Poepen in de woestijn
Alle credits voor Angelica. Het is haar gelukt om ‘s nachts in het donker achter een rots in deze woestijn te poepen. Deze kan worden afgevinkt ✅ 😂.
Egypte anders
Als je Egypte hoort dan denk je meteen aan de mooie stranden bij Hurghada, Sharm-el-Sheikh en de mooie duikspots in de Rode Zee. Slechts zelden zie je foto’s van de White en Black desert: plekjes waar je als toerist niet meteen aan denkt als je Egypte hoort. Jaren geleden kreeg ik van iemand waarmee ik op de Galapagos-eilanden heb gereisd de tip om deze twee woestijnen in Egypte te bezoeken. Ik besloot meteen e.e.a. uit te zoeken. Toen ik de foto’s van de White desert zag had ik meteen zo’n wowww-momentje. Zo van: hier moet ik geweest zijn. En vandaag was het zover. Angelica en ik werden al vroeg bij ons hotel opgepikt. Het voelde nog niet echt spannend. We hadden beiden al een keertje overnacht in een tentje in de Namib-en Kalahari woestijn in Namibië. Zelf had ik al eens bij een nomadenfamilie in een Ger (tent) in de Gobi-woestijn in Mongolië overnacht en in de Victoria-woestijn in Australië sliep ik zelfs in een slaapzak gewoon onder de sterrenhemel beschermd tegen spinnen door een “circle of trust”.
De tocht door de woestijn
We reden over een lege achtbaans snelweg door de woestijn richting Libië. Ook hier heeft men weet van geld over de balk mikken. Links en rechts van de rijstroken lag aangewaaid zand maar er was gelukkig nog genoeg plek om te rijden. Hamada was gedurende 4,5 uur onze chauffeur. Hij sprak helaas maar een beetje Engels maar hij had gelukkig een voorliefde voor westerse muziek. Er was een snelweg in aanbouw. Het asfalt lag er al maar her en der was men nog aan het werk. Hamada reed ineens over de middenberm aan de verkeerde weghelft en als een volleerd spookrijder reed hij de nieuwe snelweg op. Toen ik vroeg waar hij mee bezig was gaf hij geen krimp. Dit was dus niet zijn eerste keer dat hij dit deed. Dju, dit was weer even wennen.
Bij een tankstation kwamen we een Amerikaans vrouwtje tegen. Ze reisde alleen en ging ook naar de White desert. Ze woonde met haar Nederlandse man in Leiden en had natuurlijk al lang gehoord dat wij ook uit NL kwamen. Bij ieder tankstation stond een legereenheid met een pantservoertuig, fully armed en heul stoer kijkend. Tankstations zijn nog wel eens het doelwit van gewelddadige overvallen en dit loopt niet altijd met een sisser af.
Ahmed
We kwamen aan bij een oase waar een klein dorpje lag. Helaas geen oase zoals we die kennen uit de Neckermann gids maar een soort nederzetting van allemaal niet-afgebouwde huisjes. Het laatste dorpje voordat we de woestijn in gingen. We bezochten hier het huis van onze gids Ahmed die ons hartelijk welkom heette en ons voorstelde aan zijn zoon, dochter en Bedoeïnen vrouw. Hij bracht ons een hele grote schotel met allemaal kommetjes met verschillende soorten spijs. Ik weet niet precies wat we allemaal gingen eten maar hij zat er zelf met zijn vingertjes aan. We zagen het als een teken. Een teken dat hij het ook lekker vond. Een aantal gerechten was met kaas bereid en heerlijk smeuïg. En nondeju het wás ook écht lekker bohhh.
Een half uur later zaten we in de 4×4 en haalden we zijn neef Mohamad op. De veiligheidsgordel zat vast waardoor ik hem niet kon omdoen. Ahmed moest er mee lachen. Ik moest me niet zo druk maken zei hij lachend. In de woestijn is geen politie om je een bekeuring te geven. Wat een geruststelling. Veiligheidsbesef is in dit land nog niet bij iedereen ingedaald 😂😂😂. Hierna zetten we koers richting de White desert. Een tocht van twee uurtjes.
Wil je dit tripje óók boeken met Ahmed. Hij komt je ophalen in Caïro. Zie hier zijn website: https://www.instagram.com/white_desert_tours_in_egypt
Black desert
Als eerste bereikten we de Black desert, onze eerste stop ten zuiden van de Farafra Oase. Ahmed vertelde dat deze woestijn zo is genoemd vanwege de miljoenen zwarte vulkanische brokstukjes die het woestijnlandschap hadden bedekt. In de Jura-tijd, zo’n 180 miljoen jaar geleden, hadden we hier niet kunnen rondrijden want er was in die tijd altijd wel een vulkaantje wat stond te braken. We zagen hier ook ontelbaar veel vulkaantjes. Van die hele kleintjes maar ook hele grote ! Er zat “helaas” géén leven meer in. Wind en erosie hebben er voor gezorgd dat er nu een dikke laag zwarte stof op de bergen ligt. Het leek wel alsof de vulkanen een hoedje op hadden en dat we op een andere planeet rondreden. Ahmed vond het steeds leuker worden en begon al mee te zingen met zijn Arabische muziek. Hij begon ons Arabische woordjes te leren en wij hem natuurlijk Nederlandse woordjes. Rara welke 😂
Toerisme
Overigens is het toerisme hier pas 25 jaar geleden begonnen. De allereerste toerist, een Zwitser die luisterde naar de naam Rene, ligt hier begraven. We zagen in deze uithoek van Egypte ook nauwelijks toeristen (drie 4×4’s op twee dagen tijd). Toch wel apart.
