkelder.Sommige grafkisten liggen open. In iedere kist liggen ongeveer 50 lijken. De duisternis van 60 dappere mensen. We ontwaken en we openen, je droeg in je hart. laten we er tegenaan gaan, tanteIn het onderste raam zie je hoe mensen hebben geprobeerd de ijzeren tralies te verbuigen om aan het bloedbad te kunnen ontsnappen.
Belgian Peacekeepers Memorial
In de vroege ochtend van 7 april 1994 kreeg een groep van tien Belgische para-commando’s een belangrijke opdracht. Zij moesten de Rwandese premier, Agathe Uwilingiyimana, beschermen en haar naar de radiozender begeleiden.
Al snel omsingelden Rwandese regeringssoldaten de woning van de premier. De Belgen waren zwaar in de minderheid en hadden strikte orders van de Verenigde Naties: zij mochten niet zomaar schieten, alleen uit zelfverdediging. De Rwandese soldaten dwongen de Belgen om hun wapens af te geven op enkele pistolen na. Ze vertelden hen dat ze naar een VN-kamp zouden gaan voor hun eigen veiligheid.
Dat bleek een valstrijk. De tien Belgen werden overgebracht naar Kamp Kigali, een legerbasis van de Rwandezen. Daar sloeg de sfeer volledig om. De Rwandese soldaten waren woedend omdat zij dachten dat België achter de aanslag op hun president zat. De Belgen werden aangevallen met bajonetten en geweren.
Ondanks hun hopeloze positie vochten de para-commando’s voor hun leven. Een paar van hen wisten zich urenlang te verschuilen in een klein gebouw, maar nadat een granaat via het dak naar binnen was gegooid raakte iedereen gewond en werden ze uiteindelijk afgeslacht met kapmessen. Alle tien de Belgische militairen kwamen die middag om het leven.
Het zwaar beschoten gebouw in kamp Kigali waar de 10 Belgen zich hadden verschanst.Links in de hoek viel de granaat. Duidelijk zijn de shrapnel inslagen te zien in de muur. Nabestaanden uit België kwamen naar hier om teksten op dit bord te schrijven.10 gedenktekens markeren de 10 soldaten die omkwamen. De horizontale inkepingen vertegenwoordigen de leeftijd van de gevallenen. De 10 Belgische soldaten.
Hotel des Mille Collines
Hotel des Mille Collines (duizend heuvels) in Kigali was vroeger een luxe hotel maar tijdens de genocide in Rwanda in 1994 redde manager Paul Rusesabagina méér dan 1200 mensen door ze in het hotel te verstoppen.
Buiten vochten mensen, maar binnen probeerde Paul iedereen rustig te houden en te beschermen. Door slim te onderhandelen met Hutu-milities lukte het hem om de mensen in leven te houden.
Het zwembad waaruit de 1200 verstopte Tutsi’s moesten drinken omdat het water in de stad was afgesloten.
Dit moedige verhaal werd later wereldberoemd door de film Hotel Rwanda. Het hotel zelf is nu weer een gewoon, luxe hotel in de stad en we gingen er een drankje doen. Vóórdat we naar binnen mochten moesten we eerst door een metaaldetector.
De lobby.Eerst door een metaaldetector.
Motel The Happy Hour Kigali, Rwanda 🇷🇼
Voor 10€ per nacht konden we niet veel verwachten. Zo was er niet alleen geen warm water…. Er was helemaal géén water. Verder moest ik met ducktape (wat ik altijd bij me heb) alle kieren in ramen afplakken want de kans op een steek van een malaria-mug was hier groot. Onze chauffeur Leo krijgt minimaal eenmaal per jaar malaria zei hij. Tijdens onze reis kreeg zijn dochter malaria. Binnen drie dagen was ze er weer boven op. Het diner was trouwens wél heel lekker ! Twee kleuters aten mijn bord met friet op haha.
Eet maar lekker junke.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
We vertrokken vroeg in de ochtend vanuit Kigali en reden richting de grens bij Gatuna. Eerst liepen we naar het kantoor van de Rwandese douane. Daar kregen we na een kwartiertje in de rij te hebben gestaan een stempeltje in ons paspoort. Daarna liepen we een loket verder voor een stempeltje van de douane van Uganda. De beambte stelde ons een paar vragen over onze reisplannen en zette toen de belangrijke stempel. We wisselden snel onze Rwandese Francs om bij een wisselkantoor zodat ik weer wat Ugandese Shillings in mijn beurs had.
Zodra we de grens over waren werden de wegen weer slechter. Rwanda heeft het wegennet beter op orde dan Uganda. Zo zijn er maar vier snelwegen en de rest zijn secundaire wegen of wegen van rode klei.
Handjes wassen 🧼.Wachten op een stempel.
Leopard Rest Camp ⛺️
Na een reis van acht uur kwamen we aan bij een wel heel bijzondere plek: het Leopard Rest Camp. Dit kamp ligt direct aan de rand van het Lake Mburo National Park. We sliepen natuurlijk weer in ons tentje op het dak van onze 4×4 en Leo had zijn eigen tentje geregeld. Het voelde alsof we midden in de wildernis stonden want overal om ons heen was bush. Het uitzicht vanuit het restaurant was geweldig en we kregen als snel contact met een Amerikaanse vrouw (Kristy) die in Nicaragua woonde en herstellende was van kanker. Ze was helemaal alleen en zeker niet op haar mondje gevallen want ze lulde aan één stuk door. De sfeer was ontspannen en het personeel was ontzettend vriendelijk. We voelden ons hier direct thuis. We betaalden 10$ p.p.p.n.
In de schemering kwamen we aan. Snel de tent opzetten.Boven het restaurant.Mooie sterrenhemel.Rechtsonder staan onze namen.Diner met onze driver Leo.Basic meal: varkensvlees, groenten en aardappelen.Uitzicht over Mburo NP.05:30u vroeg eruit maar eerst buiten lekker warm douchen.
