De vrouwen van de Himba-stam kenmerken zich door hun extravagante haardracht. Ze maken staartjes en versieren deze vervolgens. Aan het uiteinde van zo’n staartje bengelt een zwarte knot heen en weer. Wellicht om de vliegen van zich af te meppen. Ze wassen zich namelijk niet. Maar toch, als de wind goed staat, ruik je ze niet. Dat komt omdat ze zich insmeren met een mengsel van geitenvet, oker en kruiden.
Ze hebben parelwitte tanden en altijd een brede smile op hun gezicht. Op hun 10e verjaardag worden twee ondertanden uit hun onderkaak geslagen met een stok en een steen. Op Angelica’s vraag waarom al deze vrouwen zo’n dikke tieten hadden antwoordde ik kordaat: om melk te geven.
Om hun heen liepen nogal wat van die kleine krullekopjes. Van die mini-Himbaatjes. Ze kwamen meteen naar ons toe. We deelden een zak chips uit en dat ging er maar al te graag in bij de kids. De vrouwen waren naakt. Tenminste hun borsten. En Angelica had gelijk: wat een joekels. Ik deed de grootste moeite om weg te kijken maar op een of andere manier lukte dat niet. Zeker niet toen ze blootvoets een dansje gingen uit voeren waarbij veel gesprongen werd. Ze stampten onder luid gejoel uit alle macht op de grond en het verbaasde ons dat de kleine scherpe steentjes geen pijn deden aan hun voeten. Waarschijnlijk hielp de twee centimeter dikke eeltlaag ook een handje. Pedicure doen ze hier niet aan.
De kinderen gaan hier niet naar school, gewoonweg vanwege het feit dat hier geen scholen zijn. Dat is hier ook niet nodig. Ze leren voornamelijk hoe ze zich staande kunnen houden in hún cultuur. In dit land spelen geen discussies over of kinderen wel of geen breuken en staartdelingen moeten kunnen begrijpen. In Nederland is dat momenteel een hot item. Ik ben het er overigens niet mee eens. Kinderen moeten de rekentechniek “delen” onder de knie hebben. Zo niet: dan vervalt later hun recht om zich te “vermenigvuldigen”. Dan houden ze het maar op “aftrekken”. We reden nog even verder in de omgeving en kwamen bij de nederzetting “Humor”. Yess, alweer een plekje erbij voor mijn verzameling “rare plaatsnamen”. En in een ravijn zagen we een oude vrachtwagen uit de jaren ‘60. Alles wat hier neerstort laat men liggen. En zo gebeurt het dus dat we hele oude auto’s zagen liggen.