White desert
Ahmed maakte ineens een scherpe bocht en dook door de middenberm heen om vervolgens op de verkeerde weghelft zo’n 200 meter te spookrijden. “Kijk de gek”: zei ik nog tegen Angelica. In de Oekraïne had ik al eens met ene Igor zo’n 25 km spook gereden. Voor onze begrippen is dit not done. Hetzelfde als bellen achter het stuur. Hamada zat ook al 20 minuten te bellen op de heenweg vanuit Caïro. Toen ik hem zei dat ik het wel prettig zou vinden dat ie twee handen aan het stuur zou houden klemde hij de telefoon tussen zijn kaak en schouder. Met zijn hoofd in een hoek van 45 graden reed hij zo nog 10 minuten verder met 100 km/uur. Sucht. Als het niet kan zoals het moet dan moet het zoals het kan.
Ahmed zag in de verte het punt wat hij zocht en minderde vaart. Hij draaide een zandpad naast de snelweg op en stopte even om zijn 4×4 in te schakelen. Vanaf nu ging het dus beginnen: een eerste glimp van het 300 vierkante kilometer grote nationale park van de Witte Woestijn. Nog geen vijf minuten later ontsprongen verblindend witte krijtrotsen uit de grond. We zaten midden in een surrealistisch landschap van door de wind heel mooi gecreëerde rotsen. Bij zonsondergang verlichtte de zon de rotsen met oranjeroze tinten en toen het bijna donker was leek het wel een spookachtig Arctisch uiterlijk zoals ik dat heb leren kennen in Lapland. Man, man, wat mooi. Met afstand de mooiste woestijn die ik ooit heb gezien. Zouden we Rihm-gazelles gaan zien ? Of vosjes ? Of zandkatten ?
Overnachting
Het was rond de klok van 17:00u en het zou snel donker worden. Ahmed zocht naar een goede rots om zijn 4×4 naast te zetten. Nadat we de 4×4 uitgeladen hadden maakten we eerst een kampvuurtje en daarna bouwden we ons tentje op. Voor onze neus ontpopten Ahmed en Mohamad zich als ware koks. We kregen gegrilde kip vandaag ! Hmm ! Met miljarden sterren die op je bordje kijken smaakt zo’n kippetje toch nét wat beter 😍⭐️. Daarna vertelden we nog wat en gingen we naar bed. We sliepen in een slaapzak op een dun matrasje maar onder ons was een heerlijk bed van zand dat zich goed liet vormen. Om 03:00u moest Angelica er even uit want na het glas jus d’orange in Gizeh liep het niet meer zo lekker daar onder. Poepen in de woestijn. Lifetime experience 😂.
Crystal mountain
‘s Morgens waren we al vroeg op. Ahmed vulde een flesje water en liep richting een rotsblok zo’n 50 meter verderop. Ik zelf zocht ook een goede steen maar nam wel gewoon een rolletje wc-papier mee. Ben absoluut niet vies van dit soort dingetjes maar mijn poeperd afvegen met mijn hand en dan schoonmaken met water gaat mij te ver. Tenminste vandaag. Na het ontbijt reden we weer terug en deden nog even Crystal mountain aan, een bergkam tussen de Bahariya-oase en de Farafra-oase. Hier lag het Calciet kristal gewoon voor het oprapem. Overal waar je keek lagen deze mooie stenen. Een heel kleintje heb ik stiekem meegepikt. Foei 😂.
Speciale note voor Ahmed
Het komt niet vaak voor dat ik in mijn blogs iets schrijf over gidsen. Gewoon omdat ik normaal gezien een pesthekel aan gidsen heb omdat ze er maar op los ratelen met hun oeverloos gelul over details wat mij niet boeit. Ahmed hing echter de gids uit zoals een gids dit naar mijn mening hoort te doen. Lekker ouwehoeren en tussendoor een en ander vertellen over wat je ziet. Daarbij stopte hij zijn 4×4 bij de plekjes waar wij de mooiste kiekjes konden maken. Hij was tijdens deze twee dagen heel bezorgd om Angelica en zelfs bij terugkomst in Caïro belde hij op om te vragen hoe het met haar ging. Hij gaf ons een hele doos verse dadels mee voor onderweg in de trein van Caïro naar Aswan binnenkort. Mocht je ooit deze trip willen doen dan is dit je man ! Vanaf het vliegveld in Caïro pikt hij je op en brengt je naar de White desert 🌵.