Mburo NP Gamedrive
Vroeg in de ochtend stapten wij in de 4×4 voor een avontuur in Lake Mburo National Park. De zon kwam net op en de savanne kleurde prachtig oranje. Nadat we 88$ entree hadden betaald reden we door en het was direct spannend want de eerste zebra’s hadden we al bij een waterpoel gespot. Ze keken even op en liepen toen rustig verder.We reden door de open vlaktes en langs het water. In plaats van de ‘Big Five’ zochten we naar de vele zebra’s en Rothschild-giraffes. Leeuwen en olifanten zaten hier helaas niet.
Entree Nsharagate. Hadada-ibis.
Rothschild giraffe
Wij vonden het een prachtig gezicht toen we deze lange dieren eindelijk in het echt zagen. Wat ons direct opviel, waren hun witte ‘sokken’. In tegenstelling tot andere giraffen liepen de vlekken op hun poten niet helemaal door tot onderaan.
Wij keken vol verbazing hoe zij met hun lange, blauwe tongen blaadjes van de hoge bomen plukten. Ze behoren tot de langste giraffen; mannetjes kunnen wel 6 meter hoog worden. Er leven nog maar een beperkt aantal van deze dieren in het wild, waardoor ze als bedreigd worden beschouwd. In het wild komen ze alleen nog voor in beschermde gebieden in Kenia en Uganda. Het Murchison Falls National Park in Uganda heeft overigens de grootste populatie ter wereld.
Watergriel.Wrattenzwijnen.
Lake Mburo
Waterbok.
Walking safari
In de namiddag besloten we een walking safari te dien samen met de ervaren gids Rebecca. We stapten uit de auto en het voelde toch wel een beetje spannend om zomaar tussen de wilde dieren te lopen. Ik maakte een foto van Angelica met een giraffe op de achtergrond. Het was een mannetje en zeker vijf meter hoog.
We liepen zachtjes door het hoge gras. Ik was vergeten een lange broek aan te trekken en door mijn sokken zo hoog mogelijk op te trekken verkleinde ik de kans op een beet van een teek.
Al snel zagen we een groep zebra’s op een afstandje. Ze keken naar ons, maar bleven rustig staan. Het was prachtig om hun strepen van zo dichtbij te zien. Rebecca vertelde over de functie van de strepen. Als de zebra’s in een groep bij elkaar stonden dan vormden de strepen van alle zebra’s samen één groot beest. Dat zou dan de predator moeten afschrikken.
‘Wat zijn dat voor een rare wezens’: zag je de giraffes denken. ‘Wat komen ze maar dichtbij ?’. Ze vonden het heel spannend. Ze waren zelfs nieuwsgierig en lieten ons tot op vijf meter naderen. ‘Nu moeten we stoppen’: zei ranger Rebecca. ‘Anders worden ze misschien bang’…..
Zo verbleven we nog vijf minuutjes temidden van deze prachtige dieren om te genieten van hun aanwezigheid 🦒.
Video
Termietenberg.Balletjes.Bateleur (arend).De rode pinnetjes markeren de plekken die we hebben bezocht.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vorig jaar rond deze tijd zaten we in een vier maanden durende ‘sabbatical leave’ waar we beiden niet alleen 10 jaar voor gespaard hadden maar ook jaren naar toe geleefd hadden. Een ervaring waarbij we beiden wegliepen met de gedachte: ‘dit was het coolste wat we ooit in ons leven hebben gedaan….’. Maar die gedachte had ik ook bij mijn eerste drie maanden durende sabbatical op mijn 43e in Australië, Nieuw-Zeeland en de Fiji-eilanden. Vaak ondernemen we iets wat gevoelsmatig datgene wat daar aan vooraf ging weer overtreft.
Wachten voor de veiligheidsbriefing.Een dansje van locale alleenstaande moeders hoort altijd bij. Ready to go ! Vertrekpunt. Een superglad bruggetje leidt naar de jungle. Genoeg water bij ons.
Zoals nu bijvoorbeeld. We liggen nog allebei met een flesje bier in onze handen na te genieten van onze Gorilla-trekking van vandaag. Voor ons was de Gorilla-trekking in het Bwindi Nationaal Park een ervaring die we nooit meer zullen vergeten en dit verhaal zal nog vaak aan de bar in het Sittardse over onze lippen golven. Angelica en ik hebben samen een groot aantal avonturen beleefd, maar ik denk niet dat we ooit nog iets gaan doen wat de ‘meet and greet’ met de berggorilla’s in hun natuurlijke habitat zal gaan overtreffen.
Berggorilla groepen in Bwindi NP
In totaal leven zo’n 1.100 berggorilla’s verspreid over het bergachtige gebied in de grensstreek van de Democratische Republiek Congo (DRC), Oeganda en Rwanda. Bwindi Impenetrable NP, gelegen aan de rand van de Albertine Rift Valley in Oeganda, huisvest ongeveer 325 berggorilla’s. De rest van leeft langs de bergrug van een slapende vulkaan, het Virunga-gebergte. Dit gebied omvat Mgahinga Gorilla NP (Oeganda), Volcanoes NP (Rwanda) en Virunga NP (DRC).
In Bwindi Impenetrable NP leven 17 gorillagroepen, verdeeld over 4 sectoren (regio’s):
Ik had zo’n 10 jaar geleden foto’s en video’s gezien van een vriend die in Congo op zoek ging naar de Silverbacks en dat leek me ook het einde. Nadat een paar jaar geleden onze vrienden Robert en Barbera in Uganda ook waren geweest ging bij ons ook het knopje om. Dit wilde wij ook (!). Het was alleen even de vraag in welk land we ze gingen bezoeken want een gorilla-trekkingavontuur kun je doen in het Bwindi NP in Uganda, in het Virunga Nationaal Park in de Democratische Republiek Congo of in het Volcanoes National Park in Rwanda. Gezien de oorlog in Congo en de nogal dure trip in Rwanda (2x zoveel) kozen we voor Uganda. We besloten onze Gorilla-ervaring te doen in het Bwindi Impenetrable Forest waar je alleen in het begin een beaten path hebt maar waar de ‘trackers’ zelf met een machete een pad in het dichtbeboste oerwoud moesten hakken. Het was 28°C, extreem vochtig en de ondergrond was modderig door de regenval ‘s nachts. Daarnaast ging de trekking steil bergop maar gelukkig ook bergaf. Hier en daar gleden we uit maar gelukkig geen ernstige blessures opgelopen.
