Categorie: Afrika

Op weg naar het zuiden van Marokko (Sahara)

Een uurtje na vertrek zagen we al het begin van de Sahara. Het landschap werd ruiger en ruiger. Net een maanlandschap. Slingerwegen door de bergen, kamelen liepen links en rechts van de weg. Stukken steen getuigden dat er wel eens een rotsblokje omlaag kon vallen. Oppassen geblazen dus. Ik heb het al eens meegemaakt op een pas in de Andes. Die steentjes kop je niet terug. Onderweg passeerden we een dorp. We werden aangehouden door een jongeman op een scooter. Onder het rijden attendeerde hij ons al op de linker achterband van Panda. Deze was een beetje lek. Toen we stopten wees hij ons op de spijker die in de achterband zat. Een kleintje maar. Hij bood aan om de band te repareren maar we hadden geen tijd. Om 16:00u zouden de kamelen vertrekken. Ofschoon we hem diverse keren hadden uitgelegd dat de band niet verwisseld hoefde te worden bleef hij toch aandringen. Hij wilde natuurlijk geld verdienen. Begrijpelijk. Dan maar plankgas. Die gozer met zijn rode petje bleef ons echter achtervolgen. Pas na drie kilometer of zo gaf hij het op.

Kashba Chez la Pacha

We arriveerden bij Kashba Chez la Pacha. We waren hier naar toe gereden op advies van de hotelmanager van ons hotel in Quarzazate maar we hadden niets op papier. Wél hadden we al 400 Dirham (40€) aanbetaald voor de camelride en de woestijnovernachting zónder ook maar één foto te zien waar we verbleven. Sommige gokjes moet je nemen hier. In de Kashba was echter niemand aanwezig behalve dan een Duitse vrouw met een aantal kinderen die speelden in het mooie zwembad. Ze zei dat we pas om 17:00u zouden vertrekken. De kamelen lagen al voor de deur. Het bleken dromedarissen te zijn. Uiteraard. Ze zeggen wel Camel-ride maar het zijn altijd dromedarissen. Deze zijn met één bult beter te zadelen dan een kameel. Je zit dan op twee meter hoogte op een kussentje welke aan het beestje is vastgemaakt. Overigens heb ik eens kamelenbiefstuk gegeten in het golfstaatje Oman. Het smaakte weliswaar naar bief maar een beetje zoutig en waterig. Waarschijnlijk had ik net het stukje van de bult😫.

Tentenkamp Les Jardins de Bounou, Sahara

Na een twee uur durende rit door de loeihete woestijn kwamen we acht kilometer verder aan in een kamp. Onderweg werden we eventjes gezandstraald omdat de wind kwam opzetten. Onze gezichten voelden heel ruw aan en zelfs tussen onze tanden zat het zand. Nadat we waren afgestapt voelden onze billetjes alsof er iemand een uur lang met een stok op had zitten meppen. Snel liepen we naar het kamp. In het midden was een kampvuur. Er omheen stonden lemen bankjes. Daar omheen waren in een cirkel hutjes van leem gebouwd. Hierin stond ons bed maar het was binnen bloedje heet, net een sauna.

Avondeten

Het avondeten bestond uit een laf smaakloos soepje, groenten en een ei-met-gehakt tagine. Als dessert kregen we watermeloen. Geen first quality natuurlijk maar het was goed binnen te houden. Wat mag je van een kok verwachten in deze zandbak ? Daarna begonnen de Nomaden te zingen en ritmisch op trommels te slaan. We werden uitgenodigd om mee te dansen maar ik bedankte voor de eer. Ooit werd mij bij Clara Lamar op de Rijksweg na drie danslessen verteld dat ik er beter mee kon stoppen. Ik had geen talent en men zag geen progressie. Daarbij maakte ik de andere deelnemers bang met mijn bewegingen. Het leek alsof ik aan een of andere tropische ziekte leed.