Vrienden van Dutch Traveljunk
Gwen Gehl maakt overhéérlijke taarten in alle soorten en maten. Onderstaande chocolade taart is gemaakt voor échte “sjlokmoele” gezien de vulling van chocolade ganache en Zwitserse meringue botercrème. De topping van allerlei chocolade stukjes zorgt er voor dat het water in jouw mond loopt !
Kijk even op haar pagina en bestel gewoon lekker die taart 🎂. Man gönnt sich ja sonst nichts 😜.
FB:
https://www.facebook.com/gwen.gehl
Instagram:
https://instagram.com/gwengehl?utm_medium=copy_link
Email Gwen:
Gwengehl@hotmail.com
Bushman bracht me met een Amerikaans echtpaar uit Phoenix, Arizona en een jong Brits stelletje van het eiland Wight naar base camp. Toen we arriveerden viel me op dat mijn tentje al was opgebouwd. Ik zei tegen Bushman:”did you already fix my tent?”. Kordaat antwoordde hij :”sure…. I am the black guy here isn’t it”.😂. Afrikaans gevoel voor humor zullen we maar zeggen. 
Meteen begonnen we met een klein groepje aan onze eerste game-drive. We zaten in een open truck die hier speciaal voor is gebouwd. Anders dan in Kenia zijn de wegen in het park hier voornamelijk geasfalteerd. In Kenia zijn ze van rode klei zodat je zo’n lekkere dikke rode stofwolk achter je laat. Heel handig om te zien waar andere trucks rijden. Want daar is meestal wat te spotten. Het viel me ook op dat er maar één Ranger mee ging. Een nog vrij jonge gast. Die moest dus én op de weg letten én beesten spotten. Dat was in Kenia anders. Daar waren ze altijd met zijn tweeën. Maar daarbij waren de wegen daar ook hobbeliger. Deze Ranger moesten we continu attenderen op door onszelf gespot wild. Dan zette hij de truck weer in zijn achteruit zodat we vervolgens nog net de bruine achterzijde van het van schrik wegrennend dier konden fotograferen. Één grote billenshow op mijn SD-kaart. Ik dacht al bij mezelf: dit gaat niet werken. Zelfs twee heftig parende olifanten knalde hij zomaar voorbij. Dit kon gewoon niet. Nadat hij had gedraaid op de weg was het feest bij aankomst al voorbij. Even voor de onwetenden onder ons: ter vergelijk, dit is hetzelfde als een tuinman in Nederland die het verschil niet ziet tussen een geranium en een krop sla. Dit had hij gewoon moeten zien die knakker. Hij was niet echt bezig met het wild spotten maar om de truck netjes recht op de weg te houden. En als we wat dieren zagen dan zette hij de truck net voor een boom of een struik neer. Net op het moment dat ik voorin wilde gaan kruipen naderde voor ons op de weg een groep waterbuffels. Langzaam reed hij er op af. Ik dacht nog:” die is helemaal gek geworden”. Als die de aanval inzetten kun je het motorblok op de achterbank gaan zoeken. Met een schedeldikte van 22 cm beuken die de hele truck aan gort. Dan kun je inderdaad de motor beter laten lopen. Dat deed ie dan gelukkig ook. De groep waterbuffels passeerden links en rechts onze truck. Ik hield mijn hart vast, zeker toen mijn medepassagiers uit de truck gingen hangen om foto’s te maken. Gelukkig voelden de waterbuffels zich op hun gemak en gebeurde er niets. Het is de enige diersoort van de Big Five waarvan je een aanval niet kan voorspellen. Een paar kilometer verder spotten we een olifant. Een bull. We reden er rustig naar toe. Hij stond net achter een boom opgesteld. Toen hij ons zag kwam hij rustig naar ons toe. Op 10 meter van de truck vandaan bleef hij staan kijken. Hij wapperde met zijn flaporen dus hij was niet geïrriteerd. Hij had net een modderbad genomen want hij zat helemaal onder de bruine klei. Het blijven toch machtig mooie beesten. Het was inmiddels donker geworden en we reden terug naar base-camp met links en rechts grote schijnwerpers op de truck. Zodoende zagen we ook een beetje het nachtleven. Thuis aangekomen kregen we Boboti, een typisch Afrikaans gerecht gemaakt van buffel-vlees. Héérlijk ! Na vier blikjes local-beer zocht ik met mijn zaklamp mijn tent op. Van te voren had ik alle gaten en kieren van mijn tent gedicht met sokken. Mijn koffer had ik voorzichtigheidshalve al gesloten. Ik wilde niet meemaken wat mijn landgenoot heeft meegemaakt: zie hieronder. Slaap lekker ! 