Veiligheids briefing
Er zijn vier sectoren. Buhoma (noord), Ruhija (oost), Rushaga en Nkuringo (zuid). Alle sectoren hebben hun voor-en nadelen. Zo is de Nkuringo sector méér iets voor klimgeiten en heeft de Rushaga maar liefst zeven Gorilla families. Onze vrienden Robert en Barbera die vorig jaar hier waren geweest bevolen Ruhija aan maar ondanks het goede advies kozen we toch voor Buhoma, de meest noordelijke sector omdat we vanuit Ishasha kwamen en we op één dag tijd ook nog de pygmeeën en een schubdier opvanghuis konden bezoeken.
Hier zaten zeven families dus de kans was groot dat de ‘trackers’ die ‘s morgens vroeg al om 05:00u op pad gingen, een familie konden vinden.
Vanuit onze lodge in Buhoma-town was het vijf minuten rijden naar het UWA Briefing Point. Om 08:00u was de briefing waar we een uitleg kregen over Gorilla’s.
Even pauze.
De leider van een familie is meestal een wat oudere Gorilla 🦍 te herkennen aan zijn grijze rug: de Silverback. Joekels van beesten en vijf maal zo sterk als een volwassen man. Mijn abonnementje bij Fitness Reuvers in Munstergeleen zou niet genoeg zijn als zo’n krachtpatser tegenover me zou staan. De gemiddelde Silverback weegt 190 kilo, is 1,70 meter groot, zijn borstomvang is 150 cm en vreet dagelijks een 17 kilo dieet van 100 verschillende soorten planten, vruchten en insecten om genoeg suikers, proteïnen en vezels binnen te krijgen
Do & Don’ts
De gidsen bespraken ons voorafgaande aan de tocht de do’s en de don’ts om er voor te zorgen dat we ons veilig voelden en ze vertelden ons hoe we ons moesten gedragen voor het geval de gorilla’s agressief zouden worden. De kans zou maar héél klein zijn maar de winkansen in de Lotto zijn ook erg klein en iedere keer wint er toch weer iemand de hoofdprijs.
Uitzicht op Buhoma.
Áls er een Gorilla op ons af zou stormen dan zouden we alle nederigheid moeten betrachten door strak naar de grond te kijken om zodoende ieder oogcontact te vermijden en langzaam achteruit te lopen met het gezicht naar onderen gericht. Het blijven toch wilde dieren en dan ook nog eens de über Alfa onder de zoogdieren waar in één druppel bloed méér testosteron zit dan in mijn hele 115 kilo lichaam. We moesten er voor zorgen dat we altijd een veilige afstand hielden en we moesten accepteren dat de Gorilla ‘in control’ was. Last but not least: niet aanraken (!), het is geen konijntje.
Steeds verder van Buhoma. Even een banaantje.Na twee uur lopen waren we hier. Twee man bewaking met AK47’s. Nancy wijst de weg.
Trackers
Een tweetal mannen ging al om 05:00u ‘s morgens er op uit om een van de zeven families te traceren in dit grote regenwoud. Dit is heel moeilijk want er zijn weliswaar eenpersoons brede paden maar een Gorilla-familie gaat natuurlijk niet net naast een pad het nest maken. Om te bepalen waar ze zitten gaan ze op zoek naar een oud nest, uitwerpselen of gebroken takken. Omdat een gorilla nooit langer dan één nacht in hetzelfde nest verblijft maakt het zoeken extra moeilijk. Trackers bepalen dan aan de hand van de uitwerpselen in een nest hoe vers het is. Zijn ze redelijk vers dan zijn de gorilla’s 🦍 nog in de buurt. Gorilla’s in Bwindi vertonen minder territoriaal gedrag en kunnen zelfs met andere families samenleven. Dat vergemakkelijkt het zoeken. Als ze de gorilla’s hadden gevonden zouden ze dit doorgegeven aan onze vrouwelijke gids Nancy.
Het Bwindi regenwoud. Niet voor niets op de UNESCO- werelderfgoedlijst. Na een uur al helemaal kapot.
Ochtendvertrek
Rond 09:00u vertrokken we met een gids en twee met AK47 gewapende bewakers en traden in de voetsporen van Dian Fossy. Onze groep bestond verder nog uit twee jonge stellen uit Australië en de UK. Ze deden vrijwilligerswerk in kinderdagopvang in Tanzania en waren een weekje op vakantie in Uganda. Daarnaast hadden we twee ‘porters’ gehuurd. Deze lokale jonge heren droegen onze rugzakken en hielpen ons een handje tijdens de gorilla tracking. Door er eentje in te huren ondersteunden we tevens de lokale bevolking.
Het had de hele nacht geregend en de paden waren vol met zuigende modder. Het ging al snel steil omhoog.
De tocht kon tussen de twee en acht uur duren, afhankelijk van waar de gorilla’s zich bevonden. Na ongeveer twee uur bergbeklimmen kreeg onze gids een telefoontje: ze hadden de Mubare-familie gevonden maar deze zat nog hoog in een boom. Er nu er naar toe lopen zou de kans verkleinen dat ze er uit kwamen. We moesten nog zeker een uur wachten op het verlossende telefoontje. Een uur wat wel een dag leek te duren maar daarna konden we ook eindelijk onze tocht voortzetten. De vegetatie werd steeds dichter, onze gids maakte de weg vrij met een vlijmscherpe machete. De bewakers verplaatsten hun positie van achteraan in de groep naar helemaal vooraan. Voor het geval er iets zou gebeuren, zou er een waarschuwingsschot in de lucht worden afgevuurd.