Flashback

Ook kreeg ik terstond een flashback van Nieuw Zeeland waar ik jaren geleden in Whangarei een ticket kocht voor een Haka-voorstelling die werd verzorgd door traditionele Maori’s. Ik zat helemaal vooraan en was wat aan te spelen met mijn debieltje. Na 15 minuten sloten de toegangsdeuren. Ik draaide me om en schrok: ik was helemaal alleen. Ik was de enige toeschouwer 😫. De privé- voorstelling begon en een stuk of 20-30 gebananenrokte Maori’s begonnen aan hun krijgsdans. Je hebt het wel eens gezien op TV. Een hoop geblêr, tong naar buiten en vooral met wijdgesperde ogen heel woest kijken. En dat allemaal voor mij alleen. Ik schaamde me en zocht naar een oplossing om me zelf uit mijn lijden te verlossen. Vroeger als kind bij mijn opa en oma moest ik altijd naar de dansjes van mijn nichtjes kijken. Toen ze ook nog eens hun vocale “talenten” ontvouwden rende ik met de voetbal onder mijn armen schreeuwend naar buiten. Ik kan daar gewoon niet tegen. Het plaatsvervangende schaamtegehalte neemt dan echt indrukwekkende vormen aan. De gifbeker moest ik echter tot op de bodem leegdrinken toen mijn grootste angst werkelijkheid werd. Ik moest meedoen. Een jong Maori-meisje kwam naar me toe en gaf me een neuskus ter begroeting. Ook al zoiets. Ze nam me bij haar hand mee het podium op en voordat ik het wist stond ik ook met mijn tong naar buiten met grote ogen te brullen. Man man man…. ik dank god op mijn blote knieën dat ik alleen in die zaal was en niemand anders met een camera. Maar deze keer in de woestijn bleef ik fijn zitten. Het dansen liet ik aan anderen over. Ik weet mijn plaats 😉😂.

Héérlijk uitgeslapen. Op vakantie mag dat best eens een keertje. Na het ontbijt vertrokken we rond 12:00u naar de Todra Gorge (kloof van Todra). Errachidia is een stadje wat precies op de helft van de route ligt en daarom hadden we deze plek uitgekozen om te overnachten. Ik had een leuke hotelletje gezien mét zwembad. Altijd lekker in deze hitte. We gaan nu richting de Sahara-woestijn in het zuiden van Marokko. Vanaf nu wordt het iedere dag >30C. Hopelijk vinden we daar een winkeltje met lekker bier. Gisteren hadden ze in Mèknes alleen alcoholvrij bier. Ik zag Heineken 0%. Het smaakt hetzelfde als gewoon bier maar het voelt toch een beetje als vreemdgaan. Hetzelfde als je nichtje beffen: het proeft hetzelfde maar het is zooo fout. Dat ik het überhaupt durf op te schrijven in deze tijden. De trip verliep bij gebrek aan tunnels via een pas dwars over het midden-Atlas gebergte. De tweebaansweg op weg er naar toe doorkruiste de droge woestenij. Links en rechts van de weg wat struikjes. Kilometers lang alleen maar rechtdoor met zo nu en dan een bocht. Af en toe kwam je een tegenligger tegen of zaten we achter een vrachtwagen die zodanig volgepakt was met hooibalen dat de politie bij ons thuis de chauffeur al lang van de weg had getrokken. De Marokkaanse politie had ons overigens weer te hard zien rijden dus mochten we voor de tweede keer op het matje komen. Het standaard tarief is gewoon 150 Dirham (13,50€). Of je nu 20 km/u te hard rijd of 70 km/u; je krijgt 150 Dirham boete (13,50€). Ik vond het al raar dat bij het eerste proces verbaal de boete al op het velletje gedrukt stond. Ze hadden toch geen printer in hun dienstauto ? De beste man was echter in een goed humeur en maakte geen proces verbaal. Ik was een toerist zei hij en die moest je goed behandelen. Terstond gaf hij me de 150 Dirham die ik al aan hem gegeven had, terug. Een fooi van mijn kant van 50 Dirham weigerde hij. Ik draaide de Panda weer de weg op en het heeft toch wat als twee agenten je midden op de weg staan na te zwaaien zo van:” het was leuk, kom snel weer terug vriend”.

