Na een onrustige nacht waarin ik wel liefst drie uurtjes geslapen had vertrokken we gisteren om 12:00u naar Schiphol. Jacky, mijn trouwe Mechelse viervoeter bewaakt wederom mijn boerderijtje en bijt iedereen die binnen komt lekker hard in zijn billetjes. Vroeger, toen ik Jax nog niet had, wilde ik vlak voor vertrek nog wel eens zelf voor mijn deur een flinke hoop schijten💩. De gedachte erachter was dat potentiële inbrekers dan zouden denken dat ik een grote bijtgrage hond had. Een ik-waak-hier-sticker op de deur completeerde het afschrikkingsbeeld 🐶.
Aankomst Casablanca
Na een vlucht van 3:40u kwamen we i.v.m het tijdsverschil van twee uur al om 19:30u aan. Op de luchthaven van Casablanca kocht ik snel een simkaartje van 10 Gb voor 10€ want Google Maps hadden we persé nodig deze trip. De gehuurde auto (een Fiat Panda ❤️😂) stond ergens ongewassen en vol krassen op een parkeerterrein. De plaatselijke uitbater van het autoverhuurbedrijf zat niet achter een desk maar op de bijrijdersstoel van zijn oude roestige BMW. Onder zijn voeten lag een 10cm dikke laag oude verhuurcontracten. Waarschijnlijk zijn archief waar hij alles snel kon opzoeken. Hij sprak alleen maar Frans. Wij kwamen niet verder dan deux bière en voulez vous coucher…Dan maar communiceren met handen en voeten. Bij het tankstation aangekomen moesten we wachten op diegene die de sleutel van het kantoor had. Hij was aan het bidden. Na 10 minuten was hij klaar en konden we onze weg vervolgen naar Casablanca, het witte huis met 3,5 miljoen inwoners.
Verkeer
Wat een verkeer hier zeg. Hier heeft men de chaos uitgevonden. Met het spreekwoord “structure belongs to the stupid, the genius can handle the chaos” hardop keer op keer herhalend manouvreerde ik onze Panda-bolide handig door het luidruchtige verkeer. Regelrecht tegen het verkeer in op de linkse baan 🙈,doldwaze fietsers en plots overstekende voetgangers ontwijkend, iedereen leek wel in een suicide-mood. Ja goed, Ramadan, de hele dag heb je niets gegeten en gedronken. Ik weet het. Beetje lastig en allemaal hebben we dan een kort lontje. Het leek wel Nederland waar mensen al beginnen te zeiken als ze nog niet eens weten waar het over gaat. Maar kijk even naar links en rechts als je oversteekt. Deal ?
Schapenhersenen
Bij het avondeten hadden we een lekkere lamstagine besteld. In de vitrine lagen de hersenen van een schaap. Die hebben we op de grill laten roosteren. Het smaakte in het begin naar kip maar het had een nasmaak van lever. Niet echt lekker maar ach… weer eens iets geprobeerd. In totaal waren we voor spijs en drank 15€ kwijt. Daar krijg je bij ons nog geen garnalencocktail meer voor.
Hotel Majestic
De kamer was tiptop in orde en we hadden een lekker ontbijt waar ook tomaten, komkommer, dadels, en fruitsalade bij zaten. Dat alles voor de prijs van 57 euro. Niet duur voor een verblijf in een hoofdstad.
Hassan II moskee
Vandaag bezochten we allereerst de Hassan II moskee bij de zee. We moesten onze gympen uit trekken voordat we naar binnen gingen. Ik merk toch dat ik als atheïst altijd moeite heb om me te gedragen binnen dit soort gebouwen. Na de nodige porren van Angelica lukte het me uiteindelijk wel. Bij avond is de verlichting van de moskee erg mooi en we hadden een schitterend zicht over de verlichte stad. Binnen is het gebouw enorm groot en geschikt voor 25.000 gelovigen. Het is vrij nieuw maar toch volledig in de traditionele Marokkaanse stijl gebouwd. De minaret is enorm hoog (200 meter) en elke muur is verschillend gebouwd. Dit is met afstand de mooiste moskee van Marokko en meteen de belangrijkste bezienswaardigheid van Casablanca. Te voet makkelijk te bereiken vanuit het centrum en van station Casa Port. We konden helaas niet rond de moskee wandelen (vroeger kon dit wel, nu stonden er dranghekken). De entree was 12 euro per persoon.
Old Medina of Casablanca
De oude Medina was erg leuk om te zien. Overal kraampjes met lokale lekkernijen. Allemaal vriendelijke mensen die wilden weten waar we vandaag kwamen. Een zakje dadels voor 0,50€. Een zakje olijven voor 0,40€. Lekker cheap dus. Het was een nette maar ook een hele drukke medina met voornamelijk Chinese import-shit en weinig authentieke Marokkaanse spullen. Daarvoor moesten we toch echt wel in de binnenlanden zijn. Het hoogtepunt was een heuse kill van een kip. Die kun je hier levend bestellen. Je wijst hem eerst aan in zijn kooi, de kippenman trekt hem vervolgens tussen zijn vriendjes uit en snijdt hem meteen zijn keel door met een schilmesje. Daarna wordt de kip ondersteboven in een emmer gehangen zodat hij kan leegbloeden. Tien minuten later wordt de kip zijn jasje uitgetrokken en kan de klant hem meenemen in een plastic zakje. Verser kan niet ! Nu gaan we even een dutje doen want morgen vertrekken we al heel vroeg naar het blauwe dorpje Chefchaouen in het noorden: 300 km autofahren in vijf uur tijd. Tot morgen 🚗
Onderhandelen over de prijs van een lekkere verse vis.Kijk die olijven (!)Brood bakken.Deze meubelmaker zat continu in zijn neus. Toen hij eenmaal beet had viel het snotje uit zijn neus. We konden hem horen vallen.Hier zit kip nog rustig in zijn mandje. Niet wetende dat dit zijn laatste dag op aarde is.Hier wordt kip boven het uitlekvat gehangen. Drie seconden later snijdt een scherp mesje zijn kippenkeel door. Dag kip 🙁Medina ’s avonds.
19 jaar geleden ging ik naar Gambia, mijn eerste ervaring met een Afrikaans land. Ik was toen nog samen met een meid waarbij het me tijdens de eerste kennismaking bij haar ouders thuis lukte me zodanig te laten gaan op de wc dat deze niet meer doorspoelde omdat ik teveel wc-papier had gebruikt. Haar vader moest toen met zijn blote handen de wc ontstoppen. Dat waren toch van die momenten dat ik me een beetje schaamde. Gelukkig mocht ze van haar pa en ma wel met me mee naar Gambia (!).