De Gorilla’s
Terwijl we steeds dieper de jungle in gingen, viel er een stilte in onze groep. Nancy vertelde ons dat de trackers op ons stonden te wachten. We voelden dat de Gorilla’s dicht bij waren. Het zou niet lang meer duren.
We bleven door de struiken ploeteren toen we plotsklaps even verderop bladeren zag ritselen in de bomen. Een flits van zwarte vacht. Gorilla’s. Berggorilla’s ! De grootste van de vier bekende gorillaondersoorten.
Snel ons mondkapje op. De trackers hebben een nest gevonden.
We moesten onze stokken afgeven want dat zou ze afschrikken. We zetten onze mondmaskers op om de gorilla’s niet te besmetten met onze eventueel meegebrachte ziektes. Het DNA van een gorilla is immers voor 98% gelijk aan die van ons. Een overdracht van een simpel griepje zou voor een gorilla fataal kunnen zijn want zij hebben een ander immuunsysteem. We liepen richting een dikke woudreus waar de ‘trackers’ ons al opwachtten. Plotseling begonnen de grote primaten zich te tonen. Twee hingen in de struiken voor ons, takken bewogen mee met hun 170 kg zware lichamen. Ineens zagen we de Silverback, de baas van de groep. Nu we hem in het echt zagen begreep ik meteen de betekenis van zijn naam: het uiterlijk van de zilverrug is grijs van kleur, de kleur die hij krijgt naarmate hij volwassener wordt. Hij was huge, bijna twee meter lang (hoewel hij op zijn knokkels liep) en woog 140 tot 180 kilo. Zonder twijfel zou hij me met zijn hand kunnen verpletteren als hij het probeerde. Ik was niet bang maar voelde wel de spanning tot in de puntjes van mijn tenen en ook mijn bovenkamer maakte overuren. Ik keek naar Angelica en zij naar mij. Alsof zij haar hoofd op orde had 😂. Dit was gewoon genieten (!). De vrouwtjes in de groep waren heel gehoorzaam en nederig naar hun alfa toe. Hij was de baas. Hij bepaalde. Al honderden zo niet duizenden jaren zorgde de vrouwen voor hun alfa en hun gezamenlijke familie. Een alfa zou hier niet op het idee komen om op een dag zijn lul weg te vouwen en met zijn linkertepel voor het gezicht van een baby gorilla te gaan wiebelen onder het mom van: ik voel me vandaag eens vrouw. Ben je mal. Ook het feminisme stond in het apenrijk op een heel laag pitje. De vrouw werkte en de alfa lag onder een boom een banaan te lezen. Er was zelfs een baby-gorilla bij die alleen maar wilde spelen. Zijn moeder en tante speelden lekker mee maar pappa had hier geen zin in. Hij over waakte de situatie.
Rechts de familie.
Ineens stond hij op en kwam onze kant op. Onze vrouwelijke gids begon naar hem te grommen. Ze communiceerde met hem (!). Hij liep tussen ons door en ging ergens naast ons aan een ander struikje sabbelen. Hij raakte een lid van de groep aan maar de Australiër was wijs genoeg hem niet terug aan te raken. Hij had tijdens de briefing gelukkig niet met zijn telefoon zitten spelen.
Linksboven de Silverback.Baby gorilla 🦍.
Geweldige ervaring
Gorilla’s zijn voor 98% genetisch identiek aan mensen. Enkel de chimpansee en de bonobo moet hij voor zich laten gaan. We keken toe hoe de gorilla’s voorzichtig bladeren van de takken plukten om te eten. Toen hij met zijn hand reikte naar de stam van een klein boompje trok hij het uit de grond alsof het niets was. De moeders verzorgden hun baby, plukten insecten uit elkaars haar terwijl de baby rechtop probeerde te lopen. We bleven een uur lang kijken naar de gorilla’s voordat het tijd was om weer naar boven te gaan.
Video
Terug naar Buhoma village
Eenmaal verder op de terugweg lijkt het allemaal sneller te gaan. Al is de heuvel nog even bikkelen. We genieten van het mooie uitzicht over de bergachtige omgeving met hier en daar een lemen huisje. Een paar lokale kinderen in vieze, kapotte kleding kijken ons van een afstandje nieuwsgierig aan. Ze hebben tekeningen gemaakt en die wilden ze ons verkopen.
Het rode stuk hebben we gelopen. In totaal waren we zes uur in het tropisch regenwoud.
Duur of veel geld
De Gorilla trekking was een van de meest echte, rauwe natuurervaringen die ik heb gehad. Ik heb in Fiji in zee haaien geknuffeld, in Zambia met een Cheetah gewandeld, in Nieuw-Zeeland door een smalle tunnel 10 meter onder een gletsjer gekropen, twee keer bijna verzopen in een flip tijdens White Water Rafting op de wildste rivier ter wereld en ik kan nog wel even doorgaan maar deze ‘meet and greet’ was subliem.
We gaan niet naar dierentuinen omdat een stuk glas tussen mens en dier de ervaring heel anders maakt. Je ziet het dier en je kan het misschien ruiken. Maar je voelt het niet. Dat is het verschil. En om dat gevoel op de juiste plek te krijgen hebben mensen daar veel geld voor over. Ze gaan dan naar bijv. Afrika om datgene wat ze thuis in de dierentuin kunnen zien in levende lijve te mogen aanschouwen. Hier zien ze beesten die niet van ellende rondjes lopen in hun kooi. Hier zien ze beesten die ook eens om 08:45u een banaantje op hun borst kapot slaan i.p.v. iedere dag om 06:00u. ‘Maar ze worden goed verzorgd’, hoor ik vaker. Stel je voor ik breng jou iedere dag eten en drinken op je kamer waar je niet uit mag. Ok. Duidelijk.