Hoge Atlasgebergte

De tocht door het onherbergzame Atlas gebergte was zeer indrukwekkend. Het Atlasgebergte strekt zich uit over héél Marokko en het noordelijke deel van Algerije. Overal zagen we diepe ravijnen en kloven waar we doorheen reden met op de achtergrond de witte toppen van de eeuwige sneeuw. Onderweg kwamen we een wilde hond tegen die een dood schaap aan het leeg eten was (zie foto). Een hele groep berber apen liep door de cederbossen. We stapten even uit om een paar foto’s te maken maar uiteraard niet te dicht bij want mamma had een baby aapje op haar rug. Je weet dan nooit hoe zo’n moeder reageert. Kijk alleen al naar de reactie van sommige jonge moeders bij ons lieve mensen. Zo proberen ze week in week uit in een té krap mini-rokje onder vocale begeleiding van Beyoncé op de bar de mannen te trakteren op een heuse show. Op het moment echter dat ze jaren later een babietje hebben gekregen veranderen ze in bloeddorstige feeksen die niet veel nodig hebben om tot de aanval over te gaan. Ze verworden tot kortgeknipte über-sensitieve wezens die er niet voor schromen om iemand die ook maar met een scheef oog de maxi-cosy in gluurt verbaal met het schuim op de bovenlip helemaal uit elkaar te trekken. Zelfs vaderlief moet het vaker ontgelden. Niets doet pappa meer goed. Dames let op: de kiem van de scheiding wordt hier gelegd. Na twee jaar gekanker is pappa het zat en valt op een feestavond van het werk pardoes in de armen van die blonde, rondborstige stoot van de administratie en stapt die nacht nog met zijn goede been uit het verkeerde bed. Eenmaal thuis legt hij de trouwring op het nachtkastje en ‘s morgens stapt hij op zijn motor om nooit meer terug door die poort van de hel heen te stappen. En mamma ?? In het begin natuurlijk ram van het padje maar al snel vindt ze haar balans weer in een powerwomantheeclub. Na wat yoga-lessen, balansdagen, verfplukjes in haar pruik en een geharste bovenlip vinden we haar weer terug op de bar van datzelfde kroegje van jaren geleden. Ik dwaal af…

Kasbat Aferdou

Haarspeldbocht na haarspeldbocht werkte de Panda zich naar boven. Ze passeerde droogliggende rivierbeddingen waarvan de kleibodem gescheurd was. Links en rechts van de weg zag ze veel schapen en ezels met hun Berber-schapenhoeder. Het landschap werd steeds ruiger. Her en der doken bruine lemen huisjes op en soms zelfs complete nederzettingen. Hier waren winkeltjes waar fossielen werden verkocht. 160 miljoen jaar geleden werd Marokko bevolkt door dinosauriërs. En laat ze nu net hier opgravingen doen en die dingetjes te koop aanbieden. Zo kocht ik twee helften van één steen die doormidden was geklieft. In beide helften zie je dan een afdruk van zo’n joekel van een kever. Ze verkochten zelfs poten en andere overblijfselen van Dino’s. Naar mijn weten hoort zo iets in een museum thuis 😳. Eindelijk na 8,5 uur onderweg te zijn geweest kwamen we midden in de wildernis in het donker aan bij Kasbat Aferdou. Het zwembad hebben we i.v.m. de tijd maar links laten liggen. Na het diner zijn we meteen gaan slapen want morgenvroeg vertrekken we al heel vroeg naar de Todra Gorge. Doei !🦄