Mannen gaan naar Pattaya, vrouwen gaan naar Gambia
’s Avonds in het restaurant aan de Senegambia road zagen we blanke vrouwtjes op middelbare leeftijd over de platgereden lemen straatjes van Kololi schuifelen. Op zoek naar een goed gespierde donkere Gambiaan waarvan bekend is dat ze een extreem hoge potentie hebben en bijna overal een warme lollie van krijgen. Jaja lieve mensen, hier in Kololi beach is het een seksparadijs voor voornamelijk wat oudere, alleenstaande vrouwtjes. In ruil voor wat knaken werden ze de hele avond begeleid door een afgetraind lijf. De boys werden overdag meegenomen naar het strand, ze smeerden de rug in van hun blanke minnares en ’s avonds gingen ze lekker uit eten in het lokale restaurantje. Daarna werden de omaatjes op verzoek op een voorzichtige manier door de slaapkamer gegooid. Gambianen proberen op deze manier aan een one way ticket naar het Europese vasteland te komen. Het El Dorado wat hun wordt voorgelogen door mensensmokkelaars. Maar natuurlijk verdienden ze ter plekke ook genoeg cash. Vanachter ons tafeltje keken we naar een blank vrouwtje van rond de 75 jaar schat ik. Ze leek verloren te hebben met paintballen zo dik was ze opgemaakt. Om haar lippen zat zo’n vieze dikke zwart getekende rand. Daarbij was haar schmuck om hals en polsen way too much. Op haar linkerknie zat een jongeman van 18 en op haar rechterknie een jongen die niet veel ouder was. Na het drie gangen diner verdwenen ze in de duisternis op weg naar haar hotelkamer in hetzelfde hotel als waar wij sliepen. Het was een heel raar gezicht. Ik kom geregeld in Azië en kijk ook altijd weer verbaasd op als ik zo’n bejaarde man met zo’n jong Aziatisch catalogusmeisje zie lopen. De oudere vrouw in kwestie zal zich waarschijnlijk in de 7e hemel voelen en die twee jongens kregen waarschijnlijk de komende twee weken een fatsoenlijke bak voer. Op twee weken tijd ging zij waarschijnlijk méér worst zien dan ik op mijn boterham kreeg gedurende mijn hele communiejaar. Beste mensen, dit was geen liefde maar lust. Dit was hetzelfde liefdesverhaal als dat van Jack en Rose. Die kenden elkaar net twee dagen voordat de Titanic zonk. Zij ging vreemd, hij wilde gewoon een potje rossen op de achterbank van een auto. Als dit liefde was geweest had ze hem niet laten verdrinken. Er was plek genoeg op dat vlot in zee. Bekijk de film nog maar eens en huiver. Zo ook hier. Er werd veel beloofd maar na twee weken verdronken ook deze jongens. Niet in zee maar in een reeks niet nagekomen beloftes. Overdag hingen de jongemannen wat doelloos rond het hotel. Druk in de weer met hun mobieltje. Ze zwegen en hingen futloos rond, tot ze weer in actie moesten komen. En dat meerdere malen per dag. Maar ook voor de blanke mannen was er genoeg te doen. We zagen twee kalende vijftigers met een bierbauch hand in hand lopen met twee smalle meiden van nog geen twintig jaartjes oud. Ze kwamen naast ons zitten en hadden de grootste lol met die twee meiden. Na vijf biertjes vertrouwden ze ons toe dat ze broers waren en uit Rotterdam kwamen. Zo’n drie keer per jaar maakten ze hun vrouwen wijs dat ze gingen vissen in Gambia. Ze zaten hier nu al een dikke week en hun hengels zaten nog altijd in de reistas. Bulderend van het lachen sloeg hij de jonge meid op haar kont. Je zou hem zo een plukje laag rughaar op zijn bordje willen smijten. Langs de mooie witte stranden van Gambia is een nieuw sexparadijs geboren. Gambia is spotgoedkoop en binnen de helft van de tijd waarin je normaal in Pattaya bent, sta je met een pot bier in je handen op een mooi strandje . Het is overigens wel uitkijken voor de homosexuelen onder ons. Mijdt liever dit land want op homoseksualiteit staat net zoals in veel islamitische Afrikaanse landen een gevangenisstraf van enkele jaren.
Kachikally Crocodile Pool
We hadden Boy en Dakka een dagje ingehuurd om ons rond te rijden door de omgeving. In de arme sloppenwoonwijk Kachikally in Bakau lag een grote groene zoetwatervijver welke beheerd werd door de Bojang-clan. Dagelijks komen hier van verre jonge vrouwen om zich onder te dompelen in het water omdat dit de vruchtbaarheid zou verhogen. Zo’n 500 jaar geleden zou deze gedachte geboren zijn toen een oud vrouwtje wier dochter in deze plas verdronken is blahblah….. deze verhalen kende ik inmiddels, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik wilde op de rug van die krokodil !!!
Charlie
Tijdens het regenseizoen gaan veel krokodillen naar de stad en het platteland. Je hoort af en toe verhalen over mensen die wakker worden en een jonge krokodil naast hun bed vinden. De grootste van deze reptielenreuzen, een 70-jarig 3 meter lang mannetje genaamd Charlie (naar verluidt genoemd naar de eerste toerist die het lef had hem aan te raken) was een flinke joekel maar niet zo groot als die wat ik jaren later zag in Australië (bijna zes meter). Hij deed de hele dag niks anders dan brulkikkers opvreten. Die groeien daar als kool en willen er ook niet meer weg. Wat een køtleven !
Charlie.Arme compounds. Hier mochten we niet uitstappen. Teveel kans op een klap in mijn nek. Op weg naar het hotel door allemaal kleine dorpjes.
Senegambia Hotel, Kololi
Het Senegambia Beach Hotel is populair bij veel mensen die van vogelfotografie houden. Het hotel dient dan ook als uitvalsbasis om het vogelleven in Gambia te ontdekken. Dit komt niet alleen door het comfort van dit hotel, maar vooral door de vele vogels in de ruime hoteltuin. Voordat we ook maar een stap buiten het hotel zetten, had ik al acht verschillende vogels gefotografeerd op weg van ons appartement door de tuin naar de uitgang van het hotel. In het gras zaten allemaal bonte gieren die één keer per dag werd gevoerd met keukenafval of grote brokken vlees 🥩. Ze zaten altijd rustig in de hoteltuin en ik wandelde er gewoon doorheen zonder dat ik gepikt werd.
Bonte Gier.Receptie hotel.Eetzaal hotel.Lekker zwembadje.Iedere avond een show.Tussen de bonte gieren.Het appartementje.Lounge hotel.Strand.Kolonistenagame.Agamidhagedis.Varanus.Varanus.
Dagtour
Met de jeep maakten we een dagtour. We bezochten een klein dierentuintje waar een dikke landschildpad zat. Diverse slangen kwijnden weg in een kooitje met een stuk plexiglas ervoor welke 24/7 werd volgekotst met gif uit hun beider giftanden. Iedere bezoeker wilde zo’n slang natuurlijk eens van dichtbij zien. Die slang meende altijd dat hij er geweest was dus die schoot bij iedere schaduw die hij zag in de verdediging. Vermoeiend. Ik mocht een slang vasthouden maar dat ging niet lang goed. Hij kronkelde om mijn arm heen en toen merkte ik pas hoe sterk die beestjes waren. We gingen langs bij Lisa die een avondmaaltijd voor ons kookte op drie stenen waarop een ketel stond te pruttelen. Onder de ketel was een vuurtje gemaakt en af en toe gooide ze een paar stokjes er op. Met een stamper stampte ze uien en kruiden fijn die later dienden als marinade voor de verse vis die ze te voet (!) 8 km verderop had gekocht bij de visafslag.
Kameleon voeren. Apen ontluizen hier de kids. Beetje spelen met een slang. Uien fijnstampen. Visje eten bij mensen thuis.Ouwe wiskey boer.
Visafslag
We parkeerden de jeep en liepen richting de visafslag. Hier kwamen de vissers met hun bootjes na een dag lang vissen om hun lading te lossen. Vrouwen met manden op hun hoofd liepen tot aan hun middel in de zee richting de bootjes. Met hun handen wierpen de vissers de gevangen vis in de manden en als ze gevuld waren liepen de vrouwen ermee op hun hoofd terug naar het strand. Hier werden de manden leeg gekiept in een kruiwagen. De volle kruiwagen werd vervolgens naar de rokerij gereden alwaar de vis eerst werd schoongemaakt, daarna tussen stokjes werd geklemd en vervolgens boven een vuurtje werd gehangen om gerookt te worden. Het stonk er trouwens verschrikkelijk naar rottende vis. Sommige toeristen konden de stank niet aan en maakten kokhalzend rechtsomkeer. Toen ik een foto maakte van een jongetje op het strand kwam een Gambiaan boos naar me toe en wilde geld hebben omdat ik de jongen had gefotografeerd. Ik zei dat ik geen geld bij me had en draaide me meteen om en liep weg. Gelukkig niets gebeurd.
Vanuit de boot via een mand op je hoofd in een kruiwagen.Gerookte vis. Gerookte vis.Manden vol met gevangen vis.’s middags gevangen en ’s avonds op je bord. In Nederland is ‘verse’ vis al zeker een week dood voordat je hem koopt.De illegale foto die ik maakte van het jongetje.Vrouwen lopen in de zee om de vis te halen.Hier wordt de vis ingepakt.De visrokerij.Hier worden bosjes brandhout gemaakt om verkocht te worden. De vissersbootjes worden op het strand getild.Weer thuis met de buit !
Handicraft centre
Zo rond de middag kreeg ik ineens last van een zonnesteek. We hadden de hele morgen achterin de open jeep gezeten met de volle zon op mijn knikker. We stopten even langs de kant om verkoeling op te zoeken in het handycraft centre. Hier werden allemaal spulletjes gemaakt van hout. De mannen waren hier heel handig in. Met een stuk hout tussen hun voeten geklemd sloegen ze met hamer en beitel het geheel in de vorm welke ze wilden hebben. Langzaam kwam ik weer bij en na een liter water gedronken te hebben konden we de tocht weer voortzetten.