De Gorilla’s zijn gewend aan mensen, aangezien toeristen dagelijks door hun gebied reizen. Voor hen zijn ons mensen gewoon een andere diersoort, een deel van de omgeving die hen géén overlast bezorgd. Ze zijn niet bedreigend of een last. Ze komen even een uurtje met een groepje langs, nemen wat foto’s en dan zijn ze weer weg.
Door aan gorillatrekkingen deel te nemen dragen we juist bij aan het behoud van de gorilla’s en hun omliggende gemeenschappen. Als er geen toerismegeld was om het gebied te onderhouden, zou het regenwoud kunnen worden gekapt en veranderd worden in landbouwgrond, of zouden stropers de prachtige dieren kunnen vangen om hun vlees duur te verkopen aan Chinese mannen die kampen met hun potentie. De Gorilla’s zijn een ernstig bedreigde diersoort, maar door voortdurende inspanningen is hun aantal de afgelopen jaren toegenomen.
Nadat de Amerikaanse biologe Dian Fossey wereldwijd de aandacht wist te vestigen op berggorilla’s, ging het jaar na jaar beter met de populatie. Helaas bracht de Rwandese Genocide in 1994 hier een abrupt einde aan. Naar schatting 500.000 tot 1 miljoen mensen werden vermoord en honderdduizenden vluchtten naar de grens met buurland Zaïre (nu Congo-Kinshasa 🇨🇩 ). En dus ook naar het leefgebied van de Gorilla’s. Door deze gevolgen stierven véél Gorilla’s 🦍. Maar nu is gelukkig weer de stijgende lijn zichtbaar.
Wat kost een gorilla tracking?
De prijs van een gorilla tracking permit in Uganda voor foreign non-residents is hetzelfde voor Bwindi Impenetrable NP en Mgahinga Gorilla NP: USD 800 per persoon (sinds januari 2026). Dit is de prijs voor een reguliere gorilla tracking, waarbij je maximaal 1 uur bij de gorilla’s blijft, in een groep van maximaal 8 bezoekers (plus porters). Het aantal uitgegeven permits voor Bwindi Impenetrable NP is wel groter dan voor Mgahinga Gorilla NP. Dit simpelweg omdat in Bwindi meer gorillagroepen zijn die bezocht kunnen worden.
Denk je dat 1 uur bij de gorilla’s voor jou te kort is, overweeg dan een Gorilla Habituation (mits beschikbaar). Tijdens deze 3-jarige training raken de wilde berggorilla’s geleidelijk aan gewend aan de aanwezigheid van mensen. Tijdens een Gorilla Habituation Tour in Bwindi Impenetrable NP verblijf je – als onderdeel van een groep van maximaal 4 bezoekers – maximaal 4 uur bij de gorilla’s. Kosten: USD 1,500 per persoon per dag.
Totaal:
Permit:800$
Porter: 20$
Regelen permit vanuit Nederland: 80$
Fooi voor gids, bewaking en porters: 25$
Overnachting Bwindi Forest Lodge: 35$
Lunchbox: 10$
Diner: 25$
Totaal dagje Gorilla trekking: 995$
Welke spullen neem je mee tijdens een gorilla tracking?
In een lekker zittende dag-rugzak (ca. 20L) neem je mee:
Je telefoon en paspoort
Lunchpakket en energierepen
Minimaal 2 liter water p.p. (eventueel in drinkrugzak met mondstuk)
Fijne camera met flinke optische zoom (30x of meer), waar je goed mee om kunt gaan
2 volledig opgeladen camerabatterijen, geheugenkaartje(s) met voldoende ruimte en een schoon lensdoekje
Tuinhandschoenen
Pakje zakdoekjes
Optioneel: wandelstok(ken), poncho, verrekijker, kleine verpakking zonnebrandcrème en deet, klein handdoekje of tennispolsbandje (zweet)
Bwindi Forest Lodge
Voor 70€ per nacht lagen we vlakbij de ingang van het nationaal park. Het uitzicht was prachtig. De berg op de foto zijn we helemaal opgeklommen. Daarachter zitten de gorilla’s.
Aparte sigarettenpakjes.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vóórdat we het Bwindi Impenetrable Forest National Park ingingen bezochten we eerst het Pagoline Rescue Center aan de rand van het woud. Schubdieren (pangolins) zijn unieke, geschubde zoogdieren die hier in Uganda 🇺🇬 helaas ernstig worden bedreigd door stropers die de beestjes verkopen aan Chinese jongeren die dan menen dat ze door het eten van de schubben beter presteren in bed. De man van het Pangolin Rescue Center vertelde dat de stichting zich in zet voor de redding, rehabilitatie en vrijlating van deze schuwe diertjes.
Wat is een schubdier?
De man vertelde dat schubdieren de enige zoogdieren met schubben zijn. Ze eten mieren en termieten en rollen zich bij gevaar op tot een bal, net als een egel. Helaas maakt dit hen makkelijk te vangen voor stropers. Hun schubben worden ten onrechte gebruikt in traditionele medicijnen, terwijl ze gewoon uit keratine bestaan, net als onze nagels.
Reddingswerk in Oeganda
Bij het Pangolin Rescue Center in de buurt van het Bwindi Impenetrable National Park, redde deze meneer vóór ons samen met zijn collega’s sinds de oprichting in 2015 al meer dan 150 schubdieren uit de handen van stropers en werden ze teruggeplaatst in de natuur.
Een Meerkat met blauwe ballen. Even bijtanken voor de rit naar Bwindi NP. Onderweg mooie vergezichten.
Pangolin Rescue Center
Aankomst in het rescue center. Briefing gebouw.Op weg naar de Schubdieren.
Video:
Ugandese bruiloft
Onderweg kwamen we ook nog een stoet tegen op weg naar een Ugandese bruiloft.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vandaag bezochten we een Pygmee-dorp aan de rand van het immens grote Bwindi-park. De Batwa werden vroeger ook wel de ‘bewakers van het woud’ genoemd en zij zagen zichzelf als de oorspronkelijke bewoners van de dichte regenwouden in het zuiden van Uganda. Zij aten echter alles wat voor hun voeten kwam dus ook de berggorilla’s verdwenen hoog in de bomen als deze Pygmeeën met pijl en boog om de hoek kwamen. Toen in 1991 het Bwindi Impenetrable National Park en Mgahinga National Park werden gesticht om deze diersoort te beschermen werden ze door de overheid uit de wouden verdreven en moesten ze een nieuw bestaan opbouwen buiten het woud. En dat viel zwaar volgens de hoofdman van de Pygmee-stam, die nu voor ons stond.