Woestijn

Vandaag zijn we voor de eerste keer door de woestijn gereden. Links en rechts van de tweebaans weg zagen we alleen maar roodbruin zand en stenen met af en toe een kudde dromedarissen die zich te goed deden aan wat struikjes. De zon scheen fel op onze zwarte Panda en het werd al snel bloedheet in de auto. De airco hield het helaas niet bij. We besloten de raampjes maar open te gooien zodat de wind tenminste naar binnen kon waaien. Dit werkte goed. Alleen was het niet zo slim van me om mijn Iphone op het dashboard te laten liggen want deze was binnen een half uur oververhit. De interne beveiliging schakelde hem uit. Dju, geen google maps meer. Maar er was toch maar één weg dus verkeerd rijden zou moeilijk zijn. Na een poosje deed de iphone het weer alleen nu hadden we het probleem dat google maps zich gereset had. In de woestijn was geen 3G dus moesten we wachten tot we een dorpje aandeden. Na een uur zagen we een oase met heel veel palmbomen. Hier was een stadje uit de grond gestampt zoals Las Vegas in de VS maar dan in het klein. De veel te zwaar beladen hooiwagen die we al drie keer waren gepasseerd was aangehouden door de politie en stond stil langs de weg. Wat denk je: ze lieten hem gaan 😂😫. De hooibalen staken zowel vóór als achter zeker twee meter buiten de wagen uit. Je kon je afvragen hoe ze het voor mekaar kregen om die wagen te beladen. Die man moest wel wereldkampioen “knoopjes leggen” zijn. Wellicht zo’n scouting-dude.

De wegen in zo’n stadje zijn heel breed. Misschien wel 25 meter. Er is geen witte belijning dus iedereen rijdt waar hij zin in heeft. Voetgangers steken gewoon zonder te kijken de straat over. Kinderen komen uit school en lopen gewoon midden op de rijbaan met de rug naar het verkeer toegedraaid. Kwebbelende vrouwen steken groepsgewijs de weg over zonder “links-rechts-links”. Ik kan nu niet zeggen dat deze doorgangsweg niet druk is. Zeker gezien het vrachtverkeer. Waarom deze mensen hun leven op het spel zetten is mij een raadsel. Dit speelt trouwens in heel Marokko. Voetgangers kijken hier niet uit als ze oversteken. Heel vreemd. Ze vertrouwen er 100% op dat de automobilist hen ziet en op tijd remt. Dit is voor mij best lastig rijden als je er op bedacht moet zijn dat er zomaar iemand over kan steken. Daarom toeter ik er dan ook op los deze twee weekjes 😊. Ook leuk.

Todra Kloof

Zo’n 100 km achter dit stadje ligt de Todra Gorge. Een kloof waarvan de doorgang op zijn smalst gezien 10 meter bedraagt. De doorgang wordt links en rechts afgesloten door twee loodrechte rotsen van 160 meter. Hier loopt normaal een riviertje doorheen maar nu stond de smalle rivierbedding bijna droog. Dit is een toeristische trekpleister gezien de bussen die er stoppen. Oh nee he. Mijn vrienden: een busje chinezen parkeert net. Daar komen ze weer: van top tot teen ingepakt en allemaal een parapluutje tegen de zon. Het liefst nog een mondkapje om hun mond. Ze doen er echt alles aan om oud te worden. En ze zijn al met zovelen 😫.

We werden aangehouden door een wannabe met een politiepet. Ik reed gewoon door. Wéér zo’n badmuts die een slaatje uit ons wilde slaan om parkeergeld te innen op plekken waar je eigenlijk niet hoeft te betalen. Nadat we Panda geparkeerd hadden bij een kleine bron kwam de locale dorpsgek ons vertellen dat de meiden uit het dorp met hun kont in deze bron gingen zitten om vruchtbaar te worden. Meteen daarna werd het gesprek gedraaid op een manier dat hij iets van je gedaan wilde hebben. In dit geval euromunten wisselen voor Dirhams. In andere gevallen om een kettinkje om je nek te krijgen of een armbandje om je pols. Ik begrijp het wel: iedereen moet eten. De beste man hebben we dus gelukkig gemaakt met een voor hem gunstige wisselkoers.

De Todra was erg indrukwekkend. We besloten er helemaal doorheen te rijden want hierachter moest een restaurantje liggen op een wel hele vette locatie. Ik ben dit restaurantje met de naam Auberge le Festival Todra Gorge al een paar keer op bepaalde sites tegen gekomen. Het lag aan de overzijde van de kloof dus moesten we eerst omlaag, toen met de Panda door de droge rivierbedding heen en daarna weer omhoog. Die arme bandjes van haar. Maar toen we eenmaal aan het tafeltje zaten was het uitzicht fenomenaal. Wauww !