River Gambia National Park
Riviertochtjes zijn altijd leuk om te doen. Ik vind het ontspannend en geeft me een totaal andere kijk op het leven van een land dat je normaal alleen vanaf de weg ziet. Gambia is hierop geen uitzondering. De reis voerde ons door het River Gambia National Park dat vijf onbewoonde eilanden omvat. Het landschap is verbluffend mooi, met de rivieroevers en daarachter stukjes tropisch regenwoud, riet, savanne en mangrovemoerassen. De dieren in het wild zijn hier qua populatie niet zoals in Kenia en Tanzania maar we hadden het geluk krokodillen, bavianen en een enorme verscheidenheid aan vogels, waaronder papegaaien, ijsvogels, Afrikaanse visarenden, gieren en zilverreigers te spotten.
TermietenheuvelAllemaal schelpjes die tot kalk klein werden gestampt.Met een bootje door de mangrove.
Bijilo Forest Park
Bijilo Forest Park in Gambia werd ons door de kamerbediende aanbevolen vanwege de enorme hoeveelheden apen die hier leven. De bijnaam ‘Monkey Town’ is alles zeggend over dit park en we zouden dit gaan bezoeken voornamelijk voor de enorme hoeveelheid aan apen. In het park zagen we de Rode Colobus apen, de Green Monkey en de Campbell Mona Monkey. De laatste twee worden in Nederland ook meerkatten genoemd. Onderweg naar het park kochten we enkele zakjes nootjes waarmee we de apen dichterbij konden lokken voor een paar goede foto’s en om ze nog luier te maken dan dat ze al waren.
Slecht nachtje gehad. Ik hoorde continu gekrab aan mijn tent. Iedere keer dat ik naar buiten ging om te kijken wat me uit mijn slaap hield rende iets weg voordat ik het kon vangen met de lichtbundel uit mijn zaklamp. Toen ik me omdraaide zag ik ineens op 15 meter afstand van mijn tent een aantal ogen flikkeren. Toen ik dichterbij kwam schenen het vier grote kudus te zijn. Die konden het niet zijn geweest. Die staan er niet bekend om dat ze aan tenten krabben maar ze zijn meer van het gras kauwen. All day, all night. Iedere keer dat ik ging liggen begon het gekrab weer. En wéér naar buiten en wéér niets zien. Ik ging helemaal over de zeik. Jezus man. Ik had gelukkig nog twee halfjes over van mijn sixpack. Dat werkt natuurlijk altijd voor de slaap😜. Rond 08:00u zat ik aan het ontbijt met Shane en Hannah . Opeens zag ik een groep ratten uit een gat uit de grond kruipen. Dìt waren dus de beesten die me uit mijn slaap hadden gehouden. Van die vieze, dikke bruine ratten. Ene liep nog met een stuk tentzeil op zijn rug. Die kon het campingleven blijkbaar niet loslaten. We zouden samen met de Rangers Bushman en Tshegofatso (Giorgio) de “Panorama-roete” gaan doen. Hiervoor moesten we wel even een dagje het park uit. Eén van de hoogtepunten tijdens mijn rondreis in Zuid-Afrika was toch wel de panoramaroute. De panoramaroute is een autoroute van 180 km lang die bol staat van de prachtige vergezichten en natuur. De route begint bij het plaatsje Sabie en eindigt bij de Erasmus-pas ook wel het begin van het Lowveld genoemd en is kenmerkend voor de diversiteit aan landschap in Zuid-Afrika. Van de vlakke bush tot fantastische vergezichten en indrukwekkende bergformaties. We zouden maar een klein stukje van de route gaan doen maar gelukkig wel het mooiste stukje. Na een uurtje scheuren kwamen we aan in township Hazyview. Hier barstte het van de carwash-installaties. Als mannen hier willen socializen gaan ze naar de carwash. Niet om de auto te poetsen maar gewoon om de dag even af te bieren. Lekker gezellig met het schuim op de mond de auto in het schuim zetten. Misschien iets voor in Sittard.
Effe chillen voor mijn tentje in het Krüger Nationaal Park.Limburg über alles.
Taxi-oorlog
We kwamen terecht in een file. We stonden helemaal ingebouwd tussen taxi-busjes en kwamen geen meter vooruit. Ons viel op dat alle busjes leeg waren. Sommige chauffeurs deden heel agressief tegen ons. Zowel Bushman als Giorgio wisten niet waar dat aan lag. Opeens kwam Bushman er achter dat er een staking gaande was. En waar waarschuwen ze altijd voor in zuid-Afrika : justem…vermijd stakingen en conflictsituatie’s want deze kunnen ineens uit de hand lopen. “Bingo ! “:Dacht ik nog. “Waarom zou zoiets mij nou niet eens overslaan ?” Via een zijweg kwamen we na een half uurtje uit de protestmars. De politie stond weliswaar reeds klaar om in te grijpen maar demonstraties in zuid-Afrika verlopen doorgaans wat minder mild dan dat boegeklepper bij ons op de Dam. Gespecialiseerde bewapende beveiligingsbedrijven werden ingeschakeld om de kinderen van de wat rijkere Zuid-Afrikanen veilig van school te halen. Ik wilde even uitstappen om een sigaret te roken maar allebei onze begeleiders schreeuwden tegelijkertijd:”stay inside !” Dit was serious shit. Gelukkig hadden we geblindeerde ramen.
Bushman kijkt zenuwachtig op zijn telefoon op zoek naar nieuws.Vast in de taxi-oorlog.Tja….
God’s window
Met wat vertraging arriveerden we bij God’s Window. Dit uitzicht moest God hebben gehad toen hij door het raam keek. Dat werd waarschijnlijk met deze naamgeving verondersteld. Een prachtig uitzichtspunt kijkend op het Lowveld/Highveld massief. Ik kon duidelijk het onderscheid zien tussen het lage veld en het hoge veld. Bij God’s Window liep ik via verschillende wandelpaden naar de verschillende uitzichtspunten. Helemaal bovenaan het wandelpad kwam ik in een hele kleine natuurlijke jungle. De uitkijkpunten van God’s Window waren werkelijk schitterend. Echter, toen we helemaal boven aankwamen zagen we niets dan een dichte mist. Giorgio had in de auto nog zo enthousiast verteld over hoe mooi het uitzicht zou zijn. En nu konden we nog geen vijftien meter ver kijken. Op mijn subtiele opmerking dat God vandaag waarschijnlijk geen zin had gehad om de ramen te lappen veranderde niets aan zijn teleurstelling. Hij liet me een foto zien hoe God’s window eigenlijk uit had moeten zien zónder die dikke mistwolken. En inderdaad: een heel mooi plaatje.
God’s window.
Lisbon waterfalls
Lisbon Waterfalls was wel erg mooi om te zien. We zouden in het meer gaan zwemmen maar zagen er vanaf toen we in de gaten kregen dat je er vier uur voor nodig had om naar onder en weer naar boven te klimmen. Ook kreeg ik een dejá-vu van een paar jaar geleden in Australië. Nabij Darwin, Northern Territories ligt het Litchfield National Park. Met twee franse jongens en Lucia was ik gaan zwemmen in het meer nabij de Florence Waterfalls. Toen ik uit het water kwam hadden twee joekels van bloedzuigers zich aan me vastgezogen. Met een mes kregen we ze er niet van afgesneden. Maar tegen een Marlborootje konden ze niet op. De weken erna liep ik wel nog met twee grote blauwe strepen op mijn arm over straat.
Lisbon WaterfallsLisbon Waterfalls.Moehh.