De Batwa zijn een van de oudste stammen in dit gedeelte van Afrika. Ze zijn heel klein en volgens hun hoofdman draaide hun leven om jagen met pijl en boog, het verzamelen van wilde vruchten en het vinden van honing. Ze leefden in rust en hadden geen behoefte aan contact met de buitenwereld. Het bos was hun huis, hun apotheek maar ook hun supermarkt.
Nadat ze hun traditionele manier van leven hadden opgeven moesten ze ineens deelnemen aan het normale leven in Uganda. Ze kregen geen land of compensatie, hadden geen werk en werden de verschoppelingen van de maatschappij vergelijkbaar met de rokers in Nederland.
Batwa Cultural Experience
Momenteel zijn een aantal mensen van de Batwa in loondienst en werken op het land. Sommigen ontkwamen helaas niet aan de verlokkingen van de alcohol. Weer anderen proberen hun rijke cultuur te delem met bezoekers zoals wij in bijvoorbeeld de Batwa Cultural Experience. Tijdens deze tochten in het woud (net buiten de parkgrenzen) laten ze zien hoe ze vroeger vuur maakten, medicijnen uit planten haalden en leefden in hutten van takken. Deze ervaringen helpen hen om hun tradities te bewaren en een inkomen te vrdienen.
Video
Deze soldaat ging voorop. Beekje oversteken. De leider van de stam. De trap naar de hut waar je alleen mocht slapen als je trouwde of een baby ter wereld bracht. Vuurtje maken. Dansje doen. Kind liep tijdens de dans bijna een whiplash op. Val zetten.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
Vanuit Nationaal Park Rwenzori reden we richting het Queen Elisabeth Park. Onderweg zagen we alleen maar mooie groene bergen. Net toen we het bergachtige gebied bij Kasese verlieten, stonden we ineens op de evenaar. Voor Angelica de eerste keer, voor mij de tweede keer in mijn leven. Hier was het niet zo’n feest als in Mittad del Mundo in Ecuador waar honderden mensen bij elkaar kwamen voor een tentoonstelling. Hier stond alleen een kunstwerk met tekst.
Een uur later werden we verwelkomd door het personeel én een olifant van Engiri Game Campsite op de savanne van het Nationaal Park Queen Elizabeth.
Op de evenaar.
Queen Elizabeth NP
We gingen naar het Queen Elizabeth National Park, een van de beroemdste parken in Uganda. Ik had er veel over gelezen en we konden niet wachten om weer wild te gaan spotten. Het leuke aan een game-drive is dat je in je 4×4 door het park rijd en op zoek gaat naar wild. Het is geen dierentuin waar ze allemaal bij elkaar zitten maar het wild zit verdeeld over het hele park. Zo zitten hier geen giraffes omdat er geen Acacia-bomen staan (die vinden ze lekker) dus zitten ze liever in Murchisons NP waar die bomen wél staan. Leeuwen zitten weer iets verdeeld omdat iedere familie zijn eigen territorium heeft. ‘s Nachts maakt de alfa zijn ronde langs de kanten van zijn territorium en druppelt overal wat urine om de grenzen aan te geven. Ruikt hij de urine van een leeuw van een andere familie dan laat hij een brul om de andere leeuw uit te dagen.
Het is dus niet vanzelfsprekend dat je alle dieren op één dag ziet. Soms heb je pech, soms heb je geluk. Vandaag hadden we zelfs heel veel geluk.
Video Queen Elizabeth NP
Kasenyi ingang.
Onze dag begon heel vroeg om 06:00u, nog voordat de zon opkwam. We moesten even fluiten zodat iemand van de bewaking ons kwam halen. Ons tentje staat in wild gebied waar overdag niet alleen olifanten door heen lopen (zie video) maar ook hyenas en Nijlpaarden. Afgelopen nacht liep trouwens een hyena langs onze tent door. Volgens het het personeel een oudje die niets deed. Jaja. Het blijven wilde beesten die van een lekker stukje vlees houden.
Antilope (waterbok).
Met onze gids reden we in onze 4×4 eerst naar de parkingang voor entreetickets van 40$ per stuk en 10$ voor de jeep. Daarna reden we verder over de savanne. Het gras was goudgeel en de lucht kleurde prachtig roze op deze vroege ochtend. Al snel zagen we grote groepen antilopen, die in Uganda ‘kobs’ worden genoemd. Even verderop stond een groep 4×4’s. Er zou een luipaard in de boom zitten. We moesten goed loeren tussen de groene bladeren, en ja hoor ! Daar zagen we een dikke staart naar beneden hangen. Het was een prachtig gezicht om zo’n groot dier rustig op een tak te zien liggen. Angelica had het dier trouwens gespot.
Wrattenzwijn.
Even verderop bij Lake Albert konden we een sigaretje roken. Nijlpaarden staken hun kop boven water om te kijken wat we kwamen doen. Twee roofvogels zaten boven in een boom. Op de oever zaten twee Nijlganzen die het water wilden ingaan. Ik zou het ze niet adviseren met die krokodillen in het water. Het zou zo maar eens een kort ritje kunnen worden.
Nijlpaard skull.Waterbok skull.Nijlpaarden in lake George.