Even verder zagen we een jachtluipaard lopen. Helaas was het beest al weg toen we aankwamen. Nu hadden we een goede Ranger. Hij legde veel uit en spotte veel dieren. Ook had hij genoeg humor.Op de vraag waarom giraffes een lange nek hadden antwoordde ik meteen: “zodat ze hoog hangende bladeren kunnen eten”. Dat antwoord was weliswaar goed maar het had nog een reden: “om hun hoofd te dragen”, zei hij. Lekkere kereltje zeg😫.Wederom zagen we een olifant die naast de weg stond. Hij naderde de truck tot op 6/7 meter. De mensen die aan de rechterzijde van de truck zaten gingen al een beetje opzij. Maar hij deed niets. Zijn oren wapperden op en neer. Hiermee koelen ze het immense lichaam. De hoofdaderen van een olifant lopen nl. door de oren. Door de oren te wapperen koelen ze het bloed in hun oren. Dat koele bloed stroomt dan het lichaam in om de rest van het lichaam te koelen. Staan de oren stil dan kun je beter maken dat je weg komt. Maar een olifant maakt eerst twee à drie schijnbewegingen voordat hij de aanval in zet, aldus de Ranger. De olifant liep een beetje mank. Hij had een stijve poot. Dit deed me denken aan mijn goede vriend Maarten die helaas niet meer onder ons is. Aan het einde van dit dagverslag staat een stukje tekst wat ik al eens heb gepost over hem. Voor de nieuwsgierigen onder jullie. Op deze koele morgen hebben we in amper twee uur tijd de hele Big Five gezien: de olifant, het jachtluipaard, de neushoorn, de waterbuffel en de leeuw. De naam Big Five is al eeuwen oud. In vroegere tijden werd er op vele dieren te voet gejaagd. De Big Five waren én het gevaarlijkst én het moeilijkst te vinden. Dat is dus de betekenis ervan. Wist ik veel. 
Nu ik deze blog voor mijn tentje type loopt een heel leger mieren voorbij. Echt van die joekels. Bijna zo groot als het filter van een Marlboro-sigaret. Voor de zekerheid heb ik toch maar even bij een Ranger gevraagd of dit een Bullit-ant was. Deze naam heeft de mier te danken aan een man die ooit eens neergeschoten is geworden in midden-Amerika. Toen hij jaren na dat voorval werd gebeten door deze mier verklaarde hij dat de pijn hetzelfde was als toen hij geraakt was geworden door die kogel. Dit verhaal heb ik ooit gehoord van een gids in de jungle van Costa Rica toen hij met een stok in zo’n nest vol kogelmieren zat te porren. Laat dat dan ook dacht ik nog toen. Voor de zekerheid was de Ranger even komen kijken maar gelukkig was het geen kogelmier. Maar een beet doet best wel pijn zei hij. Ben toch maar even verderop mijn biertje gaan drinken. ‘s middags hadden we een tweede gamedrive. We zagen wederom de Big Five op de leeuw na. Ook reden we bijna over een groene Bamba heen die de weg over stak. Vliegensvlug zijn die gasten. Daar ren je niet zomaar van weg. Straks komen we bij elkaar voor het avondeten. Ik ben benieuwd wat de kok voor ons in petto heeft. Morgen krijgen we in ieder geval Kudu-BBQ. Die rennen hier genoeg rond in het wild dus daar kan er wel ene vanaf 🍗. Het schijnt een heerlijke bief te zijn. Ik laat me verrassen. Ik ga nu slapen in mijn tentje. Morgen hebben we een lange toer voor de boeg. We gaan lopend naar een canyon en zwemmen bij een waterval. Ook leuk ! Slaap lekker ! 
En ohh ja…. het verhaaltje over Maarten ✌🏻 “In 1986 was Maarten Bakker uit Sittard op vakantie in Kenia nadat hij was afgestudeerd aan de universiteit van Maastricht. Op een hike zag hij ineens een mannetjes olifant staan met zijn rechterpoot omhoog in de lucht. Hij leek rustig maar er scheen iets aan de hand te zijn. Voorzichtig liep hij richting de olifant. Hij ging op zijn knieën zitten en inspecteerde de voet van de olifant. Tussen de tenen vond hij een flinke houten splinter. Waarschijnlijk was dit de oorzaak waarom de olifant zijn poot omhoog hield. Heel voorzichtig verwijderde hij de splinter waarna de olifant zijn voet op de grond neerzette. De olifant draaide zijn hoofd en keek secondenlang met een rustige blik in de ogen van de jongeman. Maarten zat nog altijd op zijn knieën en wist niet wat er ging gebeuren. De olifant draaide zich echter om en liep rustig weg. Op een afstand van 20 meter trompetterde de olifant er ineens op los en strooide met zijn slurf zand in de lucht. Daarna verdween hij in de bosjes. Maarten keek hem na en eenmaal thuis in Sittard werd zijn verhaal bij café Tapas weggelachen door zijn vrienden. Dit maakte hem verdrietig. Twintig jaar later was Maarten met zijn gezin op vakantie in Barcelona. Met zijn 12-jarige dochter stond hij voor het olifantenverblijf toen ineens een bull-olifant naar hem toe kwam. De olifant stond naar hem te kijken en hief zijn linkerpoot omhoog. Daarna trompetterde hij terwijl hij Maarten aan keek. Dit herhaalde de olifant een aantal keer. Maartens ogen werden vochtig en vertelde zijn ervaring aan zijn puberende dochter. Hij praatte zich moed in en gaf zijn jasje aan zijn dochter. Hij klom over de reling en liep lachend met open armen naar de bewuste olifant. De olifant krulde zijn slurf rustig om Maarten heen en toen hij de man eenmaal vast had sloeg hij hem meerdere malen tegen de reling tot hij morsdood was. Blijkbaar was het toch een fucking andere olifant”.