Blyde River Canyon
Hierna vertrokken we naar Blyde River Canyon. Een canyon van welliefst 26 km lang en 800 meter diep. Met op de 9e plaats niet de langste van de wereld maar wel de groenste. Ik zag een enorme kloof met kliffen en rotsplateaus in bijzondere vormen. Door de kloof liep grotendeels de rivier Blyde River – naar het Nederlandse woord “blij”. De bijzondere omgeving rondom de Blyde River Canyon deed me denken aan de vergelijkbare Amerikaanse Grand Canyon. In de afgelopen miljoenen jaren had de rivier een kloof uitgeslepen waardoor steile bergwanden en gladde bergformaties waren ontstaan. Van dit soort uitzichten word ik altijd rustig en blij :). We zijn daarna gaan lunchen in het oude goudstadje Graskop. Ineens beseften we dat we nog terug moesten via dezelfde weg door Hazyview. Zou de staking nog aan de gang zijn ? Bushman checkte even het locale nieuws via zijn smart. Er was een taxioorlog aan de gang. Company A tegen B. Inzet was een lange straat waarvan club A het recht had gekocht om er hun diensten te mogen verlenen. Echter, club B trok zich niets van dat recht aan en ging er ook taxirijden. Club A bestond uit leden van de Swati-stam en club B uit leden van de Tsonga stam. Het nieuws vermelde dat taxi-chauffeurs op elkaar hadden geschoten met pistolen. Daarop was de politie gekomen en had in het wilde weg ook geschoten maar dan met rubberen kogels. Hierop hadden alle chauffeurs hun busje verlaten en waren ze weggevlucht. Voor de zekerheid lieten we Hazyview maar links liggen. Hierdoor moesten we een noordelijkere ingang van het park zien te vinden. We hadden er geen trek in om in zo’n agressieve menigte terecht te komen en te eindigen met zo’n brandende Goodyear om onze toeristische nek. Eenmaal weer veilig in het kamp aangekomen hadden we het over het thema stropers. In Zuid-Afrika kennen ze het begrip sociale uitkeringen niet. Geen werk is geen inkomen. Daarom is het misdaadcijfer hier ook zo hoog. In Johannesburg worden twee mensen per uur vermoord. Lees even goed: twee mensen per UUR (!). De grote jongens schakelen arme werkloze vaders in die hun 6-koppige kroost moeten voeden. Of ze effe wat neushorentjes willen neerknallen voor 100€. Als ze dan de ivoren horens inleveren krijgen ze het geld. De horens worden dan doorverkocht voor big money. De grote mannen worden nooit gepakt. Wél Jan met de pet: de feitelijke stroper alias de arme zak die de monden van zijn kids wil voeden. Niet goed te praten maar wel te begrijpen. Daarom: koop nooit ivoren dingetjes. Alleen dit kan de markt stoppen. Morgen verlaat ik het park en ga ik naar het noorden richting Zambia. Daar staat weer wat leuks te wachten. En oh ja….. de Kudu op de BBQ was heerlijk 🍗 ! Ook die bier met Benji was goed🍺.
Schitterend uitzicht over Blyde River Canyon.Prachtig uitzicht op de Three Rondavels, oftewel: drie hele mooie berg torens bij de Blyde River Canyon. Shane en Hannah.Blyde River Canyon.Blyde River Canyon.Blyde River Canyon.
Tijdens de landing zagen we de uitgestrektheid van deze wereldstad (stuk groter dan Limburg). Op dit moment is Caïro met ruim 20 miljoen inwoners de grootste stad van Afrika. De stad barst uit zijn voegen. Daarom heeft de regering besloten een nieuwe hoofdstad te bouwen in de woestijn. Deze biedt straks plaats aan 1,5 miljoen “rijke” Egyptenaren. De armen blijven in Caïro wonen. In een uur tijd reden we van de luchthaven naar ons hotel in een buitenwijk. Onderweg kwamen we ontelbaar veel auto’s tegen waarvan zeker 1/3 zonder licht reed. Gewoon geen geld om het te laten maken. Verkeersregels zullen ze hier best hebben alleen houdt zich hier niemand er aan. Alles knalt door elkaar heen. Auto’s, bussen, paard en wagen, voetgangers: één grote mierenhoop. Elk voertuig barst van de deuken.
Koffertjes zoeken.
Egyptisch museum
Vanuit ons hotel was het half uurtje lopen naar het Egyptisch museum op het Tahrirplein. Binnengekomen zagen we ’s werelds grootste collectie Egyptische spullen die men in de jaren had gevonden. Hoogtepunten van ons bezoek waren onder meer het massief gouden masker van Toetanchamon, de twee mummies en een verbluffend groot aantal beelden, sieraden en schatten. Wel jammer was te zien hoe slecht deze spullen tentoongesteld waren. Iedereen zat er met zijn jatten aan.
Masker van koning Toetanchamon.Schoonmaken van de artefacten.De grote zaal.Sarcofagen.Één van de twee mummies.Entrée 1
Islamitisch Caïro
We kuierden nu door het historische hart van Caïro. We zagen één van de grootste collecties historische architectuur in de islamitische wereld. Ik maakte foto’s van mooie moskeeën , schitterende voorpuien van winkeltjes en van het winkelend publiek. Caïro is een van ’s werelds oudste islamitische steden. Ik las dat Islamitisch Caïro sinds 1979 een Werelderfgoed is. Hier konden we gemakkelijk een hele dag toeven want Islamitisch Caïro zit boordevol dingen om te zien en te doen. We zouden dagenlang door het doolhof van straten kunnen dwalen maar voor ons was alleen het zien van de hoogtepunten voldoende. Het voelde voor ons chaotisch en overweldigend aan maar de bezienswaardigheden, het eten en de mensen maakten dit naar onze mening het meest interessante deel van Caïro.
Kruiden, kruiden en nog meer kruiden 🌿.Drukte en chaos.
Al-Azhar-moskee
Kuierend door de wijk Al-Hussein in islamitisch Caïro gingen we deze historische moskee-universiteit binnen. De moskee is vernoemd naar de dochter van de profeet Mohammed, Fatma Al-Zahraa. Qua bouwstijl toont het de invloed van de verschillende dynastieën en hun karakteristieke bijdragen in de daaropvolgende eeuwen. Tegenwoordig is Al-Azhar, dat een oppervlakte van 12.000 vierkante meter beslaat, twee keer zo groot als het origineel en vertoont het verschillende islamitische bouwstijlen. Ondanks dat ik er redelijk veel over lees weet ik weinig af van moskeeën. Ook benamingen als riwaqs, madrassa’s en mihrabs zeggen me niets. Waarschijnlijk ligt dat toch aan onze christelijke opvoeding.
Al-Hussein Moskee
We kregen honger en besloten een terrasje voor de moskee te bezoeken. Proppers van drie verschillende café’s probeerden ons hun terras op te lokken. Tot op dat moment waren ze nog vriendelijk. Eenmaal in hun klauwen begon het spel om de euro. We kregen sowieso al een speciale menukaart waar de prijzen op stonden die wij Europeanen zouden kunnen betalen. En dan praat ik over prijzen op Amsterdams niveau. Maar we waren niet naar Egypte gekomen om ons in de nek te laten slaan. Tot teleurstelling van de ober pakten we alleen een drankje. Tijdens het nuttigen daarvan ontstond naast ons een ruzie tussen een verkoper van hoofddoeken en een Arabier die het gepush van de verkoper moe was. Check video hieronder ⬇️⬇️⬇️. Tot overmaat van ramp stootte de verkoper ook nog de thee van de vrouw van de Arabier om.
Eerst de schoenen uit.Marktplein met terrasjes voor de moskee.Barretjes voor de moskee.
Al Muizz Li-Din Allah Al-Fatima street
Toen we deze straat met deze lange naam binnenwandelden zagen we dat dit één van de oudste straten van Caïro was. Het loopt van noord naar zuid door islamitisch Caïro en bevat enkele van de belangrijkste monumenten van het historische gedeelte. Deze straat is ongeveer 1 km lang en loopt van Bab Zuweila in het zuiden tot Bab al-Futuh in het noorden. Sjongejonge wat was het druk en lawaaierig. Ook hier zagen we heel veel moskeeën, winkels, markten en hamams. In deze 300 meter lange straat verkopen mensen in kleine winkeltjes kleurrijk textiel en handgemaakte dekens, kussens, bedovertrekken en weet ik niet wat. Om eerlijk te zijn was dit ook wel een van onze favoriete ervaringen in Caïro. Ja, het is er rumoerig en chaotisch, maar de mensen zijn vriendelijk, de streetfood was heerlijk en het is een onvergetelijke ervaring om door een van de oudste straten van Caïro te lopen
Streetfood, Falafel met humus.