Luipaard
Terug in de 4×4 gingen we verder en zagen een groepje wilde zwijnen met kleintjes. Zo grappig om te zien. Ze deden zich te goed aan het sappige gras. ‘They are hunted’: zei Leo ineens en we keken verbaasd. Zijn ogen hadden een luipaard gespot en hij kwam onze kant op gelopen. Het roofdier was nog ver weg en als we in de Beekse Bergen waren geweest waren we er geheid naar toe gereden maar hier werkt dat anders. Leo kroop in de huid van het roofdier en probeerde te denken zoals het beest deed. Hij hield rekening met de afstand naar het groepje zwijnen, hij keek naar de vegetatie waar het luipaard zich misschien achter kon verschuilen, hij bepaalde de windrichting want als de zwijnen benedenwinds waren en hem konden ruiken sloegen ze op de vlucht. Daarna startte hij de 4×4, reed een stukje verder, zette hem weer neer en stopte de motor. Wat een kutplek dacht ik nog maar Leo zei maar één ding:’ hier gaat de ‘kill’ beginnen, hier steekt hij straks over. En of de duivel er mee speelde, 10 minuten later stak het luipaard inderdaad over. Op 10 meter van de 4×4. GE-WEL-DIG 😍
Video luipaard 🐆
Unieke beelden voor ons. Nog nooit zo dichtbij een luipaard zien lopen. Luipaard.Luipaard.Sikkelstruik.Kandelaarbomen (cactussoort)Waterbuffel.Karkas wrattenzwijn.Roofvogels.Nijlgans. Nijlpaard.Waterbok.Lokaal restaurantje.Lake Edward. Blauwe langstaartglansspreeuw. Zebramangoeste.Zwartkopwever.En zijn nest met de ingang onder om de eitjes te beschermen tegen slangen.
Engiri Game Lodge & Campsite
Deze campsite bestaat uit een hoofdgebouw met een restaurant op de eerste verdieping vanwaar uit je over het park heen kijkt. Naast de lodges waar mensen kunnen slapen staan er ook tenten die al zijn opgezet. Maar wij zochten alleen een plek om de 4×4 neer te zetten. Voor 15€ p.p. stonden we op 20 meter van de badgebouw af. De staf verzocht ons tijdens de briefing met klem om, als we de tent tussen 19:00-08:00u zouden verlaten, eerst een bewaker te roepen. Er konden hyena’s, olifanten, waterbokken, bavianen, leeuwen en zelfs Nijlpaarden bij de tent komen. De bewaker begeleidde ons dan naar de wc in het badgebouw. Na vier nachten daar gekampeerd te hebben hebben we alleen waterbokken en hyena’s bij de tent gespot en een paar keer een joekel van een olifant. Van ver af zien ze lomp en log uit maar als ze drie meter voor je staan en je word niet gehinderd door een ijzeren afrastering dan krijg je pas respect voor zo’n dier. Zeker als hij geïrriteerd is en zijn dagelijks fruit niet had gekregen en daarom maar even een 15 cm dikke tak van een boom kraakte. Of dat meneer voor onze neus even het terras opruimde omdat hij zijn banaantje niet kreeg.
Iedere dag arriveerde een opgelapt brommertje met 10 levende kippen. Binnen twee uur werden ze op ons gepresenteerd. Verser bestaat niet (!).
Travel influencers
Daar kwam ze dan. Helemaal uit Florida. Met haar vier loeizware koffers vol kleding zou ze haar volgers wel eens even laten zien hoe Uganda was. Ze toonde geen interesse in de andere reizigers en was alleen maar bezig met foto’s te maken van de drie huisolifanten, uiteraard mét zichzelf in de hoofdrol. Nu gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik ook wel eens een selfie maakte met een olifant maar die foto’s kun je op één hand tellen en dan kun je nog met twee vingers bier bestellen.
Video Engiri Game Lodge
Video olifant bij onze tent
Video kwade olifant
Olifant is een beetje boos en gaat met terrasmeubilair gooien. Angelica wordt wakker.Olifant bij het restaurant.Olifanten bij de keuken.40 jaar oud. Wachten op een banaantje voor de keukendeur.Selfieeeee ! 🐘 Olifant bij onze tent. Er kwamen drie keer per dag drie olifanten naar de lodge. Ene van de drie kwam altijd naar Angelica om een aai over zijn slurf te krijgen. Afrikaans visje. Twee meter afstand (!).De levende kippen zijn gearriveerd 🐓. Kop er af, veren plukken en klaar ✅.Ons tentje in de bush met op de achtergrond de lodge. Iedere dag diner met Leo onze gids/chauffeur. Zijn dochter was vandaag hersteld van malaria.
Ishasha
De laatste dag in dit immens grote park zouden we in het Ishisha gedeelte verbrengen. Om daar te komen moesten we dwars door het park van noord naar zuid rijden over de weg naar Congo-Kinshasa, het buurland waar het regeringsleger vecht tegen de M23-rebellen. We wilden graag de leeuwen zien die overdag een dutje deden in de Fig Trees (vijgenbomen). De weg er naartoe was superslecht. Overal zaten gaten en kuilen en de maximale snelheid die we konden rijden was 40 km/h. De hele tocht duurde dan ook maar liefst vier uur. De eerste lodge die we tegen kwamen om te overnachten zag er niet goed uit. Daarom reden we even verder en kwamen aan in een lodge die werd beheerd door een oude Belgische man uit Hasselt die getrouwd was met een Belgische vrouw die in Zuid-Soedan werkte. De Lodge zag er geweldig uit qua ligging en de steak smaakte het ‘s avonds goed. Onze camping plaats lag op 200 meter afstand van de lodge, waardoor we helaas deze afstand door het woud moesten lopen, waar veel bavianen rondliepen. Angelica en ik namen allebei drie stenen mee en ik nog een lange stok zodat we de bavianen konden wegjagen als ze ons zouden aanvallen. De aanval van bavianen in Zambia jaren geleden zat nog vers in mijn geheugen (!).