We zouden samen met de Rangers Bushman en Giorgo de “Panorama-roete” gaan doen. Hiervoor moesten we het park uit. Na een uurtje scheuren kwamen we aan in township Hazyview. Hier barstte het van de carwash-installaties. Als mannen hier willen socializen gaan ze naar de carwash. Niet om de auto te poetsen maar gewoon om de dag even af te bieren. Lekker gezellig met het schuim op de mond de auto in het schuim zetten. Misschien iets voor in Sittard. We kwamen terecht in een file. We stonden helemaal ingebouwd tussen taxi-busjes en kwamen geen meter vooruit. Ons viel op dat alle busjes leeg waren. Sommige chauffeurs deden heel agressief tegen ons. Zowel Bushman als Giorgio wisten niet waar dat aan lag. 
Opeens kwam Bushman er achter dat er een staking gaande was. En waar waarschuwen ze altijd voor in zuid-Afrika : justem…vermijd stakingen en conflictsituatie’s want deze kunnen ineens uit de hand lopen. “Bingo ! “:Dacht ik nog. “Waarom zou zoiets mij nou niet eens overslaan ?” Via een zijweg kwamen we na een half uurtje uit de protestmars. De politie stond weliswaar reeds klaar om in te grijpen maar demonstraties in zuid-Afrika verlopen doorgaans wat minder mild dan dat geroeptoeter op de Dam. Met wat vertraging arriveerden we bij God’s Window. Dit uitzicht moest God hebben gehad toen hij door het raam keek. Dat werd waarschijnlijk met deze naamgeving verondersteld. Toen we boven aankwamen zagen we niets dan een dichte mist. Giorgio had in de auto nog zo enthousiast verteld over hoe mooi het uitzicht zou zijn. En nu konden we nog geen vijftien meter ver kijken. Op mijn subtiele opmerking dat God vandaag waarschijnlijk geen zin had gehad om de ramen te lappen veranderde niets aan zijn teleurstelling.
Hierna vertrokken we naar Blyde River Canyon. Een canyon van wel liefst 26 km lang en 800 meter diep. Met op de 9e plaats niet de langste van de wereld maar wel de groenste. We zijn daarna gaan lunchen in het oude goudstadje Graskop. Ineens beseften we dat we nog terug moesten via dezelfde weg door Hazyview. Zou de staking nog aan de gang zijn ? Bushman checkte even het locale nieuws via zijn smart. Er was een taxioorlog aan de gang. Company A tegen B. Inzet was een lange straat waarvan club A het recht had gekocht om er hun diensten te mogen verlenen. Echter, club B trok zich niets van dat recht aan en ging er ook taxi rijden. Club A bestond uit leden van de Swati-stam en club B uit leden van de Tsonga stam. Het nieuws vermelde dat taxi-chauffeurs op elkaar hadden geschoten met pistolen. Daarop was de politie gekomen en had in het wilde weg ook geschoten maar dan met rubberen kogels. Hierop hadden alle chauffeurs hun busje verlaten en waren ze weggevlucht. Voor de zekerheid lieten we Hazyview maar links liggen. Hierdoor moesten we een noordelijkere ingang van het park zien te vinden. We hadden er geen trek in om in zo’n agressieve menigte terecht te komen en te eindigen met zo’n brandende Goodyear om onze toeristische nek. Eenmaal weer veilig in het kamp aangekomen hadden we het over het thema stropers. In zuid-Afrika kennen ze het begrip sociale uitkeringen niet. Geen werk is geen inkomen. Daarom is het misdaadcijfer hier ook zo hoog. In Johannesburg worden twee mensen per uur vermoord. Lees even goed: twee mensen per UUR (!). De grote jongens schakelen arme werkloze vaders in die hun 6-koppige kroost moeten voeden. Of ze effe wat neushorentjes willen neerknallen voor 100€. Als ze dan de ivoren horens inleveren krijgen ze het geld. De horens worden dan doorverkocht voor big money. De grote mannen worden nooit gepakt. Wél Jan met de pet: de feitelijke stroper alias de arme zak die de monden van zijn kids wil voeden. Niet goed te praten maar wel te begrijpen. Daarom: koop nooit ivoren dingetjes. Alleen dit kan de markt stoppen. Morgen verlaat ik het park en ga ik naar het noorden richting Zambia. Daar staat weer wat leuks te wachten. En oh ja….. de Kudu op de BBQ was heerlijk ! Nieuwsartikel Taxi-oorlog van gister: 