Auberge le Festival Todra Gorge

De meeste mensen die de Todra kloof bezoeken, verblijven in het nabijgelegen stadje Tinerhir. Echter, er is er één hotel die midden in de canyon ligt. Met de auto reden we over een indrukwekkende weg vijf kilometer de Todra kloof in totdat we de eco-lodge Auberge Le Festival tegenkwamen. De eco-lodge is gebouwd van natuurlijke materialen uit de omgeving en sommige kamers zijn extra bijzonder. We konden hier namelijk slapen in een kamer die is uitgehakte uit de rotsen. Echter, mijn beurs zei nee (!). Heb toch maar een fotootje van internet geplukt om te laten zien hoe mooi deze kamer is.

Gorge du Dades

Na drie kwartier stapten we weer in en moesten de hele weg weer terug naar de hoofdweg door de woestijn. De volgende Gorge stond op het programma: Gorge du Dades. Ook hier ligt een restaurantje/hotelletje waarin iemand van mijn FB- vrienden me in een bericht had getagged. Hotel/ restaurant Timzzillite was de naam. De acht haarspeldbochten er naar toe waren erg spannend. Dit ging alleen maar in de eerste versnelling. De tweede versnelling was niet te doen. Als ik nu in een bus zou zitten in het buitenland dan zou ik al lang zijn opgestaan en naar voren zijn gelopen. Ik heb tijdens mijn reizen al vaker gehoord dat bussen zó vol zijn geladen dat ze de steile helling niet redden en achteruit de berg af gaan. Soms met als gevolg dat zo’n bus achteruit een ravijn in knalt. Ik kan die Zwitserse meid die dit samen met haar moeder in Cuenca, Ecuador gebeurd is wel gaan taggen in dit bericht maar dan trek ik wellicht verse wonden open dus doe ik het toch maar niet. Maar wel een tip: ga je met een coach/bus de bergen in: altijd vooraan zitten. De rode noodvoorziening om de deur te openen zit altijd boven de deur. Je staat dan meteen buiten bij gevaar. Daarbij: zit je achterin de bus dan ben je na een half uur misselijk vanwege het feit dat de vering er voor zorgt dat je continu op een neer wipt. Of zoals mij gebeurde in de Andes in zuid-Amerika: een scheurtje in mijn ruggenwervel toen ik tussen achterbank en plafond driemaal op en neer stuiterde als een kogelbal in een flipperkast. Ik heb toen een week nauwelijks kunnen lopen.

Maison La Vallée Des Figues

Auberge La Vallée des Figues ligt op 18 km vande weg van de Dades Gorges in Boumalne en beschikte over een terras met uitzicht op de bergen en valleien en daar maakten we maar al te graag gebruik van. We kregen ontbijt in een traditionele Berber-omgeving in een Marokkaanse lounge. Onze kamer had een eigen terras met uitzicht over de bergen. Zeker in deze periode van het jaar was dat extra genieten (!).

Om 07:00u hadden we de wekker gezet. Boven op het mooie dakterras van onze Riad zagen we de stad Fez tot leven komen. De heer des huizes was een hele aardige man en verzorgde ons een Marokkaans ontbijtje bestaande uit een klef pannekoekje, een stukje superzoete cake, jam, honing en olijven. De zware toegangsdeur zwaaide open en we stonden met onze koffers in het smalle steegje waar ook bepakte paarden doorheen liepen. We moesten een beetje uitkijken met de wieltjes onder onze koffers want her en der lag nog paardenbruin te dampen.

Volubilis

Met de auto reden we richting Volubilis. Dit was vroeger een Romeinse nederzetting van waar uit de beren, leeuwen en luipaarden naar Circus Maximus in Rome werden vervoerd om te gaan vechten tegen de gladiatoren. Het complex lag boven op een berg. Vanuit hier had je een mooi overzicht over het groene dal onder je.