Khan el Khalili Souk
Jaaa hier hadden we zin in. Een dagje rondstruinen in de Souk der Souks. Even geen moderne Souks zoals we die al tegenkwamen in Dubai, Oman en Marrakech. Nee, nu liepen we rond op de grootste Souk ter wereld. Niet alleen qua omvang maar ook qua authenticiteit torent deze Souk hoog boven alle anderen uit. De markt is ontstaan aan het eind van de veertiende eeuw en was in het verleden in trek bij de rondreizende handelskaravanen vanuit Afrika, het midden-Oosten en Azië. Hier kon ik mijn afdingkunsten in de praktijk brengen. Hoewel afdingen uitstervende is in veel Arabische landen staan Egyptische marktkoopmannen nog altijd bekend om het perfectioneren van de kunst van het onderhandelen. Ze verwachtten dan ook dat wij eraan deelnamen. Ze beginnen natuurlijk met een veel te hoge prijs te vragen en vragen daarna wat jij er van vind. Fixed prices zoals bij ons kennen ze hier niet. Zie je het al voor je ? Bij de Jumbo met de caissière in discussie gaan over de prijs van een pakje boter. Nee toch ? Je kunt hier gerust op 20-30% van de oorspronkelijke prijs gaan zitten. Ze willen sowieso eerst weten waar je vandaan komt. Niet uit interesse maar zodoende kunnen ze een inschatting maken hoe “rijk” je bent. Voor een Egyptenaar ziet een Pool hetzelfde uit als een Nederlander. Alleen verdienen die Polen stukken minder dan wij doen. Bij een Nederlander is het begin bod dus stukken hoger dan bij een Pool. Om enigszins geïnteresseerd over te komen hebben ze allemaal een neef in Nederland. En dat vertellen ze je dan omdat de relatie dan ontspannen wordt. Vroeger woonde die neef altijd in Amsterdam maar toen wij Nederlanders dat door hadden kwam die neef ineens uit dorpen als Woerden of uit Stadskanaal. Welk bod we ook deden: de winkeleigenaar reageerde bij het horen van ons bod altijd verdrietig of zelfs beledigd. We konden dan de onderhandelingen voortzetten of tot het besef komen dat we zaten te onderhandelen over de prijs van een artikel van 2-3 euro. We waren dus gewoon een kwartier aan het onderhandelen om 0,25 euro méér of minder te betalen. Gewoon 15 minuten van ons leven weg. Come on….denk na.
Coptic Caïro
Je zou bijna vergeten dat 17% van alle Egyptenaren het Christelijk geloof belijden. Ze worden Kopten genoemd. Dit gedeelte van Caïro is helemaal ommuurd en wordt zwaar bewaakt door militairen en politie. De Kopten genieten hoger onderwijs en zijn westers georiënteerd. Heden ten dage worden de kopten in Egypte echter gediscrimineerd en achtergesteld. Het IS pleegde vaker aanslagen op deze groep mensen in 2018. Velen werden vermoord. Dat ze een stuk vrijer zijn in de omgang merkten we goed toen een jonge meid ons kwam vragen of we met haar familie op de foto wilden.
Virgin Mary church.Virgin Mary church. Virgin Mary church.Virgin Mary church.St. George church.St. George church.Deze jonge meid kwam heel lief vragen of we met haar familie op de foto wilden. Tuurlijk meissie ! St. George church.Babylon fortress.The hanging church.The hanging church.The hanging church.The hanging church.The hanging church.The hanging church.Winkeltje in het Koptisch gedeelte van Caïro. Winkeltje in het Koptisch gedeelte van Caïro.
Cairo Tower
Via de lift kwamen we in het restaurantje van deze 187 meter hoge televisietoren waar we een uitzicht hadden over héél Caïro.
Caïro tower.Caïro tower gezien vanaf de Corniche vlakbij ons hotel.
Food of Egypt 🇪🇬
In restaurant Om Hassan hebben we het lekkerst gegeten en werden we als een prins bediend. Zelfs de eigenaresse kwam even langs om een praatje met ons te maken. De kaart is helaas alleen in het Arabisch maar met de google translate app konden we mooi alles vertalen. Alles is hier van de grill. Mocht je in Caïro zijn: voor 2€ wordt je vanaf elk hotel naar dit restaurant gebracht met de Uber-dienst. Adres:
42 El-Batal Ahmed Abd El-Aziz, Ad Doqi, Dokki, Giza Governorate, Egypte. GPS: 30.0535980, 31.2053537.
Restaurant Om Hassan in Caïro.Buurtwinkel nabij ons hotelWinkelen in de buurtsuper nabij ons hotel.Hier wordt in de winkel brood gebakken.Aan de kassa betalen. Spulletjes werden nog netjes voor ons ingepakt en zo hoort dat ook 😇😇😇
Herrie
Caïro heeft ook aanzienlijke geluidsoverlast. Het wordt gerangschikt als de op één na meest lawaaierige stad ter wereld, met een gemiddelde van 90 decibel, wat gelijk staat aan continu in een fabriek wonen. Mensen die in zeer luidruchtige steden wonen, hebben de neiging om tien tot vijftien jaar eerder hun gehoor te verliezen dan mensen die in stillere steden wonen. Continu geluid kan ook stress en angst veroorzaken.[30] Bovendien veroorzaakt de onjuiste afvoer van afval in waterwegen verontreiniging van de watervoorziening van Egypte. Bovendien verbranden boeren elk jaar in oktober en november hun rijststro in de Delta-districten, waardoor een dikke zwarte rookwolk over de stad neerdaalt. Dit heeft een aantal gezondheidseffecten voor bewoners en maakt de lucht schadelijk voor de adem, terwijl ook de kostbare historische monumenten in de stad worden uitgehold.[31
Hotels Caïro
In Caïro hebben we twee hotels gehad. Allebei goed betaalbaar (rond 25€ p.n.).
Nakhill Inn residenceNakhill Inn residenceMiramar Talaat Harb hotel.Miramar Talaat Harb hotel.Miramar Talaat Harb hotel.
Daily life in Caïro
De Kwikfit van Caïro.Ford Escort ‘77.De bomen groeien door het dak.Bananas ! Schoolbus. Automonteurs doen hun werk hier op straat. Olie aftappen ? Dat spettert gewoon in het rond in een te klein bakje. Met ezel en wagen door het drukke verkeer.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
Gewoon een leuke foto-serie: het alledaagse leven in Egypte, een overwegend Islamitisch land. Ik ben zelf Rooms-Katholiek opgevoed. Heb zelf nooit iets om het geloof gegeven maar ging in mijn vroege jeugd wel naar die saaie kerk waar ik een uur moest stilzitten om naar de pastoor te luisteren. Met die smakeloze hostie nog plakkende aan mijn gehemelte rende ik naar buiten na het laatste kruisteken op mijn borst. In mijn tijd had je basisscholen die kinderen selecteerden op basis van hun geloof. Kinderen van de Protestantse school vonden we maar raar. We speelden er ook niet mee. Waarom ? Dat weet ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet. Gelukkig is dit nu niet meer. Ontwikkeling heeft er voor gezorgd dat deze tweedeling uit de maatschappij is verdwenen. Ontwikkeling kost tijd. Bij de een daalt het sneller naar beneden dan bij de andere. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde.
Kleding
Ook hier in Egypte zagen we net zoals in Nederland grote verschillen in opvatting v.w.b. hun geloof. Zo had je de streng gelovigen zoals we die ook kennen in onze eigen Bijbelgordel die zich uitstrekt van Zeeland naar Overijssel. Maar we zagen ook de minder streng gelovigen met tatoeages en nippend aan een lekkere whisky. Ook zagen we een grote diversiteit v.w.b. kleding. We zagen vrouwen met een Chador of een Nikab maar ook vrouwen met hun mooie lange haren los en rode lippenstift op hun lippen. Er waren mannen die rondliepen in een Djellaba of een Kaftan maar we zagen ook mannen in maatpakken of in sportkleding.
Selfie
De meiden die met Angelica op de foto wilden waren 13-14 jaar. Ze aarzelden. Het lag niet in hun aard om het te vragen. Pas toen één meisje de stap waagde was het hek van de dam. Er stroomde een halve schoolbus leeg om met Angelica een selfie te maken (zie video in blog). Nét pubers uit Nederland. Ze hadden de grootste lol. Naar mij keken ze niet om. Vrouwen kijken hier niet naar mannen. Pas als je iets vraagt kijken ze je aan en geven heel vriendelijk een antwoord terug. Pas toen ik zei:” Hey, what about me ?”, kwamen ze giechelend op mij af om ook een selfie te maken. De meiden waren met de bus naar de piramiden van Gizeh gekomen in het kader van vaderlandse geschiedenis. Ze kwamen uit een of ander dorp waar ze Europeanen alleen kennen van de TV. Nu zagen ze hun kans schoon om eens met een Europeaan op de foto te kunnen gaan. Leuk toch ?