In onze 4×4 reden we nog drie uur door het park op zoek naar de slapende leeuwen maar deze waren we helaas niet tegengekomen. Ik heb een foto van internet geplukt om te laten zien hoe het uitziet. Onderweg kwamen we veel militaire kampen tegen die bemand werden door zwaarbewapende soldaten, we zagen zelfs mortieren klaarstaan om de kampen te verdedigen. Aan de andere kant van het vijf meter brede riviertje waren rebellen actief die momenteel oorlog voerden tegen de Congolese regering. Onze chauffeur Leo probeerden deze soldaten te ontwijken want ondanks dat hij Ugandees was konden ze wel voor problemen zorgen door bijvoorbeeld onze telefoons en geld af te nemen. Dit had hij namelijk al eens meegemaakt. Uiteindelijk een goede keuze van hem want er was niks gebeurd. Het ‘s avonds bij het kamp aangekomen maakte de nachtwaker nog een vuurtje om olifanten die eventueel het kamp zouden betreden weg te jagen. Hijzelf sliep in een tentje voor onze 4×4. Morgenvroeg na het ontbijt vertrekken we meteen naar Bwindi national Park om overmorgen een poging te doen de Gorillas 🦍 te treffen.
Leeuw in boom. Bumper losgeraakt. Afrikaanse zwarte kuifarend.Nijlvaraan.Soldatenverblijf. Aan overzijde van het riviertje ligt Congo-Kinshasa 🇨🇩 Kijkende naar buurland Congo-Kinshasa 🇨🇩.Reuzenboszwijn.Madagaskarzeearend.Madagaskarzeearend.Ugandese kob (antilope).Topi antilope. Grijskopijsvogel.
Enjojo Lodge Campsite 🏕️
Gewapend met stok en stenen over het pad naar het restaurant. Laat de bavianen maar komen haha.Bavianengroep bij de lodge. Buitendouche. Restaurant. Uitzicht over het moeras. Verse honing. Kwartier geleden geplukt. Dinertime bij het moeras. Kampvuur voor de olifanten op afstand te houden. Kamperen. Dichtbij de grens met Congo-Kinshasa 🇨🇩. Niet te verwarren met Congo-Brazzaville 🇨🇬.We kwamen veel soldaten tegen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
‘Wat is eigenlijk de evenaar ?’: hoorde ik iemand vragen in de lodge. Een uur geleden hadden we dit punt op aarde doorkruist en net zoals op de evenaar in Ecuador die ik heb bezocht in 2016, kon je er interessante spelletjes spelen. Zo zou water in een wasbak op het noordelijk halfrond de andere kant op draait dan op het zuidelijk halfrond.
De evenaar is een 40.075 km lange denkbeeldige lijn rond het midden van de aarde die de planeet in het noordelijk en zuidelijk halfrond verdeelt. Op deze breedtegraad draait de aarde met maar liefst 1670 km/u. Raar om te beseffen dat we nu met deze snelheid ronddraaiden.
Dicht bij de evenaar zijn er nauwelijks seizoensverschillen. Het is er het hele jaar door warm en de lengte van de dag is vrijwel altijd 12 uur.
De zon staat hier loodrecht op de horizon, waardoor zonsopgangen en zonsondergangen extreem snel verlopen.
Vanwege de uitpuilende vorm van de aarde (de aarde is geen perfecte bol) en de snelle rotatie, is de zwaartekracht op de evenaar iets zwakker dan bij de polen. Joehoe ! Weer een kilo kwijt !
De lijn loopt door 13 landen, waaronder Ecuador (waar de naam vandaan komt), Colombia, Brazilië, Gabon, Congo-Brazzaville, Congo-Kinshasa, Oeganda, Kenia, Somalië, Indonesië, Maldiven, Kiribati en Sao Tomé en Principe.
Op de evenaar is het bijna overal tropisch warm, met veel regenwouden.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Loop eens binnen bij de vrienden van Dutch Traveljunk. Allemaal leuke mensen die ik persoonlijk ken 🙂
Rowan Falchi Jewelry
Rowan leerde ik een jaartje of 12 geleden kennen in mijn stamkroeg. In die tijd was ze al heel kunstzinnig en haar hoofd zat boordevol ideeën. In 2014 studeerde ze af als sieraden ontwerper aan de kunstacademie in Maastricht waar ze het vak goudsmid leerde. Als ik langs haar huisje op de Putstraat loop zie ik vaker een lampje schijnen aan een tafeltje. Achter dat tafeltje maakt ze weer wat héél moois :).
Pascal maakt speciaal voor jou iedere taart op maat, kleur en smaak zoals jij het wilt. Bel even 06-27339770. Laatst nog een taartje bij hem gehaald in Tüddern. Bel even 06-27339770 en bestel die taart !
Eetcafé San Blas, Schin op Geul
Met eigenaar/kok Johnnie heb ik heel wat leuke momenten beleefd in onze stamkroeg Tapas. John dook vroeger wel eens van de bar af en ik ving hem dan op. Slecht voor de rug maar goed voor de borrelpraat. Samen met zijn vrouw Sonja runnen ze nu dit zuid-Amerikaanse restaurant. Wil je lachen vraag dan naar zijn beroemde broodje ‘gitaar’ als je daar gaat eten ! Of vraag eens naar de beroemde sok van hotel Atlanta in Amsterdam !
Eigenaar Patje ken ik inmiddels ook al 15-20 jaar. Vroeger stond Patje vóór de bar en nu erachter. Prima gast en zorgt voor een geweldige stemming in zijn kroegje op de Putstraat in Sittard. Zoek de kroeg eens op ! Véél live-bands !
Beryl en Lars ken ik van het stappen en onze vaste Pinkpop-camping groep. Hele lieve mensen met het hart op de goede plek én een hart voor hun nieuwe zaak. Hun tapas-kaart onderscheidt zich van de andere tapas-zaken. Zeker in de zomer is het op het terras héérlijk toeven en ook binnen is het heel gezellig.
Onlangs nog een verrassingsbezoek gebracht aan Angela en Kay uit Sittard. Zij had een zaak in Sittard en hij werkte bij defensie. En wat doe je op een dag. Je pakt je boeltje bij elkaar en vertrekt met de kids naar Frankrijk en begint een bed & breakfast. Halloooo dan !