Mèknes

Hierna gingen we naar Mèknes. Na Marrakech, Rabat en Fez de vierde koningsstad van Marokko. We hadden ons voorbereid op lastige mensen zoals we die waren tegengekomen in Fez maar gelukkig hadden we er hier totaal geen last van. Sterker nog: de mensen waren supervriendelijk. Ze wezen ons de weg en zowaar bracht iemand ons naar onze goed verscholen Riad binnen de Medina. Zo kon het dus ook.

Ryad Dar El Meknassia

Onze Riad Dar El Meknassia was wederom een juweeltje. We betaalden 31€ voor een nachtje. De kamer was helemaal Arabisch ingericht. Het houten bed kraakte enorm maar dat lag meer aan mij dan aan Angelica. Ik was gisteren een beetje stout geweest en had wat goed te maken . Dat is ook zo leuk aan haar. Haar Italiaanse temperament zorgt er voor dat ze me alles wat haar niet zint direct onder mijn neus duwt. Stel je voor ik had een of andere zangeresje ge-date. Die gaan meteen liedjes over je schrijven als ze iets dwars zit en voor je het weet blêrt de halve wereld zonder jouw weten ‘s morgens over je mee tijdens het douchen.

Bab Mansour

We bezochten de Bab Mansour, de eeuwenoude houten stadspoort die vroeger toegang verschafte tot de achtergelegen koninklijke stad die werd beschermd door een 12 meter hoge muur van wel 25 km lengte. Schuin tegenover de beroemdste poort van noord-Afrika ligt Place el Hédime, het centrale plein van Meknes.

Place el Hédime

Hier staan allemaal gedreven handelaren hun koopwaar te slijten aan het kuierende, hoofdzakelijk Islamitische publiek. Achter deze markt bevindt zich de bazaar. Allemaal knusse, overdekte steegjes. Hier kochten we 500 gram gepelde walnoten voor 5€ die ik nu op bed tijdens het bloggen aan het oppeuzelen ben. Op het terras bestelden we allebei een verse aardbei/sinaasappelsap drankje. Terwijl we daarop aan het wachten waren probeerde zo’n gluiperd van een vent me een antiek arabisch olielampje aan te smeren voor 25€. Wat een slijmbal. Met zijn bruine munttheetanden ontbloot, probeerde deze meneer al lachend zo vriendelijk mogelijk over te komen. Zijn trillende onderlip brak daarbij bijna af. Angelica kreeg een snelcursus afdingen want na een half uur deed ie hem weg voor nog geen tientje. Waarschijnlijk heb ik nog veel te veel betaald maar ach: het is Ramadan. De beste man had nog niet gegeten. Onze magen begonnen ook langzaam te knorren. We rekenden af en staken schuin de markt over richting de grote straat met de restaurantjes. Vanaf een dakterras werd er ineens op ons geroepen. Of we kwamen eten. Een dikke deur zwaaide open en een jongeman heette ons welkom. Zijn familie zat boven op het dakterras van hun restaurant uit één grote pan te smikkelen. Het restaurant was nog gesloten en zou pas over een half uur open gaan. Net toen we zaten wilde ik weer opstaan om te gaan kijken wat ze aan het eten waren maar dat mocht niet van Angelica. De vader van de familie stond op en vroeg wat we wilden drinken. Angelica vertelde hem dat hij eerst zelf zijn maaltijd kon opeten. We zouden wel even wachten. Als dank kregen we hierna de Marokkaanse soep wat nog in de ketel zat en allemaal lekkere fingerbites. Als hoofdgerecht had Angelica een groenten-kiptagine en ik had een Marokkaanse rijstschotel met gehakt en worstjes met groenten. Héérlijk . Morgen wordt een overbruggingsdagje d.w.z. alleen maar autorijden richting het zuiden. Maar om de Todra Gorge te mogen zien moet je helaas wat kilometertjes afleggen doei !

Archeologische opgravingen

Onderweg reden we door een gebied waar archeologen bezig waren met opgravingen. Ze verkochten stenen met afdrukken van beestjes van miljoenen jaren geleden voor een paar euro om zodoende hun onderzoek te bekostigen. ‘s Avonds aten we een lekker pannetje uit de oven.