Allemaal op de foto met Angelica.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
Vandaag reden we naar de Valley of the Kings aan de westzijde van de Nijl, zo’n 30 minuten rijden van Luxor. Vanaf de 16e eeuw v.Chr. werden hier meer dan 60 graven van Thebaanse farao’s, koningen, koninginnen, edelen en dienaren uitgegraven. De stad die hier lag heette destijds Waset, de hoofdstad van Opper-Egypte, bij de Grieken bekend als Thebe en in de huidige tijd als Luxor.
Video
Café op locatie.
Entree
Bij de kassa van de Vallei der Koningen kochten we een entreeticket voor 240 Egyptische ponden (13€). We konden dan drie tombes bezoeken naar vrije keus. Voor sommige tombes moest je bijbetalen tot soms wel 50€ p.p. Dat hebben we dus maar niet gedaan vanwege het feit dat de meeste tombes wel op elkaar lijken. Voor 0,20€ p.p. bracht een treintje ons naar de plek waar de tombes stonden. Let wel: 1500 jaar geleden waren er geen geasfalteerde wegen zoals nu. “Eventjes fluks naar de vallei” was er destijds niet bij. Dan was je dagenlang onderweg op je kamelenlederen teenslippertjes. Bovendien was het vandaag extreem warm (35c☀️) dus we waren niet van plan al te lang te gaan lopen.
Tombe van Ramses II
Dit graf was al ten tijde van de Egyptenaren verplaatst om grafroof te voorkomen. Reeds in die tijd was het al schering en inslag dat graven geroofd werden. Ook hier liep de bewaker met je mee omlaag. Het is hier verboden om een grote camera mee te nemen. Die moet je dan eigenlijk bij zo’n drop-off point in bewaring geven. Echter, toen ik enkele foto’s met mijn iphone wilde schieten kwam die sneuneus me meteen vragen of ik een foto-ticket had. Die kosten omgerekend zo’n vijf euro. Die wilde hij dan ter plekke afrekenen om het geld vervolgens in eigen zak te steken. Echter, zo’n foto-ticket geldt alleen voor fotocamera’s en niet voor mobiele telefoons. Dus die klaphark probeerde gewoon de boel te belazeren en dat heeft ie geweten ook. Je moet in dit land echt bij alles opletten wat je doet of koopt. Werkelijk overal proberen ze je te naaien 😂😂😂. Zelfs bij de supermarkten staan nergens prijzen vermeld. Ze kunnen er van maken wat ze willen. Zo vroeg Angelica wat een blikje cola kostte. De man zei:”20 EGP”. Toen ik het vijf minuten later nog eens vroeg waren het 25 EGP. Uiteindelijk gekocht voor 15 EGP. Tadaa… 😎. Niet dat het er in hakt maar dan nog. Bij alles wat je hier koopt wordt onderhandeld. Ongelofelijk. En heb je eindelijk een prijs afgesproken en wil je betalen dan willen ze ineens weer méér geld 😂. Één ding moet ook gezegd worden: we voelen ons wel veilig. Ze gaan niet met hun handjes in tasjes of zo. We hebben niet de ervaring dat ze proberen te stelen. Hier géén Amsterdamse toestanden met Roemenen. Dat gelukkig niet. Heb eens een van een geweldadige straatroof verdachte wegrennende Mocr… op de Reguliersbreestraat pootje gelapt. Die vrat zeker drie meter klinkers. Man man dat geluid van tandglazuur op steen….. al vijf jaar mijn favoriete ringtone 😇…..
Toegangstrap naar de tombe.De sarcofaag van Ramses II.Reconstructie van Ramses II. Hij regeerde 67 jaar.
Tombe van Merenptah
Merenptah was de dertiende zoon en opvolger van de grote farao Ramses II die 67 jaar regeerde. Hij erfde Egypte van zijn vader op het hoogtepunt van zijn macht. Het eerste wat Merneptah deed toen hij farao werd, was de hoofdstad verhuizen. Ramses II liet hem een nieuwe hoofdstad bouwen in de Nijldelta, naar hem vernoemd als Ramses. Merneptah verplaatste de hoofdstad naar Memphis.
Tombe van Seti II
Seti II was de vijfde farao van de negentiende dynastie van Egypte en regeerde maar zes jaar zo’n 3000 jaar geleden. Toch een mooi grafje gekregen. De bewakers lieten mensen tegen wat handgeld onder de afzetting doorkruipen zodat ze dichterbij de sarcofaag konden komen en zelfs konden aanraken 🤦🏻😱. Alles voor het geld
Zo met koning Tutankhamun er uit hebben gezien op zijn 18e.
Tempel van koningin Hatshepsut
Bijzonder aan haar was dat ze een van de zeldzame vrouwelijke farao’s was. Ze gedroeg zich niet alleen als een man maar droeg ook mannenkleding en liet een baard groeien. Toen haar zoon haar na haar dood opvolgde liet hij uit schaamte alles wat met zijn moeder te maken had verwijderen zodat het leek alsof ze nooit bestaan had.
Zo zou Cleopatra er uit hebben gezien vroeger. Zo zou koningin Nefertiti er uit hebben gezien vroeger.Zo zou koningin Hatshepsut er uit hebben gezien vroeger.De tombe wat we eigenlijk niet mochten zien.
Colossi of Memnon
De eerste beelden die we tegenkwamen op de weg naar de Valley of the Kings op de West Bank. Gesneden uit harde geelbruine zandsteen vertegenwoordigen ze Amenophis III. Ze hielden de wacht voor de tempel van de koning die helaas verdwenen is. Onze chauffeur wilde ons naar een markt brengen. Maar daar hadden we geen zin in omdat we dan weer geconfronteerd werden met tientallen verkopers. Dat ons maximale koffergewicht van 23 kg al bereikt was en dat we voor iedere kilo overgewicht 50€ moesten betalen boeide ze natuurlijk weinig. Begrijpelijk maar wel lastig
Kleurrijke winkeltjes.
Huidige archeologische werkzaamheden
Dag in dag uit zijn archeologen uit de hele wereld hier bezig met opgravingen. In april 2021 was er sprake van de ontdekking van een grote gouden stad nabij Luxor. Dit schijnt overdreven te zijn. Het is meer een nederzetting en dan ook nog zonder goud.
Schoonmaken van de gevonden voorwerpen.Mandje voor mandje met opgegraven spullen worden doorgegeven.Alles wordt gedocumenteerd.Overzicht van de vondsten van deze maand.
Luxor
In deze tijd klaagt Egypte steen en been. Veel mensen zijn afhankelijk van het massa-toerisme. Het hotel waar in we verbleven ging heel diep qua kamerprijs. Ook mochten we op de dag van uitchecken zo lang in de kamer blijven als we maar wilden.
Pyramisa Hotel, Luxor (47€ p.n. logies en ontbijtbuffet, avondbuffet 12,50€).Pyramisa Hotel, LuxorUitzicht vanaf de kamer.Pool by night.Stukken vlees hangen te drogen bij de slager.Kippenmarkt.Treinstation Luxor.Binnenzijde treinstation.“Twee nighttrain tickets graag. Mét dinner ! “.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
In een buurtsupertje hadden we een contactje opgedaan. De man bleef ons vervolgens gedurende vijf dagen lang tot vervelens toe bestoken met telefoontjes over tripjes welke hij in de aanbieding had. Daarbij hadden we reeds twee dagen gebruik gemaakt van zijn diensten. In principe kwam het er op neer dat hij alleen de auto en de chauffeur fixte. Entreegelden waren dus voor eigen beurs. Dat vonden we wel okay zo. We waren er over na aan het denken hoe we op de goedkoopste manier van Aswan naar Luxor konden komen. Hij bood ons een cruise aan voor 300€. Drie dagen op een cruiseschip van Aswan naar Luxor all in. Na een beetje onderhandelen kwamen we uit op 200€. Hij tevreden en wij tevreden. Dat bleek idd de goedkoopste optie te zijn want alles zat bij de prijs inbegrepen.
Uitzicht vanuit bed.