By die meer het ons honderde waterbuffels gesien. Hulle het gedrink. ’n hele kudde gazelle’s het gewag vir ’n drankie. Twee seekoeie was in die water. ’n Paar zebras loop in die agtergrond en aan die linkerkant van die meer het ons ’n paar wildebeeste gesien. In die water het ons skielik ’n krokodil gesien. Hy het stil geswem na die kant waar die waterbuffel gedrink het. Sal ons gaan sien ’n doodmaak? Dit sal wonderlik wees. Almal in die bus was heeltemal stil. ’n Aantal waterbuffels het uit die water uitgegaan. Een bly. Die krokodil het stil na hom geswem en voor hom het hy opgehou. Niks het gebeur nie. Na vyf minute het die waterbuffel opgestaan en droog geword. Wat ’n vertroue! Waarskynlik het die krokodil nie honger gehad nie, of hierdie buffel was te veel van ’n goeie ding. Afrika lees is redelik maklik reg? As iemand egter op ’n Afrika-manier met jou praat, is dit moeiliker om na te luister. Leuk he dat Afrikaans ?
De groep gazelles werden telkens door de buffels weggejaagd. Ze zochten een ander plekje om te gaan drinken. De krokodil had dit in de gaten en zwom ze achterna. De gazelles waren heel alert tijdens het drinken. Hun lijf en poten stonden al in de vluchtstand. Bij het geringste gevaar sprongen ze meteen in een split-second weg. Op ene na. Ze was erg onvoorzichtig. Ze nam geen slokjes om erna haar hoofd te heffen maar bleef aan één stuk door drinken. De krokodil zwom rustig naar haar toe. Vier meter, drie meter, twee meter. Dit ging mijn eerste “kill” worden. Mijn Go-Pro draaide al vijf minuten en ik pakte het handvat nog eens goed vast. Het kon hooguit nog 7-8 seconden duren waarna een beest van vijf meter lengte met opengesperde bek zich uit het water zou losmaken en met zijn vlijmscherpe tanden de dunne nek van de gazelle in één klap zou breken. Hij zou haar met een dead-roll zolang ronddraaien dat haar oriëntatievermogen helemaal weg was. Daarna zou ze onder water zijn getrokken en ergens onder een stuk rots opgeborgen zijn geworden zodat ze een paar dagen had kunnen rotten. Daarna zou ze pas zijn opgegeten. Als de krokodil honger had gehad tenminste. Krokodillen vangen altijd op voorhand hun eten omdat ze weten dat ze niet altijd voedsel kunnen vinden. Als ze echt niets kunnen vinden (bijv. in de winter), dan gaan ze ergens rustig liggen en verlagen hun hartslag naar twee slagen per minuut om de temperatuur van hun hart tot een dieptepunt te verlagen zoals mijn ex heel lang geleden dat ook heeft gedaan😂🍺. Ze kunnen dan 2-3 maanden zonder voedsel. Net op het moment dat ik mijn plasje niet meer kon ophouden kwam er een Rangertruck met Amerikanen om de bocht gescheurd. Uit ieder raampje hing een flinke zak chips en een beker cola met daarachter verscholen van die wandeltantes met een can-I-speak-to-the-manager kapsel. De “ohhmygodds” waren niet te tellen maar dan ook nog op een zondagmorgenfanfarelevel. En daar ging de “kill” van mijn leven. Géén bebloede rij tanden, géén hartverscheurend gekrijs en een paar ogen die je langzaam dof zag worden. Mijn leven had geen zin meer. Het liefst had ik die troela’s één voor één uit hun luie stoel getrokken en naar de eveneens teleurgestelde krokodil gegooid. Dierenmishandeling. I know. Met zoveel Amerikaans buik-en heupvet in zijn lijf was ie de komende drie maanden zonder hulp geheid blijven drijven. GDVRDMM ! 
Maar goed. Ik blijf niet lang teleurgesteld. Toen we arriveerden bij base-camp stond er een lekker ontbijtje te wachten. De Zimbabwaanse kok had wederom zijn best gedaan en prima voor ons gekookt. Hierna vertrok ik met een busje naar Johannesburg. Onderweg schreef ik deze blog en maakte nieuwe reisplannen. Meestal tijdens mijn reizen wordt mijn brein geprikkeld door andere reizigers met allemaal leuke tips en verhalen. Zoals Uwe, een Oostenrijker op leeftijd die me de Rattentempel in Karni Mata en de dodenverbranding in Varanasi aanbeval. Maar ook kreeg ik vorig jaar van vele FB-vrienden tips over Lapland. Interessant !