Het cruiseschip
Het zag bij binnenkomst heel mooi uit. Ons kamertje was ook heel erg knus. Het schip was weliswaar gedateerd maar dat maakte ons niets uit. Wat meteen opviel was de hoeveelheid verlichting wat dag en nacht brandde. Ik had alle lampjes in onze gang geteld. 84 lampjes (géén led) die dag en nacht alleen al op onze verdieping aan de gang werden gehouden door de brullende dieselmotoren. CO2 boeit ze hier geen reet. De ene helft van het reisgezelschap bestond uit bejaarden waarvan de vrouw de man de broek moest klaarleggen anders stond hij nietsvermoedend in zijn onderboek in de ontbijtzaal. De andere helft was Duits gepeupel. Hier liep méér white trash rond dan in een tissue-fabriek. Van die vrouwtjes van middelbare leeftijd met dubbele wenkbrauw piercing en een stuk Pamela Anderson prikkeldraad om hun arm. Als ik dit zie dan denk ik meteen aan vier kinderen ‘s morgens in hun trainingspakje springend op bed (twee van hem en twee van haar), plastic Teletubie eetbordje als asbak, een ijskast zonder deur in de voortuin, groene, oude beddelakens als gordijnen en drie blaffende Rottweilers bijtend op een paar Adidas-slippers op de vensterbank. Hun mannelijke begeleiding had voornamelijk een oud duits jaren ‘80 matje. Je kent ze nog wel van vroeger: die patch-boys. Een vaal spijkerjasje met allemaal opgenaaide patches van bandjes waar nog nooit een hond van had gehoord.
Het cruiseschip. Uiteraard gedateerde versie maar eij, we zijn geen miljonair haha.
De tocht
De tocht was mooi maar drie dagen op zo’n ijzeren kolos in de zon bakken maakt ons onrustig. We zijn beiden géén zwembadtypes. Hell no. Maar goed, we zagen weer eens een ander kant van Egypte. Daarbij hadden we kennis gemaakt met twee wel héle leuke dames uit Berlijn. Die konden op een hele smakelijke wijze verhalen vertellen 😊. Ze waren allebei hun man verloren, net gepensioneerd en trokken er nu samen op uit. Opeens werd mijn aandacht getrokken door iets wat me toch wel raakte. Ik keek tijdens het ontbijt door het raampje naar buiten en zag twee Egyptenaren in een bootje. Ze wilden badhanddoeken verkopen. Ik besteedde er geen aandacht aan maar toen de boot vertrok gebeurde er iets raars. Iets waarvan ik dacht: als je zo met je leven speelt, hoever staat het water dan tot aan je lippen ??
Video cruise
Sunset.Felucca’s (zeilbootjes) over de hele Nijl.Cruiseschip achter ons.Chillen 😎.Zwembad on board.Felucca’s. De was doen in de Nijl.Chemtrails in het water ! 😂Restaurant aan boord. De trap naar de slaapcabines. Eenvoudig maar goed eten. Toetjes.Zufrieden !! Gesine en Gabi aus Berlin !
Je leven wagen 😱😱😱
Ik stond boven op het dek en keek onder het varen omlaag. Vijf sloepen hadden zich inmiddels vast gemaakt aan de zijkant van de boot. Aan de andere kant ook vijf. Per sloep stond één man in een plastic zakje opgevouwen badlakens naar boven te gooien. De andere man moest navigeren en roeien. Meteen na zo’n worp begonnen de onderhandelingen over de prijs. En alles op volle snelheid. We kwamen bij een sluis. De boot paste er maar net door heen dus alle sloepen moesten vóór de boot gaan varen. De man in de boot schreeuwde naar zijn roeier: sneller, sneller ! Ik hield mijn hart vast. Gelukkig haalden ze het. Opgelucht liep ik naar onze hut op zoek naar een leeg plastic flesje. Ik stopte hier wat papiergeld in. Van de ene kant wist ik dat ik hier mee de maritieme verkoop op de Nijl in stand hield. Van de andere kant: welke keuze hadden ze ? Ze doen hier werkelijk alles om een euro te verdienen. Hier bestaat geen NOW-regeling. Hier is geen steun. Zonder dit gaan ze dood van de honger. Ik mikte het flesje met het geld van grote hoogte net naast de sloep in het water. Met een schepnetje werd het flesje binnenboord gehaald. De man maakte het flesje open en vroeg welke kleur badhanddoeken ik wilde hebben. Ik riep dat ik er niets voor terug hoefde. Dat hij het geld mocht houden. Hij bedankte me meerdere keren en bleef me maar uitzwaaien. Germ.
Bootjes met verkopers knopen zich vast aan de boot en varen drie dagen mee. Onderweg proberen ze badhanddoeken te verkopen.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
Twee uur voor vertrek hadden we een Uber taxi besteld. Hij zou ons voor omgerekend 1,20€ naar het treinstation brengen. Het was gelukkig niet zo ver rijden zag ik op google maps. Laten we zeggen twee kilometer. Echter, in Egypte autorijden is geen pretje. Zeker niet in Caïro. Zo rijdt niet alleen de helft van de auto’s ‘s avonds zonder verlichting maar te pas en te onpas flitsten ook voetgangers voor onze taxi langs. Ze kijken hier gewoon niet uit hun doppen. Het lijkt wel alsof ze allemaal de hele dag aan de wiet-pijp hebben liggen zuigen. Op hun dooie gemakje steken ze gewoon de straat over voor een aankomende bus die dan natuurlijk vol in de remmen moet. De buschauffeur toetert nog niet eens. Een teken voor mij dat dit hier de normale gang van zaken is. Allemaal die Darwin-momentjes. Het was weer even wennen na ons India-avontuur. Laat ik je nu vertellen dat we nét op tijd aankwamen (!). Één uur karren om twee kilometer te overbruggen (!). We hadden het al benauwd gekregen. Toen ik vroeg wat we moesten betalen zei hij doodleuk:”1,20€”. Daar heb ik dus wat méér van gemaakt.
Treinstation
Tijdens het uitstappen van de taxi werden we aangesproken door een vriendelijk uitziende man. Hij bood echter op een vrij agressieve manier zijn diensten aan als kofferdrager. Daarbij maakte hij zijn armen ietsjes los van zijn lichaam zodat hij wat breder leek en daarmee de indruk wilde wekken dat onze koffers geen thema zouden vormen voor zijn rug. Hallo !!!!!! Wielletjes !!!! Klakklak. Koffers dragen is zóóó jaren ‘80. Sowieso een rare vent. Eerst vriendelijk, dan de anabole Arie uithangen en eindigen als ghetto Gerrit. Alsof ze een voetbalhooligan, een biker, een wappie en een scoutingwelpje door een blender hebben getrokken.
Amsterdam
Een politieagent op het station vroeg ons waar we vandaan kwamen. Mijn standaard antwoord is dan “Amsterdam” omdat “Netherlands” ze niks zegt. De tweede vraag is dan altijd “how is Amsterdam ?”. Ik probeer dan altijd uit te leggen dat Amsterdam een kruising is tussen Ibiza en een nudistencamping. Zoveel mensen daar die in onderbroek en teenslippers op straat met hun hoofd en handen naar de hemel gericht staan te zingen. De beste man begreep er niets van maar bracht ons naar het betreffende perron waar de groene trein al klaar stond. Onze gastheer reikte al naar onze koffers om deze aan te pakken en naar onze coupé te brengen. Een hele aardige man die ons een uurtje later het avondeten bracht. Na het avondeten kwam hij het bedje opmaken zodat we konden gaan slapen. Die nacht had ik goed geslapen. Zeker vier keer (!). Dat ritmisch gewiebel van de trein zorgde nog wel voor die wieg-momentjes waarbij we heerlijk in slaap sukkelden. Echter, om de paar kilometer voelde je zo’n harde klap. Alsof de trein een meter rails had gemist. Tjakkaaa. Daar zat ik weer rechtop bovenin onze tweeslaper.
Dinnertime !
De brillenman
Om 05:00 schrok ik weer wakker van zo’n klap. Ik keek naar buiten want het werd al licht. De trein stopte bij een dorpje. Op het verlaten perron liep een man van rond de 45 jaar oud. In zijn hand had hij een plank met zonnebrillen. Wellicht ging hij deze verkopen in de grote stad. Ik vroeg me af wat er in het hoofd van deze man omging. Mannen van deze leeftijd hebben een vrouw en drie tot vier kinderen thuis zitten. Ooit had deze man ook een jeugd en vond hij een meisje waar hij verliefd op werd en mee trouwde. Toen is er een moment gekomen dat ze aan kinderen wilden beginnen. Vaste banen in Egypte zijn echter dun gezaaid dus dagloonwerk is hier meer aan de orde. Ik voelde medelijden met deze man. Iedere dag sjokte hij weer met zijn plankje naar het station. Hij was de man. Het hoofd van het gezin. Van hem werd verwacht dat er brood op de plank zou komen. In deze situatie kon dit niet op een fatsoenlijke manier. Armoede houdt zich in stand. Ik probeer dan altijd een vergelijking met de situatie bij ons thuis te maken. Ook bij ons bestaan gezinnen die ondanks hun hachelijke financiële situatie besluiten een kind te maken. Het is geen fiets wat je koopt. Een kind is een wens, geen noodzaak. Gun het kind een goede toekomst. Denk na over je kinderwens.
Breakfast.
Corniche, Aswan
Ons hotelletje lag aan de Corniche, een lange straat met een breed voetpad waar iedere dag mensen langs kuierden. Het is van thuis uit altijd moeilijk om een hotel te kiezen met goed uitzicht. Als je de foto’s op de site moet geloven dan heeft natuurlijk ieder hotel het beste van het beste te bieden. Vergelijk het met profielfoto’s op instagram en facebook. This is not what you get. Via een paar leuke programmaatjes kon ik gelukkig op 5000 km afstand een goed beeld vormen van het uitzicht van het hotel. Zodoende konden we iedere avond genieten van de zonsondergang over de eilanden in de Nijl en de bergen en woestijn die er achter lagen.
Felucca zeilbootjes op de Nijl.Felucca zeilbootjes brachten je naar de eilanden op de Nijl.Oberoi hotel op de westbank van de Nijl.Aangemeerde cruiseschepen op de eastbank van de Nijl.Mooi uitzicht vanaf de rooftop van ons hotel.Dit is een unieke foto. Vanwege de darmklachten moest ik kort bij de pot blijven. Hier zit ik noodgedwongen aan een zwembad. Ik hield het hier één blikje cola en twee sigaretten vol.Sunset 🌅 Aswan bij night. Aswan bij night.Aswan bij night.
Aswan old Souk
Achter ons hotel lag de kleurrijke bazaar, de oude souk van Aswan. Onder van hardhout gemaakte bogen slenterden we langs de winkeltjes en kraampjes met Egyptische en Afrikaanse goederen. Handelaren probeerden ons parfums, pinda’s, hennapoeder, gedroogde hibiscusbloemen, specerijen, T-shirts en souvenirs in Oud-Egyptische stijl te verkopen maar helaas zaten we al aan ons maximaal bagagegewicht van 23 kg. Het werd dus kijken, kijken, niets kopen. Een zin die de verkopers van deze producten uit hun hoofd kenden. We zagen in de zijstraatjes handelaren die Nubische kunstvoorwerpen verkochten zoals kalotten (mutsjes), talismannen, manden, Soedanese zwaarden, kruiden en tapijten. Een leuk straatje met veel bedrijvigheid !
Aswan, Nubian village
Aan de overkant van de Nijl op zo’n uurtje rijden lag een Nubisch dorpje. De huisjes deden heel vrolijk aan omdat ze met felle kleuren waren beschilderd. Ook hier zagen we veel winkeltjes met leuke spulletjes. Sommige huisjes mochten we zelfs naar binnen gaan.
Philae tempel
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
Angelica en ik bezochten het land van de Nijl, het land van de farao’s en zeer zeker de indrukwekkende en interessante piramides en tempels. Mensen van mijn leeftijd kennen nog wel de film Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark. In deze film wordt de Ark van het Verbond met daarin de 10 tafelen en geboden, opgegraven in Caïro. In de catacomben van een tempel vinden vervolgens allemaal enge dingen plaats. Dit soort plekken zijn duizenden jaren oud en herbergen veel geschiedenis. Ooit een gebouw van 5000 jaar gezien dat nog steeds overeind staat ?
Drie uur door de woestijn 🐪
Het leven in Aswan is momenteel voor de op het toerisme ingestelde bevolking niet gemakkelijk. Zodra we de hoteldeur achter ons dicht trekken storten zich meteen hordes mensen op ons. Het gevecht om de euro is begonnen. De één wilt je drie keer het dorp rondrijden en de ander biedt je met de hand gesneden houten kameeltjes aan in zeven verschillende kleuren.
Vergelijk het met mensen die bij ons thuis zo’n online-cursus lifestylecoaching hebben gevolgd en je telefonisch advies geven hoe je je leven moet inrichten. Aan het einde van het gesprek zingen ze samen Kumbaya en met een goed gevoel duiken ze in bed. De één een paar euro erbij en de ander een paar euro er af. Het schiet maar niet op. De dag erna begint de ellende natuurlijk weer opnieuw. Zo ook hier. We hadden een chauffeur gehuurd die ons voor 100€ twee dagen lang ging rondrijden. Ondanks dat we de mannen die om ons heen stonden duidelijk maakten dat we al een taxi geregeld hadden bleven ze aandringen. Heel vervelend natuurlijk. Maar als ik me dan in hun verplaats dan kan ik me wel voorstellen dat ze het niet gemakkelijk hebben. Egypte kent geen staatssteun tijdens coronatijd. Hoe voed je dan thuis zes monden ?
Tijdens de drie uur durende tocht met Emed werd ons e.e.a. duidelijk. Het toerisme in Egypte bedraagt momenteel nog maar 15% van wat het ooit geweest is. Na de val van president Mubarak, de terroristische aanslagen en nu de corona-periode leeft het toerisme in zwaar weer en dan krijg je toestanden als dit. Buiten dat laten ze geen mogelijkheid onbenut om zich te vergissen met wisselgeld of verborgen kosten op te voeren ná het eten (zo vroegen ze een keertje 25% service fee). Zelfs bij levensmiddelenzaakjes met fixed prijzen probeerden ze ons een oor aan te naaien. Nu wil ik best wat meer betalen omdat ze het moeilijk hebben. Waar ik meer moeite mee heb is dat ze je proberen te besodemieteren. Daar kan ik heul slecht tegen en dan krijg je het geheid met me aan de stok. Angelica loopt dan altijd weg als ik weer ene de jas uitklop. Niet dat ik hem dan voor vuile vis uitmaak. Dat niet. Ik blijf rustig en correct. Maar ik stond vroeger niet vooraan toen ze het onderdrukken van assertiviteitsimpulsen aan het onderwijzen waren.
Oude Peugeot uit 1980. Je komt ze hier heel veel tegen. Kamelenkadaver langs de weg door de woestijn.Grastransport naar de stad.Kamelentransport.Even tussenstop tijdens de drie uur durende rit door de woestijn.
Abu Simbel temple
We kwamen aan in Abu Simbel. Een klein Nubisch dorpje van 2500 inwoners. Het Nubisch is een taal die je alleen spreekt maar niet schrijft. Er zijn géén grammaticale regels. De zinsopbouw varieert enorm en áls ze al wat schrijven dat doet de één het anders dan de ander. Er is geen touw aan vast te knoppen. Vergelijkbaar met het Limburgs.
Nadat we de entree hadden betaald liepen we een kiezelpad omlaag en vijf minuten later zagen we een archeologisch complex bestaande uit twee zeer grote uit de rotswanden uitgehakte Egyptische tempels op de westelijke oever van het Nassermeer. Deze tempels waren “slechts” 3300 jaar oud. Zo’n 1200 jaar jonger dan de pyramide van Cheops. Overigens is dit niet de originele locatie. Die lag 200 meter meer omlaag maar door de bouw van een stuwdam hebben ze het complex moeten verplaatsen anders kregen de beelden natte Egyptische voetjes. Weet je trouwens wat een Egyptisch voetje is ? Scroll down….
Luchtfoto van de tempel bij het Nasser meer.Even chillen bij het Nasser meer.Nasser meer
Video
Abu Simbel ligt bij de grens met Soedan.Egyptisch voetje ja of nee ?Het Griekse voetje was eeuwenlang een schoonheidsideaal. Het vrijheidsbeeld in New York heeft ook een Grieks voetje.Hiërogliefen.Abu Simbel by night.Entrée 13,50€.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