Na een half uurtje pakten we snel een taxi naar het hostel. Het was nog altijd lekker weer en een biertje hadden we wel verdiend 🍺. De kok had nog wat Shima over voor me. Eigenlijk was dat bedoeld voor het personeel want het stond niet op de menukaart. Shima is een typisch Afrikaans gerecht. Een harde pap gemaakt van maismeel. Die harde pap wordt in de kolf van je vuist samengeperst waarna je de klodder door een sausje heentrekt en vervolgens in je mond laat verdwijnen. Daarnaast lagen nog wat lekkere groenten en een kippenboutje op mijn bordje. Heerlijk ! Morgen ga ik wandelen met een Cheetah. Het zijn diertjes die zijn opgevangen in een tehuis. Hun moeder heeft het hele nest verstoten. Voordat ze opgevreten zouden worden door een groep hyena’s werden ze gevonden door een man die ze heeft grootgebracht. Ze lopen nu rond in zijn privé-parkje en krijgen iedere dag een lekker bakje vlees. Ik mag met ze gaan wandelen. Wie weet hoe dat afloopt.#onlyinafrica#cheetah#neverbored#
‘s Middags ging ik naar een weeshuis dat werd gerund door de moeders van Livingstone. Dat waren 15 Zambiaanse vrijwilligsters die zich in ploegen belangeloos inzetten voor de opvoeding van 19 wezen. Zelfs de vrouwelijke manager deed dit in haar vrije tijd. De leeftijd van de wezen varieerden van 7-17 jaar. Jongens en meisjes. De vrouw die me rondleidde liet me de slaapkamers zien. De matrassen van de bedden waren gescheurd. De verf van het houtwerk liet los. De kasten waren heel oud en de deurtjes gingen niet meer dicht. Maar het was er schoon en vooral: in de hoek aan tafel zaten drie kleine krullenkopjes me aan te kijken. Met een glimlach van oor tot oor. Wie was deze vreemde meneer ? Ik had drie grote zakken snoep bij me. Die bengels roken dat natuurlijk. Het was te warm voor een potje voetbal dus gingen we in halve cirkel in een kiosk zitten. Ik tekende een kaart van Europa en diegene die Nederland kon aanwijzen of in ieder geval het dichtste bij in de buurt kwam mocht de zak snoep aanbreken. Uiteindelijk won diegene die Italië aan wees. Beetje raar zou je zeggen. Hebben ze geen school gehad dan ? Dat hebben ze natuurlijk wel maar dit soort dingen zijn hier niet belangrijk. Niet hier. Wat voor ons elementair is, is hier totaal onbelangrijk. En mensen die denken dat we zo’n goed onderwijs in Nederland hebben wil ik bij deze uitdagen me uit te leggen wat ze nu hebben gehad aan die twee uur Godsdienst per week, drie uur Latijn en Grieks. Of laten we zo zeggen: wat weet je nog allemaal van Aardrijkskunde en Economie ? Noem eens een drietal dingen van deze twee vakken waar je nondeju jarenlang voor hebt moeten leren ? De meeste mensen hier komen het dorp nog niet eens uit. Ze leren hier andere dingen dan bij ons op school. Praktischer ingesteld. Wat ze écht later nodig hebben. Voor de kinderen bij ons zijn al heel veel zaken geregeld zodat ze zich kunnen focussen op school. Zo wordt hun verteld om naar bed te gaan als het tijd is. Ze worden wakker gemaakt als ze moeten opstaan. De boterhammen liggen al op een bordje met het glaasje melk ernaast. De boterhamtrommel is al rijkelijk gevuld met allemaal lekkere dingen. En als er een druppel regen dreigt te vallen dan brengt mamma de koters wel naar school. Hier wassen de kinderen van 8 jaar zich eenmaal per week. Ze dragen de hele week hetzelfde uniform zonder Nike’s. Als ze spelen en de kleding wordt vies dan mogen ze het zelf wassen en drogen. Ze lopen iedere dag 12 km naar school en eten een banaan onderweg. Soms op blote voeten en aan hun linkerhand hun zusje van 5. Maar al die keren dat ik in Afrika ben geweest viel me één ding op: hoe gelukkig en vriendelijk die mensen hier zijn. Gewoon omgekeerd evenredig met Europa waar we begrippen kennen als: “ik-heb-mijn-dag-niet”, chagrijnig, “met-de-verkeerde-voet-uit-bed”, depressief, lusteloos etc. Allemaal het resultaat van onze prestatiemaatschappij. We gooien ons vol met tabletten zodat we weer mogen meedoen om middels BTW en inkomstenbelasting de staatskas te vullen. Hier in Afrika hoeft dat allemaal niet. Ze laten zich niet opjagen of onder druk zetten. Ze redden zich prima. Des te meer stoort het me dat er organisaties zijn die het nodig vinden dat zij hulp nodig hebben. Van die geldverslindende projecten als SOS Kinderdorpen of Memisa. 🌞Ik heb drie scholen in Gambia gezien en twee in Kenia. Ze zijn compleet afgebouwd en toen ik vroeg waar de kinderen waren zeiden de mensen: naar een Keniaanse school. Ze zaten toch liever in hun eigen school op de grond dan die in door Nederlanders gebouwde scholen met lesbankjes. Twee van die scholen zijn inmiddels gesloopt omdat men het materiaal goed kon gebruiken. Waarschijnlijk hebben jullie er zelf ook aan mee betaald. Mensen in Afrika willen niet geholpen worden. Ze zijn gelukkiger dan ons. Ze hebben alles om de dag lachend door te komen. Had je gisteravond in de club moeten zien op zondag. Zwart van de mensen. Ik was de enige blanke tussen al die locals. Misschien wel 150 man aan de zuip en zowel man als vrouw waren heel netjes aangekleed. De mannen droegen leuke jeans, sportshirtjes en stoere gympen. De vrouwtjes droegen korte rokjes met bijpassend shirtje en hoge hakjes. Mooi, niet overdreven opgemaakt en de haren in het fatsoen. Allemaal een flesje Heineken in de hand en voetbal kijken op TV. Of biljart spelen op één van de twee biljarts. De BBQ stond aan met lamsvlees in de folie. De dikke bas van Dizzee Rascal dreunde door de speakers en hield het schuim op het bier. En dan komt een organisatie uit Europa vertellen wat ze verkeerd doen. Sjongejonge. Feit is wel dat ze opkijken tegen de westerlingen. En vooral ons geld. Maar vergelijk het hoe wij opkijken tegen de salarissen van mensen in Noorwegen, Zwitserland en Luxemburg waar het normaal is 5000-6000€ in de maand te verdienen. Dan schrikken wij ook. Ik vertelde ze dat bij ons iemand met 1200€ netto in de maand echt niet rijk is. Ze komen daar met hun verstand niet bij. Ziektekostenverzekering hoeven ze hier gelukkig niet te betalen. Omdat dat soort hulp er gewoon niet is. Als je kanker hebt ga je gewoon dood. Als je geen werk hebt heb je gewoon geen geld. Pensioenvoorziening ? Ze kijken niet verder als een uur vooruit. Als een taxichauffeur om 12:00u zijn dagloon verdiend heeft trekt hij een fles bier open en gaat op de motorkap liggen. Morgen zien we verder. Wij vinden hun lui maar ben nu eens eerlijk: gestudeerd van je 4e tot je 26e. Vier jaar “genieten” van je leven. Op je 30e een kind en twee jaar later nog ene en doorknallen tot je 67e. Ondertussen her en der wat schade oplopen en misschien links en rechts wat onderhoud gehad zodat je op je 67e kan gaan “genieten” met de fles achter op je kar en twee slangetjes uit je neus. Je hele leven kapot gewerkt om net even een groter huis en vettere auto dan je beste vrind te mogen hebben. We doen alles voor die vier woorden te mogen horen:”wat wonen jullie mooi”. Daarnaast komt nog het leukste: we gaan samenwonen, we kopen een huis met een vette hypotheek (ze wilde nu eenmaal dat kookeiland en dat vette bankstel), we krijgen kids, alles loopt rustig en het kwakkelt maar door totdat mevrouw weer eens uit saaiheid lekker met de vriendinnen van vroeger op stap wilt en die lieve, leuke buurjongen van vroeger weer tegenkomt. Ze stapt met de juiste voet uit het verkeerde bed en de ellende met de naam verliefdheid is begonnen. Nu ze Jabob heeft gevonden is er geen weg meer terug. Ze moet, ze zal. Huisje wordt verkocht en beiden met een schuld van heb ik jou daar ieder zijn eigen weg. Jacob vindt het na drie maanden hobbelen wel goed zo en mevrouw lief duikt met haar kids onder in een flat ergens in de Bijlmer met het etiket schuldsanering op de voordeur geplakt. Van het kookeiland naar een tweepittertje. Dan heb je niet niks maar dan heb je zelfs minder dan niks. Nog minder dan een Afrikaan. Nu zeg eens eerlijk: wie is nu gek…. wij of zij ? 😂.
Later die dag bezocht ik nog een traditioneel dorpje waar een stam woonde (Simonga-stam). Heel interessant om te zien hoe de mensen daar wonen. We kennen de beelden wel allemaal van TV. Arme sloebers met maar één kraan waaruit grondwater werd omhoog gepompt. Áls het er was.
